Καθώς η οικονομική κατάσταση της Ευρώπης επιδεινώνεται, οι ηγέτες της οδεύουν επίσης προς μορφές τρέλας που επιδεινώνουν τα πράγματα. Αντιμέτωποι με την ενεργειακή κρίση που δημιούργησε η ΕΕ για τον εαυτό της με την ελπίδα να ξεπεράσει τη στασιμότητα - τον στείρο καρπό μιας αιμομικτικής ένωσης μεταξύ παλιών ιδανικών και του πιο κραυγαλέου νεοφιλελευθερισμού - κατακτώντας την Ουκρανία και νικώντας τη Ρωσία, η υστερία βασιλεύει στις Βρυξέλλες. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, το άτομο που ευθύνεται περισσότερο για την κατάσταση, θέλει να δανειστεί ακόμη περισσότερα χρήματα: η τελευταία της πρόταση είναι να επεκταθεί ο τρέχων επταετής προϋπολογισμός της ΕΕ στα 2 τρισεκατομμύρια ευρώ, και υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να επιτευχθεί αυτό, δεδομένου ότι τα κράτη μέλη δεν θα είναι ποτέ πρόθυμα να πληρώσουν περισσότερα για το ευρωπαϊκό πείραμα: δανεισμός από διεθνείς τράπεζες για να αντικαταστήσουν ένα προηγούμενο δάνειο 750 δισεκατομμυρίων ευρώ που χορηγήθηκε για την ανακούφιση από την COVID.
Φυσικά, τα δάνεια πρέπει να αποπληρωθούν, και όταν λαμβάνονται όχι για μελλοντική ανάπτυξη αλλά για να συγκαλύψουν μια βαρυσήμαντη ήττα, η αποπληρωμή τους σημαίνει ότι οι πολίτες πρέπει να υποστούν τις συνέπειες, βλέποντας περαιτέρω στέρηση εισοδήματος σε μια οικονομία που έχει ήδη καταστραφεί τόσο πολύ που οι ευρωπαϊκές ελίτ βλέπουν πλέον τη συνέχιση του πολέμου ως τον μόνο σκοπό και τρόπο ύπαρξής τους. Στην πραγματικότητα, η ΕΕ μετατρέπεται σε ένα είδος εκτελεστικού κλάδου του ΝΑΤΟ. Έτσι, στην πρωτεύουσα αυτής της χαοτικής και ψεύτικης Ένωσης, όπου εδώ και είκοσι χρόνια υπάρχει μια κρυφή μάχη με μαχαίρια μεταξύ των διαφόρων χωρών - απλώς δείτε τον ρόλο της Γερμανίας στην πρόκληση της αύξησης του spread στην Ιταλία - εξετάζεται μια σειρά από ευρωπαϊκούς φόρους, που θα προστίθενται στους εθνικούς. Σαφώς, αυτή η μάζα χρημάτων θα χρησιμοποιηθεί για να στηρίξει την άβυσσο της Ουκρανίας, με την ελπίδα ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί επ' αόριστον ή θα ξεσπάσει μια παγκόσμια σύγκρουση.
Όλα αυτά δεν βγάζουν νόημα, ή μάλλον, αντιπροσωπεύουν την συνειδητοποίηση ότι η οριστική ήττα του Ζελένσκι ή του διαδόχου του, δεδομένου ότι οι ίδιοι οι Ουκρανοί δεν μπορούν πλέον να το αντέξουν, θα σήμαινε επίσης την κατάρρευση της ΕΕ, η οποία ήθελε να στοιχηματίσει τα πάντα σε αυτό το άλογο. Έτσι, το τέλος του θεσμικού παιχνιδιού που χρησιμοποιούν οι ολιγαρχίες για να ξεπεράσουν τα προβλήματα συναίνεσης σε μεμονωμένες χώρες. Η εξέγερση είναι πλέον ορατή σε όλη την ήπειρο, σε διαφορετικές αλλά παρόλα αυτά συγκλίνουσες μορφές. Ως εκ τούτου, πανικοβλημένοι, σπεύδουν να αρπάξουν ό,τι μπορούν πριν να είναι πολύ αργά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου