Πραγματογνωμοσύνη του Ντούγκιν αρ. 16: Θέσεις περί του Αντιχρίστου
Экспертиза Дугина № 16: Тезисы об Антихристе | Paideuma.tv
Αυτό με άγγιξε με την αμεσότητά του, με μια κάποια αφέλεια. «Μιλήστε μας, λοιπόν, καθηγητά, για τον Αντίχριστο». Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να το κάνω, όσο μπορέσω.
Τώρα είναι η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, επομένως είναι πράγματι ωφέλιμο να μιλά κανείς για κάθε λογής σκοτεινά και τρομακτικά πράγματα. Στην πραγματικότητα, πρέπει να πούμε ότι για έναν ορθόδοξο άνθρωπο, για έναν χριστιανό γενικά, για κάθε χριστιανό οποιασδήποτε ομολογίας, η πίστη στον Αντίχριστο αποτελεί μέρος της υποχρεωτικής πίστεως. Δηλαδή, ένας χριστιανός δεν μπορεί απλώς να ειρωνεύεται όταν γίνεται λόγος για τον Αντίχριστο. Τον Αντίχριστο μπορεί κανείς να τον ερμηνεύσει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους· υπάρχουν πολυάριθμες ορθόδοξες και μη ορθόδοξες ερμηνείες.
Θα ήθελα όμως να επιστήσω την προσοχή σε κάτι άλλο: μόνο για τους υλιστές και τους αθεϊστές ο Αντίχριστος δεν υπάρχει ή αποτελεί παραμύθι. Για οποιονδήποτε χριστιανό δεν είναι παραμύθι. Μπορούμε αμέσως να χαράξουμε ένα όριο: αν θεωρούμε ότι ο Αντίχριστος είναι παραμύθι, μπορεί να είμαστε καλοί άνθρωποι, ασφαλώς, αλλά δεν έχουμε καμία σχέση με τον χριστιανισμό — ούτε με μία από τις μορφές του.
Επομένως, ο Αντίχριστος είναι μία από τις μορφές της χριστιανικής κοσμοθεωρίας και, κατά μία έννοια, μία από τις μορφές της χριστιανικής δογματικής, διότι η Αποκάλυψη περιλαμβάνεται στην Αγία Γραφή και, κατά συνέπεια, όσα λέγονται εκεί είναι αγιασμένα από το Πνεύμα. Δεν πρόκειται για την ιδιωτική γνώμη κάποιου, ούτε για μια απλή μεταφορά ή παραβολή, αλλά για γνώση.
Στην πραγματικότητα, η μορφή του Αντιχρίστου συνδέεται με τη χριστιανική κατανόηση του χρόνου.
Η χριστιανική κατανόηση του χρόνου είναι τέτοια ώστε ο Χριστός έρχεται πριν από τους έσχατους καιρούς· έρχεται στον κόσμο πριν από το Τέλος του Κόσμου. Και αφού ήλθε και ίδρυσε την Εκκλησία Του, η Εκκλησία, οι Απόστολοι και οι μαθητές τους διέδωσαν αυτή την Εκκλησία σε ολόκληρη την ανθρωπότητα — πράγμα που συνέβαινε αυτά τα δύο χιλιάδες χρόνια. Έπειτα από αυτό θα έλθει μια ορισμένη περίοδος. Για τη διάρκειά της, για τον χρόνο της, όλοι διαφωνούσαν: κάποιοι έλεγαν ότι αυτό είχε ήδη συμβεί, ότι συνέβη επί Νέρωνος· άλλοι έλεγαν ότι θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή. Υπήρξαν πάρα πολλές υποθέσεις.[ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΗΔΗ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠ. ΠΑΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΤΡΟ. ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΗ ΤΟΥ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ. ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ]
Το γεγονός όμως ότι καμία από αυτές τις υποθέσεις και τις εικασίες σχετικά με τις χρονολογίες δεν επιβεβαιώθηκε δεν ακυρώνει το θεμελιώδες σημείο. Σημαίνει απλώς ότι δεν είχε ακόμη έρθει η ώρα. Σημαίνει ότι οι υπολογισμοί ήταν λανθασμένοι, όχι ότι είναι λανθασμένος ο Αντίχριστος ή ότι είναι λανθασμένη η ίδια η χριστιανική αντίληψη του χρόνου.
Η συγκεκριμενοποίηση και η ερμηνεία της μορφής του Αντιχρίστου σε σχέση με ιστορικά γεγονότα μπορούσε να είναι λανθασμένη, και σε πολλές περιπτώσεις αυτό είναι προφανές. Αλλά τόσο το χειρότερο για εκείνους που ερμήνευσαν έτσι αυτή τη μορφή, όχι για την Αγία Γραφή.
Και εδώ υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σημείο: αυτή η δομή της χριστιανικής κατανόησης του χρόνου —της χριστιανικής γενικά, όχι μόνο της ορθόδοξης— δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ο Χριστός έρχεται· γνωρίζουμε πότε συνέβη αυτό, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, πριν από 2018 χρόνια.
Ήλθε, έζησε επί 33 χρόνια ανάμεσα στους ανθρώπους, ίδρυσε την Εκκλησία, και αυτό επιβεβαιώθηκε από το Άγιο Πνεύμα κατά την κάθοδό Του στους Αποστόλους στο Υπερώο της Σιών: ήλθε ο Παράκλητος. Και από εκεί αρχίζει η οικοδόμηση του χριστιανικού κόσμου.
Η κορύφωση της οικοδόμησης του χριστιανικού κόσμου είναι ο εκχριστιανισμός της αυτοκρατορίας· είναι η αναγνώριση του Ρωμαίου αυτοκράτορα, ο οποίος προσήλθε στον χριστιανισμό, ως Κατέχοντος, δηλαδή ως εκείνου που συγκρατεί.
Και από εκεί και πέρα ο Αντίχριστος αποκτά, κατά μία έννοια —και αυτό είναι επίσης πολύ σημαντικό— μια συγκεκριμένη θέση. Εδώ δεν πρόκειται πλέον αποκλειστικά για ορθόδοξη αντίληψη· για εμάς αυτή είναι απλώς η συμβατική μορφή του σχήματος. Στους καθολικούς το ζήτημα αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευελιξία, ενώ οι προτεστάντες βλέπουν διαφορετικά το πρόβλημα του Αντιχρίστου. Όλοι συμφωνούν ως προς τον Αντίχριστο, αλλά από εδώ αρχίζουν οι διαφορές στην ερμηνεία.
Από ορθόδοξη, λοιπόν, άποψη, ο Κατέχων, δηλαδή ο Ρωμαίος αυτοκράτορας, η αυτοκρατορία, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αντιπροσωπεύει εκείνον που συγκρατεί την έλευση του Αντιχρίστου.
Όσο υπάρχει η αυτοκρατορία, ο Αντίχριστος δεν έρχεται στον κόσμο. Αυτό ακριβώς υπάρχει στον Απόστολο Παύλο, στη Δευτέρα προς Θεσσαλονικείς επιστολή του: ο υιός της απωλείας, δηλαδή ο Αντίχριστος, δεν θα έλθει στον κόσμο έως ότου «ἐκ μέσου γένηται» εκείνος που τώρα κατέχει.
Ο κατέχων είναι ο Κατέχων· στα ελληνικά σημαίνει εκείνον που συγκρατεί, εκείνον που κρατεί. Από εδώ συνδέονται επίσης οι έννοιες του αυτοκράτορα και της κρατικής εξουσίας — όλες αυτές οι έννοιες είναι πολύ σημαντικές.
Είναι εκείνος που κρατεί· αλλά δεν κρατεί απλώς για να μην καταρρεύσουν τα πάντα. Συγκρατεί επίσης τα όρια της ιστορίας. Ο Κατέχων, ο τσάρος, ο ορθόδοξος αυτοκράτορας, ο ορθόδοξος βασιλιάς, είναι εκείνος που στέκεται στο τελευταίο όριο. Είναι ο συγκρατών, επειδή στέκεται απέναντι στον Αντίχριστο. Και όταν πέσει, τότε ανοίγει ρήγμα στο ίδιο το είναι, και ο Αντίχριστος, ο υιός της απωλείας, εισέρχεται.
Πότε συμβαίνει αυτό;
Στην πραγματικότητα συμβαίνει τώρα. Δηλαδή, η έλευση του Αντιχρίστου είναι τώρα.
Δεν έχει σημασία —δεν θέλω να πω— αν αυτό θα γίνει σε έναν μήνα, σε μία εβδομάδα, σε δέκα χρόνια ή σε εκατό χρόνια. Οποιοσδήποτε τέτοιος υπολογισμός… Εδώ έχουμε πλέον διδαχθεί από την πικρή πείρα των προφητειών. Ακόμη και πολλοί άγιοι προσπάθησαν να το προβλέψουν· δεν πρέπει να τους περιγελούμε. Είναι απλώς ανθρώπινο να προσπαθεί κανείς να ερμηνεύσει αυτές τις χρονολογίες μέσα σε κάποια αισθητά, κατανοητά συστήματα μέτρησης. Από αυτό πρέπει να παραιτηθούμε.
Δεν γνωρίζουμε. Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έλθει ο Αντίχριστος. Αλλά οπωσδήποτε θα έλθει.
Προσέξτε: πρώτον, δεν γνωρίζουμε πότε· δεύτερον, οπωσδήποτε θα έλθει. Το «δεν γνωρίζουμε» και το «οπωσδήποτε» είναι και τα δύο αλήθειες. Είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν γνωρίζουμε, και είναι απολύτως βέβαιο ότι θα έλθει. Δεν μπορεί να μην έλθει, διότι αυτό αποτελεί μέρος του ίδιου του νοήματος της χριστιανικής κατανόησης της ιστορίας, του προτελευταίου της ακκόρντου.
Διότι η χριστιανική ιστορία αποτελεί ένα σύνολο ορισμένων λογικών διατυπώσεων. Αρχίζει με τον Παράδεισο, κατόπιν έρχεται η Πτώση, έπειτα ο διάφορος αγώνας δικαίων και αμαρτωλών για την κυριαρχία πάνω στον πολιτισμό, στην κοινωνία, στην εποχή, και τελικά η σωτηρία, η έλευση.
Ολόκληρη η ιστορία ουσιαστικά ολοκληρώνεται εκεί. Η χριστιανική ιστορία, ως προς το νόημά της, είναι η εξάπλωση του χριστιανισμού σε παγκόσμια κλίμακα και η ανάδειξή του σε κύρια δύναμη· δηλαδή η αυτοκρατορία, ο εκχριστιανισμός της αυτοκρατορίας και κατόπιν η πτώση της αυτοκρατορίας.
Ιδού, ουσιαστικά, όλα τα στοιχεία αυτής της ιστορίας, αυτής της σημασιολογικής θεώρησης της ιστορίας ως ιστορίας νοημάτων και όχι ως ιστορίας γεγονότων. Όλα αυτά έχουν ήδη εκτεθεί σε αυτή τη σύντομη επισκόπηση.
Ο Αντίχριστος, λοιπόν, είναι αυτό που έρχεται αφού ο χριστιανισμός παύσει να είναι κυρίαρχος· όταν παύσει να είναι αυτοκρατορικός· όταν πέσει ο τσάρος. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τους Ορθοδόξους· είναι το κύριο σημείο. Τότε ανοίγει αυτό το ρήγμα στην οντολογία, στην ανθρώπινη κοινωνία, και ο Αντίχριστος εισέρχεται.
Είναι όμως απολύτως προφανές ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Σήμερα δεν υπάρχει… σήμερα ο χριστιανισμός εξαφανίζεται· σήμερα ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς βασιλείς και αυτοκρατορίες. Επικρατεί ακριβώς αυτό που μπορεί να ονομαστεί μια εμμενιστική, υλιστική κοσμοθεωρία, η οποία κατακλύζει πλήρως τόσο την Ανατολή όσο και τη Δύση.
Και στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς είναι ο Αντίχριστος.
Κάποιοι τον δέχονται παθητικά. Για παράδειγμα, ο λαός μας τον δέχεται παθητικά: δεν προσπαθούμε να είμαστε πρώτοι — μερικές φορές βέβαια το προσπαθούμε κι εμείς, αλλά τέλος πάντων. Ωστόσο υποφέρουμε· ακούγεται ο στεναγμός μας κάτω από το πάτημα του Αντιχρίστου πάνω μας.
Κάποιοι άλλοι όμως όχι μόνο δεν τον αντιλαμβάνονται, αλλά χαίρονται και σπεύδουν στις πρώτες γραμμές. Οι Αμερικανοί παγκοσμιοποιητές, ο George Soros, οι παγκόσμιοι φιλελεύθεροι — αυτοί δεν υποφέρουν απλώς από τον Αντίχριστο· βρίσκονται στην πρωτοπορία του στρατού του.
Αυτοί σκοτώνουν τον Κατέχοντα. Αυτοί ανοίγουν ενεργητικά αυτό το ρήγμα στη Μεγάλη Αλήθεια. Αυτοί τον υμνούν. Αυτοί επισπεύδουν την έλευσή του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς αντιστεκόμαστε με τρόπο αντάξιο· ίσως αντιστεκόμαστε, ίσως όχι. Αλλά η διαφορά ανάμεσα σε εκείνους και σε εμάς βρίσκεται ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο δεχόμαστε τον Αντίχριστο: με κραυγές χαράς και ενθουσιασμό ή με στεναγμό και τραγικότητα.
Αυτή είναι η διαφορά.
Όταν ο Κατέχων κατέρρευσε, όταν δεν υπάρχει πλέον, όταν ο Αντίχριστος είναι εδώ και τώρα, όταν εισβάλλει ανάμεσά μας, δεν υπάρχει πια εκείνη η σταθερή γραμμή των οδοφραγμάτων όπου εκείνοι επιτίθενται και εμείς υπερασπιζόμαστε τη θέση μας. Αυτό θα ίσχυε ακόμη όσο αμυνόμασταν. Όταν όμως έχει ήδη εισέλθει, όταν έχει ήδη διαρρήξει τη γραμμή, τότε —και αυτό είναι επίσης πολύ σημαντικό— η διάκριση γίνεται διαφορετική.
Ο Αντίχριστος… Εμείς είμαστε εκείνοι που υποφέρουμε από αυτό, εκείνοι που πονάμε εξαιτίας του· ενώ εκείνοι είναι αυτοί που χαίρονται εξαιτίας του ή απλώς τον θεωρούν κάτι συνηθισμένο.
Ανάμεσα όμως σε εκείνους και σε εμάς υπάρχει ακόμη μια τεράστια μάζα ανθρώπων, ένα ολόκληρο τέλμα, που απλώς δεν καταλαβαίνει τίποτε από όσα λέω· τίποτε απολύτως, όποιος κι αν μιλούσε, όποτε κι αν μιλούσε. Διότι ο «βιόκοσμος», για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του Husserl, τους ικανοποιεί και εξαντλεί απολύτως ολόκληρο το είναι τους.
Αυτή, λοιπόν, είναι η βασική απάντηση —ίσως όχι συστηματική, ίσως κάπως αυθόρμητη— στο ερώτημα περί του Αντιχρίστου: χωρίς να γνωρίζουμε τις προθεσμίες και χωρίς να διατυπώνουμε κανέναν ισχυρισμό για το πότε θα συμβεί, είναι ορθότερο, κατά τη γνώμη μου και από την άποψη μιας ολοκληρωμένης χριστιανικής κοσμοθεωρίας, να κατανοήσουμε ότι είναι ήδη εδώ και να συναγάγουμε τα ανάλογα συμπεράσματα.
Να είστε καλά. Παρακολουθήσατε την «Πραγματογνωμοσύνη του Ντούγκιν» για τον Αντίχριστο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου