Ο πνευματικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται την αμαρτία και αποκτά διάκριση μέσω του αποτελέσματος που είναι η υποστολή της Θείας Χάρης. Πολύ σωστό αυτό που λέει ο γ. Σωφρόνιος. Θέλω να συμπληρώσω ότι εκτός από την αμαρτία, το ίδιο αποτέλεσμα (υποστολή Θ. Χάρης) έρχεται και όταν δεν είναι ο Θεός (μόνιμα ή πρόσκαιρα) το κέντρο της ζωής μας. Όταν δηλ. είναι κάτι ανάμεσα στα υπόλοιπα. Και τότε καταλαβαίνουμε ΄τη λάθος κατάσταση της καρδιάς μας και την κλήση του Θεού για επιστροφή. Τα πράγματα του κόσμου, δεν πρέπει να μπαίνουν στην καρδιά μας ούτε να κλέβουν αυτό που ανήκει στον Θεό..Τα παρακολουθούμε αλλά ΔΕΝ ταυτιζόμαστε μαζί τους.. Ακριβώς για το λόγο ότι είναι προσωρινά και πρόσκαιρα, και τα περισσότερα γίνονται για την εκπαίδευσή μας.Για να ταπεινωθούμε και να εξαγνισθούμε μέσα στη φωτιά των θλίψεων και δυσκολιών, και να μάθουμε την υπομονή την πίστη την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στη θεία Πρόνοια..
Ο αγώνας είναι να επιτρέπουμε στα γεγονότα να επιδρούν επάνω μας μέχρι το όριο που μας αφυπνίζουν πνευματικά. Μέχρι το "αγρυπνείτε" που είπε ο Κύριος. Όταν αυτό το όριο ξεπεραστεί και τους δώσουμε μεγαλύτερη σημασία, τότε θα πανικοβληθούμε όπως ο Απ. Πέτρος που μόλις πήρε τα μάτια του από τον Κύριο, και κοίταξε τα κύματα και τον δυνατό άνεμο, αμέσως βούλιαξε.
Ο πνευματικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται την αμαρτία και αποκτά διάκριση μέσω του αποτελέσματος που είναι η υποστολή της Θείας Χάρης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ σωστό αυτό που λέει ο γ. Σωφρόνιος. Θέλω να συμπληρώσω ότι εκτός από την αμαρτία, το ίδιο αποτέλεσμα (υποστολή Θ. Χάρης) έρχεται και όταν δεν είναι ο Θεός (μόνιμα ή πρόσκαιρα) το κέντρο της ζωής μας. Όταν δηλ. είναι κάτι ανάμεσα στα υπόλοιπα. Και τότε καταλαβαίνουμε ΄τη λάθος κατάσταση της καρδιάς μας και την κλήση του Θεού για επιστροφή.
Τα πράγματα του κόσμου, δεν πρέπει να μπαίνουν στην καρδιά μας ούτε να κλέβουν αυτό που ανήκει στον Θεό..Τα παρακολουθούμε αλλά ΔΕΝ ταυτιζόμαστε μαζί τους.. Ακριβώς για το λόγο ότι είναι προσωρινά και πρόσκαιρα, και τα περισσότερα γίνονται για την εκπαίδευσή μας.Για να ταπεινωθούμε και να εξαγνισθούμε μέσα στη φωτιά των θλίψεων και δυσκολιών, και να μάθουμε την υπομονή την πίστη την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στη θεία Πρόνοια..
Ο αγώνας είναι να επιτρέπουμε στα γεγονότα να επιδρούν επάνω μας μέχρι το όριο που μας αφυπνίζουν πνευματικά. Μέχρι το "αγρυπνείτε" που είπε ο Κύριος. Όταν αυτό το όριο ξεπεραστεί και τους δώσουμε μεγαλύτερη σημασία, τότε θα πανικοβληθούμε όπως ο Απ. Πέτρος που μόλις πήρε τα μάτια του από τον Κύριο, και κοίταξε τα κύματα και τον δυνατό άνεμο, αμέσως βούλιαξε.
ΑπάντησηΔιαγραφή