1968, μας είχε πεί: «Μία είναι η αρετή, η ταπείνωση· επειδή όμως δεν το καταλαβαίνετε, άντε, να σάς πω και την αγάπη. Αλλά, όποιος έχει ταπείνωση, δεν έχει και αγάπη;».
Αυτές οι δύο «αδελφωμένες αρετές», όπως χαρακτήριζε ο Γέροντας την ταπείνωση και την αγάπη, είναι το θεμέλιο της πνευματικής ζωής, αφού αυτές ελκύουν την Χάρη του Θεού και γεννούν και όλες τις άλλες αρετές. «Καλλιεργήστε απλά την ταπείνωση και την αγάπη, μας έλεγε, καί, μόλις αυξηθούν αυτές οι αρετές, η υπερηφάνεια και η κακία θα μείνουν ατροφικές και τα πάθη θα αρχίσουν να ψυχορραγούν».
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου . https://www.facebook.com/pages/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%A0%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%91%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%85/1566462536930889?fref=photo
anexperimentindepth
Η επί του όρους ομιλία αρχίζει με το "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι". Αυτό σημαίνει την ταπείνωση, την συναίσθηση της πνευματικής φτώχειας. Στο τέλος ο Κύριος μιλάει γι΄αυτούς που θα πάνε επαιρόμενοι μπροστά του και θα του πουν ότι εν τω ονόματί Του εποίησαν πολλές "δυνάμεις", προφήτευαν, έβγαζαν δαιμόνια, και Εκείνος θα τους πει ότι ποτέ δεν τους γνώρισε. Και καταλήγει λέγοντας ότι μόνο η οικία που θα οικοδομηθεί πάνω στην πέτρα θα παραμείνει. Ποιά είναι αυτή η πέτρα, Tο θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτίσει ο άνθρωπος το πνευματικό του έργο ώστε να παραμείνει; Eίναι αυτό που έβαλε ο Κύριος (όχι τυχαία), σαν θεμέλιο της ομιλίας Του. Η ταπείνωση. Αν μπει οτιδήποτε άλλο η οικία θα πέσει και θα είναι "η πτώσις αυτής μεγάλη". Στις αιρέσεις θεωρούν πνευματική άνοδο την απόκτηση γνώσεων αλλά κυρίως την απόκτηση χαρισμάτων.Το δικαιολογούν με τον λόγο του Απ. Παύλου "ζητείτε με ζήλο να καλύτερα χαρίσματα, μάλλον δε να προφητεύετε".. Στην Ορθοδοξία είναι η Αγία Ταπείνωση, που θα φέρει και την αληθινή Γνώση.Τα Χαρίσματα δίνονται μόνο στους αληθινά Ταπεινούς, δηλ. στους Αγίους και όχι σε οποιονδήποτε, ο οποίος μπορεί να καταστραφεί από οίηση και αλαζονεία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπίσης είναι αξιοσημείωτο ότι στην επί του Όρους ομιλία, μετά την συναίσθηση της αμαρτωλότητας και πνευματικής φτώχειας ακολουθεί το πνευματικό πένθος(μακάριοι οι πενθούντες) δηλ. η Μετάνοια η οποία ακολουθείται από την Πραότητα (μακάριοι οι πραείς). Την Πραότητα, ο Άγιος Νικόδημος την ερμηνεύει ως ένδειξη αληθινής μετάνοιας (όπως και το επόμενο που είναι η Ελεημοσύνη δηλ. η συμπόνια προς τον αμαρτωλό και όχι η κατάκριση). Λέει ότι η αληθινή μετάνοια και συναίσθηση της πτωχείας μας, προκαλεί πόνο και την κατά Θεόν λύπη (πνευματικό πένθος), αλλά όχι ταραχή. Η ταραχή φανερώνει ότι υπάρχει ακόμα μέσα μας μεγάλη Υπερηφάνεια, και πίστη στον εαυτό μας.. Ο ταπεινός λέει "Ιδού Κύριε, βλέπεις τον δούλο σου ότι έπραξα σύμφωνα με αυτό που είμαι. Και χειρότερα θα είχα κάνει αν δεν με συγκρατούσε το Άγιο Χέρι Σου." Αυτή η απιστία στον εαυτό μας, μας λέει ο Άγιος ότι είναι η ένδειξη της αληθινής μετάνοιας, που για να έρθει (αν είμαστε πολύ υπερήφανοι) ο Θεός επιτρέπει ακόμα και πνευματικές πτώσεις, ή πνευματικό πόλεμο, σύμφωνα με την κατάσταση και τις αντοχές μας.
Oι Πεντηκοστιανοί αφού έχουν όλα τα χαρίσματα, τα παίρνουν μάλιστα αμέσως, όπως "είδη γλωσσών", "ερμηνεία (μετάφραση) γλωσσών", "προφητεία", "ψαλμός εν πνεύματι", "προορατικό χάρισμα" κτλ.. το μόνο που τους λείπει και το ζητούν εναγωνίως είναι το "χάρισμα ιαμάτων". Μιλάμε για τραγικές καταστάσεις..
ΑπάντησηΔιαγραφήΤό θέλουν γιά απόδειξη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι..!
ΑπάντησηΔιαγραφή