Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη
Ο άξονας Νετανιάχου-Τραμπ επικεντρώνεται κυρίως στο Ιράν. Εάν το Ιράν πέσει, πιθανότατα θα στρέψει την προσοχή του στην υποστήριξη της Ουκρανίας και στην επίθεση στη Ρωσία. Αλλά η σθεναρή αντίσταση του Ιράν αποσπά την προσοχή του από το επίκεντρο.
Αυτή τη στιγμή, η Ρωσία δεν είναι η προτεραιότητά τους: το Ιράν είναι. Φυσικά, ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται πλέον για τη «διατήρηση της ειρήνης», επομένως οποιαδήποτε συμφωνία με τη Ρωσία, αν έχει νόημα, είναι καθαρά ρεαλιστική. Ο πόλεμός του είναι εναντίον του Ιράν. Το Ισραήλ έχει κάνει αυτόν τον πόλεμο πόλεμο του Τραμπ. Και ο Τραμπ δεν υποχωρεί.
Έτσι, έχει σχηματιστεί ένας άξονας: οι Ηνωμένες Πολιτείες/Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Σε άλλες περιφερειακές δυνάμεις προσφέρεται μια επιλογή - και είναι μια δύσκολη: είτε να ενταχθούν στον συνασπισμό ΗΠΑ-Ισραήλ είτε να ενταχθούν στο Ιράν (την Αντίσταση). Δεν υπάρχει μέση λύση, και αν κάποιος προσπαθήσει να επιμείνει στην ουδετερότητα, θα βομβαρδιστεί και θα δεχθεί επίθεση και από τις δύο πλευρές. Δεν υπάρχει ουδετερότητα εδώ. Το τρένο έχει φύγει.
Ο δεύτερος άξονας: ΕΕ/Μεγάλη Βρετανία/παγκοσμιοποιητές στις Ηνωμένες Πολιτείες (κυρίως το Δημοκρατικό Κόμμα) εναντίον της Ρωσίας και υπέρ του καθεστώτος του Κιέβου. Πρόκειται για έναν πολύ πραγματικό και βάναυσο πόλεμο, στον οποίο οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες (με εξαίρεση την Ουγγαρία και τη Σλοβακία) ετοιμάζονται να συμμετάσχουν άμεσα. Το Δημοκρατικό Κόμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες προωθεί αυτόν ακριβώς τον πόλεμο· για αυτόν τον πόλο, η Ουκρανία αποτελεί προτεραιότητα.
Ο κύριος στόχος και των δύο πόλων είναι να δημιουργήσουν ρήγμα μεταξύ Ιράν και Ρωσίας, ώστε οι δύο αυτές δυνάμεις να μην συνειδητοποιήσουν ότι πολεμούν τον ίδιο εχθρό.
Και το κύριο παράπονο των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά της ΕΕ και των παγκοσμιοποιητών, όπως ακριβώς το κύριο παράπονο της ΕΕ και των παγκοσμιοποιητών κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, είναι ακριβώς ότι διεξάγουν δύο πολέμους εναντίον δύο αντιπάλων του πολιτισμού του Έπσταϊν ταυτόχρονα, αντί να διεξάγουν πρώτα τον έναν και μετά τον άλλον.
Καθώς ο πόλεμος με το Ιράν συνεχίζεται, το Ισραήλ σταδιακά μετατρέπεται σε Γάζα και η παγκόσμια οικονομία καταρρέει λόγω του κλεισίματος του Στενού του Ορμούζ (έχουν ήδη εισαχθεί ενεργειακές διακοπές σε ορισμένες χώρες), οι παγκοσμιοποιητές έχουν στραφεί εναντίον του Τραμπ, τον οποίο πιστεύουν ότι «προδίδει την Ουκρανία» και αποσπά την προσοχή από τον κύριο εχθρό: τη Ρωσία.
Αυτή η γραμμή προωθείται από τα δίκτυα του Σόρος, τα οποία γενικά μισούν τον Τραμπ και τον Νετανιάχου. Αλλά είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου: όσοι επιτίθενται με τον πιο άγριο τρόπο στον Τραμπ και το Ισραήλ για τον πόλεμο με το Ιράν δεν είναι κατά του πολέμου γενικά, αλλά είναι υπέρ του πολέμου με τη Ρωσία.
Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και ολόκληρες χώρες που έχουν συσπειρωθεί κατά του Νετανιάχου απαιτούν απλώς μια αλλαγή στις προτεραιότητες υπέρ του καθεστώτος Ζελένσκι. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Δημοκρατικοί το φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη. Το Ιράν και η Ρωσία καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι το ζήτημα δεν είναι ποιος στη Δύση είναι υπέρ του πολέμου και ποιος εναντίον του, αλλά σε ποιον θέλει να επικεντρωθεί πρώτα η Δύση. Αυτό σημαίνει απλώς ότι στη συνέχεια θα επικεντρωθούν ο ένας στον άλλον. Κανείς δεν τρέφει ψευδαισθήσεις.
Και, φυσικά, η Ρωσία και το Ιράν πολεμούν στην ίδια πλευρά, ενάντια στον ίδιο εχθρό. Οποιαδήποτε επιφανειακή ενέργεια δεν αλλάζει την ουσία του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η ομίχλη του πολέμου. Διαπραγματεύσεις. Περισπασμοί. Καπνός και καθρέφτες.
Το κύριο πράγμα τώρα είναι να μην αφήσουμε τον εχθρό - τη συλλογική Δύση, τον πολιτισμό του Έπσταϊν - να μας νικήσει έναν προς έναν. Πρέπει να πάμε στον πόλεμο το συντομότερο δυνατό και όσο το δυνατόν πιο δραστικά. Υποστηρίξτε φίλους και συμμάχους, πείστε τους διστακτικούς και φέρτε την κοινωνία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πόλεμος της πληροφορίας του Ιράν, τον οποίο κερδίζει με λαμπρό τρόπο. Αυτή είναι απλώς μια παρατήρηση.
Πολλά εξαρτώνται από την Κίνα. Περίμενε, αλλά έχει ήδη εξαπολύσει το τελευταίο ψυχολογικό της όπλο: τον καθηγητή Jiang Xueqin. Επιτίθεται στις συνειδήσεις των παγκόσμιων αναλυτών με τις προβλέψεις του. Καθόλου άσχημα. Για πρώτη φορά, Κινέζοι διανοούμενοι έχουν αρχίσει να μιλάνε για τη σιωνιστική συνωμοσία, την εσχατολογία, τους μελετητές της τήρησης του Σαββάτου, τον Jacob Frank, τους Illuminati, τη μεγάλη γεωπολιτική και τις παγκόσμιες καπιταλιστικές ελίτ. Η στρατηγική σκέψη της Κίνας παίρνει μορφή. Αρκετά με τις στρατηγικές «win-win» ή «panda». Τα πράγματα λέγονται με το πραγματικό τους όνομα.
Το Πεκίνο θα χτυπήσει την Ταϊβάν, αλλά δεν είναι σαφές πότε. Αν περιμένει άλλες δυνάμεις πολυπολικότητας να αποδυναμωθούν ή, Θεός φυλάξοι, να πέσουν, η Κίνα δεν θα μείνει μόνη της. Επομένως, είναι καλύτερο να χτυπήσει τώρα, ανοίγοντας ένα τρίτο μέτωπο. Εναντίον του ίδιου ακριβώς εχθρού. Ακριβώς και άμεσα του ίδιου.
Ο εχθρός προετοιμάζεται αυτή τη στιγμή, αλλά δεν είναι ακόμη έτοιμος να διεξάγει τρεις πολέμους ταυτόχρονα. Και αν κάποιος άλλος στον πολυπολικό κόσμο άνοιγε ένα επιπλέον μέτωπο, οι εχθρικές δυνάμεις θα εξαπλώνονταν σε όλο τον πλανήτη. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσει μια παγκόσμια εξέγερση ενάντια στη δικτατορία του Βάαλ. Έχει εκτεθεί αρκετά.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πίτερ Θιλ, ο άνθρωπος που έφερε τον Τραμπ στην εξουσία, περιοδεύει σε όλο τον κόσμο δίνοντας διαλέξεις για τον Αντίχριστο. Όλοι έχουν δει το αληθινό πρόσωπο της Δύσης: είναι ο Έπσταϊν. Είναι οι δολοφονημένες Ιρανές μαθήτριες, είναι οι δεκάδες χιλιάδες παιδιά στη Γάζα. Κανείς δεν μπορεί να πει: «Δεν ήξερα, δεν είδα, δεν το γνώριζα». Αυτή η δικαιολογία δεν λειτουργεί πλέον. Όλοι έχουν δει και όλοι ξέρουν, και αν δεν πολεμούν ακόμη στο πλευρό μας του μετώπου, τότε ουσιαστικά βρίσκονται στο πλευρό του εχθρού. Και γίνονται νόμιμοι στόχοι.
Η Λατινική Αμερική φαίνεται αυτή τη στιγμή σαν ο προφανής αδύναμος κρίκος. Η επαίσχυντη παραίτηση των ιδεών της Επανάστασης και της κληρονομιάς του Τσάβες από τους αξιολύπητους δειλούς της κυβέρνησης της Βενεζουέλας είναι θλιβερή. Κανείς δεν θα αποκαλεί τις κόρες του «Ντέλσι» για αιώνες ακόμα. Ακόμα και το επώνυμο «Ροντρίγκεζ» έχει πληγεί σοβαρά. Ο Λούλα και η Βραζιλία, καθώς και το Μεξικό και η Κολομβία, κάνουν κάτι για να βοηθήσουν την Κούβα, αλλά δεν τολμούν να αμφισβητήσουν άμεσα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Φοβούνται. Αλλά δεν έχει νόημα να φοβούνται πια: είναι πολύ αργά.
Στην Αφρική, υπάρχουν λαμπροί ήρωες με τη μορφή των χωρών της Ένωσης του Σαχέλ (Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρας, Μάλι), της περήφανης Αιθιοπίας και αρκετών άλλων καθεστώτων που δεν έχουν υποκλιθεί στον πολιτισμό του Βάαλ (Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, εν μέρει Νότια Αφρική). Αυτό εμπνέει συγκρατημένη αισιοδοξία.
Ο σουνιτικός ισλαμικός κόσμος είναι διχασμένος, οι ηγέτες του είναι διεφθαρμένοι και ενσωματωμένοι στο αρχιπέλαγος του Έπσταϊν, οι μάζες είναι διαφθαρμένες από τον ηλίθιο σαλαφισμό και τον ουαχαμπισμό, που ωθούν τους μουσουλμάνους να ξεσπάσουν την οργή τους σε αθώους και να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.
Μια σχετικά κυρίαρχη θέση διατηρούν το Πακιστάν (αν και έχει τον δικό του πόλεμο με τους Παστούν Ταλιμπάν) και η Ινδονησία.
Όσο για τους Σιωνιστές, ο Ερντογάν είναι ο επόμενος στη λίστα που θα αποκλειστεί, αλλά θα διστάσει (όπως συνήθως).
Η Ινδία, πυλώνας πολυπολικότητας και πολιτισμικό κράτος, βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το Νέο Δελχί θεωρεί την Κίνα ως τον κύριο περιφερειακό αντίπαλό της, και ο Μόντι και το κίνημα Ινδουιστών γύρω από αυτό βλέπουν το Ισλάμ με μεγάλη καχυποψία.
Αυτό ωθεί την Ινδία προς μια συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, αν και δύσκολα μπορεί να αναμένεται μια πιο ενεργή πολιτική σε αυτό το μέτωπο.
Η Βόρεια Κορέα φαίνεται η πιο κατάλληλη χώρα και η Ιαπωνία η πιο ανεπαρκής.
Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος διεξάγεται ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την ηγεμονία της συλλογικής Δύσης πάση θυσία (είτε με την αχαλίνωτη Τραμπιστική και Σιωνιστική της μορφή, είτε με το ευρωπαϊκό παγκοσμιοποιημένο μοντέλο) και την πολυπολική ανθρωπότητα - δηλαδή εμάς. Είναι ήδη σε εξέλιξη. Σε πλήρη εξέλιξη.
Φυσικά, μπορεί κανείς να συνεχίσει να προσποιείται ότι τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει.
Αλλά γιατί;
Του Aleksandr Dugin, alexanderdugin.substack.com
27 Μαρτίου 2026
Αλεξάντερ Ντούγκιν . Ρώσος φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας.
27 Μαρτίου 2026
Αλεξάντερ Ντούγκιν . Ρώσος φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου