Πηγή: Red Jackets
Όπως συμβαίνει με κάθε φάρσα που σέβεται τον εαυτό της, η επικοινωνία του Τραμπ για τη σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο έχει τα αστεία της - εκτός από το ότι, ειλικρινά, είναι όλα πολύ επαναλαμβανόμενα. Η επανάληψή τους μία, δύο, ίσως τρεις φορές - εφόσον είναι σωστά τοποθετημένα μέσα στην αφήγηση - μπορεί να είναι ακόμα αποτελεσματική, αλλά δεν γίνεται τίποτα περισσότερο από ένα κουραστικά επαναλαμβανόμενο κλισέ. Κάποιοι έχουν μετρήσει: από την έναρξη του πολέμου - 28 Φεβρουαρίου 2026 - ο Τραμπ έχει χρησιμοποιήσει πλέον το TACO (Trump Always Chicken Out) 67 φορές. Εξήντα επτά. Και τώρα ο συγχρονισμός είναι ολοένα και πιο πιεστικός, καυτός, γιατί αν το ίδιο το αστείο δεν έχει πλέον κανένα αποτέλεσμα, πρέπει να επικεντρωθείς αποκλειστικά στο συγχρονισμό.
Έτσι, την Παρασκευή το βράδυ, λες ότι θα εξαπολύσεις την κόλαση, και μέχρι την Κυριακή το πρωί, έχεις ήδη κάνει εντελώς πίσω.
Και, προφανώς, όλα αυτά δεν έχουν πλέον καμία επίδραση στις αγορές ενέργειας. Το παιχνίδι είναι αναμφισβήτητα υπερβολικά χρησιμοποιημένο.
Αλλά το σενάριο παραμένει αμετάβλητο, απρόσβλητο από τις αποδοκιμασίες του κοινού.
Ο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν τηλεφώνησε στον Πρόεδρο Τραμπ και του ζήτησε να μην επιτεθεί στο Ιράν.
Τραμπ: «Το Ιράν και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής μας ζήτησαν να απόσχουμε από οποιαδήποτε επίθεση».
Τεχεράνη: «Το Ιράν δεν ζήτησε από τον Τραμπ να μην επιτεθεί». Είναι
πολύ σαφές ότι τα κράτη του Κόλπου έχουν βαρεθεί (και έχουν με άδεια χέρια...) όλα αυτά, και σίγουρα δεν περίμεναν μέχρι την τελευταία στιγμή για να ενημερώσουν την Ουάσιγκτον. Μόλις χθες, ο ηγεμόνας του Μπαχρέιν απηύθυνε μια απεγνωσμένη έκκληση προς το Ιράν: «Για χάρη του Προφήτη του Αλλάχ, μην μας επιτίθεστε!», στην οποία το ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε υπενθυμίζοντας στο βασίλειο τις ευθύνες του και, σχεδόν παρεμπιπτόντως, ότι γεννήθηκε από την απόσχιση από το ιρανικό έδαφος...
Το πρόβλημα είναι πάντα το ίδιο και ονομάζεται εξάντληση. Των πυρομαχικών μεγάλου βεληνεκούς (κυρίως Tomahawk), των αντιπυραυλικών πυρομαχικών (Patriot και THAAD) και των στρατηγικών αποθεμάτων πετρελαίου των ΗΠΑ. Με λίγα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στα όριά τους... Και αυτό που λείπει περισσότερο είναι το στρατηγικό όραμα - για να μην αναφέρουμε το θάρρος. Επειδή προφανώς χρειάζεται πολύς χρόνος για να παραδεχτείς ότι έχεις σύρει (ή έχεις αφήσει τον εαυτό σου να συρθεί) τη χώρα σου σε έναν πόλεμο που χάνει παταγωδώς, και δεν ξέρεις πώς να βγεις από αυτόν.
Εν τω μεταξύ, οι New York Times αναφέρουν ότι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ πιστεύουν ότι ο πόλεμος της κυβέρνησης Τραμπ εναντίον του Ιράν οδεύει προς μια στρατηγική ήττα. Και αυτή είναι σαφώς η αντίληψη, ειδικά μεταξύ των χωρών της περιοχής, οι οποίες έχουν χάσει πολλά και κινδυνεύουν να χάσουν πολλά (εκτός από το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το οποίο είναι πρώην ιρακινή επαρχία).
Ωστόσο, θα ήταν τεράστιο λάθος να αποδώσουμε όλη την ευθύνη αποκλειστικά στον Τραμπ. Εκτός από το γεγονός ότι υπάρχουν μέλη της κυβέρνησής του -τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά- που συνεχίζουν να θέλουν να συνεχίσουν τον πόλεμο, δεν υπάρχει καμία πραγματική πρωτοβουλία για να σπάσει αυτός ο κύκλος. Ούτε καν ο συχνά αναφερόμενος J.D. Vance -κατά τη γνώμη μου αναμφισβήτητα υπερεκτιμημένος- δεν είναι σε θέση να προχωρήσει πέρα από μικρά και προσωρινά κενά. Είναι προφανές ότι αν τα πράγματα συνεχιστούν έτσι, η θέση των ΗΠΑ θα είναι ολοένα και πιο αδύναμη και το Ιράν ολοένα και πιο ισχυρό. Επομένως, όσο αργότερα είναι η έξοδος, τόσο χειρότερα θα είναι, επειδή η Ουάσιγκτον θα πρέπει να αποδεχτεί σκληρότερους όρους. Και μέχρι τώρα, η Τεχεράνη γνωρίζει πολύ καλά την αναξιοπιστία της Αμερικής, επομένως οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις -όταν έρθει η ώρα για πραγματικές- θα απαιτήσουν συγκεκριμένα βήματα πριν καν ξεκινήσουν: άρση των κυρώσεων, επιστροφή κλεμμένων ιρανικών κεφαλαίων, αποσύρσεις του Ισραήλ και τερματισμός του πολέμου σε όλα τα μέτωπα.
Αλλά δεν υπάρχει κανείς στον Λευκό Οίκο, ή οπουδήποτε κοντά σε αυτόν, με το θάρρος να πει: «Εντάξει, φτάνει. Το να συνεχίζουμε έτσι είναι μάταιο. Ας βρούμε τον καλύτερο δυνατό συμβιβασμό και ας πάμε σπίτι». Και αυτή η έλλειψη θάρρους απλώς ανεβάζει τη θερμοκρασία του νερού, ενώ ο βάτραχος των ΗΠΑ βράζει. Και η Τεχεράνη είναι
ευγνώμων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου