Πηγή: GRECE Ιταλίας
Ακούς αυτό το μότο; Ακούγεται παντού και λέει κάτι σαν: «Στη Γαλλία, ξέρουν πραγματικά πώς να διαμαρτύρονται».
Ακούτε αυτό το μάντρα; Είναι παντού και λέει κάπως έτσι: «Στη Γαλλία, ξέρουν πραγματικά πώς να διαμαρτύρονται». Και με αυτόν τον τρόπο, η αριστερά, ειδικά η ιταλική, η οποία ήταν πάντα βαθιά προσανατολισμένη στο εξωτερικό, αναζητά ερεθίσματα, έμπνευση και ιδέες από τη Γαλλία. Ενώ τα σχολεία που βρίσκονται πέρα από τις Άλπεις παρασύρονται, ακόμη και με τη λογοτεχνική έννοια, στα χέρια όχι μόνο των φοιτητών αλλά και των επαγγελματιών της αταξίας - σε μια προσπάθεια να αναμειχθούν, ή μάλλον να συγκλίνουν, μεταξύ των «βαρβάρων» και των «κατώτερων» των προαστίων, δηλαδή, μεταξύ των ξένων και των γαλλικών προλεταριάτων - αποφασίσαμε να φτάσουμε στην ουσία του προβλήματος. Αποφασίσαμε να ακούσουμε τη φωνή του Γάλλου φιλοσόφου Alain de Benoist. Την παραμονή των 83ων γενεθλίων του, ο ιδρυτής του Nouvelle Droite αποτελεί ένα προνομιακό πρίσμα μέσα από το οποίο παρατηρείται η μοίρα της Ευρώπης.
Το 1995, οι απεργίες κατά του σχεδίου Ζυπέ, το 2003 οι διαμαρτυρίες του κόσμου του θεάματος, το 2005 τα προάστια, μετά τα κίτρινα γιλέκα και τώρα τα σχολεία. Τα κινήματα που μοιάζουν με μάγμα της γαλλικής κοινωνίας δεν γνωρίζουν ειρήνη...
Η Γαλλία, όπως είναι γνωστό, είναι η χώρα των απεργιών και των διαδηλώσεων. Από αυτή την οπτική γωνία, το φοιτητικό κίνημα και οι ταραχές που προέκυψαν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο μετά από πολλά άλλα. Αλλά αυτή η ραγδαία διαδοχή «ταραχωδών κινημάτων» καταδεικνύει πάνω απ' όλα ότι η πλειοψηφία του Γάλλου λαού έχει βαρεθεί να νιώθει αγνοημένος, ταπεινωμένος και «αόρατος» από μια πολιτική τάξη (δεξιά ή αριστερή) που πλέον είναι αποκομμένη από τον λαό. Τα κυρίαρχα συναισθήματα σχεδόν παντού είναι ο θυμός, η αγωνία και η απελπισία, τα οποία φαίνεται να εντείνονται μέρα με τη μέρα.
Έχετε παρατηρήσει κάτι διαφορετικό αυτές τις μέρες σε σχέση με το παρελθόν; Οι νέοι ανταλλάσσουν πληροφορίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι διαμαρτυρίες είναι επίσης ψηφιακές...
Τα κύρια χαρακτηριστικά του τρέχοντος φοιτητικού κινήματος είναι η ολοένα και πιο έντονη βία (καύσεις σχολείων, πυρπόληση αυτοκινήτων, πολυάριθμοι τραυματισμοί εκατέρωθεν), η εμπλοκή στοιχείων εκτός των σχολείων και το γεγονός ότι δήμαρχοι και βουλευτές από την Ανυπότακτη Γαλλία, το κόμμα του Μελανσόν, δεν δίστασαν να πάνε στο σημείο για να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους διαδηλωτές.
Το προφίλ του Προτεστάντη φαίνεται να προέρχεται κατευθείαν από τις σελίδες του Houria Bouteldja, δηλαδή του Maranza που επιδιώκει μια «συμμαχία» με τον «ζυγό» των γαλλικών προαστίων. Αλλά ένα «εμείς» μεταξύ των δύο, σε επίπεδο ταυτότητας, δεν υπάρχει σε αυτό το ευρωπαϊκό πλαίσιο. Δεν νομίζετε ότι το πρόβλημα έγκειται ακριβώς στην πιθανή σύγκλιση προθέσεων;
Προφανώς, στη Γαλλία δεν μιλάμε για «μαράνζα», αλλά νομίζω ότι ο δημοφιλής όρος «ρακάιγ» είναι λίγο πολύ ισοδύναμος. Σε κάθε περίπτωση, είναι αυτός που ταιριάζει απόλυτα. Ξεκινώντας από μια αυθόρμητη διαδήλωση, το κίνημα γρήγορα καταλήφθηκε από «επαγγελματίες» ταραξίες, οι οποίοι κατανοούν απόλυτα τους κανόνες του αντάρτικου πόλεων και των συγκρούσεων με την αστυνομία. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί, από αυτή την άποψη, ότι σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες διαδηλώσεις μαθητών λυκείου ή πανεπιστημίου, το κίνημα δεν ξεκίνησε στο Παρίσι, αλλά στα προάστια.
Ποιο είναι το λάθος που κάνει το γαλλικό κράτος;
Ως συνήθως, αντέδρασε πολύ αργά, φανταζόμενη ότι το μόνο που είχε να κάνει ήταν να περιμένει ένα κίνημα που θεωρούσε αστραπή να σβήσει από μόνο του. Στη συνέχεια, όταν άρχισε να αντιδρά, το έκανε αποκλειστικά μέσω της αστυνομικής καταστολής, κάτι που ήταν λάθος, καθώς αυτό μόνο επιδείνωσε τη βία των διαδηλωτών. Τέλος, αρνήθηκε για πολύ καιρό να παραδεχτεί ότι, εξαρχής, η δυσαρέσκεια των μαθητών λυκείου είχε απολύτως βάσιμους λόγους: ετοιμόρροπα κτίρια, υποστελέχωση, υπερπλήρεις τάξεις, μη αντικατάσταση καθηγητών κ.λπ. Σήμερα, τα δημόσια γυμνάσια έχουν λιγότερους καθηγητές από ό,τι το 2008, ενώ εξυπηρετούν 250.000 περισσότερους μαθητές. Η κυβέρνηση μιλάει τώρα για την έναρξη ενός «διαλόγου», αλλά μετά από τρεις εβδομάδες, 400 ή 500 λύκεια εξακολουθούν να μην μπορούν να ανοίξουν τις πόρτες τους. Είναι πολύ καλό να καταδικάζουμε τη βία, αλλά η εμπειρία δείχνει ότι στη Γαλλία, η βία είναι απαραίτητη για να ακουστεί.
Πιστεύετε ότι ο Μελανσόν θα μπορούσε να αναδυθεί ενισχυμένος ή αποσταθεροποιημένος από αυτές τις διαμαρτυρίες;
Και τα δύο. Αυτό αυξάνει τη δημοτικότητά του μεταξύ των νέων, αλλά αν η βία κλιμακωθεί περαιτέρω, οι αρχές θα τον κατηγορήσουν για συνενοχή, κάτι που, όπως λένε, θα επιβεβαιώσει τις εξτρεμιστικές του τάσεις. Ο μεγαλύτερος φόβος της κυβέρνησης είναι ότι ένας φοιτητής θα πεθάνει, αλλά αν πεθάνει ένας αστυνομικός, η κοινή γνώμη θα στραφεί εναντίον του.
Στην Ιταλία, η ευρωβουλευτής Ιλάρια Σάλις ελπίζει σε ένα κύμα παρόμοιο με αυτό που έχουμε δει στη Γαλλία, ακόμη και εδώ στην Ιταλία...
«Αν απλώς «ελπίζεις», δεν θα πρέπει να πας πολύ μακριά... Στην πολιτική, η έκφραση ελπίδων ή ευχών είναι, τις περισσότερες φορές, σαν να μιλάς μέσα σε ένα κενό».
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση σχετικά με την έρευνα της Mediapart εναντίον του Jordan Bardella και τα φερόμενα αντισημιτικά σχόλιά του σε ιδιωτικό πλαίσιο όταν ήταν δεκαεπτά ετών. Μοιάζει πραγματικά με κυνήγι μαγισσών. Στην Ιταλία, ωστόσο, μεγάλες εφημερίδες, όπως η Corriere della Sera, θεωρούν τον Alain Soral ως τον πολιτιστικό «μέντορα» του Bardella.
Σύμφωνα με τα τελευταία νέα, η δημοτικότητα του Jordan Bardella παρέμεινε αμετάβλητη: έχει 37% θετικά ποσοστά. Θα πρέπει να είσαι αφελής για να εκπλαγείς. Οι Γάλλοι ανησυχούν περισσότερο για τη μετανάστευση, την ανασφάλεια και τη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης παρά για το τι μπορεί να έγραψε ή να μην έγραψε ο Bardella όταν ήταν δεκαεπτά ετών. Επιπλέον, δεν είναι ο υποψήφιος πρόεδρος, αλλά η Marine Le Pen. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η στοχοποίησή του αποτελεί μια προσπάθεια να βλάψει τη Le Pen, ειδικά ενόψει του δεύτερου γύρου. Αυτό δείχνει ότι η προεδρική εκστρατεία θα είναι αδίστακτη. Όλα είναι πιθανά, κυριολεκτικά τα πάντα, τους επόμενους μήνες.
Συνέντευξη από τον Lorenzo Cafarchio, Libero Quotidiano, «Alain de Benoist: Στη Γαλλία, οι επαγγελματίες του χάους ηγούνται της εξέγερσης», 7 Οκτωβρίου 2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου