Francesco Petrone - 12 Αυγούστου 2026
Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε
Η Αριστερά έχει μετακινηθεί από τον μύθο της ισότητας στον ελιτίστικο ηθικισμό. Έχει την ίδια δομή με τον Προτεσταντισμό, μόνο που αντί για τον Θεό, υπάρχει η «Ιστορία».
Με τον Λούθηρο, ο ιερέας εξαλείφεται και γεννιέται η πρώτη μαζική ηθική ανωτερότητα: Εγώ εργάζομαι, εξοικονομώ, είμαι εγκρατής, οπότε ο Θεός με ευλογεί. Και εσείς, που τα πάτε άσχημα, είναι δικό σας λάθος. Είναι επίσης το πνεύμα που δημιούργησε το έδαφος για τον καπιταλισμό.
Έπειτα έρχεται ο Διαφωτισμός και αλλάζει τον Θεό. Δεν είναι πλέον Θεός, είναι η Λογική. «Υπακούστε επειδή είμαι λογικός, αποτελεσματικός, προοδευτικός. Εσείς είστε οπισθοδρομικοί». Γεννιέται ο ηθικισμός της παραγωγικότητας.
Με τον Αποικιοκρατισμό, γίνεται: «Εμείς έχουμε την Επιστήμη, εσείς έχετε τις δεισιδαιμονίες». Γεννιέται ο ηθικισμός του λευκού ανθρώπου.
Πουριτανική-Βικτωριανή ρίζα: «Εγώ είμαι πολιτισμένος». Κανόνες, ηθική, τάξη.
Ρίζα του Διαφωτισμού: «Εγώ είμαι λογικός». Βολταίρος, Καντ, η Εγκυκλοπαίδεια. Η λογική υπερισχύει της παράδοσης. Και ποιος έχει λογική; Ο διανοούμενος, ο τεχνικός. Ποιος δεν την έχει; Ο λαός. Σήμερα, οι «λαϊκιστές», οι «προκαταλήψεις». Η ηθική ανωτερότητα του ειδικού γεννιέται: «Δεν καταλαβαίνεις, εμπιστεύσου την επιστήμη».
Και η Νέα Αριστερά τα έχει πάρει όλα και τα έχει εκκοσμικεύσει:
Πουριτανός: «Είμαι σωσμένος επειδή εργάζομαι και είμαι εγκρατής».
Φωτισμένος: «Είμαι σωσμένος επειδή είμαι λογικός».
Νέα Αριστερά: «Είμαι σωσμένος επειδή είμαι αντιρατσιστής, οικολόγος, προοδευτικός, συμπεριληπτικός».
Είναι πάντα προκαθορισμός, προορισμός. Δεν χρειάζεται να πείσεις, πρέπει να προσηλυτίσεις. Αν δεν σκέφτεσαι όπως εγώ, δεν κάνεις λάθος: είσαι κακός.
Η μέθοδος είναι η ίδια: «Άκου την επιστήμη. Άκου τις μειονότητες. Σώπα». Δεν διαφωνείς, εκπαιδεύεις. Δεν κερδίζεις με επιχειρήματα, κερδίζεις με την ντροπή: «Πόσο αδαής», «Πόσο φασίστας», «Πόσο προνομιούχος».
Δεν είναι πλέον πολιτική. Είναι ηθική. Και όποιος αντιτίθεται στην ηθική δεν είναι αντίπαλος. Είναι αιρετικός.
Σκεφτείτε απλώς ορισμένες δηλώσεις του Γκουτσίνι ή της εγγονής του Ντε Αντρέ. Τα τραγούδια δεν είναι πλέον τραγούδια. Έχουν γίνει ο Λόγος. Και αν δεν είσαι φωτισμένος ή προσηλυτισμένος, δεν είσαι άξιος να τα ακούσεις. Έχουμε φτάσει στο σημείο «Έξω από αυτόν τον ναό».
Ο νέος θρησκευτικός φανατισμός, μεταμφιεσμένος σε κοσμικότητα, είναι ήδη εδώ. Και η μονοδιάστατη σκέψη τον ενθαρρύνει, επειδή μια ολιγαρχία χωρίς ήρωες χρειάζεται ηθικολόγους για να κυβερνούν χωρίς να λερώνει τα χέρια της.
Δύο πολύ πρόσφατα πολιτικο-πολιτισμικά γεγονότα που συνέβησαν στην Ιταλία τον Αύγουστο του 2026, τα οποία ο Φραντσέσκο Πετρόνε χρησιμοποιεί ως παραδείγματα για να στηρίξει τη θεωρία του περί «αριστερού ηθικισμού» και πολιτισμικής αποκλειστικότητας.
ΑπάντησηΔιαγραφή1. Η περίπτωση του Φραντσέσκο Γκουτσίνι (Francesco Guccini)
Ο εμβληματικός Ιταλός αριστερός τροβαδούρος Φραντσέσκο Γκουτσίνι έφυγε από τη ζωή στις 6 Αυγούστου 2026. Δεξιοί πολιτικοί, ανάμεσά τους η Πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι και η ευρωβουλευτής Σουζάνα Τσεκάρντι, έκαναν δημόσιες αναρτήσεις για να τον τιμήσουν. Μεγάλη μερίδα της Αριστεράς και των σχολιαστών τούς επιτέθηκε σφοδρά, υποστηρίζοντας ότι «δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τα τραγούδια του» και ότι η Δεξιά δεν έχει δικαίωμα να οικειοποιείται έναν καλλιτέχνη που εξέφραζε την κομμουνιστική κουλτούρα.
2. Η δήλωση της εγγονής του Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ (Alice De André)
Στις 10 Αυγούστου 2026, πραγματοποιήθηκε στη Σαρδηνία (στο ιστορικό σπίτι του Ντε Αντρέ, L'Agnata) μια συναυλία-αφιέρωμα στον σπουδαίο καλλιτέχνη. Ο ηγέτης της Λέγκας και Υπουργός Ματέο Σαλβίνι παρευρέθηκε στη συναυλία, καθισμένος στην πρώτη σειρά. Μια θεατής διέκοψε τη συναυλία διαμαρτυρόμενη για την παρουσία του και αποχώρησε. Η εγγονή του καλλιτέχνη, Άλις Ντε Αντρέ, πήρε θέση στο Instagram επιτιθέμενη στον Σαλβίνι. Έγραψε χαρακτηριστικά: «Οι αξίες και η ιδέα του για την κοινωνία είναι διαμετρικά αντίθετες με του παππού μου... τι δουλειά είχε εκεί;». (Αντίθετα, η χήρα του Ντε Αντρέ, Ντόρι Γκέτσι, υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Σαλβίνι να ακούει τη μουσική του, λέγοντας ότι ο Φαμπρίτσιο δεν θα έδιωχνε ποτέ κανέναν).
Ο Πετρόνε χρησιμοποιεί αυτά τα δύο περιστατικά για να δείξει ότι η σύγχρονη προοδευτική τάξη αντιμετωπίζει την τέχνη και τα τραγούδια αυτών των δημιουργών σαν «Λόγο» (ιερό κείμενο) και τη μουσική τους σαν έναν «Ναό» στον οποίο δεν έχουν δικαίωμα εισόδου οι «μη φωτισμένοι» (δηλαδή οι ιδεολογικοί αντίπαλοι). Κατά την άποψή του, η λογική του «εσύ είσαι δεξιός, άρα είσαι ανάξιος να ακούς Γκουτσίνι ή Ντε Αντρέ» αποτελεί την απόλυτη έκφραση του νέου δογματικού φανατισμού που περιγράφει στο άρθρο του.