Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού
Η «νεοσυντηρητική» κυβέρνηση Τραμπ, που παρουσιάζεται στην Ευρώπη από τους μυστικούς πράκτορές της ως «απομονωτική», έριξε επιτέλους και οριστικά τη μάσκα της ξεκινώντας μια αδιέξοδη σύγκρουση εναντίον του Ιράν.
Σε αυτό το τρελό πλαίσιο, η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αντιπροσώπευε ένα κβαντικό άλμα, ή μάλλον, μια επιτάχυνση προς τον τελικό στόχο: την κατάκτηση και υποδούλωση της Ευρασίας, μέχρι και το πιο απαραβίαστο καταφύγιό της, την Κεντρική Ασία και στη συνέχεια τη Σιβηρία. Σήμερα, αυτό εξακολουθεί να σημαίνει σφήνωση μεταξύ Ρωσίας και Κίνας, περικύκλωση της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα του Ιράν (παρεμπιπτόντως δίνοντας στον Νετανιάχου ελεύθερο χέρι στην Παλαιστίνη), προετοιμασία για να χτυπήσουν και τους δύο Ευρασιατικούς γίγαντες στην «ευαίσθητη κοιλιά» τους στην Κεντρική Ασία. Επιπλέον, αφού υποκίνησαν και υποστήριξαν διάφορες εσωτερικές μειονότητες, παρουσιάζονται ως υπέρμαχοι της αντιτρομοκρατίας και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ορκισμένοι εχθροί ενός υποτιθέμενου «ισλαμικού φονταμενταλισμού» που δημιουργήθηκε in vitro από τη CIA και τη Μοσάντ για αντιιρανικούς σκοπούς.
Σε αυτό το διεστραμμένο σχέδιο καταστροφής του πολυπολικού κόσμου και της ευρασιατικής γεωπολιτικής εναλλακτικής – οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαίωσαν μέσω του πρέσβη τους στην Πρετόρια ότι ζητούν από τη Νότια Αφρική να αποχωρήσει από τις BRICS εδώ και πάνω από ένα χρόνο – ο «συνασπισμός Έπσταϊν» συγκρούεται, ωστόσο, με την έντονη και απροσδόκητη αντίσταση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, του τελευταίου εναπομείναντος εμποδίου στην περιοχή.
Προς το παρόν, δεν διαφαίνεται καμία πιθανή διπλωματική λύση σε στρατιωτικό επίπεδο, αν και όλες οι επιλογές παραμένουν στο τραπέζι.
Εν τω μεταξύ, οι οικονομικές συνέπειες της επιθετικότητας που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ φαίνονται ήδη καταστροφικές. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, μετά από μόλις δέκα ημέρες σύγκρουσης, ορισμένες χώρες έχουν δει τις ακόλουθες αυξήσεις σε βασικά αγαθά: πετρέλαιο +27%, φυσικό αέριο +50%, καύσιμα αεροσκαφών +87%, LNG +106%, μεταφορά φυσικού αερίου +529% και λιπάσματα +36% (στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, η αύξηση των τιμών στα πρατήρια βενζίνης εκτιμάται σε +15%).
Ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ —που τώρα υπονομεύεται από το Πασνταράν— είναι επιλεκτικός, επιτρέποντας στα κινεζικά πλοία να περνούν ενώ τα βρετανικά πυρπολούνται. Το κλείσιμο των εμπορικών οδών αποδεικνύεται μέχρι στιγμής πιο επιζήμιο για τη Δύση παρά για τους αντιπάλους της.
Ο αντίκτυπος στις χώρες του Περσικού Κόλπου και στην Ευρώπη ήταν καταστροφικός. Σε απάντηση στις επιθέσεις στις ενεργειακές και υγειονομικές υποδομές του, το Ιράν στοχεύει διυλιστήρια, μονάδες καυσίμων και μονάδες αφαλάτωσης στο Μπαχρέιν και το Ισραήλ, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στην πολεμική μηχανή του Πενταγώνου. Όλες οι στρατιωτικές βάσεις και τα ραντάρ επιτήρησης των ΗΠΑ στην περιοχή έχουν πληγεί και καταστραφεί, αναγκάζοντας το Πεντάγωνο να μετακινήσει τα αμυντικά συστήματα Patriot και Thaad από τη Νότια Κορέα στη Μέση Ανατολή για να προστατεύσει το Ισραήλ.
Η Σαουδική Αραβία έχει περιορίσει την παραγωγή πετρελαίου, όπως και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράκ και το Κουβέιτ. Το Μπαχρέιν έχει επιβάλει απαγόρευση της κυκλοφορίας για να αποτρέψει μια σιιτική εξέγερση και μια αλλαγή καθεστώτος στη χώρα. Τα αραβικά κράτη ξεμένουν από αναχαιτιστικά πετρελαϊκά συστήματα και αρχίζουν να παραπονιούνται στην Ουάσιγκτον για την έλλειψη προστασίας. Αυτό σημαίνει ότι θα εξάγουν όλο και λιγότερη ενέργεια (αυτήν τη στιγμή 6-7 εκατομμύρια βαρέλια), το δολάριο που χρησιμοποιείται για την πληρωμή πρώτων υλών θα μειωθεί και το χρέος των ΗΠΑ θα εκτοξευθεί. Οι τιμές των μετοχών όπως της Blackrock και της Vanguard υφίστανται σημαντικές μειώσεις, ενώ μεγάλοι Κινέζοι επενδυτές έχουν ήδη εγκαταλείψει το Ντουμπάι.
Στην τρέχουσα κατάσταση, το Πεκίνο και η Μόσχα μπορούν ακόμα να κερδίσουν. Η Κίνα πληρώνει για το πετρέλαιό της σε γιουάν και μπορεί ενδεχομένως να αυξήσει τις εισαγωγές της από τη Ρωσία. Οι δύο ευρασιατικοί γίγαντες, αφού έχουν προμηθεύσει το Ιράν με διάφορα όπλα μέσω αερομεταφορών τους τελευταίους μήνες, μπορούν τώρα να αρκεστούν στο να ενεργούν ως μεσολαβητές μεταξύ της Τεχεράνης και των χωρών του Κόλπου με τις οποίες διατηρούν προνομιακές σχέσεις εδώ και χρόνια. Επιπλέον, ο Xi Jinping αναμένει τον Τραμπ στο Πεκίνο στις 31 Μαρτίου για να συζητήσει τους δασμούς, και ο Πούτιν διατηρεί στενή επαφή με τον Τραμπ σχετικά με μια πιθανή διπλωματική λύση στην Ουκρανία.
Φυσικά, το προνομιακό τους καθεστώς ως θεατές θα μπορούσε να αλλάξει ανά πάσα στιγμή εάν η Ισλαμική Δημοκρατία κατέρρεε. Μια ήττα για την Τεχεράνη θα μετατρεπόταν γρήγορα σε γεωπολιτικό εφιάλτη για τη Μόσχα και σε σημαντικό οικονομικό πρόβλημα για το Πεκίνο.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει περίπου 30 πλοία, 20-25 υποβρύχια και περίπου 300 ταχύπλοα σκάφη εξοπλισμένα με πυραύλους και τορπίλες, καθώς και υποβρύχια drones. Θα μπορούσαν να περάσουν εβδομάδες, αν όχι μήνες, πριν οι ΗΠΑ αποκτήσουν τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, και κινδυνεύει να γίνει στόχος ιρανικών πυραύλων -που είναι ακόμα άθικτοι- κρυμμένοι σε υπόγεια καταφύγια.
Ελλείψει αλλαγής καθεστώτος στην Τεχεράνη, η πιθανότητα χερσαίας επέμβασης, την οποία πολλοί υποστηρίζουν με την υποστήριξη Κούρδων-Αζέρων, φαίνεται ολοένα και πιο απομακρυσμένη. Το Ιράν διαθέτει μια τεράστια γεωγραφική έκταση, το έδαφός του ένα φυσικό φράγμα που υποστηρίζεται από τέσσερις οροσειρές και άλλα μεγάλα βουνά που περικλείουν ολόκληρη την περίμετρο της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των ακτών του Περσικού Κόλπου. Οι δύο απέραντες έρημοι, με θερμοκρασίες που μπορούν να φτάσουν έως και τους 70°C, αποτελούν στρατηγική παγίδα για τους εισβολείς. Οι Ιρανοί, οι οποίοι έχουν ξεκινήσει ένα σχέδιο για πλήρη κινητοποίηση και ζητούν την εκκένωση μεγάλων πόλεων για καταφύγιο στα βουνά σε περίπτωση ανταρτοπόλεμου, μπορούν να βασίζονται σε τουλάχιστον 5-6 εκατομμύρια ένοπλο προσωπικό, και οι προμήθειες θα μπορούσαν να φτάσουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα από την πακιστανική, αφγανική ή ακόμη και ρωσική ενδοχώρα μέσω της Κασπίας Θάλασσας.
Οι Χούθι της Υεμένης είναι έτοιμοι να αναλάβουν δράση, ενώ οι Κούρδοι έχουν δείξει ελάχιστο ενθουσιασμό, φοβούμενοι ότι θα χρησιμοποιηθούν ως κρέας για τα κανόνια από τον «συνασπισμό Έπσταϊν» και στη συνέχεια θα εγκαταλειφθούν, όπως συνέβη πρόσφατα στη Συρία. Εάν επέμβουν από το ιρακινό Κουρδιστάν, η εδαφική εμπλοκή αυτού που το Μπακού και η Άγκυρα αποκαλούν Δυτικό Αζερμπαϊτζάν θα είναι αναπόφευκτη και οι δύο πρωτεύουσες δεν θα μείνουν άπραγες (είναι εκτός συζήτησης ότι τόσο οι Κούρδοι όσο και οι Αζέροι θα μπορούσαν να πολεμήσουν ταυτόχρονα εναντίον της Τεχεράνης. Επιπλέον, ενώ ο Ταλαμπανί διατηρεί εδώ και καιρό σχέσεις με την Τεχεράνη, ο ίδιος ο Μπαρζανί φαίνεται απρόθυμος να ανταγωνιστεί το Ιράν).
Επομένως, εάν η Ουάσιγκτον παλεύει με τις αποφάσεις που απαιτούνται για να αποφύγει μια στρατηγική ήττα που θα είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνσή της από τη Μέση Ανατολή και την απομόνωση του Ισραήλ, η Ευρώπη βρίσκεται για άλλη μια φορά σε διάλυση. Η ΕΕ θα πληρώσει για μήνες, αν όχι χρόνια, για αυτήν την τελευταία γεωπολιτική κρίση λόγω της διπλωματικής της ασυνέπειας, και χωρίς να καταφύγει περαιτέρω στο ρωσικό φυσικό αέριο, θα εισέλθει σε σημαντική ύφεση λόγω του μη βιώσιμου ενεργειακού κόστους.
Η Ουκρανία, η οποία προφανώς έχει ταχθεί με τον ισραηλινο-αμερικανικό νονό της, κινδυνεύει τώρα να στερηθεί τα στρατιωτικά εφόδια που απαιτούνται για να αντιμετωπίσει μια πιθανή ρωσική εαρινή επίθεση, και η τελική της ήττα θα σημάνει επίσης την καταστροφή για τις γραφειοκρατίες των Βρυξελλών. Για την Ιταλία, το κόστος της σύγκρουσης εκτιμάται επί του παρόντος σε 115 δισεκατομμύρια ευρώ σε αυξημένες πληρωμές τόκων, και χωρίς ένα σχέδιο για ηπειρωτική ενεργειακή αυτονομία, η αποβιομηχάνιση απέχει μόλις ένα βήμα.
«Να προσέχετε τον εαυτό σας, για να μην εξαλειφθείτε οι ίδιοι», δήλωσε ο Αλί Λαριτζανί τις τελευταίες ημέρες. Σοφά λόγια που θα περάσουν απαρατήρητα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου