Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι
Ακόμα και στο τραγικό πλαίσιο που βιώνουμε, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούν να σε κάνουν να χαμογελάσεις. Ένα από αυτά είναι η έκρηξη της αμερικανικής ιεραρχίας για την αποτυχία να εμφανιστεί στα μέσα ενημέρωσης ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο νυν πνευματικός ηγέτης του Ιράν, ο άνθρωπος του οποίου ολόκληρη η οικογένεια εξοντώθηκε μονομιάς, με εντολή του ξανθού άνδρα από το Μαρ-α-λάγκο: πατέρας, μητέρα, σύζυγος και κόρη. Έτσι, ενώ ο ξανθός άνδρας φλυαρεί ασταμάτητα και χωρίς φόβο χλευασμού, ο Μοτζτάμπα παραμένει σιωπηλός και απουσιάζει από τη σκηνή. Οι Αμερικανοί ηγέτες προσπαθούν να τον προκαλέσουν με ωμές και παιδαριώδεις δηλώσεις, ειδικά ο Υπουργός Πολέμου Πίτερ Μπράιαν Χέγκσεθ, γνωστός ως Πιτ, ο οποίος δηλώνει ότι ο Μοτζτάμπα «ο λεγόμενος ανώτατος ηγέτης τους είναι τραυματίας και φυγάς ή κρύβεται κάτω από το έδαφος σαν αρουραίος...» Αλλά τίποτα, προς μεγάλη απογοήτευση του «Πιτ» και όλων των ομοίων του, ο Ανώτατος Ηγέτης δεν εμφανίζεται, δεν κάνει τη φωνή του να ακουστεί. Μπορώ να φανταστώ την υπερχείλιση της χολής. Και σκέφτομαι επίσης αρκετές παραστάσεις συμπατριωτών του, όπως αυτός, διαμορφωμένοι από μια εύθραυστη ψυχολογία. Για παράδειγμα, όταν στις 30 Οκτωβρίου 1938, ο Όρσον Γουέλς μετέδωσε στο ραδιόφωνο μια διασκευή του μυθιστορήματος *Ο Πόλεμος των Κόσμων* του Χ.Τζ. Γουέλς, προσομοιώνοντας μια ζωντανή εξωγήινη εισβολή στις ΗΠΑ, πλήθος συμπατριωτών του Πιτ, ακολουθώντας τα ρεαλιστικά ραδιοφωνικά νέα, πανικοβλήθηκαν: σαν τρελά μυρμήγκια, πολλοί βγήκαν στους δρόμους, κρυμμένοι παντού, και μερικοί μάλιστα αυτοκτόνησαν. Με λίγα λόγια, δεν χρειάζονται πολλά για να αναδειχθεί το θάρρος και η συναισθηματικότητα των Αμερικανών: και σκεφτείτε τι θα συνέβαινε αν το ένα δέκατο των βομβών που έπεφταν στο Ιράν έπεφτε στα κεφάλια τους από τη μία άκρη των *Πολιτειών* στην άλλη.
Εκτός από την ανάδειξη της αντίθεσης μεταξύ της αμερικανικής κοινωνίας, που χαρακτηρίζεται από αχαλίνωτη επιδειξιομανία, και της ιρανικής κοινωνίας, που έχει τις ρίζες της και βασίζεται στον χιλιετή και εκλεπτυσμένο περσικό πολιτισμό, μου αρέσει να καλλιεργώ μια γοητεία που διεγείρεται από το γεγονός ότι ο πολιτισμός μου με οδηγεί πάντα ενστικτωδώς να αγκαλιάσω τη δύναμη του μύθου και του συμβόλου.
Αναπόσπαστο μέρος του ιρανικού μύθου (και συμβόλου) είναι η μορφή του «κρυμμένου δωδέκατου ιμάμη», ο οποίος για τους δωδεκαδάκτυλους σιίτες είναι ο Μουχάμαντ αλ-Μαχντί (ή Ιμάμης αλ-Μαχντί), γεννημένος τον ένατο αιώνα και θεωρείται ο τελικός διάδοχος του Προφήτη Μωάμεθ. Σύμφωνα με την παράδοση, εισήλθε σε κατάσταση απόκρυψης (874 μ.Χ.) και ζει κρυμμένος με θεϊκή θέληση, προορισμένος να επανεμφανιστεί ως Μεσσίας στο τέλος του χρόνου για να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη και την ειρήνη. *Εν παρελθόν*, αυτός ο μύθος είναι εντελώς παρόμοιος με έναν άλλο ινδοευρωπαϊκό μύθο (πρέπει να θυμόμαστε ότι οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, αλλά Ινδοευρωπαίοι): αυτόν του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσα που κοιμάται στην κοιλάδα του όρους Κιφχόιζερ περιμένοντας να ανθίσει ξανά το «ξερό δέντρο» για να μπορέσει να ξυπνήσει και, επικεφαλής των στρατών του, να κατέβει στην κοιλάδα για να αποκαταστήσει την παραδοσιακή τάξη στην Ευρώπη.
Η μορφή του κρυφού *ιμάμη* είναι κεντρικής σημασίας στη σιιτική εσχατολογία: οι πιστοί τον περιμένουν να νικήσει τον ψευδοΜεσσία (*Ντατζάλ*, συγκρίσιμο με τον Αντίχριστο) και να φέρει τη βασιλεία του Θεού στη γη (για μια πιο εις βάθος μελέτη της μορφής του *Ντατζάλ* σε σχέση με το Καθολικό και το Ορθόδοξο Χριστιανικό δόγμα, βλέπε: Alexander Dugin, *Antikeimenos: Metafisica politica dell'Anticristo*, AGA Editrice, Μιλάνο 2023).
Ο Μοτζτάμπα, όπως ο πατέρας του και ο Χομεϊνί πριν από αυτόν, φοράει μαύρο τουρμπάνι. Για όσους δεν γνωρίζουν, στο πλαίσιο του σιιτικού κλήρου (ιδιαίτερα στο Ιράν και το Ιράκ), το μαύρο τουρμπάνι (μαύρο *ιμάμα*) που φορούν οι κληρικοί υποδηλώνει ότι το άτομο είναι *Σαγίντ*, δηλαδή άμεσος απόγονος του Προφήτη Μωάμεθ μέσω της γραμμής της κόρης του Φατιμά και του συζύγου της Αλί ιμπν Άμπι Ταλίμπ. Έτσι, συνδυάζοντας την πεποίθηση – θεμελιώδη για τον Σιιτισμό – στον δωδέκατο *ιμάμη* και την πίστη σε μια σειρά από δώδεκα αλάθητους οδηγούς (*ιμάμη*) που κατεβαίνουν από τον Προφήτη Μωάμεθ μέσω της κόρης του Φατίμα και του γαμπρού του Αλί, για τους Ιρανούς πιστούς η μυθική, σιωπηλή «παρουσία» του *ιμάμη* Μουχάμαντ αλ-Μαχντί μπορεί να παραλληλιστεί, ως *τρόπος λειτουργίας*, με αυτήν του Μοτζτάμπα: διεγείροντας έτσι τη δύναμη της ενέργειας του πιστού και αυξάνοντας την ανθεκτικότητα του ιρανικού λαού.
Έτσι, συμπερασματικά, ίσως είναι καλύτερο για τους Δυτικούς «παντογνώστες», ειδικά τους Αμερικανούς, να εξετάσουν προσεκτικά πώς οι Ιρανοί προσεγγίζουν τον πόλεμο και τη σύγκρουση των πολιτισμών πέρα από τη στρατιωτική πτυχή, και πάνω απ 'όλα, να τονίσουν λίγο. Ενώ συχνά πιστεύεται ότι ο πόλεμος συνήθως κερδίζεται από τους πιο ισχυρούς (και σίγουρα όχι από εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι Καλός εναντίον Κακού), στο τέλος, οι νικητές είναι αυτοί που ξέρουν πώς να ερμηνεύουν καλά τον πόλεμο — η δύναμη του στρατού είναι μόνο μία πτυχή, μαζί με αυτή της «γλώσσας». Βιετνάμ *docet*. Και, λαμβάνοντας υπόψη τη χυδαιότητα της αμερικανικής «γλώσσας» σε σύγκριση με τη βαθιά ουσία της ιερής και μυθικής γλώσσας του Ιράν, όπως έχουν τα πράγματα, έχω αρκετές αμφιβολίες ότι ο νικητής θα είναι το «Ισραήλ».
Αναπόσπαστο μέρος του ιρανικού μύθου (και συμβόλου) είναι η μορφή του «κρυμμένου δωδέκατου ιμάμη», ο οποίος για τους δωδεκαδάκτυλους σιίτες είναι ο Μουχάμαντ αλ-Μαχντί (ή Ιμάμης αλ-Μαχντί), γεννημένος τον ένατο αιώνα και θεωρείται ο τελικός διάδοχος του Προφήτη Μωάμεθ. Σύμφωνα με την παράδοση, εισήλθε σε κατάσταση απόκρυψης (874 μ.Χ.) και ζει κρυμμένος με θεϊκή θέληση, προορισμένος να επανεμφανιστεί ως Μεσσίας στο τέλος του χρόνου για να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη και την ειρήνη. *Εν παρελθόν*, αυτός ο μύθος είναι εντελώς παρόμοιος με έναν άλλο ινδοευρωπαϊκό μύθο (πρέπει να θυμόμαστε ότι οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, αλλά Ινδοευρωπαίοι): αυτόν του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσα που κοιμάται στην κοιλάδα του όρους Κιφχόιζερ περιμένοντας να ανθίσει ξανά το «ξερό δέντρο» για να μπορέσει να ξυπνήσει και, επικεφαλής των στρατών του, να κατέβει στην κοιλάδα για να αποκαταστήσει την παραδοσιακή τάξη στην Ευρώπη.
Η μορφή του κρυφού *ιμάμη* είναι κεντρικής σημασίας στη σιιτική εσχατολογία: οι πιστοί τον περιμένουν να νικήσει τον ψευδοΜεσσία (*Ντατζάλ*, συγκρίσιμο με τον Αντίχριστο) και να φέρει τη βασιλεία του Θεού στη γη (για μια πιο εις βάθος μελέτη της μορφής του *Ντατζάλ* σε σχέση με το Καθολικό και το Ορθόδοξο Χριστιανικό δόγμα, βλέπε: Alexander Dugin, *Antikeimenos: Metafisica politica dell'Anticristo*, AGA Editrice, Μιλάνο 2023).
Ο Μοτζτάμπα, όπως ο πατέρας του και ο Χομεϊνί πριν από αυτόν, φοράει μαύρο τουρμπάνι. Για όσους δεν γνωρίζουν, στο πλαίσιο του σιιτικού κλήρου (ιδιαίτερα στο Ιράν και το Ιράκ), το μαύρο τουρμπάνι (μαύρο *ιμάμα*) που φορούν οι κληρικοί υποδηλώνει ότι το άτομο είναι *Σαγίντ*, δηλαδή άμεσος απόγονος του Προφήτη Μωάμεθ μέσω της γραμμής της κόρης του Φατιμά και του συζύγου της Αλί ιμπν Άμπι Ταλίμπ. Έτσι, συνδυάζοντας την πεποίθηση – θεμελιώδη για τον Σιιτισμό – στον δωδέκατο *ιμάμη* και την πίστη σε μια σειρά από δώδεκα αλάθητους οδηγούς (*ιμάμη*) που κατεβαίνουν από τον Προφήτη Μωάμεθ μέσω της κόρης του Φατίμα και του γαμπρού του Αλί, για τους Ιρανούς πιστούς η μυθική, σιωπηλή «παρουσία» του *ιμάμη* Μουχάμαντ αλ-Μαχντί μπορεί να παραλληλιστεί, ως *τρόπος λειτουργίας*, με αυτήν του Μοτζτάμπα: διεγείροντας έτσι τη δύναμη της ενέργειας του πιστού και αυξάνοντας την ανθεκτικότητα του ιρανικού λαού.
Έτσι, συμπερασματικά, ίσως είναι καλύτερο για τους Δυτικούς «παντογνώστες», ειδικά τους Αμερικανούς, να εξετάσουν προσεκτικά πώς οι Ιρανοί προσεγγίζουν τον πόλεμο και τη σύγκρουση των πολιτισμών πέρα από τη στρατιωτική πτυχή, και πάνω απ 'όλα, να τονίσουν λίγο. Ενώ συχνά πιστεύεται ότι ο πόλεμος συνήθως κερδίζεται από τους πιο ισχυρούς (και σίγουρα όχι από εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι Καλός εναντίον Κακού), στο τέλος, οι νικητές είναι αυτοί που ξέρουν πώς να ερμηνεύουν καλά τον πόλεμο — η δύναμη του στρατού είναι μόνο μία πτυχή, μαζί με αυτή της «γλώσσας». Βιετνάμ *docet*. Και, λαμβάνοντας υπόψη τη χυδαιότητα της αμερικανικής «γλώσσας» σε σύγκριση με τη βαθιά ουσία της ιερής και μυθικής γλώσσας του Ιράν, όπως έχουν τα πράγματα, έχω αρκετές αμφιβολίες ότι ο νικητής θα είναι το «Ισραήλ».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου