Η Εύα, το φίδι, το μήλο και ο Πάπας
Η εφημερίδα του Βατικανού μόλις υπονόμευσε ένα από τα ιδρυτικά δόγματα του Χριστιανισμού: το προπατορικό αμάρτημα .
Ένα δοκίμιο που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην L'Osservatore Romano υποστηρίζει ότι η Γένεση δεν περιέχει ούτε τον Σατανά ούτε το προπατορικό αμάρτημα.
Η ακόλουθη ανάλυση εξηγεί γιατί αυτή η δήλωση υπερβαίνει την βιβλική ερμηνεία και πλήττει την καρδιά της αποστολής του Χριστού, των μυστηρίων και της καθολικής πίστης.
Η επίσημη εφημερίδα της Αγίας Έδρας αρνείται ανοιχτά το προπατορικό αμάρτημα: γιατί;
Στις 4 Ιουλίου 2026, η L'Osservatore Romano (σημειώστε ότι αυτή είναι η επίσημη εφημερίδα της Αγίας Έδρας, δηλαδή του Πάπα) δημοσίευσε ένα άρθρο της Marinella Perroni με τίτλο « Το Φίδι, η Γυναίκα και ο Καρπός. Και ο Σατανάς; ».
Ο υπότιτλος προαναγγέλλει το συμπέρασμα του σύντομου δοκιμίου: « Αυτός [ο Σατανάς] δεν βρίσκεται στη Γένεση: στην πηγή μιας παρεξήγησης ».
Σύμφωνα με τήν συγγραφέα, η παραδοσιακή ερμηνεία της Γένεσης 3 είναι ελαττωματική, καθώς βασίζεται σε μια σοβαρή παρεξήγηση. Η ιστορία δεν περιέχει ίχνος ούτε του διαβόλου ούτε του προπατορικού αμαρτήματος.
Το γεγονός ότι ένα τέτοιο άρθρο δημοσιεύτηκε σε καμία άλλη εφημερίδα παρά στην εφημερίδα του Πάπα δεν θα πρέπει, ωστόσο, να προκαλεί αδικαιολόγητη έκπληξη, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που ετερόδοξες θέσεις προωθούνται από τον επίσημο τύπο της Καθολικής Εκκλησίας (σκεφτείτε απλώς τα παράξενα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στην Avvenire , την επίσημη εφημερίδα των Ιταλών επισκόπων).
Αυτό έχει πλέον γίνει ο κανόνας.
Το ίδιο το γεγονός αξίζει να τονιστεί, ωστόσο, καθώς δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, ούτε απλώς για το παράξενο ξέσπασμα ενός καθολικού θεολόγου που ταυτόχρονα προτείνει ερμηνευτικές ερμηνείες - όπως θα δούμε - συγκρίσιμες με τη σκέψη των Γνωστικών αιρέσεων των πρώτων αιώνων μ.Χ. Αντίθετα, αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου, του οποίου ο απώτερος στόχος είναι η επανίδρυση της Καθολικής Εκκλησίας.
Ας προχωρήσουμε με τη σειρά.
Ποιος είναι ο συγγραφέας;
Πρώτα, λίγα λόγια για τον συγγραφέα.
Η Μαρινέλλα Περόνι είναι μια διεθνώς αναγνωρισμένη Ιταλίδα θεολόγος και βιβλική μελετήτρια, γνωστή για τις μελέτες της στην Καινή Διαθήκη, την βιβλική ερμηνευτική, τη φεμινιστική εξήγηση (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) και τον ρόλο των γυναικών στον πρώιμο Χριστιανισμό, τον οποίο φυσικά επανερμήνευσε για να δικαιολογήσει την εισαγωγή του γυναικείου διακονικού αξιώματος στη σύγχρονη εποχή.
Η Περόνι δίδαξε την Αγία Γραφή στο Παπικό Αθηναϊκό του Σαντ' Άνσελμο και υπήρξε ηγετική φωνή στην προώθηση του «διαλόγου» μεταξύ της θεολογίας και του σύγχρονου πολιτισμού.
Είναι επίσης ιδρύτρια και πρώην πρόεδρος του Συντονισμού Ιταλών Θεολόγων , μιας ένωσης που προωθεί τη μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στη θεολογική έρευνα «από την οπτική γωνία του φύλου» και στη ζωή της Εκκλησίας.
Σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε από την Avvenire στις 14 Μαρτίου 2025, η Περόνι εξήγησε πώς, από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού, έχει αναπτυχθεί η «μεγάλη πορεία» της εξειδικευμένης συμμετοχής των γυναικών στην Εκκλησία, μια διαδικασία που δεν στερείται ακαδημαϊκών εμποδίων και επίμονων προκαταλήψεων προς τους ιερείς στις αποφάσεις πρόσληψης.
Δήλωσε ότι η κορύφωση επιτεύχθηκε με την πιο πρόσφατη Σύνοδο, όπου οι γυναίκες - δηλαδή, οι φεμινίστριες θεολόγοι - απέκτησαν τελικά τόσο το δικαίωμα λόγου όσο και το δικαίωμα ψήφου.
Η Περόνι απέδωσε στον Πάπα Φραγκίσκο την έναρξη μιας διαδικασίας «αποαρρενοποίησης της Εκκλησίας», αποφεύγοντας παράλληλα την «κληρικοποίηση των γυναικών».
Όσον αφορά το γυναικείο διακονικό αξίωμα, διευκρίνισε ότι το ζήτημα παραμένει ανοιχτό και ότι, προς το παρόν, είναι απαραίτητο να «προχωρήσουμε πέρα από αυτό».
Ο Φραγκίσκος δεν απέφυγε το ζήτημα για δογματικούς λόγους, αλλά για να αποφύγει περαιτέρω διχασμό της Εκκλησίας. Με άλλα λόγια, η στρατηγική που υιοθετήθηκε είναι αυτή της αναμονής: εργασία σε άλλα μέτωπα μέχρι να εδραιωθεί μια ευρεία συναίνεση εντός του Λαού του Θεού. Μόνο τότε μπορεί να τεθεί ξανά το ζήτημα.
Στις 4 Δεκεμβρίου 2025, υπό τον Λέοντα ΙΔ΄, η Εκκλησία είπε «όχι» στο γυναικείο διακονικό αξίωμα , αλλά αυτό το «όχι» παρουσιάστηκε ως προσωρινό και ως εκ τούτου προορισμένο να επανεξεταστεί όταν το εκκλησιαστικό κλίμα είναι πιο ευνοϊκό.
Μια στρατηγική αναμονής και η Ατζέντα Μεταρρύθμισης
Αυτή η στρατηγική αναμονής δεν είναι μοναδική για τήν Περόνι. είναι η επίσημη θέση της Ιταλικής Εκκλησίας. Πράγματι, το πολυσυζητημένο συνοδικό έγγραφο που δημοσιεύθηκε στα τέλη Οκτωβρίου 2025 συνέστησε να μην διακοπούν οι μελέτες για το γυναικείο διακονικό αξίωμα στην Εκκλησία και, ταυτόχρονα, ζήτησε νέες προτάσεις για λειτουργική μεταρρύθμιση.
Πιο πρόσφατα, ο Erio Castellucci , επίσκοπος Μόντενα-Νοναντόλα, αντιπρόεδρος της Ιταλικής Επισκοπικής Συνδιάσκεψης και μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες εντός της ιταλικής επισκοπής (φημολογείται ότι πρόκειται να προαχθεί στην έδρα του Sant'Ambrogio στο Μιλάνο), πρότεινε να διερευνήσουν μια μορφή «συμπροεδρίας» στη Λειτουργία, στην οποία οι γυναίκες θα ηγούνταν της Λειτουργίας του Λόγου, ενώ οι άνδρες ιερείς θα προΐστανταν της Ευχαριστιακής Λειτουργίας.
Ο Castellucci υποστηρίζει ότι μια τέτοια «συμπροεδρία» θα απέφευγε τα προβλήματα που σχετίζονται με την ανδρική εκπροσώπηση του Χριστού στην πράξη της καθαγίασης και θα παρέκαμπτε το αδιέξοδο που δημιουργήθηκε από την επανειλημμένη απόρριψη της γυναικείας διακονίας από την Εκκλησία.
Επιπλέον, ο Castellucci υποστηρίζει ότι, μόλις ολοκληρωθεί η «διαδικασία ωρίμανσης της συναίνεσης» στο εγγύς μέλλον, οι αποφάσεις των συμβουλευτικών συνόδων θα γίνουν «δεσμευτικές» για την Εκκλησία.
Αυτή είναι η μεταρρυθμιστική ζύμωση που γίνεται αισθητή αυτή τη στιγμή στην Ιταλία και γύρω από το Βατικανό.
Η Ατζέντα, ωστόσο, επιδιώκει πιο φιλόδοξους και μακροπρόθεσμους στόχους.
Οι νεομοντερνιστές υπονοούν ότι γνωρίζουν ότι το δόγμα - και ιδιαίτερα η Χριστολογία - πρέπει να επανιδρυθεί προκειμένου να επανιδρυθεί η Εκκλησία. Η Εκκλησία, άλλωστε, είναι το Μυστικό Σώμα του Χριστού. Στους πρώτους αιώνες, οι χριστολογικές διαμάχες ελήφθησαν πολύ σοβαρά υπόψη από τους Πατέρες της Συνόδου, επειδή γνώριζαν ότι το πώς κατανοεί κανείς τον Χριστό καθορίζει το πώς κατανοεί κανείς την Εκκλησία.
Πρόσφατα, ο Καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ , ένας εκφραστής εξαιρετικά προοδευτικών θέσεων, δήλωσε στο Kathpress ότι η Γερμανική Συνοδική Οδός πρέπει να ανακτήσει τις Χριστολογικές σπουδές πριν ασχοληθεί με τις εκκλησιολογικές.
Δήλωσε: «Έχουμε βαλτώσει σε εκκλησιολογικά ζητήματα και στο ζήτημα των διακονιών»... «Αλλά αυτό είναι πολύ στενό. Θα ήταν σημαντικό να επιστρέψουμε στο κέντρο της χριστιανικής θεολογίας και των χριστολογικών ζητημάτων».
Δημοσίευσε μάλιστα ένα βιβλίο για το θέμα, Jesus Christus auf der Spur («Στα Ίχνη του Ιησού Χριστού»). Αυτή δεν είναι έκφραση μεταστροφής ή μετάνοιας εκ μέρους του Γερμανού καρδιναλίου, αλλά μάλλον μια δήλωση πρόθεσης:
Η Χριστολογία πρέπει να επανιδρυθεί για να επανιδρυθεί η εκκλησιολογία.
Η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού ήταν ουσιαστικά μια εκκλησιολογική σύνοδος, όπως τόνισε εμφατικά ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ πριν από την εκλογή του στην Έδρα του Πέτρου. Ωστόσο, για να δικαιολογηθούν και να εφαρμοστούν περαιτέρω μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες, είναι πλέον απαραίτητο να επιστρέψουμε στα δογματικά θεμέλια.
Η εφημερίδα του Βατικανού μόλις υπονόμευσε ένα από τα ιδρυτικά δόγματα του Χριστιανισμού: το προπατορικό αμάρτημα .
Ένα δοκίμιο που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην L'Osservatore Romano υποστηρίζει ότι η Γένεση δεν περιέχει ούτε τον Σατανά ούτε το προπατορικό αμάρτημα.
Η ακόλουθη ανάλυση εξηγεί γιατί αυτή η δήλωση υπερβαίνει την βιβλική ερμηνεία και πλήττει την καρδιά της αποστολής του Χριστού, των μυστηρίων και της καθολικής πίστης.
Η επίσημη εφημερίδα της Αγίας Έδρας αρνείται ανοιχτά το προπατορικό αμάρτημα: γιατί;
Στις 4 Ιουλίου 2026, η L'Osservatore Romano (σημειώστε ότι αυτή είναι η επίσημη εφημερίδα της Αγίας Έδρας, δηλαδή του Πάπα) δημοσίευσε ένα άρθρο της Marinella Perroni με τίτλο « Το Φίδι, η Γυναίκα και ο Καρπός. Και ο Σατανάς; ».
Ο υπότιτλος προαναγγέλλει το συμπέρασμα του σύντομου δοκιμίου: « Αυτός [ο Σατανάς] δεν βρίσκεται στη Γένεση: στην πηγή μιας παρεξήγησης ».
Σύμφωνα με τήν συγγραφέα, η παραδοσιακή ερμηνεία της Γένεσης 3 είναι ελαττωματική, καθώς βασίζεται σε μια σοβαρή παρεξήγηση. Η ιστορία δεν περιέχει ίχνος ούτε του διαβόλου ούτε του προπατορικού αμαρτήματος.
Το γεγονός ότι ένα τέτοιο άρθρο δημοσιεύτηκε σε καμία άλλη εφημερίδα παρά στην εφημερίδα του Πάπα δεν θα πρέπει, ωστόσο, να προκαλεί αδικαιολόγητη έκπληξη, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που ετερόδοξες θέσεις προωθούνται από τον επίσημο τύπο της Καθολικής Εκκλησίας (σκεφτείτε απλώς τα παράξενα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στην Avvenire , την επίσημη εφημερίδα των Ιταλών επισκόπων).
Αυτό έχει πλέον γίνει ο κανόνας.
Το ίδιο το γεγονός αξίζει να τονιστεί, ωστόσο, καθώς δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, ούτε απλώς για το παράξενο ξέσπασμα ενός καθολικού θεολόγου που ταυτόχρονα προτείνει ερμηνευτικές ερμηνείες - όπως θα δούμε - συγκρίσιμες με τη σκέψη των Γνωστικών αιρέσεων των πρώτων αιώνων μ.Χ. Αντίθετα, αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου, του οποίου ο απώτερος στόχος είναι η επανίδρυση της Καθολικής Εκκλησίας.
Ας προχωρήσουμε με τη σειρά.
Ποιος είναι ο συγγραφέας;
Πρώτα, λίγα λόγια για τον συγγραφέα.
Η Μαρινέλλα Περόνι είναι μια διεθνώς αναγνωρισμένη Ιταλίδα θεολόγος και βιβλική μελετήτρια, γνωστή για τις μελέτες της στην Καινή Διαθήκη, την βιβλική ερμηνευτική, τη φεμινιστική εξήγηση (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) και τον ρόλο των γυναικών στον πρώιμο Χριστιανισμό, τον οποίο φυσικά επανερμήνευσε για να δικαιολογήσει την εισαγωγή του γυναικείου διακονικού αξιώματος στη σύγχρονη εποχή.
Η Περόνι δίδαξε την Αγία Γραφή στο Παπικό Αθηναϊκό του Σαντ' Άνσελμο και υπήρξε ηγετική φωνή στην προώθηση του «διαλόγου» μεταξύ της θεολογίας και του σύγχρονου πολιτισμού.
Είναι επίσης ιδρύτρια και πρώην πρόεδρος του Συντονισμού Ιταλών Θεολόγων , μιας ένωσης που προωθεί τη μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στη θεολογική έρευνα «από την οπτική γωνία του φύλου» και στη ζωή της Εκκλησίας.
Σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε από την Avvenire στις 14 Μαρτίου 2025, η Περόνι εξήγησε πώς, από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού, έχει αναπτυχθεί η «μεγάλη πορεία» της εξειδικευμένης συμμετοχής των γυναικών στην Εκκλησία, μια διαδικασία που δεν στερείται ακαδημαϊκών εμποδίων και επίμονων προκαταλήψεων προς τους ιερείς στις αποφάσεις πρόσληψης.
Δήλωσε ότι η κορύφωση επιτεύχθηκε με την πιο πρόσφατη Σύνοδο, όπου οι γυναίκες - δηλαδή, οι φεμινίστριες θεολόγοι - απέκτησαν τελικά τόσο το δικαίωμα λόγου όσο και το δικαίωμα ψήφου.
Η Περόνι απέδωσε στον Πάπα Φραγκίσκο την έναρξη μιας διαδικασίας «αποαρρενοποίησης της Εκκλησίας», αποφεύγοντας παράλληλα την «κληρικοποίηση των γυναικών».
Όσον αφορά το γυναικείο διακονικό αξίωμα, διευκρίνισε ότι το ζήτημα παραμένει ανοιχτό και ότι, προς το παρόν, είναι απαραίτητο να «προχωρήσουμε πέρα από αυτό».
Ο Φραγκίσκος δεν απέφυγε το ζήτημα για δογματικούς λόγους, αλλά για να αποφύγει περαιτέρω διχασμό της Εκκλησίας. Με άλλα λόγια, η στρατηγική που υιοθετήθηκε είναι αυτή της αναμονής: εργασία σε άλλα μέτωπα μέχρι να εδραιωθεί μια ευρεία συναίνεση εντός του Λαού του Θεού. Μόνο τότε μπορεί να τεθεί ξανά το ζήτημα.
Στις 4 Δεκεμβρίου 2025, υπό τον Λέοντα ΙΔ΄, η Εκκλησία είπε «όχι» στο γυναικείο διακονικό αξίωμα , αλλά αυτό το «όχι» παρουσιάστηκε ως προσωρινό και ως εκ τούτου προορισμένο να επανεξεταστεί όταν το εκκλησιαστικό κλίμα είναι πιο ευνοϊκό.
Μια στρατηγική αναμονής και η Ατζέντα Μεταρρύθμισης
Αυτή η στρατηγική αναμονής δεν είναι μοναδική για τήν Περόνι. είναι η επίσημη θέση της Ιταλικής Εκκλησίας. Πράγματι, το πολυσυζητημένο συνοδικό έγγραφο που δημοσιεύθηκε στα τέλη Οκτωβρίου 2025 συνέστησε να μην διακοπούν οι μελέτες για το γυναικείο διακονικό αξίωμα στην Εκκλησία και, ταυτόχρονα, ζήτησε νέες προτάσεις για λειτουργική μεταρρύθμιση.
Πιο πρόσφατα, ο Erio Castellucci , επίσκοπος Μόντενα-Νοναντόλα, αντιπρόεδρος της Ιταλικής Επισκοπικής Συνδιάσκεψης και μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες εντός της ιταλικής επισκοπής (φημολογείται ότι πρόκειται να προαχθεί στην έδρα του Sant'Ambrogio στο Μιλάνο), πρότεινε να διερευνήσουν μια μορφή «συμπροεδρίας» στη Λειτουργία, στην οποία οι γυναίκες θα ηγούνταν της Λειτουργίας του Λόγου, ενώ οι άνδρες ιερείς θα προΐστανταν της Ευχαριστιακής Λειτουργίας.
Ο Castellucci υποστηρίζει ότι μια τέτοια «συμπροεδρία» θα απέφευγε τα προβλήματα που σχετίζονται με την ανδρική εκπροσώπηση του Χριστού στην πράξη της καθαγίασης και θα παρέκαμπτε το αδιέξοδο που δημιουργήθηκε από την επανειλημμένη απόρριψη της γυναικείας διακονίας από την Εκκλησία.
Επιπλέον, ο Castellucci υποστηρίζει ότι, μόλις ολοκληρωθεί η «διαδικασία ωρίμανσης της συναίνεσης» στο εγγύς μέλλον, οι αποφάσεις των συμβουλευτικών συνόδων θα γίνουν «δεσμευτικές» για την Εκκλησία.
Αυτή είναι η μεταρρυθμιστική ζύμωση που γίνεται αισθητή αυτή τη στιγμή στην Ιταλία και γύρω από το Βατικανό.
Η Ατζέντα, ωστόσο, επιδιώκει πιο φιλόδοξους και μακροπρόθεσμους στόχους.
Οι νεομοντερνιστές υπονοούν ότι γνωρίζουν ότι το δόγμα - και ιδιαίτερα η Χριστολογία - πρέπει να επανιδρυθεί προκειμένου να επανιδρυθεί η Εκκλησία. Η Εκκλησία, άλλωστε, είναι το Μυστικό Σώμα του Χριστού. Στους πρώτους αιώνες, οι χριστολογικές διαμάχες ελήφθησαν πολύ σοβαρά υπόψη από τους Πατέρες της Συνόδου, επειδή γνώριζαν ότι το πώς κατανοεί κανείς τον Χριστό καθορίζει το πώς κατανοεί κανείς την Εκκλησία.
Πρόσφατα, ο Καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ , ένας εκφραστής εξαιρετικά προοδευτικών θέσεων, δήλωσε στο Kathpress ότι η Γερμανική Συνοδική Οδός πρέπει να ανακτήσει τις Χριστολογικές σπουδές πριν ασχοληθεί με τις εκκλησιολογικές.
Δήλωσε: «Έχουμε βαλτώσει σε εκκλησιολογικά ζητήματα και στο ζήτημα των διακονιών»... «Αλλά αυτό είναι πολύ στενό. Θα ήταν σημαντικό να επιστρέψουμε στο κέντρο της χριστιανικής θεολογίας και των χριστολογικών ζητημάτων».
Δημοσίευσε μάλιστα ένα βιβλίο για το θέμα, Jesus Christus auf der Spur («Στα Ίχνη του Ιησού Χριστού»). Αυτή δεν είναι έκφραση μεταστροφής ή μετάνοιας εκ μέρους του Γερμανού καρδιναλίου, αλλά μάλλον μια δήλωση πρόθεσης:
Η Χριστολογία πρέπει να επανιδρυθεί για να επανιδρυθεί η εκκλησιολογία.
Η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού ήταν ουσιαστικά μια εκκλησιολογική σύνοδος, όπως τόνισε εμφατικά ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ πριν από την εκλογή του στην Έδρα του Πέτρου. Ωστόσο, για να δικαιολογηθούν και να εφαρμοστούν περαιτέρω μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες, είναι πλέον απαραίτητο να επιστρέψουμε στα δογματικά θεμέλια.
Το ερμηνευτικό πλαίσιο τής Perroni.
Το άρθρο τής Perroni στο L'Osservatore Romano αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου έργου, μιας διαδικασίας που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι θέσεις που προωθεί η Perroni δεν είναι, από μόνες τους, καινοτόμες. Το άρθρο απλώς επιβεβαιώνει το πλέον εδραιωμένο νεομοντερνιστικό δόγμα της ιστορικοκριτικής μεθόδου και της υπόθεσης των ντοκουμέντων, η οποία θεωρεί δεδομένη την επιστημονική αντίληψη ότι η Γένεση είναι ένα ύστερο κείμενο, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα π.Χ., συντεθειμένο και χειραγωγημένο από μια κάστα Εβραίων ιερέων που επέστρεψαν από τη Βαβυλώνα, οι οποίοι έπρεπε να διατηρήσουν τη συνοχή του ισραηλιτικού έθνους μέσω ενός ιερού κειμένου που ήταν ταυτόχρονα μυθοποιητικό και εθνοποιητικό.
Θα ήθελα να προτείνω το πρόσφατο βιβλίο μου, στο οποίο προσπαθώ να καταδείξω την ασυνέπεια της υπόθεσης των ντοκουμέντων και να προτείνω μια παραδοσιακή καθολική εξήγηση των τριών πρώτων κεφαλαίων της Αγίας Γραφής.
Ωστόσο, το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο είναι η ερμηνευτική προσέγγιση που υιοθετεί η Perroni για να δικαιολογήσει τη φεμινιστική της ερμηνεία της Γένεσης 3, η οποία συνίσταται στην επαναδιατύπωση, με σύγχρονους όρους, αυτού που κήρυτταν οι αρχαίες Γνωστικές αιρέσεις.
Σύμφωνα με τήν θεολόγο, ο Κήπος της Εδέμ είναι η « πρωταρχική μεταφορά της ζωής, της ομορφιάς της, αλλά και των τραγικών αντιφάσεων της »: η ένταση μεταξύ του ανθρώπινου και του θείου δεν είναι επομένως συνέπεια της Πτώσης, αλλά μάλλον ένα πρωτότυπο χαρακτηριστικό της ίδιας της δημιουργίας.
Ήδη σε αυτή την υπόθεση, αναδύεται μια από τις πιο προβληματικές υποθέσεις ολόκληρης της ερμηνείας.
Στην Καθολική παράδοση, ο περιορισμός της ανθρώπινης φύσης είναι σίγουρα εγγενής στην ίδια τη φύση των πλασμάτων, αλλά το κακό δεν ανήκει στη δημιουργία ως τέτοια. Η αρχική τάξη είναι «πολύ καλή» ( Γένεση 1:31), και η ηθική αταξία εμφανίζεται μόνο με την αμαρτία.
Αν, από την άλλη πλευρά, ο κίνδυνος και η ένταση αποτελούν δομικά μέρος της ίδιας της Εδέμ, τότε η διάκριση μεταξύ φύσης και Πτώσης αναπόφευκτα γίνεται θολή.
Αυτή η προσέγγιση είναι πολύ παρόμοια με τον Γνωστικό δυϊσμό, σύμφωνα με τον οποίο το καλό και το κακό συνυπάρχουν στον Θεό ως αιώνιες αρχές.
Η επανερμηνεία της Εύας και του Φιδιού
Σε αυτό το πλαίσιο, η Περόνι προτείνει μια ριζική επανερμηνεία του διαλόγου μεταξύ του φιδιού και της γυναίκας. Γράφει:
« Ο διάλογος μεταξύ του φιδιού και της γυναίκας είναι ο πρώτος μεγάλος θεολογικός λόγος στη Βίβλο. […] Να είσαι σαν τον Θεό, δηλαδή να μπορείς να φας από το δέντρο της ζωής. […] Είναι όμορφο που, στην Εδέμ, η γυναίκα αναλαμβάνει τον ρόλο εκείνης που έχει το θάρρος να αγκαλιάσει αυτή την επιθυμία, να διεκδικήσει το δικαίωμά της και να συζητήσει τα όριά της .»
Εδώ, η παραδοσιακή ερμηνεία ανατρέπεται εντελώς.
Σύμφωνα με τη συνεπή ερμηνεία της Εκκλησίας, ο πειρασμός έγκειται ακριβώς στην υπερηφάνεια του νου: ο άνθρωπος επιδιώκει αυτόνομα να οικειοποιηθεί ό,τι ανήκει μόνο στον Θεό. Αυτό αντιπροσωπεύεται αλληγορικά από το Δέντρο, το οποίο -σημαντικά- ονομάζεται « Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού ». Δεν είναι το Δέντρο της Ζωής (όπως προτείνει ο Περόνι), το οποίο αντιθέτως αντιπροσωπεύει τη θεία χάρη και στο οποίο είχαν πρόσβαση οι πρόγονοί μας, όπως γίνεται σαφές από μια πιο προσεκτική ανάγνωση της Αγίας Γραφής.
Για τήν Περόνι, αντίθετα, η επιθυμία να γίνει κανείς σαν τον Θεό δεν εμφανίζεται πλέον ως πειρασμός που υποδηλώνει το φίδι, αλλά ως μια σχεδόν φυσική και ενστικτώδης ανθρώπινη επιδίωξη. Η Εύα δεν είναι πλέον αυτή που πέφτει στην απάτη, αλλά μάλλον η μορφή που βρίσκει το θάρρος να εξερευνήσει αυτήν την επιθυμία και να ανακτήσει την αξιοπρέπειά της.
Η παράβαση παύει να είναι αμαρτία και γίνεται μια στιγμή αφύπνισης της συνείδησης.
Ακριβώς εδώ η σύγκριση με ορισμένα ρεύματα του αρχαίου Γνωστικισμού αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Στις κύριες Γνωστικές σχολές των πρώτων αιώνων —σκεφτείτε τους Οφίτες , τους Ναασσηνούς ή κάποιες Σεθιανές παραδόσεις— το φίδι δεν είναι ο αποπλανητής της ανθρωπότητας, αλλά μάλλον ο ευεργέτης της: ο Εωσφόρος, δηλαδή «ο φορέας του φωτός», το φως της Γνώσης. Είναι αυτός που απελευθερώνει τον Αδάμ και την Εύα από την άγνοια που επέβαλε ο Δημιουργός Θεός, επιτρέποντάς τους να επιτύχουν την αληθινή γνώση ( γνώση , στα ελληνικά) της θεϊκής τους φύσης.
Από αυτή την οπτική γωνία, η Εύα αναλαμβάνει επίσης έναν ρόλο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που της έχει ανατεθεί από την Καθολική παράδοση. Γίνεται η πρώτη μυημένη, αυτή που ανοίγει τον δρόμο για τη σωτήρια γνώση για την ανθρωπότητα.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά Γνωστικά κείμενα αποδίδουν έναν προνομιακό ρόλο στη γυναικεία φιγούρα στη μετάδοση της αποκάλυψης.
Η αποκατάσταση της Εύας δεν προκύπτει απλώς από την ανησυχία για δικαιοσύνη για τις γυναίκες, αλλά από μια εντελώς διαφορετική αντίληψη της σωτηρίας, που δεν βασίζεται στη λύτρωση από την αμαρτία, αλλά μάλλον στην αφύπνιση της συνείδησης.
Φυσικά, η Περόνι δεν προτείνει έναν ιστορικό Γνωστικισμό.
Ωστόσο, η δομική παραλληλία είναι εμφανής: αυτό που, στην καθολική παράδοση, αποτελεί τον θεμελιώδη πειρασμό του ανθρώπου - η επιθυμία να γίνει σαν τον Θεό - επανερμηνεύεται ως η θετική στιγμή μιας αφύπνισης της συνείδησης, ενώ η Εύα παύει να είναι το παράδειγμα της ανυπακοής και γίνεται το σύμβολο του θάρρους να σπάσει ένα καταπιεστικό σύστημα.
Η Άρνηση του Προπατορικού Αμαρτήματος
Οι συνέπειες γίνονται ακόμη πιο σαφείς όταν η Perroni αναφέρεται άμεσα στο νόημα της Γένεσης 3. Γράφει ότι « στον αρχαίο βιβλικό μύθο που ονομάζεται Πτώση, δεν υπάρχει διάβολος, καμία θεϊκή δύναμη στην οποία υπόκεινται οι άνθρωποι ».
Η αφήγηση θα περιέγραφε απλώς τη μόνιμη ένταση μεταξύ του να είσαι πλάσμα και της ανθρώπινης επιθυμίας να υπερβείς τους περιορισμούς σου: « δεν υπάρχει αμαρτία ».
Μια τέτοια εξήγηση είναι, φυσικά, ετερόδοξη, και το γεγονός ότι δημοσιεύτηκε στο L'Osservatore Romano είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας διδάσκει ότι η αφήγηση της Πτώσης χρησιμοποιεί αλληγορική γλώσσα, αλλά επιβεβαιώνει ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας: ένα προπατορικό αμάρτημα που διαπράχθηκε υπό τον πειρασμό του διαβόλου και μεταδόθηκε σε όλη την ανθρωπότητα.
Ομοίως, η Σύνοδος του Τρέντο ορίζει δογματικά τόσο την πραγματικότητα του προπατορικού αμαρτήματος όσο και την καθολική μετάδοσή του, τόσο στην ενοχή του όσο και στις συνέπειές του .
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Περόνι αμφισβητεί επίσης την κλασική δαιμονολογία, την ιστορική αξιοπιστία των Ευαγγελίων και τη θεολογική συνοχή των Επιστολών του Παύλου, οι οποίες -αξίζει να θυμόμαστε, για να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρεξήγηση- αποτελούν οι ίδιες τον «Λόγο του Θεού».
Η κλασική δαιμονολογία παρουσιάζεται ως μια σχετικά όψιμη μυθολογική εξέλιξη, που αναδύθηκε μόνο μετά την εξορία στη Βαβυλώνα και στη συνέχεια απορροφήθηκε από τον Χριστιανισμό.
Όλες οι αναφορές της Καινής Διαθήκης στον διάβολο, στους πειρασμούς του Χριστού στην έρημο, στο «αρχαίο φίδι» που αναφέρεται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, ακόμη και στο δόγμα του προπατορικού αμαρτήματος που ανέπτυξε ο Άγιος Παύλος, δεν είναι τίποτα περισσότερο από επανερμηνείες πολιτισμικών κατηγοριών που ανήκουν στον Ιουδαϊσμό εκείνης της περιόδου.
Γραφή, Δόγμα και η Κατάρρευση της Παράδοσης.
Αν αυτή η προσέγγιση ήταν σωστή, όχι μόνο θα τροποποιούσε την ερμηνεία της Γένεσης 3, αλλά θα επαναπροσδιόριζε ριζικά τη σχέση μεταξύ Γραφής και δόγματος. Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης δεν θα αποτελούσαν πλέον την αυθεντική ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά μάλλον μια απλή ιστορικά εξαρτημένη επανάγνωση, η οποία θα μπορούσε να διορθωθεί από τη σύγχρονη ερμηνεία.
Αυτή ακριβώς είναι η ερμηνευτική αρχή που μας επιτρέπει να αμφισβητούμε όχι μόνο το προπατορικό αμάρτημα, αλλά κάθε παραδοσιακή διδασκαλία της Εκκλησίας.
Εξ ου και η σύνδεση με το χριστολογικό ζήτημα.
Το να αρνηθούμε το προπατορικό αμάρτημα ισοδυναμεί με το να αδειάσουμε τη Λύτρωση του Χριστού από νόημα. Στην Καθολική πίστη, ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο απλώς για να φωτίσει την ανθρωπότητα, να προσφέρει ένα ηθικό παράδειγμα (όπως υποστήριζε ο Πελάγιος ) ή να εγκαινιάσει μια νέα θρησκευτική συνείδηση.
Στην Ενσάρκωση, το θείο Πρόσωπο του Υιού ενώθηκε με μια άμωμη ανθρώπινη φύση στον Ιησού από τη Ναζαρέτ για να την προσφέρει ως τέλεια εξιλαστήρια θυσία, ικανή να ακυρώσει το χρέος της δικαιοσύνης που προέκυψε από το προπατορικό αμάρτημα, το οποίο είχε κλείσει τις πόρτες της αιώνιας ζωής στην ανθρωπότητα.
Ο άνθρωπος, τόσο επειδή είναι κτίσμα όσο και επειδή είναι τραυματισμένος από την αμαρτία, δεν κατέχει την άπειρη αξιοπρέπεια που είναι απαραίτητη για να ξεπληρώσει ο ίδιος το εξίσου άπειρο χρέος που προέκυψε από αυτή την ενοχή. Μόνο ο Θεός, στην άπειρη αξιοπρέπειά Του, μπορούσε να προσφέρει επαρκή επανόρθωση. Η πεσμένη ανθρωπότητα ήταν ανίκανη να λυτρωθεί μέσω των δικών της προσπαθειών, επειδή δεν κατέχει άπειρη αξία.
Όπως δηλώνει ο Άγιος Παύλος: « Δι' ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθε στον κόσμο, και δι' της αμαρτίας ο θάνατος » ( Ρωμ. 5:12). και πάλι: « Όπως γαρ πάντες αποθνήσκουν εν τω Αδάμ, ούτως και πάντες ζωοποιηθήσονται εν Χριστώ » ( Α΄ Κορινθίους 15:22).
Ολόκληρος ο παραλληλισμός του Αγίου Παύλου μεταξύ Αδάμ και Χριστού προϋποθέτει την ιστορικότητα του προπατορικού αμαρτήματος. Αν το προπατορικό αμάρτημα δεν υπάρχει, τότε ο Νέος Αδάμ χάνει τον σωτηριολογικό του ρόλο.
Το άρθρο τής Perroni στο L'Osservatore Romano αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου έργου, μιας διαδικασίας που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι θέσεις που προωθεί η Perroni δεν είναι, από μόνες τους, καινοτόμες. Το άρθρο απλώς επιβεβαιώνει το πλέον εδραιωμένο νεομοντερνιστικό δόγμα της ιστορικοκριτικής μεθόδου και της υπόθεσης των ντοκουμέντων, η οποία θεωρεί δεδομένη την επιστημονική αντίληψη ότι η Γένεση είναι ένα ύστερο κείμενο, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα π.Χ., συντεθειμένο και χειραγωγημένο από μια κάστα Εβραίων ιερέων που επέστρεψαν από τη Βαβυλώνα, οι οποίοι έπρεπε να διατηρήσουν τη συνοχή του ισραηλιτικού έθνους μέσω ενός ιερού κειμένου που ήταν ταυτόχρονα μυθοποιητικό και εθνοποιητικό.
Θα ήθελα να προτείνω το πρόσφατο βιβλίο μου, στο οποίο προσπαθώ να καταδείξω την ασυνέπεια της υπόθεσης των ντοκουμέντων και να προτείνω μια παραδοσιακή καθολική εξήγηση των τριών πρώτων κεφαλαίων της Αγίας Γραφής.
Ωστόσο, το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο είναι η ερμηνευτική προσέγγιση που υιοθετεί η Perroni για να δικαιολογήσει τη φεμινιστική της ερμηνεία της Γένεσης 3, η οποία συνίσταται στην επαναδιατύπωση, με σύγχρονους όρους, αυτού που κήρυτταν οι αρχαίες Γνωστικές αιρέσεις.
Σύμφωνα με τήν θεολόγο, ο Κήπος της Εδέμ είναι η « πρωταρχική μεταφορά της ζωής, της ομορφιάς της, αλλά και των τραγικών αντιφάσεων της »: η ένταση μεταξύ του ανθρώπινου και του θείου δεν είναι επομένως συνέπεια της Πτώσης, αλλά μάλλον ένα πρωτότυπο χαρακτηριστικό της ίδιας της δημιουργίας.
Ήδη σε αυτή την υπόθεση, αναδύεται μια από τις πιο προβληματικές υποθέσεις ολόκληρης της ερμηνείας.
Στην Καθολική παράδοση, ο περιορισμός της ανθρώπινης φύσης είναι σίγουρα εγγενής στην ίδια τη φύση των πλασμάτων, αλλά το κακό δεν ανήκει στη δημιουργία ως τέτοια. Η αρχική τάξη είναι «πολύ καλή» ( Γένεση 1:31), και η ηθική αταξία εμφανίζεται μόνο με την αμαρτία.
Αν, από την άλλη πλευρά, ο κίνδυνος και η ένταση αποτελούν δομικά μέρος της ίδιας της Εδέμ, τότε η διάκριση μεταξύ φύσης και Πτώσης αναπόφευκτα γίνεται θολή.
Αυτή η προσέγγιση είναι πολύ παρόμοια με τον Γνωστικό δυϊσμό, σύμφωνα με τον οποίο το καλό και το κακό συνυπάρχουν στον Θεό ως αιώνιες αρχές.
Η επανερμηνεία της Εύας και του Φιδιού
Σε αυτό το πλαίσιο, η Περόνι προτείνει μια ριζική επανερμηνεία του διαλόγου μεταξύ του φιδιού και της γυναίκας. Γράφει:
« Ο διάλογος μεταξύ του φιδιού και της γυναίκας είναι ο πρώτος μεγάλος θεολογικός λόγος στη Βίβλο. […] Να είσαι σαν τον Θεό, δηλαδή να μπορείς να φας από το δέντρο της ζωής. […] Είναι όμορφο που, στην Εδέμ, η γυναίκα αναλαμβάνει τον ρόλο εκείνης που έχει το θάρρος να αγκαλιάσει αυτή την επιθυμία, να διεκδικήσει το δικαίωμά της και να συζητήσει τα όριά της .»
Εδώ, η παραδοσιακή ερμηνεία ανατρέπεται εντελώς.
Σύμφωνα με τη συνεπή ερμηνεία της Εκκλησίας, ο πειρασμός έγκειται ακριβώς στην υπερηφάνεια του νου: ο άνθρωπος επιδιώκει αυτόνομα να οικειοποιηθεί ό,τι ανήκει μόνο στον Θεό. Αυτό αντιπροσωπεύεται αλληγορικά από το Δέντρο, το οποίο -σημαντικά- ονομάζεται « Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού ». Δεν είναι το Δέντρο της Ζωής (όπως προτείνει ο Περόνι), το οποίο αντιθέτως αντιπροσωπεύει τη θεία χάρη και στο οποίο είχαν πρόσβαση οι πρόγονοί μας, όπως γίνεται σαφές από μια πιο προσεκτική ανάγνωση της Αγίας Γραφής.
Για τήν Περόνι, αντίθετα, η επιθυμία να γίνει κανείς σαν τον Θεό δεν εμφανίζεται πλέον ως πειρασμός που υποδηλώνει το φίδι, αλλά ως μια σχεδόν φυσική και ενστικτώδης ανθρώπινη επιδίωξη. Η Εύα δεν είναι πλέον αυτή που πέφτει στην απάτη, αλλά μάλλον η μορφή που βρίσκει το θάρρος να εξερευνήσει αυτήν την επιθυμία και να ανακτήσει την αξιοπρέπειά της.
Η παράβαση παύει να είναι αμαρτία και γίνεται μια στιγμή αφύπνισης της συνείδησης.
Ακριβώς εδώ η σύγκριση με ορισμένα ρεύματα του αρχαίου Γνωστικισμού αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Στις κύριες Γνωστικές σχολές των πρώτων αιώνων —σκεφτείτε τους Οφίτες , τους Ναασσηνούς ή κάποιες Σεθιανές παραδόσεις— το φίδι δεν είναι ο αποπλανητής της ανθρωπότητας, αλλά μάλλον ο ευεργέτης της: ο Εωσφόρος, δηλαδή «ο φορέας του φωτός», το φως της Γνώσης. Είναι αυτός που απελευθερώνει τον Αδάμ και την Εύα από την άγνοια που επέβαλε ο Δημιουργός Θεός, επιτρέποντάς τους να επιτύχουν την αληθινή γνώση ( γνώση , στα ελληνικά) της θεϊκής τους φύσης.
Από αυτή την οπτική γωνία, η Εύα αναλαμβάνει επίσης έναν ρόλο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που της έχει ανατεθεί από την Καθολική παράδοση. Γίνεται η πρώτη μυημένη, αυτή που ανοίγει τον δρόμο για τη σωτήρια γνώση για την ανθρωπότητα.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά Γνωστικά κείμενα αποδίδουν έναν προνομιακό ρόλο στη γυναικεία φιγούρα στη μετάδοση της αποκάλυψης.
Η αποκατάσταση της Εύας δεν προκύπτει απλώς από την ανησυχία για δικαιοσύνη για τις γυναίκες, αλλά από μια εντελώς διαφορετική αντίληψη της σωτηρίας, που δεν βασίζεται στη λύτρωση από την αμαρτία, αλλά μάλλον στην αφύπνιση της συνείδησης.
Φυσικά, η Περόνι δεν προτείνει έναν ιστορικό Γνωστικισμό.
Ωστόσο, η δομική παραλληλία είναι εμφανής: αυτό που, στην καθολική παράδοση, αποτελεί τον θεμελιώδη πειρασμό του ανθρώπου - η επιθυμία να γίνει σαν τον Θεό - επανερμηνεύεται ως η θετική στιγμή μιας αφύπνισης της συνείδησης, ενώ η Εύα παύει να είναι το παράδειγμα της ανυπακοής και γίνεται το σύμβολο του θάρρους να σπάσει ένα καταπιεστικό σύστημα.
Η Άρνηση του Προπατορικού Αμαρτήματος
Οι συνέπειες γίνονται ακόμη πιο σαφείς όταν η Perroni αναφέρεται άμεσα στο νόημα της Γένεσης 3. Γράφει ότι « στον αρχαίο βιβλικό μύθο που ονομάζεται Πτώση, δεν υπάρχει διάβολος, καμία θεϊκή δύναμη στην οποία υπόκεινται οι άνθρωποι ».
Η αφήγηση θα περιέγραφε απλώς τη μόνιμη ένταση μεταξύ του να είσαι πλάσμα και της ανθρώπινης επιθυμίας να υπερβείς τους περιορισμούς σου: « δεν υπάρχει αμαρτία ».
Μια τέτοια εξήγηση είναι, φυσικά, ετερόδοξη, και το γεγονός ότι δημοσιεύτηκε στο L'Osservatore Romano είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας διδάσκει ότι η αφήγηση της Πτώσης χρησιμοποιεί αλληγορική γλώσσα, αλλά επιβεβαιώνει ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας: ένα προπατορικό αμάρτημα που διαπράχθηκε υπό τον πειρασμό του διαβόλου και μεταδόθηκε σε όλη την ανθρωπότητα.
Ομοίως, η Σύνοδος του Τρέντο ορίζει δογματικά τόσο την πραγματικότητα του προπατορικού αμαρτήματος όσο και την καθολική μετάδοσή του, τόσο στην ενοχή του όσο και στις συνέπειές του .
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Περόνι αμφισβητεί επίσης την κλασική δαιμονολογία, την ιστορική αξιοπιστία των Ευαγγελίων και τη θεολογική συνοχή των Επιστολών του Παύλου, οι οποίες -αξίζει να θυμόμαστε, για να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρεξήγηση- αποτελούν οι ίδιες τον «Λόγο του Θεού».
Η κλασική δαιμονολογία παρουσιάζεται ως μια σχετικά όψιμη μυθολογική εξέλιξη, που αναδύθηκε μόνο μετά την εξορία στη Βαβυλώνα και στη συνέχεια απορροφήθηκε από τον Χριστιανισμό.
Όλες οι αναφορές της Καινής Διαθήκης στον διάβολο, στους πειρασμούς του Χριστού στην έρημο, στο «αρχαίο φίδι» που αναφέρεται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, ακόμη και στο δόγμα του προπατορικού αμαρτήματος που ανέπτυξε ο Άγιος Παύλος, δεν είναι τίποτα περισσότερο από επανερμηνείες πολιτισμικών κατηγοριών που ανήκουν στον Ιουδαϊσμό εκείνης της περιόδου.
Γραφή, Δόγμα και η Κατάρρευση της Παράδοσης.
Αν αυτή η προσέγγιση ήταν σωστή, όχι μόνο θα τροποποιούσε την ερμηνεία της Γένεσης 3, αλλά θα επαναπροσδιόριζε ριζικά τη σχέση μεταξύ Γραφής και δόγματος. Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης δεν θα αποτελούσαν πλέον την αυθεντική ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά μάλλον μια απλή ιστορικά εξαρτημένη επανάγνωση, η οποία θα μπορούσε να διορθωθεί από τη σύγχρονη ερμηνεία.
Αυτή ακριβώς είναι η ερμηνευτική αρχή που μας επιτρέπει να αμφισβητούμε όχι μόνο το προπατορικό αμάρτημα, αλλά κάθε παραδοσιακή διδασκαλία της Εκκλησίας.
Εξ ου και η σύνδεση με το χριστολογικό ζήτημα.
Το να αρνηθούμε το προπατορικό αμάρτημα ισοδυναμεί με το να αδειάσουμε τη Λύτρωση του Χριστού από νόημα. Στην Καθολική πίστη, ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο απλώς για να φωτίσει την ανθρωπότητα, να προσφέρει ένα ηθικό παράδειγμα (όπως υποστήριζε ο Πελάγιος ) ή να εγκαινιάσει μια νέα θρησκευτική συνείδηση.
Στην Ενσάρκωση, το θείο Πρόσωπο του Υιού ενώθηκε με μια άμωμη ανθρώπινη φύση στον Ιησού από τη Ναζαρέτ για να την προσφέρει ως τέλεια εξιλαστήρια θυσία, ικανή να ακυρώσει το χρέος της δικαιοσύνης που προέκυψε από το προπατορικό αμάρτημα, το οποίο είχε κλείσει τις πόρτες της αιώνιας ζωής στην ανθρωπότητα.
Ο άνθρωπος, τόσο επειδή είναι κτίσμα όσο και επειδή είναι τραυματισμένος από την αμαρτία, δεν κατέχει την άπειρη αξιοπρέπεια που είναι απαραίτητη για να ξεπληρώσει ο ίδιος το εξίσου άπειρο χρέος που προέκυψε από αυτή την ενοχή. Μόνο ο Θεός, στην άπειρη αξιοπρέπειά Του, μπορούσε να προσφέρει επαρκή επανόρθωση. Η πεσμένη ανθρωπότητα ήταν ανίκανη να λυτρωθεί μέσω των δικών της προσπαθειών, επειδή δεν κατέχει άπειρη αξία.
Όπως δηλώνει ο Άγιος Παύλος: « Δι' ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθε στον κόσμο, και δι' της αμαρτίας ο θάνατος » ( Ρωμ. 5:12). και πάλι: « Όπως γαρ πάντες αποθνήσκουν εν τω Αδάμ, ούτως και πάντες ζωοποιηθήσονται εν Χριστώ » ( Α΄ Κορινθίους 15:22).
Ολόκληρος ο παραλληλισμός του Αγίου Παύλου μεταξύ Αδάμ και Χριστού προϋποθέτει την ιστορικότητα του προπατορικού αμαρτήματος. Αν το προπατορικό αμάρτημα δεν υπάρχει, τότε ο Νέος Αδάμ χάνει τον σωτηριολογικό του ρόλο.
Από την Άρνηση της Λύτρωσης σε μια Νέα Χριστολογία
Μόλις η Λύτρωση αρνηθεί, η ίδια η αποστολή του Χριστού αναπόφευκτα επαναπροσδιορίζεται. Αν δεν υπάρχει προπατορικό αμάρτημα από το οποίο πρέπει να ελευθερωθεί ο άνθρωπος, ο Χριστός δεν είναι πλέον ο Λυτρωτής με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Ο θάνατός Του δεν αποτελεί πλέον την εξιλαστήρια θυσία που συμφιλιώνει την ανθρωπότητα με τον Πατέρα. Ο Σταυρός χάνει τον αντικειμενικά σωτηριώδη χαρακτήρα του και αντ' αυτού γίνεται το σύμβολο της θεϊκής αλληλεγγύης με την ανθρώπινη κατάσταση ή η υπέρτατη εκδήλωση της αγάπης του Θεού.
Με άλλα λόγια, το θεμελιώδες ερώτημα στο οποίο απαντά ο Χριστός αλλάζει.
Για την Καθολική παράδοση, το ερώτημα είναι: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να ελευθερωθεί από την αμαρτία και να συμφιλιωθεί με τον Θεό;
Για τη νεομοντερνιστική οπτική που κυριαρχεί σήμερα, ωστόσο, το ερώτημα γίνεται: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να επιτύχει πλήρη επίγνωση της δικής του αξιοπρέπειας, της δικής του κλίσης και της δικής του ελευθερίας;
Αν ο Χριστός δεν ήρθε για να λυτρώσει την ανθρωπότητα από την αμαρτία, τότε αλλάζει και η φύση της Εκκλησίας. Γίνεται, πρώτα απ' όλα, μια ερμηνευτική κοινότητα, ένας χώρος διαλόγου στον οποίο το μήνυμα του Ιησού επανερμηνεύεται συνεχώς υπό το φως των νέων πολιτισμικών εξελίξεων.
Μόλις η Λύτρωση αρνηθεί, η ίδια η αποστολή του Χριστού αναπόφευκτα επαναπροσδιορίζεται. Αν δεν υπάρχει προπατορικό αμάρτημα από το οποίο πρέπει να ελευθερωθεί ο άνθρωπος, ο Χριστός δεν είναι πλέον ο Λυτρωτής με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Ο θάνατός Του δεν αποτελεί πλέον την εξιλαστήρια θυσία που συμφιλιώνει την ανθρωπότητα με τον Πατέρα. Ο Σταυρός χάνει τον αντικειμενικά σωτηριώδη χαρακτήρα του και αντ' αυτού γίνεται το σύμβολο της θεϊκής αλληλεγγύης με την ανθρώπινη κατάσταση ή η υπέρτατη εκδήλωση της αγάπης του Θεού.
Με άλλα λόγια, το θεμελιώδες ερώτημα στο οποίο απαντά ο Χριστός αλλάζει.
Για την Καθολική παράδοση, το ερώτημα είναι: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να ελευθερωθεί από την αμαρτία και να συμφιλιωθεί με τον Θεό;
Για τη νεομοντερνιστική οπτική που κυριαρχεί σήμερα, ωστόσο, το ερώτημα γίνεται: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να επιτύχει πλήρη επίγνωση της δικής του αξιοπρέπειας, της δικής του κλίσης και της δικής του ελευθερίας;
Αν ο Χριστός δεν ήρθε για να λυτρώσει την ανθρωπότητα από την αμαρτία, τότε αλλάζει και η φύση της Εκκλησίας. Γίνεται, πρώτα απ' όλα, μια ερμηνευτική κοινότητα, ένας χώρος διαλόγου στον οποίο το μήνυμα του Ιησού επανερμηνεύεται συνεχώς υπό το φως των νέων πολιτισμικών εξελίξεων.
Τα μυστήρια, επίσης, αναπόφευκτα υφίστανται μια μεταμόρφωση.
Η μεταμόρφωση των μυστηρίων: Το βάπτισμα, πρώτα απ' όλα, χάνει την παραδοσιακή του σημασία. Αν δεν υπάρχει προπατορική αμαρτία που πρέπει να συγχωρεθεί, δεν μπορεί πλέον να είναι το μυστήριο που αφαιρεί την κληρονομημένη ενοχή του Αδάμ και πραγματικά μπολιάζει τον άνθρωπο στην υπερφυσική ζωή. Αντίθετα, γίνεται απλώς η τελετή εισόδου στη χριστιανική κοινότητα ή το συμβολικό σημάδι της υποδοχής του Θεού. Αυτό ακριβώς λένε πολλοί διάκονοι και ιερείς στους κατηχούμενους σήμερα. Το βάπτισμα χάνει τον χαρακτήρα της αναγκαιότητας. Το ίδιο ισχύει και για τη Μετάνοια . Αν η αμαρτία τείνει να ερμηνεύεται κυρίως ως αποξένωση, ανωριμότητα ή έλλειψη προσωπικής αυθεντικότητας, ακόμη και η Εξομολόγηση χάνει σταδιακά τον χαρακτήρα της μυστηριακής κρίσης για την αμαρτία και γίνεται αντ' αυτού μια μορφή πνευματικής συνοδείας. Αυτό ακριβώς πιστεύουν πολλοί ιερείς σήμερα. Ακόμα και η Θεία Ευχαριστία αναπόφευκτα επανερμηνεύεται. Αν η θυσία του Σταυρού δεν είναι πλέον η λυτρωτική πράξη με την οποία ο Χριστός εξιλεώνεται για τις αμαρτίες του κόσμου, τότε η Θυσία της Λειτουργίας χάνει επίσης την εξιλαστήρια και θυσιαστική της σημασία, μετατρέποντας την πρωτίστως σε μνημείο αδελφοσύνης και κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Και αυτό ακριβώς πιστεύουν πολλοί ιερείς σήμερα. Μια διαφορετική Εκκλησία για έναν διαφορετικό Χριστό . Αν ο Χριστός δεν είναι πλέον ο Λυτρωτής που απελευθερώνει την ανθρωπότητα από το προπατορικό αμάρτημα, αλλά μάλλον ο δάσκαλος που συνοδεύει την ανθρωπότητα προς μια αναζωπύρωση της κλίσης της, τότε η ίδια η Εκκλησία δεν θα είναι πλέον, πρώτα και κύρια, η κιβωτός της σωτηρίας και ο διανομέας των μέσων της χάριτος. Αντίθετα, θα γίνει μια κοινότητα που καλείται πρωτίστως να προωθήσει διαδικασίες ένταξης, συμμετοχής και συλλογικής ωρίμανσης. Με αυτή την έννοια, το άρθρο τ΄γς Perroni αντιπροσωπεύει τα δομικά στοιχεία ενός πολύ ευρύτερου θεολογικού έργου που, ξεκινώντας από μια επανερμηνεία της προέλευσης - Δημιουργία, Πτώση και προπατορικό αμάρτημα - πρέπει τελικά να οδηγήσει σε μια νέα κατανόηση της Λύτρωσης, του Χριστού και της Εκκλησίας. Αν αλλάξουν τα θεμέλια, ολόκληρη η δομή πρέπει να ξαναχτιστεί. Όταν όμως ένα σπίτι χτίζεται πάνω σε ψεύτικα θεμέλια, είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει.
Για το βιβλίο «Πτώση-Κρίση-Κόλαση ή η δικανική υπονόμευση της οντολογίας» μίλησε ο καθηγητής κ. Χρήστος Γιανναράς στο βιβλιοπωλείο Άπειρος Χώρα. Το έμβρυο δεν «ξέρει» τίποτα για τον τρόπο της ύπαρξής του μετά τη γέννηση - για τη μετά τον θάνατό του ζωή. Κανένα έμβρυο δεν «γύρισε πίσω» ποτέ, να ξαναγίνει έμβρυο μετά τη γέννησή του, ποτέ δεν επέστρεψε ως βρέφος στα έμβρυα, να τα «πληροφορήσει» ποια θα είναι η υπαρκτική τους πραγματικότητα μετά τη γέννησή τους! Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή με πλήρη άγνοια και απόλυτη μοναξιά, όπως και φεύγει από τα εγκόσμια με πλήρη άγνοια για την πραγματικότητα τη μετά τον θάνατό του. Πραγματικότητα, ίσως, ανάλογη με τη διαφορά ανάμεσα στο έμβρυο και το λογικό υποκείμενο.
Το πρόβλημα ξεκινά από μία άλλη σκέψη του κ. Γιανναρά, στην οποία τον ακολουθούν όλοι οι θεολόγοι της γενιάς του 60, όπως ο κ. Μαυρόπουλος, καθώς και αρκετοί νεώτεροι: Ότι η Κτίση και η Πτώση ταυτίζονται, ότι ο Θεός έτσι έκανε τον κόσμο όπως τον βλέπουμε τώρα και ότι μόνο ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί χάρις σε μία προσωπική σχέση με τον Θεό, έναν φαβοριτισμό. Στην παρουσίαση του βιβλίου αναφέρεται και αυτή, καθώς και άλλες παρανοήσεις της γενιάς του 60, όπως η άποψη ότι η ελευθερία έγκειται στο δίλημμα να αποδεχτεί κανείς τον Θεό ή να τον αρνηθεί. Αντιθέτως, η μόνη ελευθερία που δεν έχει δοθεί στα δημιουργήματα είναι αυτή της άρνησης του Θεού, δηλαδή της πηγής της ζωής τους. Είναι σαν να ζητάει ένας οργανισμός να ζει χωρίς τροφή. Αποτελεί σε πνευματικό επίπεδο μία πάθηση ανάλογη προς αυτή που σε απλό σωματικό ονομάζουμε “νευρική ανορεξία”. Ο Θεός δεν έδωσε αυτή την απατηλή δυνατότητα στα λογικά του κτίσματα, ούτε θα τους κάνει ποτέ το “χατίρι” αυτό, γιατί γνωρίζει ότι σημαίνει την ακαριαία εξαφάνιση τους, κάτι που κανένας άνθρωπος και κανένας άγγελος δεν το θέλει κατά βάθος. Αυτό το εξηγεί θαυμάσια ο Αρεοπαγίτης, στο Περί Θείων Ονομάτων και θάπρεπε να τα μαθαίνουμε εμείς οι αμαθείς ορθόδοξοι χριστιανοί από τους θεολόγους, αντί να ψάχνουμε στα αρχαία κείμενα, για να αποφύγουμε τον σκοτισμό μας. Το Κακό είναι αυτή η άπωση του λογικού όντος προς την ίδια την ζωή του. Και η κόλασή του επίσης.
https://www.youtube.com/watch?v=x1_GNU-aIAU
Η ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ "ΛΟΓΙΚΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ" ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ ΣΑΝ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ.
Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ.
ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΠΟΙΟΣ ΣΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ;
Νίκος Δεληνικόλας 6 Σεπτεμβρίου 2020 στο 6:13 ΜΜ
Πράγματι δεν υπάρχουν αυθεντίες, όπως πειστικά εξηγεί ο κ. Γιανναράς. Μπορεί κανείς να γράψει ένα βιβλίο και μετά να το αποσύρει, αναγνωρίζοντας ότι κάτι τούρθε και έγραψε ανοησίες. Αυτό θάπρεπε να συμβεί με το βιβλίο αυτό. Υπήρξε μία προθεσμία τριών χρόνων, αλλά δεν συνέβηκε. Και τώρα πρέπει να πάρουμε θέση για το αν αποδεχόμαστε να γίνει μία Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας για να αποφασίσει ότι οι Άγγελοι δεν υπάρχουν, ποτέ δεν υπήρξαν. Μία τέτοια συνοδική απόφαση θα μετέτρεπε αυτομάτως την Καινή Διαθήκη, τα Πατερικά κείμενα και όλη την γραπτή παράδοση της Ορθοδοξίας σε θρίλλερ του Χόλλυγουντ. Και τα κοινά βιώματα της αλήθειας, σε ομαδική παράκρουση δύο χιλιάδων χρόνων. Οι Άγγελοι ακόμη γελούν με αυτό το τεράστιο καλαμπούρι του διάσημου θεολόγου μας.
Το πρόβλημα ξεκινά από μία άλλη σκέψη του κ. Γιανναρά, στην οποία τον ακολουθούν όλοι οι θεολόγοι της γενιάς του 60, όπως ο κ. Μαυρόπουλος, καθώς και αρκετοί νεώτεροι: Ότι η Κτίση και η Πτώση ταυτίζονται, ότι ο Θεός έτσι έκανε τον κόσμο όπως τον βλέπουμε τώρα και ότι μόνο ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί χάρις σε μία προσωπική σχέση με τον Θεό, έναν φαβοριτισμό. Στην παρουσίαση του βιβλίου αναφέρεται και αυτή, καθώς και άλλες παρανοήσεις της γενιάς του 60, όπως η άποψη ότι η ελευθερία έγκειται στο δίλημμα να αποδεχτεί κανείς τον Θεό ή να τον αρνηθεί. Αντιθέτως, η μόνη ελευθερία που δεν έχει δοθεί στα δημιουργήματα είναι αυτή της άρνησης του Θεού, δηλαδή της πηγής της ζωής τους. Είναι σαν να ζητάει ένας οργανισμός να ζει χωρίς τροφή. Αποτελεί σε πνευματικό επίπεδο μία πάθηση ανάλογη προς αυτή που σε απλό σωματικό ονομάζουμε “νευρική ανορεξία”. Ο Θεός δεν έδωσε αυτή την απατηλή δυνατότητα στα λογικά του κτίσματα, ούτε θα τους κάνει ποτέ το “χατίρι” αυτό, γιατί γνωρίζει ότι σημαίνει την ακαριαία εξαφάνιση τους, κάτι που κανένας άνθρωπος και κανένας άγγελος δεν το θέλει κατά βάθος. Αυτό το εξηγεί θαυμάσια ο Αρεοπαγίτης, στο Περί Θείων Ονομάτων και θάπρεπε να τα μαθαίνουμε εμείς οι αμαθείς ορθόδοξοι χριστιανοί από τους θεολόγους, αντί να ψάχνουμε στα αρχαία κείμενα, για να αποφύγουμε τον σκοτισμό μας. Το Κακό είναι αυτή η άπωση του λογικού όντος προς την ίδια την ζωή του. Και η κόλασή του επίσης.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ. Η ΦΤΩΧΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ.
ΦΑΤΕ ΠΙΕΙΤΕ ΑΛΛΗΛΟΣΠΑΡΑΧΘΕΙΤΕ ΞΥΠΝΕΙΣΤΕ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ, Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ.
