Φεύγει ο Γαβρόγλου, μένει ο θεολόγος που δεν έχει τον Θεό του

Γαβρόγλου: Εως το 2021 παραμένει υπεύθυνος για τα βιβλία και το μάθημα των Θρησκευτικών ο αιρετικός και αμφιλεγόμενος εκπαιδευτικός Στρατής Ψάλτου!

Ο Στρατής Ψάλτου είναι ένας αμφιλεγόμενος εκπαιδευτικός θεολόγος, που έχει διατυπώσει αιρετικά προκλητικές και επιστημονικά προβληματικές απόψεις στη διδακτορική διατριβή του σχετικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον αγιορείτικο μοναχισμό, διαπιστώνοντας -μεταξύ άλλων- ότι το Άγιο Όρος είναι τόπος όπου ανθούν οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις.

Επίσης, καταπιάνεται με μορφές του αγιορείτικου μοναχισμού, όπως οι άγιοι Πορφύριος και Παΐσιος, μπλέκοντας τις χριστιανικές ενώσεις της «Ζωής» και του «Σωτήρα» με τις έννοιες της νεορθοδοξίας και του σύγχρονου γεροντισμού. Θα αναρωτηθεί κανείς για ποιον λόγο οι προσωπικές διαπιστώσεις κάποιου θεολόγου, έστω και με την κάλυψη της επιστημονικής έρευνας και ενός διδακτορικού, θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν ευρύτερα την κοινωνία;

Οι απόψεις του κ. Ψάλτου δεν θα είχαν ευρύ κοινωνικό ενδιαφέρον και αντίκτυπο, αν ο ίδιος δεν είχε τοποθετηθεί εδώ και δύο χρόνια σε μια νευραλγική θέση και λόγω αυτής δεν ήταν άμεσα σχετιζόμενος με τον προγραμματισμό και γενικά με τον προσανατολισμό, τον σκοπό, τον χαρακτήρα και γενικά το μέλλον του μαθήματος των Θρησκευτικών στην εκπαίδευση. Ο θεολόγος με τις αιρετικές αντιλήψεις από τον Σεπτέμβριο του 2017 εργάζεται με τετραετή απόσπαση στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) και κατέχει θέση συμβούλου Β’, υπεύθυνου για τα Προγράμματα και τα βιβλία που αφορούν το μάθημα των Θρησκευτικών και την εκκλησιαστική εκπαίδευση. Σε αυτήν τη θέση θα συνεχίσει να υπηρετεί έως τη λήξη της απόσπασής του, το 2021, όντας ένα μόνο κομμάτι από την αρνητική κληρονομιά που αφήνει ο απερχόμενος και υπό πολιτική συνταξιοδότηση υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου.

Από τη ΔΗΜ.ΑΡ.
Μάλιστα, ο Στρατής Ψάλτου φαίνεται ότι κινείται και κομματικά -αν και ανεπίσημα-στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Το 2012 παραιτήθηκε από την Πολιτική Γραμματεία της ΔΗΜ.ΑΡ. Λέσβου δηλώνοντας σε πρώτο ενικό πρόσωπο: «Δεν κρύβω την επιθυμία μου να μη χρειαζόταν η Δημοκρατική Αριστερά να συνεργαστεί με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, αλλά να συνεργαζόταν με τον ΣΥΡΙΖΑ για τον σχηματισμό κυβέρνησης».

Πώς έγινε η απόσπαση στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής
Η απόσπαση του Ψάλτου στο ΙΕΠ έγινε μετά την αποχώρηση του Σταύρου Γιαγκάζογλου από το ινστιτούτο, λόγω της εκλογής του σε θέση επίκουρου καθηγητή στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Ωστόσο, η απόφαση να τοποθετηθεί ως διάδοχός του ο κ. Ψάλτου εκτιμάται ότι είναι εξόχως προβληματική και αμφιλεγόμενη, καθώς έχει ανύπαρκτο πορτφόλιο με δημοσιεύσεις στον τομέα της διδακτικής των Θρησκευτικών στη Μέση Εκπαίδευση.

Οι σπουδές του κ. Ψάλτου περιορίζονται στο πτυχίο του Τμήματος Κοινωνικής θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ένα μεταπτυχιακό Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ενώ στο ίδιο πανεπιστημιακό ίδρυμα και όχι σε ένα από τα δύο πανεπιστήμια Αθηνών ή Θεσσαλονίκης, όπου λειτουργούν θεολογικές Πανεπιστημιακές Σχολές, επέλεξε ο Στρατής Ψάλτου να ολοκληρώσει, με κρατική υποτροφία μέσω του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, το 2014, το διδακτορικό του, πάλι στο πεδίο της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας, με θέμα: «Στη σκιά της θεμελιώδους φαντασίωσης: οι γέροντες του Αγίου Όρους στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία», την οποία εκπόνησε με υποτροφία εσωτερικού του ΙΚΥ για διδακτορικές σπουδές στις Κοινωνικές Επιστήμες. Ο Στράτης Ψάλτου εκτιμάται ότι είναι αμφιλεγόμενης επιστημονικής επάρκειας στον τομέα της διδακτικής των Θρησκευτικών, καθώς το μόνο προσόν που όντως διαθέτει είναι τα 15 έτη προϋπηρεσίας σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης και μάλιστα όχι σε κάποιο αστικό κέντρο με πολλούς μαθητές, αλλά σε μικρές μονάδες της περιφέρειας, στους νομούς Ηλείας και Λέσβου, καθώς και δύο χρόνια διδασκαλίας στα παιδιά που φοιτούν στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγίου Όρους.
Εκτός της πανεπιστημιακής του κατάρτισης στον τομέα της διδακτικής και του περιεχομένου των προγραμμάτων σπουδών των Θρησκευτικών, ο Στρατής Ψάλτου έχει διατυπώσει και σε ένα ακαδημαϊκό σύγγραμμα, χωρίς όμως εδραία επιστημονική τεκμηρίωση, αιρετικές και αμφιλεγόμενες θεολογικές αντιλήψεις. Όλες αυτές οι αμφιλεγόμενες και σε ορισμένα σημεία και αντικρουόμενες απόψεις έχουν καταγραφεί από τον ίδιο στη διδακτορική διατριβή του με τίτλο «Στη σκιά της θεμελιώδους φαντασίωσης», με θέμα τον αγιορείτικο μοναχισμό. Τη διατριβή του χρηματοδότησε το Δημόσιο μέσω του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και την αξιολόγησε μια ομάδα πανεπιστημιακών καθηγητών που μικρή σχέση έχουν με τη Θεολογία.

Μάλιστα, ο επιβλέπων καθηγητής από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ο Ευθύμιος Παπαταξιάρχης, έχει ως γνωστικό αντικείμενο την Κοινωνική Ανθρωπολογία και την Εθνογραφία, ενώ ένα άλλο μέλος της επιτροπής αξιολόγησης, ο Κώστας Γιαννακόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, με διδακτορική διατριβή, όπως γράφει ο ίδιος στο βιογραφικό του, «το σώμα, τα συναισθήματα και την ανδρική ταυτότητα στους ποδοσφαιριστές και οπαδούς μιας ομάδας του Πειραιά και σε άνδρες με ομοφυλοφιλικές πρακτικές στην Αθήνα» έχει ερευνητικά ενδιαφέροντα _ που περιλαμβάνουν το φύλο, τη σεξουαλικότητα, την υγεία και δημοσιεύσεις και άρθρα για τη φεμινιστική και queer θεωρία, τη συγκρότηση του ανδρισμού, της ομοκοινωνικότητας και της ομοφυλοφιλίας.
Υποστηρίζει ότι η ίδρυση ησυχαστηρίων από παλιότερους και σύγχρονους γέροντες του Αγίου Όρους γίνονται επειδή «οι γέροντες είναι απρόθυμοι να υπαχθούν στον έλεγχο των Επισκόπων και οι Επίσκοποι απρόθυμοι να δεχθούν μέσα στα όρια της δικαιοδοσίας τους γέροντες που δεν υπάγονται σε αυτή». Σχολιάζοντας τις σύγχρονες αγιοκατατάξεις από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο Στρατής Ψάλτου ουσιαστικά τις αποδίδει σε «μόδα», παραθέτοντας σε πίνακα στοιχεία για τον αριθμό τους από το 1920 έως το 1980, αλλά και έως σήμερα, ενώ σχετικά με τους Αγιορείτες μοναχούς υποστηρίζει ότι «ταυτίζοντας τον εαυτό τους με το θείο θέλημα και ζητώντας τυφλή και αδιάκριτη υπακοή, οι γέροντες δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να εξυπηρετούν τις απαιτήσεις της ναρκισιστικής τους φαντασίωσης για παντοδυναμία»!

Κατά Παϊσίου, Οικουμενικού Πατριαρχείου και Αγίου Πνεύματος
Με βάση όσα αναφέρει σε υποκεφάλαιο της διδακτορικής διατριβής, που έχει τον τίτλο «Οι προφητείες του Παϊσίου και η αναγνώριση της αγιότητας του γέροντος Πορφυρίου», προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο συγγραφέας της εργασίας προσφεύγει σε δημοσιεύματα που αρχίζουν από την εφημερίδα «Στόχος» και φτάνουν μέχρι την παράθεση αποσπασμάτων συγγράμματος για το οποίο σημειώνει ότι «πολλοί τρέφουν αμφιβολίες, αν αυτά που αναφέρονται ως προφητείες σ’ αυτό το βιβλίο μεταφέρουν πραγματικά τα λόγια του Αγιορείτη γέροντα».

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας της διατριβής τη διαδικασία με την οποία έγινε η επίσημη αγιοκατάταξη του οσίου γέροντος Παϊσίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αφού αναλύει διεξοδικά, καταθέτοντας ως επιστημονικό τεκμήριο ένα άρθρο της εφημερίδας «Στόχος» (!), τους λόγους για τους οποίους υπήρξε «απροθυμία του Οικουμενικού Πατριαρχείου να αναγνωρίσει την αγιότητα του γέροντος Παϊσίου», καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «αν και για χρόνια φάνηκε απρόθυμο (σ.σ.: το Οικουμενικό Πατριαρχείο) να του παράσχει τη θεσμική αναγνώριση της αγιότητας, με τον τρόπο που το έκανε στην περίπτωση του γέροντος Πορφυρίου, τελικώς προχώρησε σε αυτή στη συνεδρίαση της 13ης Ιανουαρίου 2015. Ίσως θεώρησε ότι οι συναντήσεις του Πατριάρχη με τον Πάπα εντός του 2014 και η κοινή τους δήλωση απαιτούσαν ως αντιστάθμισμα μια χειρονομία ικανοποίησης και της άλλης πλευράς του «θεοσεβούς πληρώματος».

Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το πρόσωπο του οσίου Παϊσίου ο κ. Ψάλτου δείχνει ότι συντάσσεται ξεκάθαρα με όσους αμφισβητούσαν και αμφισβητούν το χάρισμα και επομένως την αγιότητα του γέροντος. Όταν έγραφε τη διατριβή του, μάλλον το «ημερολόγιο» του, το οποίο πέτυχε να εγκριθεί τελικά ως διδακτορική διατριβή υπήρχαν ακόμη και στο Άγιο Όρος μοναχοί που αμφισβητούσαν τον γέροντα Παΐσιο. Και μεθοδολογικά ο ίδιος ο Στρατής Ψάλτου αναγνωρίζει ότι υπάρχουν μεθοδολογικά απαράδεκτα κενά στη διατριβή του, γράφοντας ο ίδιος «Δεν έκανα χρήση ούτε τυπικών ερωτηματολογίων ούτε κανενός μηχανικού μέσου καταγραφής των συνομιλιών», κάτι που και επιστημονικά φανερώνει ότι δεν υπάρχει τεκμηρίωση για όσα ο ίδιος γράφει μεταφέροντάς τα ως μαρτυρίες.

Σε άλλο σημείο της διατριβής του ο κ. Ψάλτου εμφανίζει τον σημερινό προηγούμενο της Μονής Ιβήρων, αρχιμ. Βασίλειο (Γοντικάκης) ως αμφισβητούντα το χάρισμα του οσίου Παϊσίου, έστω και δια της σιωπής του, και παρουσιάζει τον όσιο Παΐσιο να φεύγει από τη Σταυρονικήτα σχεδιάζοντας, ίσως, να κάνει καριέρα ως χαρισματούχος!

Σύμφωνα με θεολόγους, μια τέτοια ανάλυση και θεωρία συνιστά έμμεση πλην σαφή αμφισβήτηση της ίδιας της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, του οποίου, αντίθετα με όσα γράφει ο Ψάλτου, ο όσιος Παΐσιος υπήρξε πλήρης και εκ της πληρότητος αυτής εξέχεε και συνεχίζει να εκχέει προς τον κόσμο, που τόσο αγάπησε και υπέρ του οποίου έγινε θυσία, μέσω αδιάλειπτου προσευχής, συνεχούς αδιάκοπου διδασκαλίας και τώρα εν ουρανοίς πρεσβεύων προς τον Κύριο Ιησού υπέρ πάντων ημών.

Διδακτορική διατριβή για την ομοφυλοφιλία
ΑΡΝΗΤΙΚΗ αίσθηση προκαλούν οι αντιλήψεις που καταγράφει ο Στρατής Ψάλτου στη διδακτορική διατριβή του για τις σεξουαλικές σχέσεις εντός του Αγίου Όρους. Ειδικότερα, ο συγγραφέας αναφέρει ότι «η πραγματικότητα δεν έχει σχέση με αυτή την αναπαράσταση. Οι περισσότεροι μοναχοί του Αγίου Όρους μου έδωσαν την εντύπωση ότι επιδίωκαν να μη δώσουν τόπο στο σεξ ούτε στον δημόσιο λόγο τους, αλλά ούτε ενδεχομένως και στους λογισμούς τους. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι δεν γίνεται καμιά ρητή παραχώρηση στη σεξουαλικότητα, αυτή σε κάποιες περιπτώσεις βρίσκει κάποιο τόπο να σταθεί. Ο τόπος αυτός δεν είναι συνήθως τα κοινόβια μοναστήρια, αλλά κάποια κελιά-σπίτια, κυρίως της περιοχής των Καρυών, χωρίς να αποκλείονται και οι υπόλοιπες περιοχές του Αγίου Όρους. Η σεξουαλικότητα σε αυτά δεν έχει δημόσια φωνή για να μπορεί να περιγραφεί το περιεχόμενο του λόγου της. Είναι καταδικασμένη στη σιωπή. Ταυτόχρονα, καταδικασμένος στη σιωπή είναι και ο δημόσιος λόγος των υπολοίπων γερόντων και μοναχών. Άλλωστε, οι σεξουαλικά ευάλωτοι γέροντες και μοναχοί μπορεί να μην είναι και τόσο ανεπιθύμητοι σε κάποιους ισχυρούς γέροντες του Αγίου Όρους, καθώς μπορεί να είναι πολύ πιο εύκολα πειθήνιοι στις προσταγές τους. Έτσι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο υπάρχει ένα άρρητο πρόσταγμα σιωπής στο Άγιο Όρος για κάτι που θα αποτελούσε μαύρη κηλίδα στη δημόσια εικόνα μιας κοινωνίας που έχει δώσει όρκο παρθενίας».

Στο στόχαστρο επίσης ο Εφραίμ και η Μονή Βατοπεδίου
Από το στόχαστρο του Στρατή Ψάλτου δεν έχει ξεφύγει ούτε ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου. Γράφει, λοιπόν, ότι «ο κατάλογος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της Μονής Βατοπεδίου είναι μακρύς. Δεν έχει νόημα να χαθούμε μέσα στις δαιδαλώδεις διαδρομές του, καθώς αυτό που θέλαμε να δείξουμε έχει γίνει ήδη φανερό. Η δράση του γέροντα Εφραίμ γίνεται φανερό ότι υπαγορεύεται από την ακόρεστη θέληση για δύναμη και κυριαρχία». Επιπλέον, προσβάλλει τον Οικουμενικό Πατριάρχη, επειδή δεν τιμώρησε τον ηγούμενο του Βατοπεδίου, ενώ αφήνει αιχμές για το Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι η διακριτική στάση του Πατριάρχη ήταν προϊόν εξώνησης των χορηγιών του ηγούμενου Εφραίμ.

Εφημερίδα «Κυριακάτικη δημοκρατία», Σάββατο 15 -Κυριακή 16 Ιουνίου 2019

vimaorthodoxias

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΜΕΣΚΟΣ ΑΛΛΑ ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ. 

ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΠΑΡΑΔΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ.

ΜΙΑ ΦΙΓΟΥΡΑ ΒΓΑΛΜΕΝΗ ΑΠΟ ΘΡΙΛΛΕΡ. ΥΠΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΔΡΟΥΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑΣ. ΟΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΕ Η ΠΑΛΗΑ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ.

ΣΤΙΣ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΧΙΑΣ.

Αμέθυστος

Μέ αφορμή τούς διαφωτισμούς τού επιδειξία Νίκου Δήμου

Βιβλιοκρισία του βιβλίου «Σοκ και δέος. Ο Θεός στην μετά-Χριστόν εποχή» του Αρσενίου Μέσκου, από τον Σωτήρη Γουνελά

Αρσενίου Μέσκου, «Σοκ και δέος. Ο Θεός στην μετά-Χριστόν εποχή», Αρμός 2009, σ. 332.

«Ανευ αισθήσεως νοεράς, των θείων εν
αισθήσει την ηδονήν αδύνατον γεύσασθαι...
ο γαρ μη ορών και ακούων και αισθανόμε-
νος πνευματικώς, νεκρός εστι» (Γρηγορίου
Σιναΐτου, κεφ. 97, Φιλοκαλία δ' τόμ.).

Ο συγγραφέας του ηχηρού Σοκ και δέος Μάρκος Μέσκος μπορεί να διεκδι­κήσει για τον εαυτό του τα εύσημα του υβριστή, αν όχι του παραληρούντος λιβελογράφου εναντίον των κυρίων προ­σώπων της χριστιανικής ιστορίας και παράδοσης, δηλαδή του Χριστού, του Παύλου και των Πατέρων. Δεν πρόκει­ται μόνο για το τι λέει αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο συγγράφει το βιβλίο του. Συνδυάζοντας μία μίζερη και ρα­σιοναλιστική προσέγγιση με υπόγειες ανασυνθέσεις αρχαιότερων καταβολών γνωστικισμού, αρχαιοελληνισμού ή άλλων αιρετικών καταστάσεων που παρουσιάστηκαν στην πορεία της ιστορίας, στρέφεται κατά παντός υπερασπιστή της χριστιανικής Αλήθειας κατηγορώντας τον μάλιστα για εξαπάτηση των μαζών, για συστηματική απόκρυψη της Αλήθει­ας και για επίσης συστηματική και μόνι­μη προώθηση ψευδούς ιδεολογίας ή θε­ωρίας ή πίστης.

Χρειάζεται να πούμε ωστόσο, ότι εδώ και μερικά χρόνια το σκουλήκι της αμφισβήτησης έχει αρχίσει να υποσκά­πτει θεμέλια και θέσεις που παλαιότερα θεωρούνταν ακλόνητα και αδιαμφισβή­τητα. Οι αμφισβητήσεις αυτές ακολουθούν τάσεις και ρεύματα παρουσιασμέ­να κατά καιρούς στην Ευρώπη στα πλαί­σια της υπερκριτικής που ανέλυσε φύλλο και φτερό την Αγία Γραφή -τί λογής «ανάγνωση» είναι αυτή που διαβάζει τη Βίβλο σαν ένα οποιοδήποτε βιβλίο;- πά­ντα ρασιοναλιστικά, πάντα θετικιστικά, πάντα χωρίς καμιά επίγνωση του μυστη­ρίου της ζωής, χωρίς ίχνος αναρώτησης για το είδος της συνέχειας της πνευμα­τικής ιστορίας, για την πραγματικότητα πριν το Σχίσμα, για τη χιλιόχρονη παρά­δοση του Βυζαντίου - Ρωμανίας, για τις πνευματικές κορυφώσεις που έλαβαν χώρα κατά καιρούς σε μία δυσχιλιετή χρονική περίοδο, για τα έργα και τον πο­λιτισμό που παρήγαγαν οι άνθρωποι που βίωσαν αυτή την χριστιανική εμπει­ρία. Όπως καταγγέλλεται από τους φω­στήρες της Νεωτερικότητας (Μάρξ-Νίτσε-Φρόυντ) η θρησκεία -διάβαζε κάθε μορφή πνευματικής εμπειρίας μη αν­θρωποκεντρική- ως νεύρωση, ψύχωση ή απάτη, θα πρέπει κάποτε να τους επι­στραφεί η διατύπωση: η νεύρωση ή η ψύχωση ή η απάτη αφορά τους ίδιους ως προς αυτή τη διάσταση: την πνευματι­κή - εκκλησιαστική - μεταφυσική. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που δεν τολ­μούν να θέσουν σήμερα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Και εδώ γυρνώ στον Μέσκο. Με εξαιρετικά απλουστευτικό τρό­πο αναμασάει όλες τις κατηγορίες, τις κρίσεις και επικρίσεις που κατά καιρούς διατυπώθηκαν ενάντια στον χριστιανι­σμό, την Εκκλησία, τη θεολογία, την Πί­στη, την μεταφυσική Αλήθεια. Τί μας χρειάζεται η καταγγελία του όταν υπάρ­χουν αυτοί που προανέφερα και πλήθος άλλων που συχνά είναι σοβαρότεροι στην κριτική τους; Όμως, φαίνεται ενδόμυχα να σκέφτηκε πως αξίζει τον κόπο να μεταφέρει όλα αυτά μέσα στον ορθόδοξο κόσμο. Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν: Περιμένουν με ορθάνοιχτα αυτιά τόσοι και τόσοι χριστιανοί ορθό­δοξοι, αμφισβητίες και αυτοί, μη βιώσαντες πραγματικά την Πίστη και την συνακόλουθη θεολογία και εκκλησιαστικότητα. Μα γι' αυτό ακριβώς τον λόγο πέφτουν θύματα. Να τι μας λέει το Ευαγγέλιο... : «Όταν δε το ακάθαρτον πνεύμα εξέλθη από του ανθρώπου, διέρ­χεται δι' ανύδρων τόπων ζητούν ανάπαυσιν, και ουχ ευρίσκει. Τότε λέγει: εις τον οίκον μου επιστρέψω όθεν ήλθον. και ελθόν ευρίσκει σχολάζοντα σεσαρωμένον και κεκοσμημένον. Τότε πορεύε­ται και παραλαμβάνει μεθ' εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικεί εκεί, και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων» (Ματθ. 12, 43-45). Όταν ο Λόγος δεν έχει φυτευτεί καλά μέσα στην καρδιά ως υπαρξιακό κέντρο και δεν με­ριμνά ο άνθρωπος για την ανακαίνισή του και δεν ενεργείται το μυστήριο της ένωσης, η κατάσταση του ανθρώπου αυτού, ακόμη κι αν έχει βαπτιστεί και έχει κάποια σχέση με την Εκκλησία, μπορεί να γυρίσει ανάποδα και να εξελι­χτεί σε αρνητή των αληθειών στις οποίες μετείχε αρχικά.

Αλλά ας δούμε κάποια συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου.

*

Υπερηφανεύεται ο Μ. ότι πρωτοδιατύπωσε «την άποψη ότι η Πτώση δεν υπήρξε ποτέ» και εξηγεί: «Τί σημαίνει ότι δεν υπήρξε Πτώση; Ότι δεν συνέβη καμιά αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του σύμπαντος, η οποία να συνδέεται -και ακόμη περισσότερο να εξαρτάται- από κάποιο γεγονός της ιστορίας του homo sapiens. Ο θάνατος, οι καταστρο­φικές διεργασίες, αλλά και ο τρόπος που λειτουργεί σήμερα η ζωή, δεν εμφανί­στηκαν στον πλανήτη Γη με την είσοδο στον κόσμο της αμαρτίας, μετά από κά­ποια παράβαση κάποιου ανθρώπου, αλλά είναι εγγεγραμμένα στις αφετη­ριακές προδιαγραφές του σύμπαντος. Αυτό συνεπάγεται ότι το σύνολο των θεολογικών διδασκαλιών που στηρίζονται στην Πτώση δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα΄ είναι -και αυτό είναι το χειρότερο από όλα- αποκυήμα­τα της φαντασίας των χριστιανών θεολό­γων, πρώτα του απόστολου Παύλου και στη συνέχεια όλων των άλλων, μέχρι τις μέρες μας» (σ. 165-166).

Το πρόβλημα του Μέσκου είναι απο­κλειστικά επιστημονικό, ρασιοναλιστικό και θετικιστικό. Αφού παρατηρώντας το σύμπαν η επιστήμη δεν βρίσκει με τις μεθόδους της και με τις ερμηνείες της πουθενά να... γράφει Πτώση, για να το πω έτσι, ή ότι στην αρχή της δημιουργίας έχουμε άλλη εντελώς κατάσταση του ανθρώπου από αυτήν που έχουμε μεταπτωτικά, άρα Πτώση δεν υπάρχει. Μα η επιστήμη δεν βλέπει και δεν διαβάζει πουθενά ούτε για Δημιουργία εκ Θεού, δεν βλέπει και δεν διαβάζει πουθενά όλα εκείνα που δεν συλλαμβάνονται παρά με πνευματικές αισθήσεις, όπως άλλωστε το ίδιο συμβαίνει με την ίδια την σύλληψη του Χριστού εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου. Επομένως η επιστήμη δεν μας επιβεβαιώνει τίποτα από όλα αυτά. Αρα κατά την κρίση του Μ. ούτε αυτά υπάρχουν!

Όμως. Μιλώντας για τη διαφορά της αρχαιοελληνικής επιστήμης και της σύγ­χρονης, ο γνωστός προτεστάντης θεολό­γος Ρούντολφ Μπούλτμαν γράφει:

«Η επιστήμη έρχεται σε σύγκρουση με την ιδέα της δημιουργίας μόνον όταν φαντάζεται ότι μπορεί να λύσει τα αινίγ­ματα του κόσμου και της ανθρώπινης ύπαρξης μέσω των συμπερασμάτων της [...]. Η ελληνική επιστήμη δεν έκανε ποτέ αυτό το σφάλμα. Διατήρησε το πρωταρχικό μοτίβο της πίστης στη δημι­ουργία. Αλλά διατήρησε... και το δεύτε­ρο μοτίβο, την ιδέα πως η πηγή του κό­σμου, η αρχή, την οποία προσπαθούσε να κατανοήσει, δεν ήταν κάτι το παρελ­θόν αλλά μάλλον κάτι παρόν- το οποίο ακόμη και τώρα καθορίζει την ανθρώπι­νη ύπαρξη [...] δηλαδή ότι η πηγή δεν βρίσκεται πίσω μας σαν κάτι το παρωχη­μένο αλλά είναι μάλλον αιωνίως παρούσα. Η ελληνική σκέψη κατανοεί την αρχή με τη διπλή έννοια της έναρξης και της πηγής ...όπου αρχή είναι το αγαθόν (Ρ. Μπουλτμαν Ύπαρξη και πίστη, εκδ. Αρτος ζωής σσ. 274-275).

Δεύτερο απόσπασμα ενισχυτικό του αποσπάσματος του Μπούλτμαν το παρα­κάτω ενός άλλου δεινού μελετητή. Λέει:

«Στα πλαίσια της φυσικής θεωρίας, που κυριαρχεί στη σύγχρονη σκέψη από την εποχή του Γαλιλαίου και του Ντεκάρτ, το αντικείμενο της επιστήμης ορί­ζεται με αυστηρά μαθηματικούς ή ποσο­τικούς όρους [...]. Οι νόμοι του σύμπα­ντος είναι μηχανιστικοί ή αφηρημένοι, χωρίς την οποιαδήποτε ομοιότητα με το συγκεκριμένο πρότυπο της προσωπικής μας ύπαρξης και της κοινωνικής μας ζωής. Αντίθετα, η αρχαιοελληνική θεώρηση συγκεντρώνει την προσοχή της στην περιοχή των ζωντανών όντων, ο κό­σμος της συντίθεται από ποιοτικές δυνά­μεις (όπως λ.χ., το θερμό και το ψυχρό, το ξηρό και το υγρό), που είναι πέρα για πέρα οικείες στην καθημερινή μας εμπειρία, ενώ η ενιαία δομή του λαβαί­νει τη μορφή μιας αρμονικής κοινότητας αντίπαλων οντοτήτων, που συμβιώνουν υπό το καθεστώς ενός κοινού νόμου. Η ελληνική αντίληψη για τον κόσμο διαφυ­λάσσει λοιπόν την έννοια του συνδέσμου μεταξύ ανθρώπου, κοινωνίας και φύ­σης- έννοια που κείται στην καρδιά των αρχαίων μύθων». (Charles Kahn, Ανα­ξίμανδρος και οι απαρχές της ελληνικής κοσμολογίας, Αθήνα 1982, εκδ. Πολύτυπο, σειρά Φιλόσοφος λόγος, σ. 287-288 κλπ.). Για να μην γίνονται παρεξηγή­σεις προσθέτω ότι οι σύγχρονες θεωρίες της φυσικής (θεωρία της σχετικότητας, κβαντομηχανική κλπ.) δεν αίρουν τη ση­μασία και την αξία του αποσπάσματος.

Ας δούμε τώρα μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Στους αντίποδες των όσων λέει ο Α.Μ. και υποστηρίζουν λαοί που η νοοτροπία τους εδράζεται πάνω σε αναγεννησιακές θεωρήσεις και πεποιθή­σεις, εμείς δεν μπορούμε να υιοθετούμε τρόπο ζωής που αφορά λαούς με πολύ μικρότερη χρονικά ιστορία και εξ αυτού και ιστορική μνήμη, τη στιγμή που και μόνη η πλατωνική φιλοσοφία στηρίζει όλη της την ανάπτυξη στην ανάμνηση και μάλιστα ανάμνηση κατά κάποιο τρό­πο της παραδεισιακής αίσθησης της ζωής, όπως μπορούσαν να τη συλλάβουν πριν την Ενανθρώπηση. Κάθε αγαθή πρόθεση του ανθρώπου, κάθε ανύψωσή του από τη μιζέρια και τη χαμέρπεια, κά­θε προσπάθεια υπέρβασης έχει την πηγή της στην αναθύμηση μέσα στην ψυχή της θείας καταγωγής της και του αρχικού της ουράνιου τόπου, από τον οποίο έπεσε μέσα στο σώμα. Ο Σωκράτης έχει αίσθηση πτώσης, όπως και στη Γένεση. Το γεγονός ότι την διατυπώνει με άλλο τρόπο και μάλιστα διαπιστώνοντας διάρρηξη ψυχής και σώματος, αυτό οφείλεται στο γεγονός της πτώσης που συνιστά ακριβώς διάσπαση της ενότητας του δημιουργημένου ανθρώπου. Ο Σω­κράτης δεν μπορεί να πάει πέρα από ένα ορισμένο σημείο που του επιτρέπεται άνωθεν, δεν του αποκαλύπτεται η πλή­ρης Αλήθεια, αυτό θα γίνει με την Ενανθρώπηση του Λόγου.

Αν τώρα θέλουμε να συνδέσουμε ακόμη περισσότερο αυτά τα προχριστιανικά ελληνικά με τη χριστιανική πραγμα­τικότητα χρειάζεται να σταθούμε σε μία άλλη διάσταση, αυτήν του μέτρου και του ορίου μολονότι θαρρείς ότι οι νεοέλ­ληνες την αγνοούν παντελώς. Στους προσωκρατικούς αλλά και στον Σωκράτη-Πλάτωνα ο υπερβατικός λόγος ρυθμίζει την τάξη του κόσμου και τη ζωή των θνητών. Τα πράγματα δηλαδή είναι διο­ρισμένα,   έχουν ενδεδειγμένο τρόπο ύπαρξης ή συντέλεσής τους. Αυτό δεν αφορά φυσικά μονάχα τον ελληνικό λό­γο αλλά όλες τις ανατολικές παραδόσεις. Γι' αυτό άλλωστε η Δίκη παρακολουθεί την τήρηση της τάξης και επαναφέρει όσους εκτρέπονται του καθορισμένου από το Θεό δρόμου. Ο Κόμφορτ ένας σπουδαίος ελληνιστής αναφέρει ότι η σημασία της λέξης "δίκη" «είναι πολύ συγγενική με εκείνη της κινεζικής λέξης Ταό, που δηλώνει επίσης τον ενδεδειγμέ­νο τρόπο ή δρόμο - την καθημερινή και την ετήσια κίνηση των ουρανίων σωμά­των, καθώς και την κανονική εναλλαγή των δυνάμεων του φωτός και του σκό­τους, της ημέρας και της νύχτας, του θέ­ρους και του χειμώνα του θερμού και του ψυχρού» (βλ. Ν. Γιανναδάκη, Κείμε­να, έπ. Μ. Κοπιδάκη, έκδ. Βικελαίας Βι­βλιοθήκης, σ. 33). Η κυκλική εξέλιξη σε όλα τα όντα αναφέρεται και στην Πα­λαιά Διαθήκη με τη διευκρίνηση ότι εκεί η σχέση με τον Θεό δημιουργό είναι προσωπική και ο άνθρωπος πλασμένος κατ' εικόνα: έχει δηλαδή κληθεί σε υπέρ­βαση φύσης και ξεχωρίζει εξ' ορισμού από τα άλλα όντα. Μπορούμε να σκεφτούμε ότι στο βάθος όλα αυτά περί δί­κης και αδικίας που κατοικούν τον λόγο του Ηράκλειτου, του Αναξίμανδρου και αργότερα του Σωκράτη αποτελούν αποσπασματικές συλλήψεις της αρχέγο­νης Πτώσης, της εξόδου από τον Παρά­δεισο κατά την βιβλική διατύπωση. Αυτό που έχει διαπράξει ο άνθρωπος και που αυτοί το συλλαμβάνουν μέσα από ένα «εδιζησάμην εμεωυτόν» ή «με σπερματικό λόγο» κατά την άποψη του φιλόσοφου και μάρτυρα Ιουστίνου (2ος αιώνας), εγγράφεται στα κύτταρά του, όπως θα λέγαμε σήμερα, και οι φιλόσο­φοι αυτοί, μύστες και ποιητές συλλαμ­βάνουν ακριβώς το σφράγισμα των κυτ­τάρων από την διαπραχθείσα αδικία, την παράβαση της εντολής κατά την βι­βλική πάλι έκφραση.

Διαβάζοντας το βιβλίο του Μ. έχεις την αίσθηση ότι όλα τα εδάφια και χωρία του Ευαγγελίου ή της Γραφής αυτός τα διαβάζει κατά γράμμα, με αποτέλε­σμα να απαιτεί και την κυριολεκτική και κατά γράμμα αντίκρουσή τους με βάση τα σύγχρονα πορίσματα της επιστήμης. Όταν λόγου χάρη σημειώνει ότι «Όλον τον 19ο αιώνα ήταν γνωστό ότι ο θάνατος κυριαρχούσε πάνω στη γη από την πρώ­τη στιγμή που εμφανίστηκε η ζωή» μιλά για τον φυσικό θάνατο, μιλά για τη διά­σταση της υλικής, οργανικής φθοράς, δεν καταλαβαίνει τον πνευματικό θάνα­το για τον οποίο κάνουν λόγο οι Γραφές, χριστιανικές, εβραϊκές ή αρχαιοελληνι­κές, από όπου και η σύλληψη της αρχέ­γονης Πτώσης και η σημασία του προ­πατορικού αμαρτήματος. Αυτό το προ­πατορικό αμάρτημα δεν μπορούμε να το διαβάζουμε με τις παραμορφώσεις και παρερμηνείες που σώρευσε η ιστορία των Νεωτέρων χρόνων -ο άκρατος δη­λαδή ανθρωποκεντρισμός- αλλά ξανα­βρίσκοντας τις αποκαλυπτικές, εικονο­λογικές, μεταφυσικές και θεολογικές συλλήψεις όσων έχουν την εμπειρία του πράγματος.

Και έρχομαι στο άλλο μεγάλο θέμα του βιβλίου - αλλά και της ίδιας της εκκλησιαστικής και θεολογικής παράδοσης - την ελευθερία. Είχα επιχειρήσει στο βιβλίο μου Παγκόσμιο και ελληνικό γίγνεσθαι να θέσω διάφορα ζητήματα γύρω από αυτό, καθώς βλέπω από χρό­νια μεγάλες παρερμηνείες. Πρώτα-πρώτα δεν υπάρχει καμιά σχέση ανάμε­σα στο "αυτεξούσιον" της αρχικής δημι­ουργίας, στο άτομο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στον ελεύθερο κατά χά­ριν άνθρωπο, τον ανακαινισμένο, και αγιασμένο, το "πρόσωπο", ή τον τείνο­ντα προς τα εκεί. Γιατί αν ο πρωτάνθρωπος φέρει την εικόνα του Λόγου δεν την αποκάλυψε, ούτε την λάμπρυνε, αλλά κατά κάποιο τρόπο την απώλεσε καθ' οδόν. Φιλάνθρωπα η ορθόδοξη θεολο­γία λέει ότι δεν την απώλεσε πλήρως. Και ο Χριστός σαρκώνεται για να την αποκα­ταστήσει. Εδώ μπαίνει το θέμα της ελευθερίας. Αυτός που απώλεσε με την Πτώ­ση το αρχικό «αυτεξούσιον» απώλεσε και την Ελευθερία όπως του την φύτεψε ο Θεός. Τίθεται επομένως θέμα εκ νέου απόκτησης της ελευθερίας δια Ιησού Χριστού, του Λόγου του και των εκκλη­σιαστικών μυστηρίων. Καθώς δηλαδή ανακαινίζεται ο άνθρωπος αποκτάται και η πλήρης ελευθερία σε άλλο επίπεδο και διαφορετικά στον καθένα, ανάλογα με την ιδιαιτερότητά του. Το πώς και πό­σο θα ενεργοποιήσει αυτή την ελευθερία ο άνθρωπος είναι θέμα δικό του. Γιατί τίθεται πάντα ένα ζήτημα τί κάνει ο άνθρωπος με αυτά που του παρείξε ή του παρέχει ο Θεός. Εάν ο άνθρωπος επιλέγει ότι πρέπει να καταστεί "αυτόνο­μος" γιατί αλλιώς δεν φτάνει σε ωριμό­τητα, κατά την διατύπωση του Καντ, εάν βρίσκει με τον συλλογισμό τις απαντή­σεις στα διάφορα ζητήματα μεταφυσικά και φυσικά, δεν είναι επόμενο ότι διαστρεβλώνει τις αλήθειες της Εκκλησίας και το είδος της αρχικής ελευθερίας αλλά και της άλλης που λαμβάνει μέσω της ανακαίνισής του; Και τί λογής ανα­καίνιση υπάρχει (και όσον αφορά την ελευθερία του) όταν ο άνθρωπος ενεργεί ρασιοναλιστικά, αυτονομούμενος από κάθε πνευματική παράδοση και Αλή­θεια;

Μα δεν αρκούν αυτά. Οι περισσότεροι άνθρωποι, χριστιανοί ή μη, αντιλαμβά­νονται την ελευθερία εντελώς φυσικά, πολιτικά και κοινωνικά, για να μην πω και οικονομικά. Έτσι άλλωστε την αντι­λαμβάνονταν και οι Εβραίοι της εποχής του Χριστού εξ' ού και η στιχομυθία που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο: όταν ο Χριστός εκφέρει την περίφημη φράση "γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώση υμάς" η απάντηση του πλή­θους είναι «σπέρμα Αβραάμ εσμέν και ουδενί δεδουλεύκαμεν πώποτε· πώς σύ λέγεις ότι ελεύθεροι γενήσεσθε;» (Ιω. 8, 32-34). Ο Χριστός βέβαια αναφερόταν στην υποδούλωση του ανθρώπου στα πάθη και τις αμαρτίες, πράγματα που κατά την απίθανη ανάπτυξη που περιέ­χει το βιβλίο του Μ. είναι όλα... βιολο­γικά προϊόντα. Πώς δεν πρόσεξε ότι το βιβλίο του πάσχει από αυτή την τρομερή μονομέρεια της παροχής εξηγήσεων που είναι βιολογικής, επιστημονικής ή χη­μικής τάξης. Αν τουλάχιστον ήταν φιλοσοφικής, χωρίς εννοιολογήσεις και στραμπουλήγματα γερμανικής προέλευ­σης, θα ήταν καλύτερα. Ο Μ. δεν εννοεί να καταλάβει ότι ο άνθρωπος είναι δι­φυής για να μην πω και ο κόσμος, και αυτό δεν ακολουθεί τον αρχαιοελληνικό δυαλισμό, αλλά την κατάστασή μας ως κτισμάτων. Δεν είμαστε άκτιστοι αλλά κτιστοί, επομένως έχουμε και το υλικό, το φθαρτό, το πρόσκαιρο, το χρονικό και το χωρικό και από την άλλη το άκτιστο που μας παρέχει ο Δημιουργός Πατέρας και ο σωτήρας Χριστός με τη χάρη, το άκτιστο στοιχείο, αφού στο Πρόσωπο του Χριστού έχουμε ένωση κτιστού-ακτίστου με σκοπό την λύτρωση του ανθρώπου, την απελευθέρωσή του δη­λαδή από την καταδυνάστευση της φύ­σης, της πτώσης, της προσκόλλησης στα επίγεια, την αγιοποίησή μας και την ανύψωσή μας σε άλλο επίπεδο ζωής. Απελ­πισμένος ίσως από την κατάσταση στον εκκλησιαστικό χώρο, από τον χρηματι­σμό, από την εκκοσμίκευση, από την μικροψυχία, από το πλήθος των ακατήχητων ανθρώπων, από την άγνοια για τα θεολογικά ζητήματα, από τον κονφορμισμό, τα βάζει με τη διδασκαλία της Εκ­κλησίας και δεν καταλαβαίνει ότι δεν γί­νεται τόσους αιώνες να τρώμε όλοι... κουτόχορτο και να έρχεται σήμερα αυτός (...και ο Ράμφος καταπώς λέει στη σ. 287) να αποκαταστήσουν την αλήθεια ή τις αλήθειες. Μα δεν διάβασε ποτέ του στο Ευαγγέλιο την φοβερής προφητικότητας ρήση του Χριστού «πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λουκ. 18, 8);

Στην πρόσφατη έκδοση του βιβλίου του Ζ. Λορεντζάτου ανάμεσα στα μύρια σπουδαία που διαβάζουμε εκεί ο συγ­γραφέας σημειώνει τούτα τα λόγια του Γέροντα Παϊσίου: «εάν θέλεις να βοηθή­σεις την Εκκλησία, διόρθωσε τον εαυτό σου, κι αμέσως διορθώνεται ένα κομμα­τάκι της Εκκλησίας. Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωμένη» (Collectanea, επιμ. Στ. Ζουμπουλάκη, Δόμος 2009). Μα υπάρχουν και κάποια άλλα σημειώματα του Ζ.Λ. στο βιβλίο που αναφέρονται στη σχέση θρησκείας και επιστήμης. Είναι ένα θέμα που απασχολούσε πολύ τον συγγραφέα και για τούτο έχει σημασία να παραθέσω ένα-δυο αποσπάσματά του: «Η επιστήμη -και αναφέρομαι στις θετικές επιστήμες (όλες οι άλλες αποτε­λούν μεγαλύτερες ή μικρότερες προσεγ­γίσεις στο φυσικομαθηματικό πρότυ­πο)- η επιστήμη, λοιπόν, για να μιλήσω μεταφορικά, δεν είναι γλώσσα, είναι με­τάφραση, μια από αμέτρητες άλλες μετα­φράσεις. Αν η πραγματικότητα έχει και μιλάει τη γλώσσα της, η επιστήμη μετα­φράζει τη γλώσσα της πραγματικότητας στη γλώσσα της επιστήμης.... Το τελικό Ε=mc2 της φυσικομαθηματικής επιστή­μης... είναι ο φυσικομαθηματικός τύπος της ενέργειας, μια μετάφραση. Η γλώσσα της πραγματικότητας -συνεχίζω τη μεταφορά- είναι η ζωή και ο κόσμος μέσα στον οποίο ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν, να το πούμε έτσι, μια γλώσσα που μιλιέται ή που τη μιλάμε μοναχά ζώ­ντας και έστοντας. Και όχι μοναχά εμείς, αλλά που τη μιλούν και οι πλανήτες και τα σκουλήκια και η αστρόσκονη που στροβιλίζεται μέσα στο απέραντον διά­στημα του Κάλβου, γλώσσα που τη μι­λούν όλα τα πάντα, που τη μιλούν πώς: ζώντας και έστοντας... .Όποιος παίρνει τη μετάφραση για γλώσσα της πραγματι­κότητας και στα συμπεράσματά τής επι­στήμης, δε διαβάζει μετάφραση, αλλά (φαντάζεται πως διαβάζει) το πρωτότυ­πο, δεν ξέρει πούθε παν τα τέσσερα, ας πάει να ξέρει όσες επιστήμες θέλει και, αργά ή γρήγορα, το τέλος της αναζήτησής του θα απομείνει για κλάματα και θα είναι ο νους του έρμος κόσμος που χα­λιέται (Σολωμός)» (Coll. 684).

Και το δεύτερο απόσπασμα: «Το να μάθω πως το νερό είναι Η2Ο δεν με μα­θαίνει τίποτα για το νερό την ώρα του βαφτίσματος. Και το να μάθω για το νερό την ώρα του βαφτίσματος, δε με μαθαίνει τίποτα για την ανάλυση του νε­ρού σε δυο μέρη υδρογόνου και ένα οξυγόνου (Η2Ο).
Και τα δύο συνυπάρχουν ωστόσο. Υποκατάσταση της μιας περιοχής από την άλλη και παρέμβαση στα δικά της μέτρα και σταθμά, καταλήγει σε σύγχυ­ση φρενών και σε απονενοημένα συμπε­ράσματα (απονοέομαι= χάνω το νου). Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην. Εκείνοι από τους θεολό­γους που παίρνουν κατά γράμμα το βι­βλίο της Γένεσης - «οι τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες» -υπολογίζουν τα χρόνια του ουρανού και της γης σε μερικές χιλιάδες και αναθεμα­τίζουν (με ανάθεμα) τους γεωλόγους που τα υπολογίζουν σε μερικά δισεκα­τομμύρια χρόνια.... Εκείνοι πάλι από τους γεωλόγους που "διαβάζουν Εμονίδην" -ντιπ γραμματισμένοι, αυτοί- ανα­θεματίζουν τη Γένεση (χωρίς ανάθεμα) ή τη βγάζουν άχρηστη ολότελα, παραμύ­θια για μικρά παιδιά. Και οι δύο πέ­φτουν έξω. Και αυτό δε θα πείραζε πο­λύ, αλλά, οι ευλογημένοι, παίρνουν και πολύ κόσμο (τον περισσότερο) στο λαιμό τους» (Coll 501).

Θα άνοιγα πολύ μεγαλύτερη συζήτηση αν παρέπεμπα και στον θαυμάσιο Κυριαζόπουλο και τη διατύπωσή του ότι η επιστήμη πειράζει τη φύση. Μπορεί μία άλλη φορά. Προτού όμως τελειώσω θέ­λω να προσθέσω μία φράση από ένα βι­βλίο που επανεκδόθηκε τελευταία και που δεν προέρχεται από χριστιανό του τύπου που απαρέσκει στον Αρσένιο. Είναι μία διατύπωση που αφορά πολύ ευρύτερη περιοχή από αυτήν της "θρη­σκείας και επιστήμης" κατά τον Ζ.Λ. ή "Εκκλησίας, θεολογίας και επιστήμης" κατά τον Α.Μ. Μια φράση που αφορά το μυστήριο της ζωής και το βαθύτερο άγγιγμά του, άγγιγμα έρωτα ή αγάπης, άγγιγμα με το οποίο τελικά ταιριάζει να πλησιάζουμε τον κόσμο της Γραφής και της Πίστης: «Και ακριβώς επειδή αφέ­θηκαν στην ωκεάνεια κίνηση των εσωτε­ρικών τους σκιρτημάτων, η Ελοΐζα στα γράμματά της και ο Σταντάλ σε μερικές αθάνατες σελίδες του, καθώς και ο Συ­μεών ο νέος θεολόγος στους ερωτικούς του ύμνους προς το Θεό, είπαν αυθεντι­κότερα πράγματα για τον έρωτα απ’ ό,τι ολόκληρος ο επιστημονικός περί έρωτος λόγος του Φρόυντ «κατά τον ίδιο τρόπο που ο Προυστ είπε πολύ πιο λεπταίσθητα πράγματα για την ερωτική ζήλεια απ' ό,τι ο Ν. Λαγκάς στην ογκωδέστατη όσο και αξιόλογη μονογραφία του γι' αυτήν» (Γ.Μ. Καλιόρη, Παρεμβάσεις, β' έκδ., Αρμός 2009, σ. 28).

πηγή : alopsis

Αναζητώντας την Ανάσταση

Πηγή : Γεώργιος Αρσένιος Μέσκος

Ο πυρήνας του σύγχρονου εκκλησιαστικού τυπικού είναι πολύ παλιός. Πρόκειται για το λεγόμενο τυπικό της Μονής του Αγίου Σάββα που βρίσκεται έξω από τα Ιεροσόλυμα και το οποίο με διάφορες στάσεις και μεταλλάξεις έφθασε μέχρις εμάς. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι διαμορφώθηκε σε εποχή ακμής και έτσι έχει ενσωματώσει γνώσεις ανθρώπων που ασχολήθηκαν εντατικά και συστηματικά με την εκκλησιαστική ζωή. Υποθέτω ακόμα, δεν έχω κάποια σχετική έγκυρη πληροφόρηση, αλλά έχω κάθε λόγο να το πιστεύω, ότι οι άνθρωποι αυτοί, σε στιγμές ακμής της θρησκείας τους, δεν δίστασαν να ενσωματώσουν και γνώσεις από το παρελθόν ή την εμπειρία των γειτόνων τους. Αυτό είναι φανερό στα θεολογικά κείμενα και πιστεύω ότι επεκτείνεται και στην πρακτική ζωή.

Το τυπικό αυτό έχει σημαντική αξία, εάν κανείς ξεχάσει το δογματικό περιτύλιγμα και το δει καθαρά σε ανθρωπολογικό επίπεδο. Να το ξεκαθαρίσω πλήρως. Δεν έχει αξία γιατί μας μεταφέρει μια κάποιου είδους άνωθεν υπερφυσική γνώση, αλλά γιατί μας μεταφέρει μια γνώση για το πώς λειτουργεί, ζει και αναπτύσσεται ο άνθρωπος. Και αυτήν την γνώση πρέπει να την προσεγγίσουμε εξαιρετικά κριτικά και επιλεκτικά γιατί οι άνθρωποι που την ανέπτυξαν είχαν πολλές λανθασμένες γνώσεις και αντιλήψεις αναφορικά με τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Το ερώτημα τότε είναι αβίαστο: σε τι μπορεί να μας χρησιμεύσει εμάς, ποια είναι η ιδιαίτερη αξία της. Και η απάντηση είναι σαφής: δεν έχει απόλυτη αξία, δεν την έχουμε απόλυτη ανάγκη, μπορεί να ζήσει κανείς και χωρίς αυτήν. Όμως από την άλλη έχει τροφοδοτήσει την παράδοσή μας, κυλάει στο αίμα μας και ταυτόχρονα εμπεριέχει εμπειρίες αιώνων μεταφέροντας ένα αέρα θα έλεγα εξωτικό, διαφορετικό από αυτόν που αναπνέουμε καθημερινά και έχουμε την ανάγκη από ένα κάτι ξεχωριστό, κάτι ποιητικό, αν θέλετε γραφικό, κάτι που να δίνει χρώμα στην ζωή μας.

Λοιπόν ας αρχίσουμε επισημαίνοντας ότι το Πάσχα είναι ο κεντρικός άξονας πάνω στον οποίο θεμελιώνεται σχεδόν όλος ο καμβάς του ετήσιου εκκλησιαστικού κύκλου. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Ο (ετήσιος) χρόνος χωρίζεται σε πριν το Πάσχα και μετά το Πάσχα. Ο πριν του Πάσχα χρόνος έχει στόχο την επίτευξη της βίωσης του Πάσχα, αλλά και ο μετά το Πάσχα χρόνος έχει σαν στόχο την διατήρηση του πασχαλινού αναστάσιμου βιώματος. Το τυπικό αναδεικνύει το Πάσχα σαν ένα ορόσημο το οποίο λειτουργεί ως στόχος προς επίτευξη αλλά και άξονας οργάνωσης της ζωής.

Ανάσταση, αναγέννηση, υπέρβαση, επιτυχία ή όπως αλλιώς θέλετε, ας συμφωνήσουμε να τα ονομάζουμε Πάσχα. Το Πάσχα λοιπόν είναι στόχος υψηλός, δεν είναι κάτι το τετριμμένο το οποίο έρχεται ούτως ή άλλως. Αν θέλετε είναι σαν τα τραίνα που περνούν ούτως ή άλλως, δεν είναι καθόλου βέβαιο όμως ότι είμαστε και εμείς επάνω σε αυτά. Πρέπει λοιπόν να το θέτουμε ως στόχο και μάλιστα όχι μηχανικά αλλά συνειδητά και πραγματικά. Όχι μόνο ως ευχή, αλλά ως υλοποιημένη πράξη, ή καλύτερα σύνολο πράξεων που συντονισμένα και οργανωμένα μέσα σε ένα βάθος χρόνου θα μας οδηγήσουν στο Πάσχα. Αυτό μας διδάσκει το τυπικό και αυτήν την διδασκαλία την έχουμε ξεχάσει τραγικά, εμείς οι νεοέλληνες.

Την ανάγκη δηλαδή να θέτουμε στόχους για τους οποίους να εργαζόμαστε συστηματικά. Όχι να ευχόμαστε να επιτευχθούν , προφανώς από κάποιους άλλους, αλλά να οργανώνουμε την δική μας την ζωή, σε μακροπρόθεσμη βάση έτσι ώστε να τους πετυχαίνουμε. Δεν γνωρίζω πολλούς συμπατριώτες μου που να ζουν με αυτόν τον τρόπο. Γιατί το Πάσχα δεν είναι κάτι το περιστασιακό, είναι στάση και τρόπος ζωής.

Ένα είναι βέβαιο: οι πολιτικοί μας και οι διάφορες συντεχνίες απεχθάνονται το Πάσχα και για τον λόγο αυτό προθυμότατα ανάβουν λαμπάδες…

Η ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ : ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ--Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ.

Original Video - More videos at TinyPic


Σχόλιο: Σήμερα τό κράτος είναι ελευθερία, ο πολιτισμός είναι ελευθερία. Μιά απολαυστική ελευθερία χωρίς θέληση, όπως είχε προσδιορίσει τό κράτος σάν ελευθερία γιά πρώτη φορά ο Χέγγελ (βλέπε την προηγούμενη ανάρτησή μας : Περί ολοκληρωτικού κράτους). Αυτός ο χωρισμός ελευθερίας καί θελήσεως δημιούργησε τόν νέο καταναλωτικό άνθρωπο ο οποίος δέν είναι πλέον ελεύθερος αλλά ζεί στήν ελευθερία. Σήμερα η ελευθερία προηγείται τού ανθρώπου καί έπεται. Τό μόνο πού απαιτείται από τόν άνθρωπο σήμερα για νά είναι ελεύθερος είναι η επιθυμία. Οί αλλαγές υπήρξαν σαρωτικές. Στή θέση τής πραγματικότητος μπήκαν τά αληθινά ψέματα καί η φαντασία πήρε τήν θέση τής λογικής. Τό οικογενειακό σπίτι μετεμορφώθη σέ ξενοδοχείο καί οι γονείς προσφέρουν τό απαραίτητο room service. Οι άρχοντες τού νέου κόσμου είναι πλέον τά νέα παιδιά καί κείνο πού τά διακρίνει καί τά χωρίζει από τόν παλαιό κόσμο είναι η μουσική βιομηχανία. Οι "γονείς" τών παιδιών οι οποίοι μεταφέρουν τίς "αξίες" είναι οι διασημότητες. Τό βασικότερο στοιχείο ταυτότητος τών νέων είναι η μουσική καί ο τρόπος ζωής πού επιβάλλει. H προσωπικότης έγινε διασημότης. Η θέληση έγινε τυραννία. Οι παραδοσιακές σχέσεις επιστημονικά επιτεύγματα, ο φανταστικός κόσμος αληθινός καί η επιστημονική φαντασία η νέα παγκόσμια θρησκεία. Αυτός ο τύπος ανθρώπου ΔΕΝ μπορεί νά επαναστατήσει διότι είναι καρπός τής επαναστάσεως, τής επιστημονικής επαναστάσεως. Επανάσταση είναι ήδη η ζωή του καί η επίδειξη η απόδειξη τής αλήθειας του.

Όλα είναι αντεστραμμένα καί όλα ταιριάζουν στήν εποχή τού αντιχρίστου.
Γιαυτό καί οι Έλληνες πολύ δύσκολα θά βρούν τό δρόμο τής διαμαρτυρίας. Διότι δέν υφίσταται στόν ορίζοντά τους η πραγματικότης τής Πατρίδος. Τά πρότυπα τών νέων έρχονται από τόν κόσμο τού θεάματος, τό Χόλλυγουντ (ιερό ξύλο, η νέα θρησκεία πού επιβάλλει τόν τρόπο ζωής) καί τά πρότυπα είναι τά αστέρια τής διασημότητος. Η ανθρώπινη δόξα χωρίς αρετή αποθεώνεται. Γιαυτό τό λόγο και η αστυνομία είναι τόσο σκληρή μέ τούς Έλληνες καί μόνο, διότι τά πρότυπά της δέν προέρχονται από τήν Πατρίδα τους. Καί τά πράγματα χειροτερεύουν.
Ο ΜΟΝΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΔΕΙΞΗ, ΠΑΝΤΟΙΟΤΡΟΠΩΣ.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΙΔΕΙΞΙΕΣ.

Y.Γ. : Τρείς ιδεολογίες υπάρχουν καί πολεμούν η μία τήν άλλη σήμερα στήν Ελλάδα, όπως οι τρείς μοίρες τής μυθολογίας από τίς οποίες : Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ (συμβολίζει και το παρόν), γνέθει το νήμα της ζωής, η δεύτερη, η Λάχεσις (.. το μέλλον), μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα "λάχει" στον καθένα (εξού και λαχείο). Η τρίτη Μοίρα, τέλος, η Άτροπος (.. το παρελθόν), κόβει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όταν έρθει η ώρα, την κλωστή της ζωής των ανθρώπων.
Οι τρείς ιδεολογίες είναι : η ορθόδοξη, η αριστερή καί η ιδεολογία τής επιστημονικής επανάστασης, η οποία αποσκοπεί καί ελπίζει νά ελευθερώσει τήν λογική η οποία βασίζει όλες τίς ιδεολογίες καί τίς καθιστά εξουσίες ντυμένες μέ το εκάστοτε ένδυμα τής εποχής των, καί νά κυριαρχήσει στίς αντιπάλους σάν ορθολογισμός. Σήμερα ο ορθολογισμός μέ τό ένδυμα τού μοντέρνου κυριαρχεί καταργώντας σιγά-σιγά τίς προηγούμενες αλλα περιέργως σύμφωνα μέ τήν μυθολογία είναι τό παρελθόν, η Άτροπος, ο θάνατος. Παρότι όλοι οι ορθολογιστές πιστεύουν ότι είναι τό μέλλον, είναι τό παρελθόν, ενώ αντιθέτως φαίνεται μυθολογικά ο αριστερισμός νά αντιπροσωπεύει τό μέλλον καί η Κλωθώ νά αντιπροσωπεύεται από τήν ελληνορθοδοξία η οποία είναι τό παρόν μας.
Εμβληματική φιγούρα τού πολέμου τών ιδεολογιών καί θύμα του ο Αρσένιος Μέσκος καί ο Στέλιος Ράμφος, οι οποίοι αφού υπηρέτησαν παρόν καί μέλλον κατέληξαν στόν ορθολογισμό, στό θάνατο, στό παρελθόν. Στά χνάρια τους κινείται καί ο Χρήστος Γιανναράς αλλά πιό συνθετικά καί πιό κρυμμένα.

Αμέθυστος

Πολεμικές σάλπιγγες για τον Θεό...

πηγή : http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_05/08/2007_236471
ΠOΛITIΣMOΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 05-08-07

Ο Αγγλος βιολόγος Ρίτσαρντ Ντώκινς έγραψε ένα βιβλίο όπου ο αντίπαλος εκπροσωπείται από τον πιο ανερμάτιστο φανατισμό

Του Θανου Σαμαρτζη

Ρίτσαρντ Ντώκινς

Η Περί Θεού Αυταπάτη

μετ.-επιμ.: Μ. Γιατρουδάκη, Π. Δεληβοριάς, Α. Μάμαλης, Ν. Ντάικος, Κ. Σίμος, Β. Σακελλαρίου

εκδ. Κάτοπτρο, σελ. 450

Κάθε συγγραφέας κρίνεται από τους αντιπάλους που βάζει απέναντί του. Στην «Περί Θεού Αυταπάτη» ο Αγγλος βιολόγος Ρίτσαρντ Ντώκινς θέτει στόχους πολύ ψηλούς: «στόχος μου είναι ο Θεός, όλοι οι θεοί, οτιδήποτε και καθετί υπερφυσικό, οπουδήποτε και οποτεδήποτε επινοήθηκε ή πρόκειται να επινοηθεί». Ο Ντώκινς θα μπορούσε εάν το ήθελε να αντιπαρατεθεί με τον Ντεκάρτ, τον Λάιμπνιτς, τον Καντ ή τον Χέγκελ· όλοι τους ήταν θρήσκοι και έγραψαν εκτενώς για τον Θεό και τη θρησκεία. Δεν το θέλησε. Αντιθέτως, έγραψε ένα βιβλίο όπου ο αντίπαλος εκπροσωπείται από τηλευαγγελιστές και ταλιμπάν, από την πιο τρομαχτική μισαλλοδοξία και τον πιο ανερμάτιστο φανατισμό. Ο Ντώκινς τα βάζει με ένα σκιάχτρο. Αναπόφευκτα η ένδεια του αντιπάλου φτωχαίνει αθεράπευτα το βιβλίο του.

Μολονότι κήρυκας του ορθολογισμού, ο Ντώκινς δεν διστάζει να επικαλείται ασταμάτητα τα συναισθήματά του, σαν να αποζητεί σε αυτά μιαν έσχατη δικαίωση. Συγκινείται, συχνά του έρχονται δάκρυα στα μάτια, άλλοτε πάλι ειρωνεύεται, περιγελά, μα πάνω απ’ όλα οργίζεται και αγανακτά. Οι αντίπαλοι του Ντώκινς άλλοτε «στάζουν διανοητική και ηθική δειλία» και άλλοτε «ωθούν την τέχνη της ευελιξίας έως τη δουλική επίκυψη»· είναι σε κάθε περίπτωση «αξιοθρήνητοι».

Ηδη καταδικασμένοι

O Ντώκινς μοιράζεται με τους τηλευαγγελιστές του μια πιο αδιόρατη, βαθύτερη ομοιότητα: οι αντίπαλοι είναι εκ των προτέρων καταδικασμένοι. Ο Αμερικανός φονταμενταλιστής θα χωρίσει τον κόσμο σε πιστούς και απίστους, θα δώσει στους δεύτερους ένα μικρό περιθώριο να μεταστραφούν και να σωθούν, κι αν τελικά δεν ενδώσουν στο σωτήριο άγγελμα, τούτο απλώς θα σημαίνει ότι είχαν εξαρχής καταδικαστεί να καταλήξουν υποχείρια του διαβόλου. Στην ίδια διάκριση προβαίνει και ο Ντώκινς και αφού προσπαθήσει να μεταπείσει τους πιστούς να ακολουθήσουν το φως της επιστήμης, θα διαγνώσει περίλυπος ότι ήταν η ανατροφή που έλαβαν και οι φοβίες που τους κατατρύχουν που ανάγκασαν τους δύστυχους να ζήσουν φυλακισμένοι στο σκοτάδι της τύφλωσης. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα.

Διαβάζοντας την πραγμάτευση του Ντώκινς για το φιλοσοφικό πρόβλημα της ύπαρξης του Θεού, δεν μπορούμε να μιλήσουμε ούτε για μονομέρεια ούτε για ρηχότητα. Εχουμε να κάνουμε με καθαρή άγνοια. Οι «αναιρέσεις» του στις πέντε οδούς του Θωμά Ακινάτη για την ύπαρξη του Θεού δείχνουν ότι δεν κατανόησε καμία απ’ αυτές. Οταν πάλι εξετάζει το οντολογικό επιχείρημα του Aνσελμου, το απορρίπτει επί τροχάδην σαν ένα ασήμαντο παιχνίδι με τις λέξεις. Το γεγονός ότι ο Ράσελ, στον οποίο κατά τα άλλα ανατρέχει σαν μια αξιοσέβαστη αυθεντία του αθεϊσμού, αναγνωρίζει στο επιχείρημα αυτό ένα γνήσιο παράδοξο, τον κάνει απλώς να αναρωτηθεί γιατί ο Ράσελ δεν στάθηκε περισσότερο «προσεκτικός». Φαίνεται αρκετό στον Ντώκινς να παρατηρήσει πως όσο φιλοσοφικά σημαντική είναι η απόδειξη της ύπαρξης μιας τσαγιέρας περιφερόμενης στον ουρανό αόρατης για τα τηλεσκόπιά μας τόσο είναι και η απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Το πώς οι έννοιες της αρχής, της αιτίας, του άπειρου, του ενός και της ουσίας συνδέονται με το περί Θεού ερώτημα είναι κάτι που δεν τον απασχολεί διόλου. Ούτε και το πώς το ερώτημα «τι το ον» συνδέεται με το ερώτημα για το πρώτο ον ή το όντως ον και πώς αντίστοιχα η οντολογία διαπλέκεται με τη θεολογία.

Νέος Δεκάλογος

Οι φιλοσοφικές πτυχές τού περί Θεού ερωτήματος απασχολούν τον Ντώκινς επί εννιά σελίδες, όσες περίπου και το αν ήταν πράγματι άθεος ο Χίτλερ. Τούτο του φαίνεται πολύ σημαντικό, μιας και μοιάζει να θεωρεί ότι η ρίζα της ανθρώπινης επιθετικότητας δεν είναι άλλη από το θανατερό μικρόβιο της θρησκείας που άμα το αφαιρέσουμε θα έχουμε έναν καλύτερο κόσμο. Το δείχνει άλλωστε, μας λέει, και το ηθικό πνεύμα των καιρών (χρησιμοποιεί τον όρο Zeitgeist) που παρά τα προσωρινά πισωγυρίσματά του, τελικά οδεύει προς τα εμπρός.

Σαν δείγμα του νέου πνεύματος των καιρών μάς παρουσιάζει ένα Νέο Δεκάλογο. Η πρώτη εντολή του μας προστάσσει: μην κάνεις στους άλλους ό,τι δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Αν την είχε σκεφτεί λίγο περισσότερο θα δίσταζε να την πάρει κατά λέξη με τόση ευκολία. Διότι θα έκανε αδύνατο ακόμη και ένα απλό παιχνίδι σκάκι. Η τελευταία εντολή του Νέου Δεκαλόγου λέει: να αμφιβάλλεις για το καθετί. Oμως ο Ντώκινς φαίνεται να μην αμφιβάλλει για τίποτα. Ειδοποιό γνώρισμα της επιστήμης είναι η διαψευσιμότητά της. Oμως, η επιστήμη του Ντώκινς μοιάζει αλάθητη. Το ίδιο και ο ανθρωπισμός του. Το πνεύμα των καιρών του Ντώκινς είναι χαρούμενο, ειρηνοποιό, φωτεινό. Φαίνεται να μην το άγγιξε διόλου ο νιτσεϊκός θάνατος του Θεού και η έλευση του ευρωπαϊκού μηδενισμού.

Δημόσιο και ιδιωτικό

Ο Ντώκινς γράφει σαν να είχε να κάνει με ένα πρόβλημα απλό, αυτονόητο. Και μας ζητεί να πάρουμε την απόφασή μας εδώ και τώρα, δημόσια. Πρόκειται άλλωστε, μας λέει, για ένα ερώτημα επιστημονικό. Ολόκληρο το βιβλίο είναι χτισμένο πάνω σε μια απειλητική διάζευξη: μαζί μας ή εναντίον μας. Αναρωτιέται κανείς τι πρέπει να κάνει αν θέλει να σκεφτεί λίγο ακόμα, αν προτιμά να μην απαντήσει, αν θεωρεί ότι πρόκειται για ένα προσωπικό του ερώτημα, απ’ αυτά που αξίζει να συζητά μονάχα με τους φίλους του. Κι όντως η νεωτερικότητα προσπάθησε να βγάλει το περί Θεού ερώτημα έξω απ’ τον δημόσιο χώρο, προορίζοντάς το για το πεδίο του ιδιωτικού. Και αναπόφευκτα συνάντησε την αντίδραση της θρησκείας. Προσφάτως στην Αμερική με τη διαμάχη δαρβινισμού και δημιουργισμού, στη Γαλλία με το ζήτημα της μαντίλας στα δημόσια σχολεία, στην Ελλάδα με το θέμα των ταυτοτήτων είχαμε την ευκαιρία να δούμε την κρισιμότητα της σχέσης πολιτικής και θρησκείας. Oμως ο Ντώκινς δεν θέλησε να γράψει για τη θέση της θρησκείας στον δημόσιο χώρο και την πολιτική αντιπαράθεση. Επιχείρησε να δείξει ότι τέτοιο ζήτημα δεν υφίσταται πραγματικά, διότι Θεός δεν υπάρχει.

Το πρόβλημα του Ντώκινς δεν είναι ούτε ότι υιοθετεί εσφαλμένες απόψεις, ούτε ότι τα ερωτήματα που θέτει έχουν ήδη λυθεί. Η ύπαρξη του Θεού, η σχέση της θεολογίας με την επιστήμη, την φιλοσοφία και την πολιτική, η δυνατότητα θεμελίωσης μιας ηθικής σε ένα κόσμο χωρίς Θεό είναι προβλήματα που συζητήθηκαν και θα συζητιούνται. Το πρόβλημα είναι ότι τούτο δεν γίνεται όπως θέλει να το κάνει ο ίδιος, με τυμπανοκρουσίες και πολεμικές σάλπιγγες και με μια τέτοια ακλόνητη αμετροέπεια. Oπως ήταν αναμενόμενο, ο Ντώκινς δίνει τον καλύτερό του εαυτό όταν μιλά για την επιστήμη του. Τότε, όμως μόνο τότε, είναι ένας γοητευτικός συγγραφέας. Τέλος, θα πρέπει να σταθεί κανείς στην εντυπωσιακή δουλειά των μεταφραστών και των επιμελητών της ελληνικής έκδοσης· τους αξίζουν τα πιο θερμά συγχαρητήρια.

ΣΧΌΛΙΟ : Στήν Ελλάδα η ημιμάθεια καί η κενοδοξία τού Ντώκινς βρήκαν μιμητή τόν εξωφρενικό Μέσκο.

Αμέθυστος

Παραμονή 17 Νοέμβρη

Πηγή : Αρσένιος Μεσκος

Παραμονή της 17ης Νοέμβρη χρειάσθηκε να πάω στο Περιστέρι. Στον δρόμο άκουγα τρίτο πρόγραμμα βαριεστημένα. Και ξαφνικά, μετά από κομμάτια μεσαιωνικής μουσικής, έπεσε ένα κομμάτι βυζαντινής μουσικής. Το εκτελούσε μια χορωδία και είχε εξαιρετικό άκουσμα. Πραγματικά καθηλώθηκα. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, αλλά σχεδόν αμέσως το άκουσμα φωτίσθηκε από έντονο φως! Έφθασα σε μια συνειδητοποίηση που με καθήλωσε, σχεδόν σταμάτησα να οδηγώ μέχρι να τελειώσει η μουσική.

Αυτό που είδα ήταν η φυλακισμένη ζωή. Η μελωδία ήταν άκαμπτα στυλιζαρισμένη, ασφυκτικά πλαισιωμένη από το ισοκράτημα, αλλά ταυτόχρονα όλο σκέρτσο και περίτεχνες φιγούρες. Η ζωή μέσα στα κάγκελα της ορθόδοξης θρησκείας. Όσο άκαμπτη και σοβαρή και ασφυκτική και αν είναι η θρησκεία, δεν καταφέρνει να πνίξει την ζωή. Η ζωή, δηλαδή η διάθεση για ανάδειξη, για ευχαρίστηση, για αυτοεκτίμηση και αναγνώριση πάντα βρίσκει τρόπους για να ξεφύγει, είτε πρόκειται για την ισλαμική μπούργκα είτε για την βυζαντινή τέχνη. Τα ιερατεία την βάζουν σε κορσέδες, αλλά αυτή δεν το βάζει κάτω…

Τότε συνειδητοποίησα γιατί τόσοι πολλοί, άνδρες και γυναίκες από τα ορθόδοξα θρησκευτικά περιβάλλοντα παθιάζονται με την βυζαντινή μουσική. Είναι μια διέξοδος…

Όμως συνειδητοποίησα κάτι πολύ πιο σοβαρό. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει με την πατρίδα μου, με το έθνος μου, την κοινωνία στην οποία ζω. Φοράει ένα ασφυκτικό κορσέ και όμως μέσα σε αυτόν αγωνίζεται ζήσει, να ξεχωρίσει, να αναπτυχθεί. Όσο άκουγα την μουσική τόσο ένιωθα τον τόπο μου. Για αιώνες ζούσε μέσα στον εκκλησιαστικό κορσέ. Δεν πρόφτασε να απαλλαγεί από αυτόν και φόρεσε τον μαρξιστικό κορσέ. Σήμερα φοράει και τους δύο. Και μέσα σε αυτούς αγωνίζεται να ζήσει…

Ναι ο κορσές σε κάνει να μοιάζεις πιο όμορφος, σου δίνει μια αίσθηση ασφαλείας, όμως σε πνίγει, σε καθηλώνει είσαι ανήμπορος απέναντι στα χτυπήματα των ευέλικτων ανταγωνιστών σου. Κάθε πτυχή, έστω όχι κάθε αλλά οι περισσότερες πτυχές της ζωής μας είναι καθηλωμένες μέσα σε ένα νάρθηκα και τώρα ξαφνικά καταλαβαίνουμε ότι όλοι οι νάρθηκες πρέπει να σπάσουν!

Πανικός! Το μνημόνιο, αυτό μας αναγκάζει να κάνουμε. Εθισμένοι για αιώνες να ζούμε στους κορσέδες πανικοβαλλόμαστε. Ο καθένας αγωνίζεται να διατηρηθεί ο κορσές του.

Είμαι εξοργισμένος με τους πολιτικούς μας γιατί διαρκώς μας λένε ψέματα, ότι μπορούμε να απελευθερωθούμε χωρίς να χαλάσουμε τους κορσέδες μας… Πελαγοδρομούν ανάμεσα στις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει και στον φόβο της ελευθερίας. Και στα προνόμια που δίνουν στα πάσης φύσεως ιερατεία, θρησκευτικά και πολιτικά, οι …κορσέδες.

Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας. Να σφύζεις από ζωή και ταυτόχρονα είσαι αναγκασμένος να φοράς μια αποπνικτική κουλτούρα που αποτυπώνεται από την βυζαντινή μουσική, και την βυζαντινή αγιογραφία μέχρι την μαρξιστική πολιτική ιδεολογία. Η δυστυχία του Έλληνα που αντιδρώντας στον κορσέ καταλύει κάθε έννοια τάξης. Ή ακόμα χειρότερα, δικαιολογεί την πάσης φύσεως ανομία, αρκεί να αισθάνεται ένα ελάχιστο ρεύμα ελευθερίας.

Πόσο θα ήθελα να ζω σε μια χώρα και μια κοινωνία χωρίς κορσέδες, αλλά με σαφή αίσθηση των ορίων…

Σχόλιο: Ένα πολύ ωραίο και καίριο κείμενο. Άν δείτε το κείμενο του Αββά Παμβώ θα βρείτε και τις προειδοποιήσεις των αληθινών Χριστιανών για τους κινδύνους που διατρέχουν οι χλιαροί Χριστιανοί, οι οποίοι μπορούν να συμπαρασύρουν ολόκληρη την Εκκλησία, όπως και έγινε.
Εάν η Θεία Ευχαριστία δέν τελείται στους πρόποδες του Θαβώρ, αυτονομείται.
 
Αμέθυστος

Για μια χωρίς Θεό θρησκευτικότητα ΙΙ Ο Μέσκος σε κοινή Θέα.

Πηγή : Αρσένιος Μέσκος

Στην πραγματικότητα ο Χριστός ήταν πάντα ένα σύμβολο και μόνο σύμβολο. Ένα σύμβολο φορτισμένο με τέτοιες ιδιότητες που ενεργοποιούσε, ηλέκτριζε θα λέγαμε τις συνειδήσεις των ανθρώπων και του ενέπνεε και θετικά και αρνητικά, σε βαθμό τέτοιο που εν τέλει σφράγισε την ιστορία του πλανήτη. Το ίδιο μπορούμε να παρατηρήσουμε και για όλα τα τελούμενα μέσα στην χριστιανική λατρεία. Ποτέ δεν ήταν τίποτα διαφορετικό από τις άλλες λατρείες που αντικατέστησε η χριστιανική ή τις θρησκευτικές λατρείες που συνεχίζουν να υπάρχουν παράλληλα με αυτήν. Ούτε ο Χριστός ούτε ο χριστιανισμός είχε ποτέ μια προνομιακή πρόσβαση στο θείο. Αυτό μπορεί κανείς να το πει σήμερα με μεγάλη βεβαιότητα. Επομένως είναι ψυχικοί-ψυχολογικοί μηχανισμοί αυτοί οι οποίοι όπως λειτουργούσαν επί τόσους αιώνες στο παρελθόν μπορούν να λειτουργήσουν και σήμερα.

Το δύσκολο είναι να μπορέσει κανείς να διατηρήσει ανέπαφο το συμβολικό περιεχόμενο και ταυτόχρονα να αποδεχθεί ότι πίσω από τον Χριστό δεν υπάρχει κάτι άλλο. Το δύσκολο λοιπόν είναι να δεχθεί ο σύγχρονος άνθρωπος ότι όλες οι θρησκευτικές διηγήσεις του παρελθόντος δεν είναι διηγήσεις για το πώς είναι τα πράγματα αλλά ονειρικές διηγήσεις για το πώς θα ήθελε να είναι τα πράγματα η κάθε επιμέρους ανθρώπινη κοινωνία, ονειρικές διηγήσεις για το πώς νόμιζε, μερικοί θα έλεγαν, εβίωνε τα πράγματα η εν λόγω κοινωνία. Ποτέ δεν ήταν κάτι παραπάνω από όνειρα, σύμβολα που οδηγούν τον άνθρωπο σε φανταστικούς κόσμους και που όμως τα ταξίδια αυτά στους κόσμους αυτούς είχαν πραγματικά αποτελέσματα στην ζωή των ανθρώπων.

Αν όμως μπορεί κανείς να επικεντρώνει την προσοχή του σε αυτό που κάθε θρησκευτικό σύμβολο συμβολίζει στον ονειρικό κόσμο της θρησκείας, και να παίρνει μόνο το θετικό του περιεχόμενο ή εν πάση περιπτώσει αυτό το οποίο δια της πείρας καταλαβαίνει ότι λειτουργεί και εκπαιδεύσει τον εαυτό του ώστε να μην προσέχει το γεγονός ότι κινείται σε ένα ονειρικό χώρο, χωρίς βέβαια να χάνει ποτέ την αίσθηση της πραγματικότητας, τότε μπορεί να βιώσει τα θρησκευτικά βιώματα με ένα γνήσιο τρόπο χωρίς να έχει τις παρενέργειες της παραδοσιακής θρησκευτικότητας.

Μια τέτοια στάση μειώνει στο ελάχιστο την εξουσία του ιερατείου γιατί φανερώνει το γεγονός ότι ο ρόλος του είναι αποκλειστικά τελετουργικός. Φυσικά η ζωή των θρησκειών μας το αποδεικνύει περίτρανα, αλλά πάντα το ιερατείο βρίσκει τρόπους να καλύπτει το γεγονός ότι δεν έχει καμιά προνομιακή πρόσβαση στο θείο, παρά μόνο έχει ένα διεκπεραιωτικό ρόλο. Δεν πρέπει και ούτε μπορούμε να φθάσουμε στο άλλο άκρο, στην κατάργησή του, γιατί η θρησκευτικότητα είναι μεν μια υπόθεση πολύ προσωπική, πλην όμως λειτουργείται και από κοινού με άλλους ανθρώπους, και αυτό το γεγονός καθιστά την οργάνωση και το συνεπαγόμενο ιερατείο απαραίτητο.

Η διαφορά είναι ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η απαίτηση των συνήθη ιερατείων για αποκλειστικότητα στην γνώση και η μετατροπή της αποκλειστικότητας σε εξουσιαστική δομή. Απεναντίας η χαρισματική εκδοχή του ιερατείου πάντα θα είναι υπαρκτή και θεμιτή καθώς αντανακλά την βαθειά ανθρωπολογική πραγματικότητα ότι δεν μετέχουν όλοι οι άνθρωποι εξίσου στα διάφορα χαρίσματα που κοσμούν το ανθρώπινο είδος.

Σχόλιο: Επιτέλους ο Μέσκος αποκάλυψε την φτώχια του. Ο μεγάλος επαναστάτης ο πρωτοπόρος δέν κάνει τίποτε άλλο απο το να επαναλαμβάνει την θεωρία του ασυνειδήτου του Γιούγκ την οποία παραλαμβάνει απο τον όμοιο του το Ράμφο. Θα έχουμε όλο τον καιρό να του ράψουμε ένα καινούργιο κουστουμάκι.
ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΕΔΙΟ :
"Το δύσκολο είναι να μπορέσει κανείς να διατηρήσει ανέπαφο το συμβολικό περιεχόμενο και ταυτόχρονα να αποδεχθεί ότι πίσω από τον Χριστό δεν υπάρχει κάτι άλλο"
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΟΥΡΑΖΕΤΑΙ; Ο ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΕΤΟΙΜΟ! Ο HENRY CORBIN ΘΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ.

Αμέθυστος

Μέσκος - Η κυριλέ αντανάκλαση του εαυτού του

Υπάρχει Εκκλησία;

Γιατί δεν τον αφορίζει;

Τον γνώρισα πρό ετών. Οταν τον επισκέφθηκα στο μοναστήρι του στο οποίο ήταν ηγούμενος. Μετά ....κάτι έπαθε....και εκτροχιάστηκε από την ΠΙΣΤΙ και δέχθηκε την ΑΠΙΣΤΙΑ. Μούλεγε ο φίλος μου ο Λαγκαδά Σπυρίδων ότι στο τέλος περπατούσε και κουνούσε μόνος του τα χέρια του και παραμιλούσε. Και αφού τα πέταξε και αρνήθηκε τον εαυτό του, σήμερα διδάσκει ...θεολογία στη μέση εκπαίδευσι. Αυτοί οι γονείς του σχολείου που διδάσκει τον σαρκασμό και την ΑΘΕΪΑ στα παιδιά τους, πώς και δεν διαμαρτύρονται; Πως αφήνουν τα παιδιά τους έρμαιο στα μεμιασμένα χέρια του και στο βλάσφημο στόμα του;

Η Εκκλησία τί κάνει; Πώς αφήνει αυτόν τον ΑΛΑΝΗ να αλωνίζει και να διαφθείρει τις ψυχές των παιδιών μας και δεν τον αφορίζει;Το όνομά του είναι Αρσένιος Μέσκος. Ο τάλας και αμαρτωλός και αξιοθρήνητος. Κυρίως αξιοθρήνητος.

Και όταν λέμε Εκκλησία εννοούμε την διοικούσα Εκκλησία δηλαδή όλους μαζί τους αρχιερείς και τον καθένα ξεχωριστά.

Εμείς σήμερα δημοσιεύουμε ένα χυδαίο και βλάσφημο κείμενό του (συγχώρεσέ μας Κύριε) που είναι καταχωρημένο στην ιστοσελίδα του γιά να πάρετε μία γεύση της φρικώδους ΑΠΙΣΤΙΑΣ του.

Το ιερό είδωλο

Την σκηνή την θυμάμαι σαν σε όνειρο. Κύριε γράψατε ιστορία, μου είπε ένας μαθητής κατά την επιστροφή από την Βαρκελώνη. (ή κάτι τέτοιο) γιατί του λέω; Μα θυμώσατε και υψώσατε τον τόνο της φωνής σας… Για να το λέει έτσι θα είναι, γιατί εγώ δεν το κατάλαβα καθώς τα έβαζα με τους αρμόδιους (που δεν ήξερα ποιοι ήταν) οι οποίοι μας κρατούσαν κλεισμένους μέσα στο λεωφορείο που θα μας πήγαινε στο αεροπλάνο, όρθιους ξεθεωμένους χωρίς να μας λένε τι συμβαίνει… Ε λοιπόν, μπορεί να μην θυμώνω εύκολα, αλλά θυμώνω. Θυμώνω π.χ. συχνά με τους άλλους οδηγούς στον δρόμο, είμαι θυμωμένος τώρα και με τους θεολόγους της δεκαετίας του 60. Είμαι εξοργισμένος μαζί τους. Μόνο παρακαλώ προσέξτε, με κανένα δεν είμαι θυμωμένος προσωπικά. Κάθε άλλο.


Είμαι λοιπόν εξοργισμένος γιατί το πτώμα της εκκλησίας που είχε εξοκείλει στην παραλία και έτρεφε, όσο και με όποιο τρόπο, αυτούς που πήγαιναν κοντά, αυτοί λοιπόν το ενταφίασαν για τα καλά και μετά το έκτισαν από πάνω με τσιμέντο, έτσι που ούτε αυτοί να φάνε κάτι, αλλά ούτε να αφήσουν κάποιον άλλο να τσιμπολογήσει. Δεν έφθανε που με έκαναν να νομίζω ότι εκεί μέσα, κάτω από το μπετόν υπήρχε ζωή, αλλά και στην συνέχεια με έκαναν να πάψω να τρέφομαι …οικειοθελώς. Χρειάστηκα βοήθεια από έξω για να καταλάβω από τι στερούσα τον εαυτό μου…

Αυτοί οι άνθρωποι είχαν την φαντασίωση ότι μπορούσαν να μιλήσουν για …το είναι. Διέστε τι μου έγραψε κάποιος μόλις προχθές. «ζεις για το "φαίνεσθαι" και οχι για το " Ειναι"». Θλιβερό κατάλοιπο αυτής της φαντασίωσης. Οι φωστήρες της οικουμένης μιλούν για το Είναι, και προσέξετε, για το Είναι του Θεού! Είναι μεγάλο κόλπο το να μετατρέψεις την ηθική σε οντολογία, σε οδηγεί κατευθείαν στον τάφο.

Το είχα φάει και εγώ το παραμύθι. Αφού δεν πιστεύεις ότι ο Χριστός είναι Θεός, τι νόημα έχει η προσευχή. Και έκανα οκτώ χρόνια χωρίς… Τώρα, πρέπει να συμβεί κάτι το εξαιρετικό για να την παραλείψω. Και θα μου πείτε σε τι προσεύχομαι; Η απάντηση είναι ολοκάθαρη: Στην ιερή αντανάκλαση του …εαυτού μου. Εκεί που προσεύχονται όλοι όσοι προσεύχονται, είτε στον Χριστό είτε στον Μωάμεθ είτε …στον Δία. (είπαμε: όποιος βγάζει σπυριά με τα παραπάνω ας μην τα διαβάζει!)

Λοιπόν, όσοι πιστοί, σπάστε τα τσιμέντα των θεολόγων και των διαφόρων ιερατείων και εντρυφήσατε στον πλούτο της πίστης…

Γιατί πλησιάζουν τα Χριστούγεννα!

Πηγή: Αποτείχιση

Αμέθυστος

YΓ. Ο ΜΕΣΚΟΣ ΥΠΗΡΞΕ ΕΠΙ ΣΕΙΡΑ ΕΤΩΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΠΟΥ ΕΜΕΝΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ.

Ο ΑΝΑΖΗΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ—Ο ΜΕΣΚΟΣ

Ποιά αλήθεια βρήκε ο Μέσκος, με την οποία προσπαθεί να κατηχήσει και τους υπόλοιπους; ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΙΚΗ. Απίστευτο. Το ήξερε κάποιος, μέχρι την εμφάνιση του Μέσκου; Τόσοι Άγιοι Μάρτυρες προσπάθησαν να επαναφέρουν την Ορθοδοξία στον Χριστιανισμό μέσα στους αιώνες και ο Μέσκος, όπως όλοι μας, κάνει καριέρα με τα αυτονόητα, νομίζοντας πώς είναι πρωτοπόρος. Και όμως υπηρέτησε αυτή την ψεύτικη ορθοδοξία, ψεύτικα, εκμεταλλευόμενος τους Χριστιανούς, όπως όλος ο κληρικαλισμός, τους οποίους κατηγορεί σήμερα με τον χειρότερο τρόπο.

Έφτιαξε την φήμη του σαν Ορθόδοξος εκσυγχρονιστής και σήμερα δαγκώνει σαν σκυλί το χέρι που τον τάισε. Ακριβώς σαν το δάσκαλο του, το Ράμφο, ο οποίος δέν δαγκώνει μόνο τους ανθρώπους στους οποίους οφείλει την φήμη του αλλά τους κατασπαράσσει σαν λέων του σκότους.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΤΙ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΩ ΤΟΥ, Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ.

Στον πρόλογο του βιβλίου του «Η υπόθεση των λογικών κβάντων» και στις σελίδες 12-13 γράφει: ... διαπίστωσα ότι ο Γιανναράς δέν ήταν σε θέση να κατανοήσει τα λογικά και φιλοσοφικά λάθη του Χώκινγκ, προφανώς διότι δέν κατανούσε επαρκώς την φυσική. Τότε συνειδητοποίησα ότι στα σημεία επαφής της θεολογίας και της επιστήμης υπήρχε ένα κενό. Έτσι εντόπισα ότι στο σημείο αυτό υπήρχε χώρος κατάλληλος για μένα και έκτοτε ασχολήθηκα συστηματικά με το σημείο αυτό.

Όποιος έχει νού καταλαβαίνει. Το εγώ του, όπως όλα τα εγώ, γεννιέται απο ένα κενό. Απο το κενό. Απο μια άρνηση, την οποία το εγώ, υιοθετεί σαν νόημα και τρόπο ζωής.


Μέσκος Ηγούμενος σε ενα μοναστηράκι που έμενε μόνος.


Αμέθυστος

ΠΕΡΙ ΜΕΣΚΟΥ

Ο Μέσκος συνεχίζει να πιστευει φυσικά πώς θέτει ερωτήματα καί περιμένει απαντήσεις. Ότι μέ τίς ελάχιστες γνώσεις πού διαθέτει γιά τό Σύμπαν τίναξε στόν αέρα τό σύνολο τής Πατερικής θεολογίας. Ταυτόχρονα δέ πιστεύει πώς είναι θεωμένος καί διαθέτει καί προσωπικότητα. Φυσικά εάν διαβάσει κάποιος μία παράγραφο από τό γραπτό ενός ανθρώπου μπορεί να καταλάβει με ευκολία σέ ποιά πνευματική κατάσταση βρίσκεται.

Ο χριστιανισμός προσπάθησε να ελευθερώσει τόν ειδωλολατρικό κόσμο από τήν άγνοια η οποία τόν οδηγούσε να λατρεύει τήν κτίση καί όχι τόν κτίσαντα. Σήμερα ο Μέσκος ακολουθώντας τυφλά τήν επιστήμη ΛΑΤΡΕΥΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ. Καί σάν όλους τούς φονταμενταλιστές τής γής δέν μπορεί να ανεχθεί τή διαφορετικότητα. Διότι εκμεταλλέυτηκε τήν εκκλησία όσο λίγοι καί διότι πρέπει να προστατεύσει τήν δειλία του.

Όλοι οι Πατέρες τής εκκλησίας διδάσκουν ότι ο κόσμος κτίστηκε από τόν Θεό έτσι ώστε να υπακούει στόν νόμο τής επιβιώσεως, στόν οποίο έπεσε καί ο άνθρωπος, τόν οποίο υπηρέτησε καί ο Μέσκος εργαζόμενος στήν εκκλησία.

Ένας από τούς οπαδούς του ξαναρωτά στήν τελευταία του ανάρτηση :

‘‘Λέτε "ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΑΠ ΤΑ ΔΥΝΑΑΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ" σας ρωτώ, από που συμπεραίνετε αυτό; ’’

Φυσικά η απόφανση αυτή είναι φιλοσοφική, διότι σημαίνει τήν δυνατότητα τού σύμπαντος, όπως καί τής φύσεως τού ανθρώπου, να υπερβεί τήν επιβίωση. Καί υπάρχουν πλέον αποδείξεις περί αυτού σέ όλο τόν φυσικό κόσμο. Τό μόνο εμπόδιο πού θέτει ο άνθρωπος καί στήν φύση, όχι μόνο στή δική του, είναι τό ΕΓΩ, τό οποίο τού δίνει τήν ψευδαίσθηση ότι είναι θεός, ενώ στήν ουσία απλώς επιβιώνει.

Άς θαυμάσουμε ένα υπέροχο δείγμα κενολογίας από τόν Γνώστη Μέσκο.!

Δυστυχώς αγαπητέ τα πράγματα δεν είναι έτσι απλά όπως τα θέτεις. Πέραν όσων λέει ο Αντώνιος το τι λέει και τι εννοεί ο Μάξιμος είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και απαιτεί πολλές γνώσεις για να το καταλάβει κάποιος. Έχω γράψει και εγώ αλλά και άλλοι και έχω εξηγήσει στο Σοκ και Δέος γιατί ούτε ο Μάξιμος απαντά στα θεολογικά αδιέξοδα.

Αμέθυστος

Αναζητώντας τον μεσσία

Πηγή: Αρσένιος Μέσκος

Αναζητώντας τον μεσσία


Σε μια κοινωνία που καταρρέει, σε ένα κόσμο που χάνεται κάτω από τα πόδια μας υπάρχει μια ποικιλία στάσεων με την οποία οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την κατάσταση. Σε γενικές γραμμές πάντως υπάρχει μια αναδίπλωση, μια επιστροφή στο εσωτερικό του ανθρώπου, μια διάθεση φυγής από την καταρρέουσα ατμόσφαιρα και αναζήτηση πνοής σε ένα επίπεδο που δεν επηρεάζεται από αυτήν, μια επιστροφή στον ψυχικό κόσμο. Δεν είναι όμως όλες αυτές οι αναδιπλώσεις του ίδιου επιπέδου, δεν έχουν τα ίδια αποτελέσματα.

Μπορώ να διακρίνω δύο διαφορετικές αναδιπλώσεις με πολύ διαφορετικά αποτελέσματα. Η μία είναι αναδίπλωση στον κόσμο του φανταστικού, είναι μια απόσυρση από την μάχη της ζωής, ένας αγώνας για διατήρηση των κεκτημένων, όχι στον κόσμο της πραγματικότητας αλλά σε ένα άλλο κόσμο εν πολλοίς φανταστικό. Η άλλη αναδίπλωση είναι μια επιστροφή στον εαυτό για περισυλλογή και παρατήρηση και καλύτερη κατανόηση των πραγμάτων και αναζήτηση έμπνευσης για επιστροφή και νικηφόρα αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Στην ελληνική ιστορία μπορεί κανείς να βρει και τις δύο περιπτώσεις διάλυσης της κοινωνίας και αναδίπλωσης στον εαυτό με χαρακτηριστικά διαφορετικά αποτελέσματα. Χρονικά η πρώτη είναι η ύστερη ρωμαϊκή περίοδος με όλα τα χαρακτηριστικά διάλυσης που μας περιγράφουν οι ιστορικοί. Σε αυτήν την μακρά και δύσκολη περίοδο υπήρξε μια αναδίπλωση που όμως οδήγησε σε εκτίναξη. Μιλώ για την εμφάνιση του χριστιανισμού που υπήρξε μια απάντηση στα προβλήματα της εποχής της παρακμής της εποχής εκείνης και ο οποίος αν και ήταν μια κίνηση προς το εσωτερικό του ανθρώπου όμως δεν έμεινε εκεί και οδήγησε σε μια ανανέωση του πολιτισμού και της κοινωνίας.

Πολλούς αιώνες αργότερα, στην φάση της εκ νέου παρακμής της ελληνικής κοινωνίας, υπήρξε μια εκ νέου επιστροφή προς τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, μια επιστροφή που όμως οδήγησε στην τελική καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας. Και όχι μόνο αυτό, την καταδίκασε στην παρακμή και την υποδούλωση για τουλάχιστον 500 χρόνια. Μιλώ για το κίνημα του ησυχασμού που υπήρξε το πιστοποιητικό θανάτου της βυζαντινής κοινωνίας. Μια αυτιστική στροφή στον εαυτό από την οποία πιθανόν να μην έχει συνέλθει ακόμα ο τόπος μας.

Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις δύο στροφές στον εαυτό; Η πρώτη εξέφραζε την αναζήτηση του νέου, της εξόδου από την κρίση μέσα από την ανανέωση που υποσχόταν η χριστιανική εκκλησία. Ένα μήνυμα που κινητοποίησε τους ανθρώπους, τους ενέπνευσε, τους οδήγησε στην δράση για μια κατάκτηση της εξουσίας και την αναγέννηση του κράτους. Η δεύτερη αναδίπλωση είχε ένα μόνο στόχο, την διατήρηση της εξουσίας μέσα στην ίδια την καταρρέουσα κοινωνία. Ήταν ο αγώνας της θρησκευτικής της ελίτ να διατηρήσει την εξουσία της απέναντι στο ρεύμα εκκοσμίκευσης που δειλά δειλά ξεκινούσε στην Δύση. Ποιος έχει την εξουσία; Ο άγιος ή ο σοφός (επιστήμων); 500 χρόνια τουρκοκρατίας τα οφείλουμε εν πολλοίς στον Παλαμά και τους συν αυτώ…

Πολύ φοβάμαι ότι αυτό που βλέπω γύρω μου είναι έντονα …παλαμικό! Ομάδες, κλίκες, και πρόσωπα που κλείνονται στον εαυτό τους μόνο και μόνο για να μπορέσουν να διατηρήσουν τα κεκτημένα. Φυσικά όλα περιτυλιγμένα σε ωραίες και υψηλές θεωρίες αγώνα για …την σωτηρία του τόπου.

Ναι χρειαζόμαστε μια επιστροφή στον εαυτό, αλλά για να ανανεωθούμε, να εμπνευστούμε και να δράσουμε όχι για να διατηρήσουμε κεκτημένα αλλά για να πάμε μπροστά, να δημιουργήσουμε νέες δομές, νέες καταστάσεις. Στον σημερινό κόσμο, δεν μπορεί να έχει πέραση η αναζήτηση ενός νέου μεσσία, πρέπει όλοι εμείς να γίνουμε μικροί μεσσίες στον χώρο μας, να κάνουμε την μικρή μας επανάσταση, να αναγεννήσουμε την πατρίδα μας…
 
Σχόλιο: ΩΡΑΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ Ο ΡΑΜΦΟΣ κ.ΜΕΣΚΟ. ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΣΑΤΕ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΑ.
 
Αμέθυστος

Ο ΜΕΣΚΟΣ ΞΑΝΑ ΕΝΑΝΤΙOΝ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΝΑΞΗ

Στη σύναξη αρθμ. 114 επανέρχεται με αφορμή το κείμενο του Αμπατζίδη το οποίο καταπιάνεται με το αίνιγμα του κακού. Το ερώτημα που θέτει στη θεολογία ο Μέσκος σχετίζεται με τις ανακαλύψεις της επιστήμης και με τις προσαρμογές που πρέπει να κάνει η θεολογία για να συμβαδίση με την επιστήμη. Το ερώτημα έχει ως εξής : Η επιστήμη καθιστά υποχρεωτική την αντιμετώπιση της πτώσης ώς μή-ιστορικό γεγονός ;

Καλύπτοντας συνεχώς τις προθέσεις του προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια, λέγοντας : Αρχικά πρέπει να επισημάνω ότι η επιστήμη, ώς επιστήμη, δέν θέτει κανένα θέμα στη θεολογία γιατί η επιστήμη δέν ασχολείται με θεολογικά θέματα καμιά επιστημονική έρευνα δέν έχει γίνει για την πτώση. Επικεντρώνεται λοιπόν στο πρόβλημα που του τρώει την ψυχή. Στην Εκκλησιαστική διδασκαλία περί της πτώσεως, διότι συνδέεται απολύτως με την ανάσταση του Κυρίου και η ανάσταση τον πειράζει βαθύτατα. Για αυτό απειλεί : Η Εκκλησιαστική διδασκαλία είναι μεταφυσική διδασκαλία αναφορικά με τον τρόπο που υπήρχε ο κόσμος πρίν απο την πτώση (Απουσία θανάτου). Το πρόβλημα δέν είναι οτι δέν βλέπουμε το αποτύπωμα της πτώσης, αλλά ότι δέν βλέπουμε το αποτύπωμα της προ πτωτικής κατάστασης. Άρα συμπεραίνει η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι μεταφυσική αερολογία.

Προσφέρει και μερικούς ορισμούς για να μας πείσει για του λόγου του το αληθές. Μεταφυσική είναι μία διήγηση, μια ερμηνεία για ένα γεγονός το οποίο μπορεί να είναι είτε φυσικό είτε υπερφυσικό. Η μεταφυσική είναι φιλοσοφία και επεκτείνεται πάντα πέρα απο τα τυπικά επιστημονικά όρια. Όσον αφορά δέ την εσχατολογία της Εκκλησίας, μας λέει πώς θα είναι το σύμπαν κάποια στιγμή στο μέλλον, αναγνωρίζοντας ένα σαφές σημείο καμπής όπου το παλαιό αντικαθίσταται απο το νέο. Ο παλαιός κόσμος χάνεται και υπάρχει μόνο νέος. Και πάλι δέν μπορούμε να ανιχνεύσουμε την παρουσία του νέου όπως δέν μπορούμε και την προ πτωτική κατάσταση.

Όπως φαίνεται ξεκάθαρα ακόμη και απο τα λίγα αποσπάσματα η επιστήμη και η τεχνολογία της είναι η βάση των συλλογισμών του και της απιστίας του.

Η σκέψη του αρνείται πεισματικά σαν περιεχόμενο της ό,τιδήποτε ανθρώπινο. Τον ίδιο τον άνθρωπο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι απάνθρωπη. Την πτώση την εκλαμβάνει στην κοσμική της διάσταση και την ανάσταση του Κυρίου την ανάγει σε προβλήματα της ύλης τα οποία προβλήματα προσπαθεί να αντιμετωπίσει η Εκκλησία δια της μεταφυσικής ερμηνείας.

Αυτό έχει μεγάλη σημασία διότι η πτώση αφορά το ΝΟΥ. Αυτό διδάσκει η Εκκλησία. Ο Νούς είχε ανακαλυφθεί ήδη απο τους αρχαίους φιλοσόφους και ήταν ο εαυτός του ανθρώπου, η θεϊκή του καταγωγή. Τον είχαν ονομάσει ακόμη και αυτοκίνητο. Πάντως στο νού οφείλει και το επιχείρημα του εναντίον της μεταφυσικής της Εκκλησίας. Λέει : Μιά μεταφυσική διδασκαλία ή αντίστοιχα θεωρία κρίνεται εκ της λογικής της πληρότητος και αυτοσυνέπειας και απο την συμβατότητά της με τα παρατηρησιακά δεδομένα.

Θα ξεκινήσουμε επισκεπτόμενοι τους ορισμούς του και την αξία τους.

Μεταφυσική εννοείται η απάντηση στο πρόβλημα γύρω απο την τελευταία σημασία τής πραγματικότητος στην ολότητά της. Πρόκειται για την προσπάθεια λήψης αποφάσεως εάν η πραγματικότης εξαντλείται ολόκληρη στο επίπεδο του γίγνεσθαι, της χρονικότητος, ή άν υπάρχει μια πραγματικότης η οποία υπερβαίνει ενα τέτοιο επίπεδο.

Οντολογία εννοείται η έρευνα για την ουσία του όντος καθεαυτό, γύρω απο τις καθολικές του ιδιότητες και γύρω απο τις πρώτες αρχές οι οποίες πρέπει να χρησιμοποιηθούν στην λύση του μεταφυσικού προβλήματος.

Όπως βλέπουμε οι ορισμοί αυτοί ανήκουν στο σχολαστικισμό και στην δυτική πραγματικότητα διότι στην Ελληνική φιλοσοφία δέν υπήρξε ποτέ μεταφυσική ή οντολογία και της τα αποδίδουμε απο άγνοια. Έχει σημασία αυτό διότι η Πατερική και Εκκλησιαστική θεολογία χρησιμοποίησαν την Ελληνική φιλοσοφία και άν δέν την γνωρίζουμε δέν μπορούμε να παρακολουθήσουμε το πνεύμα των πατέρων.

Η φιλοσοφία στηρίζεται στο «Φυσει ορέγεται του ειδέναι ο άνθρωπος» και δέν έχει καμία απολύτως σχέση με γεγονότα. Ούτε και με ερμηνείες γεγονότων ούτε και με τη διήγηση του νοήματος της ζωής του ΕΓΩ. Στον προτρεπτικό του ο Αριστοτέλης γράφει : απόσπ. 41. Η πραγματοποίηση της σοφίας και η γνώση είναι επιθυμητά καθ’εαυτά απο τους ανθρώπους : διότι δέν είναι δυνατόν να ζήσουμε σαν άνθρωποι χωρίς σοφία και γνώση.

Η σοφία λοιπόν μας φωτίζει το γεγονός πώς ο άνθρωπος δέν ορέγεται μια γενική γνώση αλλά θέλει να κατακτήσει έναν ολωσδιόλου ειδικό τύπο γνώσεως. Και διευκρινίζει τα πάντα στα Μεταφυσικά 1,2,982B «Δια γάρ το θαυμάζειν οι άνθρωποι και νύν και το πρώτον ήρξαντο φιλοσοφείν. Εξαρχής μέν τα πρόχειρα των ατόπων θαυμάσαντες, είτα κατα μικρόν ούτω προϊόντες και περι των μειζόνων διαπορήσαντες .... ώστε είπερ δια το φεύγειν την άγνοιαν εφιλοσόφησαν, φανερόν ότι δια το ειδέναι το επίστασθαι εδίωκον και ου χρήσεως τινός ένεκεν (τεχνολογικής). Δήλον ούν ώς δι’ ουδεμίαν αυτήν ζητούμεν χρείαν ετέραν, αλλ ώσπερ άνθρωπος ελεύθερος ό αυτού ένεκα και μή άλλου ών, ούτω και αυτήν ώς μόνην ούσαν ελευθέραν των επιστημών, μόνη γαρ αύτη αυτής ένεκεν έστιν. Διό και δικαίως άν ούκ ανθρωπίνη νομίζοιτο αυτής η κτήσις.»

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ας δούμε όμως και απο πιό κοντά και την επιστήμη στην οποία μας σπρώχνει να πιστέψουμε πώς υποδουλώθηκε ο Μέσκος, διότι αλλού είναι υποδουλωμένος δυστυχώς.

Ο Heisenberg είχε προειδοποιήσει στο καιρό του : «σχεδόν κάθε πρόοδος των φυσικών επιστημών έγινε δυνατή μόνον επειδή την πλήρωσαν με μια παραίτηση. Η απαίτηση των φυσικών να φτάσουν στην κατανόηση εξασθενίζει όλο και πιο πολύ.» Επομένως τα μεγάλα λόγια της επιστήμης ότι πρόκειται να λύσει το αίνιγμα του κόσμου και της προελεύσεως της ζωής παραμένουν μεγάλα λόγια.

Η σύγχρονη επιστήμη διεκδικεί την αναμφίβολη ακρίβεια των αποτελεσμάτων της : όχι όμως με την έννοια ενός αλάθητου, αλλά εννοώντας με αυτό την συγκέντρωση σίγουρων γνώσεων πάνω στην οποία συγκέντρωση η επιστήμη μπορεί να συνεχίσει να οικοδομείται, και η οποία δίνει την εντύπωση πώς στο επιστημονικό πεδίο υπάρχει πρόοδος ευδιάκριτη.

Η θέση λοιπόν της αναμφισβήτητης προόδου των επιστημών ισχύει απολύτως μόνον για εκείνες τις επιστήμες τών οποίων τα αποτελέσματα μπορούν να μεταφερθούν απο το ένα άτομο στο άλλο χωρίς να διασκορπιστούν. (Η επιστήμη δημιουργεί τη μάζα). Ισχύει επίσης για εκείνες τις επιστήμες του πνεύματος οι οποίες περιγράφουν εξωτερικά συμβάντα όπως πχ. την διεξαγωγή μιας μάχης, τον τόπο, χρόνο κ.τ.λ. Οποιαδήποτε άλλη γνώση η οποία εμπλέκει κατανόηση όπως π.χ. η αναγνώριση της σπουδαιότητος ενός ιστορικού συμβάντος, δέν μπορεί να συμπεριληφθει στην πρόοδο της επιστήμης διότι δέν μπορεί να μεταδοθεί απο το ένα άτομο στο άλλο χωρίς να παρουσιάσει κάποια μείωση, χωρίς διάσπαση. Έτσι λοιπόν σύμφωνα με τα δεδομένα της συγχρόνου επιστήμης καμία άλλη δραστηριότης του ανθρώπου δέν προοδεύει, εφόσον μόνο η επιστήμη έχει ταυτιστεί με την πρόοδο. Όπως έλεγε και ο Γερμανός ρολογάς ο Κάντ «Γνωρίζω μόνο αυτό που μπορώ να φτιάξω».

Απομένει η εξέλιξη με την οποία προσπαθούν να χτυπήσουν τα δόγματα της Εκκλησίας. Χωρίς να καταλαβαίνουν και πάλι πώς πρόοδος και εξέλιξη είναι σχεδόν αντίθετα. Διότι όπως βλέπουμε και απο την εμπειρία μας της ζωής και όπως μαθαίνουμε απο την διδασκαλία της Εκκλησίας εξελίσσεται μόνον το κακό. ΟΙ ΓΟΗΤΕΣ. Σε αυτή την εξέλιξη ανήκει και το αίνιγμα του κακού του Γιανναρά. Και με αυτήν την εξέλιξη μπορούμε να καθορίσουμε και το βασανιστικό ερώτημα του Μέσκου. Δέν βλέπουμε το αποτύπωμα της προ πτωτικής κατάστασης λέει. Δέν έχουμε βρεί μέχρι σήμερα ίχνη απο λιοντάρια που έτρωγαν χόρτα κάποτε. Διότι αγαπητέ Μέσκο όλα εξελίχτηκαν. Όπως ακριβώς και τα σώματα των ανθρώπων προσαρμόστηκαν στις συνθήκες του θανάτου. Και εξελίχθηκαν βασισμένα στο νόμο της αρμονίας έτσι ώστε η αναπαραγωγή να μήν παραβαίνει την ισορροπία.

Έχουμε να παρατηρήσουμε επίσης ότι η Εκκλησία διδάσκει καινή κτίση, όχι νέα. Και για αυτό το λόγο η μετάνοια ονομάζεται ανακαίνιση του νού. Ας προσθέσουμε επίσης πώς δέν υπάρχει βίωμα Εκκλησιαστικού σώματος όπως ισχυρίζεται ο Αμπατζίδης. Η Εκκλησία στηρίζεται στην εμπειρία της. Το βίωμα ανήκει στο υποκείμενο. Για αυτό και η Εκκλησία δέν ερμηνεύει, φωτίζει.

Είναι ξεκάθαρο για μας ότι ο Μέσκος είναι ένας μίζερος άθεος ο οποίος προσπαθεί να κατηγορήσει την Εκκλησία για την αθεία του, στην αποθέωση της δειλίας του.

Αμέθυστος

Ο ΓΛΟΙΩΔΗΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΜΕΣΚΟΣ

Η μαγεία της Παναγίας

Επισκέφτηκα, ως συνοδός, την Εκκλησία της Παναγίας Γρηγορούσας στην Πλάκα. Εκεί υπάρχει μια εικόνα της Παναγίας και με πληροφόρησαν ότι την ζωγράφισε ο απόστολος Λουκάς. Βέβαια γνωρίζω ότι ο απόστολος Λουκάς δεν ζωγράφισε καμιά εικόνα, οι εικόνες εμφανίσθηκαν αιώνες μετά τον θάνατό του, το ίδιο πολύ μεταγενέστερη είναι και η τιμή της Παναγίας, η οποία για αιώνες ήταν εντελώς περιθωριοποιημένη στα πλαίσια της χριστιανικής Εκκλησίας.

Η Εκκλησία εξωτερικά δεν μου φάνηκε ενδιαφέρουσα, μάλλον είναι αρκετά καινούργια και μπήκα αρκετά βαριεστημένα μέσα. Είδα τα κεριά που άναβε ο κόσμος και θυμήθηκα μια ανάλογη εικόνα στην Ισπανία με μια διαφορά. Εκεί μπορούσε κανείς να είναι βέβαιος ότι το κερί που άναβε θα έκαιγε μέχρι τέλους, εδώ μπορούσε να είναι βέβαιος ότι το κερί θα έσβηνε αμέσως μόλις θα το αφήσει εκεί…

Εν πάση περιπτώσει μπήκα μέσα στον ναό και αμέσως αισθάνθηκα διαφορά. Έψαξα να βρω την εικόνα και τελικά την είδα, δηλαδή για την ακρίβεια δεν είδα τίποτα πέρα από την ασημένια κορνίζα, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Αν δεν την είδα όμως την αισθάνθηκα έντονα. Η εικόνα εξέπεμπε μια έντονη, τρόπον τινά, ακτινοβολία. Κάθισα μερικά μέτρα μακριά και αφέθηκα να την αισθάνομαι και να την απολαμβάνω…

Παρακολούθησα για λίγο τους ανθρώπους που ερχόντουσαν εκεί. Ο καθένας …με την τρέλα του, αλλά όλοι περνούσαν από την εικόνα. Έχω την αίσθηση ότι ελάχιστοι, μάλλον κανένας δεν καταλαβαίνει το γιατί.

Θα μου πείτε, βλακείες, υπερβολές, προλήψεις ή ότι άλλο. Ακόμα και οι φίλοι που δηλώ-νουν ορθόδοξοι πιστοί, δεν πιστεύουν ότι έχει κάτι η εικόνα και θα φλυαρίσουν για …το πρωτότυπο. Βέβαια δεν θα μπορούν να εξηγήσουν γιατί τέλος πάντων δεν είναι όλες οι εικόνες το ίδιο, γιατί πρέπει να τρέχουμε στην Τήνο ή στην Σουμελά.

Ο χριστιανισμός απομάγευσε τον κόσμο και ο διαφωτισμός αποχριστιανοποίησε την κοινωνία μας, τόσο ριζικά που ακόμα και οι χριστιανοί αισθάνονται υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις επιταγές του. Και όμως η μαγεία του κόσμου αντιστέκεται και ξεπροβάλει μέσα από εικόνες, από λείψανα και ιερούς τόπους, μαγικά σύμβολα και ιερές τελετές.

Χριστιανισμός και διαφωτισμός, ένα κοκτέιλ που έχει μια πολύ σκοτεινή πτυχή. Την ισοπέδωση της ύπαρξης, την εξαφάνιση ότι δεν ανταποκρίνεται είτε στις διαφωτιστικές είτε στις χριστιανικές επιταγές. Οι δυτικοί άνθρωποι, παιδιά αυτού του κοκτέιλ είμαστε στερημένοι από πολλές δυνατότητες του κόσμου και του εαυτού μας.

Έχω την εντύπωση ότι στις αυθεντικά δυτικές χώρες αυτήν την έλλειψη την αναπληρώνουν άλλα στοιχεία, ίσως κατά κύριο λόγο η δημιουργικότητα και η εργασία. Εδώ μάλλον αδυνατούμε να καταλάβουμε τι τρέχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Εκκλησία περιφρονεί βαθιά τις τελετουργίες της! Κάνει ότι μπορεί για να τις κάνει πιο …ξενέρωτες! Και όμως την δύναμή της την αντλεί κατά κύριο λόγο από αυτές.

Και σαν κοινωνία μας είναι αδιανόητο το ότι εξαρτόμαστε από την θεολογία, παίρνουμε μαχαίρι και κόβουμε τις ρίζες μας και μετά απορούμε: τι έχουν τα έρημα και ψοφάνε;

Αν ρωτάτε εμένα θα σας πω ότι πιστεύω ότι αυτή η εικόνα, όπως και όλες οι άλλες θαυματουργές, δεν έχουν πολλά κοινά με τις …κοινές εικόνες, αλλά κανένα κοινό με το (ιστορικό) πρόσωπο που συμβολίζουν.

Πηγή : Αρσένιος Μέσκος.

Σχόλιο : Ο Αρσένιος Μέσκος ο οποίος ζεί σαν βδέλα απο το κορμί της Εκκλησίας όπως τόσα άλλα παράσιτα, εκμεταλλευόμενος την ανυπαρξία διοικήσεως και πίστεως καί γνώσεως, συνεχίζει το θέατρο του στη σημερινή του ανάρτηση και αποκαλύπτει επιτέλους τα βαριά συμπτώματα της ασθένειας του. Κατ'αρχάς φαίνεται να έχει διαλύσει το μυαλό του με την επιστημονική θεολογία του Αγουρίδη και του Βασιλειάδη. Κάθισα μερικά μέτρα μακριά και αφέθηκα να την αισθάνομαι και να την απολαμβάνω… Φυσικά απολαμβάνει διάφορα περίεργα πράγματα εφόσον η δειλία του τού στέρησε την φυσική απόλαυση.Έχω την αίσθηση ότι ελάχιστοι, μάλλον κανένας δεν καταλαβαίνει το γιατί. Υπεραναπληρώνοντας μόνο αυτός καταλαβαίνει, οι υπόλοιποι γύρω του είναι βλάκες είναι ο πιό έξυπνος απο όλους. Του το επιβέβαίωνε συχνά και η μαμά.
Αυτή η εικόνα-δεν έχουν πολλά κοινά με τις …κοινές εικόνες, αλλά κανένα κοινό με το (ιστορικό) πρόσωπο που συμβολίζουν.

Αυτό το πολύ κακό παιδί, αυτός ο έξυπνος αλητάκος καταλαβαίνει και απολαμβάνει τη μαγεία. Αλχημιστής, μάγος. Ζει σε παραλήρημα. Είναι ο Giordano Bruno της Ελλάδος.
Στην πραγματικότητα τις μόνες εξηγήσεις που διαθέτει τις πέρνει απο την θεοσοφία.
Αισθάνεται τόσο πολύ έξυπνος που δέν καταλαβαίνει ότι συνεχίζει να πιστεύει σαν τα πρόβατα των πνευματικών της Εκκλησίας, τους οποίους αποστρέφεται, στο προορατικό χάρισμα όλων των βιβλικών θεολόγων και έχει σκουπίσει όλες τις αντιχριστιανικές δοξασίες σαν τις γριούλες που κατηγορεί. Είναι η μοίρα της κατακρίσεως. Η μοίρα των μαμόθρεφτων.

Αμέθυστος