Martino Mora
Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
Τα τελευταία χρόνια, η πολιτικά ορθή οργουελιανή Νέα Ομιλία έχει ξεπεράσει την απλή ανθρωποκτονία, επινοώντας εκ του μηδενός, μια παραβίαση της ιταλικής γλώσσας, τον όρο «γυναικοκτονία». Αλλά χωρίς να επινοήσει τον όρο «ανδροκτονία».
Ωστόσο, αν υπάρχει η γυναικοκτονία, δεν θα έπρεπε, κατά την απαραίτητη λογική, να υπάρχει και η ανδροκτονία; Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
Αν ένας άντρας σκοτώσει μια γυναίκα, δεν είναι πλέον απλή δολοφονία, αλλά «γυναικοκτονία», για να τονιστεί η ταυτότητα του θύματος. Αν όμως μια γυναίκα
σκοτώσει έναν άντρα, παραμένει απλή δολοφονία, και όχι «ανδροκτονία». Γιατί σε αυτή την περίπτωση, είναι περιττό, δεν είναι σωστό, δεν είναι δυνατό, δεν πρέπει να τονιστεί η ταυτότητα του θύματος.
Ο άνδρας, πράγματι, είναι πάντα ένοχος, ανεξαρτήτως, ως ιστορικός καταπιεστής.
Ειδικά αν είναι λευκός (επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο) και σεξουαλικά φυσιολογικός (ακόμη μεγαλύτερο επιβαρυντικό στοιχείο).
Δεν μπορεί, δεν πρέπει, δεν επιτρέπεται να τον παρουσιάσουμε ως θύμα, ούτε καν όταν είναι πραγματικά. Είναι το γνωστό παιχνίδι εξαπάτησης αυτής της μνησίκακης και εκδικητικής ιδεολογίας, καλυμμένης με ζαχαρένια φιλανθρωπία (σιροπιαστό ψευδοανθρωπισμό) -όπως όλα τα δηλητηριώδη γλυκά- που αναπτύχθηκε στα αγγλοσαξονικά κολέγια με μισθοδοσίες του μεγάλου κεφαλαίου. Υπαγορεύει πώς πρέπει να μιλάει κανείς και επομένως πώς να σκέφτεται. Και τέλος, νομοθετεί, όπως έκανε το δουλοπρεπές ιταλικό κοινοβούλιο, με πλειοψηφία προσκείμενη στη Μελόνι, θεσπίζοντας το νομικό βδέλυγμα της «γυναικοκτονίας». Ο Τζορτζ Όργουελ προέβλεψε σωστά μια βασιλεία καθολικών ψεμάτων, η οποία θα άλλαζε τη γλώσσα για να αλλάξει τη σκέψη. Έκανε λάθος, ωστόσο, φανταζόμενος μια δικτατορία, με κομμουνιστικά και φασιστικά χαρακτηριστικά, που θα την επέβαλε. Αντ' αυτού, επιβλήθηκε από μια άλλη δικτατορία: αυτή του χρήματος. Δηλαδή, φιλελεύθερη πλουτοκρατία. Ο Μεγάλος Αδελφός, νοούμενος ως δικτάτορας, δεν υπάρχει. Αντ' αυτού, δυστυχώς, είχαμε τον Μάριο Ντράγκι, τον εντολοδόχο της υπερπόντιας τοκογλυφίας. Η προφητεία του Όργουελ πρέπει επομένως να ενσωματωθεί με αυτήν ενός άλλου συγγραφέα, του Γκίλμπερτ Κιθ Τσέστερτον, ο οποίος ήδη από το 1925 ισχυριζόταν ότι φοβόταν το Μανχάταν περισσότερο από τη Μόσχα, που τότε ήταν κομμουνιστική. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ένας ένθερμος αντιμπολσεβίκος Καθολικός όπως ο Τσέστερτον είχε ήδη διαισθανθεί πριν από εκατό χρόνια ότι η δολιότητα των χρηματιστών της Γουόλ Στριτ (και η ανομία του κόσμου που θα δημιουργούσαν) ήταν μεγαλύτερη από αυτή των αδίστακτων οπαδών του Λένιν. Ναι, ζούμε σε έναν κόσμο πολιτικά ορθού δηλητηρίου, επικαλυμμένου με με ζαχαρωμένη μελάσα θυματοποίησης και καλοπροαίρετης φιλανθρωπίας. Έναν κόσμο όπου οι φυλές δεν υπάρχουν πια, οι μετανάστες γίνονται ξαφνικά «μετακινούμενοι πληθυσμοί» και ακόμη και τα δύο φύλα δεν υπάρχουν πια, αλλά αναδύονται άπειρα «φύλα», «άπειρες “έμφυλες ταυτότητες”. Αυτό που υπάρχει, ωστόσο, είναι η «γυναικοκτονία». Χωρίς «ανδροκτονία», ωστόσο.
Είναι το βασίλειο της Νέας Ομιλίας και των παγκόσμιων ψεμάτων. Είναι ο κόσμος αναποδογυρισμένος.
Ο φιλελεύθερος-καπιταλιστικός κόσμος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου