Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
«Τυφλώνοντας τους αντιπάλους σου για να τους χτυπήσεις καλύτερα» ήταν η προσέγγιση που υιοθέτησε το Ιράν μόλις επλήγη από την ισραηλινο-αμερικανική επιθετικότητα, και σίγουρα δεν έχει μειωθεί έκτοτε. Απλώς έχει εξελιχθεί καθώς έχουν επιτευχθεί οι στόχοι του.
Έτσι, τα πρώτα που χτυπήθηκαν ήταν τα ραντάρ και οι υποδομές δορυφορικών επικοινωνιών (SATCOM), που βρίσκονται κυρίως στις χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), όπως το Κατάρ (βάσεις Al Udeid και η τοποθεσία Umm Dahal), το Κουβέιτ (βάσεις Camp Arifjan και Ali al Salem), τα ΗΑΕ (Al Ruwais και Al Dhafra), το Μπαχρέιν (αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου στη Μανάμα), η Σαουδική Αραβία (βάση Prince Sultan), καθώς και αυτά στην Ιορδανία (βάση Muwaffaq Salti), το Ιράκ (αεροπορικές βάσεις Imam Ali και Ayn al Asad, το Erbil στο Κουρδιστάν και το Camp Victory μαζί με το συγκρότημα της αμερικανικής πρεσβείας, το μεγαλύτερο στον κόσμο και πλέον εγκαταλελειμμένο, στη Βαγδάτη), και φυσικά και στο Ισραήλ (αεροδρόμια Χάιφα και Ben Gurion στο Τελ Αβίβ, αεροπορικές βάσεις Nevatim και Tel Nof, και τέλος και στις περιοχές Dimona και Arad).
Χωρίς πιο αποτελεσματικές εγκαταστάσεις ραντάρ, οι ιρανικές εκτοξεύσεις (και εκείνες άλλων συμμάχων του Άξονα της Αντίστασης, οι οποίοι, όχι τυχαία, σταδιακά προσχώρησαν, ξεκινώντας από τη Χεζμπολάχ, η οποία εγκαινίασε την είσοδό της στο πεδίο βομβαρδίζοντας τη βάση του Όρους Μερόν, μαζί με τις τοποθεσίες επιτήρησης και τους πύργους ραντάρ στα σύνορα του Ρος Χανίκρα, του Τζαλ αλ-Αλάμ και του Μισγκάβ Αμ και Μετούλα, στις οποίες αργότερα προστέθηκαν οι βάσεις του Μπιρανίτ και του Ιλανίγια-Ραμάτ Νταβίντ) έχουν γίνει ευκολότερες και πιο χειρουργικές, χωρίς πλέον να χρειάζεται να βασίζονται στον «κορεσμό» των πυραύλων και των drones των πρώτων ημερών, τα οποία, στην πραγματικότητα, σε εκείνο το σημείο θα ήταν απλώς περιττά και άσκοπα δαπανηρά. Και ήταν σε εκείνο το σημείο, ενώ κάποια καημένη η Σιωνο-Ατλαντική σφήκα στο στρατόπεδο του Λευκού Οίκου και της CENTCOM επινοούσε ιστορίες ότι οι εκτοξεύσεις είχαν μειωθεί επειδή πολλοί από τους εκτοξευτές είχαν καταστραφεί, που η κατάσταση για τους Ισραηλινούς-Αμερικανούς, και ολόκληρο το περιβάλλον τους, έγινε ακόμη πιο σοβαρή. Δραματικά πιο σοβαρή. Επιπλέον, εν τω μεταξύ, οι ιρανικές εκτοξεύσεις βελτιώθηκαν σημαντικά στην ακρίβειά τους βασιζόμενες στο κινεζικό δορυφορικό σύστημα BeiDou, το οποίο είχε αναδειχθεί σαφώς νικηφόρο σε αυτόν τον πόλεμο (γιατί πάντα στους πολέμους βλέπει κανείς ποιες τεχνολογίες είναι επιτυχημένες και ποιες όχι, ό,τι και να λένε οι οπαδοί του Σιωνισμού-Ατλαντισμού) έναντι του Αμερικανού αντιπάλου τους, του GPS.
Οι Ιρανοί μπόρεσαν να επικεντρωθούν στο να χτυπήσουν, στις θέσεις που είχαν ήδη πληγεί, τα διάφορα υπολειμματικά αεροπορικά και αντιαεροπορικά αμυντικά συστήματα, των οποίων τα πυρομαχικά είχαν επιπλέον σπαταληθεί άσκοπα και δαπανηρά τις προηγούμενες ημέρες (σκεφτείτε πόσα Tomahawks, αξίας 1,5-2 εκατομμυρίων δολαρίων, πρέπει να εκτοξευθούν για να χτυπήσουν τα drones Shahed αξίας 7 χιλιάδων δολαρίων το καθένα, ή παλιούς πυραύλους της δεκαετίας του '90, όπως οι διάφοροι Shahab και Fateh, με κόστος μεταξύ 150 χιλιάδων και 300 χιλιάδων δολαρίων, που εκτοξεύτηκαν κυρίως για να εκκενώσουν τις αποθήκες εν αναμονή της χρήσης των νεότερων, πολύ πιο ισχυρών και θανατηφόρων· η αναλογία κόστους/οφέλους είναι αμείλικτη και μπορεί ακόμη και να επιδεινωθεί αν μιλάμε, για παράδειγμα, για Tomahawks αλλά για Patriot ή THAAD, που μπορούν να κοστίσουν μεταξύ 12 και 15 εκατομμυρίων δολαρίων το καθένα), καθώς και τα υπόστεγα, τις αποθήκες, τους διαδρόμους προσγείωσης-απογείωσης, τα καταφύγια και ούτω καθεξής, καθιστώντας έτσι τις ίδιες αυτές βάσεις «ακατοίκητες». Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνη τη στιγμή, Αμερικανοί στρατιώτες μετακινούνταν, ή μάλλον, κρυβόντουσαν, σε ξενοδοχεία που βρίσκονταν σε κοντινές κατοικημένες περιοχές, χρησιμοποιώντας έτσι το σύστημα «ανθρώπινης ασπίδας» για να μειώσουν τον κίνδυνο να πληγούν, με κόστος τη ζωή αθώων πολιτών. Το έκαναν στα ΗΑΕ, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράκ κ.λπ., παντού.
Το «να τυφλώνεις τον αντίπαλο για να τον χτυπάς καλύτερα», ωστόσο, δεν είναι μια προσέγγιση που σταμάτησε εκείνες τις πρώτες μέρες ή τις επόμενες. Αντιθέτως, έχει εξελιχθεί εστιάζοντας σε νέους στόχους, καθώς οι παλιοί ήταν ήδη «αδρανείς», όπως τα κέντρα διαχείρισης cloud και μετάδοσης δεδομένων στον Κόλπο, όπως οι δύο Amazon Web Services και Amazon Cloud Services (AWS) στα ΗΑΕ, ήδη από την 1η Μαρτίου, και στη συνέχεια η παρόμοια AWS στο Μπαχρέιν, την 1η Απριλίου (αλλά είχε ήδη πληγεί λίγες μέρες νωρίτερα, στις 24 Μαρτίου), ενώ άλλες εταιρείες όπως η Oracle, η Cisco, η Nvidia, η Apple, η Google, η Microsoft, η Azure, η Meta, η Tesla, η IBM, η Palantir, η Boeing και η G42 (Ομάδα 42), διάσπαρτες μεταξύ του Κόλπου και του Ισραήλ, έχουν επίσης συμπεριληφθεί στη «λίστα εξόντωσης» της Τεχεράνης. Αυτές οι εταιρείες, που αριθμούν τουλάχιστον 18 μεγάλα ονόματα, διαδραματίζουν βασικό ρόλο στην παροχή υπηρεσιών Τεχνητής Νοημοσύνης και ΤΠΕ για την άμυνα των ΗΠΑ, όπως και άλλες που δεν στοχεύονται από φυσικές επιθέσεις, μέσω πυραύλων ή drones, αλλά από κυβερνοεπιθέσεις, όπως η Adex (Virtual Minds), η Epsilon και η Lotame, οι οποίες διαχειρίζονται δίκτυα AdTech και δεδομένων και εκτελούν απαραίτητες επιχειρήσεις «ψηφιακής παρεμβολής» και διακοπής επικοινωνιών, εξίσου απαραίτητες για τους στρατούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Για την Τεχεράνη, είναι όλες «τρομοκρατικές» εταιρείες, δεδομένου του αδιαμφισβήτητου ρόλου τους στην ηγεσία επιθέσεων σε ιρανικό έδαφος, ξεκινώντας με την περίφημη βομβιστική επίθεση στο σχολείο Minab (η οποία, αν θυμάμαι καλά, ήταν προϊόν της Τεχνητής Νοημοσύνης της Google).ένα σαφές και σκόπιμο έγκλημα πολέμου όπως οποιοδήποτε άλλο έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής.
Χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, ολοένα και πιο αποβιομηχανοποιημένες ακόμη και από άποψη υψηλής τεχνολογίας (τα χρόνια της ακμής της Σίλικον Βάλεϊ έχουν πλέον τελειώσει, και ακόμη και η νέα γενιά της αμερικανικής «τεχνοκρατίας» δεν μπορεί να αγνοήσει τις φυσικά μετεγκατασταθείσες εγκαταστάσεις και επιχειρήσεις στο εξωτερικό), δεν μπορούν να αγνοήσουν αυτούς τους γίγαντες στην οργάνωση της επιθετικής και αμυντικής «στρατιωτικής βιομηχανίας» τους. Η επίθεση σε αυτούς τους στόχους, οι οποίοι σε ένα κλίμα πολέμου γίνονται «νόμιμοι στόχοι», φαίνεται επομένως στην Τεχεράνη ως μια προφανής και επακόλουθη αναγκαιότητα, μια αναγκαιότητα που εμπίπτει στην αρχή της αυτοάμυνας. Έτσι, έχοντας πλέον επιτύχει τον στόχο της αποσυναρμολόγησης των ραντάρ και των δορυφορικών συστημάτων επικοινωνίας (SATCOM), στοχεύοντας τις διάφορες υποδομές πληροφορικής και τηλεματικής, σε μια προσέγγιση «τύφλωσης του αντιπάλου για να τον χτυπήσει καλύτερα», αντιπροσωπεύει πάνω απ' όλα ένα νέο, σημαντικό και απαραίτητο άλμα προς τα εμπρός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου