(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Γερόντισσα Γαβριηλία: Μια φορά στην Αμερική μου ζήτησαν να μιλήσω σ’ ένα ακροατήριο με Προτεστάντες πάνω σε όποιο θέμα ήθελα. Τότε, εγώ τους μίλησα για την Παναγία.
Τους είπα: «Είναι ένα μέρος από τα Ευαγγέλια που είναι πολύ παραγνωρισμένο από ορισμένα τμήματα του Χριστιανισμού. Γιατί δεν το έχουν μελετήσει αρκετά. Για μας όμως, στη δική μας Εκκλησία, την Παναγία Την παραδεχόμαστε σαν Μητέρα μας.
Κι επειδή εμείς -ειδικά εμείς οι Μοναχοί- είμεθα Υπηρέτες της, γι’ αυτό φροντίζουμε και μελετάμε την ζωή της πάρα πολύ. Αν προσέξετε θα δείτε ότι Εκείνη είπε το Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον.
Θα δείτε ότι όταν την διάλεξε ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο κι ότι μόλις της το είπε, Εκείνη αμέσως είπε Ιδού η δούλη Σου. Δεν έφερε αντίσταση. Κι επειδή εμείς, μελετούμε πάρα πολύ την υπακοή στο Θέλημα του Θεού, είναι για μας ένα Πρότυπο. Αυτό είναι το Πρώτον.
Δεύτερον» τους λέω, «η Παναγία, με το να έχει Υιόν χωρίς πατέρα, συκοφαντήθηκε φοβερά τότε από όλον τον κόσμο. Γι’ αυτό όπου υπάρχει μια γυναίκα σήμερα που συκοφαντείται, η Παναγία είναι Μητέρα της και περνάει όλα αυτά μαζί της.
Τρίτον, εμείς περάσαμε πολλές Προσφυγιές και μέσα στην Προσφυγιά θυμούμαστε ότι Μωρό πήρε τον Χριστό η Παναγία κι έφυγε στην Αίγυπτο.
Τέταρτον, Τόσες γυναίκες στον Πόλεμο και παντού χάνουν τα παιδιά τους που σκοτώνονται μέσ’ στα νειάτα, μα μεγαλύτερο δράμα έζησε η Παναγία που είδε τον Αναμάρτητο Υιό της που δεν είχε φταίξει, στον Σταυρό. Πέρασε κι αυτόν τον πόνο ή Παναγία.
Πέμπτον, και όταν έμεινε μόνη της, και δεν είχε πού να μείνει (επειδή δεν είχε άλλα παιδιά…), την περισυλλέγει ένας άνθρωπος, ο Μαθητής, για να ζήσει κοντά του. Όπως γίνεται και με μας όταν γεράσουμε.
Δηλαδή όλη η ζωή της είναι μία διαδρομή, ένα δρομολόγιο, όπως είναι και η ζωή του κάθε ανθρώπου…
Αλλά να σας πω κι ένα άλλο φίλοι μου. Εσείς, δεν λέτε, αδελφέ μου Ρόμπερτ, προσευχήσου για μένα… αδελφή μου Λίλα, προσευχήσου για μένα… Πού είναι το κακό αν πούμε: Μητέρα του Χριστού, προσευχήσου για μας»;
Και τότε, πετιέται ένας βλ… από το ακροατήριο και μου λέει: «Μα, εκείνη είναι νεκρή»!
Οπότε κι εγώ του είπα: «Ω! Συγγνώμη! Εμείς, στην Εκκλησία μας πιστεύουμε στην Ανάσταση»!
Κι όλα αυτά, παιδιά μου, μπροστά σε μαγνητόφωνα!
Τους είπα: «Είναι ένα μέρος από τα Ευαγγέλια που είναι πολύ παραγνωρισμένο από ορισμένα τμήματα του Χριστιανισμού. Γιατί δεν το έχουν μελετήσει αρκετά. Για μας όμως, στη δική μας Εκκλησία, την Παναγία Την παραδεχόμαστε σαν Μητέρα μας.
Κι επειδή εμείς -ειδικά εμείς οι Μοναχοί- είμεθα Υπηρέτες της, γι’ αυτό φροντίζουμε και μελετάμε την ζωή της πάρα πολύ. Αν προσέξετε θα δείτε ότι Εκείνη είπε το Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον.
Θα δείτε ότι όταν την διάλεξε ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο κι ότι μόλις της το είπε, Εκείνη αμέσως είπε Ιδού η δούλη Σου. Δεν έφερε αντίσταση. Κι επειδή εμείς, μελετούμε πάρα πολύ την υπακοή στο Θέλημα του Θεού, είναι για μας ένα Πρότυπο. Αυτό είναι το Πρώτον.
Δεύτερον» τους λέω, «η Παναγία, με το να έχει Υιόν χωρίς πατέρα, συκοφαντήθηκε φοβερά τότε από όλον τον κόσμο. Γι’ αυτό όπου υπάρχει μια γυναίκα σήμερα που συκοφαντείται, η Παναγία είναι Μητέρα της και περνάει όλα αυτά μαζί της.
Τρίτον, εμείς περάσαμε πολλές Προσφυγιές και μέσα στην Προσφυγιά θυμούμαστε ότι Μωρό πήρε τον Χριστό η Παναγία κι έφυγε στην Αίγυπτο.
Τέταρτον, Τόσες γυναίκες στον Πόλεμο και παντού χάνουν τα παιδιά τους που σκοτώνονται μέσ’ στα νειάτα, μα μεγαλύτερο δράμα έζησε η Παναγία που είδε τον Αναμάρτητο Υιό της που δεν είχε φταίξει, στον Σταυρό. Πέρασε κι αυτόν τον πόνο ή Παναγία.
Πέμπτον, και όταν έμεινε μόνη της, και δεν είχε πού να μείνει (επειδή δεν είχε άλλα παιδιά…), την περισυλλέγει ένας άνθρωπος, ο Μαθητής, για να ζήσει κοντά του. Όπως γίνεται και με μας όταν γεράσουμε.
Δηλαδή όλη η ζωή της είναι μία διαδρομή, ένα δρομολόγιο, όπως είναι και η ζωή του κάθε ανθρώπου…
Αλλά να σας πω κι ένα άλλο φίλοι μου. Εσείς, δεν λέτε, αδελφέ μου Ρόμπερτ, προσευχήσου για μένα… αδελφή μου Λίλα, προσευχήσου για μένα… Πού είναι το κακό αν πούμε: Μητέρα του Χριστού, προσευχήσου για μας»;
Και τότε, πετιέται ένας βλ… από το ακροατήριο και μου λέει: «Μα, εκείνη είναι νεκρή»!
Οπότε κι εγώ του είπα: «Ω! Συγγνώμη! Εμείς, στην Εκκλησία μας πιστεύουμε στην Ανάσταση»!
Κι όλα αυτά, παιδιά μου, μπροστά σε μαγνητόφωνα!
Από το το βιβλίο «Ασκητική της αγάπης, Γερόντισσα Γαβριηλία 1897-1892» των εκδόσεων Πορφύρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου