▼
▼

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Μαζικά κινήματα στο έλεος των δικτύων εξουσίας.

Riccardo Paccosi - 29 Οκτωβρίου 2026

Μαζικά κινήματα στο έλεος των δικτύων ενέργειας


Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι


ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Η σύγκρουση μεταξύ προοδευτικών παγκοσμιοποιητών αφενός και παραεθνικιστών φιλελεύθερων αφετέρου, η οποία διαπερνά αυτή την ιστορική φάση σε παγκόσμια κλίμακα, θα πρέπει να αναλυθεί και να κατανοηθεί από μια εντελώς αυτόνομη πολιτική οπτική γωνία, δηλαδή, με βάση τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα κάθε λαού.
Το γεγονός ότι αυτή η σύγκρουση, αντίθετα, συμπίπτει απόλυτα με την τρέχουσα παρακμή της αντιπολίτευσης αριστεράς-δεξιάς σημαίνει ότι δεν υπάρχει λαϊκή άποψη με την υποκειμενική έννοια. Καμία λαϊκή άποψη σημαίνει επίσης ότι δεν υπάρχει ταξική άποψη, και όχι μόνο αυτό: όλες οι άλλες πτυχές που αποτελούν την υποκειμενική ουσία ενός λαού - εδαφική ταυτότητα, ιστορική μνήμη κ.ο.κ. - ξεθωριάζουν ή τουλάχιστον εντάσσονται σε υπερεθνικές μακρο-αφηγήσεις με επίκεντρο τη δυάδα αριστεράς-δεξιάς.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι κοινωνικές αντιφάσεις γίνονται πιο έντονες από ποτέ, αλλά όταν εκρήγνυνται με τη μορφή μαζικών κινημάτων, το μόνο που προκύπτει είναι αυθόρμητη αναταραχή που χειραγωγείται από ένα από τα δύο «κόμματα», δηλαδή την παγκοσμιοποιητική αριστερά και την παραεθνικιστική δεξιά.
Διαιρώντας τον λαό σε δεξιούς και αριστερούς, τα μαζικά κινήματα εμποδίζουν την αυτόνομη εξέγερσή του και, στην πραγματικότητα, διασφαλίζουν ότι οι γενικές στρατηγικές κατευθύνσεις του συστήματος που μοιράζονται οι δύο πόλοι - η υποδούλωση της ζωής στην αγορά και της ανθρωπότητας στις μηχανές - επιτρέπεται να αναπτυχθούν ανεμπόδιστα.
ΤΟ
ΔΕΞΙΟ ΚΙΝΗΜΑ

Σήμερα έχουμε ένα δεξιό κίνημα επαναπατρισμού που, στις δηλώσεις του, δεν θίγει τα συστημικά-οικονομικά αίτια της απεριόριστης μετανάστευσης. Αλλά χωρίς κριτική μιας οικονομίας που επικεντρώνεται στον διεθνή ανταγωνισμό και όχι στην εγχώρια ζήτηση, το παραγωγικό σύστημα θα χρειάζεται πάντα μεταναστευτική εργασία, και έτσι ο επαναπατρισμός θα επιλυθεί τελικά - όπως απέδειξε στην Ιταλία η κυβέρνηση Meloni - με αισθητικά μέτρα που στοχεύουν μόνο τη μειονότητα των παράνομων μεταναστών, αφήνοντας άθικτη τη μετανάστευση εργατικού δυναμικού.
Επιπλέον, περιορίζοντας την τρέχουσα κρίση διαπολιτισμικής συνύπαρξης μόνο στο μουσουλμανικό στοιχείο, οι υποστηρικτές της επαναπατρισμού υποστηρίζουν - η πλειοψηφία και με εντελώς αυτοκαταστροφικό τρόπο - τις δυτικές πολιτικές στρατιωτικής επιθετικότητας στη Μέση Ανατολή, οι συνέπειες της οποίας τους βλάπτουν κάθε φορά που γεμίζουν τις δεξαμενές τους.
ΤΟ
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΙΝΗΜΑ

Το αριστερό κίνημα κατά του υψηλού κόστους ζωής που έχει εκραγεί τις τελευταίες εβδομάδες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εκτός από την αποτυχία αντιμετώπισης των συστημικών και οικονομικών αιτιών της κοινωνικής κρίσης που συνδέεται με την παγκοσμιοποίηση και τον ευρωφεντεραλισμό, προτείνει και εφαρμόζει μια συμμαχία κοινωνικών συμφερόντων με ένα είδος νέου παναραβισμού ευρωπαϊκού τύπου. Αυτό σημαίνει όχι μόνο άρνηση της κρίσης της διαπολιτισμικής συνύπαρξης που προκαλεί η μετανάστευση, αλλά -θεωρώντας πολιτικά τους μετανάστες όχι ως εργάτες αλλά μάλλον ως φορείς μιας ξεχωριστής πολιτιστικής ταυτότητας- την επιδεινώνει πέρα ​​από κάθε μέτρο, δημιουργώντας μια μη αναστρέψιμη και δραματική διαίρεση στην κοινωνία και εμποδίζοντας επ' αόριστον τη δημιουργία ενός πλήρως λαϊκού μετώπου.
Τέλος, προωθώντας στους δρόμους μια αναγκαστική σύνδεση μεταξύ του παλαιστινιακού σκοπού και μιας ιδεολογίας μετανάστευσης που είναι αποκρουστική για την πλειοψηφία του πληθυσμού, τα αριστερά κινήματα κατέληξαν να δυσφημούν αυτόν τον σκοπό και να υποστηρίζουν έμμεσα νεοσυντηρητικούς ισχυρισμούς για δυτική επιθετικότητα στη Μέση Ανατολή.
Ο
ΚΑΤΑΜΕΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Σε ορισμένες περιοχές, η δεξιά και η αριστερά ουσιαστικά μοιράζονται το ίδιο έργο.
Στον τομέα της καταστολής, η δεξιά εμποδίζει ολοένα και περισσότερο, με το ένα διάταγμα ασφαλείας μετά το άλλο, την ικανότητα του λαού να αντιδρά στους δρόμους. Η αριστερά, από την άλλη πλευρά, με τη μία ψηφιακή πράξη ή το ένα μέτρο κατά των ψευδών ειδήσεων μετά το άλλο, ασχολείται με την καταστολή της ελευθερίας της έκφρασης στις ψηφιακές πλατφόρμες.
Στον τομέα της αποδόμησης των νομικών θεμελίων, βλέπουμε και τις δύο πλευρές να υπονομεύουν τον θεωρητικά ακλόνητο θεσμό της ιθαγένειας: η δεξιά προτείνει να καταστεί διαγράψιμη με ένα κλικ με βάση τις νομικές μεταπτώσεις του ατόμου, η αριστερά προτείνει να την παραχωρήσει άνευ όρων μέσω του ius soli.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Από
τις πληροφορίες που έχουν συλλεχθεί μέχρι στιγμής, έχω την εντύπωση ότι αυτή η πόλωση που στοχεύει στη διαίρεση του λαού είναι πιο έντονη στην Ιταλία, ενώ σε πλαίσια όπως αυτά στη Γαλλία και την Αλβανία, μια πιο έντονη πτυχή της λαϊκής αυτονομίας συνυπάρχει μέσα στα μαζικά κινήματα.

Πέρα από αυτό, μόνο η πλήρης απόρριψη τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς - ή, ακόμα καλύτερα, ο σαφής και ολοκληρωτικός ανταγωνισμός προς αμφότερους - θα εγγυηθεί μια γνήσια σύγκρουση μεταξύ των κυρίαρχων και των κυριαρχούμενων στο μέλλον.
Διαφορετικά, το μόνο που μας περιμένει είναι ένας πόλεμος στους δρόμους μεταξύ τμημάτων του πληθυσμού δεξιάς και αριστεράς, όπως συνέβη στη Ρουέν της Γαλλίας πριν από μια εβδομάδα, και όπως λένε φήμες, θα μπορούσε να συμβεί στην Ιταλία το επόμενο Σάββατο, 31 Οκτωβρίου: ένας εμφύλιος πόλεμος για τον οποίο οι υπερεθνικές ολιγαρχίες μπορούν μόνο να χαίρονται.

1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος1/11/26 9:18 π.μ.

    Ο Paccosi θεωρεί ότι δύο αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα εμφανίζονται ως φορείς ριζικά διαφορετικών αντιλήψεων:
    -Η παγκοσμιοποιητική Αριστερά, που προβάλλει τον διεθνισμό, τη μετανάστευση και τα πολιτισμικά δικαιώματα.
    - Η εθνικιστική Δεξιά, που προβάλλει την εθνική ταυτότητα, την ασφάλεια και τον περιορισμό της μετανάστευσης.
    Κατά τον Paccosi, παρά τις αντιθέσεις τους, και οι δύο αποδέχονται δύο θεμελιώδεις αρχές του σύγχρονου συστήματος: την υποταγή της ανθρώπινης ζωής στην αγορά και την υποταγή της ανθρωπότητας στις μηχανές. Δεν υποστηρίζει απλώς ότι τα δύο στρατόπεδα έχουν ορισμένες κοινές πολιτικές. Υποστηρίζει ότι διαφωνούν σε δευτερεύοντα ζητήματα, ενώ αφήνουν ανέπαφο τον βαθύτερο μηχανισμό που οργανώνει την κοινωνία. Η ιδεολογική αντιπαράθεση δεν συνεπάγεται αναγκαστικά σύγκρουση με τις κυρίαρχες οικονομικές εξουσίες.

    Γιατί η διαίρεση του λαού εξυπηρετεί το σύστημα;
    Ας χρησιμοποιήσουμε ένα απλό παράδειγμα.
    Ένας εργαζόμενος αντιμετωπίζει χαμηλούς μισθούς, υψηλό κόστος ζωής και εργασιακή ανασφάλεια.
    Η Δεξιά τού λέει ότι βασικό πρόβλημα είναι η μετανάστευση.
    Η Αριστερά τού λέει ότι βασικό πρόβλημα είναι ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και η έλλειψη κοινωνικής συμπερίληψης.
    Ο Paccosi θεωρεί ότι και οι δύο ερμηνείες μπορούν να αποσπάσουν την προσοχή από ένα βαθύτερο ζήτημα: την οικονομική οργάνωση που παράγει ανασφάλεια, ανταγωνισμό και εξάρτηση.
    Έτσι, αντί οι εργαζόμενοι να αναγνωρίζουν τα κοινά συμφέροντά τους, χωρίζονται σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εξαφανίζεται. Αλλάζει κατεύθυνση.
    Αντί να στρέφεται εναντίον των δομών εξουσίας, στρέφεται εναντίον άλλων κοινωνικών ομάδων. Αυτό νομίζω είναι το κεντρικό επιχείρημα του άρθρου.
    Ο λαός δεν σκέφτεται πλέον ως ιστορική και κοινωνική κοινότητα. Σκέφτεται μέσα από έτοιμες ιδεολογικές κατηγορίες.
    Αυτό θυμίζει την έννοια της ηγεμονίας στον Αντόνιο Γκράμσι: η εξουσία δεν διατηρείται αποκλειστικά με καταναγκασμό, αλλά και επειδή διαμορφώνει τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.
    Υπάρχει επίσης μια συγγένεια με την κριτική της τεχνολογικής κοινωνίας του Ζακ Ελλύλ. Η τεχνολογία δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως σύνολο ουδέτερων εργαλείων, αλλά ως σύστημα που τείνει να επιβάλλει τη δική του λογική στην ανθρώπινη ζωή.

    Μπορεί ένας λαός να διεκδικήσει πραγματική ελευθερία όταν ακόμη και οι μορφές της διαμαρτυρίας του καθορίζονται από τις ιδεολογικές αντιθέσεις του συστήματος που επιθυμεί να αμφισβητήσει;

    Σημαντικό είναι η τελευταία σκέψη του Paccosi ως απάντηση στο παραπάνω ερώτημα: μια κοινωνία μπορεί να βρίσκεται σε διαρκή εξέγερση και, παρ' όλα αυτά, να μην αμφισβητεί ποτέ τις θεμελιώδεις αρχές της εξουσίας που την κυβερνά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή