Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε
Μας λένε ότι οι διαμαρτυρίες είναι αυθόρμητες. Μετά μας λένε ότι οργανώνονται από το εξωτερικό. Ποιο από τα δύο ισχύει;
Η κυβέρνησή μας και η γαλλική κυβέρνηση, αντιμέτωπες με τις πρόσφατες διαμαρτυρίες, είπαν το ίδιο πράγμα. Μας πληροφορούν ότι, κατά πάσα πιθανότητα, πίσω από όλα αυτά βρίσκονται ξένα κράτη. Η Ρώμη δείχνει τη Ρωσία. Το Παρίσι προσθέτει ακόμη και το Ιράν, την Κίνα, ακόμη και τον Μασκ, απλώς για να μη λείπει τίποτα από τον κατάλογο.
Παραδέχονται, λοιπόν, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χωρίς την παραμικρή ντροπή, ότι γνωρίζουν πως σήμερα υπάρχουν εξελιγμένες μέθοδοι ικανές να κατεβάζουν τεράστια πλήθη στους δρόμους, να τα κατευθύνουν και να τα μετατρέπουν σε πολιτικό εργαλείο εναντίον μιας κυβέρνησης. Μας λένε ότι πρόκειται για υβριδικό πόλεμο και ότι αποτελεί πλέον παγιωμένη πρακτική.
Πράγματι, δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Έχουμε δει το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται εδώ και 30 χρόνια. Μόνο που τότε μας έλεγαν πάντοτε ότι οι διαδηλώσεις ήταν αυθόρμητες και αποτελούσαν έκφραση δικαιολογημένης λαϊκής οργής εναντίον κυβερνήσεων που οι ίδιοι αντιπαθούσαν.
Παρόμοιες διαδηλώσεις προηγήθηκαν της επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Λιβύη και της πτώσης του Καντάφι.
Παρόμοιες διαδηλώσεις στη Συρία άνοιξαν το δρόμο για τον εμφύλιο πόλεμο και το Χαλιφάτο.
Παρόμοιες διαδηλώσεις διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία.
Παρόμοιες διαδηλώσεις στο Ιράν ακολουθήθηκαν από επιθέσεις και κυρώσεις.
Στο Euromaidan, παρόμοιες διαδηλώσεις πυροδότησαν την ουκρανική κρίση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Οι έγχρωμες επαναστάσεις ήταν ακριβώς αυτό: απροκάλυπτες προσπάθειες πυροδότησης πραξικοπημάτων στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, που παρουσιάστηκαν ως αυθόρμητες εξεγέρσεις.
Το ίδιο το ΝΑΤΟ διατύπωσε τη θεωρία ότι αυτές οι κινητοποιήσεις ήταν μοχλός για αλλαγή καθεστώτος.
Σήμερα, δεν υπάρχει πλέον ανάγκη αποστολής όπλων ή εκπαιδευτών. Σήμερα, το λένε οι ίδιοι: με την τρέχουσα τεχνολογία πληροφοριών, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τους αλγόριθμους και την τεχνητή νοημοσύνη, μπορεί κανείς να κινητοποιεί πλήθη κατά βούληση. Μπορεί να καθορίζει ποιος θα βλέπει τι, πότε θα αγανακτεί και πού θα πηγαίνει να διαμαρτυρηθεί.
Επομένως, το ερώτημα δεν είναι αν τα πλήθη μπορούν να χειραγωγηθούν. Οι κυβερνήσεις είναι οι πρώτες που το παραδέχονται όταν τις βολεύει.
Το ερώτημα είναι: ποιος κρατάει το τηλεχειριστήριο;
Το Κίνημα της Ομπρέλας στην Κίνα ορίστηκε επίσης ως μια «έγχρωμη επανάσταση» την οποία επιχείρησαν να υποκινήσουν οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο με σκοπό την αποσταθεροποίηση της Κίνας, με χρηματοδότηση μέσω ΜΚΟ και του Εθνικού Ιδρύματος για τη Δημοκρατία, καθώς και με εξωτερική υποστήριξη από μέσα ενημέρωσης. Για το Πεκίνο, το Κίνημα της Ομπρέλας ήταν το ίδιο μοντέλο με το Euromaidan που εξήχθη στην Ασία.
Σε τεχνικό επίπεδο, εργαλεία όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η κρυπτογραφημένη ανταλλαγή μηνυμάτων και το διεθνές crowdfunding υπήρχαν το 2014 και το 2019. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Χονγκ Κονγκ έχει γίνει η κύρια μελέτη περίπτωσης στις σχολές υβριδικού πολέμου, τόσο για όσους μελετούν πώς να οργανώσουν μια διαμαρτυρία χωρίς ηγέτη όσο και για όσους μελετούν πώς να την αντιμετωπίσουν.
Ίσως η Ιταλία και η Γαλλία θα έκαναν καλύτερα να σιωπήσουν προς το παρόν, αντί να βγάζουν στη φόρα τόσα άπλυτα, αποκαλύπτοντας σκοτεινές υποθέσεις στις οποίες ολόκληρη η Δύση υπήρξε πρωταγωνιστής επί τόσο μεγάλο διάστημα.
Ίσως η Ιταλία και η Γαλλία θα έκαναν καλύτερα να σιωπήσουν προς το παρόν, αντί να βγάζουν στη φόρα τόσα άπλυτα, αποκαλύπτοντας σκοτεινές υποθέσεις στις οποίες ολόκληρη η Δύση υπήρξε πρωταγωνιστής επί τόσο μεγάλο διάστημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου