Συνέχεια από Δευτέρα 29. Ιουνίου 2026
Η Αμερική ως πεδίο μάχης 4
Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού
Του John W. Whitehead
Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού
Του John W. Whitehead
Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
Η ζοφερή κατάσταση των ελευθεριών μας
«Αυτό στο οποίο είναι καλή η κυβέρνηση είναι να εισπράττει φόρους, να αφαιρεί τις ελευθερίες σου και να σκοτώνει ανθρώπους. Δεν είναι καλή σε πολλά άλλα πράγματα».
— Συγγραφέας TOM CLANCY
Φανταστείτε να ζείτε σε μια χώρα όπου ένοπλοι στρατιώτες εισβάλλουν σπάζοντας πόρτες για να συλλάβουν και να φυλακίσουν πολίτες απλώς επειδή άσκησαν κριτική σε κυβερνητικούς αξιωματούχους. Φανταστείτε ότι στην ίδια αυτή χώρα σας παρακολουθούν διαρκώς, και αν φανείτε έστω και λίγο ύποπτοι, η αστυνομία σας σταματά και σας ψάχνει ή σας αναγκάζει να σταματήσετε το αυτοκίνητο για να σας ερευνήσει, με την πιθανότητα μήπως κάνετε κάτι παράνομο.
Έχετε κατά νου ότι, αν έχετε οποιοδήποτε είδος πυροβόλου όπλου ενώ βρίσκεστε σε αυτή τη χώρα, αυτό μπορεί να οδηγήσει στη σύλληψή σας ή, ακόμη χειρότερα, στον πυροβολισμό και τον θάνατό σας από πράκτορες της κυβέρνησης.
Αν σκέφτεστε ότι αυτό ακούγεται σαν τη σημερινή Αμερική, δεν θα είχατε και πολύ άδικο. Ωστόσο, το σενάριο που περιγράφηκε παραπάνω έλαβε χώρα πριν από περισσότερα από διακόσια χρόνια, όταν οι Αμερικανοί άποικοι υπέφεραν κάτω από την πρώιμη, εμβρυακή εκδοχή ενός αστυνομικού κράτους από τη Βρετανία. Μόνο όταν οι άποικοι αγανάκτησαν με το να φιμώνονται, να λογοκρίνονται, να ερευνώνται, να ψάχνονται, να απειλούνται και να συλλαμβάνονται, εξεγέρθηκαν τελικά εναντίον των δεσμών του τυράννου.
Κάθε απόπειρα να κατανοηθεί η ζοφερή κατάσταση των ελευθεριών μας σήμερα πρέπει να αρχίσει με την κατανόηση του σημείου από όπου ξεκίνησαν όλα.
Οι «τρομοκράτες» της Ίδρυσης;
Κανένα έγγραφο δεν εκφράζει καλύτερα τα παράπονα των αποίκων από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Ως κείμενο που κοχλάζει από αγανάκτηση απέναντι σε μια κυβέρνηση που είχε καταχραστεί την εξουσία της πάνω σε εκείνους που βρίσκονταν υπό την προστασία της, η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας υπογράφηκε στις 4 Ιουλίου 1776 από πενήντα έξι άνδρες, οι οποίοι έθεσαν τα πάντα σε κίνδυνο και τα δεσμεύθηκαν όλα —«τις ζωές μας, τις περιουσίες μας και την ιερή μας τιμή»— επειδή πίστευαν σε μια ριζοσπαστική ιδέα: ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται για να είναι ελεύθεροι.
Στιγματισμένοι ως προδότες, αυτοί οι άνδρες κατηγορήθηκαν για προδοσία, ένα έγκλημα που τιμωρούνταν με θάνατο. Για ορισμένους, οι πράξεις εξέγερσής τους θα τους κόστιζαν τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Για άλλους, θα κόστιζαν το ύστατο τίμημα. Κι όμως, ακόμη και γνωρίζοντας το βαρύ τίμημα που ίσως θα έπρεπε να πληρώσουν, αυτοί οι άνδρες τόλμησαν να μιλήσουν όταν η σιωπή δεν μπορούσε να γίνει ανεκτή.
Ακόμη και αφού είχαν κερδίσει την ανεξαρτησία τους από τη Μεγάλη Βρετανία, αυτοί οι νέοι Αμερικανοί εργάστηκαν για να εξασφαλίσουν ότι τα δικαιώματα για τα οποία είχαν διακινδυνεύσει τη ζωή τους θα παρέμεναν ασφαλή για τις μελλοντικές γενιές. Το αποτέλεσμα: ο Χάρτης των Δικαιωμάτων, οι πρώτες δέκα τροπολογίες του Συντάγματος.
Φανταστείτε το σοκ και την αγανάκτηση που θα ένιωθαν οι προπάτορές μας αν ανακάλυπταν ότι, περίπου διακόσια χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση που είχαν δημιουργήσει έχει μεταμορφωθεί σε ένα μιλιταριστικό αστυνομικό κράτος, μέσα στο οποίο η άσκηση των ελευθεριών κάποιου θεωρείται συχνά κραυγαλέα πράξη ανυπακοής.
Πράγματι, αν η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας είχε γραφτεί σήμερα, θα είχε καταστήσει τους υπογράφοντές της τρομοκράτες, με αποτέλεσμα να τοποθετηθούν σε κυβερνητική λίστα παρακολούθησης, να γίνουν στόχος παρακολούθησης των δραστηριοτήτων και της αλληλογραφίας τους και, ενδεχομένως, να συλληφθούν, να κρατηθούν επ’ αόριστον, να απογυμνωθούν από τα δικαιώματά τους και να χαρακτηριστούν εχθρικοί μαχητές.
Η πραγματική κατάσταση των ελευθεριών μας
Μια σύντομη ανασκόπηση της πραγματικής κατάστασης των ελευθεριών μας, όπως αυτές περιγράφονται στον Χάρτη των Δικαιωμάτων, δείχνει ακριβώς πόσο ζοφερά έχουν γίνει τα πράγματα:
Η Πρώτη Τροπολογία υποτίθεται ότι προστατεύει την ελευθερία να εκφράζεις τη γνώμη σου και να διαμαρτύρεσαι ειρηνικά χωρίς να φιμώνεσαι από την κυβέρνηση. Προστατεύει επίσης την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, καθώς και το δικαίωμα λατρείας και προσευχής χωρίς παρέμβαση. Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί δεν μπορούν να φιμώνονται από την κυβέρνηση.
Κι όμως, παρά τις σαφείς προστασίες που βρίσκονται στην Πρώτη Τροπολογία, οι ελευθερίες που περιγράφονται εκεί δέχονται διαρκή επίθεση. Είτε πρόκειται για έναν πεζοναύτη που κρατήθηκε επειδή άσκησε κριτική στην κυβέρνηση στο Facebook, είτε για έναν δημοσιογράφο που διώχθηκε επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει τις πηγές του, είτε για έναν διαδηλωτή που συνελήφθη επειδή στεκόταν σιωπηλός μπροστά στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, αυτοί είναι επικίνδυνοι καιροί για όσους επιλέγουν να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία του λόγου.
Η Δεύτερη Τροπολογία είχε σκοπό να εγγυηθεί «το δικαίωμα του λαού να κατέχει και να φέρει όπλα». Κι όμως, ενώ η οπλοκατοχή έχει αναγνωριστεί ως ατομικό δικαίωμα του πολίτη, οι Αμερικανοί συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν έναν δύσκολο αγώνα στα δικαστήρια όταν πρόκειται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι σε στρατιωτικοποιημένους, εξοπλισμένους μέχρι τα δόντια κυβερνητικούς πράκτορες. Στην πραγματικότητα, δικαστικές αποφάσεις των τελευταίων ετών έχουν επιβεβαιώσει ότι οι πολίτες δεν έχουν το δικαίωμα να αντιστέκονται σε αστυνομικούς που εισέρχονται στα σπίτια τους παράνομα, κατά λάθος ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.
Η Τρίτη Τροπολογία ενισχύει την αρχή ότι οι εκλεγμένοι πολιτικοί αξιωματούχοι υπερέχουν του στρατού, απαγορεύοντας στον στρατό να εισέρχεται στο σπίτι οποιουδήποτε πολίτη χωρίς «τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη». Δυστυχώς, το τείχος διαχωρισμού ανάμεσα στην πολιτική και τη στρατιωτική αστυνόμευση έχει γκρεμιστεί τα τελευταία χρόνια, καθώς στρατιωτικοποιημένες ομάδες SWAT επιτρέπεται πλέον να εισβάλλουν απροειδοποίητα σε σπίτια προκειμένου να διερευνήσουν μικροαδικήματα, όπως κατοχή μαριχουάνας και απάτη με πιστωτικές κάρτες.
Καθώς η εσωτερική αστυνομία εμφανίζεται όλο και περισσότερο ως στρατιωτική δύναμη —πλήρης με όπλα, στολές, οχήματα εφόδου κ.λπ.— θα μπορούσε να υποστηριχθεί πειστικά ότι οι επιδρομές των ομάδων SWAT συνιστούν αναγκαστική στρατωνισμό στρατιωτών μέσα στην ιδιωτική κατοικία, ακριβώς αυτό που η Τρίτη Τροπολογία γράφτηκε για να αποτρέψει.
Η Τέταρτη Τροπολογία απαγορεύει στους κυβερνητικούς πράκτορες να σας αγγίζουν, να σας θέτουν υπό παρακολούθηση ή να εισέρχονται στην ιδιοκτησία σας χωρίς εύλογη αιτία και, ακόμη και τότε, μόνο με ένταλμα εγκεκριμένο από δικαστήριο. Δυστυχώς, η Τέταρτη Τροπολογία έχει σχεδόν εκκενωθεί από το περιεχόμενό της τα τελευταία χρόνια, μέσω δικαστικών αποφάσεων και κυβερνητικών προγραμμάτων που νομιμοποιούν κάθε είδους παρεμβάσεις.
Ως αποτέλεσμα, η αστυνομία έχει πλέον λευκή επιταγή να εισβάλλει σε σπίτια ή διαμερίσματα χωρίς ένταλμα, να πραγματοποιεί σωματικούς ελέγχους με πλήρη γδύσιμο στην άκρη του δρόμου και, γενικά, να κακομεταχειρίζεται τους πολίτες όπως εκείνη κρίνει. Επιπλέον, στο λεγόμενο όνομα της «εθνικής ασφάλειας», υπηρεσίες πληροφοριών όπως η National Security Agency —NSA— έχουν πλέον τη δυνατότητα να πραγματοποιούν μαζικές ηλεκτρονικές εισβολές χωρίς ένταλμα στις προσωπικές και ιδιωτικές συναλλαγές όλων των Αμερικανών, συμπεριλαμβανομένων τηλεφωνικών, ταχυδρομικών, ηλεκτρονικών και ιατρικών αρχείων. Όλα αυτά τα δεδομένα είναι διαθέσιμα σε άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένης της τοπικής αστυνομίας.
Η Πέμπτη Τροπολογία υποτίθεται ότι εξασφαλίζει πως θεωρείσαι αθώος μέχρι να αποδειχθείς ένοχος και ότι οι κυβερνητικές αρχές δεν μπορούν να σου στερήσουν τη ζωή, την ελευθερία ή την ιδιοκτησία σου χωρίς να ακολουθήσουν αυστηρές νομικές διαδικασίες. Δυστυχώς, αυτές οι προστασίες έχουν σε μεγάλο βαθμό εξαλειφθεί τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την ψήφιση από το Κογκρέσο του National Defense Authorization Act —NDAA—, ο οποίος επιτρέπει στον πρόεδρο και στον στρατό να συλλαμβάνουν και να φυλακίζουν Αμερικανούς επ’ αόριστον χωρίς νόμιμη διαδικασία.
Η Έκτη Τροπολογία είχε σκοπό όχι μόνο να εξασφαλίσει μια «ταχεία και δημόσια δίκη», αλλά και να εμποδίσει την κυβέρνηση να κρατά κάποιον στη φυλακή για ακαθόριστα αδικήματα. Και αυτή επίσης υπήρξε θύμα του λεγόμενου πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Ανάμεσα στη ρήτρα επ’ αόριστον κράτησης του NDAA και στη νομοθεσία Authorization for Use of Military Force —AUMF—, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει τη θανάτωση Αμερικανών πολιτών με drones χωρίς δικαστική δίκη, οι εγγυήσεις της Έκτης Τροπολογίας καθίστανται άνευ νοήματος.
Η Έβδομη Τροπολογία εγγυάται στους πολίτες το δικαίωμα σε δίκη με ενόρκους. Ωστόσο, όταν ο λαός δεν έχει ιδέα τι υπάρχει μέσα στο Σύνταγμα —η πολιτειακή αγωγή έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τα περισσότερα σχολικά προγράμματα— αυτό αναπόφευκτα μεταφράζεται σε ένα αδαές σώμα ενόρκων, ανίκανο να διακρίνει τη δικαιοσύνη και τον νόμο από τις δικές του προκατασκευασμένες αντιλήψεις και τους φόβους του.
Η Όγδοη Τροπολογία μοιάζει με την Έκτη, καθώς υποτίθεται ότι προστατεύει τα δικαιώματα των κατηγορουμένων και απαγορεύει τη χρήση σκληρής και ασυνήθιστης τιμωρίας. Ωστόσο, ο καθορισμός από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το τι συνιστά «σκληρό και ασυνήθιστο» πρέπει να εξαρτάται από τα «εξελισσόμενα πρότυπα ευπρέπειας που σηματοδοτούν την πρόοδο μιας ωριμάζουσας κοινωνίας» μας αφήνει με ελάχιστη προστασία μπροστά σε μια κυβερνητική ελίτ που στερείται εντελώς ηθικών αρχών. Η συνεχιζόμενη προσφυγή της Αμερικής στη θανατική ποινή, η οποία έχει αποδειχθεί προβληματική τόσο στην εφαρμογή όσο και στην εκτέλεσή της, αποτελεί τέλειο παράδειγμα αυτού.
Η Ένατη Τροπολογία προβλέπει ότι άλλα δικαιώματα που δεν απαριθμούνται στο Σύνταγμα διατηρούνται, παρ’ όλα αυτά, από τον λαό. Η λαϊκή κυριαρχία —η πεποίθηση ότι η εξουσία διακυβέρνησης ανέρχεται από τον λαό προς τα πάνω και δεν κατέρχεται από τους κυβερνώντες προς τα κάτω— είναι σαφώς εμφανής σε αυτή την τροπολογία. Ωστόσο, έκτοτε έχει αντιστραφεί από μια συγκεντρωτική ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία θεωρεί τον εαυτό της υπέρτατο και συνεχίζει να ψηφίζει όλο και περισσότερους νόμους που περιορίζουν τις ελευθερίες μας, με το πρόσχημα ότι έχει «σημαντικό κυβερνητικό συμφέρον» να το κάνει. Έτσι, από τη στιγμή που η κυβέρνηση άρχισε να παραβιάζει τα μη απαριθμημένα δικαιώματα που προστατεύονται από την Ένατη Τροπολογία, ήταν απλώς θέμα χρόνου να αρχίσει να ποδοπατά και τα απαριθμημένα δικαιώματα του λαού, όπως αυτά διατυπώνονται ρητά στο υπόλοιπο του Χάρτη των Δικαιωμάτων.
Όσο για την υπενθύμιση της Δέκατης Τροπολογίας ότι ο λαός και οι πολιτείες διατηρούν κάθε εξουσία που δεν αναφέρεται διαφορετικά στο Σύνταγμα, αυτή η διαβεβαίωση ενός συστήματος διακυβέρνησης στο οποίο η εξουσία κατανέμεται ανάμεσα σε τοπικούς, πολιτειακούς και εθνικούς φορείς έχει προ πολλού καταστεί άνευ αντικειμένου από τη συγκεντρωτική ελίτ εξουσίας της Ουάσινγκτον: τον πρόεδρο, το Κογκρέσο και τα δικαστήρια. Πράγματι, η ομοσπονδιακή κυβερνητική γραφειοκρατία έχει διογκωθεί τόσο πολύ, ώστε έχει καταστήσει τα τοπικά και πολιτειακά νομοθετικά σώματα σχετικά άσχετα. Μέσω των πολλών υπηρεσιών της, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει στερήσει από τις πολιτείες το δικαίωμα να ρυθμίζουν αμέτρητα ζητήματα που αρχικά ρυθμίζονταν σε τοπικό επίπεδο.
Σύντομες ανάσες
Δυστυχώς, ακόμη και στις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις όπου τα δικαστήρια μας προσφέρουν μια μικρή αχτίδα ελπίδας ότι ίσως δεν έχουν χαθεί όλα, αυτές οι σύντομες ανάσες δικαστικής σύνεσης κατακλύζονται γρήγορα από μια γραφειοκρατική μηχανή που συνεχίζει να βαδίζει αμείλικτα, σε απόλυτο βηματισμό με το αμερικανικό αστυνομικό κράτος.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
Ξυπνώντας μπροστά στην πραγματικότητα
«Αυτό στο οποίο είναι καλή η κυβέρνηση είναι να εισπράττει φόρους, να αφαιρεί τις ελευθερίες σου και να σκοτώνει ανθρώπους. Δεν είναι καλή σε πολλά άλλα πράγματα».
— Συγγραφέας TOM CLANCY
Φανταστείτε να ζείτε σε μια χώρα όπου ένοπλοι στρατιώτες εισβάλλουν σπάζοντας πόρτες για να συλλάβουν και να φυλακίσουν πολίτες απλώς επειδή άσκησαν κριτική σε κυβερνητικούς αξιωματούχους. Φανταστείτε ότι στην ίδια αυτή χώρα σας παρακολουθούν διαρκώς, και αν φανείτε έστω και λίγο ύποπτοι, η αστυνομία σας σταματά και σας ψάχνει ή σας αναγκάζει να σταματήσετε το αυτοκίνητο για να σας ερευνήσει, με την πιθανότητα μήπως κάνετε κάτι παράνομο.
Έχετε κατά νου ότι, αν έχετε οποιοδήποτε είδος πυροβόλου όπλου ενώ βρίσκεστε σε αυτή τη χώρα, αυτό μπορεί να οδηγήσει στη σύλληψή σας ή, ακόμη χειρότερα, στον πυροβολισμό και τον θάνατό σας από πράκτορες της κυβέρνησης.
Αν σκέφτεστε ότι αυτό ακούγεται σαν τη σημερινή Αμερική, δεν θα είχατε και πολύ άδικο. Ωστόσο, το σενάριο που περιγράφηκε παραπάνω έλαβε χώρα πριν από περισσότερα από διακόσια χρόνια, όταν οι Αμερικανοί άποικοι υπέφεραν κάτω από την πρώιμη, εμβρυακή εκδοχή ενός αστυνομικού κράτους από τη Βρετανία. Μόνο όταν οι άποικοι αγανάκτησαν με το να φιμώνονται, να λογοκρίνονται, να ερευνώνται, να ψάχνονται, να απειλούνται και να συλλαμβάνονται, εξεγέρθηκαν τελικά εναντίον των δεσμών του τυράννου.
Κάθε απόπειρα να κατανοηθεί η ζοφερή κατάσταση των ελευθεριών μας σήμερα πρέπει να αρχίσει με την κατανόηση του σημείου από όπου ξεκίνησαν όλα.
Οι «τρομοκράτες» της Ίδρυσης;
Κανένα έγγραφο δεν εκφράζει καλύτερα τα παράπονα των αποίκων από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Ως κείμενο που κοχλάζει από αγανάκτηση απέναντι σε μια κυβέρνηση που είχε καταχραστεί την εξουσία της πάνω σε εκείνους που βρίσκονταν υπό την προστασία της, η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας υπογράφηκε στις 4 Ιουλίου 1776 από πενήντα έξι άνδρες, οι οποίοι έθεσαν τα πάντα σε κίνδυνο και τα δεσμεύθηκαν όλα —«τις ζωές μας, τις περιουσίες μας και την ιερή μας τιμή»— επειδή πίστευαν σε μια ριζοσπαστική ιδέα: ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται για να είναι ελεύθεροι.
Στιγματισμένοι ως προδότες, αυτοί οι άνδρες κατηγορήθηκαν για προδοσία, ένα έγκλημα που τιμωρούνταν με θάνατο. Για ορισμένους, οι πράξεις εξέγερσής τους θα τους κόστιζαν τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Για άλλους, θα κόστιζαν το ύστατο τίμημα. Κι όμως, ακόμη και γνωρίζοντας το βαρύ τίμημα που ίσως θα έπρεπε να πληρώσουν, αυτοί οι άνδρες τόλμησαν να μιλήσουν όταν η σιωπή δεν μπορούσε να γίνει ανεκτή.
Ακόμη και αφού είχαν κερδίσει την ανεξαρτησία τους από τη Μεγάλη Βρετανία, αυτοί οι νέοι Αμερικανοί εργάστηκαν για να εξασφαλίσουν ότι τα δικαιώματα για τα οποία είχαν διακινδυνεύσει τη ζωή τους θα παρέμεναν ασφαλή για τις μελλοντικές γενιές. Το αποτέλεσμα: ο Χάρτης των Δικαιωμάτων, οι πρώτες δέκα τροπολογίες του Συντάγματος.
Φανταστείτε το σοκ και την αγανάκτηση που θα ένιωθαν οι προπάτορές μας αν ανακάλυπταν ότι, περίπου διακόσια χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση που είχαν δημιουργήσει έχει μεταμορφωθεί σε ένα μιλιταριστικό αστυνομικό κράτος, μέσα στο οποίο η άσκηση των ελευθεριών κάποιου θεωρείται συχνά κραυγαλέα πράξη ανυπακοής.
Πράγματι, αν η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας είχε γραφτεί σήμερα, θα είχε καταστήσει τους υπογράφοντές της τρομοκράτες, με αποτέλεσμα να τοποθετηθούν σε κυβερνητική λίστα παρακολούθησης, να γίνουν στόχος παρακολούθησης των δραστηριοτήτων και της αλληλογραφίας τους και, ενδεχομένως, να συλληφθούν, να κρατηθούν επ’ αόριστον, να απογυμνωθούν από τα δικαιώματά τους και να χαρακτηριστούν εχθρικοί μαχητές.
Η πραγματική κατάσταση των ελευθεριών μας
Μια σύντομη ανασκόπηση της πραγματικής κατάστασης των ελευθεριών μας, όπως αυτές περιγράφονται στον Χάρτη των Δικαιωμάτων, δείχνει ακριβώς πόσο ζοφερά έχουν γίνει τα πράγματα:
Η Πρώτη Τροπολογία υποτίθεται ότι προστατεύει την ελευθερία να εκφράζεις τη γνώμη σου και να διαμαρτύρεσαι ειρηνικά χωρίς να φιμώνεσαι από την κυβέρνηση. Προστατεύει επίσης την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, καθώς και το δικαίωμα λατρείας και προσευχής χωρίς παρέμβαση. Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί δεν μπορούν να φιμώνονται από την κυβέρνηση.
Κι όμως, παρά τις σαφείς προστασίες που βρίσκονται στην Πρώτη Τροπολογία, οι ελευθερίες που περιγράφονται εκεί δέχονται διαρκή επίθεση. Είτε πρόκειται για έναν πεζοναύτη που κρατήθηκε επειδή άσκησε κριτική στην κυβέρνηση στο Facebook, είτε για έναν δημοσιογράφο που διώχθηκε επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει τις πηγές του, είτε για έναν διαδηλωτή που συνελήφθη επειδή στεκόταν σιωπηλός μπροστά στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, αυτοί είναι επικίνδυνοι καιροί για όσους επιλέγουν να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία του λόγου.
Η Δεύτερη Τροπολογία είχε σκοπό να εγγυηθεί «το δικαίωμα του λαού να κατέχει και να φέρει όπλα». Κι όμως, ενώ η οπλοκατοχή έχει αναγνωριστεί ως ατομικό δικαίωμα του πολίτη, οι Αμερικανοί συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν έναν δύσκολο αγώνα στα δικαστήρια όταν πρόκειται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι σε στρατιωτικοποιημένους, εξοπλισμένους μέχρι τα δόντια κυβερνητικούς πράκτορες. Στην πραγματικότητα, δικαστικές αποφάσεις των τελευταίων ετών έχουν επιβεβαιώσει ότι οι πολίτες δεν έχουν το δικαίωμα να αντιστέκονται σε αστυνομικούς που εισέρχονται στα σπίτια τους παράνομα, κατά λάθος ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.
Η Τρίτη Τροπολογία ενισχύει την αρχή ότι οι εκλεγμένοι πολιτικοί αξιωματούχοι υπερέχουν του στρατού, απαγορεύοντας στον στρατό να εισέρχεται στο σπίτι οποιουδήποτε πολίτη χωρίς «τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη». Δυστυχώς, το τείχος διαχωρισμού ανάμεσα στην πολιτική και τη στρατιωτική αστυνόμευση έχει γκρεμιστεί τα τελευταία χρόνια, καθώς στρατιωτικοποιημένες ομάδες SWAT επιτρέπεται πλέον να εισβάλλουν απροειδοποίητα σε σπίτια προκειμένου να διερευνήσουν μικροαδικήματα, όπως κατοχή μαριχουάνας και απάτη με πιστωτικές κάρτες.
Καθώς η εσωτερική αστυνομία εμφανίζεται όλο και περισσότερο ως στρατιωτική δύναμη —πλήρης με όπλα, στολές, οχήματα εφόδου κ.λπ.— θα μπορούσε να υποστηριχθεί πειστικά ότι οι επιδρομές των ομάδων SWAT συνιστούν αναγκαστική στρατωνισμό στρατιωτών μέσα στην ιδιωτική κατοικία, ακριβώς αυτό που η Τρίτη Τροπολογία γράφτηκε για να αποτρέψει.
Η Τέταρτη Τροπολογία απαγορεύει στους κυβερνητικούς πράκτορες να σας αγγίζουν, να σας θέτουν υπό παρακολούθηση ή να εισέρχονται στην ιδιοκτησία σας χωρίς εύλογη αιτία και, ακόμη και τότε, μόνο με ένταλμα εγκεκριμένο από δικαστήριο. Δυστυχώς, η Τέταρτη Τροπολογία έχει σχεδόν εκκενωθεί από το περιεχόμενό της τα τελευταία χρόνια, μέσω δικαστικών αποφάσεων και κυβερνητικών προγραμμάτων που νομιμοποιούν κάθε είδους παρεμβάσεις.
Ως αποτέλεσμα, η αστυνομία έχει πλέον λευκή επιταγή να εισβάλλει σε σπίτια ή διαμερίσματα χωρίς ένταλμα, να πραγματοποιεί σωματικούς ελέγχους με πλήρη γδύσιμο στην άκρη του δρόμου και, γενικά, να κακομεταχειρίζεται τους πολίτες όπως εκείνη κρίνει. Επιπλέον, στο λεγόμενο όνομα της «εθνικής ασφάλειας», υπηρεσίες πληροφοριών όπως η National Security Agency —NSA— έχουν πλέον τη δυνατότητα να πραγματοποιούν μαζικές ηλεκτρονικές εισβολές χωρίς ένταλμα στις προσωπικές και ιδιωτικές συναλλαγές όλων των Αμερικανών, συμπεριλαμβανομένων τηλεφωνικών, ταχυδρομικών, ηλεκτρονικών και ιατρικών αρχείων. Όλα αυτά τα δεδομένα είναι διαθέσιμα σε άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένης της τοπικής αστυνομίας.
Η Πέμπτη Τροπολογία υποτίθεται ότι εξασφαλίζει πως θεωρείσαι αθώος μέχρι να αποδειχθείς ένοχος και ότι οι κυβερνητικές αρχές δεν μπορούν να σου στερήσουν τη ζωή, την ελευθερία ή την ιδιοκτησία σου χωρίς να ακολουθήσουν αυστηρές νομικές διαδικασίες. Δυστυχώς, αυτές οι προστασίες έχουν σε μεγάλο βαθμό εξαλειφθεί τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την ψήφιση από το Κογκρέσο του National Defense Authorization Act —NDAA—, ο οποίος επιτρέπει στον πρόεδρο και στον στρατό να συλλαμβάνουν και να φυλακίζουν Αμερικανούς επ’ αόριστον χωρίς νόμιμη διαδικασία.
Η Έκτη Τροπολογία είχε σκοπό όχι μόνο να εξασφαλίσει μια «ταχεία και δημόσια δίκη», αλλά και να εμποδίσει την κυβέρνηση να κρατά κάποιον στη φυλακή για ακαθόριστα αδικήματα. Και αυτή επίσης υπήρξε θύμα του λεγόμενου πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Ανάμεσα στη ρήτρα επ’ αόριστον κράτησης του NDAA και στη νομοθεσία Authorization for Use of Military Force —AUMF—, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει τη θανάτωση Αμερικανών πολιτών με drones χωρίς δικαστική δίκη, οι εγγυήσεις της Έκτης Τροπολογίας καθίστανται άνευ νοήματος.
Η Έβδομη Τροπολογία εγγυάται στους πολίτες το δικαίωμα σε δίκη με ενόρκους. Ωστόσο, όταν ο λαός δεν έχει ιδέα τι υπάρχει μέσα στο Σύνταγμα —η πολιτειακή αγωγή έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τα περισσότερα σχολικά προγράμματα— αυτό αναπόφευκτα μεταφράζεται σε ένα αδαές σώμα ενόρκων, ανίκανο να διακρίνει τη δικαιοσύνη και τον νόμο από τις δικές του προκατασκευασμένες αντιλήψεις και τους φόβους του.
Η Όγδοη Τροπολογία μοιάζει με την Έκτη, καθώς υποτίθεται ότι προστατεύει τα δικαιώματα των κατηγορουμένων και απαγορεύει τη χρήση σκληρής και ασυνήθιστης τιμωρίας. Ωστόσο, ο καθορισμός από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το τι συνιστά «σκληρό και ασυνήθιστο» πρέπει να εξαρτάται από τα «εξελισσόμενα πρότυπα ευπρέπειας που σηματοδοτούν την πρόοδο μιας ωριμάζουσας κοινωνίας» μας αφήνει με ελάχιστη προστασία μπροστά σε μια κυβερνητική ελίτ που στερείται εντελώς ηθικών αρχών. Η συνεχιζόμενη προσφυγή της Αμερικής στη θανατική ποινή, η οποία έχει αποδειχθεί προβληματική τόσο στην εφαρμογή όσο και στην εκτέλεσή της, αποτελεί τέλειο παράδειγμα αυτού.
Η Ένατη Τροπολογία προβλέπει ότι άλλα δικαιώματα που δεν απαριθμούνται στο Σύνταγμα διατηρούνται, παρ’ όλα αυτά, από τον λαό. Η λαϊκή κυριαρχία —η πεποίθηση ότι η εξουσία διακυβέρνησης ανέρχεται από τον λαό προς τα πάνω και δεν κατέρχεται από τους κυβερνώντες προς τα κάτω— είναι σαφώς εμφανής σε αυτή την τροπολογία. Ωστόσο, έκτοτε έχει αντιστραφεί από μια συγκεντρωτική ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία θεωρεί τον εαυτό της υπέρτατο και συνεχίζει να ψηφίζει όλο και περισσότερους νόμους που περιορίζουν τις ελευθερίες μας, με το πρόσχημα ότι έχει «σημαντικό κυβερνητικό συμφέρον» να το κάνει. Έτσι, από τη στιγμή που η κυβέρνηση άρχισε να παραβιάζει τα μη απαριθμημένα δικαιώματα που προστατεύονται από την Ένατη Τροπολογία, ήταν απλώς θέμα χρόνου να αρχίσει να ποδοπατά και τα απαριθμημένα δικαιώματα του λαού, όπως αυτά διατυπώνονται ρητά στο υπόλοιπο του Χάρτη των Δικαιωμάτων.
Όσο για την υπενθύμιση της Δέκατης Τροπολογίας ότι ο λαός και οι πολιτείες διατηρούν κάθε εξουσία που δεν αναφέρεται διαφορετικά στο Σύνταγμα, αυτή η διαβεβαίωση ενός συστήματος διακυβέρνησης στο οποίο η εξουσία κατανέμεται ανάμεσα σε τοπικούς, πολιτειακούς και εθνικούς φορείς έχει προ πολλού καταστεί άνευ αντικειμένου από τη συγκεντρωτική ελίτ εξουσίας της Ουάσινγκτον: τον πρόεδρο, το Κογκρέσο και τα δικαστήρια. Πράγματι, η ομοσπονδιακή κυβερνητική γραφειοκρατία έχει διογκωθεί τόσο πολύ, ώστε έχει καταστήσει τα τοπικά και πολιτειακά νομοθετικά σώματα σχετικά άσχετα. Μέσω των πολλών υπηρεσιών της, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει στερήσει από τις πολιτείες το δικαίωμα να ρυθμίζουν αμέτρητα ζητήματα που αρχικά ρυθμίζονταν σε τοπικό επίπεδο.
Σύντομες ανάσες
Δυστυχώς, ακόμη και στις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις όπου τα δικαστήρια μας προσφέρουν μια μικρή αχτίδα ελπίδας ότι ίσως δεν έχουν χαθεί όλα, αυτές οι σύντομες ανάσες δικαστικής σύνεσης κατακλύζονται γρήγορα από μια γραφειοκρατική μηχανή που συνεχίζει να βαδίζει αμείλικτα, σε απόλυτο βηματισμό με το αμερικανικό αστυνομικό κράτος.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
Ξυπνώντας μπροστά στην πραγματικότητα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου