Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και οι διπλωμάτες
Όταν δεν έχει πλέον μνήμη ή στόχους να επιδιώξει, ένας πολιτισμός πεθαίνει (γκράφιτι του 21ου αιώνα).
« Ίσως καφέ ...» απαντά αφηρημένα η Αμερικανίδα τουρίστρια στον άντρα της όταν τη ρωτάει τι θέλει για πρωινό. Οι νέοι βάρβαροι που έχουν εισβάλει στις όμορφες πόλεις μας, εξαπλώνονται παντού σαν ακρίδες και αφήνουν πίσω τους αταξία και βρωμιά πάνω σε ό,τι ήδη υπάρχει, δεν δείχνουν καμία ικανότητα να εκτιμούν την τέχνη και την ιστορία, αλλά «καταβροχθίζουν» ό,τι συναντούν, φωτογραφίζοντας ψυχαναγκαστικά τα πάντα και καταναλώνοντας τον ενθουσιασμό της απαθανάτισης σε μέρη που έγιναν διάσημα από τον κινηματογράφο.
Στον ταξιδιωτικό πυρετό που ξεκίνησε μετά την άρση των «υγειονομικών» περιορισμών, ωστόσο, αυτό που φαίνεται να επικρατεί είναι η τρομερή πλήξη που αφήνει η πιθανότητα να πάει κανείς παντού και, αφού εξαντλήσει τις ουρές, να δοκιμάσει εστιατόρια και παγωτατζίδικα που προτείνονται στο διαδίκτυο, χωρίς καμία αίσθηση σκοπού, παρά απλώς για να απολαύσει τις εκπληκτικές ευκαιρίες του παγκοσμιοποιημένου κόσμου.
Πού πηγαίνει η ανθρωπότητα;
Η πιο τραγική πτυχή της ζωής σε αυτή τη γη της αφθονίας είναι ότι τα άτομα, αφενός, δεν είναι πλέον ικανά να επιλέγουν εν μέσω της περίσσειας προσφοράς, οπότε το κάνουν τυχαία, κυριευμένα από την αδιαφορία. Από την άλλη, δεν παρατηρούν πλέον τίποτα, το μυαλό και η καρδιά τους απορροφώνται από τα smartphones , μόνοι και με παρέα, κάθονται και διασχίζουν τον δρόμο, στην παραλία και στα βουνά, μέρα και νύχτα.
Δεν παρατηρούν αυτούς που τους εξαπατούν ή ψαχουλεύουν τις τσέπες τους. Δεν παρατηρούν αυτούς γύρω τους που έχουν ανάγκη ή είναι άρρωστοι. Δεν παρατηρούν τα μονοπάτια που διασχίζουν τον ουρανό για να αποτρέψουν τη βροχή και να μετατραπούν σε μια ασφυκτική κουβέρτα...
Η άμεση παρατήρηση της πραγματικότητας έχει αντικατασταθεί από μια ψηφιακή αναπαράσταση της πραγματικότητας που τώρα θεωρείται ως η μόνη αληθινή. Όποιος τολμά να εκφράσει την παραμικρή αμφιβολία θεωρείται τρελός.
Αυτή είναι η ιδανική κατάσταση για όσους σκοπεύουν να χειραγωγήσουν τις μάζες. Άλλωστε, είναι το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας επιχείρησης κοινωνικής μηχανικής που δεν έχει γλιτώσει ούτε τους Αφρικανούς «μετανάστες», όλους οπλισμένους με κινητά τηλέφωνα και απορροφημένους όπως όλοι οι άλλοι στον κόσμο των αλγορίθμων.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ένα αίνιγμα για τους περισσότερους ανθρώπους, και λίγοι προσπαθούν καν να το αποκρυπτογραφήσουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να εμπιστεύονται τους επαγγελματίες των ειδήσεων και των αυτοαποκαλούμενων επαγγελματιών της πληροφόρησης, όπως έκαναν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να διαδίδουν με αυθάδεια ψέματα για τους πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, για την αμερικανική και ευρωπαϊκή πολιτική, για τις απειλές που θέτουν η Ρωσία και η Κίνα - τουλάχιστον για εκείνους των οποίων τα συμφέροντα δεν περιορίζονται στα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ή στους αστέρες του κινηματογράφου.
Αν κάτι φαίνεται σαφές, είναι ότι η παγκοσμιοποίηση που ενορχηστρώνεται από την πόλη του Λονδίνου βρίσκεται σε σοβαρή κρίση.
Ο κινεζικός γίγαντας, φαινομενικά τιθασευμένος για τους σκοπούς της αποβιομηχάνισης της Δύσης και της υποβάθμισής της σε οικονομική δουλεία, έχει παίξει ένα διπλό παιχνίδι. Δημιουργώντας άμεσες σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει παρακάμψει τον Βρετανό ενδιάμεσο, ο οποίος αποκομίζει τεράστιες περιουσίες από το εμπόριο και εκβιάζει οικονομικά τον μισό κόσμο. Η Κίνα, άλλωστε, καυχιέται για έναν πολιτισμό πέντε χιλιετιών, με την εκλεπτυσμένη στρατηγική και τακτική της σοφία. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσει κανείς το αληθινό μυαλό ενός Κινέζου ηγέτη, πέρα από τη συνήθη ευγένεια και τις διαβεβαιώσεις που επιδεικνύονται.
Μια παρόμοια παρατήρηση ισχύει και για τους Πέρσες και τους Ανατολίτες γενικότερα, οι οποίοι χλευάζουν αδιάφορα τους πραγματιστές και ωφελιμιστές Δυτικούς.
Ούτε καν οι Ασκενάζι τραπεζίτες (που πιθανότατα δεν είναι εβραϊκής καταγωγής) μπορούν να ανταγωνιστούν τους λαούς της Ανατολής, τους οποίους η Θεία Πρόνοια ίσως επέλεξε για να περιορίσει την απάνθρωπη υπερβολική δύναμή τους. Ακριβώς εδώ τελειώνει μυστηριωδώς η οξυδέρκεια όλων των εναλλακτικών αναλυτών που αμφισβητούν την κυρίαρχη πληροφόρηση : τα ονόματα αυτών των τοκογλύφων, κερδοσκόπων, απατεώνων, δουλεμπόρων, σατανιστών και παιδεραστών δεν εμφανίζονται ποτέ, καλυμμένα όπως είναι σε ένα πέπλο σιωπής. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι αυτοί είναι που κινούν τα νήματα του υψηλού χρηματοπιστωτικού κλάδου, αν και χωρίζονται σε δύο παρατάξεις, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, αντίπαλους: τους παγκοσμιοποιητές και τους κυρίαρχους. Αυτές είναι δύο μαφιόζικες φατρίες που ανταγωνίζονται ώστε κανείς να μην μπορεί να αναλάβει υπερβολική εξουσία. Η σύγκρουση, πραγματική σε ένα ορισμένο επίπεδο, ωστόσο συντονίζεται στην κορυφή με σκοπό την καθολική κυριαρχία από την οποία κανείς δεν ξεφεύγει. Ανεπαρκείς και επομένως παραπλανητικές αναγνώσεις
Όσοι επαινούν την απελευθέρωση των κυρίαρχων δυνάμεων από τον ζυγό της παγκοσμιοποίησης προσποιούνται ότι αγνοούν ότι, πίσω και από τις δύο, υπάρχουν μυστικές εταιρείες με ανθρωπιστική πρόσοψη, όπως οι Lubavitch και οι Benè Berith. Οι αντίστοιχες ιδεολογικές τους θέσεις μπορεί να διαφέρουν (κατά ή υπέρ της διαγραφής των σεξουαλικών, πολιτιστικών και εθνικών ταυτοτήτων), οι τρόποι με τους οποίους επιδιώκουν τους στόχους τους (γρήγοροι με πολέμους και επαναστάσεις, αργοί με τη σταδιακή αντιστροφή των αξιών), τα μέσα που χρησιμοποιούν για να επιτύχουν τον πλήρη έλεγχο της ανθρωπότητας (το Κβαντικό Χρηματοοικονομικό Σύστημα ή ψηφιακή ταυτότητα), αλλά ο στόχος είναι ο ίδιος: να κυριαρχήσουν στον κόσμο και να τον αναδιαμορφώσουν σύμφωνα με τις επιταγές του διαβόλου, σβήνοντας τον Χριστιανισμό και επαναφέροντας τα ρολόγια στο ένα λεπτό πριν από την Ενσάρκωση. Εν ολίγοις, είναι ένας καθαρά αντιχριστιανικός στόχος.
Προφανώς, η πολιτική και οικονομική πραγματικότητα, με τις διακλαδώσεις και τις ενδιάμεσες συγκρούσεις της, είναι πιο περίπλοκη από ό,τι υποδηλώνει αυτή η συνοπτική διαίρεση, η οποία, ωστόσο, παραμένει, κατά τη γνώμη μας, θεμελιωδώς αληθινή.
Είναι επίσης χρήσιμη για την κατανόηση, στο μέτρο του δυνατού, της δυναμικής του ανταγωνισμού για τον έλεγχο της Καθολικής Εκκλησίας, τον οποίο αμφισβητούν οι δύο εβραϊκές παρατάξεις. Τις τελευταίες δεκαετίες, η παγκοσμιοποιητική πτέρυγα φαίνεται να έχει επικρατήσει, ειδικά με τον Μπεργκόλιο. Ο διάδοχός του, πιθανώς επιβληθής από την πτέρυγα των υπέρμαχων της κυριαρχίας, ωστόσο, φαίνεται να συνδέεται στενότερα με την άλλη, δεδομένης της διακριτικής του προσοχής στην Ουκρανία και, αντίστροφα, του έντονου ειρηνισμού του σχετικά με το Ιράν, ο οποίος προκάλεσε την έντονη αντίδραση του προέδρου του.
Δεν είναι λιγότερο σημαντικές οι βρετανικές του συσχετίσεις: ένας αιρετικός ηγεμόνας και μια τρελή που μεταμφιέζεται σε επίσκοπο...
Στο Παρίσι (όπου μυήθηκε ο Νούντσιο Ρονκάλλι ), βρέθηκε να πρέπει να μιλήσει πρώτα ενώπιον θεσμών που αποτελούν έκφραση του γαλλικού τύπου συναρχικού δόγματος (από το οποίο προέρχονται η πολυπολικότητα και το σχέδιο μιας Εκκλησίας υποταγμένης στο Κράτος), και στη συνέχεια ενώπιον των εκπροσώπων ενός οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών που χρησιμοποιεί τον πολιτισμό και την επιστήμη ως μέσα παγκόσμιας τυποποίησης.
Πρέπει να του αναγνωρίσουμε την επιτυχία σε ένα έργο εντελώς άνισο με αυτόν του προκατόχου του: να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές μέσα σε λίγες ώρες, με όλο τον σεβασμό προς τους διάφορους συντηρητικούς Καθολικούς σχολιαστές, οι οποίοι επαίνεσαν το θάρρος του να ανακτήσει έναν δημόσιο χώρο για τη θρησκεία και πλήρη ελευθερία δράσης για την Καθολική Εκκλησία... ναι, αλλά ως έναν κοινωνικά χρήσιμο οργανισμό, σίγουρα όχι ως φορέα της μόνης αλήθειας που σώζει μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό.
Η θρησκευτική διάσταση , στην πραγματικότητα, ορίζεται ως ένας εκπαιδευτικός πόρος που πρέπει να αξιοποιηθεί ενόψει τουτην ευημερία ολόκληρης της κοινωνίας – μιας κοινωνίας που θεωρείται στην πολυεθνικότητά της ως τετελεσμένο γεγονός, στην οποία η Εκκλησία, μεταξύ πολλών άλλων θεσμών, είναι μια φιλανθρωπική οντότητα που, σε μια σχέση υγιούς συμπληρωματικότητας με το Κράτος, καλείται να επιτύχει υγιή συνεργασία , αν και σε διαφορετικές ιδιότητες, στην υπηρεσία του καλού όλων , δηλαδή της προσωπικής και κοινωνικής κλίσης της ανθρωπότητας .
Εδώ, εκτός από το ότι δεν ορίζεται ποτέ το καλό ή η ευημερία που συζητείται, ούτε η κλίση που αποδίδεται στην ανθρωπότητα, ούτε η επιθυμητή ζωή για τον κόσμο (ούτε, κατά συνέπεια, τι κάνει κάτι υγιές), θεωρείται δεδομένο ότι το Κράτος είναι μια οντότητα τουλάχιστον ισότιμη με την Εκκλησία, μια ιδέα που το Παπικό Μαγιστέριο απέρριπτε πάντα ως ψευδή, για να μην αναφέρουμε ότι μια τέτοια υποτιθέμενη ισότητα αναπόφευκτα οδηγεί στην επικράτηση του Κράτους.
Για άλλη μια φορά, το διπλό μητρώο.
Όπως και αυτή που απευθύνθηκε τον Ιανουάριο στο Διπλωματικό Σώμα που είναι διαπιστευμένο στην Αγία Έδρα, η οποία αναφέρεται δύο φορές εδώ, αυτή η ομιλία, η οποία με λίγη καλή θέληση μπορεί επίσης να γίνει κατανοητή με καθολική έννοια, ταιριάζει απόλυτα στις τεκτονικές διδασκαλίες, όπως υποδηλώνεται, εξάλλου, εξαρχής από τον έπαινο των στοχαστών του Ουμανισμού, του Μεγάλου Αιώνα και, πάνω απ' όλα, του Διαφωτισμού... δηλαδή των «φιλοσόφων» που καλλιέργησαν τον Ερμητικό αποκρυφισμό και τον Ροδοσταυρικό εσωτερισμό, καθώς και, στην περίπτωση των Πεφωτισμένων , ένα άγριο και χυδαίο μίσος κατά της Εκκλησίας, το οποίο κάλυψαν με προσβολές και συκοφαντίες.
Πραγματικά μια εξαιρετική προϋπόθεση, Άγιε Πατέρα! Κατά τη γνώμη σας, επιπλέον, χάρη στη « φώτιση εξαιρετικών γαλλικών μυαλών που ήταν ταυτόχρονα μεγάλοι Καθολικοί » (?!?), η Γαλλία έφερε στον κόσμο πραγματικές κατακτήσεις (όπως, πρόσφατα, την ευθανασία, η οποία τώρα επικρίθηκε ελαφρώς μετά την αστρική σιωπή κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην αίθουσα).
Είμαστε τυφλωμένοι από όλο αυτό το φως που ακτινοβολεί από αυτόν τον πολιτιστικό , καλλιτεχνικό και πνευματικό φάρο , ο οποίος λάμπει ιδιαίτερα έντονα στην αποκατάσταση της Παναγίας των Παρισίων, ένα σύμβολο ανανεωμένης ελπίδας : «Αυτό που θεωρούνταν ότι θα κατεστραμόταν για πάντα μπορεί να αναγεννηθεί χάρη στη συνεργασία όλων και στη μαρτυρία μιας ενότητας που επιτυγχάνεται μέσω κοινής προσπάθειας». Είναι η ελπίδα, αυστηρά περιορισμένη στην εμμονή και την ανθρωπιά, της αναγέννησης του Φοίνικα από τις στάχτες του, δηλαδή, της αυγής μιας νέας εποχής από τη διάλυση του προηγούμενου συστήματος.
Προφανώς, ο Λέων δεν σκόπευε να ασχοληθεί με την πολιτική... με την κοινή έννοια του όρου, αλλά μάλλον με έναν κρυπτικό τρόπο. Μάλιστα, έχει ένα συγκεκριμένο συμφέρον να διασφαλίσει ότι, στη νέα παγκόσμια τάξη, η Καθολική Εκκλησία δεν θα εξαλειφθεί εντελώς όπως προέβλεψαν οι Ματσίνι και Γκαριμπάλντι , πράκτορες των Βρετανών μέντορών του, αλλά θα της δοθεί μια μικρή θέση ως πνευματικός φορέας της συναρχίας.
Είναι σαν να είπε: «Ελάτε, κι εμείς σας είμαστε χρήσιμοι. Απλώς πρέπει να πλαισιώσουμε τους εαυτούς μας όπως έκαναν οι Βοναπάρτηι. Δεν έχουμε καμία δυσκολία να συνδυάσουμε τις αξίες του Ευαγγελίου με τα ανθρώπινα δικαιώματα , ένα πραγματικό ορόσημο στην πορεία της ηθικής προόδου της ανθρωπότητας ... ούτε καν αν, τελικά, αναγκαστούμε να αναβάλουμε το πρώτο για το δεύτερο, όπως ακριβώς έχουμε αποδεχτεί ότι η Εκκλησία εξαρτάται από το Κράτος» ( pandemic docet ).
Πριν από το 1789 ή το 1948, ποιος διακήρυξε την αξιοπρέπεια του ανθρώπου; Ποιος διασφάλιζε την οικονομική και κοινωνική τάξη; Ποιος νοιαζόταν για την υπεράσπιση των καταπιεσμένων; Προφανώς, κανείς: η Εκκλησία, μέχρι το 1962, απέτυχε στην αποστολή της· ο Ιησούς Χριστός απέτυχε. Δόξα τω Θεώ για τα εξαιρετικά γαλλικά μυαλά που επέτρεψαν στον εαυτό τους να φωτιστεί και με τη σειρά τους μας φώτισαν!
Όσο για την ηθική διάκριση ικανή να δει τι είναι ηθικά καλό, χρειαζόμαστε πραγματικά δασκάλους...
Τέλος, η αναφορά στη Μέση Ανατολή, ένα μοντέλο αρμονίας μεταξύ διαφορετικών λαών και θρησκειών , παρέχει στον Prevost τη βάση για μια σύντομη ομιλία υπέρ του αφοπλισμού και της ειρήνης, ακόμη και αν το άγνωστο φόντο φαίνεται να είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Αφενός, εξυμνείται η κλίση της Γαλλίας για πολυμερισμό· αφετέρου, απαιτούνται αποτελεσματικές συμφωνίες και έλεγχοι, που αποτελούν προνόμιο των υπερεθνικών αρχών.
Οι διπλωματικές λεπτότητες μας διαφεύγουν σε μεγάλο βαθμό, αλλά φαίνεται ότι η αμερικανική στροφή προς τη Ρωσία και την Κίνα αντανακλάται αναπόφευκτα στη διπλωματία του Βατικανού, η οποία θα συμβούλευε το Παρίσι να μην ακολουθήσει το Λονδίνο στο αυτοκτονικό σχέδιο που, σε συνεννόηση με το Κίεβο, επιδιώκει από το 2022, αν όχι το 2014.
Όπως και να 'χει, ο δυτικός πολιτισμός πεθαίνει τόσο ηθικά, από αδιαφορία και πλήξη, όσο και σωματικά, από εμβόλια, αμβλώσεις και ευθανασία. Ο πόλεμος που ελπίζουν ορισμένοι κύκλοι θα ήταν απλώς το τελειωτικό χτύπημα, μια τεράστια ανθρώπινη θυσία που θα είχε ως στόχο να εγκαινιάσει τη γέννηση του νέου κόσμου
Όταν δεν έχει πλέον μνήμη ή στόχους να επιδιώξει, ένας πολιτισμός πεθαίνει (γκράφιτι του 21ου αιώνα).
« Ίσως καφέ ...» απαντά αφηρημένα η Αμερικανίδα τουρίστρια στον άντρα της όταν τη ρωτάει τι θέλει για πρωινό. Οι νέοι βάρβαροι που έχουν εισβάλει στις όμορφες πόλεις μας, εξαπλώνονται παντού σαν ακρίδες και αφήνουν πίσω τους αταξία και βρωμιά πάνω σε ό,τι ήδη υπάρχει, δεν δείχνουν καμία ικανότητα να εκτιμούν την τέχνη και την ιστορία, αλλά «καταβροχθίζουν» ό,τι συναντούν, φωτογραφίζοντας ψυχαναγκαστικά τα πάντα και καταναλώνοντας τον ενθουσιασμό της απαθανάτισης σε μέρη που έγιναν διάσημα από τον κινηματογράφο.
Στον ταξιδιωτικό πυρετό που ξεκίνησε μετά την άρση των «υγειονομικών» περιορισμών, ωστόσο, αυτό που φαίνεται να επικρατεί είναι η τρομερή πλήξη που αφήνει η πιθανότητα να πάει κανείς παντού και, αφού εξαντλήσει τις ουρές, να δοκιμάσει εστιατόρια και παγωτατζίδικα που προτείνονται στο διαδίκτυο, χωρίς καμία αίσθηση σκοπού, παρά απλώς για να απολαύσει τις εκπληκτικές ευκαιρίες του παγκοσμιοποιημένου κόσμου.
Πού πηγαίνει η ανθρωπότητα;
Η πιο τραγική πτυχή της ζωής σε αυτή τη γη της αφθονίας είναι ότι τα άτομα, αφενός, δεν είναι πλέον ικανά να επιλέγουν εν μέσω της περίσσειας προσφοράς, οπότε το κάνουν τυχαία, κυριευμένα από την αδιαφορία. Από την άλλη, δεν παρατηρούν πλέον τίποτα, το μυαλό και η καρδιά τους απορροφώνται από τα smartphones , μόνοι και με παρέα, κάθονται και διασχίζουν τον δρόμο, στην παραλία και στα βουνά, μέρα και νύχτα.
Δεν παρατηρούν αυτούς που τους εξαπατούν ή ψαχουλεύουν τις τσέπες τους. Δεν παρατηρούν αυτούς γύρω τους που έχουν ανάγκη ή είναι άρρωστοι. Δεν παρατηρούν τα μονοπάτια που διασχίζουν τον ουρανό για να αποτρέψουν τη βροχή και να μετατραπούν σε μια ασφυκτική κουβέρτα...
Η άμεση παρατήρηση της πραγματικότητας έχει αντικατασταθεί από μια ψηφιακή αναπαράσταση της πραγματικότητας που τώρα θεωρείται ως η μόνη αληθινή. Όποιος τολμά να εκφράσει την παραμικρή αμφιβολία θεωρείται τρελός.
Αυτή είναι η ιδανική κατάσταση για όσους σκοπεύουν να χειραγωγήσουν τις μάζες. Άλλωστε, είναι το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας επιχείρησης κοινωνικής μηχανικής που δεν έχει γλιτώσει ούτε τους Αφρικανούς «μετανάστες», όλους οπλισμένους με κινητά τηλέφωνα και απορροφημένους όπως όλοι οι άλλοι στον κόσμο των αλγορίθμων.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ένα αίνιγμα για τους περισσότερους ανθρώπους, και λίγοι προσπαθούν καν να το αποκρυπτογραφήσουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να εμπιστεύονται τους επαγγελματίες των ειδήσεων και των αυτοαποκαλούμενων επαγγελματιών της πληροφόρησης, όπως έκαναν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να διαδίδουν με αυθάδεια ψέματα για τους πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, για την αμερικανική και ευρωπαϊκή πολιτική, για τις απειλές που θέτουν η Ρωσία και η Κίνα - τουλάχιστον για εκείνους των οποίων τα συμφέροντα δεν περιορίζονται στα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ή στους αστέρες του κινηματογράφου.
Αν κάτι φαίνεται σαφές, είναι ότι η παγκοσμιοποίηση που ενορχηστρώνεται από την πόλη του Λονδίνου βρίσκεται σε σοβαρή κρίση.
Ο κινεζικός γίγαντας, φαινομενικά τιθασευμένος για τους σκοπούς της αποβιομηχάνισης της Δύσης και της υποβάθμισής της σε οικονομική δουλεία, έχει παίξει ένα διπλό παιχνίδι. Δημιουργώντας άμεσες σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει παρακάμψει τον Βρετανό ενδιάμεσο, ο οποίος αποκομίζει τεράστιες περιουσίες από το εμπόριο και εκβιάζει οικονομικά τον μισό κόσμο. Η Κίνα, άλλωστε, καυχιέται για έναν πολιτισμό πέντε χιλιετιών, με την εκλεπτυσμένη στρατηγική και τακτική της σοφία. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσει κανείς το αληθινό μυαλό ενός Κινέζου ηγέτη, πέρα από τη συνήθη ευγένεια και τις διαβεβαιώσεις που επιδεικνύονται.
Μια παρόμοια παρατήρηση ισχύει και για τους Πέρσες και τους Ανατολίτες γενικότερα, οι οποίοι χλευάζουν αδιάφορα τους πραγματιστές και ωφελιμιστές Δυτικούς.
Ούτε καν οι Ασκενάζι τραπεζίτες (που πιθανότατα δεν είναι εβραϊκής καταγωγής) μπορούν να ανταγωνιστούν τους λαούς της Ανατολής, τους οποίους η Θεία Πρόνοια ίσως επέλεξε για να περιορίσει την απάνθρωπη υπερβολική δύναμή τους. Ακριβώς εδώ τελειώνει μυστηριωδώς η οξυδέρκεια όλων των εναλλακτικών αναλυτών που αμφισβητούν την κυρίαρχη πληροφόρηση : τα ονόματα αυτών των τοκογλύφων, κερδοσκόπων, απατεώνων, δουλεμπόρων, σατανιστών και παιδεραστών δεν εμφανίζονται ποτέ, καλυμμένα όπως είναι σε ένα πέπλο σιωπής. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι αυτοί είναι που κινούν τα νήματα του υψηλού χρηματοπιστωτικού κλάδου, αν και χωρίζονται σε δύο παρατάξεις, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, αντίπαλους: τους παγκοσμιοποιητές και τους κυρίαρχους. Αυτές είναι δύο μαφιόζικες φατρίες που ανταγωνίζονται ώστε κανείς να μην μπορεί να αναλάβει υπερβολική εξουσία. Η σύγκρουση, πραγματική σε ένα ορισμένο επίπεδο, ωστόσο συντονίζεται στην κορυφή με σκοπό την καθολική κυριαρχία από την οποία κανείς δεν ξεφεύγει. Ανεπαρκείς και επομένως παραπλανητικές αναγνώσεις
Όσοι επαινούν την απελευθέρωση των κυρίαρχων δυνάμεων από τον ζυγό της παγκοσμιοποίησης προσποιούνται ότι αγνοούν ότι, πίσω και από τις δύο, υπάρχουν μυστικές εταιρείες με ανθρωπιστική πρόσοψη, όπως οι Lubavitch και οι Benè Berith. Οι αντίστοιχες ιδεολογικές τους θέσεις μπορεί να διαφέρουν (κατά ή υπέρ της διαγραφής των σεξουαλικών, πολιτιστικών και εθνικών ταυτοτήτων), οι τρόποι με τους οποίους επιδιώκουν τους στόχους τους (γρήγοροι με πολέμους και επαναστάσεις, αργοί με τη σταδιακή αντιστροφή των αξιών), τα μέσα που χρησιμοποιούν για να επιτύχουν τον πλήρη έλεγχο της ανθρωπότητας (το Κβαντικό Χρηματοοικονομικό Σύστημα ή ψηφιακή ταυτότητα), αλλά ο στόχος είναι ο ίδιος: να κυριαρχήσουν στον κόσμο και να τον αναδιαμορφώσουν σύμφωνα με τις επιταγές του διαβόλου, σβήνοντας τον Χριστιανισμό και επαναφέροντας τα ρολόγια στο ένα λεπτό πριν από την Ενσάρκωση. Εν ολίγοις, είναι ένας καθαρά αντιχριστιανικός στόχος.
Προφανώς, η πολιτική και οικονομική πραγματικότητα, με τις διακλαδώσεις και τις ενδιάμεσες συγκρούσεις της, είναι πιο περίπλοκη από ό,τι υποδηλώνει αυτή η συνοπτική διαίρεση, η οποία, ωστόσο, παραμένει, κατά τη γνώμη μας, θεμελιωδώς αληθινή.
Είναι επίσης χρήσιμη για την κατανόηση, στο μέτρο του δυνατού, της δυναμικής του ανταγωνισμού για τον έλεγχο της Καθολικής Εκκλησίας, τον οποίο αμφισβητούν οι δύο εβραϊκές παρατάξεις. Τις τελευταίες δεκαετίες, η παγκοσμιοποιητική πτέρυγα φαίνεται να έχει επικρατήσει, ειδικά με τον Μπεργκόλιο. Ο διάδοχός του, πιθανώς επιβληθής από την πτέρυγα των υπέρμαχων της κυριαρχίας, ωστόσο, φαίνεται να συνδέεται στενότερα με την άλλη, δεδομένης της διακριτικής του προσοχής στην Ουκρανία και, αντίστροφα, του έντονου ειρηνισμού του σχετικά με το Ιράν, ο οποίος προκάλεσε την έντονη αντίδραση του προέδρου του.
Δεν είναι λιγότερο σημαντικές οι βρετανικές του συσχετίσεις: ένας αιρετικός ηγεμόνας και μια τρελή που μεταμφιέζεται σε επίσκοπο...
Στο Παρίσι (όπου μυήθηκε ο Νούντσιο Ρονκάλλι ), βρέθηκε να πρέπει να μιλήσει πρώτα ενώπιον θεσμών που αποτελούν έκφραση του γαλλικού τύπου συναρχικού δόγματος (από το οποίο προέρχονται η πολυπολικότητα και το σχέδιο μιας Εκκλησίας υποταγμένης στο Κράτος), και στη συνέχεια ενώπιον των εκπροσώπων ενός οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών που χρησιμοποιεί τον πολιτισμό και την επιστήμη ως μέσα παγκόσμιας τυποποίησης.
Πρέπει να του αναγνωρίσουμε την επιτυχία σε ένα έργο εντελώς άνισο με αυτόν του προκατόχου του: να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές μέσα σε λίγες ώρες, με όλο τον σεβασμό προς τους διάφορους συντηρητικούς Καθολικούς σχολιαστές, οι οποίοι επαίνεσαν το θάρρος του να ανακτήσει έναν δημόσιο χώρο για τη θρησκεία και πλήρη ελευθερία δράσης για την Καθολική Εκκλησία... ναι, αλλά ως έναν κοινωνικά χρήσιμο οργανισμό, σίγουρα όχι ως φορέα της μόνης αλήθειας που σώζει μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό.
Η θρησκευτική διάσταση , στην πραγματικότητα, ορίζεται ως ένας εκπαιδευτικός πόρος που πρέπει να αξιοποιηθεί ενόψει τουτην ευημερία ολόκληρης της κοινωνίας – μιας κοινωνίας που θεωρείται στην πολυεθνικότητά της ως τετελεσμένο γεγονός, στην οποία η Εκκλησία, μεταξύ πολλών άλλων θεσμών, είναι μια φιλανθρωπική οντότητα που, σε μια σχέση υγιούς συμπληρωματικότητας με το Κράτος, καλείται να επιτύχει υγιή συνεργασία , αν και σε διαφορετικές ιδιότητες, στην υπηρεσία του καλού όλων , δηλαδή της προσωπικής και κοινωνικής κλίσης της ανθρωπότητας .
Εδώ, εκτός από το ότι δεν ορίζεται ποτέ το καλό ή η ευημερία που συζητείται, ούτε η κλίση που αποδίδεται στην ανθρωπότητα, ούτε η επιθυμητή ζωή για τον κόσμο (ούτε, κατά συνέπεια, τι κάνει κάτι υγιές), θεωρείται δεδομένο ότι το Κράτος είναι μια οντότητα τουλάχιστον ισότιμη με την Εκκλησία, μια ιδέα που το Παπικό Μαγιστέριο απέρριπτε πάντα ως ψευδή, για να μην αναφέρουμε ότι μια τέτοια υποτιθέμενη ισότητα αναπόφευκτα οδηγεί στην επικράτηση του Κράτους.
Για άλλη μια φορά, το διπλό μητρώο.
Όπως και αυτή που απευθύνθηκε τον Ιανουάριο στο Διπλωματικό Σώμα που είναι διαπιστευμένο στην Αγία Έδρα, η οποία αναφέρεται δύο φορές εδώ, αυτή η ομιλία, η οποία με λίγη καλή θέληση μπορεί επίσης να γίνει κατανοητή με καθολική έννοια, ταιριάζει απόλυτα στις τεκτονικές διδασκαλίες, όπως υποδηλώνεται, εξάλλου, εξαρχής από τον έπαινο των στοχαστών του Ουμανισμού, του Μεγάλου Αιώνα και, πάνω απ' όλα, του Διαφωτισμού... δηλαδή των «φιλοσόφων» που καλλιέργησαν τον Ερμητικό αποκρυφισμό και τον Ροδοσταυρικό εσωτερισμό, καθώς και, στην περίπτωση των Πεφωτισμένων , ένα άγριο και χυδαίο μίσος κατά της Εκκλησίας, το οποίο κάλυψαν με προσβολές και συκοφαντίες.
Πραγματικά μια εξαιρετική προϋπόθεση, Άγιε Πατέρα! Κατά τη γνώμη σας, επιπλέον, χάρη στη « φώτιση εξαιρετικών γαλλικών μυαλών που ήταν ταυτόχρονα μεγάλοι Καθολικοί » (?!?), η Γαλλία έφερε στον κόσμο πραγματικές κατακτήσεις (όπως, πρόσφατα, την ευθανασία, η οποία τώρα επικρίθηκε ελαφρώς μετά την αστρική σιωπή κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην αίθουσα).
Είμαστε τυφλωμένοι από όλο αυτό το φως που ακτινοβολεί από αυτόν τον πολιτιστικό , καλλιτεχνικό και πνευματικό φάρο , ο οποίος λάμπει ιδιαίτερα έντονα στην αποκατάσταση της Παναγίας των Παρισίων, ένα σύμβολο ανανεωμένης ελπίδας : «Αυτό που θεωρούνταν ότι θα κατεστραμόταν για πάντα μπορεί να αναγεννηθεί χάρη στη συνεργασία όλων και στη μαρτυρία μιας ενότητας που επιτυγχάνεται μέσω κοινής προσπάθειας». Είναι η ελπίδα, αυστηρά περιορισμένη στην εμμονή και την ανθρωπιά, της αναγέννησης του Φοίνικα από τις στάχτες του, δηλαδή, της αυγής μιας νέας εποχής από τη διάλυση του προηγούμενου συστήματος.
Προφανώς, ο Λέων δεν σκόπευε να ασχοληθεί με την πολιτική... με την κοινή έννοια του όρου, αλλά μάλλον με έναν κρυπτικό τρόπο. Μάλιστα, έχει ένα συγκεκριμένο συμφέρον να διασφαλίσει ότι, στη νέα παγκόσμια τάξη, η Καθολική Εκκλησία δεν θα εξαλειφθεί εντελώς όπως προέβλεψαν οι Ματσίνι και Γκαριμπάλντι , πράκτορες των Βρετανών μέντορών του, αλλά θα της δοθεί μια μικρή θέση ως πνευματικός φορέας της συναρχίας.
Είναι σαν να είπε: «Ελάτε, κι εμείς σας είμαστε χρήσιμοι. Απλώς πρέπει να πλαισιώσουμε τους εαυτούς μας όπως έκαναν οι Βοναπάρτηι. Δεν έχουμε καμία δυσκολία να συνδυάσουμε τις αξίες του Ευαγγελίου με τα ανθρώπινα δικαιώματα , ένα πραγματικό ορόσημο στην πορεία της ηθικής προόδου της ανθρωπότητας ... ούτε καν αν, τελικά, αναγκαστούμε να αναβάλουμε το πρώτο για το δεύτερο, όπως ακριβώς έχουμε αποδεχτεί ότι η Εκκλησία εξαρτάται από το Κράτος» ( pandemic docet ).
Πριν από το 1789 ή το 1948, ποιος διακήρυξε την αξιοπρέπεια του ανθρώπου; Ποιος διασφάλιζε την οικονομική και κοινωνική τάξη; Ποιος νοιαζόταν για την υπεράσπιση των καταπιεσμένων; Προφανώς, κανείς: η Εκκλησία, μέχρι το 1962, απέτυχε στην αποστολή της· ο Ιησούς Χριστός απέτυχε. Δόξα τω Θεώ για τα εξαιρετικά γαλλικά μυαλά που επέτρεψαν στον εαυτό τους να φωτιστεί και με τη σειρά τους μας φώτισαν!
Όσο για την ηθική διάκριση ικανή να δει τι είναι ηθικά καλό, χρειαζόμαστε πραγματικά δασκάλους...
Τέλος, η αναφορά στη Μέση Ανατολή, ένα μοντέλο αρμονίας μεταξύ διαφορετικών λαών και θρησκειών , παρέχει στον Prevost τη βάση για μια σύντομη ομιλία υπέρ του αφοπλισμού και της ειρήνης, ακόμη και αν το άγνωστο φόντο φαίνεται να είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Αφενός, εξυμνείται η κλίση της Γαλλίας για πολυμερισμό· αφετέρου, απαιτούνται αποτελεσματικές συμφωνίες και έλεγχοι, που αποτελούν προνόμιο των υπερεθνικών αρχών.
Οι διπλωματικές λεπτότητες μας διαφεύγουν σε μεγάλο βαθμό, αλλά φαίνεται ότι η αμερικανική στροφή προς τη Ρωσία και την Κίνα αντανακλάται αναπόφευκτα στη διπλωματία του Βατικανού, η οποία θα συμβούλευε το Παρίσι να μην ακολουθήσει το Λονδίνο στο αυτοκτονικό σχέδιο που, σε συνεννόηση με το Κίεβο, επιδιώκει από το 2022, αν όχι το 2014.
Όπως και να 'χει, ο δυτικός πολιτισμός πεθαίνει τόσο ηθικά, από αδιαφορία και πλήξη, όσο και σωματικά, από εμβόλια, αμβλώσεις και ευθανασία. Ο πόλεμος που ελπίζουν ορισμένοι κύκλοι θα ήταν απλώς το τελειωτικό χτύπημα, μια τεράστια ανθρώπινη θυσία που θα είχε ως στόχο να εγκαινιάσει τη γέννηση του νέου κόσμου
