Πηγή: La Stampa
Μια νέα σημαία εμφανίστηκε πρόσφατα μεταξύ των ισραηλινών θρησκευτικών εξτρεμιστών και εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα: αυτή των υποστηρικτών της κατασκευής του Τρίτου Ναού. Δεν απεικονίζει το Άστρο του Δαβίδ, όπως η επίσημη σημαία του κράτους, αλλά μάλλον την εικόνα του Τρίτου Ναού. Κυμάτισε την ημέρα που τιμά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ το 1967 και αποτελεί σύμβολο ενός ολοένα και πιο ακραίου ριζοσπαστισμού.
Στον Ιουδαϊσμό, οι συναγωγές δεν είναι ιεροί τόποι. Η μόνη ιερότητα ανήκει στον Ναό. Ο Πρώτος Ναός στην Ιερουσαλήμ καταστράφηκε από τους Βαβυλώνιους το 586 π.Χ., ο Δεύτερος Ναός καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ., το έτος που συνήθως σηματοδοτεί την έναρξη της εβραϊκής διασποράς. Βρισκόταν εκεί που χτίστηκαν τα τρία μεγάλα τζαμιά κατά τον Μεσαίωνα. Το μόνο εναπομείναν υπόλειμμα είναι το λεγόμενο Τείχος των Θρήνων, το Δυτικό Τείχος. Ο Τρίτος Ναός δεν χτίστηκε ποτέ, αν και η ελπίδα για την ανοικοδόμησή του είναι παρούσα στην εβραϊκή λειτουργία και συνδέεται στενά με τη μεσσιανική ιδεολογία.
Αλλά είναι ένα πράγμα να προσευχόμαστε για την έλευση του Μεσσία και την ανοικοδόμηση του Ναού· είναι άλλο να εργαζόμαστε για να το κάνουμε εφικτό. Θεωρητικά, ολόκληρος ο Ορθόδοξος κόσμος το ελπίζει. Αλλά σήμερα, αυτοί που το υποστηρίζουν στο Ισραήλ, αλλά και σε ορισμένα μέρη της διασποράς, είναι οι πιο ακραίες θρησκευτικές προσωπικότητες, οι ζηλωτές, όπως αποκαλούνται, υιοθετώντας τον όρο που χρησιμοποιήθηκε τον πρώτο αιώνα για να χαρακτηρίσει τους πιο φανατικούς Εβραίους που πολεμούσαν ενάντια στους Ρωμαίους. Αυτοί που περιμένουν, σε συνδυασμό με την ανοικοδόμηση του, την έλευση του Μεσσία και της εποχής του και την αποκατάσταση των θυσιών και της ιεροσύνης.
Αυτό δεν είναι αστείο. Για παράδειγμα, το Ινστιτούτο του Ναού, που βρίσκεται στην εβραϊκή συνοικία της Παλιάς Πόλης , υπάρχει στην Ιερουσαλήμ εδώ και πολλά χρόνια. Η αποστολή του είναι να μελετήσει τις μεθόδους κατασκευής του Ναού, τις τελετουργίες του, τα τεχνουργήματά του, ακόμη και τα ιερατικά του άμφια, με στόχο την επιτάχυνση της ανοικοδόμησής του. Πέρυσι, ορισμένα από τα μέλη του, ντυμένα με ιερατικά άμφια, συνελήφθησαν ενώ έσερναν μια κατσίκα στο Όρος του Ναού, το Όρος του Ναού, για να θυσιαστεί. Ας θυμηθούμε ότι αυτός είναι ένας τόπος ιερός για τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες και διέπεται από διεθνείς συμφωνίες που απαγορεύουν στους μη μουσουλμάνους να προσεύχονται εκεί. Η απαγόρευση της προσευχής παραβιάστηκε ευρέως από τον Μπεν Γβιρ και τους φανατικούς οπαδούς του. Φανταστείτε την αντίδραση του ισλαμικού κόσμου αν είχε τελεστεί πράγματι μια θυσία στο Όρος του Ναού. Μπορούμε να θυμηθούμε ότι η φρικτή επίθεση της 7ης Οκτωβρίου ονομάστηκε «Πλημμύρα του Αλ-Άκσα» από τη Χαμάς;
Όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής που στοχεύει στην ανασύσταση όχι μόνο του Ναού, αλλά και του αρχαίου Ισραήλ, των τελετουργιών του, της θρησκευτικής του ιδεολογίας . Δεν είναι τυχαίο ότι μεταξύ των οπαδών του Τρίτου Ναού βρίσκουμε τόσο υπερορθόδοξους όσο και εξτρεμιστές θρησκευτικούς Σιωνιστές, συνήθως απομακρυσμένους ο ένας από τον άλλον.
Μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει καμία ώθηση από την θρησκευτική άκρα δεξιά για να τοποθετηθεί το Άστρο του Δαβίδ (ένα σύμβολο που έγινε κυρίαρχο μόνο τον Μεσαίωνα) δίπλα στην εικόνα του Τρίτου Ναού στις σημαίες τους. Οι δύο σημαίες έχουν εμφανιστεί μαζί. Αλλά σίγουρα, όσο ακραία κι αν μας φαίνονται τα θρησκευτικά κόμματα στο Ισραήλ, αυτό το κίνημα πηγαίνει παραπέρα και οδηγεί άμεσα σε ένα θεοκρατικό κράτος με βάση το πρότυπο της Βίβλου. Όπως έγραψε πρόσφατα στο ισραηλινό περιοδικό +972Maga ο Μεναχέμ Κλάιν, ένας εξέχων ακαδημαϊκός στο Πανεπιστήμιο Μπαρ Ιλάν, αυτή η ιδεολογία «στοχεύει σε έναν βαθύ μετασχηματισμό του ίδιου του κράτους» και «την εμφάνιση μιας θεοκρατικής εβραϊκής τάξης με επίκεντρο τον Τρίτο Ναό».
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια βαθιά μεταμόρφωση του ίδιου του Ισραήλ και της σιωνιστικής ιδεολογίας στην οποία βασίζεται. Για να ανοικοδομήσουμε το βιβλικό Μεγάλο Ισραήλ, δεν αρκεί πλέον να εκδιώξουμε τους Παλαιστίνιους, να επεκτείνουμε τα σύνορά του ή να καταστρέψουμε ολόκληρες περιοχές. Πρέπει να ανοικοδομήσουμε τη θρησκευτική ιδεολογία της βιβλικής περιόδου, καταστρέφοντας κάθε πτυχή της νεωτερικότητας, με τη δημοκρατία στην πρώτη γραμμή, και τον ίδιο τον σιωνισμό. Αν για τους φιλελεύθερους, ένα μετασιωνιστικό κράτος σημαίνει ένα κράτος στο οποίο οι Ισραηλινοί μπορούν να ζουν δίπλα σε Παλαιστίνιους, οι Εβραίοι δίπλα σε Μουσουλμάνους ή Χριστιανούς, για αυτούς τους φανατικούς σημαίνει να στοχεύουμε σε ένα θεοκρατικό κράτος που δεν είναι μόνο προσιωνιστικό αλλά ακόμη, θα έλεγα, προ-Ταλμουδικό, δηλαδή, πριν από τη διασπορά, την εξάπλωση των συναγωγών και τη μελέτη του Ταλμούδ - μια διασπορική επινόηση, τουλάχιστον το βαβυλωνιακό.
Γι' αυτό το λόγο, το να βλέπουμε σημαίες του Τρίτου Ναού να κυματίζουν στο Ισραήλ, όσο λαϊκές κι αν φαίνονται, αποτελεί πραγματικό κάλεσμα αφύπνισης. Είναι δυνατόν τόσοι πολλοί Ισραηλινοί, τυφλωμένοι από τον εθνικισμό, να μην το συνειδητοποιούν ακόμα αυτό; Είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τόσο εύκολα τον εκσυγχρονισμό και τη δημοκρατία;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου