Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

 Ε π ί λ ο γ ο ς

1. Έχει επικρατήσει σε πολλούς η εσφαλμένη αντίληψη ότι το ημερολογιακό ζήτημα είναι ένα επουσιώδες θέμα μπροστά στα τόσα ζητήματα, που ταλανίζουν σήμερα την Ορθοδοξία. Έχουν ασφαλώς δίκηο οι άνθρωποι αυτοί, όταν βλέπουν το θέμα της αλλαγής του Ημερολογίου, ως αστρονομικό ζήτημα. Όταν όμως κάποιος το δει απ’ την εκκλησιαστική του σκοπιά, θα διαπιστώσει ότι είναι τεράστιο, γιατί συναρτάται με πολλά εκκλησιαστικά θέματα, που είναι βασικά για τη σωτηρία του ανθρώπου. Τέτοια ζητήματα είναι: Το, εάν οι αποφάσεις και οι Κανόνες των Συνόδων είναι εντολές Θεού, τις οποίες είναι υποχρεωμένος κάθε πιστός να τηρεί! Το, εάν, ο πιστός μπορεί να είναι μέλος μιας Εκκλησίας, που απεμπόλησε την ορθή πίστη και κατέστη αιρετική! Το, εάν χωρεί οικονομία σε θέματα πίστεως! Το, εάν ένας πιστός μπορεί να είναι ανεκτικός στην αίρεση του Οικουμενισμού! Το, εάν ένας πιστός υποχρεούται να κάνει υπακοή σ’ ένα αιρετικό, ή μασόνο επίσκοπο! Κι’ ακόμη, Το, εάν ένας αιρετικός, ή μασόνος, μπορεί να είναι άγιος της Εκκλησίας!

2. Σε θέματα πίστεως, δεν υπάρχουν μικρά ή μεγάλα ζητήματα. Οποιαδήποτε εντολή του Θεού κι’ αν παραβεί κάποιος, γίνεται πάντων ένοχος! Γι’ αυτό οι χριστιανοί πάντοτε ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί στα θέματα πίστεως. Κι’ έκαναν μεγάλους αγώνες, για να κρατήσουν αλώβητη την ορθή πίστη. Τέτοιους αγώνες έκαναν οι Ορθόδοξοι, όπως την εποχή του αρειανισμού τον 4ο αιώνα, της εικονομαχίας τον 8ο αιώνα, την εποχή των ησυχαστικών ερίδων τον 14 ο αιώνα κλπ. Οι αντιδράσεις των Ορθοδόξων το 1924 για την αλλαγή του Ημερολογίου είναι η συνέχεια της λαμπράς Παραδόσεως της Ορθοδοξίας! Γι’ αυτό, το κίνημα αυτό των Παλαιοημερολογιτών αξίζει να μελετηθεί με περισσότερο ενδιαφέρον, αγάπη και σεβασμό.

3. Από τον περασμένο αιώνα η Ορθοδοξία δέχτηκε την ύπουλη επίθεση του Οικουμενισμού, ο οποίος σωστά χαρακτηρίζεται ως «παναίρεση»! Ο Οικουμενισμός προσπάθησε να πλήξει όλο το θεσμό της Εκκλησίας. Έπληξε μόνο μια μερίδα πιστών, που πίστεψαν σ’ αυτόν. Πρώτη ενέργεια στην επίθεσή του κατά της Ορθοδοξίας ήταν η αλλαγή του Παληού Ημερολογίου το 1924. Αντιμέτωποι στην επίθεση αυτή στάθηκαν όσα μέλη της Εκκλησίας έμειναν πιστά στις παραδόσεις της Ορθοδοξίας. Όσοι δέχτηκαν το Νέο Ημερολόγιο, άνοιξαν την «κερκόπορτα» στο «φράγκεμά» τους! Αυτό σημαίνει ότι διολίσθησαν στην κακοδοξία. Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει, ότι όποιος εκπίπτει από την Ορθόδοξη αλήθεια, δεν είναι δυνατόν να λέγεται καν χριστιανός! Γράφει: « ..ούτ’ αν είη, ούτ’ αν λέγοιτο χριστιανός»! Αυτό, είναι αυτονόητο, γιατί όπως λέει η αγία Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος: «Η αίρεσις χωρίζει από της Εκκλησίας πάντα άνθρωπον»! Σήμερα, όσοι φράγκεψαν, ζουν σε μια απερίγραπτη κατάσταση συγχύσεως και φθοράς. Αυτή η κατάσταση οφείλεται στο ότι δεν αντέδρασαν, όπως όφειλαν στις εφόδους αυτές του Οικουμενισμού. Και σ’ αυτό το σημείο έγκειται η ευθύνη όλων αυτών, για την οποία θα δώσει ο καθένας μας λόγο στο Θεό. Γι’ αυτό ο κάθε Ορθόδοξος οφείλει να παραφυλάττει ακέραιη την Ορθόδοξη πίστη. Αυτό σημαίνει, όταν προσβάλλεται η αλήθεια της πίστεως, οφείλουμε να μη σιωπάμε. Πρέπει να αντιδρούμε όπως ορίζουν οι άγιοι Πατέρες. Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι σε θέματα πίστεως «της σιωπής το κρίμα φανερόν εστί»! Κι’ ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος προσθέτει: «και αυτό μεν ουν τούτο εστί το πάντων αίτιον των κακών, το μη και υπέρ των μικρών τούτων αγανακτείν»! Ο δε άγιος Γρηγόριος Παλαμάς θεωρεί ότι η αποσιώπηση των δογματικών διαφορών μας από τους αιρετικούς αποτελεί «τρίτον είδος αθεΐας»! Αυτή την κατάσταση ζουν κάθε φορά οι πιστοί, όταν «το βδέλυγμα της ερημώσεως», δηλ. η αίρεση, στέκεται «εν τόπω αγίω», δηλ. στον χώρο της Ορθοδοξίας! Θα την περιγράψουμε με τα θεόπνευστα λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, που έζησε παρόμοιες καταστάσεις στην εποχή του εξ αιτίας του αρειανισμού! Λέει ο άγιος: «Τα δόγματα των Πατέρων έχουν καταφρονηθεί! Οι αποστολικές παραδόσεις έχουν εξουδενωθεί! Στις Εκκλησίες έχουν ισχύ εφευρήματα πολυμήχανων ανθρώπων! Οι άνθρωποι τώρα τεχνολογούν! Δεν θεολογούν! Η σοφία του κόσμου έχει απωθήσει το καύχημα του σταυρού! Κατέχει πλέον τα πρωτεία»!

4. Εκείνο, που δεν πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή μας είναι ότι στα θέματα της πίστεως, δεν μπορεί κανένας πιστός να σιωπά. Δεν μπορούμε να αφήνουμε την ευθύνη αυτή στους επισκόπους, τους άλλους κληρικούς, τους μοναχούς, τους θεολόγους, τους «θεολογούντες» κλπ. Αυτό, είναι λάθος! Η υπόθεση της Ορθοδοξίας, η οποία είναι προϋπόθεση της σωτηρίας μας, είναι υπόθεση όλων των πιστών, αν θέλουν να είναι πράγματι Ορθόδοξοι! Αυτό σημαίνει ότι κανένας Ορθόδοξος δεν μπορεί να κάνει επιλεκτική εφαρμογή των εντολών του Θεού, με το να εφαρμόζει όσες εντολές θέλει! Τα λόγια του Κυρίου είναι ξεκάθαρα: «Ος εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών. Ος δ’ αν ποιήση και διδάξη , ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών».

6. Θα κατακλείσουμε τις σκέψεις μας αυτές με τα λόγια που ακούσαμε πριν από χρόνια από ταπεινό και άσημο γέροντα, που είπε σε μια συντροφιά επισκεπτών του. Παραθέτω, όσο γίνεται πιο πιστά τη σχετική συζήτηση, ύστερα από ερώτημα επισκέπτη του, για το τι κάνει εκεί στην έρημο, που μένει. Απάντησε ως εξής: - «Προσεύχομαι το έλεος του Θεού να εξαλείψει τις αμαρτίες μου. - Δηλαδή κι’ εμείς, γέροντα στον κόσμο, το ίδιο πρέπει να κάνουμε, ρώτησε ο επισκέπτης. - Δεν ξέρω, αν κάποιος από σας, έχει τόσες αμαρτίες όσες εγώ! Βέβαια όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί και γι’ αυτό, όταν απαγγέλλουμε το «Πάτερ ημών», λέμε «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών», να μας συγχωρήσει ο Θεός! Εκείνο όμως, που όλοι μας πρέπει να κάνουμε, είναι να προσευχόμαστε να πεθάνουμε Ορθόδοξοι! Σας το λέω αυτό, συνέχισε, συγχωρέστε με γι’ αυτό που θα πω, γιατί πολύ φοβάμαι, ότι ανθρωπίνως η επόμενη γενηά, δεν θα πεθάνει στην Ορθοδοξία! Το τι θα κάνει ο Θεός, και εάν θα κάνει κάτι, για να σωθεί η ορθή πίστη, είναι υπόθεση δική Του! Αλλά, γιατί να παρέμβει ο Θεός, όταν εμείς δεν νοιαζόμαστε, γι’ αυτό που θυσίασαν τη ζωή τους τόσοι μάρτυρες και πάλεψαν με σπουδαίους ασκητικούς αγώνες τόσοι όσιοι της Εκκλησίας μας; Για μας έθεσε ο ίδιος ο Χριστός, αυτό το αναπάντητο ερώτημα στο Ευαγγέλιο “ άρα ελθών ο Υιός του ανθρώπου, ευρήσει την πίστιν επί της γης;” Κι’ ας λένε ορισμένοι πως τάχα ο 21ος αιώνας θα είναι “ ο αιώνας της Ορθοδοξίας”! Πολύ φοβάμαι ότι θα είναι ο αιώνας μιάς ουνιτοποιημένης Ορθοδοξίας»! Θα πρέπει να συμφωνήσουμε απόλυτα με τις ανωτέρω σκέψεις. Ίσως όμως μένει σε κάποιους ο προβληματισμός: Εάν οι αντίθεες δυνάμεις, που τόσο πολύ στο παρελθόν πολέμησαν την Εκκλησία του Χριστού, σήμερα σταμάτησαν τον πόλεμο αυτό; Προφανώς, όχι! Η Ορθόδοξη Εκκλησία, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι σήμερα στο στόχαστρο του «κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου»! Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της Εκκλησίας σήμερα. Μπροστά σ’ αυτό το πρόβλημα πρέπει ο καθένας μας να τοποθετήσει τον εαυτό του. Θα τον εντάξει στους υπερασπιστές της, ή στους λιποτάκτες και προδότες της;

Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου (orthodox-voice.blogspot.com)

ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥΣ ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ;

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΙΠΟΤΕ. ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ. ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΣΟΒΑΡΑ ΥΠΟΨΙΝ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΤΗΝ ΣΥΚΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΑΣΤΗΚΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ.

6. Θεμέλιο της Ορθοδοξίας είναι η εμπειρία της θεώσεως!

Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

1. Στην κατηγορία, που διατυπώνουν όσοι δέχτηκαν την αλλαγή του ημερολογίου σε βάρος όσων έμειναν πιστοί σ’ αυτό, ότι δηλαδή έπρεπε να προσχωρήσουν κι’ αυτοί στην Εκκλησία του Νέου ημερολογίου, οι τελευταίοι απαντούν, ότι δεν μπορούν να έχουν «κοινωνία» με τους αιρετικούς Πατριάρχες και άλλους αιρετικούς επισκόπους τους. Τίθεται επομένως ένα πρόβλημα: Πως μπορεί μέσα στην Εκκλησία να κρύβονται άνθρωποι, και μάλιστα επίσκοποι, που να μην είναι κήρυκες της αλήθειάς της, που είναι η Ορθόδοξη πίστη; Πώς είναι δυνατό δηλ. να υπάρχουν μέσα στην Εκκλησία επίσκοποι αιρετικοί; Και ποιες είναι οι συνέπειες σε μια τέτοια περίπτωση για την Εκκλησία; Τα δύο αυτά ερωτήματα είναι πολύ σημαντικά θέματα, που πρέπει να μας απασχολήσουν.

2. Η βάση της Ορθόδοξης εκκλησιολογίας είναι τα όσα γράφει ο Απ. Παύλος στους Κορίνθιους. Εκεί διαβάζουμε, ότι ο ίδιος ο Θεός ορίζει το ποιοι είναι μέλη της Εκκλησίας;;;;. Απαριθμεί στην κορυφή τους Αποστόλους. Στη συνέχεια τους Προφήτες. Τελευταίους τοποθετεί τα «γένη γλωσσών». Αυτοί είναι όσοι έχουν αποκτήσει την «νοερά προσευχή». Τα πρόσωπα αυτά, κατά τον Απ. Παύλο, είναι τα μέλη της Εκκλησίας. Είναι οι «εμπειρίαν έχοντες». Όσοι δηλαδή αξιώθηκαν να φτάσουν στη «θεωρία του Θεού», στο να βλέπουν την «δόξα» Του,  που είναι η θεότητά Του. «Θεωρία του Θεού» είναι η «θέωση» και ο «φωτισμός». Από τα μέλη αυτά, που ο Θεός τοποθετεί στην Εκκλησία, στη «θέωση» είναι μόνο οι Απόστολοι και οι Προφήτες. Οι λοιποί είναι στο στάδιο του «φωτισμού».

3. Ο Απ. Παύλος αναφέρει δύο ακόμη κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί δεν είναι μέλη της Εκκλησίας. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Πρέπει να δούμε ποιοι είναι αυτοί, γιατί ίσως για πολλούς από μας μπορεί να είναι ο καθρέπτης μας! Είναι οι «ιδιώτες» και οι άπιστοι». «Ιδιώτες» στην αρχαία Εκκλησία ήταν, όσοι είχαν ζητήσει να γίνουν μέλη της Εκκλησίας, είχαν διανύσει με επιτυχία το στάδιο της «καθάρσεως» και φτάσει στα πρόθυρα του «φωτισμού». Είχαν βαπτιστεί, αλλά δεν είχαν ακόμη αποκτήσει τη «νοερά προσευχή». Οι «άπιστοι» ήταν οι άνθρωποι, που δεν είχαν ακόμη ζητήσει να γίνουν μέλη της Εκκλησίας.

4. Θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι η διαδικασία που ακολουθούσε η Εκκλησία στους πρώτους αιώνες για να κατατάξει κάποιον στα μέλη της, με κάθε δυνατή συντομία, ήταν η εξής: Όταν κάποιος «άπιστος» πίστευε στο Χριστό κι’ ήθελε να γίνει μέλος της Εκκλησίας, εκδήλωνε την απόφασή του αυτή στον τοπικό επίσκοπο. Ο επίσκοπος τον έγραφε στον ειδικό κατάλογο, των «κατηχουμένων». Από τότε εθεωρείτο «πιστός» και ονομάζονταν «χριστιανός». O επίσκοπος τον ανέθετε σε «έμπειρο» πνευματικό πατέρα, τον «εξορκιστή», για να τον καθοδηγεί στο να διανύσει με επιτυχία το στάδιο της «κάθαρσης». Η «κάθαρση» είναι στάδιο «μετάνοιας». Αυτό ήταν η «αρχή της μετάνοιας», η οποία είναι απαραίτητη σε κάθε άνθρωπο που ποθεί τη σωτηρία του. Όταν ο πιστός τέλειωνε το στάδιο αυτό, ο επίσκοπος προχωρούσε στο βάπτισμά του. Το βάπτισμα γίνεται πάντα στην Εκκλησία «εις άφεσιν αμαρτιών». Με αυτό καταργούνται τα αποτελέσματα της παρακοής των Πρωτοπλάστων, που είναι ο θάνατος, σωματικός και πνευματικός. Με το βάπτισμα αυτό, που είναι «βάπτισμα ύδατος», βάπτιζε τους ανθρώπους ο ίδιος ο Κύριος.  Με το ίδιο βάπτισμα παρήγγειλε τους μαθητές Του να βαπτίζουν τους ανθρώπους στα έθνη. Οι «ιδιώτες» έφταναν μέχρι αυτό το σημείο. Έφταναν δηλαδή μέχρι το βάπτισμα, από το οποίο έπαιρναν την άφεση των αμαρτιών τους. Δεν προχωρούσαν στο «χρίσμα», που προϋπόθετε την έλευση του Αγίου Πνεύματος στον βαπτισθέντα.

5. Η Αγία Γραφή όμως μιλάει και για κάποιο άλλο βάπτισμα. Μ’ αυτό ο Χριστός θα βάπτιζε τους πιστεύοντες σ’ Αυτόν. Ονομάζεται «βάπτισμα Πνεύματος», ή «βάπτισμα πυρός». Ποιο είναι αυτό; Είναι αυτό που έλαβαν οι άγιοι Απόστολοι την μέρα της Πεντηκοστής. Τότε, που κατήλθε το Πνεύμα το Άγιο, ως «πύρινες γλώσσες», και η καθεμιά «εκάθισεν εφ’ ένα έκαστον αυτών (= των Μαθητών) και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος αγίου». Το «μυστήριο της Πεντηκοστής» επαναλαμβάνεται κάθε φορά, που ένας πιστός δέχεται το Άγιο Πνεύμα στην καρδιά του. Εκεί μέσα στην καρδιά το Άγιο Πνεύμα αρχίζει να προσεύχεται «στεναγμοίς αλαλήτοις». Μαζί με το Άγιο Πνεύμα προσεύχεται κι’ η καρδιά του πιστού «αδιαλείπτως». Είναι αυτό που λέμε «νοερά»,ή «καρδιακή προσευχή». Αυτό είναι το τελευταίο σκαλοπάτι στη κλίμακα του «φωτισμού». Από εκεί και πέρα, πρέπει ο πιστός ν’ ανέλθει όλα τα άλλα σκαλοπάτια, κι’ αν θέλει ο Θεός, να φτάσει και στη θέωση. Στην αρχαία Εκκλησία οι πιστοί, δέχονταν την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος, συνήθως μετά το βάπτισμά τους. Το Άγιο Πνεύμα ερχόμενο στον πιστό, τον «χρίει». Αυτό, είναι το «βάπτισμα Πνεύματος» κι’ αποτελεί το γνωστό μυστήριο του «χρίσματος». Γι’ αυτό, το μυστήριο αυτό είναι «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος αγίου». Αυτό είναι η σφραγίδα του Χριστού. Κι’ όποιος έχει την σφραγίδα του Χριστού, δεν παίρνει την σφραγίδα του Αντιχρίστου, σ’ όσες διώξεις κι’ αν υποβληθεί! Έτσι, ο πιστός αποκτά τη θεία Χάρη και τα χαρίσματά της. Τότε μόνο γίνεται σώμα Χριστού και ναός του Αγίου Πνεύματος. Αισθητό σημείο της ελεύσεως του Αγίου Πνεύματος στον πιστό είναι η «νοερά προσευχή». Κατά τον άγιο Γρηγόριο Σιναΐτη η προσευχή αυτή είναι «η μυστική του νοός ιερουργία». Πολύ ορθά τονίζει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, όταν γράφει: « εκείνος που αποκτά το χάρισμα της νοεράς προσευχής αισθάνεται την ενέργεια της Χάριτος μέσα του, η οποία γίνεται καθαρτική, φωτιστική, μυστική. Αυτή είναι η εσωτερική ιερωσύνη και η εσωτερική θεία Λειτουργία. Όσοι φθάνουν σ’ αυτήν την κατάσταση είναι ιερείς. Ιερατείο αληθινό είναι η καρδιά που ενεργείται υπό του Πνεύματος χωρίς λογισμούς». Έτσι γίνονταν στην αρχαία Εκκλησία ένας πιστός «βασίλειον ιεράτευμα», μέλος της Εκκλησίας. Όταν λέμε, ότι ένας πιστός αποτελεί «βασίλειο ιεράτευμα» εννοούμε, ότι έχει «χειροτονηθεί» απ’ ευθείας απ’ το Θεό κι’ έχει τη Χάρη Του. Είναι «άνωθεν» «κληρικός». Όλα δηλαδή τα μέλη της Εκκλησίας, που είναι οι «εμπειρίαν έχοντες», είναι κληρικοί. Αντίθετα, οι «ιδιώτες», επειδή δεν ανήκουν στο «βασίλειο ιεράτευμα», είναι «λαϊκοί». Ο π. Ιω. Ρωμανίδης το τονίζει ιδιαίτερα αυτό. Λέει ότι «λαϊκός είναι εκείνος ο οποίος έχει μεν βαπτισθή, αλλά δεν έχει ακόμα κληθή άνωθεν, ώστε να γίνη βασίλειον ιεράτευμα, δηλ. κληρικός. Ως κληρικός εθεωρείτο ο θεόκλητος, εκείνος που είχε δεχθή στην καρδιά του την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος και που το Πνεύμα είχε αρχίσει να προσεύχεται μέσα του». Αυτό σημαίνει, ότι στην Εκκλησία των πρώτων χριστιανών υπήρχε η αντίληψη ότι υπάρχουν δύο είδη «ιερωσύνης», η μάλλον η μία ιερωσύνη έχει δύο όψεις: Μία, η «άνωθεν», που μπορούμε να την ονομάσουμε «πνευματική» ιερωσύνη, προερχόμενη από το Θεό, ο οποίος χειροτονεί όλα τα μέλη της Εκκλησίας, άνδρες και γυναίκες. Πνευματική ιερωσύνη έχουν μόνο όσοι έφτασαν στο «φωτισμό» ή στη «θέωση» και είναι πραγματικοί κληρικοί, σε αντίθεση με τους «ιδιώτες» και «άπιστους», που είναι «λαϊκοί». Και, μία δεύτερη «ιερωσύνη», την οποία θα μπορούσαμε ίσως να ονομάσουμε «τελεστική», επειδή σ’ αυτή δίνεται η εξουσία να «ενεργεί» τα μυστήρια, προπαντός της Θείας Ευχαριστίας, κι’ αποτελεί το μυστήριο της «ιερωσύνης» της Εκκλησίας. Η δεύτερη αυτή «ιερωσύνη» προϋποθέτει την πρώτη. Με την «άνωθεν» ιερωσύνη δεν έχει την εξουσία της Εκκλησίας να «ιερουργεί» κανείς. Οι Φράγκοι, εξ αιτίας του Αυγουστίνου, δεν δέχτηκαν αυτή την Παράδοση της Εκκλησίας. Πιστεύουν ότι όλοι όσοι είναι βαπτισμένοι έχουν «γενική» ιερωσύνη, οι δε χειροτονημένοι κληρικοί έχουν «ειδική». Οι διακρίσεις αυτές είναι ξένες από την Ορθόδοξη Παράδοση. Αυτή όμως η κακόδοξη Παράδοση επικρατεί σήμερα στην Νεοημερολογίτικη Εκκλησία!

6. «Θέωση» σημαίνει Θεοπτία. Θεοπτία σημαίνει, ότι κάποιος βλέπει το Θεό. Δεν βλέπει την ουσία Του. Βλέπει μόνο τη θεία «δόξα» Του. Αυτό τον καθιστά μέλος της Εκκλησίας, τοποθετημένο από τον Θεό στην κορυφή της κλίμακας των μελών της Εκκλησίας. Ο π. Ιω. Ρωμανίδης παρατηρεί σχετικά: «Όποτε εμφανίζεται ο Χριστός μετά την Ανάστασί Του, εμφανίζεται μέσα σε δόξα. Και αυτή ακριβώς η εμπειρία, που αποκτά κανείς, όταν βλέπει τον Χριστό εν δόξη, τον καθιστά αυτομάτως είτε απόστολον, είτε προφήτην». Αυτή τη «δόξα» του Θεού είδε ο Απ. Παύλος, όταν «ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι». Ο Απ. Παύλος έμαθε τα απόρρητα μυστήρια της θεολογίας από τη θεία εμπειρία του, όταν «ηρπάγη» στον παράδεισο. Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του «υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, τοις δε λοιποίς εν παραβολαίς, ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσι».  Κατά τον ίδιο τρόπο έμαθαν τα «μυστήρια της βασιλείας των ουρανών» και οι λοιποί απόστολοι και οι Προφήτες. Όλοι οι άγιοι, επειδή είχαν την ίδια αυτή εμπειρία απ’ τη θέωση, γνώριζαν τα ίδια «μυστήρια της βασιλείας». Συνεπώς όλοι δίδασκαν τα ίδια πράγματα. Γι’ αυτό οι άγιοι, σε θέματα θείας εμπειρίας τους, δεν κάνουν δογματικά λάθη. Όλα αυτά τα πράγματα σε μας σήμερα φαίνονται κάπως παράξενα. ΄Εμείς σήμερα δεν μπορούμε να καταλάβουμε τη διδασκαλία, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν στην Εκκλησία επίσκοποι(οι οποίοι φυσικά δεν «τελούν» μυστήρια), που δεν έχουν ποτέ χειροτονηθεί από ανθρώπους, παρά μόνο από το Θεό. Όμως, την αντίληψη αυτή την συναντάμε σε πολλούς Πατέρες. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος π.χ. αναφέρει, ότι ο πνευματικός πατέρας του, ο μοναχός Συμεών ο Ευλαβής, δεν είχε λάβει ποτέ «χειροτονία παρ’ ανθρώπων, αλλά χειρί Θεού». Ο π. Ιω. Ρωμανίδης, αναφερόμενος στο θέμα αυτό, παρατηρεί: «Έχει γίνει αποδεκτό πλέον ότι αυτά που γράφει ο άγος Διονύσιος Αρεοπαγίτης, για τους τότε επισκόπους, δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Δηλαδή, όπως ο προφήτης του Απ. Παύλου είναι εκείνος που έχει φθάσει στη θέωση, έτσι και για τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη επίσκοπος είναι εκείνος, που έχει φθάσει στη θέωση. Από αυτούς μάλιστα τους προφήτας του Απ. Παύλου προήλθαν οι τότε επίσκοποι της Εκκλησίας. Ο άγιος Νικήτας Στηθάτος μας πληροφορεί ότι υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν χειροτονηθεί κατ’ ευθείαν επίσκοποι από τον ίδιο το Θεό, αν και από τους ανθρώπους δεν αναγνωρίζονται ως επίσκοποι. Όμως, είναι επίσκοποι. Δηλαδή, έχουν πνευματική εξουσία «επισκόπου». Ο δε Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος επισημαίνει ότι «υπάρχουν δύο επιθέσεις χειρών. Η μία είναι ανθρώπινη, δηλ. «εξ ανθρώπων», και η άλλη θεϊκή, δηλ. από το άγιο Πνεύμα». Και όπως τονίζει αλλού ο ίδιος, «η πνευματική ιερωσύνη είναι εκείνη, που θα περάση στον άλλον αιώνα, στην βασιλεία των Ουρανών».

7. Σε κάθε τοπική Εκκλησία τους, πρώτους αιώνες, υπήρχαν πολλοί Προφήτες, που είχαν την «άνωθεν» χειροτονία. ΄Οντως ευλογημένη εποχή. Στην Κόρινθο π.χ. πρέπει να υπήρχαν τουλάχιστον πέντε Προφήτες. Ήταν δηλαδή επίσκοποι, χωρίς όμως να ασκούν τα καθήκοντα της «μυστηριακής» ιερωσύνης. Αυτά τα ασκούσε μόνο ένας Προφήτης, στον οποίο ανέθεταν οι άλλοι Προφήτες «να ενεργεί» το έργο αυτό. Ηεκλογή αυτή είναι η «χειροτονία»! Αυτό, που εμείς σήμερα λέμε «χειροτονία», τότε το έλεγαν «χειροθεσία». Έχει σημασία, ότι την εκλογή ενός Προφήτη για να ενεργεί τα της μυστηριακής ιερωσύνης, δηλ, τη «χειροτονία» του επισκόπου, την αποφάσιζαν οι άλλοι Προφήτες, οι συνθεούμενοι. Αυτό είναι ευνόητο, γιατί μόνο ένας θεούμενος γνωρίζει ποιοι άλλοι έφτασαν στη θέωση ή το φωτισμό. Και η αρχαία Εκκλησία πρόσεχε πολύ το ζήτημα αυτό. Ήθελε η «κατ’ άνθρωπον» χειροτονία επισκόπου να γίνεται μόνο σε θεουμένους, τους «Προφήτες». Μόνο αυτοί γνώριζαν «τα μυστήρια της βασιλείας των Ουρανών», δηλ. τα αληθινά δόγματα της θεολογίας. Για τους θεουμένους το δόγμα ήταν βίωμά τους. Αυτό σημαίνει, ότι παλαιά ο επίσκοπος, ως θεούμενος, ήταν ο «τρόπων μέτοχος» των Αποστόλων. Ως χειροτονούμενος δε από ανθρώπους για μια επισκοπή, ήταν και ο «θρόνων διάδοχος». Αυτό είναι η λεγόμενη «Αποστολική Διαδοχή».΄Όταν δεν υπάρχουν τα δύο αυτά στοιχεία, προπαντός το πρώτο, η «μετοχή» στους «τρόπους», αλλά και η κανονική διαδοχή στους «θρόνους» των Αποστόλων», δεν υπάρχει Αποστολική Διαδοχή! Διακόπτεται, με ό,τι συνεπάγεται η ανυπαρξία του Αγίου Πνεύματος σ’ όποιον εμφανίζεται ως επίσκοπος, ο οποίος τότε, στην πραγματικότητα, είναι «ψευδεπίσκοπος»!

8. Για να γίνει κάποιος μέλος της Εκκλησίας, για να φτάσει ένας πιστός σε κατάσταση «θεωρίας», δηλ. στο «φωτισμό», ή στη «θέωση», πρέπει να θεραπεύσει «το πεπτωκός μέρος της ψυχής» του. Η μέθοδος αυτής της θεραπείας είναι «ασκητική». Δηλαδή, με την άσκηση στην «εν Χριστώ» ζωή, ο πιστός διαβαίνει τα στάδια της τελειότητας, που είναι η «κάθαρση», ο «φωτισμός» και η «θέωση». Η «ασκητική» κυριαρχούσε στη ζωή της Εκκλησίας των πρώτων χριστιανών. Μετά την παύση των διωγμών το 313 μ.Χ., η ασκητική ζωή στις ενορίες άρχισε να εκλείπει. Γι’ αυτό ορισμένοι θεούμενοι φεύγουν στις ερήμους, που είναι το ενδιαίτημα του διαβόλου. Τους ακολουθούν, όσοι θέλουν να πετύχουν τη θεραπεία τους. Έτσι, γεννήθηκε ο λεγόμενος «αναχωρητισμός», δηλ. ο ησυχαστικός μοναχισμός. Στο μοναχισμό βρήκε καταφύγιο και διασώθηκε η «ασκητική», που είναι η πεμπτουσία της Ορθοδοξίας. Η μείωση του αριθμού των Προφητών σε συνδυασμό με την εξάπλωση του χριστιανισμού είχαν σαν αποτέλεσμα να εκλέγονται επίσκοποι και πιστοί, που ήταν στο στάδιο του «φωτισμού». Μέχρι τότε πιστοί που βρίσκονταν στο στάδιο του «φωτισμού» εκλέγονταν ιερείς. Όσοι ήταν στο στάδιο του «φωτισμού», δεν είχαν καταστήσει βίωμά τους τα δόγματα. Γι’ αυτό ο υποψήφιος επίσκοπος, στην περίπτωση αυτή, υποχρεωνόταν, κατά την «χειροθεσία» του, να διαβάζει ομολογία της πίστεώς του, τον λεγόμενο «λίβελο ορθής πίστεως». Αυτό διατηρείται μέχρι σήμερα στις χειροτονίες επισκόπων του Παλαιού ημερολογίου. Δεν τηρείται όμως στις χειροτονίες του Νέου, μάλλον σκόπιμα!

9. Πρόβλημα στην Εκκλησία άρχισε να δημιουργείται μεταγενέστερα, όταν άρχισαν να γίνονται Επίσκοποι, άτομα, που την εποχή των πρώτων χριστιανών θα ήταν «ιδιώτες», ή «άπιστοι»! Δεν είχαν δηλαδή, την «άνωθεν» χειροτονία. Δεν ήταν «κληρικοί», «χειροτονημένοι» από το Θεό. Ήταν «λαϊκοί», γιατί δεν είχαν λάβει το Άγιο Πνεύμα. Αυτούς τους «κληρικούς», που έλαβαν χειροτονία μόνο από ανθρώπους, ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, τους αποκαλεί «κλέπτες και ληστές»! Γιατί θεωρεί, ότι δεν τους έχει χειροτονήσει ο Θεός, για να καταστούν Προφήτες. Ίσως γι’ αυτούς, που κάνουν τον Προφήτη, είπε ο Κύριος τα φοβερά εκείνα λόγια: «Πολλοί ερούσι μοι εν εκείνη τη ημέρα. Κύριε, Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμε; Και τότε ομολογήσω αυτοίς ότι ουδέποτε έγνων υμάς. Αποχωρείτε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν».

α. Αυτός είναι και ο λόγος που εμφανίστηκαν στη ζωή της Εκκλησίας οι αιρέσεις. Το ότι δηλ. εχειροθετούντο επίσκοποι, άτομα, που ποτέ δεν απέκτησαν την εμπειρία του «φωτισμού» και της «θέωσης», ώστε να έχουν ως βίωμά τους τα δόγματα της Εκκλησίας. Αιρετικός δεν είναι μόνο εκείνος, που εισάγει νέα δόγματα στην Εκκλησία, αλλά και όποιος δεν έχει φτάσει στο «φωτισμό» ή στη «θέωση». Όποιος δηλαδή, δεν είναι μέλος της Εκκλησίας. Αυτός δεν είναι Ορθόδοξος! Έτσι η διαμάχη στην Εκκλησία κατέληξε επί αιώνες να είναι, το αν οι επίσκοποί της θα έπρεπε προηγουμένως να έχουν την «άνωθεν» χειροτονία, ή όχι. Σήμερα η διαμάχη αυτή εξέλιπε, γιατί επεκράτησε η δεύτερη άποψη, ότι δηλ. δεν είναι αναγκαίο οι επίσκοποι να έχουν προηγουμένως λάβει την «άνωθεν» χειροτονία! Αρκεί, το ότι έχει λάβει το «χρίσμα» του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου, για να γίνει κάποιος δεσπότης! Αυτή είναι και η αιτία του καταντήματός τους! « Στο πρόσωπο του αγίου Συμεών, γράφει ο π. Ιω. Ρωμανίδης, μπορεί κανείς να διακρίνει καθαρά την αιωνόβια σύγκρουση μεταξύ της αποστολικής παραδόσεως

διαγνώσεως - θεραπείας και όσων εκφυλίζουν την σωτηρία σε πίστη και εμπιστοσύνη στα δόγματα και στις αξιομισθίες των καλών έργων και της ηθικής». Ο άγιος Συμεών μάλιστα χαρακτήρισε ως αίρεση την άποψη μερικών, που έλεγαν, πως το να αγωνίζεται ένας πιστός να φτάσει στο «φωτισμό» ή τη «θέωση», δεν είναι απαραίτητο για τη σωτηρία του ανθρώπου, γιατί τάχα αυτό αφορούσε μόνο τους πρώτους χριστιανούς! Έκανε πολλούς αγώνες, για την καταπολέμηση αυτής της κακοδοξίας. Γι’ αυτό επικράτησε στην Εκκλησία, οι επίσκοποι να λαμβάνονται από τους μοναχούς της ησυχαστικής παραδόσεως. Οι αγώνες αυτοί συνεχίστηκαν με επιτυχία από τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, τον 14ο αιώνα. Η γραμμή αυτή της Εκκλησίας διατηρήθηκε σ’ όλη την Τουρκοκρατία.

β. Οι Φράγκοι ποτέ δεν ασπάστηκαν τη γραμμή αυτή, να προέρχονται δηλ. οι επίσκοποι από τον ησυχασμό, τον οποίο θεωρούν ως αίρεση.  Και γι’ αυτό, πολέμησαν τον Ορθόδοξο μοναχισμό. Η κατάργηση 412 μοναστηριών την εποχή της Βαυαροκρατίας, η διατήρηση μόνο τριών μοναστηριών σ’ όλη την τότε ελεύθερη Ελλάδα και η προτροπή στις κάτω των 40 ετών μοναχές να παντρευτούν, είναι χαρακτηριστική των προσπαθειών τους να θάψουν την Ορθόδοξη Παράδοσή μας και να «φραγκέψουν» τους Έλληνες! Την προσπάθεια των Φράγκων να θάψουν την Ορθόδοξη Παράδοση, που ήταν να χειροτονούνται επίσκοποι πιστοί, που προηγουμένως έχουν φτάσει στη «θέωση», ή , τουλάχιστο, στο «φωτισμό», συνέχισαν στις αρχές του 20 ου αιώνα, οι μασόνοι Μελέτιος Μεταξάκης και Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, που άλλαξαν το Παληό Ημερολόγιο. Το Παληό ημερολόγιο ήταν φραγμός, που προστάτευε την Εκκλησία από τις αιρέσεις και προπαντός τον «παπισμό».Ο Συμεών Θεσσαλονίκης, λέει ότι ο παπισμός προκάλεσε στην Εκκλησία μεγαλύτερη ζημία, από όση προκάλεσαν όλες μαζί οι αιρέσεις και τα σχίσματα.

γ. Την κατεδάφιση της Ορθόδοξης Παράδοσης από τον Μελέτιο Μεταξάκη επισημαίνει και ο π. Ιω. Ρωμανίδης, ο οποίος γράφει: «το έργο αυτό ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης, ο οποίος φαίνεται ότι ήταν μεγάλος μασόνος». Εναντίον αυτού του «φραγκέματος», όσοι αρνήθηκαν την «κοινωνία» με τους επισκόπους του Μελέτιου Μεταξάκη και Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. «Όσοι διδάσκουν και παραδίδουν διαφορετικά, λέει πολύ ορθά ο καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης, από αυτά που εδίδαξε και παρέδωσε ο Χριστός στους Απόστολους και δι’ αυτών στην Εκκλησία είναι ψευδοπροφήτες, ψευδοδιδάσκαλοι και ψευδοποιμένες, οι οποίοι αναβαίνουν και εισέρχονται αλλαχόθεν εις την μάνδραν και κατασπαράσσουν τα πρόβατα. Αυτοί, ευρίσκονται εκτός της Εκκλησίας. Δεν πρέπει να ακούμε τη διδασκαλία τους και να τους ακολουθούμε».

δ. Γι’ αυτό, λένε, όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο, ότι δεν δέχονται μέχρι σήμερα να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας αυτών που άλλαξαν το ημερολόγιο, δηλ. του Μελέτιου Μεταξάκη και του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. Αλλά, ούτε της Εκκλησίας των αιρετικών Πατριαρχών, όπως του Αθηναγόρα, την «κοινωνία» με τον οποίον είχαν παύσει το 1970 και Νεοημερολογίτες ακόμα επίσκοποι, όπως ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, ο Φλωρίνης Αυγουστίνος και ο Παραμυθιάς Παύλος! Πιστεύουν, όσοι τηρούν το Παληό ημερολόγιο, πως αν αποτελέσουν μέλη της Εκκλησίας των αιρετικών ποιμένων, θα παύσουν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, της Μιας αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, που είναι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Και γι’ αυτό συνεχίζουν ν’ αποτελούν μέλη της Εκκλησίας, που ανήκαν και πριν αλλάξει το ημερολόγιο το 1924.

Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου (orthodox-voice.blogspot.com)

ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΙ. Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕ Ο ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ. ΚΑΤΕΣΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΜΟΝΟΣΗΜΑΝΤΗ.

«Τά τάλαντα…»

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ἄν δέν μιλᾶς μέ τό δικό Του τρόπο, δέν θά σέ ἀκούσῃ, οὔτε θά σέ προσέξῃ. Ἄς μάθουμε λοιπόν νά μιλᾶμε ἔτσι, ὅπως συνήθισε νά ἀκούῃ ὁ Βασιλιάς ὁ δικός μας. Ἄς προσπαθήσουμε νά μιμούμεθα τήν γλῶσσαν Ἐκείνη.

Ἔτσι θά μπορέσῃς νά ἔχῃς στόμα, ὅμοιο μέ τό στόμα Ἐκείνου. Ἔτσι, ἐνῷ θά βαδίζῃς ἐπάνω στή γῆ, θά ἐπιδεικνύῃς σέ μᾶς γλῶσσα ὅμοια μέ τήν γλῶσσαν Ἐκείνου πού βρίσκεται στόν οὐρανό, διατηρώντας τό μέτρο στή λύπη , στήν ὀργή, στό πένθος, στήν ἀγωνία. Πόσοι ἀπό σᾶς εἶναι ἐκεῖνοι πού ἐπιθυμοῦν νά ἰδοῦν τήν μορφήν Του; Νά λοιπόν, ὅτι εἶναι δυνατόν ὄχι μόνον νά Τόν δοῦμε, ἀλλά καί νά γίνουμε ὅμοιοι μέ Αὐτόν, ἄν προσπαθήσουμε.

Ἄς μήν ἀναβάλλουμε λοιπόν. Διότι δέν ἀγαπᾷ τόσον τό στόμα τῶν προφητῶν, ὅσον ἐκεῖνο τῶν ἐπιεικῶν καί πράων ἀνθρώπων. «Πολλοί», λέγει, «θά μοῦ ποῦν: Δέν προφητεύσαμε στό ὄνομά Σου; Καί ἐγώ θά τούς εἰπῶ: Δέν σᾶς γνωρίζω» (Ματθ. 7, 22). Τό δέ στόμα τοῦ Μωυσέως, ἐπειδή ἦταν πολύ ἐπιεικής καί πρᾶος (διότι «ὁ Μωυσῆς», λέγει, «ἦταν ἄνθρωπος πρᾶος περισσότερο ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους τῆς γῆς» Ἀριθμ. 12, 3), τόσο πολύ τό ἀγαποῦσε, ὥστε νά πεῖ: «ὡμιλοῦσε ἀπό πολύ κοντά, στόμα μέ στόμα, ὅπως μιλάει ἕνας φίλος μέ τόν φίλο του»

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΖΗΛΩΤΕΣ. ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΦΡΑΙΜ, ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΣΗΦ, ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ.

ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

Α. Οι Νεοημερολογίτες δέχονται την αίρεση του Οικουμενισμού!

2. Η αίρεση του Οικουμενισμού έγκειται στο ότι εξισώνει την αλήθεια της Ορθοδοξίας με το ψέμα της κακοδοξίας. Ισοπεδώνει Πίστη που αποκάλυψε ο Θεός στους Προφήτες, Αποστόλους και Αγίους, με τις ψευδολογίες των ψευδοπροφητών και των ψευδοδιδασκάλων, «του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου»! 219 Ο Οικουμενισμός διδάσκει ότι η «Μία αγία καθολική και αποστολική» Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, είναι ακριβώς το ίδιο, όπως είναι κάθε μια απ’ τις τόσες αιρέσεις, που δημιούργησαν οι διάφοροι κατά καιρούς αιρετικοί! Για το λόγο αυτό η συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» είναι εκ προοιμίου αδιανόητη και απαράδεκτη! Πως είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος ότι η Εκκλησία του είναι η μόνη αληθινή Εκκλησία και ταυτόχρονα να ανέχεται η Εκκλησία του αυτή να μετέχει σ’ ένα οργανισμό, ως μία απ’ τις πολλές Εκκλησίες, που αναγνωρίζουν ότι κατέχουν μέρος της αλήθειας κι’ αγωνίζονται να ιδρύσουν εκ νέου την απολεσθείσα «Μία αγία καθολική και αποστολική» Εκκλησία! Σ’ αυτό το καταγώγιο των αιρέσεων, το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών» μετέχουν όλα τα Πατριαρχεία και οι Εκκλησίες των καινοτόμων Νεοημερολογιτών! Δεν μετέχει όμως ο αιρετικός Πάπας, επειδή τούτο θίγει την εκκλησιολογία του! ΄Εχει άδικο, αν κάποιος ισχυρισθεί ότι στη μέλλουσα κρίση τους Νεοημερολογίτες στο ζήτημα αυτό της πίστεως θα τους κρίνει ο Πάπας και οι Φράγκοι, που αρνήθηκαν να μετέχουν σ’ αυτό! Έτσι, φθάσαμε στην «ένωση με τον Πάπα», στα συλλείτουργά τους μ’ αυτόν , την έλευση του στη Ελλάδα και το ολοκληρωτικό «φράγκεμα», όσων δέχτηκαν το φράγκικο Ημερολόγιο, χωρίς κανένας Επίσκοπος, άλλος κληρικός, μοναχός, θεολόγος ή άλλος λαϊκός να διαχωρίζει σήμερα τη θέση του από την «κοινωνία» με τους αιρετικούς Λατινόφρονες! Όλοι οι πιό πάνω, εγκωμιάζουν μεν τους Πατέρες και τους άλλους αγίους που πολέμησαν τις αιρέσεις και αποτειχίστηκαν από αιρετικούς επισκόπους, δεν μιμούνται όμως το παράδειγμά τους! 3. Αντίθετα από πλευράς Παλαιοημερολογιτικής έχει καταδικασθή και αναθεματισθή ο Οικουμενισμός και οι πρωτεργάτες του από το 1998. .........

.........

Β. Οι Νεοημερολογίτες δέχονται την αίρεση των «δύο αγιοτήτων» του Κυρίου!

1. Την αίρεση αυτή, όπως γράφει ο μακαριστός παλαιοημερολογίτης επίσκοπος Πενταπόλεως Καλλιόπιος 222 , αποδέχθηκε όλη η Σύνοδος της Νεοημερολογίτικης Εκκλησίας το 1930, όταν δικαίωσε τον καθηγητή της Θεολογίας που υποστήριζε ότι «δεν πρέπει να λησμονώμεν, ότι η τελειότης, η αγιότης και αναμαρτησία του Ιησού, καίπερ απηλλαγμένη πάσης σκιάς και πάσης κηλίδος και παντός μώμου, δεν ειμπορεί ποτέ να εξισωθεί προς την απόλυτον και απεριόριστον αγαθότητα του Θεού. Η αναμαρτησία και αγιότης του Ιησού ως ανθρώπου υπήρξεν αναμαρτησία και αγιότης ανθρωπίνη. Μολονότι δε ο Ιησούς δεν εγνώρισεν ουδέ μακρόθεν πειραματικώς την αμαρτίαν, όμως η αγαθότης του και η αρετή του διήλθε διάφορα στάδια προόδου έως ου ετελειώθη δια των παθημάτων (Εβρ.β΄10, ε΄8,9) και έμαθεν ο Ιησούς αφ’ ων έπαθε την υπακοήν. Ενώ λοιπόν η αγαθότης του Ιησού ως ανθρώπου υπέκειτο εις πρόοδον και τελειοποίησιν, του Θεού η αγαθότης είναι άπειρος και αμετάβλητος και πάντοτε η αυτή» 223 Η διδασκαλία για ύπαρξη «δύο αγιοτήτων» στον Κύριο είναι νεστοριανικής προελεύσεως. Ο Νεστόριος δίδασκε, ότι ο Χριστός έχει δύο ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία ακολούθως ενώθηκαν σε ένα ηθικό πρόσωπο, το πρόσωπο του Κυρίου. Οι Ορθόδοξοι πιστεύουν, ότι ο Χριστός έχει δύο φύσεις, δυο θελήσεις και δύο ενέργειες, αλλά μία μόνο υπόσταση. Οι θελήσεις και οι ενέργειες του Κυρίου είναι φυσικές, επειδή είναι των φύσεών Του. Δεν είναι ηθικές, όπως θέλουν οι Νεστοριανοί. Το μόνο θέλημα, που δεν έχει ο Κύριος είναι το λεγόμενο «γνωμικό» θέλημα. « Γνωμικό» θέλημα έχουμε όλοι εμείς οι λοιποί άνθρωποι, γιατί εμείς καταλήγουμε σε μια απόφαση ύστερα από σκέψη, επειδή δεν έχουμε την παγγνωσία. Ο Χριστός όμως επειδή ως Θεός γνωρίζει τα πάντα, δεν χρειάζεται να βασανίζει τη σκέψη του να αποφασίσει κάτι. Η διδασκαλία, λοιπόν, ότι ο Χριστός είχε «δύο αγιότητες» είναι φοβερή αίρεση, την οποία η Εκκλησία του Παλαιού Ημερολογίου, όπως είδαμε πιο πάνω έχει καταδικάσει και αναθεματίσει. Την κακοδοξία των «δύο αγιοτήτων» του Κυρίου κατήγγειλαν στη Σύνοδο του Νέου Ημερολογίου το 1929 δύο άτομα. Η Σύνοδος ανέθεσε στον καθηγητή Χρήστο Ανδρούτσο να μελετήσει την καταγγελία, ο οποίος υπέβαλε σ’ αυτήν την από 22 Μαΐου 1930 ΄Εκθεσή του, στην οποία μεταξύ άλλων έλεγε: «Η διάκρισις διπλής αγιότητος εν τω Ιησού Χριστώ, θείας και ανθρωπίνης, ης έχεται ο Π. Τρεμπέλας, ουδέν έχει το δογματικώς επιλήψιμον. Αποδεχόμενοι οι πιστοί δύο θελήσεις εν τω Ιησού Χριστώ, είμεθα ηναγκασμένοι να συναποδεχθώμεν και δύο αγιότητας, την θείαν και την καθαρώς ανθρωπίνην, διότι η αγιότης ούσα ηθική ιδιότης αναφέρεται κυρίως και κατ’ εξοχήν εις την θέλησιν. Αποδεχόμενοι δ’ εξ ίσου το υπό της εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου διατυπωθέν δόγμα, ότι εν τη υποστατική ενώσει των δύο φύσεων η σαρξ του Κυρίου θεουμένη λαμβάνει δώρα εξ αυτής (της υποστατικής ενώσεως), εννοούμεν φυσικώς τα δώρα τα προσιτά τη πεπερασμένη φύσει μέχρι του υψίστου και εφικτού βαθμού εξικνούμενα, ουχί δε και θείας ιδιότητας, δι’ ων αύτη εξίσταται της οικείας φύσεως. Η αγιότης του Χριστού ως ανθρώπου δεν δύναται να εξισωθή προς την θείαν αγιότητα και πηγήν παντός αγαθού… Οι περί τα θεολογικά ασχολούμενοι γινώσκουσιν, ότι ουδεμία θεία ιδιότης δύναται να μεταδοθή αυτή εις την ανθρωπίνην φύσιν αυτήν, για τον απλούστατον λόγον, διότι αύτη μεν είναι άπειρος, η δε ανθρωπίνη φύσις πεπερασμένη…» 224 Η Σύνοδος της κρατικής Εκκλησίας αποδέχτηκε την κακόδοξη Έκθεση του καθηγητή Χρήστου Ανδρούτσου! Έτσι, κατέστη η ίδια αιρετική!

Γ. Οι Νεοημερολογίτες δέχονται την αίρεση του μονοφυσιτισμού!

Οι Μονοφυσίτες είναι αιρετικοί. Αποκόπηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή δεν δέχτηκαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, που καταδίκασε όσους δεν δέχονται ότι ο Χριστός έχει δύο φύσεις, την θεία και την ανθρώπινη. Κατά τα άλλα, όπως λέει ο Ιωάννης Δαμασκηνός, είναι κατά πάντα Ορθόδοξοι. Σήμερα, Μονοφυσίτες είναι οι Αρμένιοι, οι Ιακωβίτες της Συρίας, οι Κόπτες της Αιγύπτου, οι Αβησσυνοί και οι του Μαλαμπάρ στην Ινδία. Ο Μονοφυσιτισμός φούντωσε τον 5ο αιώνα στην αυτοκρατορία της Ρωμανίας και σαν μια αντίδραση σ’ αυτή. Παρουσιάστηκε δε σαν απάντηση στην αίρεση του Νεστοριανισμού, που διαχώριζε τον άνθρωπο Χριστό, από τον Θεό Χριστό. Κάτι, που κάνει, κατά κάποιο τρόπο και σήμερα, η Εκκλησία της Ελλάδος, όταν δογματίζει ότι ο Χριστός έχει δύο αγιότητες, την θεία και την ανθρώπινη, που είδαμε μόλις πιο πάνω. Με τους Μονοφυσίτες οι Εκκλησίες του Νέου Ημερολογίου έκαναν Θεολογικό Διάλογο από το 1964. Στην πρώτη συνάντησή τους, μετά από εισήγηση του καθηγητή Ιω. Καρμίρη, οι Μονοφυσίτες κατενθουσιασμένοι χειροκροτούσαν ότι συμφωνούν μαζί του και δέχονται την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Όμως, με υπόγειες παρεμβάσεις ανθρώπων του Π.Σ.Ε. οι Μονοφυσίτες έπαυσαν να υποστηρίζουν την αναγνώριση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, για να καταλήξει ο Διάλογος αυτός στις Συμφωνίες του Σαμπεζύ του 1990, κατά τις οποίες, αντί αυτοί ν’ αναγνωρίσουν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, οι Νεοημερολογίτες τους αναγνώρισαν ως Ορθοδόξους! Τις συμφωνίες αυτές πρώτος κατήγγειλε ο επίσκοπος του Παλαιού Ημερολογίου Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, 227 στον οποίο οι Κόπτες της Αιγύπτου, χρεώνουν το ναυάγιο της ψευδενώσεως. Παρά ταύτα, τις συμφωνίες του Σαμπεζύ του 1990 δέχτηκαν οι οπαδοί του Νέου. Βάσει αυτών, τουλάχιστον το Πατριαρχείο Αντιόχειας απέκτησε «κοινωνία» με τους μονοφυσίτες της περιοχής του, τους λεγόμενους Ιακωβίτες! Εν μέρει «κοινωνία» με τους μονοφυσίτες της Αιγύπτου, τους λεγόμενους Κόπτες, απέκτησε και το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας. Και με τα Πατριαρχεία αυτά «κοινωνούν» όλα τα άλλα Πατριαρχεία και όλες οι άλλες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες!

Δ. Οι Νεοημερολογίτες δέχονται την αίρεση του παπισμού!

Οι Νεοημερολογίτες με την «κοινωνία» που εξακολουθθούν να έχουν με τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και τους άλλους Προκαθημένους των Εκκλησιών τους, οι οποίοι δέχτηκαν την «ένωση των Εκκλησιών», που υπέγραψε ο Αθηναγόρας με τον Πάπα Παύλο Στ΄ το 1965 228 , προσχώρησαν πλέον στην αίρεση του παπισμού, έστω και αν ισχυρίζονται ότι αυτοί κρατούν τα Ορθόδοξα δόγματα! Αυτό πλέον δεν έχει καμμία σημασία, γιατί η «ένωση των Εκκλησιών» του 1965 στηρίζεται στη συμφωνία τόσο οι Ορθόδοξοι, όσο και οι Λατίνοι θα διατηρήσουν τα δόγματά τους, ως έθιμά τους, αλλά θα είναι ενωμένη σε μία Εκκλησία, υπό τον Πάπα! Το μοντέλο αυτό της «Ενώσεως των Εκκλησιών» είναι εφεύρημα του παπισμού και εξυπηρετεί μόνο και μόνο τον παπισμό. Είναι το μοντέλο της Ουνίας, που είναι διαμετρικά αντίθετο με την Ορθοδοξία! Και γι’ αυτό, το 1993 ορισμένα Πατριαρχεία υπέγραψαν την προδοτική συμφωνία του Μπελεμέντ, με την οποία αναγνωρίσθηκε η Ορθοδοξία των Ουνιτών, ως πρότυπο της Ενώσεως! Να, λοιπόν, που έχει διολισθήσει η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος, με ανυποψίαστα τα μέλη της!

Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου (orthodox-voice.blogspot.com)

Ἀθανάσιος Σακαρέλλος ἕνας σύγχρονος κολλυβάς

 

Ἀρχιμ. Ἀντωνίου Φραγκάκη, Ἱεροκήρυκος

Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας

Τήν Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2021, ὁ μεγάλος θεολόγος τῆς μεταπολεμικῆς περιόδου μέχρι καί τῆς ἐποχῆς μας, Ἀθανάσιος Σακαρέλλος, ἐγκατέλειψε τά γήινα καί μετοίκησε στά ἐπουράνια.  Ἀπεξεδύθη τό ἀσκητικό του χοϊκό περίβλημα καί φτερούγισε ἀνάλαφρος στούς κόλπους τῆς ἀπεραντοσύνης τοῦ Θεοῦ, πού μέ πυριφλεγῆ τρόπο ἀγάπησε καί μέ ἀποστολική ἔμπνευση, βίωσε, δίδαξε καί ὁμολόγησε.  Ἦταν θεολόγος ὀνόματι καί πράγματι, θεολόγος στόν ἀκαδημαϊκό τίτλο καί στή σηματοδοτούμενη οὐσία, ὁμόψυχος καί ὁμότροπος τοῦ μεγάλου ἀνατροπέα τῆς σχολαστικῆς παραπλανητικῆς «θολολογίας» πού ἐνέσκυψε καί στόν τόπο μας ἀειμνήστου π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, «σιαμαῖος» ἀδελφός του θά λέγαμε καλύτερα, εἰς τρόπον ὥστε, ὅταν γίνεται λόγος γιά ἕνα ἐκ τῶν δύο, νά ἐξυπονοοῦνται συνειρμικῶς ἀμφότεροι ἀπό κοινοῦ..

Εὐμοίρησε νά μυηθῇ στήν πλούσια λαϊκή εὐσέβεια τῆς γενετείρας του, τό Θέρμο Αἰτωλοακαρνανίας, νά γαλακτοτροφηθῇ ἀπό τόν κρατῆρα τῆς πολλαπλῆς χαριτοβλυσίας τῆς Παναγίας τῆς Προυσιωτίσσης, νά τεχνουργήσῃ ἡ ἀγγελική του βιοτή μία Χριστοειδή ὑποδομή προσωπικότητος, ἡ χωρητικότητα τοῦ νοῦ του νά τόν καταστήσει ἔμφορτο πολυποίκιλης ἀκαδημαϊκῆς γνώσης, ἡ φυσική εὐτολμία του νά ἀναδειχθῇ σέ ἁγιοπατερική παρρησία, ἡ πανεπιστημιακή του περί τά ἱερά γράμματα διασκευή, νά μεταποιηθῇ σέ χαρισματική θεολογία!  Ὑπῆρξε σύγχρονος καί ἀπαράμιλλος κολλυβάς!  Τόν ἀποκαλῶ εὐθαρσῶς ἔτσι, διότι ἡ ὀρθόδοξη ἀποδόμηση τῆς ρωμέικης ὑπόστασης τοῦ γένους μας, συνεχίζεται ὕπουλα καί γοργά στίς ἡμέρες μας ὅπως καί παλιά..  Εἶναι «τό μυστήριο τῆς ἀνομίας» πού «ἐνεργεῖται» ὁλοταχῶς, διαρκῶς καί ἐντονότερα μέ τήν πάροδο τῶν χρόνων καί τείνει πρός τήν ἐσχατολογική ἀποκορύφωσή του.  Φορεῖς του οἱ εὐσεβοφανεῖς καθωσπρεπιστές καί οἱ μεταπατερικοί ἀμοραλιστές καί ὅλοι ἐκείνοι οι κορυβαντιῶντες «ὀρθόδοξοι» περί διαφόρων καί πολλῶν, ἐκείνοι πού ἀγνόησαν τό γνωστικό μέσον ἐπαφῆς μέ τό Θεῖον, ἤτοι τό ὅμμα τῆς καθαρῆς καρδίας καί μαθήτευσαν στά εἰδωλολατρικά «φῶτα» τῆς Δύσεως μέ πλησμονή ὀρέξεωςἐγκεφαλικῆς διεργασίας..

Η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία και οι σύγχρονοι Γεροντάδες -- του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου

μέρος Β' 

1. Ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης 

α. Περισσότερο υποψιασμένος τα χρόνια αυτά, τέλη της δεκαετίας 1950 και αρχές της δεκαετίας 1960, για τα γεγονότα αυτά ήταν ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης. Είχε άλλωστε κάποια εμπειρία από τις αντιδράσεις του συντηρητικού θεολογικού κατεστημένου από όσα εκτυλίχτηκαν κατά την έγκριση της διδακτορικής διατριβής του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, που εκθέσαμε πιό πάνω. 
Ο π. Θεόκλητος υπήρξε ίσως την εποχή αυτή η σημαντικώτερη μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού. Τα βιβλία του είναι πράγματι αξιόλογα, μοναδικά για την εποχή τους. Ειδικά, η α΄ έκδοση του βιβλίου «Μεταξύ Ουρανού και γης» έγινε αιτία πολλοί νέοι να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να στραφούν προς τη μοναχική ζωή. 

β. Τον π. Θεόκλητο γνώρισα, όπως και τον γέροντά του π. Γαβριήλ Διονυσιάτη, το 1959 στο Άγιο Όρος. Έκτοτε, είχα πολλές συναντήσεις και συζητήσεις μαζί του, τόσο στο ΄Άγιο ΄Όρος, όσο και στην Αθήνα. Άλλος όμως ήταν ο π. Θεόκλητος τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας και άλλος, δυστυχώς, ο μετέπειτα. 
Τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας ο π. Θεόκλητος εξέφραζε αρκετά την πατερική Παράδοση. Ήταν ένας αντιπαπικός και ανθενωτικός μοναχός. 

Τα πρώτα αυτά χρόνια της γνωριμίας μας ο π. Θεόκλητος ασκούσε οξύτατη κριτική στον Αθηναγόρα. Τον θεωρούσε αιρετικό. Τον αποκαλούσε «στόμα του Άδη»! Δεν ήταν ευχαριστημένος από τους (παλαιούς) αγιορείτες μοναχούς, οι οποίοι αδυνατούσαν να συλλάβουν τα απόψεις του. Ακόμα, ούτε με τον γέροντά του, τον π. Γαβριήλ, ένα πολύ αξιόλογο γέροντα, ήταν ευχαριστημένος ο π. Θεόκλητος. 
Αυτόν που εκτιμούσε βαθύτατα ήταν ο π. Αθανάσιος Ιβηρίτης, περί του οποίου μου αποκάλυψε ότι ήταν προηγουμένως ιερέας στο Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας. Εκεί, οι ιερείς του Πατριαρχείου πωλούσαν τη «θεία Κοινωνία» σε άτομα, για να τη χρησιμοποιήσουν στις διάφορες «μαγείες» τους! Ο π. Αθανάσιος, μου είχε πει ο π. Θεόκλητος, εγκατέλειψε το Πατριαρχείο, παραιτήθηκε από την ιερωσύνη και ήρθε το Άγιο Όρος, όπου ζούσε ασκητικά. Ο π. Αθανάσιος αγαπούσε πολύ τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, και πολύ βοήθησε την «αγιοποίησή» του από το Πατριαρχείο. Σημειωτέον, ότι το Πατριαρχείο προέβη στην «αγιοποίηση» του ως Ορθοδόξου διδασκάλου, ενώ μέχρι τότε όλες οι «αγιοποιήσεις» επικαλούνταν, κι’ όπως είναι το σωστό, ως δικαιολογητική βάση, είτε το μαρτύριο, είτε την οσιακή ζωή τους. 

γ. Εν τω μεταξύ άρχισε η επάνδρωση πολλών Μοναστηριών του Αγίου Όρους με οργανωσιακούς μοναχούς. Στις διάφορες συζητήσεις μας διαπίστωσα ότι δεν είχε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη και εκτίμηση στους νέους Ηγουμένους, οι οποίοι με την δική του κυρίως βοήθεια εγκαταστάθηκαν στο Άγιο ΄Όρος. Πίστευε όμως ότι «τα παιδιά» τους είναι καλά, και ότι ήταν εύκολο εγκαταλείψουν το πνεύμα των Οργανώσεων, με το οποίο ανατράφηκαν και να «μπολιαστούν» στην αγιορείτικη πραγματικότητα. 

δ. Εν τω μεταξύ ο π. Θεόκλητος άρχισε ο ίδιος να μεταλλάσσεται. Άρχισε να συμφιλιώνεται με το Πατριαρχείο. Έφτασε στο σημείο να γίνει ο έμπιστός του στο άγιο Όρος. Το Πατριαρχείο, στα πλαίσια της φαναριώτικης πολιτικής του, προφανώς για να τον κολακεύσει για τη μεταλλαγή του αυτή, άρχισε να δέχεται τις υποδείξεις του στ’ αγιορείτικα ζητήματα. Ο ίδιος δε αποκήρυξε τα πρώτα άρθρα του, με τα οποία στρέφονταν εναντίον του Αθηναγόρα. Τα θεωρούσε πλέον ως προϊόντα νεανικού ενθουσιασμού, που έπαυσαν πλέον να τον εκφράζουν. Ακόμα και τις κακόδοξες δηλώσεις του Αθηναγόρα, τις θεωρούσε ως απλές εκφράσεις, που ειπώθηκαν από τον Πατριάρχη στα πλαίσια των κοινωνικών του σχέσεων! Έπαυσε πλέον να οσφραίνεται κανένα κίνδυνο για την Ορθοδοξία. 


ε. Ο π. Θεόκλητος δεν είχε εκτίμηση και σ’ ωρισμένους καταξιωμένους αγιορείτες «γεροντάδες», τους οποίους άκουσα ν’ αποκαλεί «ψευτοαγίους». Μεταξύ αυτών συγκατέλεγε και τον π. Παΐσιο. Σχημάτισα τη γνώμη ότι αυτά τα έλεγε μάλλον από κάποια ζηλοτυπία. 
Καλύτερη γνώμη είχε αρχικά για τους «ζηλωτές» του Αγίου Όρους, δηλ. τους Παλαιοημερολογίτες. Γρήγορα όμως άρχισε να καταφέρεται και κατ’ αυτών, όταν θύμωσε, επειδή ο μέχρι τότε φίλος του «ζηλωτής» μοναχός Αρσένιος Κοτέας, δεν του έδωσε ωρισμένα στοιχεία που ζήτησε να τα δημοσιεύσει, προπαντός δε όταν έγινε φιλοπατριαρχικός. 

στ. Μετά τη διάσπαση της «Ζωής» το 1960 και τη στροφή μερικών οπαδών της προς το μοναχισμό ο π. Θεόκλητος άρχισε να προσανατολίζεται προς αυτούς, για ν’ αναλάβουν την επάνδρωση του αγίου Όρους. Αυτό και έγινε. Οι μοναχοί αυτοί απόκτησαν με τη βοήθειά του αρκετά μοναστήρια. Κινούνται έκτοτε στο ίδιο μήκος κύματος, που κινήθηκε και ο π. Θεόκλητος στην τελευταία φάση της ζωής του, ακολουθώντας την ίδια φιλοπατριαρχική γραμμή! 

2. Ο παπα- Χαράλαμπος Βασιλόπουλος 

Μεταξύ των προσώπων, που άρχισαν ν’ ανησυχούν για τα τεκταινόμενα σε βάρος της Ορθοδοξίας, σύμφωνα με τα όσα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας, ήμουνα κι’ εγώ. Τότε σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Είχα διαβάσει με πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη για το»Προπατορικό αμάρτημα» και παρακολουθούσα την αρθρογραφία του π. Θεοκλήτου Διονυσιάτη. Τις ανησυχίες μου αυτές τότε τις εμπιστεύθηκα στον μακαριστό π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, γνωστό μου από τότε που ήταν ακόμα λαϊκός. 
Τον επισκέφτηκα και του εξέθεσα όσα ανησυχητικά στοιχεία είχα υπ’ όψη μου. Ο παπα- Χαράλαμπος συμφώνησε απόλυτα μαζί μου, ότι οι παπικοί ενεργούν σε βάρος της Ορθοδοξίας και οι διάφορες δηλώσεις και ενέργειες του Αθηναγόρα ήταν απαράδεκτες. Τον ρώτησα, τι έπρεπε να γίνει. Μου απάντησε: 
- «Ένα βήμα» να κάνουν ακόμα, και θα δεις τι έχει να γίνει! 
Εγώ, το πίστεψα και ηρέμησα. Περίμενα «ένα βήμα» να κάνει ακόμα ο Αθηναγόρας. Ήμουνα βέβαιος ότι θα χάλαγε ο κόσμος από τις αντιδράσεις μας. Σε λίγο, γινότανε το επόμενο «ένα βήμα», χωρίς παραδόξως να γίνει τίποτε! Έτρεχα πάλι στον παπα- Χαράλαμπο και του έλεγα τα νέα κατορθώματα του Αθηναγόρα. Ο παπα -Χαράλαμπος μου έδινε πάλι την ίδια απάντηση. Εγώ ηρεμούσα και περίμενα το επόμενο «βήμα»! Και πάλι η ίδια ιστορία, η ίδια απάντηση! Ώσπου, απελπίστηκα και έπαψα να περιμένω. Επαναλήφθηκε ο μύθος του Χταποδιού και της μάνας του Χταπόδας, που έλεγε ο μακαρίτης ο Κόντογλου. Το 1990 επειδή δεν έβλεπα να γίνεται κανένα βήμα, απ’ όσα υπόσχονταν τότε όλοι γεροντάδες, αναγκάστηκα να το κάνω εγώ. Αποτειχίστηκα απ’ την «εκκλησία των πονηρευομένων» Αποτειχισμένος έμεινα οκτώ χρόνια, οπότε απέκτησα «κοινωνία» με την Εκκλησία του Παλαιού ημερολογίου. 

Σε κάποια συζήτηση, που είχα με τον μακαριστό παπα-Χαράλαμπο, τον ρώτησα για τους Παλαιοημερολογίτες. Μου είπε: 
- Καλοί είναι! Αυτοί έχουν δίκηο. Όχι εμείς! 
Τον ξαναρώτησα: 
- Τότε, πάτερ μου, γιατί δεν είσαι με τους Παλαιοημερολογίτες; 
Μου απάντησε, αμήχανα: 
- Δεν μπορώ, δεν μπορώ!..... 

Ανέφερα τα παραπάνω για τις απόψεις του παπά – Χαράλαμπου, όχι μόνο γιατί την εποχή αυτή σκέπτονταν κατά τον ίδιο τρόπο περίπου και άλλοι «γεροντάδες», αλλά και για το γεγονός ότι από τότε άρχισε να εκδίδει την αγωνιστική εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». Η εφημερίδα αυτή, μολονότι μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να απεμπλακεί πλήρως απ’ τα οργανωσιακά πλοκάμια, έχει συμβάλλει σημαντικά με την αρθρογραφία της στην αφύπνιση της Ορθόδοξης συνείδησης πολλών πιστών. 

3. Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος 

α. Ήμουνα μάλλον δευτεροετής φοιτητής Θεολογίας, όταν γνώρισα τον π. 
Επιφάνιο. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από τη γνωριμία αυτή. Την εποχή εκείνη, που «όλα τάσκιαζε η φοβέρα των οργανώσεων και τα πλάκωνε η σκλαβιά του ευσεβισμού» ήταν το κάτι άλλο. Ανυπόκριτος! Σοφός και ενάρετος! Πολυτάλαντος! Άνθρωπος μεγάλης αγάπης, ακόμα και προς τους εχθρούς του, τους οποίους, όπως έλεγε, προσπαθούσε να «εκδικηθεί» ευεργετώντας τους! 
Όταν τον γνώρισα ήταν ακόμα διάκονος. Δεν είχε θέση σε ναό. Έμενε στο ίδρυμα των «Τριών Ιεραρχών», επί της οδού Μενάνδρου 4. Για να εξοικονομεί τα έξοδά του έκανε διορθώσεις στα βιβλία, που εξέδιδε ο εκδοτικός οίκος Παπαδημητρίου. Τότε, τον είχαν πλησιάσει άλλοι δύο φοιτητές. Αργότερα απέκτησε πολλά πνευματικά παιδιά, μεταξύ των οποίων είναι οι σημερινοί Μητροπολίτες Νέας Σμύρνης Συμεών Κούτσας, Έδεσσας Ιωήλ Φραγκάκος, ο πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πρωτοπρεσβύτερος Θωμάς Συνοδινός, κ.ά. 
΄Οταν χειροτονήθηκε ιερεύς, τον έκανα και εγώ για ένα διάστημα πνευματικό μου. 

β. Για το θέμα του παπισμού, που εγώ τότε ενδιαφερόμουνα ιδιαίτερα, ο π. Επιφάνιος δεν ανησυχούσε, όπως όλοι οι πνευματικοί την εποχή εκείνη. Πίστευε, ότι ήταν «νεφύδριο», όπως έλεγε ο Μέγας Αθανάσιος για τον «αρειανισμό». Νόμιζε ότι τα πράγματα θα άλλαζαν γρήγορα, όταν θα πέθαινε ο Αθηναγόρας! Αδυνατούσε να συλλάβει το μέγεθος του προβλήματος. ΄Ηταν άλλωστε άγνωστα τα τόσα στοιχεία, που είναι σήμερα γνωστά σε μας. Παρά ταύτα, και με τα ελάχιστα αυτά στοιχεία, που είχε τότε υπόψη του, έγραφε εναντίον του παπισμού, του οικουμενισμού, του Αθηναγόρα και όλων των φιλενωτικών! Και σ’ αυτό διέφερε από τους άλλους πνευματικούς της εποχής εκείνης. 
Αργότερα άρχισε να πιστεύει, ότι ο Αθηναγόρας και ωρισμένοι επίσκοποι του Φαναρίου υπερέβησαν τα όρια ασφαλείας από ένα Ορθόδοξο. Γι’ αυτό, το 1970, υποστήριξε τη διακοπή του μνημοσύνου του ονόματος του Αθηναγόρα. Δεν συμφωνούσε όμως και με τη παύση της «κοινωνίας», με όσους μνημόνευαν τον Αθηναγόρα, γιατί νόμιζε ότι έτσι θα αποκόπτονταν κάποιος από την Εκκλησία. 
Ο π. Επιφάνιος είναι εκείνος που εξώθησε τον Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο, με τον οποίο συνδεόταν στενά, να σταματήσει το μνημόσυνο του ονόματος του Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος πράγματι έπαυσε το μνημόσυνο του Αθηναγόρα το 1970. Το παράδειγμα του Αμβροσίου ακολούθησε τότε και ο Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης. Ύστερα, και ο Παραμυθίας Παύλος Καρβέλης. Διατήρησαν όμως «κοινωνία» με όσους εξακολουθούσαν να μνημονεύουν τον Αθηναγόρα. ΄Ετσι, η διακοπή αυτή του μνημόσυνου ήταν «κολοβή» και φαιδρή, γιατί σε μιά γιορτή που μπορεί να συλλειτουργούσε ένας απ’ τους τρεις αυτούς Μητροπολίτες, με κάποιον άλλο Μητροπολίτη των Νέων χωρών, ο μεν ένας δεν μνημόνευε τον Αθηναγόρα, τον μνημόνευε όμως ο άλλος στην ίδια λειτουργία! Οπότε μιά τέτοια διακοπή του μνημοσύνου, που την εισηγήθηκε π. Επιφάνιος, δεν ήταν ιδαίτερα οδυνηρή για τον Αθηναγόρα. Μάλλον, οι πονηροί φαναριώτες θα γελούσαν σε βάρος μας! 
Όλα τα βαρυσήμαντα κείμενα του αείμνηστου Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου, σχετικά με την διακοπή του μνημόσυνου του Αθηναγόρα, είναι γραμμένα από τον π. Επιφάνιο. Τα κείμενα αυτά, όπως και πολλά άλλα που έγραφε, συνήθως προηγουμένως, προτού τα κυκλοφορήσει, μου τα διάβαζε στο τηλέφωνο, ή μου τα έστελνε σε αντίγραφο, να εκφράσω τη γνώμη μου, ή υποδείξω τυχόν διορθώσεις, που νόμιζα χρήσιμες. Πολλές φορές σε πολλά σημεία διαφωνούσα μαζί του. Τις διαφωνίες μου αυτές, άλλοτε τις αποδεχόταν, άλλοτε όχι! 

γ. Το πρόβλημα με τον π. Επιφάνιο ήταν, αφενός μεν, η θεολογία την οποία εξέφραζε, και κυρίως η «εκκλησιολογία» του, και αφετέρου, ο λεγόμενος «αντι-παλαιοημερολογιτισμός» του. 

Στην Ελλάδα διαμορφώθηκαν τρία θεολογικά ρεύματα. Ένα «συντηρητικό», ένα «φιλελεύθερο» και ένα άλλο, από τα μέσα του 20ου αιώνα, το «Παραδοσιακό». 

Ο π. Επιφάνιος μολονότι είχε διαβάσει τους Πατέρες ,ως φοιτητής ακόμα, όπως έλεγε, ήταν περισσότερο συντηρητικός θεολόγος. Το καυχιόταν άλλωστε ο ίδιος γι’ αυτό. Εξάλλου ήταν και εγκεφαλικός τύπος. Η θεολογία του και η «εκκλησιολογία» του ήταν επηρεασμένη περισσότερο από το συντηρητικό πνεύμα, το οποίο στην Ελλάδα εξέφραζαν καθηγητές, όπως ο Ανδρούτσος, τον οποίο θεωρούσε «αυθεντία» κ.ά. Η περίφημη Δογματική του Ανδρούτσου, όπως είχε εμπιστευθεί ο Ιω. Καρμίρης στον π. Ιω. Ρωμανίδη, είναι μετάφραση παπικού συγγράμματος! 
Ως εκ τούτου, ο π. Επιφάνιος, είχε μεγάλη εκτίμηση στους συντηρητικούς καθηγητές των Θεολογικών Σχολών, όπως τον Παν. Τρεμπέλα, τον Παν. Μπρατσιώτη, τον Χρ. Ανδρούτσο, τον Κων. Μουρατίδη κ. ά. Δεν συμφωνούσε όμως, με το π. Ιω. Ρωμανίδη, η θεολογία του οποίου ήταν καθαρά Πατερική. 
Ήταν αντίθετος σε κάποιες θεολογικές θέσεις και του νυν Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου, ο οποίος τότε ήταν ακόμα αρχιμανδρίτης και είχε ιδιαίτερες σχέσεις μαζί του. 
Το πόσο συντηρητικός υπήρξε στη θεολογία του ο π. Επιφάνιος φαίνεται και από κάτι που μου είπε κάποτε, με αφορμή τις παρ’ ηλικία χειροτονίες ωρισμένων κληρικών. Ας υποτεθεί, μου είπε, ότι ήταν κάποτε επίσκοπος και κατέβαινε απ’ τον ουρανό ο Απ. Παύλος, ζητώντας του να τον χειροτονήσει ιερέα. Θα του έβαζε μετάνοια. Στη συνέχεια θα τον ρωτούσε, πόσο χρονών είναι. Αν του έλεγε ότι είναι 29 ετών και έξη μηνών, θα τον συμβούλευε να ξαναπάει στον ουρανό και να επιστρέψει μετά από έξη μήνες, μέχρι να συμπληρώσει το όριο των 30 ετών της ηλικίας του, που ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες. Τότε θα τον χειροτονούσε!.... 

δ. Σε μιά συνάντηση, που έγινε στο Χαλάνδρι, στο σπίτι του νυν Παλαιοημερολογίτη Μητροπολίτη Αμερικής Παύλου, ο οποίος τότε ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, προκλήθηκε σφοδρή σύγκρουση μεταξύ π. Ιω. Ρωμανίδη και π. Επιφανίου. Στη συνάντηση αυτή συζητήθηκε το θέμα του Παλαιού Ημερολογίου. Ο π. Επιφάνιος υποστήριζε, όπως πάντα, ότι οι Παλαιοημερολογίτες είναι σχισματικοί και εκτός Εκκλησίας! Αντίθετη γνώμη είχε ο π. Ιω. Ρωμανίδης. Την τεκμηρίωνε με αδιάσειστα πατερικά θεολογικά επιχειρήματα. Ο π. Ιω. Ρωμανίδης υποστήριξε, όπως πάντα, τους Παλαιοημερολογίτες. Πίστευε ότι είχαν κι’ έχουν δίκηο. Το «Ημερολογιακό» έλεγε είναι «Κανονικοδογματικό ζήτημα»! Δεν είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ στη συζήτηση αυτή. Μου τη μετέφερε όμως, τόσο ο Μητροπολίτης Παύλος, όσο και ο ίδιος ο π. Ιω. Ρωμανίδης. 
Ο τελευταίος, «έξω φρενών» μου είπε την επομένη μέρα για τον π. Επιφάνιο: 
- Τι είναι αυτά που λέει αυτός ο άνθρωπος! Αυτός είναι ο Επιφάνιος, που μου επαινείς; 
Και μου εξιστόρησε όλη τη συζήτησή τους, εκφράζοντας την απόλυτη 
αντίθεσή του με τις θεολογικές απόψεις του. 

ε. Σημειωτέον, ότι ο π. Επιφάνιος είχε συγκρουσθεί για θεολογικά θέματα και με τον π. Θεόκλητο Διονυσιάτη, ο οποίος ήταν περισσότερο εμποτισμένος από την πατερική θεολογία, παρά από την ακαδημαϊκή, που ήταν ο μακαριστός γέροντας. 
Με αυτά τα δεδομένα, είναι ευεξήγητη η στάση του π. Επιφανίου απέναντι στους Παλαιοημερολογίτες, τους οποίους θεωρούσε σχισματικούς, ακόμα και αιρετικούς! Θεωρούσε την παύση της «κοινωνίας» με τους κακοδόξους επισκόπους, μόνο ως δικαίωμα των πιστών, και όχι ως υποχρέωσή τους. Δεν ήθελε να ακούσει για παύση «κοινωνίας» με όσους «κοινωνούν» με αιρετικούς! 
Φαίνεται ότι τον αντι- παλαιοημερολογιτισμό τον μετέδωσε σ’ αυτόν ο συμπατριώτης του π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος, τον οποίο εκτιμούσε βαθύτατα. Ο π. Ιωήλ έγραψε ένα μικρό βιβλίο για το Παληό Ημερολόγιο. Σ’ αυτό εξέτασε το Παλαιό Ημερολόγιο κυρίως ως αστρονομικό ζήτημα! 
Ο π. Επιφάνιος κατέστη ο περισσότερο γνωστός αντι- παλαιοημερολογίτης. Σ’ αυτό τον βοήθησαν όχι μόνο οι πολλές γνώσεις του, αλλά και οι πολλές του ικανότητες, ώστε με λογικά επιχειρήματα να μπορεί να επιβάλει τη γνώμη του και εκεί ακόμα που τυχόν δεν είχε δίκηο. Από την άλλη μεριά η επίσημη εκπροσώπηση της Εκκλησίας του Παλαιού Ημερολογίου δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ μέχρι σήμερα να αντικρουστούν συστηματικά οι απόψεις αυτές του π. Επιφανίου. 

στ. Είναι χαρακτηριστική μιά επιστολή, που έστειλε ο π. Επιφάνιος σε κάποιο αγιορείτη μοναχό, ονόματι Νικόδημο, παληό πνευματικό του τέκνο. Ο μοναχός αυτός ζήτησε τη γνώμη του για το αν θα πρέπει να παύσει η συνοδεία του το μνημόσυνο του Αθηναγόρα. 
Ο π. Επιφάνιος στην απάντησή του αυτή δέχεται μεν την παύση του μνημοσύνου του Αθηναγόρα, αρνείται όμως την προσχώρηση στους «Ζηλωτές» (δηλ. τους Παλαιοημερολογίτες). Την επιστολή αυτή ξαναδημοσιεύει σε συνέχειες η εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». ΄Εχει δε διαφημιστεί τόσο πολύ η επιστολή αυτή, ώστε έγινε το εντρύφημα κάθε Νεοημερολογίτη. 
Μεταγενέστερα όμως, όταν εξ αιτίας του π. Ιωάννη Ρωμανίδη γνώρισα κάπως την Πατερική Θεολογία, διαπίστωσα πόσο ανερμάτιστη είναι η επιστολή αυτή. Μπορώ να πω, ότι σχεδόν όλα τα στοιχεία και οι ισχυρισμοί της είναι ανιστόρητοι και αθεολόγητοι. Σκέφτηκα πολλές φορές να την αντικρούσω με τα νεώτερα δεδομένα. Δεν το απεφάσισα όμως για συναισθηματικούς, και άλλους λόγους. 
Πάντως οι απαράδεκτες από πλευράς Πατερικής Παραδόσεως αυτές απόψεις του π. Επιφανίου, επηρέασαν και επηρεάζουν αρνητικά μέχρι σήμερα πολύ κόσμο, θεολόγους, κληρικούς και μοναχούς, «γεροντάδες», όπως και τον π. Παΐσιο, όπως έλεγε ο ίδιος σε γνωστό μου μοναχό. 

ζ. Είναι χαρακτηριστικά δύο περιστατικά, που μου ανέφερε ο ίδιος ο π. Επιφάνιος: 

Το πρώτο αφορά τον τότε αρχιμανδρίτη και νυν πρώην Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο Καντιώτη, ο οποίος είχε αποφασίσει κάποτε να γυρίσει με το Παληό Ημερολόγιο. ΄Οταν το έμαθε ο π. Επιφάνιος τον μετέπεισε με την διαλεκτική ικανότητα. 
Πρέπει να σημειωθεί ότι παληότερα ο π. Επιφάνιος με τον τότε αρχιμ. Αυγουστίνο Καντιώτη είχε πάει στην Κερατέα, όπου διέμενε ο παλαιοημερολογίτης επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης, για να τον συμφιλιώσει με τον ηγέτη της Εκκλησίας του Παλαιού Ημερολογίου Μητροπολίτη πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη, για τη διένεξή τους του 1937, περί του αν οι Νεοημερολογίτες κατέστησαν από το 1924 σχισματικοί. ΄Οταν τον ρώτησα πως το έκανε αυτό, αφού θεωρεί τους Παλαιοημερολογίτες σχισματικούς και «εκτός Εκκλησίας», μου απάντησε ότι πήγε μόνο ως συνοδός του π. Αυγουστίνου. Περί τούτου γράφει σχετικά ο θεολόγος Σταύρος Καραμήτσος στο βιβλίο του « Η αγωνία στον κήπο της Γεσθημανή». 

η. Το δεύτερο περιστατικό αφορά τον μακαριστό π. Φιλόθεο Ζερβάκο, που είναι μιά σπουδαία μορφή του μοναχισμού. 
Ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος πάντα συμπαθούσε το Παληό Ημερολόγιο. Ήδη, από το 1924 συμβούλευε τα μοναστήρια ν’ ακολουθούν το Παληό. Και υποσχόταν ότι και ο ίδιος θα το ακολουθούσε. Πράγματι, κάποτε προτού το αποφασίσει, ανέβηκε στην κορυφή ενός βουνού και εκεί κάθησε προσευχόμενος όλη τη νύκτα. Ζητούσε να τον φωτίσει ο Θεός, αν θα πρέπει να προσχωρήσει στην Εκκλησία του Παληού Ημερολογίου, ή όχι. Και πράγματι τη νύκτα εκείνη, όπως έγραψε ο ίδιος, άκουσε μέσα του μια φωνή, που του είπε: 
- Το Παληό είναι το ορθό! 
Τη φωνή αυτή θεώρησε φωνή του Θεού. Αμέσως γύρισε αυτός και το 
μοναστήρι του με το Παληό. Ο π. Επιφάνιος στενοχωρήθηκε πολύ με την απόφαση αυτή του π. Φιλόθεου Ζερβάκου. Φρόντισε, όσο μπορούσε μαζί με άλλους και τον μετέστρεψαν πάλι στο Νέο! 
Και τη «φωνή του Θεού», που άκουσε ο μακαριστός γέροντας, κανένας δεν την αναφέρει σήμερα. Αν η φωνή αυτή του έλεγε, να πάει με το Νέο Ημερολόγιο, δεν θα υπήρχε αντι –παλαιοημερολογίτης, που να μην την έχει κάνει φλάμπουρο και ... ταμπούρλο! 

θ. Ο π. Επιφάνιος για τη στάση του αυτή απέναντι στους Παλαιοημερολογίτες επικαλούνταν ως επιχείρημα το ότι δημιούργησαν σχίσμα στην Εκκλησία, το οποίο δεν ξεπλένει, όπως τόνιζε, ούτε αίμα μαρτυρίου, κατά τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο. 

Όταν σε κάποια συζήτησή μας έκρουσα τον κώδωνα του κινδύνου της Ορθοδοξίας από τους Λατινόφρονες Πατριάρχες, μου είπε: 
- Αχ, να μην υπήρχαν αυτοί οι Παλαιοημερολογίτες και θα έβλεπες, τι θα έκανα! 
Έκπληκτος, του απάντησα: 
- Πάτερ μου, υπόθεσε, πως δεν υπάρχουν οι Παλαιοημερολογίτες. Γιατί δεν κάνεις αυτό που προστάζουν οι Κανόνες κι’ οι Πατέρες; Και όχι μόνο αυτό, αλλά πολεμάς όσους έκαμαν αυτό, που λένε οι Πατέρες; 
Μετά από αυτά, δεν δόθηκε άλλη συνέχεια στη συζήτησή μας. 

ι. Μιά άλλη δε φορά, ο «Ορθόδοξος Τύπος» είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με φοβερά στοιχεία για τη διάβρωση της Ορθοδοξίας από τον Οικουμενισμό. Ο π. Επιφάνιος έτυχε να λάβει γνώση του φύλλου της εφημερίδας αυτής μιά μέρα προ της κυκλοφορίας της. Ανησύχησε πολύ από το δημοσίευμα αυτό. Φοβήθηκε, μήπως το εκμεταλλευτούν οι Παλαιοημερολογίτες. Έπεισε τους υπευθύνους της εφημερίδας αυτής να πολτοποιήσουν το τεύχος αυτό και ανέλαβε τα έξοδα για την εκτύπωση νέου, χωρίς το επίμαχο δημοσίευμα! 

ια. Από την άλλη μεριά, ο π. Επιφάνιος εκμεταλλεύονταν ορισμένες άστοχες ενέργειες Παλαιοημερολογιτών για να πλήξει την Εκκλησία τους. Είχαν όμως και κάποια δικαιολογία οι άνθρωποι αυτοί, γιατί βρίσκονταν σε διωγμό από τους επισκόπους της κρατικής Εκκλησίας. Ακόμα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι Παλαιοημερολογίτες, πολλές φορές, δεν είχαν και την καλύτερη εκπροσώπηση. Αυτό έδωσε πολλές φορές ευκαιρίες στον π. Επιφάνιο για οξεία κριτική σε βάρος τους. Εγώ, όμως αν και δεν ήμουνα την εποχή εκείνη Παλαιοημερολογίτης, τους βοηθούσα, όσο μπορούσα. Αυτό ενοχλούσε τον π. Επιφάνιο. Γι’ αυτό σε μια συζήτηση μου είπε: 
- Θα πας στη κόλαση, γιατί γίνεσαι αιτία, η μισή Ελλάδα να είναι με το 
Παληό! 
Του απάντησα: 
- Ευτυχώς, πάτερ μου, γιατί η άλλη μισή Ελλάδα, εξ αιτίας σου, είναι με 
τον...πάπα! 

ιβ. Πατά ταύτα, παρά τις διαφωνίες μας, τον αγαπούσα και με αγαπούσε 
ιδιαίτερα. Δεν υπήρχε μέρα, που να μην επικοινωνήσουμε τουλάχιστο τηλεφωνικά, και μάλιστα όχι μιά φορά, άλλα και δυό και τρεις φορές. 
Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση με τον π. Επιφάνιο ήταν ότι πολλές φορές, μολονότι ήταν όντως σοφός άνθρωπος, ζητούσε τη γνώμη μου, και ενίοτε, άλλαζε τη δική του. Νομίζω ότι τον αδίκησαν οι περιστάσεις της εποχής του, μέσα στις οποίες έζησε. ΄Ηταν κι’ αυτός «τέκνο της εποχής» του. 
Είμαι βέβαιος, πως αν ζούσε σήμερα ο π. Επιφάνιος, θα άλλαζε στάση σε πολλά πράγματα. Ήταν τίμιος άνθρωπος. Αν ζούσε τώρα, θα λάμβανε υπόψη του τα σημερινά δεδομένα της προδοσίας της Ορθοδοξίας από τους ανάξιους ποιμένες της. Πιστεύω πως θα συμφωνούσαμε στις αντιδράσεις μας, απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση. 
Τότε, πίστευε, ότι όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος, ίσως πλην ενός, του τότε Μητροπολίτη Περιστερίου Αλέξανδρου, ήταν αντιπαπικοί και αντιαθηναγορικοί! 
Σήμερα όμως, που θα έβλεπε πως με τη γραμμή, που αυτός χάραξε και υιοθέτησαν οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι, πνευματικοί, γεροντάδες, μοναχοί, θεολόγοι και λαϊκοί, όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος, πλην ενός ίσως, είναι φιλοπαπικοί και φιλοπατριαρχικοί, αλλά και Λατινόφρονες, θα αντιμετώπιζε διαφορετικά αυτά τα θέματα.. Όταν θα διαπίστωνε ότι ήδη έγινε η Ένωση των Εκκλησιών, θα είχε αλλάξει γνώμη και τακτική! 
Είμαι μάλλον βέβαιος, πως θα είμασταν σήμερα σ’ ένα κοινό μέτωπο! Κρίμα, που δεν ζει σήμερα αυτός άνθρωπος! Κρίμα!

orthodox-voice.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΑΔΕΣ -- του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου

μέρος Α' 

1. Ωρισμένοι αδελφοί με παρακάλεσαν να εκθέσω ό,τι γνωρίζω απ’ την αναστροφή μου με ωρισμένα καταξιωμένα πρόσωπα, που διαδραμάτισαν τα τελευταία χρόνια σημαντικό ρόλο στο χώρο της Ορθοδοξίας. 
Το πράττω με πολύ δισταγμό, ικανοποιώντας έτσι την παράκληση των καλών αυτών αδελφών. Ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες του κειμένου αυτού για την τόλμη μου. 

2. Νομίζω, ότι είναι πολύ εύκολο να παραθέσω ένα κατάλογο τέτοιων προσώπων, που είχα την ευλογία του Θεού να γνωρίσω εδώ και πενήντα χρόνια περίπου, άλλους περισσότερο και άλλους λιγώτερο. Επίσης, με την ίδια ευκολία μπορώ να παραθέσω μερικά απ’ τα λόγια, τις απόψεις και τα έργα των προσώπων αυτών, που έχουν κάποια σχέση με το μεγάλο ζήτημα που απασχολεί σήμερα τους πιστούς, και είναι η αυτοσυνειδησία της Ορθοδοξίας, ως και ο μεγάλος κίνδυνος που διατρέχει να αφομοιωθεί από την κακοδοξία, και ιδιαίτερα τον παπισμό. 

Αυτό όμως, δεν βοηθάει καθόλου το να σχηματίσει κάποιος μιά ορθή και σαφή γνώμη για τα πρόσωπα αυτά και για την πραγματική σημασία των λόγων και των πράξεων τους, αν δεν γνωρίζει τα πλαίσια της εποχής που έζησαν και διαμόρφωσαν το πιστεύω τους. Αυτό μπορεί να γίνει, μόνο αν εντάξουμε τα πρόσωπα αυτά μέσα στην εποχή τους, οι καταστάσεις της οποίας διαμόρφωσαν την προσωπικότητά τους και με τους προβληματισμούς της, που ασχολήθηκαν. Ήταν «τέκνα της εποχής» τους! Και αυτή την εποχή, αν θέλουμε, να είμαστε τίμιοι «προς εαυτούς και αλλήλους», πρέπει να «ακτινογραφήσουμε» προσεκτικά , περιγράφοντας, έστω επιγραμματικά, τα πλαίσιά της. Αυτό κάνουμε στη συνέχεια. 

3. Η ιστορία της Ορθοδοξίας δεν είναι τίποτε άλλο από ιστορία της πάλης της με την κακοδοξία. Από τη στιγμή που ο διάβολος εξέπεσε από την ουράνια κατάστασή του και ειπώθηκε η προτροπή του αρχαγγέλου «Στώμεν καλώς», άρχισε ο πόλεμος της κακοδοξίας για τον αφανισμό της Ορθοδοξίας, που σκοπό έχει να ανεβάσει τον άνθρωπο στην κατάσταση που ήταν ο διάβολος πριν τη πτώση του. 
Ορθοδοξία είναι ο ορθός τρόπος της θεραπείας του ανθρώπου, για να φτάσει στην ουράνια κατάσταση, τη θέωση, που βρίσκονταν τόσο οι άγγελοι, όσο και οι άνθρωποι προτού οι τελευταίοι εκπέσουν. Αίρεση και κακοδοξία είναι ο λανθασμένος τρόπος της θεραπείας του ανθρώπου, που δεν οδηγεί στον Παράδεισο. Όσοι αξιώνονται να φτάσουν στη θέωση, που χαρίζει ο Θεός σ’ εκείνους που αγωνίζονται ασκητικά να καθάρουν τον εαυτό τους από τα πάθη και τις αμαρτίες τους, αυτοί γίνονται και δικοί μας θεραπευτές. Με τέτοια πρόσωπα, που αναλαμβάνουν ρόλο «θεραπευτή», και πρέπει πράγματι να είναι «θεραπευτές», ασχολούμαστε στο σημείωμά μας αυτό. Είναι μερικά απ’ τα καταξιωμένα πρόσωπα, που διαδραμάτισαν κάποιο σημαντικό ρόλο στο χώρο της Ορθοδοξίας τα τελευταία αυτά χρόνια. 

4. Η Ορθοδοξία τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες είχε εξαπλωθεί σ’ όλη την οικουμένη, που τότε αποτελούσε την χριστιανική ρωμαίϊκη αυτοκρατορία μας με πρωτεύουσα τη Κωνσταντινούπολη, ή Νέα Ρώμη. Είναι αυτό, που οι Φράγκοι ονόμασαν «Βυζάντιο». 
Η Ορθοδοξία σ’ όλα τα χρόνια της ιστορίας της την πρώτη χριστιανική χιλιετηρίδα δοκιμάστηκε πολλές φορές από την κακοδοξία. Η μεγαλύτερη όμως δοκιμασία της ήταν η καταστροφή που υπέστη από τον 9ο αιώνα και μετά, στο δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας μας απ’ την υποδούλωσή της στη κακοδοξία των μεγαλύτερων εχθρών της, των Φράγκων. ΄Ετσι, ο μισός κόσμος των τότε Ορθοδόξων φράγκεψε! 
Ο άλλος μισός κόσμος των τότε Ορθοδόξων υποδουλώθηκε στους Τούρκους. Οι Τούρκοι, παρά τα τόσα δεινά που επισώρευσαν στο Γένος μας, πρόσφεραν χωρίς να το θέλουν, κατά Πρόνοια του Θεού, και μιά θετική υπηρεσία. Εμπόδισαν το βέβαιο φράγκεμά μας, που επεδίωκαν οι Φράγκοι Αυτό επεδίωξαν άλλωστε με τις διαβόητες σταυροφορίες τους, που έγιναν με τις ευλογίες των Παπών τους. 
Με την απελευθέρωση της Ελλάδας με την επανάσταση του 1821 η Δύση επανήλθε στα παληά σχέδιά της, να αλώσει την Ορθοδοξία. 

5. Σήμερα έχουμε πολλά στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι οι μεγάλοι εχθροί της Ορθοδοξίας, μετά την απελευθέρωση του 1821, άρχισαν να οργανώνουν και πάλι την εναντίον της επίθεσή τους, ήδη από τον 18ο αιώνα. Τέτοιοι εχθροί είναι οι μασόνοι, οι εμπνευστές της «Νέας Εποχής» κ.α., που έχουν σκοπό τη δημιουργία της «Πανθρησκείας» και της Παγκόσμιας Κυριαρχίας του Αντίχριστου. 
Ήδη, η Βαυαροκρατία, που επιβλήθηκε στον τόπο μας μετά την απελευθέρωση, αποτελεί μια πρώτη υλοποίηση των σχεδίων αυτών. Η Ορθοδοξία την εποχή αυτή έπαυσε ουσιαστικά να έχει οποιαδήποτε εμπράγματη σχέση με την Ορθοδοξία, που μας παρέδωσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Αυτή η Ορθοδοξία εξακολουθούσε ακόμα να διασώζεται περισσότερο στους Ορθοδόξους της Μικράς Ασίας, μολονότι ήδη η Μασονία είχε αρχίσει την εποχή αυτή να εισχωρεί και εκεί, ιδιαίτερα στα ανώτερα κλιμάκια του Πατριαρχείου, με πρώτο τον Πατριάρχη Ιωακείμ τον 3ο ! 
Είναι αξιοθαύμαστη η προφητική διαίσθηση του μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου για τους κινδύνους της Ορθοδοξίας και του Γένους μας από τα σχέδια αυτά των ξένων, και ιδίως των μασόνων. 

6. Οι ξένοι είχαν στόχο την απο-ορθοδοξοποίηση του Ορθόδοξου λαού του τόπου μας. Ήδη η Ορθοδοξία στη Ρωσία από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου είχε φραγκέψει. Το φράγκεμα αυτό των Ρώσων άρχισε να διοχετεύεται και προς άλλους σλαβικούς λαούς, ακόμα και προς τους Άραβες Ορθόδοξους. Είχε απομείνει πλέον η Ελλάδα και η Μικρά Ασία. 
Με την απο-ορθοδοξοποίηση οι ξένοι ήθελαν ένα λαό, που να θρησκεύει μεν, αλλά όχι με τις ορθόδοξες προδιαγραφές. Οι Φράγκοι από παληά, είχαν τόσο μίσος κατά της Ορθοδοξίας, ώστε την θεωρούσαν ειδωλολατρία. Η ειδοποιός διαφορά μας με τους Φράγκους είναι η πίστη μας, η οποία για μας είναι η Ορθοδοξία, γι’ αυτούς η κακοδοξία. Κι’ όπως είπαμε πιό πάνω, Ορθοδοξία είναι ο ορθός τρόπος της θεραπείας του ανθρώπου, για την απόκτηση της Βασιλείας των Ουρανών. Αντίθετα, κακοδοξία είναι ο λανθασμένος τρόπος της θεραπείας, με αποτέλεσμα το αιώνιο θάνατο του ανθρώπου στην ατελεύτητη κόλαση. 
Ένας απο-ορθοδοξοποιημένος λαός δεν έχει θεραπευθεί πνευματικά, οπότε δεν μπορεί να σωθεί. Σκοπός της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι να παράγει άγια λείψανα, δηλ. να αναδεικνύει αγίους. Αυτοί είναι οι απλανείς οδηγοί μας, οι πραγματικοί «θεραπευτές» μας. Τον 19ο και 20ο αιώνα η Ορθοδοξία ανέδειξε πάρα πολύ λίγους αγίους, σε αντίθεση με την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η οποία ήταν από αυτής της πλευράς «λαμπρή περίοδος» για την Εκκλησία, γιατί ανέδειξε χιλιάδες. Κατά την εκτίμηση του Φώτη Κόντογλου οι νεομάρτυρες μόνο ανέρχονται σε τριάντα πέντε χιλιάδες! Αυτό σημαίνει ότι από το 1821 και δώθε κάτι δεν πήγε καλά με την Ορθοδοξία μας. 

7. Οι ξένοι πέτυχαν τον 19ο και 20ο αιώνα αρκετά στα σχέδιά τους. Από- 
ορθοδοξοποίησαν τον Ορθόδοξο λαό της Ελλάδας. Πέτυχαν να διαμορφώσουν ένα λαό, που να είναι «κατ’ εικόνα και ομοίωση» δική τους». Ένα λαό, που είναι από θρησκευτικής άποψης, άχρους, άοσμος και άγευστος! Με αχρηστευμένα τα ορθόδοξα αντανακλαστικά του. Να του μιλάς για Ορθοδοξία και να μη καταλαβαίνει τίποτα! Να νομίζει ότι του μιλάς κινέζικα! Να βλέπει να προδίνεται η Ορθοδοξία, στην οποία υποτίθεται ότι πιστεύει, και να αδιαφορεί! 
Πώς το πέτυχαν αυτό, οι δυνάμεις αυτές των ξένων; Με το να καταστρέψουν τα δύο στοιχεία, από τα οποία συντίθεται η Ορθοδοξία! Ορθοδοξία σημαίνει ορθή πίστη και ορθή ζωή. Ας τα εξηγήσουμε λίγο αυτά τα δύο: 

α. Οταν λέμε ορθή πίστη εννοούμε όλα όσα μας αποκάλυψε ο Χριστός, όσα μας παράδωσαν οι Απόστολοι και μας δίδαξαν οι Πατέρες για την σωτηρία μας. Όλες αυτές οι αλήθειες είναι δόγματα της Ορθοδοξίας, τα οποία δεν είναι τίποτε άλλο από την εμπειρία των θεουμένων, όταν φτάνουν σε κατάσταση «θεωρίας», που είναι ο «φωτισμός» και η «θέωση» του ανθρώπου. 

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει, ότι όποιος πιστός, ακολουθώντας τη θεραπευτική μέθοδο της Ορθοδοξίας, φτάσει στη κατάσταση αυτή της «θεωρίας», «γνωρίζει τα μυστήρια της βασιλείας των Ουρανών», όπως τα γνώρισε ο Απ. Παύλος και όλοι οι άγιοι. Αυτή η εμπειρία είναι το περιεχόμενο των δογμάτων. Αυτό είναι η Ορθοδοξία! 
Η εμπειρία που είχαν π.χ. όσοι Ορθόδοξοι την εποχή του 3ου αιώνα βρίσκονταν στη θέωση, που έβλεπαν τον Χριστό «άκτιστο» και όχι «κτιστό», αποτέλεσε το δόγμα του «ομοουσίου», που διατύπωσαν οι Πατέρες στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο εναντίον του Άρειου. Οι θεούμενοι έβλεπαν ότι ο Χριστός δεν είναι «κτίσμα», αλλά άκτιστος, όπως είναι ο Πατέρας, που είναι τέλειος Θεός. Άρα, και ο Υιός είναι τέλειος Θεός. Αυτό είναι το δόγμα του «ομοούσιου», δηλ. ότι ο Χριστός είναι άκτιστος, όπως είναι και ο Πατέρας, με τον οποίο έχει την ίδια κοινή ουσία, εκτός από τα λεγόμενα ακοινώνητα ιδιώματα. 
Όποιος δεν έχει αυτή την εμπειρία, που είναι κοινή σε όλους τους αγίους, σημαίνει, ότι δεν έφτασε ποτέ σε κατάσταση θεωρίας. Σημαίνει ότι δεν έγινε άγιος, ή, ότι ακολουθεί λανθασμένο τρόπο θεραπείας της ψυχής του και δεν μπορεί να φτάσει στη θέωση. Με άλλα λόγια σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός κακοδοξεί. 
Οι Πατέρες δίνουν τεράστια σημασία στο ζήτημα της πίστεως. Την διακρίνουν σε «ψιλή πίστη», που είναι η νοητική αποδοχή ότι υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη, που λέγεται Θεός. Άλλοι λαοί, τη δύναμη αυτή την ονομάζουν με άλλα ονόματα. Οι Πατέρες διακρίνουν επίσης τη πίστη και σε «πίστη εκ θεωρίας». Αυτή είναι η εμπειρία, που αποκτά κάποιος στο φωτισμό ή στη θέωση. Οι Φράγκοι αγνοούν όλα αυτά. Δεν γνωρίζουν καν τη σημασία των δογμάτων για την ορθή πίστη. 
Οι ξένοι, λοιπόν, ξέκοψαν μετά το 1821 τον Ορθόδοξο λαό της Ελλάδας από αυτή την ορθή πίστη, που λέγεται «πίστη εκ θεωρίας». Τον περιόρισαν στη «ψιλή πίστη», την οποία διαθέτει ακόμα και ο διάβολος! Έτσι, ο υποτιθέμενος πλέον Ορθόδοξος λαός της Ελλάδος, ξεκομμένος από τις πιό πάνω πατερικές προδιαγραφές, έπαυσε κατ’ ουσία μετά το 1821 να είναι Ορθόδοξος! Σταμάτησαν να λειτουργούν τα αντανακλαστικά του στα θέματα πίστεως. Μπορεί να ακούει οποιαδήποτε κακοδοξία από τους ποιμένες του και όχι μόνο να μην αντιδρά, αλλ’ ούτε να καταλαβαίνει τι λένε οι άνθρωποι αυτοί και να τους χειροκροτεί ακόμα, πιστεύοντας ότι είναι και Ορθόδοξοι! Εκεί φτάσαμε! 

β. ΄Οταν λέμε «ορθή ζωή» εννοούμε την «ασκητική ζωή», που σημαίνει ότι η απόκτηση από κάποιο πιστό μιας αρετής, δεν είναι μιά ξεκομμένη «καλή», ή «ηθική» πράξη. Δεν είναι αποτέλεσμα ευσεβών στοχασμών, σαν αυτούς που παρακινεί ο Θωμάς Κεμπήσιος να κάνουν οι άνθρωποι στο βιβλίου του «Μίμηση Χριστού». Η αρετή είναι το αποτέλεσμα μιας διεργασίας, που προκύπτει από μιά θεραπευτική αγωγή, που ακολουθεί ο πιστός, κάτω από την καθοδήγηση πνευματικού πατέρα, ο οποίος όμως προηγουμένως πρέπει να έχει φτάσει ο ίδιος σε κατάσταση «θεωρίας του Θεού», για να είναι «θεραπευτής». Αλλοιώς, τα «καλά έργα», μοιάζουν με τα έργα του Φαρισαίου της γνωστής παραβολής. Ή, όπως έλεγε ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, αν υπήρχε εδώ στην Ελλάδα ένας Φαρισαίος, οι Ορθόδοξοι θα τον είχαν κάνει Αρχιεπίσκοπο! 
Οι ξένοι αντικατέστησαν την «ορθή ζωή», με τα λεγόμενα «καλά έργα», που είναι προϊόντα «ευσεβών στοχασμών». Από τους «ευσεβείς στοχασμούς», προέκυψε ο λεγόμενος «ευσεβισμός», που σημαίνει την απόκτηση «καλών έργων», που δεν είναι καρπός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, που αποκτιέται με την πίστη «εκ θεωρίας», αλλά από τις ευσεβείς σκέψεις του κάθε πιστού. Το φαινόμενο του «ευσεβισμού», μεταφυτεύτηκε από τη Δύση και στην Ελλάδα τον 20ο αιώνα με τη γενόμενη απο-ορθοδοξοποίηση του Ορθόδοξου λαού. 

8. Περαιτέρω, πρέπει να εξετάσουμε τον τρόπο, με τον οποίο οι ξένοι κατέστρεψαν τα δύο αυτά στοιχεία, την «ορθή πίστη» και την «ορθή ζωή», από τα οποία συντίθεται η Ορθοδοξία, για να πετύχουν την απο-ορθοδοξοποίηση των Ορθοδόξων. 

α. Την καταστροφή της «ορθής πίστεως» ανέλαβαν κυρίως οι Θεολογικές Σχολές και οι θεολόγοι τους. 
Οι Πατέρες ξεκαθάρισαν το τι είναι «θεολογία» και ποιοί είναι πραγματικοί «θεολόγοι». Ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος π.χ. λέει ότι θεολόγοι είναι όσοι έφτασαν στη «θεωρία του Θεού», ή το ελάχιστον, όσοι διανύουν το στάδιο της καθάρσεως. Γι’ αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι φειδωλή στην απονομή του τίτλου «θεολόγος», μολονότι όλοι οι θεούμενοι είναι πραγματικοί θεολόγοι. Εξαιρετικά ονόμασε θεολόγους μόνο τρεις αγίους της, τον Ιωάννη το Θεολόγο, το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον Συμεών το νέο Θεολόγο. 
Για τους Πατέρες «θεολογία» είναι η εμπειρία της θεώσεως, που απόκτησαν οι άγιοί της. Γι’ αυτό η εμπειρία της θεώσεως αυτής είναι το θεμέλιο της Ορθοδοξίας. Χωρίς αυτή δεν υπάρχει Ορθοδοξία. 

β. Για τους Φράγκους θεολόγοι είναι οι ασχολούμενοι σχολαστικά με τη στοχαστική ενασχόληση με τη γνώση του Θεού. Ο στοχασμός είναι το θεμέλιο της σχολαστικής θεολογίας, όπως τη διαμόρφωσε ο Θωμάς Ακινάτης. Τη θεολογία αυτή, που είναι θεολογία του παπισμού, πάντα την πολέμησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, κυρίως ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς. 
Aυτή θέλησαν να μεταφυτεύσουν στην Ορθοδοξία οι Φράγκοι, αφού παρόμοιο εγχείρημά τους τον 14ο αιώνα επί αγίου Γρηγορίου Παλαμά απέτυχε. 

γ. Για το σκοπό αυτό ιδρύθηκαν οι Θεολογικές Σχολές στο χώρο της Ορθοδοξίας. Ο Κοσμάς Φλαμιάτος, όταν τον 19ο αιώνα ιδρύθηκε η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, με τη διορατικότητά του απoκάλυψε ότι ο σκοπός που ιδρύονται τέτοιες Σχολές στο χώρο της Ορθοδοξίας είναι το να διαπλάσουν ένα νέο τύπο θεολόγου, πέρα απ’ τις Ορθόδοξες προδιαγραφές, προκειμένου τα άτομα αυτά να γίνουν επίσκοποι και να συνέλθουν κάποια μέρα σε Οικουμενική Σύνοδο, για ν’ αποφασίσουν την κατάργηση της Ορθοδοξίας!

δ. Οι καθηγητές, που διορίστηκαν απ’ την αρχή για να διδάσκουν σ’ αυτές τις θεολογικές Σχολές, ήταν σπουδαγμένοι είτε στη Δύση, είτε στη Ρωσία. Οι μεν πρώτοι ήταν συνήθως φιλελεύθεροι, οι δε άλλοι συντηρητικοί. 
΄Ετσι, οι «Ορθόδοξες» αυτές Θεολογικές Σχολές άρχισαν να «παράγουν» θεολόγους φιλελεύθερους, ή συντηρητικούς. Όχι όμως «παραδοσιακούς», δηλ. φορείς της Πατερικής Παραδόσεως, που να διδάσκουν πώς φτάνει ο πιστός στην κατάσταση της θεώσεως. Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο καθένας, το πόση ζημιά προκάλεσαν στην Ορθοδοξία οι Θεολογικές Σχολές, από τις οποίες αποφοίτησαν κατά καιρούς οι κληρικοί της, αλλά και οι θεολόγοι, που διδάσκουν την Ορθοδοξία τα νέα παιδιά στα σχολεία. 

9. Για την καταστροφή της «ορθής ζωής» των πιστών στο χώρο της 
Ορθοδοξίας ευθύνονται κυρίως οι λεγόμενες θρησκευτικές οργανώσεις. Με τον «ευσεβισμό», που έφεραν στο τόπο μας, αντικατέστησαν τον ασκητικό βίο, ως μέθοδο θεραπείας της ψυχής του ανθρώπου, με τα «καλά έργα»! 

α. Γι’ αυτό κηρύχτηκε ένας υπόγειος κατατρεγμός και διασυρμός των μοναχών, τάχα ως αγράμματων, άξεστων και αποτυχημένων στην κοινωνία ατόμων, με τα οποία δεν αξίζει το κόπο ν’ ασχολείται κανένας. Δεν πρέπει να αμφιβάλλει κανένας, ότι οι θρησκευτικές οργανώσεις ξεπήγασαν από τη Δύση. Ένας άνθρωπος, που συντέλεσε στην εμφάνισή τους στον τόπο μας, είναι ο Απόστολος Μακράκης, ο οποίος είναι αντιπροσωπευτικός τύπος της απο-ορθοδοξοποιημένης Ορθοδοξίας! 
Από το κίνημα του πλανεμένου αυτού ανθρώπου προήλθε ο ιερομόναχος Ευσέβιος Ματθόπουλος, ο ιδρυτής της γνωστής αδελφότητας, η οποία έμελλε τον περασμένο αιώνα να κυριαρχήσει στην πνευματική και εκκλησιαστική ζωή του τόπου μας. 
Είναι αξιοπερίεργο το ότι ο ιερομόναχος αυτός, ο Ευσέβιος Ματθόπουλος, που ενώ προερχόταν απ’ το μοναχισμό, δεν τον είχε αγγίξει καθόλου η ασκητική ζωή, που διδάσκουν οι Πατέρες ως μέθοδο για τη σωτηρία των ανθρώπων. Τις ιδέες του μάλιστα, ο Ευσέβιος Ματθόπουλος, τις αποτύπωσε σε ένα βιβλίο του, που φέρει τον τίτλο «ο Προορισμός του ανθρώπου», κι αποτέλεσε το αγαπημένο εντρύφημα των ανθρώπων των οργανώσεων τον περασμένο αιώνα. 

β. Τις κατευθύνσεις, που έπρεπε να ακολουθεί η λεγόμενη Ορθοδοξία στο τόπο μας περιγράφει ένας μασόνος υπουργός, ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, ο οποίος με επιστολή που έστειλε το 1916 στον Ελευθέριο Βενιζέλο, του πρότεινε να καλέσει από την Κύπρο, τον εκεί μασόνο Μητροπολίτη Κιτίου Μελέτιο Μεταξάκη, ν’ αναλάβει την πρωτοκαθεδρία της Εκκλησίας της Ελλάδος για να εφαρμόσει περαιτέρω τα προδοτικά σχέδια των ξένων. Η επιστολή αυτή αξίζει να διαβαστεί από κάθε πιστό. 
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πράγματι κάλεσε τον Μελέτιο Μεταξάκη και τον ανέδειξε Μητροπολίτη Αθηνών. Αργότερα δόθηκε στον Μητροπολίτη Αθηνών, ο τίτλος του Αρχιεπισκόπου. Ήδη, το πεδίον ήταν ελεύθερο, να σύρουν όπου ήθελαν οι ξένοι, σύμφωνα με τα σχέδιά τους και χωρίς αντιδράσεις, τον προδομένο και απο-ορθοδοξοποιημένο λαό της Ελλάδας. 
Το Πατριαρχείο, με Πατριαρχική Εγκύκλιο το 1919, είχε ανοίξει το δρόμο. Ο Μελέτιος Μεταξάκης είχε καταλάβει τον Πατριαρχικό θρόνο και μπορούσε πλέον να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην εκτέλεση των σχεδίων των ξένων. Είχε συγκαλέσει το λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο», που ενέκρινε τις μεταρρυθμίσεις που επεδίωξε, μεταξύ των οποίων και την αποδοχή του Φράγκικου ή Γρηγοριανού Ημερολογίου. Ήδη, είχαν δρομολογηθεί τα πάντα, για τη διάλυση της Ορθοδοξίας. 

γ. Το απροσδόκητο όμως γεγονός της Μικρασιατικής καταστροφής, άλλαξε κάπως την κατάσταση. Ενάμιση εκατομμύριο περίπου ξεριζωμένου ελληνισμού βρήκε καταφύγιο στην Ελλάδα. Ο ελληνισμός αυτός, οι πρόσφυγες, δεν είχαν απεμπολήσει την Ορθοδοξία, όπως οι Ελλαδίτες. Μέσα στη δυστυχία τους έκπληκτοι είδαν την κατάντια της Ορθοδοξίας στο τόπο μας. Δεν είχαν αχρηστευθεί τα αντανακλαστικά τους. Και όταν ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος στις 10 Μαρτίου 1924 θέλησε να εισαγάγει το φράγκικο ημερολόγιο, αυτοί κυρίως ξεσηκώθηκαν. Μαζί τους ξεσηκώθηκαν και όσοι απ’ την Ελλάδα, διατήρησαν κάτι απ’ την Ορθοδοξία. Δεν ξεσηκώθηκε όμως κανένας επίσκοπος, ή θεολόγος, δείγμα του φραγκέματός τους. 
Ο λαός αυτός απέδωσε την αλλαγή του ημερολογίου στο «φράγκεμα» των Ορθοδόξων. Γι’ αυτό απέκοψε κάθε «κοινωνία» με την καινοτόμο Ιεραρχία. ΄Ετσι, προκλήθηκε το ημερολογιακό σχίσμα του 1924., με υπαιτιότητα του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου και της περί αυτόν Ιεραρχίας, 

δ. Οι πιστοί στην Ελλάδα, με το σχίσμα αυτό, διασπάστηκαν σε δύο μερίδες. Τους Νεοημερολογίτες και τους Παλαιοημερολογίτες. 
Το σχίσμα αυτό επηρέασε και τους δύο χώρους, δηλ τόσο το Παλαιό, όσο και το Νέο Ημερολόγιο. 
Ο μεν χώρος του Παλαιού Ημερολογίου, περιέλαβε ίσως τα πιό συνειδητά μέλη της Εκκλησίας, που ενδιαφέρονταν για τα θέματα της πίστεως. Κατ’ ανάγκην περιχαρακώθηκαν οι άνθρωποι αυτοί σε μιά «κλειστή κοινωνία», λόγω του διωγμού τους που άρχισε να υφίσταται από την κρατούσα Εκκλησία. ΄Ετσι, προφυλάχτηκαν από το ορατό φράγκεμα, που επεδίωκαν σκοτεινά κέντρα. Οι αξιόλογες αυτές δυνάμεις, κατ’ ουσίαν παροπλίστηκαν σε μιά ιδιαίτερα κρίσιμη για την Ορθοδοξία περίοδο, που ήταν αναγκαία η συστράτευση όλων των πιστών για την άμυνά της. Η στάση τους όμως αυτή υπαγορεύτηκε υποχρεωτικά από τις εντολές των Πατέρων να μην έχουν ως Ορθόδοξοι καμία «κοινωνία» με τους καινοτόμους αδελφούς τους. 
Ο χώρος του Νέου Ημερολογίου επεδόθη σε μιά λυσσαλέα αντίδραση εναντίον των ανθρώπων αυτών, που δεν δέχτηκαν την ημερολογιακή αλλαγή στην Παράδοσή τους. 

10. Το ημερολογιακό σχίσμα σηματοδότησε μιά νέα εποχή για την Ορθοδοξία στον τόπο μας. Έδειξε, ότι παρ’ όλες τις προσπάθειες των ξένων, υπήρξε ακόμη κάποιο εκλεκτό «λείμμα, κατ’ επιλογήν της χάριτος» (Ρωμ. 11, 5). Επέζησε δηλ. ένα «μικρό ποίμνιο» (Λουκ. 12, 32), στο οποίο περιορίστηκε η Εκκλησία του Χριστού! 
Την ίδια περίοδο οι θρησκευτικές οργανώσεις άρχισαν να θεριεύουν, ιδίως μετά τον πόλεμο του 1940, που παρατηρήθηκε μιά θρησκευτική έξαρση, όπως συνήθως συμβαίνει μετά από κάθε συμφορά. 
Άρχισε όμως να παρατηρείται και μιά αποσύνθεσή τους. Μέλη τους άρχισαν να αποχωρούν απ’ τους κόλπους τους, χωρίς όμως να προσανατολίζονται προς την Πατερική Παράδοση. Και αυτό είναι το άσχημο. Δεν είχαν όμως και τη δυνατότητα ενός τέτοιου προσανατολισμού. Οι αποχωρούντες συνέχισαν να σκέπτονται και να ενεργούν όπως και οι παραμείναντες, καμιά φορά δε, χειρότερα και από αυτούς! 
Σημειώνουμε ως τέτοιες χαρακτηριστικές αποχωρήσεις, την αποχώρηση του μακαριστού π. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου και του π. Αυγουστίνου Καντιώτη, μετέπειτα Μητροπολίτη Φλώρινας. Ο πρώτος εξακολούθησε να εργάζεται ιεραποστολικά και να έχει αγαστή συνεργασία με τους πρώην αδελφούς του. Ο δεύτερος, τα πρώτα χρόνια της αποχωρήσεώς του, άσκησε οξεία κριτική κατά της αδελφότητας «Ζωή», του Παναγιώτη Τρεμπέλα και, αργότερα, του αρχιμ. Ιερώνυμου Κατσώνη, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπου Αθηνών. Τη φιλοπατριαρχική συμπεριφορά του Ιερώνυμου Κοτσώνη εξακολουθούν ν’ ακολουθούν μέχρι σήμερα οι προερχόμενοι απ’ τις Οργανώσεις Επίσκοποι, Ηγούμενοι και λοιποί γεροντάδες! Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος το 1972 είχε χαρακτηρίσει τον Αθηναγόρα ως «προφηταπόστολο»!.. 
Τη εποχή αυτή, την αυστηρότερη κριτική άσκησε ένας άλλος κληρικός ο αρχιμανδρίτης Χριστοφόρος Καλύβας, με τα ωρισμένα αποκαλυπτικά βιβλία του, όπως το «Φως και φωτιά» κ. ά.! Δυστυχώς, αυτές οι ενδο-οργανωσιακές αντιδράσεις και διενέξεις, δεν εμπνέονταν από μιά διάθεση αναζήτησης της γνήσιας Πατερικής Παραδόσεως. Άρχισαν όμως να κλονίζουν την αυθεντία των Οργανώσεων μεταξύ του λαού. 

11. Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση της απο-ορθοδοξοποίησης και της γενικώτερης θεολογικής αφασίας και θρησκευτικής αδιαφορίας του λεγομένου Ορθόδοξου λαού για την Πατερική παράδοση, στην αρχή του δεύτερου ήμισυ του περασμένου αιώνα άρχισε μιά κάποια αναζήτηση της Ορθοδοξίας. Την αφορμή έδωσε ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, κορυφαίος σύγχρονος θεολόγος, ο οποίος πέθανε το 2001. Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης το 1955 υπέβαλε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας την διδακτορική διατριβή του με θέμα το «Προπατορικό αμάρτημα». 
Η διατριβή αυτή ισοπέδωσε στο τόπο μας την σχολαστική θεολογία των ακαδημαϊκών θεολόγων. Πρόβαλε την άγνωστη σε μας Πατερική θεολογία. Την πολέμησε όμως, μ’ όλες του τις δυνάμεις, ο συντηρητικός θεολόγος Παναγιώτης Τρεμπέλας. Περιέργως, ίσως από αντίδραση προς τον οργανωσιακό Παν. Τρεμπέλα, την υποστήριξαν σθεναρά φιλεύθεροι καθηγητές, όπως ο Αμίλκας Αλιβιζάτος κ.ά. 
Τότε μεταξύ Τρεμπέλα και Ρωμανίδη είχε διεξαχθεί πολύ ενδιαφέρουσα αλληλογραφία. Για τη σύνταξη των απαντήσεών του προς τον Παν. Τρεμπέλα, ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης πήγε στο Άγιο Όρος και συνεργάστηκε με το μοναχό π. Θεόκλητο Διονυσιάτη, ο οποίος είχε αρκετή οικειότητα με τα πατερικά κείμενα. Ο π. Θεόκλητος τότε, με τη συνεργασία του αυτή με τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη, άρχισε να υποψιάζεται την αλλοίωση που υπέστη η Ορθοδοξία στον τόπο μας από τον παπισμό. Την αλληλογραφία αυτή ο π. Ιω. Ρωμανίδης είχε ετοιμάσει για έκδοση. Δεν την εξέδωσε όμως. Την κράτησε αδημοσίευτη, γιατί ο Παν. Τρεμπέλας αργότερα του ζήτησε συγγνώμη και τον υπερασπίστηκε, όταν ο Στυλιανός Χαρκιανάκις, νυν Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας, τον κατηγόρησε ως αιρετικό. 
Σώζονται μέχρι σήμερα τόσο η Αλληλογραφία αυτή, όσο και η «δικογραφία» της καταγγελίας του Στυλιανού Χαρκιανάκη, που σχηματίστηκε στην Ιερά Σύνοδο και η οποία τον απάλλαξε από κάθε κατηγορία για αίρεση. Και τα δύο αυτά κείμενα είναι πολύ σημαντικά και πρέπει να διαβαστούν από όλους όσους θέλουν να γνωρίσουν την Πατερική Θεολογία. 
Ο θόρυβος που προκλήθηκε από τη διατριβή του π. Ιωάννη Ρωμανίδη και τις σχετικές αντιδράσεις του Παναγιώτη Τρεμπέλα άρχισαν να προβληματίζουν αρκετούς για την κατάσταση της Ορθοδοξίας στο τόπο μας, που ήταν αποκομμένη από την Πατερική Παράδοση και την ανάγκη επανόδου σ’ αυτήν. 


12. Εν τω μεταξύ το 1960, ο Θεός παρεχώρησε το πρώτο ισχυρό πλήγμα κατά της αδελφότητας «ΖΩΗ», που διασπάσθηκε σε δύο κομμάτια. Ένα ήταν ο «ΣΩΤΗΡ», στον οποίο πήγε ο Παν. Τρεμπέλας και άλλα συντηρητικά στελέχη, και άλλο η «ΖΩΗ», στην οποία παρέμειναν τα νεώτερα μέλη της, τα οποία συνήθως ήταν και τα περισσότερο φιλελεύθερα, μερικά απ’ τα οποία πήγαν στο Άγιο ΄Ορος κι’ έγιναν μοναχοί. 

Η διάσπαση αυτή κλόνισε την αυθεντία των οργανώσεων, οι οποίες κυριολεκτικά κυριαρχούσαν παντού στη ζωή της Εκκλησίας και ήλεγχαν ασφυκτικά την πνευματική και εκκλησιαστική ζωή του τόπου. Τότε άρχισαν να εκδηλώνονται οι πρώτες ανησυχίες για την Ορθοδοξία από πολλούς πιστούς, και να ασκείται κάποια κριτική για το ρόλο των Οργανώσεων αυτών. 

13. Την εποχή αυτή είχαν επιλέξει οι ξένοι ν’ αρχίσουν να επιβάλλουν την τελική υλοποίηση των σχεδίων τους για την αφομοίωση της Ορθοδοξίας από τους Φράγκους. Τα γεγονότα, τα οποία άρχισαν να εκτυλίσσονται τότε, ήταν τα εξής: 
α. Το Βατικανό συμφιλιώθηκε με τη Μασονία, με την οποία μέχρι τότε είχε εχθρικές σχέσεις. 
β. Το 1958 έγινε Πάπας ο Ιωάννης 23ος , οποίος απ’ τη πρώτη στιγμή ζήτησε την επιστροφή των Ορθοδόξων στον παπισμό. 
γ. Από την πλευρά τη δική μας, ο μασόνος Πατριάρχης Αθηναγόρας, έκανε στροφή προς τον παπισμό. Έγινε ο πιό ένθερμος υποστηρικτής της Ενώσεως των δύο Εκκλησιών, την οποία πέτυχε τελικά το 1965! Πρέπει να σημειωθεί ότι τον Αθηναγόρα επέβαλαν στον Πατριαρχικό θρόνο το 1948 οι μυστικές Υπηρεσίες της Αμερικής, με τη συνδρομή της Τουρκίας, αφού προηγουμένως διώχτηκε απ’ τον Πατριαρχικό θρόνο ο μέχρι τότε Πατριάρχης Μάξιμος Ε΄, δήθεν ως τρελλός! 

Τα γεγονότα αυτά, πρώτος άρχισε να τα σχολιάζει τότε ο αγιορείτης μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης με πύρινα άρθρα του τα οποία δημοσίευε σε διάφορα περιοδικά, όπως την «Αγιορειτική Βιβλιοθήκη» του Σχοινά, που έβγαινε στο Βόλο, στο περιοδικό «Άγιος Παύλος», που έβγαζε η αγιορείτικη Μονή του Αγίου Παύλου Ξηροποτάμου, και αργότερα στο «Ορθόδοξο Τύπο», που εξέδιδε ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, με τον αρχικό τίτλο « Τύπος, Ελληνικός –Ορθόδοξος». 

Όλα αυτά άρχισαν να προβληματίζουν, ωρισμένα άτομα. Η μεγάλη μάζα όμως των Ορθοδόξων, μάλλον παρέμεινε αδιάφορη και ανυποψίαστη, γιατί δεν υπήρξε παρακίνηση των τότε πνευματικών του οδηγών, στους οποίους έκαναν τυφλή υπακοή. Αυτό έκανε αργότερα τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη να λέει, όποιος κάνει σήμερα υπακοή σε τέτοιους γεροντάδες, πάει κατ’ ευθείαν στη κόλαση! 

Ας δούμε όμως τώρα, μερικά από τα καταξιωμένα αυτά εκκλησιαστικά πρόσωπα και τους λεγόμενους «γεροντάδες», που είχαν κάποια ευρύτερη εμβέλεια στο χώρο της Ορθοδοξία. Ας δούμε, πως την εποχή αυτή της θεολογικής αφασίας και θρησκευτικής αδιαφορίας, τα άτομα αυτά, αντιμετώπισαν τους κίνδυνους για την Ορθοδοξία, που άρχισαν πλέον να γίνονται ορατοί. ΄Ετσι θα μπορέσει ο καθένας μας να κρίνει αν τα πρόσωπα μπόρεσαν να αποτινάξουν τη θεολογική αφασία που τους καταπλάκωνε και προσδέθηκαν στο άρμα της Ορθοδοξίας.

orthodox-voice