Δεν πιστεύω στους θεσμούς

 από τον Roberto Pecchioli - 08/10/2026

Πηγή: Αιρετικά

Δεν πιστεύω στους θεσμούς επειδή τους παρακολουθώ εν ώρα εργασίας. Δύο πολύ πρόσφατα παραδείγματα: η εισαγγελία της Ρώμης, η εισαγγελία, ζήτησε την απόρριψη της υπόθεσης εναντίον των υπευθύνων για την επίθεση στα κεντρικά γραφεία του συλλόγου Pro Vita. Το ευγενικό σύνθημα των φαρσέρ ήταν: «Οι Pro Vita κλείνουν με φωτιά, αλλά με τους Pro Vitas μέσα, αλλιώς δεν είναι αρκετό». Αμέσως μόλις τό είπαν έγινε, αφού έσπασαν ένα παράθυρο, πέταξαν μέσα μια μολότοφ, η οποία από καθαρή τύχη δεν προκάλεσε υπερβολικές ζημιές. Αυτές είναι παιδαριώδεις φάρσες. Δεν αξίζουν να δικαστούν, λέει ο εισαγγελέας. Είναι άσκοπο να αναφέρουμε παρόμοιες καταστάσεις αντίθετης φύσης που αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Γνωρίζω από την εμπειρία μου ότι η ουδετερότητα των θεσμών - το καμάρι της φιλελεύθερης σκέψης - είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια ιστορία για τους αφελείς. Τώρα γνωρίζουμε ότι τα κεντρικά γραφεία του κινήματος Pro Vita μπορούν να δεχθούν επίθεση ατιμώρητα. Οι ομορφιές της δημοκρατίας. Εν τω μεταξύ, συσσωρεύονται αναφορές για ανησυχητική συμπεριφορά της έγκριτης RIS, του επιστημονικού βραχίονα των Καραμπινιέρων, η οποία φέρεται να απέκρυψε τα αποτελέσματα των αναλύσεων και να διηύθυνε έρευνες εναντίον του τότε υπόπτου για το έγκλημα στο Γκαρλάσκο του 2007.

Είμαι αγανακτισμένος χωρίς να εκπλήσσομαι. Έχω άμεση εμπειρία με τον δημόσιο τομέα. Γνωρίζω πόσο σημαντικό είναι να προάγεις την καριέρα σου, να υποστηρίζεις τους ανωτέρους σου χωρίς αμφιβολία, συχνά αγνοώντας τα συμφέροντα και τα δικαιώματα εκείνων -δυστυχώς- που στοχοποιούνται από εκείνους που έχουν εξουσιοδοτηθεί. Τίποτα καινούργιο. Η διαφορά από το παρελθόν είναι ότι ούτε καν οι τυπικότητες γίνονται πλέον σεβαστές. Αυτό που μετράει, όπως σε κάθε σφαίρα της κοινωνίας, είναι η επιτυχία με κάθε κόστος, η ανέλιξη και η δημόσια επίδειξη. Ορισμένες κατηγορίες δημόσιων αξιωματούχων, όπως οι δικαστές, έχουν αποκτήσει τεράστια δύναμη, αποτέλεσμα των στρεβλωμένων επιπτώσεων του λεγόμενου «κράτους δικαίου» και της αδυναμίας της πολιτικής.

[Η ΔΟΞΑ μὲ δαγκώνει, κενή, μάταιη τὰ δόντια της ἔμπηξε στὴν καρδιά μου,κι ὅταν ἦρθαν τ’ ἄγρια σκυλιά, τὸ πλῆθος τὰ θηρία,μὲ βρῆκαν νὰ κείτομαι καὶ μὲ κατασπαράξαν.
Ἡ τρυφὴ κι ὁ ἔπαινος τὸν μυελὸ καὶ τὰ νεῦρα μου διέσπασαν, τῆς ψυχῆς τὴ δύναμη καὶ προθυμία.Ὅσα μοῦ ἀφαίρεσαν, ἀλίμονο, πῶς νὰ τὰ γράψω ὅλα;
Ἀντὶ γι’ αὐτὰ μοῦ ‘βαλαν νἄχω ληστὲς τὴν οἴηση καὶ τὸν ὄκνο, τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ μέριμνα πῶς ν’ ἀρέσω στοὺς ἄλλους, στ’ ἀντίθετα μ’ ἔσυραν καὶ μὲ διαμέλισαν.
Ἄλλοι τὴ σωφροσύνη παινεύοντας, τὴ νηφαλιότητά μου,ἄλλοι τὰ ἔργα μου, νεκρὸ μὲ κατάφεραν, οἴηση, τὸ παράδοξο πρᾶγμα, τὴ μεγάλη ἀπορία, σὲ μένα ἔσπειραν, τὸν καταβρωμισμένο.]

Το φιλελεύθερο κράτος απέχει πολύ από το να είναι φιλελεύθερο όσον αφορά το δικαίωμα του λόγου, του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι. Σε πολλές πόλεις, οι δραστηριότητες κινημάτων ή ατόμων που δεν είναι ευπρόσδεκτα στο προοδευτικό κυρίαρχο ρεύμα διαταράσσονται ή εμποδίζονται συστηματικά από την απλή ανακοίνωση κινητοποίησης από προβληματικές μειονότητες, προφανώς με σημαντική υποστήριξη. Όλα αυτά υπό μια αυτοαποκαλούμενη κεντροδεξιά κυβέρνηση. Οι αστυνομικοί και οι πολίτες που αμύνονται από επιθέσεις διώκονται και συχνά καταδικάζονται. Οι θεσμοί δημόσιας τάξης αφαιρούνται από τις λειτουργίες τους. Επαγγελματικές ενώσεις όπως το ιατρικό επάγγελμα έχουν αποδείξει κατά τη διάρκεια της πανδημίας ότι βρίσκονται στην υπηρεσία της εξουσίας. Πολλοί εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας εργάζονται ενεργά για να αποτρέψουν τον επαναπατρισμό παράνομων μεταναστών μέσω «αμφίβολων» πιστοποιήσεων, του μόνου τρόπου αποφυγής κατηγοριών: ενός ακόμη δώρου ψεύτικης ελευθερίας.

Η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί, αλλά η ουσία του ζητήματος είναι ότι οι θεσμοί υπηρετούν την εξουσία και χρησιμεύουν ολοένα και περισσότερο ως δικαιολογίες και προνόμια για όσους ανήκουν σε αυτήν. Λέξεις όπως η δημοκρατία και ο νόμος γίνονται άδειες μάσκες, απλά μέσα για να φιμώσουν όσους διαφωνούν ή απλώς να απαιτήσουν εξηγήσεις. Πρέπει να πιστέψουμε τον κατ' εξοχήν θεσμό, το κοινοβούλιο, που ψηφίζει έναν δόλιο εκλογικό νόμο, με αποκλεισμένους τους πρωτοπόρους και προτιμήσεις μόνο για υποψηφίους που σε μεγάλο βαθμό δεν είναι επιλέξιμοι για εκλογές; Είναι η άρχουσα πολιτική τάξη όλων των πεποιθήσεων που επιλέγει τους ψηφοφόρους, τοποθετώντας τους πιστούς σε εκλογικές περιφέρειες που θεωρούνται ασφαλείς, όχι το αντίστροφο. Το σύστημα συλλογής υπογραφών για την υποστήριξη υποψηφιοτήτων είναι εντελώς ντροπιαστικό. Οι ομάδες που ήδη υπάρχουν στο Κοινοβούλιο εξαιρούνται - το ius primae noctis των πολιτικών φεουδαρχών - ενώ όλοι οι άλλοι αναγκάζονται να υποβάλουν εκατοντάδες χιλιάδες πιστοποιημένες υπογραφές. Μέχρι στιγμής, δεν μπορούν να καταργήσουν τις εκλογές, αλλά είναι πολύ καλοί στο να εξουδετερώνουν τις επιπτώσεις τους.

Σχεδόν καμία καθημερινή πράξη, κανένα δικαίωμα, δεν μπορεί να ασκηθεί αποτελεσματικά χωρίς να κατέχει κανείς και να γνωρίζει πώς να χρησιμοποιεί τεχνητές συσκευές. Η πλοήγηση σε εφαρμογές και οι υποχρεωτικές διαδικτυακές συναλλαγές είναι ένα ακόμη σημάδι της εχθρότητας των θεσμών απέναντί ​​μας, των υπηκόων τους. Πιθανώς αντίκειται στο Άρθρο 3 του Συντάγματος (το πιο όμορφο στον κόσμο, φυσικά), αλλά σε ποιον μπορούμε να απευθυνθούμε, δεδομένου ότι οι λεγόμενοι θεσμοί εγγύησης προεδρεύονται από τους ανώτατους αξιωματούχους του συστήματος; Ο έντιμος άνθρωπος, σήμερα περισσότερο από ποτέ, είναι ανυπεράσπιστος απέναντι σε μια εχθρική εξουσία. Ο Ερνστ Γιούνγκερ μας προέτρεψε να «πάμε στο δάσος», δηλαδή να αναγνωρίσουμε την αδυναμία να αλλάξουμε τα πράγματα από μέσα. Σήμερα, τα πράγματα είναι χειρότερα: η δύναμη της τεχνολογίας μας φτάνει παντού. Είναι αδύνατο να ζεις χωρίς να ζητάς τίποτα, αλλά και χωρίς να σε κυνηγούν οι άπειρες υποχρεώσεις, οι κανόνες και οι παγίδες του συστήματος, που επιβλέπονται από εχθρικούς θεσμούς, οι οποίοι ενσαρκώνουν τα συμπεράσματα του Μισέλ Φουκώ: επιτήρηση και τιμωρία μέσα σε ένα σύστημα εξουσίας πάνω στη ζωή.

Non credo nelle istituzioni