Πηγή: Gianni Petrosillo
Πλησιάζουμε τώρα στις επόμενες εκλογές, οι οποίες θα μπορούσαν να είναι νωρίτερα ή αργότερα από τη φυσική λήξη της πενταετούς θητείας, ανάλογα με τους υπολογισμούς των κυβερνητικών κομμάτων σχετικά με το αποτέλεσμα μιας ψηφοφορίας που καθίσταται αβέβαιη, αν και όχι πολύ, κυρίως λόγω της παρουσίας του κόμματος του στρατηγού Βαννάτσι, της μόνης πραγματικής καινοτομίας σε ένα απολιθωμένο τοπίο. Προς το παρόν, το Futuro Nazionale υπολογίζεται μεταξύ 7 και 8%, αλλά ορισμένοι στρατιωτικοί μου έχουν υποδείξει την πιθανότητα να φτάσει ακόμη και το 10%. Θα ήταν σίγουρα μια μεγάλη αναταραχή αν το Futuro Nazionale (Εθνικό Μέτωπο) δεν συμμαχούσε με την κεντροδεξιά, κάτι που μόνο φαινομενικά φαίνεται να είναι το φυσικό του ταίριασμα. Αλλά και πάλι, αυτό το κόμμα θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί ειδικά για να βγάλει από τη μέση τη Μελόνι και την παρέα της, οι οποίοι έχουν κάνει το γαϊτανάκι τους χωρίς μεγάλη απόκλιση από μια πορεία παρακμής που η Ιταλία ακολουθεί εδώ και δεκαετίες. Ή, η ίδρυσή του θα μπορούσε να στοχεύει στην ενίσχυση μιας δυσφημισμένης κεντροδεξιάς, δίνοντας νέα πνοή σε ένα μέτωπο που έχει χάσει την αξιοπιστία του. Θα δούμε. Σίγουρα, θα έπρεπε να είχαν αλλάξει την Ιταλία, σύμφωνα με ορισμένα από τα συνθήματά τους, αλλά άλλαξαν αυτοί, όπως συμβαίνει με όποιον αναλαμβάνει την κυβέρνηση μιας μη ανεξάρτητης χώρας.
Πέρα από αυτές τις σκέψεις και την έλλειψη πραγματικής εναλλακτικής λύσης -επειδή η αριστερά και η δεξιά, ή η κεντροαριστερά και η κεντροδεξιά, είναι απλώς δύο τρόποι για να διαχειριστεί κανείς τα ερείπια ενός έθνους που είναι εγκλωβισμένο στην ΕΕ, η οποία, με τη σειρά της, είναι πλήρως ενταγμένη στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις απλώς τοποθετώντας ένα ψηφοδέλτιο σε μια κάλπη- δεν μπορούμε να περιμένουμε σημαντικές αλλαγές ούτε από τις επόμενες εκλογές, ακόμη και αν αλλάξουν τα πρόσωπα όσων βρίσκονται στην εξουσία.
Άλλωστε, όπως σωστά είπε η Λα Γκράσα πριν από λίγα χρόνια, τα πολιτικά κόμματα είναι ανταγωνιστικές εταιρείες στην πολιτική αγορά, που πωλούν ένα συγκεκριμένο είδος προϊόντος, που διαφημίζεται ως το καλύτερο δυνατό για να προσελκύσει ψηφοφόρους. Στόχος τους, ωστόσο, σίγουρα δεν είναι να επιλύσουν σημαντικά ζητήματα, κάτι που θα απαιτούσε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, όπως για παράδειγμα, ακριβώς την έξοδο από αυτή την αγορά που υπαγορεύει όρια και επιταγές και αποτρέπει πολύ πιο ριζοσπαστικές αποφάσεις σε μια κατάσταση παγκόσμιας ανισορροπίας.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμία ψευδαίσθηση πραγματικής μεταμόρφωσης κατά τη μετάβαση από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, επειδή πρόκειται για δύο μισά του ίδιου γηπέδου. Θα χρειαζόταν μια πολιτική δύναμη ικανή να βγει από το στάδιο και από την αντιπαράθεση των οπαδών, ώστε να χαράξει νέες πολιτικές διαμορφώσεις. Φυσικά, αυτές οι δημοκρατικές επιχειρήσεις που ονομάζονται κόμματα καταφέρνουν να φέρνουν όλο και λιγότερους πελάτες στα καταστήματά τους, οι οποίοι δεν χωνεύουν πλέον τα χαλασμένα προϊόντα τους παρά τη διαφήμιση, και ακριβώς αυτή η αποχή μας δίνει την αίσθηση μιας αυξανόμενης δυσαρέσκειας χρόνο με το χρόνο. Αλλά προς το παρόν, μέσα από σκαμπανεβάσματα, το παιχνίδι συνεχίζει να ισχύει, ακόμα και όταν ο κόσμος γύρω μας αλλάζει πιο γρήγορα από πριν.
Κάποτε θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αριστερά ήταν πολύ χειρότερη από τη δεξιά στην υποτέλειά της απέναντι στους Αμερικανούς. Αυτό είναι αδύνατο, επειδή έχει υπάρξει μια εμφανής εξίσωση προς το χειρότερο προς όλες τις κατευθύνσεις. Έτσι, είτε κερδίσει αυτή η δεξιά είτε η άλλη αριστερά, δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα άλλο παρά δειλές παραλλαγές στο ίδιο θέμα, ενώ η αηδία και μια ολοένα και πιο πενιχρή συναίνεση κατευθύνονται εναλλάξ, και ολοένα και πιο παθητικά, προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Όποιο κόμμα κι αν αναδειχθεί στις επόμενες εκλογές, θα είναι πάντα το το κόμμα των Αμερικανών που θα κερδίζει. Επιπλέον, η κεντροδεξιά, η οποία αρχικά έδειξε πολύ διαφορετικές προθέσεις, έχει συμπεριφερθεί ακριβώς όπως η αριστερά. Είμαστε μια χώρα χωρίς κυριαρχία, στρατιωτικά κατεχόμενη από τις ΗΠΑ από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και δυστυχώς, ούτε ένας στρατηγός δεν μπορεί να μας σώσει. Μάλιστα, κανείς υποψιάζεται ότι αυτό είναι ένα τέχνασμα από εκείνους που φοβούνται ότι, μετά από μια ακόμη ντροπή για όλα τα κόμματα, χωρίς κάποιον ικανό να συλλάβει την αηδία και τη διαφωνία, το σύστημα θα μπορούσε να διατρέξει πολύ μεγαλύτερους κινδύνους για τη συνοχή και τη σταθερότητα του συστήματος.
Αλλά, πράγματι, οι καιροί έχουν πλέον εισέλθει, έστω και απτά, σε μια διαφορετική φάση. Οι δημοκρατίες είναι ολοένα και λιγότερο ικανές να κρύψουν το πραγματικό, δικτατορικό τους πρόσωπο, και φαντάζομαι ότι, καθώς οι επιπλοκές συνεχίζονται, αν και όλα πρέπει να γίνονται τηρώντας τα προσχήματα, η τάση θα είναι προς την καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών και τον περιορισμό των απόψεων. Επειδή υπάρχουν κακοί εκεί έξω που απειλούν τον τρόπο ζωής μας, που θέλουν να μας κάνουν πόλεμο ή ακόμα και να μας εισβάλουν, και ως εκ τούτου δεν μπορούμε πλέον να είμαστε τόσο διακριτικοί.
Ειδικοί νόμοι και καταστάσεις έκτακτης ανάγκης διαφαίνονται στον ορίζοντα, αλλά επειδή είμαστε δημοκρατικοί, κάθε επιβολή θα γίνεται στο όνομα της μεγαλύτερης ελευθερίας. Ωστόσο, δεν γνωρίζουμε πόσο καλά αυτά τα προσχήματα μπορούν να αντέξουν την αναταραχή της νέας γεωπολιτικής, η οποία αποκαλύπτει συνεχώς αναδιαμορφούμενες σχέσεις εξουσίας. Ίσως θα πρέπει να εφεύρουν κάτι άλλο, επειδή η διάδοση του φόβου και η υπερβολική ιδεολογία είναι περισσότερο μια πρώτη μορφή αντίδρασης, και μάλιστα μάλλον ακατέργαστη.
Από μακριά, βλέπουμε ήδη τον πόλεμο να έρχεται και τις άλλες παρενέργειες που φέρνει. Θα μπορούσαν επίσης να υπάρξουν θετικές συνέπειες, από την άποψή μας, οι οποίες αναπόφευκτα συμβαίνουν στους αδύναμους κρίκους της ιστορικής αλυσίδας, αλλά είναι πολύ νωρίς για να τις δούμε. Δεν είμαστε ακόμα τόσο κοντά στον πόλεμο, αλλά να είστε σίγουροι ότι θα φτάσουμε εκεί, επειδή έχουν ήδη ενεργοποιήσει την ψυχολογική τρομοκρατία και τη στρατιωτικοποίηση των μυαλών, η οποία προφανώς προηγείται αυτής των σωμάτων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου