«Κανένας σταυρὸς δὲν νικᾶ τὴν Ἀνάσταση»

π. Ἀνανίας Κουστένης - Ὁ Ἅγιος Πορφύριος μᾶς ἔλεγε:
Ὅταν ἔχετε δυσκολίες, εἴτε προσωπικές, εἴτε ἐθνικές, εἴτε οἰκογενειακὲς νὰ σκέφτεστε ὅτι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔγινε, συνετελέσθη κι αὐτὸ δὲν ἀνακαλεῖται στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων....
Ἀφοῦ ἔγινε τὸ ἀκατόρθωτο, τὸ πιὸ δύσκολο γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τότε ὅλα τὰ ἄλλα δύσκολα ἔρχονται δεύτερα. Ὅσοι "σταυροὶ" κι ἂν βρεθοῦν στὴ ζωή μας, ὅ,τι κι ἂν συμβεῖ στὴν Πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάδα εἶναι γῆ τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἡ ἀγαπημένη τοῦ Κυρίου, διότι ἡ Ἑλλάδα ἀγάπησε καὶ ἀγαπᾶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Πατρίδα μας, καθὼς καὶ ἡ Οἰκουμένη βρίσκονται σὲ δύσκολες ὧρες... Καὶ ἐκεῖνοι ποῦ θέλουν νὰ κάνουν τὰ ἀφεντικὰ καὶ νὰ ὁρίζουν τὶς τύχες τῶν Κρατῶν, τῶν λαῶν καὶ τῶν Ἐθνῶν, ἕνα νὰ ξέρουν καὶ νὰ γνωρίζουν, πῶς ἀφέντης τοῦ κόσμου καὶ τῶν Ἐθνῶν ὅλων, ἀλλὰ καὶ τῆς κάθε ψυχῆς εἶναι ὁ Ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Ἰησοῦς Χριστός, τὸ ἐσφαγμένο Ἀρνίο.
Τὸ μέλλον τοῦ κόσμου ἀνήκει πιὰ στὴν Ἀνάσταση. Καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως!

π. Ἀνανίας Κουστένης

πηγή

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: «Κανένας σταυρὸς δὲν νικᾶ τὴν Ἀνάσταση»

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ:ΤΩΡΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

                                         

Μικρό αφιέρωμα βασισμένο σε απόσπασμα του βιβλίου "Πνευματική Ολυμπιάδα" του Γέροντα Γεωργίου Αλευρά, που περιγράφει όλα όσα αποκαλυπτικά είπε ο Άγιος Πορφύριος λίγο πριν φύγει από αυτόν τον κόσμο σχετικά με το Γ' Κεφάλαιο του Προφήτου Ησαΐα και τί θα ζήσουμε κι εμείς ως νέος Ισραήλ αντίστοιχα με όσα έζησε και το Ισραήλ, που προφητικά αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο.

Προσκυνητής: ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ:ΤΩΡΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 

~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης_"Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή; Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου και να λες σιγά-σιγά το τροπάριο: “Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…”. Θα βλέ­πεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου -και στη ζωή του κόσμου όλου- έγινε. Η Ανάσταση του Χρι­στού, η σωτηρία μας! Και θα συνειδητοποιήσεις ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου."

Άγιος Γέροντας Πορφύριος: Μη λες όλη την ώρα : «Θεέ μου είμαι αμαρτωλός»!

Τον Οκτώβριο του 1990 βρέθηκα, λόγω διαφόρων προβλημάτων, σε μια όχι καλή πνευματική κατάσταση και δοκίμασα αφόρητους πειρασμούς.

Μη έχοντας ούτε τη δύναμη να προσευχηθώ- ήταν ένα πολύ παράδοξο πράγμα- περιορίστηκα για κάμποσες ημέρες, αντί άλλης προσευχής, να λέω: «Θεέ μου, είμαι αμαρτωλός, δεν έχω τρόπο να μιλήσω μαζί σου». Και θυμόμουν το Γέροντα, ο οποίος πολλές φορές μου είχε πει: «Ξέρεις, Νίκο, πόσο μεγάλη δωρεά είναι το ότι μας έδωσε ο Θεός το δικαίωμα να του μιλούμε κάθε ώρα και κάθε στιγμή και σε οποιαδήποτε θέση και αν βρισκόμαστε, κι εκείνος να μας ακούει; Αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή που έχουμε. Γι’ αυτό πρέπει να αγαπήσουμε το Θεό».

Ευρισκόμενος ,λοιπόν, σ’ εκείνη την πνευματική κατάπτωση που σας είπα, πήγα με τρεις φίλους μου να συναντήσω το Γέροντα Πορφύριο. Μπήκαν πρώτα οι άλλοι και τελευταίος μπήκα εγώ.

Μόλις μπήκα μέσα, μου λέει: «Κάθισε , αμαρτωλέ». Μόλις μου το είπε αυτό, κατάλαβα ότι όλο αυτό τον καιρό παρακολουθούσε την κατάσταση στην οποία είχα περιέλθει.

Κι όπως ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του ασθενής, με τις πολυπληθείς ασθένειες που είχε, βρήκε τη δύναμη, σηκώθηκε και σαν θυμωμένος μου είπε: «Πες, Νίκο, τίποτε άλλο, παρά όλη την ώρα λες: είμαι αμαρτωλός, είμαι αμαρτωλός». Και συνέχισε το ίδιο σαν θυμωμένος: «Πες τίποτε άλλο στο θεό. Κάνε προσευχή. Δεν κατάλαβες ότι αυτό ήταν πειρασμός και δεν μπόρεσες ν’ αντισταθείς;»

Βγαίνοντας έξω, ο ένας από τους τρεις φίλους , μαζί με τους οποίους είχα πάει εκείνη την ημέρα στο Γέροντα και στον οποίο αφηγήθηκα τι μου είχε πει ο Γέροντας Πορφύριος, μου είπε ότι εκείνου του είχε διορθώσει και μια λέξη στην προσευχή που έκαμνε. Του είπε: «Γιάννη, αυτή τη λέξη να μη τη λες έτσι, αλλά να τη λες έτσι». [ Ι 160]

Άφθαρτα τα χέρια του Αγίου Πορφυρίου κατά την μυστική ανακομιδή των Αγίων λειψάνων του… "Μυστικά ήθελε, από μεγίστη ταπείνωση, να γίνει η κηδεία του ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος, μυστικά ήθελε να είναι και τα λείψανά του, για τον ίδιο ακριβώς λόγο."

* Ο γέρων Ακάκιος, πνευματικό παιδί του Αγίου Πορφυρίου, βεβαιώνει ότι κατά την μυστική εκταφή του σκηνώματος του Αγίου Πορφυρίου, τα χέρια του βρέθηκαν άφθαρτα…

Δες το αναλυτικά:

~ Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΚΤΑΦΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ! ΑΦΘΑΡΤΑ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ     Βίντεο…

Μυστικά ήθελε, από μεγίστη ταπείνωση, να γίνει η κηδεία του ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος, μυστικά ήθελε να είναι και τα λείψανά του, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Πράγματι η κηδεία του έγινε μυστικά, με λίγους πατέρες που τον διακονούσαν εκεί στα ασκητικά Καυσοκαλύβια (στο κάτω, νότιο μέρος) του Αγίου Όρους στις 2 Δεκεμβρίου 1991 μ.Χ. (νέο), βάζοντάς τον σε έναν απλό καλογερικό τάφο, που κοσμούσαν λίγες πέτρες και ένας ξύλινος σταυρός…

Κατά την τάξη των Καυσοκαλυβίων, έπρεπε όμως μετά τρία χρόνια να γίνει εκταφή, ανακομιδή όπως λέγεται, των λειψάνων του, η οποία και πράγματι έγινε επίσης μυστικά, σε ανύποπτο χρόνο, για να μην αντιληφθεί κανείς που θα είναι τα άγια οστά του, τα οποία πέρασαν τόσες δοκιμασίες, ταλαιπωρίες και ασθένειες.

Η ανακομιδή μάλιστα φέρεται να έγινε έναν μήνα πριν συμπληρωθούν τα τρία χρόνια, στις 3 Νοεμβρίου 1994 μ.Χ., (ημέρα ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου) ώστε να επιτευχθεί η μυστικότητα. Σύμφωνα δε με κάποιες μαρτυρίες, τα ιερά λείψανα του Οσίου Πορφυρίου έχουν πια ταφεί σε απόρρητο μέρος στο παρακείμενο δάσος των Καυσοκαλυβίων, σε τόπο που μόνο ένας – δυο πατέρες γνωρίζουν!ΤΑ 

ΤΑ ΑΦΘΑΡΤΑ ΧΕΡΙΑ

Πόσο όμως μπορεί να κρυφτεί ο λύχνος κάτω από το μόδι; Πόσο μπορεί ένας τόσο, μα τόσο μεγάλος Άγιος, με χαρίσματα απίστευτα, συγκλονιστικά, να παραμένει “κρυμμένος”, ενώ η κοινωνία έχει τόση ανάγκη από ένα τέτοιο μεγάλο θείο αποκούμπι και παρηγοριά;

Όταν μάλιστα, όπως ομολογεί εδώ και χρόνια, ένας από τους μοναχούς που ήταν συνεχώς δίπλα του στις τελευταίες του ώρες, ο Γέροντας Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης, τα χέρια του Αγίου Πορφυρίου βγήκαν παντελώς άφθαρτα από τον τάφο ! Γιατί με αυτά τα χέρια ευλογούσε ! Με αυτά τα χέρια θεράπευε ! Με αυτά τα χέρια έδινε τους θησαυρούς της αγάπης και της παρηγοριάς του, “ανασταίνοντας” την ζωή των ανθρώπων!

Η μυστικότητα των λειψάνων ίσχυε σίγουρα και είχε νόημα πριν την επίσημη αγιοκατάταξη του Αγίου Πορφυρίου. Θα ισχύσει όμως και για μετά; Δηλαδή για τώρα, αφού το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον έχει ήδη ανακηρύξει Άγιο της Ορθοδοξίας από τις 27-11-2013 μ.Χ. (δείτε εδώ);

Γιατί η Ελλάδα περιμένει τα άφθαρτα χέρια του Αγίου Πορφυρίου να την ευλογήσουν, να την στηρίξουν, να την οδηγήσουν και πάλι στο ταπεινό, ορθόδοξο μονοπάτι της μεγάλης και συγχωρετικής αγκαλιάς του Χριστού και την απαστράπτουσα μητρική και προστατευτική Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου! Και ιδίως η νεολαία.

Τα σχολεία, τα παιδιά που τόσο αγαπούσε και για τα παραστρατήματα των οποίων έλεγε ξεκάθαρα πως εμείς φταίμε! Συμβουλεύοντας πρώτα να αλλάξουμε ζωή εμείς και έπειτα, παρακαλώντας γονατιστοί τον Θεό, θα αλλάξουν και αυτά…

ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ

|εμείς από τον Κωνσταντίνο Σύμπουρα. // amfoterodexios.blogspot.

Άφθαρτα τα χέρια του Αγίου Πορφυρίου κατά την μυστική ανακομιδή των Αγίων λειψάνων του… “”” Μυστικά ήθελε, από μεγίστη ταπείνωση, να γίνει η κηδεία του ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος, μυστικά ήθελε να είναι και τα λείψανά του, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.””” | Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου

Πατρικές νουθεσίες του Αγίου Γέροντα ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

* «Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής. Ο πρώτος είναι να έχεις μία αρρώστια. ό δεύτερος είναι να κάνεις όλες τις δουλειές με χαρά. και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα. Αυτό το τελευταίον έχει τί το περισσόν».

* «Να λυώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ' ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή. Μ' αυτό τον τρόπο θ' αγιάσεις».

* «Να σκέπτεσαι καλά για τον άλλο. Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο. Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον, διότι τότε επηρεάζετε κι' αυτόν άσχημα.

* «Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε: Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος, δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ' αγαπούν». Τους εξηγώ τότε «όλα αυτά προέρχονται από τον εγωισμό. Όταν στραφείς προς το Θεό, δεν ζητάς τίποτε, δεν είσαι ανικανοποίητος, κι' είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος. Τους αγαπάς τότε όλους κι' εκείνοι σ' αγαπούν. Κι' αυτό εξαρτάται από εσένα, διότι ενώθηκες με τον Θεό».

* «Η μητέρα αρχίζει να παιδαγωγεί το παιδί της μέσα από τη μήτρα της, με τα ψυχικά της βιώματα».

* «Επιτρέπεται», έλεγε, «να βοηθά ο Θεός τον άνθρωπο να κάμνει τόσες εφευρέσεις, να τις χρησιμοποιεί ο διάβολος κι' εμείς οι χριστιανοί να μη τις χρησιμοποιούμε;».

* «Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό η ψυχή μας ελευθερώνεται από το φόβο». - «Όποιος αγαπά το Χριστό αυτός αποφεύγει την αμαρτία».

* «Βρίσκεσαι μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ' αυτό τον τρόπο να διώξης το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο για να μπη το φως και μόνο τότε θα φύγη το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξη το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες. αυτό είναι το φως, που θα διώξη το σκοτάδι».

* «Όταν σε μια χώρα πέσει πολλή αμαρτία, τότε και τα πολιτικά της θέματα πάνε στραβά, αντί να πηγαίνουν ίσια».

* «Αν τακτοποιηθούν τα εσωτερικά του ανθρώπου, αυτόματα θα τακτοποιηθούν και τα εξωτερικά».

* «Ένας τρόπος υπάρχει, για να μην έχουμε προβλήματα με τα παιδιά. η αγιότητα. Γίνετε άγιοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας».

* «Όταν βλέπεις τον διάβολο να πατά στο λαιμό το παιδί σου, εσύ, αντί να θυμώνης στο παιδί σου, διότι παραστράτησε, να μιλάς στο Θεό γι' αυτό...».

* «Όσα θα έλεγες σ' αυτό το παιδί σου, αφού έχει κάποιες αντιδράσεις, λόγω του χαρακτήρος του, να τα λες στο Θεό. Γονάτιζε στο Θεό και, διά της χάριτος του Θεού, τα λόγια σου θα μεταβιβάζονται στο παιδί σου».

* «Η χάρις του Θεού σ' εμάς τους Ορθοδόξους αποκαλύπτει τα μυστήρια».

* «Εγώ δεν έχω τίποτε. Ένα πράγμα ξέρω. μετάνοια, εξομολόγησι, ζωή μέσα στην Εκκλησία». * «Η θρησκεία μας είναι κάτι το μεγαλειώδες. θεραπεύει τα πάντα. Ν' αγαπήσεις τον Χριστό και τότε όλα θ' αλλάξουν μέσα σου και γύρω σου».

* «Στενοχωρούμαι και στενάζω, διότι δεν αγάπησα το Θεό, όσο πρέπει».

* «Το χάρισμα, παιδί μου, δεν είναι δικό μου. είναι του Θεού. Λέω αυτό, που με φωτίζει ο Θεός εκείνη την ώρα, αυτό που μου λέει ο Θεός και όχι αυτό, που λέει ο νους μου, η φαντασία μου, η γνώση μου, η δική μου δυνατότητα».

* Πριν την κοίμησί του δύο εβδομάδες είπε τηλεφωνικώς, από το κελλί του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, τα εξής στην ερώτησι μιας κυρίας, πότε θα επέστρεφε στην Αθήνα: «Άκουσε, κόρη μου, σας αγαπώ όλους, αλλά εδώ έχω υψηλότερα καθήκοντα. Είμαι πολύ αμαρτωλός και ήρθα εδώ να βρω το Θεό».

* «Όταν φύγω θα είμαι πιο κοντά σας. Μετά θάνατον καταργούνται οι αποστάσεις».

* «Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φθάσει σε μία αθλία κατάσταση. Ο Θεός, όμως μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει ν' απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό».

* «Ο ταπεινός, έλεγε, δεν είναι μια προσωπικότητα διαλυμένη. Έχει συνείδηση της καταστάσεώς του, αλλά δεν έχει χάσει το κέντρο της προσωπικότητάς του. Ξέρει την αμαρτωλότητά του, τη μικρότητά του και δέχεται τις παρατηρήσεις του πνευματικού του, των αδελφών του. Λυπάται, αλλά δεν απελπίζεται. Θλίβεται, αλλά δεν εξουθενώνεται και δεν οργίζεται. Ο κυριευμένος από το πλέγμα κατωτερότητας, εξωτερικά και στην αρχή, μοιάζει με τον ταπεινό. Αν, όμως, λίγο τον θίξεις ή και τον συμβουλεύσεις, τότε το αρρωστημένο εγώ εξανίσταται, ταράζεται, χάνει κι' αυτή τη λίγη ειρήνη που έχει. Το ίδιο, έλεγε, συμβαίνει και με τον παθολογικά μελαγχολικό σε σχέση με το μετανοούντα αμαρτωλό. «Ο μελαγχολικός περιστρέφεται κι' ασχολείται με τον εαυτό του και μόνο. Ο αμαρτωλός, που μετανοεί κι' εξομολογείται, βγαίνει από τον εαυτό του. Αυτό το μεγάλο έχει η πίστη μας: τον εξομολόγο. Τον πνευματικό. Έτσι και το 'πες στο Γέροντα κι' έλαβες τη συγχώρεση, μη γυρνάς πίσω...».

Ό,τι είναι μεσα στό νού, είναι καί στήν καρδιά.

Νά προσεύχεσθε στόν Θεό μέ ανοιχτά τά χέρια. Αυτό είναι τό μυστικό τών αγίων.
Μόλις άνοιγαν τά χέρια τους, τούς επεσκέπτετο ή θεία χάρις.
Οί Πατέρες τής Εκκλησίας χρησιμοποιούν ώς πιό αποτελεσματική τή μονολόγιστη ευχή:«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Τό κλειδί γιά τήν πνευματική ζωή είναι ή ευχή.

Τήν ευχή δέν μπορεί κανείς νά τή διδάξει,ούτε τά βιβλία, ούτε ό γέροντας, ούτε κανείς.
Ό μόνος διδάσκαλος είναι ή θεία χάρις. Άν σάς πώ ότι τό μέλι είναι γλυκό, είναι ρευστό,
είναι έτσι κι έτσι, δέν θά καταλάβετε,άν δέν τό γευθείτε.

Τό ίδιο καί στήν προσευχή,άν σάς πώ, «είναι έτσι, νιώθεις έτσι» κ.λπ.,δέν θά καταλάβετε, ούτε θά προσευχηθείτε,«εἰ μὴ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι».

Μόνο τό Πνεύμα τό Άγιον,μόνο ή χάρις τού Θεού μπορεί νά εμπνεύσει τήν ευχή.
Δέν είναι δύσκολο νά πείτε τήν ευχή,αλλά δέν μπορείτε νά τήν πείτε σωστά,γιατί κλωτσάει ό παλαιός εαυτός σας.

Άν δέν μπείτε στήν ατμόσφαιρα τής χάριτος,δέν θά μπορέσετε νά κάνετε τήν ευχή.
Μόλις ακούσετε προσβλητικό λόγο, λυπάστε καί μόλις σάς πουν καλό λόγο,
χαίρεστε καί λάμπετε;
Μ’ αυτό δείχνετε ότι δέν είστε έτοιμοι,δέν έχετε τίς προϋποθέσεις.
Γιά νά έλθει ή θεία χάρις,πρέπει ν’ αποκτήσετε τίς προϋποθέσεις,τήν αγάπη καί τήν ταπείνωση,διαφορετικά δημιουργείται αντίδραση.

Γιά νά μπείτε σ’ αυτή τή «φόρμα»,θά ξεκινήσετε απ’ τήν υπακοή.
Πρέπει πρώτα νά δοθείτε στήν υπακοή,γιά νά έλθει ή ταπείνωση.
Βλέποντας τήν ταπείνωση,ό Κύριος στέλνει τή θεία χάρη κι έπειτα έρχεται μόνη, αβίαστα, ή προσευχή.Άν δέν κάνετε υπακοή καί δέν έχετε ταπείνωση,ή ευχή δέν έρχεται καί υπάρχει καί φόβος πλάνης.

Νά ετοιμάζεστε σιγά – σιγά,απαλά – απαλά καί νά κάνετε τήν ευχή μέσα στό νού.
Ό,τι είναι μεσα στό νού, είναι καί στήν καρδιά.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Προσκυνητής: Ό,τι είναι μεσα στό νού, είναι καί στήν καρδιά.

Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους

 

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Όταν αγαπάμε, νομίζουμε ότι προσφέρουμε στους άλλους, ενώ στην πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στον εαυτό μας.
Η αγάπη χρειάζεται θυσίες.
Να θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, που στην πραγματικότητα είναι του Θεού.
Μην σε νοιάζει ποτέ αν σε αγαπούν.
Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχάνουν.
Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους.
Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή.
Εσύ μόνο ξεχείλιζε από αγάπη Χριστού προς όλους και τότε έρχεται μυστικά μια μεταβολή, μια αλλαγή σε όλο το σύνολο.
Αυτό που σου λέω, είναι η καλύτερη ιεραποστολή.

https://www.askitikon.eu

Πατερικός: Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους

Πέστε το στην Παναγία

 του Αγίου Γέροντα Πορφυρίου

«Αυτά πού θέλετε να πείτε στα παιδιά σας, να τα λέτε με την προσευχή σας. Τα παιδιά δεν ακούν με τα αυτιά• μόνο όταν έρχεται η Θεία Χάρις πού τα φωτίζει, τότε ακούνε αυτά πού θέλουμε να τους πούμε. Όταν θέλετε να πείτε κάτι στα παιδιά σας, πέστε το στην Παναγία κι αυτή θα ενεργήσει. Η προσευχή σας αυτή θα γίνει ζωογόνος πνοή, πνευματικό χάδι, πού χαϊδεύει, αγκαλιάζει, έλκει τα παιδιά».
Ο π. Πορφύριος πίστευε στην αξία πού έχει η προσευχή για την πνευματική ζωή του ανθρώπου και συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά πώς να προσεύχονται:
«Να εύχεσαι έτσι απλά, απλά και ταπεινά, με πίστη απλή, χωρίς να περιμένεις να σου απαντήσει ο Θεός. Χωρίς να δεις το χέρι Του ή το πρόσωπό Του ή το φωτισμό Του. Τίποτα! Να πιστεύεις! Εφ’ όσον μιλάς με το Θεό, μιλάς πραγματικά με το Θεό».

Η αγάπη του αγίου Πορφυρίου μας συνόδευε

 

Η αγάπη του αγίου Πορφυρίου μας συνόδευε

Ο άγιος Πορφύριος, ο Άγιος της Αγάπης – διηγείται η Σοφία Ορφανίδου –, αγαπούσε αδιάκριτα όλους. Δεν υπήρχαν γι’ αυτόν γνωστοί και άγνωστοι. Όλοι ήμασταν παιδιά του και εκείνος ήταν ο πατέρας μας. Μας ευλογούσε απλόχερα, μας παρηγορούσε, μας ανακούφιζε και μας θεράπευε. Θεράπευε μυστικά τόσο τις ασθένειες της ψυχής μας όσο και του σώματός μας. Συμπονούσε και έκλαιε παρακαλώντας τον Χριστό για την θεραπεία των ασθενών, ιδίως των καρκινοπαθών. Πόσους και πόσους δεν εθεράπευσε μυστικά, αλλά και φανερά. Σε μια συνομιλία μας με ερώτησε από ποια ασθένεια έπασχε γνωστός μας Επίσκοπος και, όταν του είπα «καρκίνο του ήπατος», μου είπε: «Αυτή η ασθένεια κάνει τον άνθρωπο να συνειδητοποιήση πως η ζωή του παρήλθε και πως σε λίγο θα βρεθή ενώπιον του μυστηρίου του θανάτου».

Κάποτε επιστρέφαμε από ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Συνταξιδιώτης μας του λέει: «Γέροντα, οι άνθρωποι που είδαμε εκεί ως επί το πλείστον δεν ήταν όμορφοι· μήπως επειδή είναι αβάπτιστοι;». «Το βάπτισμα, παιδί μου, απάντησε, ωραιοποιεί τον άνθρωπο, διότι δέχεται άπλετα την Χάρη του Θεού… Και μάλιστα ο βαπτιζόμενος, εφ’ όσον με τον αγώνα του κρατήσει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα δεχθή και τους καρπούς Του, που είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια».

Μου ζήτησε να επαναλάβω τις 9 αυτές αρετές, αλλά δυσκολεύτηκα, και στενοχωρημένος μου είπε: «Δεν ξέρουμε, μωρέ, την θρησκεία μας, δεν διαβάζουμε την Αγία Γραφή και τους Πατέρες μας. Να προσεύχεστε και να μελετάτε. Η προσευχή και η μελέτη δεν πρέπει να γίνωνται μηχανικά, αλλά να γίνωνται αργά-αργά και να περνούν από τον νου και την καρδιά μας. Να διαβάζετε τους Ψαλμούς και τους Κανόνες των Αγίων, οι οποίοι γλυκαίνουν την ψυχή. Ο Θεός από εσένα ζητά λίγα πράγματα και μετά σου δίνεται… Γράφονται πολλά για την Προσευχή, κανείς όμως δεν μπορεί να πη τι είναι… Κανείς δεν μπορεί να περιγράψη σε άλλον το μέλι που εγεύθη σε κάποια χώρα που πήγε· πρέπει κι ο άλλος να το γευθή για να το καταλάβη».

Τόνιζε πως βοηθά πολύ η προσευχή που γίνεται για τους άλλους με αγάπη. «Είναι σπουδαίο πράγμα, μου είπε σε κάποια συνάντησή μας, να είσαι καθαρίστρια σε οίκο ανοχής… Είναι μεγάλη προσφορά… Με κατάλαβες, μωρέ;…».

– Όχι, Γέροντα.

– Να, μωρέ, να είσαι καθαρίστρια εκεί μέσα και να κάμης το καθήκον σου… Να σκουπίζης, να σφουγγαρίζης καλά και συγχρόνως να λέγης την ευχή… Να μην λέγης όμως τίποτε άλλο, να μην κάνης κατήχηση… Ε! τι να σου πω, τις έσωσες…

Μεγάλη ήταν η έγνοια του για την σωστή ανατροφή των παιδιών. Όταν συνόδευσα κάποτε ένα πολύτεκνο ζευγάρι μέχρι τον Άγιό μας, άκουσα να λέη: «Στα παιδιά σας να μην είστε καταπιεστικοί, γιατί τώρα μπορεί να πηγαίνουν στην Εκκλησία και να νηστεύουν, αλλά αργότερα δεν θα θέλουν ούτε να σας βλέπουν, διότι θα σας αισθάνωνται ως κακούς καταπιεστάς. Θέλετε να κάνετε τα παιδιά σας καλά, ενώ εσείς δεν είστε καλοί…».

Η αγάπη του μας συνόδευε όπου κι αν βρισκόμασταν. Κάποτε μου παρήγγειλε κάποιος ένα βιβλίο με αποκρυφιστικό περιεχόμενο. Πήγα λοιπόν σε ένα βιβλιοπωλείο και το αγόρασα. Την επομένη, μόλις έφθασα στο Μοναστήρι, μου λένε ότι με ζητούσε ο Γέροντας. Μόλις έφθασα στο κελλάκι του, η πρώτη του κουβέντα μόλις με αντίκρυσε ήταν: «Τι σχέση έχεις εσύ με τις Ανατολικές θρησκείες;». «Καμμία», του λέγω. «Μα τότε, απάντησε, τι δουλειά είχες στα βιβλιοπωλεία τους;». Θυμήθηκα την παραγγελία που είχα, του εξήγησα σχετικά και η απάντησή του ήταν κατηγορηματική. «Να μην πηγαίνης ούτε στα βιβλιοπωλεία τους». Απάντηση που με ενθουσίασε, που με χαροποίησε, γιατί ένοιωθα ότι με παρακολουθούσε, ότι με φρόντιζε, είχε την έγνοια μου.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 73.

https://www.koinoniaorthodoxias.org

Πατερικός: Η αγάπη του αγίου Πορφυρίου μας συνόδευε

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ μεταξὺ τοῦ προφήτη καὶ τοῦ ψευδοπροφήτη - π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ

μεταξὺ τοῦ προφήτη καὶ τοῦ ψευδοπροφήτη, ἀπέναντι στὶς δυσοίωνες προφητεῖες; Ὁ ἅγιος Πορφύριος, ἐνεργὸ ἔχον τὸ προφητικὸ χάρισμα ἔλεγε ὅτι οἱ προφητεῖες ποὺ ἔχουν περιεχόμενο καταστροφικό, δυσοίωνο, μὲ γεγονότα φοβερά, γράφτηκαν γιὰ νὰ μὴ γίνουν! Μετανοώντας ὁ κόσμος νὰ ἀλλάξει τὸν ροῦ τῆς ἱστορίας. Ὅπως ἔγινε στὴ Νινευϊ καὶ ὁ Θεὸς "ἄλλαξε ἀπόφαση" (!) βλέποντας τὴ μετάνοια τοῦ λαοῦ καὶ δὲν τὸν κατέστρεψε. Γι΄ αὐτὸ πόθος τῶν Ἁγίων, ἀκόμη κι ἂν βλέπουν τὰ μέλλοντα, εἶναι νὰ ζητοῦν μὲ δάκρυα νὰ μετανοήσει ὁ κόσμος καὶ οἱ ἴδιοι. Γιὰ νὰ ζήσει τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ ὁ κόσμος! Ἀκόμη καὶ ἐν μέσῳ δεινῶν.

Ὁ ψευδοπροφήτης, ὁ ἔχων δαιμόνιο μελλοντολογίας, καθὼς ἀνιχνεύει ἂν ἔρχονται τὰ δεινὰ ποὺ ἐκδιηγοῦνται οἱ προφητεῖες, (πολλάκις διαστρεβλώνοντάς τες ἢ βγάζοντας καὶ καινούργιες) καὶ βιάζεται νὰ τὰ ἐξαγγείλει, προτιμάει νὰ τιναχτεῖ ὁ κόσμος στὸν ἀέρα, νὰ μὴ μείνει κανείς, (λὲς καὶ θὰ μείνει ὁ ἴδιος!) ἀρκεῖ νὰ βγεῖ ἡ μελλοντολογία του καὶ νὰ δοξαστεῖ. Πόθος του δὲν εἶναι ἠ μετάνοια τοῦ κόσμου, κυρίως τοῦ ἰδίου, γιὰ νὰ ζήσει ἐν Χριστῷ, ἀλλὰ τὸ "δοξάστε με καὶ χειροκροτῆστε με". Καὶ ὑπάρχουν οἱ θορυβοποιοὶ ἀδαεῖς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦν. Οἱ "τοῦ τάδε". Καὶ μᾶλλον θόρυβος γίνεται.

Στὴν παγίδα αὐτὴ μπορεῖ νὰ πέσουν καὶ ἅγιοι διότι οὐδεὶς ἀλάθητος παρὰ μόνον ὁ Πάπας. Καὶ θυμᾶμαι συχνὰ τὸν ἅγιο Παϊσιο, ἀλλὰ καὶ τὸν γέροντα Μωϋσῆ τὸν ἁγιορείτη ποὺ τὸν ἐπαναλάμβανε καὶ συχνὰ ἔλεγε: πόσο μὲ ἀναπαύουν τὰ λάθη τῶν Ἁγίων! Διότι ἔτσι ταπεινώνονται καὶ οἱ Ἅγιοι καὶ λάμπουν ἀκόμη πιὸ πολύ, μέσα στὴ μετάνοια καὶ τὴν προσευχή τους νὰ σωθοῦμε ὅλοι, τελευταῖοι καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι...

π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Αναστάσιος: ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ μεταξὺ τοῦ προφήτη καὶ τοῦ ψευδοπροφήτη - π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας

Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος ο έρωτας του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.

Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο. Είναι μία πνευματική τρέλα, αλλά εν Χριστώ. Σε μεθάει σαν το κρασί το ανόθευτο, αυτό το κρασί το πνευματικό. Όπως λέγει ο Δαβίδ: «Ελίπανας εν ελαίω την κεφαλήν μου και το ποτήριόν σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον» (Ψαλ. 22, 5). Ο πνευματικός οίνος είναι άκρατος, ανόθευτος, πολύ δυνατός κι όταν τον πίνεις, σε μεθάει. Αυτή η θεία μέθη είναι δώρο του Θεού, που δίδεται στους «καθαρούς τη καρδία» (Πρβλ. Ματθ. 5, 8).

Όσο μπορείτε να νηστεύετε, όσες μετάνοιες μπορείτε να κάνετε, όσες αγρυπνίες θέλετε ν’ απολαμβάνετε, αλλά να είστε χαρούμενοι. Να έχετε τη χαρά του Χριστού. Είναι η χαρά που διαρκεί αιώνια, που έχει αιώνια ευφροσύνη. Είναι χαρά του Κυρίου μας, που δίνει την ασφαλή γαλήνη, τη γαλήνια τερπνότητα και την πάντερπνη ευδαιμονία. Η χαρά η πασίχαρη, που ξεπερνά κάθε χαρά. Ο Χριστός θέλει κι ευχαριστείται να σκορπάει τη χαρά, να πλουτίζει τους πιστούς Του με χαρά. Εύχομαι, «ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» (Α’ Ιω. 1,4).

Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο, όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σάς το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μάς αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μάς γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσομε τον Χριστό. Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Πώς το λέγει ο Δαβίδ; «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες, εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων» (Ψαλμ. 126, 1).

Αυτά η ψυχή μας θέλει να αποκτήσει. Αν προετοιμασθούμε ανάλογα, η χάρις θα μάς τα δώσει. Δεν είναι δύσκολο. Αν αποσπάσουμε την χάρι, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα κι ευλογία Θεού. Η θεία χάρις διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει ν’ ανοίξουμε, για να έλθει στην διψώσαν καρδίαν μας και να την πληρώσει. Το πλήρωμα είναι ο Χριστός, η Παναγία μας, η Αγία Τριάς. Τι ωραία πράγματα!

Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάς. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

Ο Χριστός είναι η ζωή, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, το παν. Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Αυτή είναι η κόλαση, η μη αγάπη. Ζωή είναι ο Χριστός. Η αγάπη είναι η ζωή του Χριστού. Ή θα είσαι στη ζωή ή στο θάνατο. Από σένα εξαρτάται να διαλέξεις.

Ένας να είναι ο στόχος μας, η αγάπη στον Χριστό, στην Εκκλησία, στον πλησίον. Η αγάπη, η λατρεία προς τον Θεό, η λαχτάρα, η ένωση με τον Χριστό και με την Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη στον Χριστό είναι κι αγάπη στον πλησίον, σ’ όλους, και στους εχθρούς. Ο χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό θα κατορθώσουμε ν’ αγαπήσουμε τον Θεό. Ενώ το επιθυμούμε, ενώ το θέλουμε, ενώ είμαστε άξιοι, η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν αγαπάμε τον αδελφό, αγαπάμε την Εκκλησία, άρα τον Χριστό. Μέσα στην Εκκλησία είμαστε κι εμείς. Άρα όταν αγαπάμε την Εκκλησία, αγαπάμε και τον εαυτό μας.

Πηγή: “Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου Βίος και Λόγοι”, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2003

Ὁ Ὅσιος Πορφύριος καί ὁ ὅσιος Γέρων Παΐσιος γιά τόν Πάπα καί τόν διάλογο μαζί του.

                             

Ο ΠΑΠΑΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μέ ἀφορμή τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Κωνσταντινούπολη, ἄς δοῦμε τί φρονοῦσαν οἱ δύο μεγάλοι σύγχρονοι Γέροντες Ὅσιος Πορφύριος καί π. Παΐσιος γιά τόν Πάπα, τόν Παπισμό, τούς διαλόγους μαζί του καί τήν σχέση του μέ τήν Ὀρθοδοξία.

                                                   

«Ἀμερικανίδα καθηγήτρια διαβίβασε σέ Ὀρθόδοξο κληρικό τήν ἐπιθυμία τοῦ πάπα νά προσκαλέσει τόν Γέροντα Παΐσιο καί Γέροντα Πορφύριο νά πᾶνε στό Βατικανό. Ἡ ἀπάντηση καί τῶν δύο ἦταν ἡ ἑξῆς: Ὄχι δέν μποροῦμε νά πᾶμε. Διότι ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία καί ὁ Πάπας δέν εἶναι ἕτοιμοι. Ἔχουν πολύ ἐγωισμό. Ὄχι μόνο θέλουν νά μᾶς ὑποτάξουν, ἀλλά καί δέν πιστεύουν ὅτι ἔχουμε τήν ἀλήθεια ἐμεῖς. Δέν χρειάζεται νά πᾶμε. Καλύτερα θά βοηθήσουμε τήν ὑπόθεση μέ τήν προσευχή μας»[1].

Βλέπουμε ἀπό τά ἀνωτέρω, καθαρά, τίς θέσεις καί τῶν δύο Ὁσίων Γερόντων γιά τόν Πάπα καί τόν διάλογο μαζί του:

1)Ὁ Πάπας, ἔχει χάσει τήν ὀρθή πίστη λόγῳ ἐγωισμοῦ, δηλαδή λόγῳ τῆς ἀλλοιωμένης ζωῆς πού κυριάρχησε στή Δύση, ἐξ αἰτίας τῆς ἐπικράτησης τῶν αἱρετικῶν Φράγκων. Συνήθως ἔτσι συμβαίνει: τό ἀλλοτριωμένο ἦθος, ἡ φιλαρχία, ὁ ἐγωισμός ὁδήγοῦν στό ἀλλοτριωμένο δόγμα δηλ. στήν αἵρεση. Ὅταν ζοῦμε ζωή ἀντίθετη ἀπό τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ, μετά «κατασκευάζουμε» καί δόγματα τά ὁποῖα θά στεγάσουν αὐτήν τήν ἀλλοτριωμένη ζωή.

2)Ἀπό τήν ἀνωτέρω ἀπάντηση τῶν Ὁσίων Γερόντων φαίνεται ἐπίσης καθαρά ἡ θέση τους ὅτι δέν ὠφελεῖ ὁ διάλογος μέ τόν Πάπα, ἀλλά ἡ προσευχή· διότι ὁ Πάπας δέν εἶναι ἕτοιμος.
-Γιατί ἄραγε δέν εἶναι ἕτοιμος ὁ Πάπας;
-Διότι δέν ἔχει ἀπορρίψει τίς αἱρετικές προσθῆκες στό δόγμα: ἄσπιλη σύλληψη, Filioque, ἀλάθητο, πρωτεῖο καί πολλές ἄλλες.
Συμφωνοῦν ἐδῶ οἱ σεβάσμιοι Γέροντες μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ. Ὁ τόσο ὑβριζόμενος μέχρι σήμερα ἀπό τούς Παπικούς ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μᾶς διδάσκει ὅτι γιά νά γίνει διάλογος μέ τούς Λατίνους (Παπικούς) θά πρέπει πρῶτα αὐτοί νά ἀφαιρέσουν τήν προσθήκη πού ἔχουν κάνει στό σύμβολο τῆς Πίστεως, δηλ. τό Filioque. Ὄχι λοιπόν στό Διάλογο λένε οἱ δύο μεγάλοι σύγχρονοι Ὅσιοι Γέροντες ἐφ' ὅσον ὁ Πάπας δέν εἶναι ἀκόμη ἕτοιμος.

3)Ὁ Πάπας, σύμφωνα μέ τούς δύο ἁγίους Γέροντες δέν φρονεῖ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουμε τήν ὅλη ἀλήθεια.
Πράγματι πρόσφατα οἱ Ἅγιοι Γέροντες ἐπαληθεύθηκαν ἀφοῦ τόσο ὁ νῦν ὅσο καί ὁ προηγούμενος Πάπας ἰσχυρίστηκαν ὅτι αὐτοί ἔχουν τήν ἀληθινή Ἐκκλησία καί ἐμεῖς (οἱ ὀρθόδοξοι δηλ.) ἔχουμε «ἐκκλησιολογικό ἔλλειμμα» καί ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἀσθενής! Μέ λίγα λόγια μᾶς εἶπαν ὅτι εἴμαστε λειψοί ὡς πρός τά δόγματα καί θά πρέπει νά ἐπιστρέψουμε στήν πλήρη ἀλήθεια πού κατέχει ὁ Παπισμός!!!
Στήν πραγματικότητα θά πρέπει νά γίνει τό ἀντίστροφο. Ὁ Πάπας δηλαδή νά ἀποκηρύξει τά αἱρετικά του δόγματα καί νά ἐπιστρέψει στήν Ὀρθοδοξία...

Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Πορφύριος γνώριζε πολύ καλά τά σχέδια τοῦ Παπισμοῦ.
«Μή φοβᾶστε», ἔλεγε, «οἱ διαθέσεις τοῦ Πάπα ἀνέκαθεν ἦταν νά ὑποτάξει τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί θά ἔλθει ἡμέρα πού ὁ διάλογος θά ματαιωθεῖ· τίποτε δέν πρόκειται νά γίνει· ἄλλωστε οἱ οὐνίτες, αὐτός ὁ δούρειος ἵππος, εἶναι φῶς φανάρι ὅτι τούς ἐνδιαφέρει νά ἀναγνωρίσουν οἱ Ὀρθόδοξοι κεφαλήν τόν Πάπα καί τίποτε περισσότερον».

Ἀρχ.  Σάββας Ἁγιορείτης.

---

[1] http://www.pigizois.gr/afieromata/paisios/xaritomenes_didaxes.htm, Σωτ. Λυσικάτου, Χαριτωμένες διδαχές τοῦ γέροντος Παϊσίου, ἐκδ. Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη 2004.ΠΗΓΗ (προσαρμοσμένη): Ἱερ. Σάββα, Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς κατά τόν Ὅσιο Γέροντα Πορφύριο, Γ΄ ἔκδοσις.

Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας

Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος ο έρωτας του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.

Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο. Είναι μία πνευματική τρέλα, αλλά εν Χριστώ. Σε μεθάει σαν το κρασί το ανόθευτο, αυτό το κρασί το πνευματικό. Όπως λέγει ο Δαβίδ: «Ελίπανας εν ελαίω την κεφαλήν μου και το ποτήριόν σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον» (Ψαλ. 22, 5). Ο πνευματικός οίνος είναι άκρατος, ανόθευτος, πολύ δυνατός κι όταν τον πίνεις, σε μεθάει. Αυτή η θεία μέθη είναι δώρο του Θεού, που δίδεται στους «καθαρούς τη καρδία» (Πρβλ. Ματθ. 5, 8).

Όσο μπορείτε να νηστεύετε, όσες μετάνοιες μπορείτε να κάνετε, όσες αγρυπνίες θέλετε ν’ απολαμβάνετε, αλλά να είστε χαρούμενοι. Να έχετε τη χαρά του Χριστού. Είναι η χαρά που διαρκεί αιώνια, που έχει αιώνια ευφροσύνη. Είναι χαρά του Κυρίου μας, που δίνει την ασφαλή γαλήνη, τη γαλήνια τερπνότητα και την πάντερπνη ευδαιμονία. Η χαρά η πασίχαρη, που ξεπερνά κάθε χαρά. Ο Χριστός θέλει κι ευχαριστείται να σκορπάει τη χαρά, να πλουτίζει τους πιστούς Του με χαρά. Εύχομαι, «ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» (Α’ Ιω. 1,4).

Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο, όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σάς το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μάς αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μάς γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσομε τον Χριστό. Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Πώς το λέγει ο Δαβίδ; «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες, εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων» (Ψαλμ. 126, 1).

Αυτά η ψυχή μας θέλει να αποκτήσει. Αν προετοιμασθούμε ανάλογα, η χάρις θα μάς τα δώσει. Δεν είναι δύσκολο. Αν αποσπάσουμε την χάρι, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα κι ευλογία Θεού. Η θεία χάρις διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει ν’ ανοίξουμε, για να έλθει στην διψώσαν καρδίαν μας και να την πληρώσει. Το πλήρωμα είναι ο Χριστός, η Παναγία μας, η Αγία Τριάς. Τι ωραία πράγματα!

Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάς. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

Ο Χριστός είναι η ζωή, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, το παν. Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Αυτή είναι η κόλαση, η μη αγάπη. Ζωή είναι ο Χριστός. Η αγάπη είναι η ζωή του Χριστού. Ή θα είσαι στη ζωή ή στο θάνατο. Από σένα εξαρτάται να διαλέξεις.

Ένας να είναι ο στόχος μας, η αγάπη στον Χριστό, στην Εκκλησία, στον πλησίον. Η αγάπη, η λατρεία προς τον Θεό, η λαχτάρα, η ένωση με τον Χριστό και με την Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη στον Χριστό είναι κι αγάπη στον πλησίον, σ’ όλους, και στους εχθρούς. Ο χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό θα κατορθώσουμε ν’ αγαπήσουμε τον Θεό. Ενώ το επιθυμούμε, ενώ το θέλουμε, ενώ είμαστε άξιοι, η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν αγαπάμε τον αδελφό, αγαπάμε την Εκκλησία, άρα τον Χριστό. Μέσα στην Εκκλησία είμαστε κι εμείς. Άρα όταν αγαπάμε την Εκκλησία, αγαπάμε και τον εαυτό μας.

Πηγή: “Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου Βίος και Λόγοι”, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2003

Ἅγιος Πορφύριος: Ὅ,τι κάνεις, λαμβάνεις!

 

Ἀληθινὴ ἱστορία ποὺ διηγήθηκε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Πορφύριος στὸν Ἰωάννη Μαρουσιώτη.

Ἕνας μεγάλος ἔμπορος ἐδέχθη μιὰ μέρα ἕναν πελάτη του, ποὺ τὸν παρακάλεσε πολὺ νὰ τοῦ δώσει διακόσιες χιλιάδες δραχμὲς γιὰ νὰ πληρώσει τὴν ἐφορία του, διότι κινδύνευε νὰ τὸν κλείσουν στὴ φυλακή.
Αὐτὸς ὅμως τοῦ εἶπε, ὅτι δὲν εἶχε νὰ τοῦ δώσει.Το βράδυ ποὺ πῆγε στὸ σπίτι του, ὅμως, ἦταν σκεφτικὸς καὶ ἡ γυναῖκα του τὸν ρώτησε, τί τοῦ συνέβαινε.
Ἐκεῖνος τῆς ἀνέφερε τὸ περιστατικὸ καὶ ἡ γυναῖκα του τοῦ εἶπε νὰ πάει, νὰ τὰ δώσει τὰ χρήματα.
Ἦταν ἕντεκα τὸ βράδυ, σηκώνεται ἀπὸ τὸ κρεβάτι του καὶ πηγαίνει στὸ σπίτι τοῦ πελάτη του ἀλλὰ βρίσκει μόνο τὴν γυναῖκα του, ποὺ τοῦ εἶπε, ὅτι τὸν ἄνδρα της τὸν πιάσανε ἐκείνη τὴ μέρα καὶ τὸν βάλανε στὴ φυλακή.
Ἐκεῖνος τῆς ἔδωσε 200.000 δραχμές, γιὰ νὰ πάει τὴν ἄλλη μέρα νὰ πληρώσει τὸ χρέος καὶ νὰ τὸν βγάλει.
Ὁ ἄνθρωπος βγῆκε τελικὰ ἀπὸ τὴν φυλακὴ καὶ σ’ ἕνα μῆνα... ἐπέστρεψε ὅλα τὰ χρήματα στὸν ἔμπορο. Τὴν ἡμέρα ὅμως ποὺ συναντήθηκαν γιὰ νὰ τοῦ δώσει τὰ χρήματα, τὸν εἶδε πάρα πολὺ στεναχωρημένο.

Τὸν ρώτησε λοιπὸν, τί συνέβαινε, καὶ ὁ ἔμπορος τοῦ ἀπάντησε, ὅτι ἡ γυναῖκα του ἦταν πολὺ ἄρρωστη καὶ ὅτι εἶχε ὄγκο στὸ κεφάλι καὶ ἔπρεπε μέσα σὲ δυὸ μέρες νὰ χειρουργηθεῖ, διότι ἀλλιῶς θὰ πέθαινε.
Μόνο ὅμως στὸ Μόναχο τῆς Γερμανίας μποροῦσε νὰ κάνει τὴ συγκεκριμένη ἐγχείρηση, διότι ἐκεῖ ἦταν ἕνας γιατρὸς ποὺ ἔκανε τὶς ἐγχειρήσεις αὐτές. Καὶ τοῦ εἶπε μάλιστα καὶ τὸ ὄνομα τοῦ γιατροῦ.
Τότε τοῦ λέει ὁ ἀποφυλακισθείς:
«Αὐτὸν τὸν γνωρίζω πολὺ καλά, διότι ἕνα βράδυ εἶχε μείνει τὸ αὐτοκίνητό του σὲ μιὰν ἔρημη περιοχὴ καὶ ἔβρεχε κι ἐγώ, περνῶντας ἀπὸ ἐκεῖ, κατέβηκα ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητό μου, ἔδεσα τὸ δικό μου στὸ δικό του καὶ τὸν τράβηξα μέχρι τὸ σπίτι του, δίχως νὰ δεχθῶ ἀπ’ αὐτὸν οὔτε μιὰ δραχμή. Αὐτὸ συνέβη στὴν περιοχὴ τοῦ Μονάχου, στὴ Γερμανία.
Τότε, ἐκεῖνος ὁ μεγάλος γιατρὸς καθηγητής, μοῦ ἔδωσε τὴν κάρτα του καὶ μοῦ εἶπε: “Ὅ,τι χρειαστεῖς νὰ μὲ πάρεις τηλέφωνο· νά, καὶ ἡ κάρτα μου!”».
Τοῦ τηλεφώνησε ἀμέσως, κλείσανε ραντεβοῦ στὸ νοσοκομεῖο τοῦ Μονάχου γιὰ τὴν ἄλλη μέρα καὶ πῆγε καὶ ὁ ἴδιος μαζὶ μὲ τὸ ἀνδρόγυνο.
Βρήκανε τὸν καθηγητὴ ἕτοιμο στὸ χειρουργεῖο καί, ὅταν τελείωσε ὁ γιατρός, τοῦ εἶπε, ὅτι σὲ δύο ὧρες θὰ πέθαινε ἡ γυναῖκα, ἐὰν δὲν ἐγχειριζότανε.
Τελικά, σὲ αὐτὴ τὴν ζωὴ ὅ,τι κάνεις λαμβάνεις!… 

agiazoni

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἅγιος Πορφύριος: Ὅ,τι κάνεις, λαμβάνεις!

 

Άγιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης_ Να ‘χα δύο μεγάφωνα να τα βάλω στα πεύκα και να βάλω στο μαγνητόφωνο το «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον…»

— Καλημέρα και χρόνια πολλά! Να έχομε την ευλογία της Παναγίας μας. Εύχομαι για όλους. Είμαι πολύ χαρούμενος για την Παναγία μας. Σήμερα σας φίλησα όλους. Φίλησα τον Δημοσθένη, τον Κοσμά, τον Θωμά, όλους. Αλλά δεν με καταλάβανε. Αυτό έγινε μυστικά. «Εν Χριστώ πάντες εν εσμέν». Αφήστε με να ψάλω:
«Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν• Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου».
Πείτε το κι εσείς. Πείτε το πάλι, πιο ωραία. Δεν το χορταίνω! […]
Αυτό είχε προαναγγελθεί από αιώνες. Πώς το λέγει η καταβασία των Χριστουγέννων;
«Τω προ των αιώνων εκ Πατρός γεννηθέντι αρρεύστως Υιώ και έπ’ εσχάτων εκ Παρθένου σαρκωθέντι ασπόρως, Χριστώ τω Θεώ βοήσωμεν ο ανυψώσας το κέρας ημών άγιος ει Κύριε».
Να ζήσετε το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. «Η Γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών…».
Τα λέγω από μέσα μου και κλαίω.
Το Άγιον Πνεύμα τα έχει φτιάξει, το «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον…» και το «Η Γέννησίς σου…», δεν τα έφτιαξε άνθρωπος. Είναι πλούσια σε νοήματα και βάθος. Λέξεις πολύ δυνατές. Πολύ βαθύ περιεχόμενο. Ψάλτε τα. […]
Λίγο καταλαβαίνεις. Αλήθεια σας λέγω, δεν το έγραψαν άνθρωποι αλλά το Άγιον Πνεύμα. Κλαίω, κάθε φορά πού το ακούω. Όσες φορές κι αν το σκεφθώ, συγκινούμαι πάντοτε. Χριστέ μου, Χριστούλη μου! Πείτε το πάλι, αλλά με απαγγελία ωραία. Διαβάστε τώρα δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ, δεν έχω δυνάμεις, έχω καταπέσει, πρέπει να σηκώνομαι και να βιάζω τον εαυτό μου.
Πολύ συγκινούμαι, γέμισαν δάκρυα τα μάτια μου. Κι επειδή είμαι ξαπλωμένος, δεν κυλούν προς τα κάτω και είναι γεμάτα δάκρυα τα μάτια μου. Όλη την ημέρα αν μου το λέεις το τροπάριο, θα συγκινούμαι συνεχώς. Να ‘χα δύο μεγάφωνα να τα βάλω στα πεύκα και να βάλω στο μαγνητόφωνο το «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον…» και το «Η Γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών…» και να τα πάρει ο αέρας να τα πάει στο βοριά και στο νοτιά, ν’ ακουστεί μακριά, να τ’ ακούσει όλη η κτίσις και η φύσις!
 ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΒΗ  ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΟ ΕΤΟΣ 1987.
Πηγή: «Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Λόγοι περί πνευματικής ζωής» Ι. Μ. Χρυσοπηγής – Χανιά 2010.

"Για μας τους χριστιανούς όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος"! (Αγ. Πορφύριος)

 

"Το 666 και ο αντίχριστος"

Να σας πω. Μου είχε πει: "Πατέρα Αθανάσιε (με πήρε από το χέρι έτσι σφικτά), εγώ είμαι τυφλός τώρα, τα μάτια μου τα σωματικά δεν λειτουργούν, γιατί έχω καρκίνο στην υπόφυση, έχω όμως τα πνευματικά μάτια και βλέπω.

Πριν φύγεις, θέλω να μου πεις. Τι είπε ο Γέροντας Αιμιλιανός -ο δικός μας- για το 666 και τον αντίχριστο;

"Ήταν εκείνες τις μέρες μετά το Τσερνομπίλ. Ο κόσμος ήταν αναστατωμένος και πήγαινε κατά δεκάδες κάθε μέρα, ιδιαιτέρως στον πατέρα Πορφύριο που ήταν κοντά στην Αθήνα, και αναστατωμένοι τον ρωτούσαν: "Tι θα γίνει; Θα 'ρθει ο αντίχριστος να μας σφραγίσει με το 666;"

Και με ρώτησε: "Για πες μου, παιδί μου, τι λέει ο Γέροντας Αιμιλιανός για το 666 και τον αντίχριστο;"

Του λέω: "Γέροντα, μας είπε σε μια σύναξη προχθές να μηv ανησυχούμε. Εμείς να ενδιαφερόμαστε να έχουμε μια ζωντανή σχέση με το Χριστό και του αντίχριστου να μην του δίνουμε πολλή σημασία, γιατί εκείνος θα γίνει το κέντρο της ζωής μας και όχι ο Χριστός".
Αμέσως χτύπησε τα χεράκια του στο κρεβάτι και είπε:
"Τι λες παιδί μου, τι λες παιδί μου, δόξα σοι ο Θεός που βρήκα κι ένα πνευματικό να συμφωνεί μαζί μου. Ρε παιδί μου, αυτοί οι πνευματικοί, εδώ στον κόσμο, τι έχουν κάνει! Έχουν αναστατώσει τις ψυχές, δημιούργησαν ένα σωρό προβλήματα, οικογενειακά και ψυχολογικά με το 666. Δεν μπορεί ο κόσμος να κοιμηθεί και άρχισαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και υπνωτικά χαπάκια για να μπορούν να κοιμηθούν. Τι είναι αυτό το πράγμα; Δεν τα θέλει αυτά τα πράγματα ο Χριστός, παιδί μου. Και να σου πω κάτι;"

Του λέω: "Γέροντα τι;"

Μου λέει: "Για μας τους χριστιανούς, για μας όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος. Δεν μου λες; Εδώ που κάθομαι στο κρεβάτι μπορείς να καθίσεις εσύ; "Του είπα: "Όχι Γέροντα".
Μου λέει: "Γιατί;"
Του απάντησα: "Διότι, εάν καθίσω πάνω σας, θα σας πλακώσω". Μου λέει: "Πότε μπορείς να καθίσεις; "Του λέω: "Όταν φύγετε εσείς, μπορώ να καθίσω εγώ".

Μου λέει: "Ακριβώς, παιδί μου, έτσι συμβαίνει και με την ψυχή μας. Όταν έχουμε μέσα μας το Χριστό μας, μπορεί να έρθει ο αντίχριστος; "Μπορεί να μπει καμιά άλλη αντίθετη ύπαρξη μέσα στην ψυχή μας; Γι' αυτό σήμερα, παιδί μου, δεν έχουμε το Χριστό μέσα μας και γι' αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο. Όταν βάλουμε το Χριστό μέσα μας, τα πάντα γίνονται Παράδεισoς. Ο Χριστός είναι το παν κι έτσι πάντοτε, παιδί μου, να λες στους ανθρώπους, και τον αντίθετο δεν τον φοβόμαστε. Και κοίταξε να σου πω κάτι. Εάν ερχότανε τώρα ο ίδιος ο αντίχριστος με μια συσκευή με ακτίνες Laser και με σφράγιζε με το 666 με το ζόρι, εγώ δεν θα στενοχωριόμουνα. Θα μου πεις, Γέροντα, μα δεν είναι το σημείο του αντίχριστου; Ναι, αλλά και χίλια 666 μου έγραφε πάνω μου με τις ακτίνες Laser, ανεξίτηλα, εγώ δεν θα στενοχωριόμουνα. Γιατί; Γιατί, παιδί μου, τους πρώτους μάρτυρες τους είχαν βάλει στα θηρία κι έκαναν το σταυρό τους και τα θηρία γινόντουσαν αρνάκια, τους είχαν στη θάλασσα, έκαναν το σταυρό τους και η θάλασσα γινόταν γη και περπατούσαν, τους είχαν μέσα στη φωτιά, έκαναν το σταυρό τους και η φωτιά γινόταν δροσιά. Ευλογημένο μου παιδί, τι είμαστε σήμερα εμείς; Πιστεύουμε στο Χριστό; Το σταυρό μας; Μα γιατί κατέβηκε ο Χριστός; Δεν κατέβηκε για να δυναμώσει την ασθένειά μας; Έτσι, παιδί μου, να πεις και στο Γέροντα. Και συ, να πεις στους ανθρώπους να μη φοβούνται τον αντίχριστο. Είμαστε παιδιά του Χριστού, είμαστε παιδιά της Εκκλησίας".

Αυτό το πράγμα μου έκανε πάρα πολλή εντύπωση.

Και μου πρόσθεσε: "Nα σου πω κάτι; "
Λέω: "Γέροντα, παρακαλώ".
"Ο Πατριάρχης Δημήτριος πώς ήρθε στην Αθήνα; "
Του λέω: "με το αεροπλάνο".
"Ε, καλά, ξέρω πως ήρθε με το αεροπλάνο. Κολυμπώντας ήρθε ο άνθρωπος; Με τι ντοκουμέντα ήρθε;
Του λέω: "Με διαβατήριο, Γέροντα".
"Ελληνικό ή τουρκικό;"
Του λέω: "Δεν ξέρω". –
"E, μου κάνεις και το σοφό. Με τουρκικό ήρθε. Και ποιό είναι το εθνόσημο της Τουρκίας, ξέρεις; "
Του λέω: "Δεν ξέρω Γέροντα;
"E, τότε τα παράκανες, δεν ξέρεις το εθνόσημο της Τουρκίας; Είναι η ημισέληνος. Και ξέρεις πως ονομάζεται η ημισέληνος από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, μετά που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ;"
Του λέω: "Όχι, Γέροντα";.
"E, να πάρω το πτυχίο σου και να το σχίσω. Τι θεολόγος είσαι εσύ;" χαριτολογώντας.
-Τον παριστάνετε πολύ ωραία, τον βλέπω μπροστά μου τώρα.
- Μα κι εγώ τον έχω μπροστά μου, μέσα στην καρδιά μου τον έχω. Γι'αυτό σας τα λέω έτσι.

Και συνεχίζει: "Η ημισέληνος είναι σημείο του αντίχριστου. Εάν είναι σημείο του αντίχριστου η ημισέληνος και ο Πατριάρχης μας έχει στο διαβατήριό του το σημείο του αντίχριστου (και στις σφραγίδες τους, πόσες σφραγίδες βάζουν μέσα έξω;), πάει να πει ότι ο Πατριάρχης μας είναι αντίχριστος;
Όχι, ρε παιδί μου, όχι ρε παιδί μου! Μην περιορίζουμε τόσο πολύ το Ευαγγελικό μήνυμα! Δεν είναι ο Χριστός τόσο στενόμυαλος όσο είμαστε εμείς οι άνθρωποι που θέλουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα.
Έτσι να πειίς στο Γέροντα και έτσι να λες στους ανθρώπους, ούτε τον αντίχριστο να φοβούμαστε, ούτε το 666".

Και τούτο, κ. Κλείτο, μου έκανε εντύπωση και πολύ αναπαύθηκα. Και το λέω στους ανθρώπους που έρχονται.

[Γερ. 118π.]
(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ. 72-75)

Social Bookmarks

"Για μας τους χριστιανούς όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος"! (Αγ. Πορφύριος) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ ΟΧΙ ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ

Ο άγιος Πορφύριος για τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος

                                          

Σε μία από τις επισκέψεις μου στην Ελλάδα – διηγείται ο Αρχιεπίσκοπος Σιναίου κ. Δαμιανός – που πήγα να εξομολογηθώ στον γέροντα Πορφύριο, κρατούσε το βιβλίο του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος – τότε είχε βγη η έκδοση του βιβλίου από την Ι. Μ. Παρακλήτου που είχε την ερμηνεία και το κείμενο – και μου λέει:
– Βρε, παιδί μου, αυτό δεν μπορεί… εγώ το έχω δει ποιος άγγελος είχε πιάσει το χέρι του και έγραφε.
– Τι έγραφε, Γέροντα;
Και προσπαθούσε να βρη ο Γέροντας ένα κομμάτι που τον είχε ιδιαίτερα εντυπωσιάσει, αλλά κάτι εκείνη την στιγμή μας διέκοψε και δυστυχώς δεν το επισημάναμε εκείνο το σημείο και μας διέφυγε εκείνη η λεπτομέρεια. Μετά καταλάβαμε ότι αυτό το σημείο της “Κλίμακος” τον είχε εντυπωσιάσει, διότι είχε δει ότι Άγγελος Κυρίου κατεύθυνε το χέρι του αγίου Ιωάννου.
✶✶✶

Κάποτε που είδα τον Γέροντα Πορφύριο, μου είπε: «κοίταξε να δης, όταν θα έχης τον τρόπο και την δυνατότητα να πας πάνω στην Αγία Κορυφή, να πας ακριβώς σε εκείνο το σημείο (και μου περιέγραφε ακριβώς πού) και να κάτσης πάνω σε εκείνον τον βράχο, ο ήλιος να δύη όμως, να χτυπάη ο ήλιος το εκκλησάκι της Αγίας Κορυφής και εκεί θα δης πράγματα και θαύματα…». Αλλά αυτά μου είπε να μην τα λέω παντού.

Επειδή εγώ δεν ανέβαινα στην Αγία Κορυφή, το είπα στους πατέρες της Μονής μήπως κανείς πάει έχοντας τον πόθο και αξιωθεί να δη αυτά που έλεγε ο Γέροντας. Όταν το είπα αυτό στους πατέρες, κάποιος μου είπε ότι ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νεκτάριος πρώην Επίσκοπος Σιναίου, αναφέρει στο βιβλίο του ότι υπάρχει ένα θαυμαστό σημείο κοντά στην Αγία Κορυφή όπου αν σταθής εκεί κατά την δύση του ηλίου βλέπεις εξαιρετικά πράγματα.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 180.

https://www.koinoniaorthodoxias.org/

Προσκυνητής: Ο άγιος Πορφύριος για τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος

Μᾶς ἐπαινοῦν καὶ τὰ χάφτουμε. Γέροντας Πορφύριος

Ὁ Γέροντας ὡς γιατρός μου δὲν “ἔβλεπε” μόνο τὶς σωματικές μου ἀσθένειες. Φρόντιζε καὶ γιὰ τὶς πολλὲς πνευματικὲς ἀτέλειές μου. Προσπάθειά του νὰ βρῶ τὴν ταπείνωση.

Ἕνα ἀπόγευμα μοῦ τηλεφώνησε στὸ ἰατρεῖο, ἀκριβῶς μετὰ τὴν ὑπερβολικὴ ἐκδήλωση ἀγάπης ἑνὸς ζεύγους ἀσθενῶν μου ποὺ περιποιήθηκα. Μεταφέρω τὰ λόγια του:

- Γιωργάκη, εἶμαι ὁ Γέροντας. Ἐμεῖς οἱ δυὸ θὰ πᾶμε μαζὶ στὴν κόλαση. Θὰ ἀκούσουμε: “Ἄφρον… ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ. Τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου ἀπήλαυσας, ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;”.

Τὸν διέκοψα:

- Τί ἀπολαύσαμε, Γέροντα, σ’ αὐτὴ τὴ ζωή; Τὸ σαράβαλο αὐτοκίνητο, τὸ ἄδειο βιβλιάριο ἢ τὸν ἀνύπαρκτο ὕπνο μας;”.

Ἀπάντησε ἀπότομα:

- Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λές; Δὲν σοῦ λέει o κόσμος “τί καλὸς γιατρὸς ποὺ εἶσαι, μᾶς ἀγαπᾶς, μᾶς φροντίζεις, δὲν μᾶς γδέρνεις”; Καὶ σὺ τὰ ἀποδέχεσαι, τὰ χάφτεις. Ἔ, τὸν ἔχασες τὸν μισθό σου. Τὰ ἴδια παθαίνω κι ἐγώ. Μοῦ λένε πὼς ἔχω χαρίσματα, πὼς μπορῶ νὰ τοὺς ἀκουμπήσω καὶ νὰ κάνω θαύματα, πὼς εἶμαι ἅγιος. Καὶ τὰ χάφτω ὁ ἀνόητος καὶ ἀδύναμος. Ἔ, γι’ αὐτὸ σοῦ εἶπα ὅτι μαζὶ θὰ πᾶμε στὴν κόλαση.

- Ἄν εἶναι νὰ πᾶμε μαζί, τοῦ ἀπάντησα, πᾶμε καὶ στὴν κόλαση!

- Ἐγὼ σοῦ μιλάω σοβαρὰ καὶ σὺ πάντα ἀστειεύεσαι. Καλὴ μετάνοια καὶ στοὺς δυό μας, εἶπε καὶ μοῦ τὸ ἔκλεισε!

(Μαρτυρία ἀειμνήστου ἰατροῦ Γεωργίου Παπαζάχου)

(Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 427)

porphyrios.net

Ἄκτιστον: Μᾶς ἐπαινοῦν καὶ τὰ χάφτουμε. Γέροντας Πορφύριος