Filippo Bovo - 18 Σεπτεμβρίου 2026
Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
Τα τελευταία γεγονότα στην Υεμένη έχουν προκαλέσει έντονη αναστάτωση, ξεκινώντας με την κατάρριψη ενός σαουδαραβικού μαχητικού F-15 πάνω από τη Μαρίμπ και στη συνέχεια ενός drone Wing Loong II, το οποίο βρισκόταν σε αναγνωριστική αποστολή στην περιοχή για να εντοπίσει το πλήρωμα που είχαν αιχμαλωτίσει οι μαχητές της Ansarallah. Ωστόσο, ενώ ντροπιάζει περαιτέρω την ήδη ανθυγιεινή φήμη της Σαουδαραβικής Πολεμικής Αεροπορίας, δεν περιγράφει δυναμικές που δεν είναι ήδη γνωστές: Ο έλεγχος του Ριάντ (και του Προεδρικού Συμβουλίου Καθοδήγησης, της κυβέρνησης στο Άντεν) στους ουρανούς της Υεμένης είναι περισσότερο φαινομενικός παρά πραγματικός, ακόμη περισσότερο αν λάβουμε υπόψη ότι οι ελλείψεις στην εκπαίδευση και την επιλογή προσωπικού έχουν οδηγήσει σε μια ακριβή και πλούσια «αρμάδα παρέλασης», αλλά όχι σε στρατιωτικές δυνάμεις πραγματικά ικανές να κάνουν τη διαφορά στο πεδίο.
Ωστόσο, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για την Ansarallah (και το Ανώτατο Πολιτικό Συμβούλιο, την κυβέρνηση στη Σαναά), η οποία έχει από καιρό επιδείξει μια απαράμιλλη ικανότητα να συνδυάζει τον ανταρτοπόλεμο με όπλα αιχμής, ειδικά πυραύλους, καθώς και εξαιρετικές διπλωματικές δεξιότητες (οι διαμεσολαβήσεις με τους ηγέτες των φυλών ήταν επιτυχείς: 5.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα αποκτήθηκαν, μαζί με τεράστια λάφυρα πολέμου, όχι μόνο μέσω μάχης αλλά και με πιο ανώδυνο τρόπο). Η λαϊκή υποστήριξη είναι με το μέρος τους, και αυτό ήταν πάντα ένα από τα κύρια συστατικά ενός επιτυχημένου ανταρτοπόλεμου, ενώ οι δυνάμεις του Άντεν βασίζονται σε επιφανειακή υποστήριξη, μια ανοχή που υπαγορεύεται κυρίως από την ευκολία. Οι ποικιλόμορφες δυνάμεις του Άντεν, παρά το μέγεθός τους, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τους 350.000 άνδρες της Ανσαράλα με μια συγκρίσιμη δύναμη: το σκάνδαλο των διογκωμένων στρατιωτικών μισθοδοσιών, με μόνο το 20% των μαχητών να έχουν αναπτυχθεί στην πραγματικότητα (φανταστείτε τη διαφθορά που χαρακτηρίζει το Προεδρικό Συμβούλιο Καθοδήγησης και την οικονομική και στρατιωτική του βοήθεια από το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι για όλα αυτά τα χρόνια), και τις αποθήκες εγκαταλελειμμένων όπλων και εξοπλισμού που κυριολεκτικά δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, λέει πολλά.
Σε αυτές τις καταστάσεις, όπως σημείωσαν οι Carl von Clausewitz και Sir Londsdale A. Hale, η «ομίχλη του πολέμου» είναι αναπόφευκτη, και πολλά από τα δεδομένα μπορεί να είναι μεροληπτικά, για να μην πούμε τίποτα άλλο. Ωστόσο, η τρέχουσα δυναμική δεν πρέπει να παραβλέπει τη διαμάχη μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ, που είναι αποφασισμένες να μποϊκοτάρουν η μία την άλλη ακόμη και σε μια από τις πιο δύσκολες ιστορικές τους στιγμές. Έχουμε ήδη συζητήσει πώς, σαμποτάροντας το ένα το άλλο όλα αυτά τα χρόνια και ακόμη περισσότερο τους τελευταίους μήνες, το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι έχουν ωφελήσει έμμεσα την Άνσαρ Αλλάχ. Έχουν αποσπάσει ο ένας από τον άλλον επιρροή στο Προεδρικό Συμβούλιο Καθοδήγησης, ο καθένας με τις δικές του τοπικές δυνάμεις και δίκτυα πελατών, τροφοδοτώντας επίσης την τεράστια διαφθορά που τους έχει καταστήσει μια «κυβέρνηση-παράσταση» όσο και τον «στρατό» με τον οποίο, θεωρητικά, υποτίθεται ότι θα ανακατέλαβαν και τη Σαναά (!!!).
Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι τα ΗΑΕ αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία που τους δόθηκε από την κρίση του Ιουλίου μεταξύ Ριάντ και Ανσαράλα για να επιβάλουν περαιτέρω και έμμεσα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών με τη γειτονική τους Σαουδική Αραβία και, παράλληλα, να κερδίσουν και την μη εχθρότητα του φοβερού τους αντιπάλου στη βόρεια Υεμένη. Οι επαφές ξεκίνησαν τον Αύγουστο, με τα ΗΑΕ να προτείνουν αρχικά υποστήριξη και περιφερειακή ολοκλήρωση στην Ανσαράλα με αντάλλαγμα την αποχώρηση από τον Άξονα της Αντίστασης. Η προσφορά δεν έγινε δεκτή με συναίνεση από τους εμπλεκόμενους, οι οποίοι, όπως ήταν αναμενόμενο, επέκτειναν τις διαπραγματεύσεις ώστε να συμπεριλάβουν και το Ιράν. Τελικά, η συμφωνία που διαμορφώθηκε ήταν πολύ διαφορετικής φύσης: τα ΗΑΕ, εκτός από το ότι θα γλιτώσουν από τυχόν εκτοξεύσεις, θα δεσμευτούν να μην παρεμποδίσουν ή χρηματοδοτήσουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ανσαράλα. Για την Τεχεράνη, όλα αυτά ήταν καλά νέα. Δεν είναι τυχαίο ότι στις 12 Σεπτεμβρίου, στη 18η Σύνοδο Κορυφής BRICS+ στο Νέο Δελχί (όπου η Ινδία έκανε επίσης μια παρόμοια μετατόπιση, αποστασιοποιούμενη από τους παλιούς δεσμούς της για να «αγκαλιάσει ξανά» το Πεκίνο και την Τεχεράνη), ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν και ο πρίγκιπας διάδοχος των Εμιράτων Χαλίντ μπιν Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ αλ-Ναχιάν συζήτησαν εγκάρδια περιφερειακά και διεθνή ζητήματα, δηλώνοντας αργότερα με ικανοποίηση την κοινή τους πρόθεση να γυρίσουν την πλάτη στο παρελθόν για να χτίσουν μαζί ένα νέο και καλύτερο μέλλον.
Ενώ η «ομίχλη του πολέμου» παραμένει, η επανατοποθέτηση του Άμπου Ντάμπι δεν φαίνεται παράλογη, ειδικά αν λάβουμε υπόψη πώς οι θέσεις που κατείχαν προηγουμένως οι φιλοεμιράτες δυνάμεις (για παράδειγμα, στη Μόχα, όπου δρούσε η Εθνική Αντίσταση του Ταρέκ Σαλέχ) και ακόμη και στο νησί Πέριμ, όπου τα ΗΑΕ είχαν ακόμη και τη δική τους στρατιωτική βάση, εγκαταλείφθηκαν γρήγορα στην Ανσαράλα, με ελάχιστη ή καθόλου αντίσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου