Πηγή: Λορέντζο Μέρλο
Σκέψη, συναίσθημα, αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα εκτός από αυτήν που υπάρχει στο μυαλό.
Η πραγματικότητα του πόνου που προκαλεί ένα χτύπημα με σφυρί στο δάχτυλο, σε περίπτωση σεισμού ή μιας απόσπασης της προσοχής παρόμοιου μεγέθους, εξαφανίζεται.
Αυτός ο πόνος ποικίλλει ανάλογα με το ατομικό όριο και την προθυμία/εκπαίδευση να μην κατακλυστεί κανείς από αυτόν.
Η έλξη για μια γυναίκα καταστρέφει τη ζωή μας όσο η γοητεία βιώνεται ως απαραίτητη ανάγκη. Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να καταρρεύσει αθόρυβα μπροστά σε ένα ανώτερο συναίσθημα.
Όπως το αισθητικό συναίσθημα, έτσι και η γνωστική φούσκα, στην οποία βρισκόμαστε πάντα σε κατάσταση αφύπνισης —και ίσως ακόμη και σε κατάσταση ύπνου— καθορίζει την πραγματικότητα, την περιγραφή που κάνουμε γι' αυτήν και, ως εκ τούτου, τις αλήθειες που εκφράζουμε. Για παράδειγμα, η πεποίθηση ότι μόνο η επιστήμη παρέχει γνώση είναι κάτι περισσότερο από μια φούσκα. Είναι ένα κέλυφος, ακόμη και μια ασπίδα, που μεταδίδεται από σχολικό βιβλίο σε σχολικό βιβλίο. Αλλά το να αφιερώνει κανείς όλη του την ενέργεια στην αποπληρωμή μιας BMW, η εξίσωση της ευημερίας με το ΑΕΠ, το φιλτράρισμα του κόσμου μέσα από τα μάτια ενός οικονομολόγου, η πεποίθηση ότι μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο με την ανακύκλωση πλαστικού και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα χωρίς να εγκαταλείψουμε το σύστημα που δημιούργησε το πρόβλημα, είναι επίσης παραδείγματα αλήθειας που σχετίζονται με τη συζήτησή μας.
Ο ανεμοδείκτης που μας λέει πώς να προσανατολίσουμε το κύριο πανί για να πλεύσουμε στη θάλασσα της ζωής δεν είναι μόνο αισθητικός και γνωστικός, είναι και διανοητικός, αφορά τη σκέψη.
Η ζωή, ή η πραγματικότητα, φαίνεται επώδυνη μέσα στην αναταραχή της ανησυχίας και χαρούμενη το πρωί των δώρων του Άγιου Βασίλη. Προβολές αντίθετης φύσης στις οποίες αφιερώνουμε όλη μας τη δημιουργικότητα. Μια συνεχής ροή ενέργειας που, μεταφορικά μιλώντας, ασυνείδητα πετάμε μπροστά μόνο και μόνο για να την υλοποιήσουμε στη συνέχεια - πάντα ασυνείδητα - σε μια πραγματικότητα χωρίς διαφυγή.
Πραγμοποίηση, ναι. Αυτός είναι ο όρος που θα ήταν σκόπιμο να συζητηθεί, ειδικά από εκείνους που ονειρεύονται τους πυλώνες της αντικειμενικής πραγματικότητας, έναν για όλους.
Ούτε καν η ακρίβεια ενός κόκκινου φαναριού δεν μπορεί να σταματήσει τον οδηγό πάνω από τη σκέψη, στην οποία η υλική πραγματικότητα εξαφανίζεται, αντικαθιστούμενη από το όραμα στο οποίο είναι βυθισμένος.
Εδώ είναι που η επίκληση στο προφανές, η κρίση που βασίζεται στην εκ των υστέρων γνώση και αυτή που συμπυκνώνεται στο «λίγη κοινή λογική θα ήταν αρκετή» γίνονται φαρσικές δηλώσεις – δηλαδή, αλήθειες – σαν αυτές μιας θεατρικής φάρσας.
Όσοι τα εκστομίζουν κατακλύζουν τους άλλους με τον δικό τους κόσμο και σκέψεις, τη δική τους αλήθεια και όραμα. Το να λες «αλλά ήταν προφανές» ή «λίγη κοινή λογική θα ήταν αρκετή» ισοδυναμεί με το να προσπερνάς κόκκινο φανάρι, παρά την BMW και τα τρία πτυχία. Και όχι μόνο αυτό. Δεν έχουν πει ποτέ σε αυτούς τους κυρίους ότι «ήταν προφανές», ότι «λίγη κοινή λογική θα ήταν αρκετή»;
Έτσι, εξαιτίας των ίδιων των σκέψεων και των συναισθημάτων κάποιου, γεννιέται και η πραγματικότητα και η αλήθεια του πατριώτη που πηγαίνει στη μάχη, πρόθυμος να αντιμετωπίσει τον θάνατο και την τιμωρία. Και αυτή του ορειβάτη, που έλκεται προς τα πάνω από την ενδημική του ομορφιά, τη μόνη ακμάζουσα στεριά της ηδονής του, μια αυτοποιητική ατόλη που αναδύεται από έναν ωκεανό κινδύνων που ουσιαστικά αγνοεί. Και ακόμη και ο φιλόσοφος που, σίγουρος για τη δύναμη που μόνο αυτός έχει αναγνωρίσει, ανακοινώνει στον κόσμο πού βρίσκεται η αλήθεια.
Πατριώτης, ορειβάτης και φιλόσοφος, αν και ταξιδεύουν σε διαφορετικές χώρες, κινούνται από την ίδια ενέργεια, στην οποία οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους δίνουν τη μαγική δύναμη να τη μεταμορφώσει σε πραγματικότητα και αλήθεια.
Ζητήματα ίσης νομιμότητας, τα οποία η ατομική και θεσμική σημασιολογία επιβάλλουν σε αυθαίρετες ιεραρχίες του δικού τους γούστου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου