Γιε μου, γεννήθηκες στην αυγή μιας νέας εποχής

 από τον Giorgio Bianchi - 04/02/2023

Πηγή: Giorgio Bianchi

Γιε μου, γεννήθηκες στην αυγή μιας νέας εποχής.

Θα είναι δουλειά μου να κρατήσω ζωντανή μέσα σου τη μνήμη του κόσμου πριν τρελαθεί.

Η ίδια αυτή ανάμνηση που ταυτόχρονα με παρηγορεί και με κάνει να απελπίζομαι.

Όταν έσκασε αυτή η τρέλα, κράτησα στη μνήμη μου το στιγμιότυπο του πώς ήταν η κοινωνία μας πριν χτυπηθεί από το ωστικό κύμα της προπαγάνδας και του φανατισμού. 

Το βλέπω κάθε τόσο και με πονάει.

Όλα είναι όπως πριν, και τίποτα δεν είναι όπως πριν.

Αυτό είναι το ίδιο το νόημα της τραγωδίας, μια πόρτα που μόλις πέρασε και κλείνει οριστικά πίσω μας.

Δυστυχώς, κάποιοι άνθρωποι έχουν αλλάξει αμετάκλητα.

Τραγωδία είναι η επίγνωση του σημείου χωρίς επιστροφή.

Η τραγωδία συνίσταται στο να έχουν αναπνεύσει την ατμόσφαιρα του πριν και του μετά και να έχουν την ακριβή αντίληψη της αστρικής απόστασης που τους χωρίζει. 

Η επίγνωση της μη αναστρεψιμότητας μπορεί να μεθύσει την ψυχή για πάντα.

Πράγμα που έγραψε θαυμάσια ο Thomas Wolfe στο αριστούργημα του «You can't go home again».

Δεν θα μπορούμε πλέον να επιστρέψουμε «σπίτι» γιατί το σπίτι μας δεν υπάρχει πια.

Ή μάλλον υπάρχει, αλλά είναι σε άλλη διάσταση.

Η τραγωδία προέρχεται από το γεγονός ότι θα μπούμε στα ίδια μέρη, θα συναντήσουμε τους ίδιους ανθρώπους και θα σκεφτούμε ότι αυτόματα θα μας χαρίσουν τις ίδιες αισθήσεις όπως πάντα.

Δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις αυτό δεν θα ισχύει πλέον.

Κάποιοι τόποι και κάποιοι άνθρωποι υπάρχουν μόνο στη διάσταση των αναμνήσεων μας.

Το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ των δύο διαστάσεων είναι η ίδια η έννοια της τραγωδίας.

Είναι σαν να βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με τις επιθυμίες του αλλά να τον χωρίζει ένα θωρακισμένο γυαλί.

Το θωρακισμένο γυαλί είναι εκείνη η πατίνα που αντιλαμβάνεσαι αλλά για την οποία δεν μπορείς να δώσεις μια εξήγηση. Είναι ο διαχωριστής μεταξύ της ευτυχίας και της μνήμης της ευτυχίας.

Θα παραμείνουμε άνθρωποι, όποιο κι αν είναι το κόστος.

Γιε μου, γεννήθηκες στην αυγή μιας νέας εποχής (www-ariannaeditrice-it.translate.goog)

Πουλάει ελπίδα για «αθανασία» ΕΔΩ ΣΤΗ ΓΗ ο Χαράρι: «Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία»

Λέγονται ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

«Η αθανασία είναι της…μόδας».

Έτσι ξεκίνησε ο “θεωρητικός” της ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ και της Μεγάλης Επανεκκίνησης, Yuval Noah Harari, να αναφέρεται στις έρευνες που λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή παγκόσμια για την αναζήτηση της αθανασίας.

Τον ίδιο φυσικά, όπως και τα αφεντικά του, τον ενδιαφέρει οι άνθρωποι να σκέφτονται ΜΟΝΟ ΤΟ ΤΩΡΑ, «εδώ στη γη», όπως έλεγε, και όχι το «ΜΕΤΑ», δηλαδή να μην τους απασχολεί οποιαδήποτε σκέψη σχετικά με την λεγόμενη “μεταθανάτια ζωή” και τον παράδεισο.

Έτσι με τον όρο “αθανασία”, ο Χαράρι αναφέρεται στο να παρατείνεται (άγνωστο για πόσο) η αντοχή των ανθρώπινων σωμάτων.

Μάλιστα, ειρωνευόμενος, λέει πως «δεν θα πρέπει να περιμένουμε να έρθει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού για να “λύσουμε” το μυστήριο γύρω από τον θάνατο».

Ωστόσο ο ίδιος παραδέχεται πως αφού πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες…αλλαγές πάνω μας -στο κυνήγι της αθανασίας- δεν θα μοιάζουμε και τόσο πολύ με ανθρώπους, αναφερόμενος ουσιαστικά στις γενετικές “αναβαθμίσεις” που θα υποστούμε!

«Μπορείς να δημιουργήσεις εντελώς ανόργανες μορφές ζωής. Αυτή δεν θα είναι μόνο η σπουδαιότερη επανάσταση στην ιστορία, αλλά η σπουδαιότερη επανάσταση στη βιολογία στα χρονικά».

Και συνέχισε απαντώντας στην ερώτηση της δημοσιογράφου αν μετά από όλες τις παρεμβάσεις στο σώμα μας θα συνεχίσουμε να είμαστε άνθρωποι:«Όχι υπό την έννοια που αντιλαμβανόμαστε την ανθρώπινη υπόσταση σήμερα»:

Πηγή

ΒΡΕ ΤΟ ΧΑΡΕ ΚΡΙΣΝΑ, ΧΑΡΕ ΧΑΡΕ.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΦΤΑΝΑΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ.

"Το QR Code δίχως επιστημονική τεκμηρίωση, είναι η απαρχή για τα επόμενα...(Νέας εποχής)"

                               Ομιλεί ο Ιατρός Χαράλαμπος Κατόγλου:

                                          

Ο Κ.Μητσοτάκης εξετάζει σήμερα το «Σχέδιο Πισσαρίδη» - Νέο μνημόνιο ή σχέδιο για την «Μεγάλη Επανεκκίνηση»;

Σχέδιο για νέο, κρυφό "μνημόνιο" αποτελεί η έκθεση που θα παρουσιαστεί στον Κ. Μητσοτάκη ο οποίος θα συμμετάσχει σήμερα το απόγευμα στις 17:30, σε τηλεδιάσκεψη για την παρουσίαση του Σχεδίου Ανάπτυξης για την Ελληνική Οικονομία, από την Επιτροπή Πισσαρίδη.

Ένα σχέδιο το οποίο πολλοί έχουν χαρακτηρίσει ως μια προσπάθεια ολοκληρωτικής "μετατροπής" της ελληνικής κοινωνίας, όπως την φαντάζονται αυτοί που το συνέταξαν. Οι οποίοι στο παρελθόν έχουν υπάρξει φανατικοί υποστηρικτές των μνημονίων.

Χαρακτηριστικό είναι ότι όπως αναφερόταν σε σχετικό ρεπορτάζ, όταν η χώρα βρισκόταν σε μια σκληρότατη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, λίγο πριν από την υπογραφή του Μνημονίου μια ομάδα «σοφών» δημοσίευσε κείμενο-έκκληση για «άμεση συμφωνία» ή, αλλιώς, συνθηκολόγηση της Ελλάδας με τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε και τους λοιπούς δανειστές-δυνάστες, που θα έπρεπε άμεσα να υπογράψει η κυβέρνηση, ακόμη κι αν αυτή ήταν «μέτρια» και χωρίς τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές.

Ανάμεσα σε αυτούς τους… σοφούς, που ζητούσαν άμεση συνθηκολόγηση ενώ ακόμη η διαπραγμάτευση εξελισσόταν, βρίσκονται και τρία από τα βασικά ονόματα της επιτροπής που έφτιαξε το σχέδιο "αξιοποίησης των πόρων που θα μπορούσε να λάβει η Ελλάδα στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού πακέτου το οποίο επεξεργάζεται η Ε.Ε."

Ήταν οι Χριστόφορος Πισσαρίδης, Δημήτρης Βαγιαός και Κώστας Μεγήρ, οι οποίοι σε ένα κείμενο με τίτλο «Συμφωνία άμεσα» έγραφαν: «Η συμφωνία της τελευταίας στιγμής θα είναι μέτρια και χωρίς τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Αλλά θα είναι κατά πολύ υπέρτερη σε σύγκριση με το χάος της χρεοκοπίας και της δραχμής. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να την υπογράψει άμεσα!»

Καταλαβαίνει κανείς τι προβλέπει το νέο "Σχέδιο". Βέβαια το να είναι ένα "νέο μνημόνιο" ενδεχομένως να είναι ελαφρώς καλύτερο από το να είναι το ελληνικό σχέδιο για την συμμετοχή στην "Μεγάλη Επανεκκίνηση" (Τhe Great Reset)!

Ο Κ.Μητσοτάκης εξετάζει σήμερα το «Σχέδιο Πισσαρίδη» - Νέο μνημόνιο ή σχέδιο για την «Μεγάλη Επανεκκίνηση»; | Pronews

ΤΟ ΝΕΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΡΥΦΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ. 

Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΕΩΣ ΜΕΣΑΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ. Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ. ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΣΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ (ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ) ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟΥ ΛΑΟΥ (ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ) ΟΠΟΥ ΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ. ΕΝΑΝ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΜΜΕΣΟ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΜΕΣΟ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ. 

ΘΑ ΧΑΘΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΝΣΑΡΚΩΝΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΜΕ ΠΡΩΤΗ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. 

Ο ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ. 

ΧΑΘΗΚΕ ΗΔΗ ΤΟ ΟΡΙΟ ΚΑΙ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ, ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ.ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ  ΑΥΤΑΞΙΑ ΤΟΥ ΕΓΓΡΑΜΜΑΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΦΘΟΥΝ ΘΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ. Η ΥΠΑΙΘΡΟΣ ΘΑ ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΕΛΙΤ ΜΕ ΥΓΙΕΙΝΗ ΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΜΕ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ. Η ΧΗΜΙΚΗ ΤΡΟΦΗ ΘΑ ΤΡΕΦΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ. 

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ. Η ΜΟΙΡΑ ΡΥΘΜΙΖΕΙ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΚΥΜΑΤΟΘΡΑΥΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΔΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ...

ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ...

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

[Δεκαπενταύγουστος του 2016 και, καθώς η γενικευμένη ανομία των κρατούντων πυκνώνει τον καθημερινό ζόφο, γίνεται όλο και πιο επιστητό ότι μόνο με τραγικό λόγο μπορεί να ερμηνευθεί η σημερινή πραγματικότητα. 

Από την δεκαετία του ’90, όταν ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, στην στρατηγική του μελέτη «Η Σύγκρουση των Πολιτισμών», περιέγραφε την Ελλάδα ως μια «ανωμαλία» στον δυτικό πολιτισμό αποκαλώντας την «ο Ορθόδοξος παρείσακτος», διαγραφόταν ο βρόχος που μας έστηναν προκειμένου να «προσαρμοστούμε» στα «ήθη» της δυτικής κλεπτοκρατίας και τις επιταγές της νέας παγκόσμιας τάξης. 

Σήμερα, μετά από μια άφρονα ευρω-πορεία και... μία αλλόφρονα κοινωνική «αφύπνιση», το μέγιστο πολιτικό καθήκον του Έλληνα, της επιβίωσής του ως ιδιότυπος και αρχέγονος πολιτισμός, ταυτίζεται με την υπεράσπιση της πεμπτουσίας της Ζωής του. 

Μέσα στο στρατηγικό περιβάλλον της τρέχουσας περιφερειακής και παγκόσμιας αναδόμησης, είναι επιτακτικό ξανά να βρούμε την ψυχή μας μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...].

Ένα μεγάλο δίδαγμα του 20ου αιώνα είναι πως τα ιδεολογικά μορφώματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι θρησκείες παραμένουν ακλόνητες.

Ο Κάρολος Μαρξ, μιλώντας για την θρησκεία χωρίς καμμιά απαξιωτική πρόθεση, σε αντίθεση με τους περισσότερους «μαρξιστές» στη συνέχεια, έλεγε τα παρακάτω: «Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».

 (Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου, εκδ. Παπαζήση, 1978).

Ο εμπνευστής του κομμουνισμού θεωρούσε πρέπον ότι αυτή η «απατηλή ευτυχία» πρέπει να αντικατασταθεί από μια ορθολογικά δομημένη ρεαλιστική ευτυχία, εκφράζοντας έτσι το πνεύμα του διαφωτισμού της εποχής του.

Κι όμως, διαψεύσθηκε με την επανεμφάνιση της θρησκείας στην καρδιά της κοινωνικής και πολιτικής σφαίρας.

Μετά την Γαλλική Επανάσταση, οι νεωτερικοί άνθρωποι πίστεψαν ότι μπορεί να εκδιώξουν την θρησκεία από την δημόσια σφαίρα, αλλά αυτή είχε την τελευταία λέξη. Οι Ροβεσπιέροι και οι Κομισσάριοι που την προόριζαν για το μουσείο της ιστορίας εκτίθενται σήμερα οι ίδιοι ως κέρινα ομοιώματα στις αίθουσές του.

Η Γαλλία δεν έπαψε ποτέ να παραμένει πολιτισμικά καθολική, όπως η Ρωσσία του Λένιν έμεινε ορθόδοξη και η Τουρκία του Ατατούρκ επιστρέφει ραγδαία στην μουσουλμανική της ταυτότητα.

Ο Στάλιν το κατάλαβε καλά αυτό τον 20ο αιώνα, όταν, μετά την αρχική υποχώρηση των σοβιετικών στο ανατολικό μέτωπο, απευθύνθηκε στο ορθόδοξο αίσθημα των Ρώσσων για να ανεβάσει το φρόνημα των μαχητών και του λαού, ως άλλος Ιβάν ο Τρομερός.

Στις αρχές του 21ου αιώνα, ήταν ο Ούγκο Τσάβες που σφράγισε την ολοκλήρωση ενός ασταθούς κύκλου επαναστατικών κινημάτων στην ήπειρό του. Γνήσιο τέκνο της «Θεολογίας της Απελευθέρωσης» και των διδαχών του Καμίλιο Τόρες, ο Τσάβεζ αναβάθμισε την μπολιβαριανή παράδοση και την εθνοδημοκρατική εικόνα της Λατινικής Αμερικής διεθνώς. Δίπλα του στάθηκαν και πολέμησαν πολύ πιο αποτελεσματικά τον «αμερικανικό ιμπεριαλισμό» χθεσινοί μαοϊκοί, λενινιστές και οπαδοί του Τσε Γκεβάρα, κάνοντας πράξη αυτό που έλεγε ο Μάο, ότι ο επαναστάτης μέσα στον λαό του πρέπει να κινείται «σαν το ψάρι στο νερό».

Ιδιαίτερα στον ισλαμικό κόσμο, από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, το πολιτικό Ισλάμ εκτόπισε τα κοσμικά εθνικοαπελευθερωτικά και μπααθικά κινήματα, καθώς και την μαρξιστική ιδεολογία, από τους κόλπους των αραβικών και μουσουλμανικών κοινωνιών.

Η συνένωση αυτών των τριών πόλων –του εθνικού, του κοινωνικού και του θρησκευτικού- είχε επιχειρηθεί πολλές φορές στο παρελθόν από Μουσουλμάνους πολιτικούς ηγέτες. 

Όμως, η σύντηξη δεν ήταν εφικτή γιατί επρόκειτο για μια τεχνητή συρραφή που ξέφτιζε εύκολα, ακόμα κι όταν ο όρος «κομμουνισμός» αντικαθίστατο από τον «σοσιαλισμό» προκειμένου να ξεπεραστεί η αντίφαση με το Ισλάμ. Πουθενά στον μουσουλμανικό κόσμο ο εθνικισμός δεν κατάφερε να αφομοιώσει την θρησκεία με τον τρόπο που τελικά το Ισλάμ αφομοίωσε τον εθνικισμό. Για όλα αυτά, και την μεγάλη περιπέτεια του αραβικού κόσμου τον 20οαιώνα, διαπραγματεύεται με γλαφυρό τρόπο το βιβλίο του Λιβανέζου συγγραφέα Αμίν Μααλούφ, «Η Απορρύθμιση του Κόσμου» (Εκδ. Ωκεανίδα, 2010).

Για χρόνια πιστεύαμε ότι ο κομμουνισμός έχει καθιερωθεί στην Ρωσσία σε βάρος της ορθόδοξης πίστης, κι όμως, προτού συμπληρωθούν καλά-καλά 70 χρόνια, η κομμουνιστική ιδεολογία «είχε ήδη αποβληθεί σαν μόσχευμα που ξεράθηκε» (Μααλούφ) και η ορθόδοξη πίστη ξανάνθισε.

Μιλάγαμε, πριν την δεκαετία του ’90, με φίλους από ανατολικές χώρες για τις θρησκευτικές παραδόσεις και αντιμετωπίζαμε μια αλαζονική απαξίωση του στυλ «αυτά έχουν ξεπεραστεί»… Κι όμως, οι ίδιοι που πίστευαν ότι αντιπροσώπευαν τον «νέο άνθρωπο» του σοσιαλισμού, σφάζονταν μετά από λίγο μεταξύ τους για θρησκευτικούς λόγους.

Το γεγονός αυτό, είτε μας αρέσει είτε όχι, ερμηνεύεται από το ότι οι θρησκευτικές καταβολές είναι πιο ανθεκτικές από τις επίκτητες ιδεολογικές πεποιθήσεις γιατί προσφέρουν στους ανθρώπους μια σταθερή και μόνιμη συνέχεια με το παρελθόν τους και την ταυτότητά τους.

Τον Ιούνιο, στην Μόσχα, γιορτάσθηκε πανηγυρικά η 1025η επέτειος του εκχριστιανισμού των Ρώσσων. Ο Ρώσσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, απευθυνόμενος στον ανώτερο ορθόδοξο κλήρο από ολόκληρο τον κόσμο, εκθείασε τους στενούς δεσμούς μεταξύ του Κρεμλίνου και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Πούτιν είναι ο πρώτος Ρώσσος ηγέτης που υποδέχτηκε τόσες πολλές κεφαλές των Ορθόδοξων Εκκλησιών, οι οποίοι εκπροσωπούν πάνω από 227 εκατομμύρια πιστούς, σε μια καθαρά πολιτική κίνηση.

Ο ίδιος είχε διακηρύξει νωρίτερα ότι οι δύο πόλοι που στηρίζεται η δύναμη και η εθνική κυριαρχία της Ρωσσίας είναι οι πυρηνικές της κεφαλές και η ορθόδοξή της παράδοση.

Σε ένα ανάλογο κρεσέντο, ο Ερντογάν είχε πει πριν από χρόνια ότι οι λόγχες της σημερινής Τουρκίας είναι οι χιλιάδες μιναρέδες των τζαμιών της.

Η επιστροφή του Θεού και η αναβίωση του ρόλου των θρησκειών είναι, λοιπόν, intra muros, ακόμα και με το ενδεχόμενο της νεοεποχίτικης «πανθρησκείας», στην προσπάθεια των λαών να αντισταθούν σε ένα διεφθαρμένο παγκόσμιο οικονομικο-πολιτικό σύστημα που τους φθείρει ώς τα βάθη της ψυχής.

Οι κυρίαρχες προτεσταντικές χώρες και ιδίως οι WASP Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ είναι αυτοί που μετέτρεψαν το χρήμα σε θεότητα και την απληστία σε ιδεολογία, ξεπερνώντας τους εβραίους συμμάχους τους και γεννήτορές τους.

Πιάνοντας τον σφυγμό της εποχής, ο νέος Πάπας Φραγκίσκος «αφόρισε» το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, λέγοντας: «Οι άνδρες και οι γυναίκες πρέπει να είναι στο κέντρο του οικονομικού συστήματος, όπως το θέλει ο Θεός, και όχι το χρήμα», και πρόσθεσε, «Ο κόσμος έχει γίνει ειδωλολάτρης και ο θεός του αποκαλείται χρήμα».

Προφανώς, το Βατικανό έχει καλύτερα αντανακλαστικά από την ξέψυχη ευρωαριστερά, γι’ αυτό ο Πάπας επευφημήθηκε έντονα όταν αναφέρθηκε στα δικαιώματα των εργατών και στον προσωπικό όλεθρο που φέρνει η ανεργία.

Ας τα έχουν όλα αυτά υπ’ όψιν τους οι υπεύθυνοι θρησκευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, αν συσκέπτονται για τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, ώστε να μην παίξουν άθελά τους το παιχνίδι των εμφυλιοπολεμικών σεναρίων.

Για να γίνει κάποιος δεκτός ως Ναΐτης, έλεγαν στον Μεσαίωνα οι εχθροί του Τάγματος, ο μυούμενος έπρεπε να φτύσει έναν σταυρό! Ελπίζουμε να μην έχει θέσει παρόμοιο όρο και η Τρόϊκα για να γίνει κάποιος πρωθυπουργός στο Ελλαδιστάν.

[Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Hellenic Nexus, τ.78, Οκτώβριος 2013]

ΠΗΓΗ

oimos-athina

Τὸ ψέμα τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου, Ἁγίου Ὄρους

Γεννηθήκαμε σέ μιά ἐποχή ἀναμετρήσεων. Μιά ἐποχή πού μοιάζει βέβαια μέ ἄλλες, ὅμως ἔχει τήν δική της ξεχωριστή σφραγίδα, ἀφοῦ ἡ ἱστορία δέν ἐπαναλαμβάνεται. Ἕνα χαρακτηριστικό τῆς ἐποχῆς αὐτῆς εἶναι ἡ ἐκπληκτική καί ταχύτατη διάχυση τοῦ κακοῦ, ἡ παρουσία του σέ συνεχῶς ἐναλλασσόμενες μορφές. Αὐτός πού μπορεῖ νά δεῖ, θλίβεται βλέποντας νά ἐνεργεῖται σέ ἕνα κόσμο κόσμημα τό μυστήριο τῆς ἀνομίας (Β΄ Θεσ. 2,7). 

Εἴμαστε μακριά ἀπό τά χρόνια τῆς σχετικῆς ἀθωότητας, ὅπου ἁπλά ὁ λύκος παραμόνευε νά ξεμοναχιάσει τά πρόβατα. Ὁ λύκος πλέον ἔχει μεταμφιεσθεῖ σέ βοσκό καί παριστάνει ὅτι τά φυλάει. Ἔχει φορέσει τό προσωπεῖο τῆς κυβέρνησης, τοῦ προέδρου, τοῦ παγκόσμιου ὀργανισμοῦ, καί καταχρᾶται τήν συμπυκνωμένη ἐξουσία πού βρίσκεται στά χέρια του. Οἱ φαινομενικά ἰσχυροί παρουσιάζονται στό προσκήνιο σάν σωτῆρες μέ εὐαισθησίες καί φιλότιμοι ἐργάτες τοῦ συλλογικοῦ συμφέροντος, στήν πραγματικότητα ὅμως δέν εἶναι παρά μία καλλωπισμένη βιτρίνα, πού ὑπηρετεῖ τούς σκοπούς μιᾶς παγκόσμιας ἐλίτ. Ἡ τελευταία ἀποτελεῖται ὄχι ἀπό ἁπλῶς “ἄφρονες πλουσίους”—κεφαλαιοκράτες, πού ἀρέσκονται νά ἐπιδεικνύουν τόν πλοῦτο τους, ἀλλά ἀπό τούς οἰκονομικά πανίσχυρους, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν νά μένουν στήν ἀφάνεια.

Αὐτή ἡ μικρή ὁμάδα πού ἐξουσιάζει ἀπό τά παρασκήνια, χρωματίζεται ἀπό μεταφυσικές ἀρχές πού ἀνάγονται στόν ἀποκρυφισμό καί τόν γνωστικισμό. Σέ αὐτά βασίζεται καί ἡ φιλοσοφία τῆς “νέας τάξης” πραγμάτων. Τό πνεῦμα τῆς νέας ἐποχῆς χρησιμοποιεῖ τόν ζωδιακό διαχωρισμό τῆς ἱστορίας. Μιλᾶ γιά τό χρονολογικό τέλος τῆς ἐποχῆς τοῦ ἰχθύος καί τήν ἀρχή τῆς ἐποχῆς τοῦ ὑδροχόου. Ὁ ἰχθύς εἶναι σύμβολο τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί κατ’ αὐτούς ἡ ἔλευση τῆς νέας ἐποχῆς θά σημάνει καί τό τέλος τοῦ Χριστιανισμοῦ. Σκοπίμως παρερμηνεύεται ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὅτι θά εἶναι μαζί μας μέχρι τό τέλος τοῦ αἰῶνος, ἐφόσον μεταφράζουν τόν ἀναφερόμενο αἰῶνα σάν μιά ἱστορική περίοδο πού ἀναγκαστικά θά τελειώσει. Αὐτό φυσικά δέν ἀληθεύει, ἀφοῦ ὁ Χριστός μέ τόν ὄρο αἰῶνας ἐννοεῖ τό διάστημα τῆς ἱστορίας ἕως τήν Δευτέρα Παρουσία. 

Σύμφωνα μέ τούς ὀπαδούς τῆς νέας τάξης, ὅπως στήν ἐποχή τοῦ Ἰχθύος ἡ κυρίαρχη φιγούρα τοῦ Χριστοῦ ἔπαιξε καταλυτικό ρόλο στήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι καί στήν ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου ἀναμένεται ἕνας ἡγέτης παγκοσμίου ἐμβελείας, ὁ ὁποῖος θά μυήσει τήν ἀνθρωπότητα μέ μαγικό τρόπο σέ πιό προηγμένο ἐπίπεδο συνειδητότητας. Ὁ Χριστός ὑποβιβάζεται σέ μύστη, ἀνάμεσα σέ πολλούς ἄλλους, καί τό περιεχόμενο τῶν Γραφῶν θεωρεῖται τροχοπέδη γιά τήν πνευματική ὠρίμανση τοῦ ἀνθρώπου. Κατά τούς ἰσχυρισμούς τῆς νέας τάξης, ἀπό ἐδῶ καί πέρα οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά στραφοῦν πρός τόν νέο Μεσσία, ὁ ὁποῖος θά ἐπωμισθεῖ τήν καθοδήγηση τῆς ἀνθρωπότητας σέ μιά ἐποχή εἰρήνης, ἰσότητας καί ἀνώτερης φώτισης.

Οἱ θέσεις τῶν ἀποκρυφιστῶν αὐτῶν ἐρείδονται σέ μία βασική διαστρέβλωση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ, ὁ ὄφις δέν θεωρεῖται ὡς μία δόλια παρουσία πού μέσω τῆς πλάνης προκάλεσε τήν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ὡς προμηθεϊκή φιγούρα, δηλαδή εὐεργέτης τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδή σέ αὐτόν τάχα ὀφείλεται ὁ ἐμπλουτισμός τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς μέ τό πνεῦμα. Τά λόγια τοῦ διαβόλου, ὡς μόνου φορέα τοῦ φωτός (Ἑωσφόρου), θεωροῦνται πέρα ὡς πέρα ἀληθινά, ἀφοῦ ὁ διάβολος κατέστησε ἱκανό τόν ἄνθρωπο νά διακρίνει ἀνάμεσα στό καλό καί τό κακό καί νά ὀρθωθεῖ ὡς ἴσος μπροστά στόν Θεό. Ἀποσπασμένος ἀπό τόν Θεό ἔχει πλέον αὐτογνωσία, συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του ὡς ξεχωριστῆς ὀντότητας μέ ἐλευθερία βούλησης. Οἱ νοητικές του λειτουργίες φέρουν μέσα τους τό θεϊκό στοιχεῖο, ὅπου ἀνακαλύπτοντας το μπορεῖ ὁ ἴδιος νά γίνει Θεός.

Στόν πυρῆνα τῆς ἰδεολογίας τῆς νέας τάξης πραγμάτων βρίσκεται αὐτό ἀκριβῶς τό εὐαγγέλιο τοῦ ὄφεως, πού ἐνῶ ἐμπνέεται ἀπό μίσος πρός τόν Θεό καί τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, παρουσιάζεται ὡς ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό ἕναν θεό μοχθηρό.

Ἡ παγκοσμιοποίηση ὑποκρίνεται ἀνεκτικότητα στήν διαφορετικότητα. Στό πλαίσιο τῆς ἰδεολογίας ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά γίνει θεός, χάνεται ἡ ταπείνωση καί ἡ ἐπαφή μέ τό θεῖο. Ἐν συνεχεία, ἡ ὑποταγή στά προσωπικά πάθη θεμελιώνεται ὡς κανόνας, μέ τό πρόσχημα ὅτι προάγει τήν ἀτομικότητα. Στήν οὐσία δέν εἶναι παρά μιά ἔμμεση προτροπή γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου τῆς νέας τάξης.

Ἄν ἐξετάσουμε τά πράγματα ἀντικειμενικά, θά βρεθοῦμε μπροστά σέ μιά ἐντέχνως καλυμμένη ἀπέχθεια, μίσος καί βαθειά διάθεση γιά τήν κατάλυση τῆς Χριστιανικῆς ἀλήθειας. Ἕνα πλῆθος ἡγετῶν ἐπαναλαμβάνουν συνεχῶς τό ὅραμα μιᾶς ὑφηλίου ὑπό τήν ἐξουσία ἑνός παγκόσμιου κέντρου διακυβέρνησης μέ σημαία τήν ἑνότητα, πού θά καλλιεργήσει τήν ἀλληλοκατανόηση καί τόν σεβασμό μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ὑπερβαίνοντας γεωγραφικά ἤ ψυχικά σύνορα. Ἀλλά αὐτό εἶναι ἁπλά τό δόλωμα γιά ὅσους στεροῦνται κριτικῆς σκέψης. Ἀφοῦ ὑπονομεύσουν τίς ἀξίες πού καθιστοῦν δυνατή τήν οὐσιαστική κοινωνία μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, καί ἀπομονώσουν κάθε ἄνθρωπο στό κάστρο τοῦ ἀτομικισμοῦ του, ὁδηγώντας τον ἔτσι σέ ἀπόγνωση καί ἀνασφάλεια, οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι, κυριευμένοι ἀπό τό ἔνστικτο τῆς ἐπιβίωσης, θά ζητήσουν νά γίνουν πολτός στόν ἀναδευτῆρα τῆς παγκοσμιοποίησης.

Οἱ ἀρχιτέκτονες αὐτοῦ τοῦ συστήματος διακυβέρνησης ἐργάζονται ἀκατάπαυστα. Ἡ τακτική μέ τήν ὁποία προσπαθοῦν νά ἐπιτύχουν τήν ψυχολογική κατάρρευση τῶν ἀνθρώπων ἔχει σάν κέντρο της τόν φόβο. Ὅταν κάποιος βρίσκεται σέ καθεστώς φόβου, οἱ κινήσεις του εἶναι τυφλές καί προσπαθεῖ νά κρατηθεῖ ἀπό τό πρῶτο πράγμα πού θά τόν κάνει νά αἰσθανθεῖ ἀσφαλής. Αὐτό ἐκμεταλλεύονται οἱ κυβερνῶντες σκηνοθετώντας καταστροφικά γεγονότα. Αὐτονόητο εἶναι ὅτι δέν τούς ἐνδιαφέρει νά λύσουν τά ἤδη ὑφιστάμενα προβλήματα, ἀφοῦ συμβάλλουν στήν γενικότερη κοινωνική κατάρρευση. Ἄν προκύψουν ἀμφιβολίες ἤ δυσαρέσκεια γιά τήν πολιτική τους, ὁπλίζουν τό ψυχολογικό ὁπλοστάσιο τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης, γιά νά ἀφαιρέσουν τήν κριτική σκέψη τῶν ἀνθρώπων.

Τό κακό ἔχει ἐξαπολύσει μιά ἄνευ προηγουμένου ἐπίθεση κατά τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί κατά τοῦ ἀνθρώπου. Ἄν θεωροῦμε τούς ἑαυτούς μας πιστούς καί φιλάνθρωπους, πῶς μποροῦμε νά μένουμε ἀμέτοχοι; Καί ἄν ἀποφασίσουμε νά ἀντιταχθοῦμε στό κακό, πῶς θά μπορέσουμε νά τό ἐπιτύχουμε παρά μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ; Μά ὁ Χριστός δέν ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ἁπλή συναίνεση. Ζητάει ὑπέρβαση. Δέν ζητᾶ μισθωτούς ἐργάτες. Ζητᾶ ἐλεύθερους φίλους. Δέν ζητᾶ λίγο χῶρο στήν ψυχή μας, ἀλλά ὁλόκληρη τήν ψυχή μας. Δέν ζητᾶ νά κάνουμε ἐλιγμούς, γιά νά ἱκανοποιήσουμε καί Θεό καί ἀνθρώπους. Ζητᾶ νά εἴμαστε ἀνυποχώρητοι, ἄν οἱ ἄνθρωποι στέκονται ἐμπόδιο στήν ἀφιέρωσή μας σ’ Ἐκεῖνον. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τά πάντα, γι’ αὐτό καί μᾶς ζητᾶ τά πάντα.

Ἡ χριστιανική συνείδηση γνωρίζει ὅτι τά πάντα γίνονται ἐπειδή τά παραχωρεῖ ὁ Θεός. Καί τά παραχωρεῖ ἐπειδή γνωρίζει νά ἐξάγει ἀπό τό κακό ἀγαθό, δίνοντας μας τήν εὐκαιρία νά σφυρηλατηθοῦμε στήν δοκιμή, στήν ὑπομονή, στήν ἐλευθερία, στό μαρτυρικό φρόνημα, στήν καλλιέργεια τῆς ἀγάπης. Τά πάντα ἐνέχουν τήν θεϊκή σοφία καί ἀγάπη, πού παραμένει σέ μᾶς ἀνεξιχνίαστη.

Μποροῦμε νά κάνουμε ὁ καθένας τήν δική του ἐπανάσταση μέ μιά ὁμολογία τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, ὄχι τόσο ἐξωτερικά, ἀλλά μέσα ἀπό οὐσιαστικό πνευματικό ἀγώνα. Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δύναμη πού ἀνατρέπει κάθε ἀντίθεη δύναμη. Ἀπό τήν στιγμή πού καθένας μας μεταμορφώνεται ἐσωτερικά, αὐτόματα συμμεταβάλλεται καί ὁ κόσμος, ἐπειδή κάθε ἄνθρωπος εἶναι μέρος τοῦ κόσμου. Ἐξάλλου, δέν εἴμαστε ἐμεῖς πού θά κερδίσουμε τήν μάχη μέ τόν διάβολο, ἀλλά Ἐκεῖνος πού τό ἔχει κάνει ἤδη καί ἔχει τήν δύναμη νά ἀποκαταστήσει ὁλόκληρη τήν δημιουργία στήν θεϊκή δόξα. Ἐμεῖς δέν γνωρίζουμε νέα ἐποχή. Γνωρίζουμε τήν “καινή κτίση”, πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἄς γινόμαστε ἁπλοί καί ταπεινοί, ὥστε νά μᾶς φωτίζει μέ τήν ἄκτιστη Χάρη Του καί νά μᾶς καθιστᾶ “υἱούς φωτός καί ἡμέρας”.

Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου

(ευχαριστούμε τον φίλο Δημήτρη Τ) 

 koukfamily

Ὁ ἐκκολαπτόμενος «ἀνθρωποβόρος» Νέος Κόσμος - Ἐ. Χ. Οἰκονομάκος

Ὁ ἐκκολαπτόμενος

«ἀνθρωποβόρος» Νέος Κόσμος

     Κατά τούς ἑορτασμούς τῶν Ἡμερῶν Μητέρας καί Πατέρα, (δεύτερη Κυριακή τοῦ Μαΐου καί τρίτη Κυριακή τοῦ Ἰουνίου ἀντίστοιχα) τοῦ 2015 διαπίστωσα κάτι πού μέχρι τότε δέν τό εἶχα ὑποπτευθεῖ. Ἤξερα ὅτι οἱ γιορτές αὐτές, ἐξ ἀρχῆς κοσμικές καί μέσα στό πνεῦμα τοῦ καταναλωτισμοῦ (ἀνταλλαγή δώρων, κτλ.), εἶχαν ξεκινήσει στίς ἀγγλοσαξωνικές χῶρες τόν 20ό αἰῶνα ἀπό ἀνταγωνιστικά γυναικεῖα καί ἀνδρικά κινήματα καί ἀπέβλεπαν στήν ἔξαρση αὐτονομημένων τῶν ρόλων Μητέρας καί Πατέρα στίς κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων. Νά ὅμως πού τό google, ἡ γνωστή μηχανή ἀναζήτησης τοῦ διαδικτύου, τίς γιόρτασε περνώντας συγχρόνως ἕνα ἀλλόκοτο μήνυμα. Πρόβαλε καί γιά τίς δύο, παρόμοιας ἔμπνευσης κινούμενα σκίτσα. Γιά τήν μητέρα ἔδειχνε διαδοχικά διάφορα θηλυκά ζῶα σέ «τρυφερές στιγμές» μέ τά νεογνά τους καί στό τέλος μιά γυναίκα νά ἀγκαλιάζει καί νά χαϊδεύει καί αὐτή τό μωρό της. Ἀνάλογο θέμα εἶχαν τά σκίτσα γιά τόν πατέρα. Θά μοῦ πεῖτε, ποῦ τό πρόβλημα; Μά, ἡ γυναίκα-μητέρα στήν ἴδια μοίρα μέ τήν πάπια, τήν ἀρκούδα, τήν τίγρη; Καί ὁ ἄνδρας πατέρας στήν ἴδια μοίρα μέ τόν πιγκουίνο καί τό σκύλο; Οἱ ἀκτιβιστές τῶν κινημάτων τοῦ 19ου καί 20οῦ αἰῶνα, ἀπό πουθενά δέν προκύπτει ὅτι εἶχαν διανοηθεῖ τέτοιους συσχετισμούς, ὅταν καθιέρωναν αὐτές τίς γιορτές. Νά ὅμως πού οἱ σημερινοί φιλόζωοι ἀκτιβιστές, καί οἱ κάθε εἴδους «ἀναμορφωτές» τοῦ κόσμου, τούς καλλιεργοῦν. Ὁ ἄνθρωπος, κατ’ αὐτούς, δέν εἶναι τίποτα παραπάνω ἀπό ἕνα ζωικό εἶδος μέσα στή βιοποικιλότητα τῆς γῆς! Καί μάλιστα, πηγαίνοντας πιό πέρα, ἐκτιμοῦν ὅτι πρόκειται μᾶλλον περί ἄκρως… «ἐπιβλαβοῦς εἴδους»!

     Πρό ἐτῶν, ἀμερικανίδα ἀκτιβίστρια οἰκολόγος κόμπαζε μέ ἀνάρτησή της στό διαδίκτυο ὅτι προέβη σέ διακοπή κύησης (ἔκτρωση) ἀπό ἔγνοια γιά τήν προστασία τοῦ… περιβάλλοντος! Ὁ ἄνθρωπος, ἐπιχειρηματολογοῦσε, γιά νά ἱκανοποιήσει τίς ἀνάγκες του, ὑλικές, πνευματικές, πολιτιστικές, καί μέ τήν ἔφεση πού ἔχει νά δημιουργεῖ δικά του ἔργα (ὑλικά ἤ πνευματικά), νά ταξιδεύει, νά ἐπικοινωνεῖ, νά πολεμᾶ, νά κατακτᾶ καί νά κυριαρχεῖ, ἐξαντλεῖ πολύ περισσότερους φυσικούς πόρους ἀπ’ ὅσους τοῦ ἀναλογοῦν ὡς ἑνός ἀπό τά τόσα ζωικά εἴδη. Κάθε λοιπόν ἄνθρωπος πού ἔρχεται στόν κόσμο, σύμφωνα μέ τά ἰδεοληπτικά «πράσινα» κηρύγματα τῆς νέας ἐποχῆς, ἐπιβαρύνει ἀσύμμετρα τό περιβάλλον, στερώντας πόρους ἀπό τούς ἄλλους ζῶντες ὀργανισμούς, οἱ ὁποῖοι ἔτσι ὁδηγοῦνται σέ ἀφανισμό. Πρόσφατα δημοσιεύματα, βασιζόμενα δῆθεν σέ πορίσματα ἐρευνῶν, θέλουν τό 80% τῶν ζώων πού ζοῦσαν στή γῆ πρίν ἐμφανισθεῖ ὁ ἄνθρωπος, νά ἐξα- φανίζονται μετά τήν ἐμφάνισή του! Καί ὁ αἴτιος τῆς καταστροφῆς; Ὁ ἄνθρωπος μέ τίς δραστηριότητές του· ὁ «Ἄνθρωπος, τό πρῶτο «ὑπεραρπακτικό» στήν ἱστορία τοῦ πλανήτη» (in.gr 23/8/2015)· ὁ κύριος ταραξίας τῆς ἰσορροπίας τοῦ βιoκόσμου!… Ἡ λύση λοιπόν ἁπλή: περιορισμός τῶν γεννήσεων ἀνθρώπων. Αὐτό τό μέτρο προστασίας τῆς «φυσικῆς ἰσορροπίας» θέλησε νά ὑποδείξει ἔμπρακτα ἡ πιό πάνω ἀκτιβίστρια, ἡ ἀσυμβίβαστη προστάτιδα τῶν δικαιωμάτων ζωῆς τῶν ζώων, μέ τήν ἄρνηση δικαιώματος ζωῆς σέ ἀνθρώπινα ὄντα, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τό δικό της παιδί, τό ὁποῖο κυοφοροῦσε!…

     Οἱ εὐθύνες τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν περιβαλλοντική ὑποβάθμιση δέν εἶναι μικρές. Ἀκόμα καί ἡ Ἁγία Γραφή ἐπισημαίνει ὅτι ἡ κτίση «συστενάζει καί συνωδίνει» ὑποταγμένη καί αὐτή ἀκούσια στή φθορά ἐξ αἰτίας τῆς πτώσης τοῦ ἀνθρώπου, καί «ἀποκαραδοκεῖ» (περιμένει διακαῶς) τήν ἀπολύτρωσή του καί τήν φανέρωση «τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ» στό τέλος τῶν αἰώνων (βλ. Ρωμ. η΄ 18-25). Κάποιος ἐξ ἄλλου Εὐρωπαῖος στοχαστής εἶχε, ἀπό τά μέσα τοῦ περασμένου αἰῶνα, ὑποδείξει εὔστοχα τά ἠθικά αἴτια τῆς ἀλόγιστης ἐκμετάλλευσης καί ἐξάντλησης τῶν φυσικῶν πόρων. Εἶχε πεῖ: «Ἡ γῆ ἔχει ἐπαρκεῖς πόρους γιά νά συντηρήσει τά ὄντα πού ζοῦν πάνω της, ἀλλά ὄχι τόσους, ὥστε νά κορεσθεῖ ἡ ἀπληστία ἑνός καί μόνο πλεονέκτη»! Ὡς γνωστόν δέ, ἡ γῆ μας κυριαρχεῖται ἀπό ἀρπακτικούς πλεονέκτες, πολεμοχαρεῖς μεγιστάνες «ἐπενδυτές», διαγουμιστές τοῦ πλούτου τῆς γῆς, καί κατακλύζεται ἀπό ντοπαρισμένα ἀκόρεστα ἀνδρείκελα τοῦ «american dream», τοῦ ὀνειρικοῦ καταναλωτικοῦ «κεκτημένου», πού οἱ ἴδιοι αὐτοί μεγιστάνες πατρονάρουν! Καί θρηνοῦν μέν ὑποκριτικά μέσω τῶν μίντια, πού ἐλέγχουν, γιά τήν καταστροφή τοῦ περιβάλλοντος ἀπό τόν ἄνθρωπο καί τόν καταδικάζουν εἰς τήν «ἐσχάτη τῶν ποινῶν», σέ ἀφανισμό, ταυτόχρονα ὅμως, σωρεύουν ἀμύθητο πλοῦτο ἀπό τή βουλιμία τῶν καταναλωτικο-ἐξαρτημένων ἀνδρεικέλων τους!... Ἄλλο ὅμως οἱ εὐθύνες τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν μεταπτωτική τραγελαφική πολιτεία του καί ἄλλο ἡ ἀξία του, ὡς τοῦ μόνου λογικοῦ ὄντος στόν ἔμβιο ὑλικό κόσμο. Ἄλλωστε, λόγῳ αὐτῆς τῆς «ἀξίας» καί μόνον, εἶναι δυνατόν νά τοῦ καταλογίζονται εὐθύνες.

     Πολύς λόγος γίνεται καί πολύ μελάνι χύνεται σήμερα γιά τήν ἀνάδειξη καί προάσπιση τῶν «δικαιωμάτων τῶν ζώων». Καί θά ἦταν κατανοητό ἄν ἐπιδίωξη ἦταν ἡ εὐαισθητοποίηση τῆς κοινῆς γνώμης μέ στόχο τήν προστασία τους ἀπό ἐπώδυνη καί σαδιστική μεταχείριση. Δέν πρόκειται ὅμως μόνο γι’ αὐτό. Πρόκειται γιά καινοφανεῖς προσπάθειες ἀπονομῆς αὐτόνομης ἠθικῆς ὑπόστασης στά ζῶα, ἀπό τήν ὁποία πηγάζουν «ἀπαράγραπτα» ἔμφυτα δικαιώματα, μή κατ’ ἀνάγκη συμβατά μέ τά ἀνθρώπινα προνόμια. Στόν ἰστότοπο phorum.gr (24/12/2010) εἴδαμε τήν ἑξῆς ἀνακοίνωση: «Ὁ σύλλογος “Πολίτες γιά τά δικαιώματα τῆς Φύσης καί τῆς Ζωῆς” προσκαλεῖ τόν καθηγητή Θεοδόση Τάσιο (σ.σ. γνωστό θεωρητικό τῆς νέας τάξης) νά μιλήσει γιά τή “Γλῶσσα τῶν Ζώων”. Ὁ καθηγητής θά ἐπικεντρωθεῖ στήν ἀνάδειξη πλευρῶν τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ζώων, ὄχι πλέον ὑπό τό πρίσμα τοῦ ἀνθρωπομορφισμοῦ (σ.σ. τοῦ κατά πόσον, δηλαδή, μποροῦν νά συγκριθοῦν μέ πλευρές τῆς ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς) ἀλλά βάσει ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν πού ἔχουν πραγματοποιηθεῖ μόλις τά τελευταῖα 30 χρόνια. Οἱ νέες ἔρευνες καί ἀνακαλύψεις, κυρίως τῆς ἐπιστήμης τῆς ἠθολογίας (σ.σ. κλάδος τῆς ζωολογίας, πού μελετᾶ τή συμπεριφορά τῶν ζώων), φωτίζουν τίς μέχρι τώρα ἀντιλήψεις μας γιά τά ζῶα καί μᾶς κάνουν νά ἀναρωτηθοῦμε ἐάν θά πρέπει νά ἀλλάξουμε ἄρδην τή συμπεριφορά μας καί τή στάση μας ὡς πρός αὐτά καί νά τά ἀντιμετωπίσουμε πλέον σύμφωνα μέ αὐτό πού πράγματι εἶναι –σάν αὐτόνομες καί ξεχωριστές ὀντότητες– καί ὄχι σύμφωνα μέ αὐτό πού θά θέλαμε νά εἶναι, ὅπως κάναμε μέχρι τώρα, προκειμένου νά τά καταστήσουμε ὑποχείριά μας καί νά τά μετατρέψουμε σέ ἀντικείμενα ἐκμετάλλευσης καί χρήσης στήν ὑπηρεσία μας. Διότι, ὅπως μᾶς προτρέπει ὁ Henry Beston, πατέρας τοῦ σύγχρονου περιβαλλοντικοῦ κινήματος: “Χρειαζόμαστε μιά διαφορετική, σοφότερη καί ἴσως πιό μυστικιστική (σ.σ. ἴσως, πού νά μᾶς ἀνάγει σέ κόσμους μεταφυσικούς;) ἄποψη γιά τά ζῶα. Σέ ἕνα κόσμο ἀρχαιότερο καί πιό ὁλοκληρωμένο ἀπό τόν δικό μας τά ζῶα κινοῦνται καί δροῦν ὁλοκληρωμένα. Προικισμένα μέ ἐπεκτάσεις τῶν αἰσθήσεων πού ἐμεῖς χάσαμε ἤ δέν ἀποκτήσαμε ποτέ. Ζῶντας ἀπό φωνές πού ποτέ δέν θά ἀκούσουμε. Δέν εἶναι ὅμοιά μας. Δέν εἶναι κατώτερά μας. Εἶναι ἄλλα ἔθνη. Πιασμένα μαζί μας στό δίκτυ τῆς ζωῆς καί τοῦ χρόνου. Φυλακισμένα μαζί μας στό μεγαλεῖο καί τήν ἐπώδυνη προσπάθεια τῆς ζωῆς στή γῆ”…». Εἶναι φανερό, ἀκόμα καί σέ μικρούς μαθητές, πού μόλις ἔχουν ἀρχίσει νά ὑποψιάζονται τί εἶναι ἐπιστήμη, ὅτι αὐτά δέν μποροῦν νά σταθοῦν σάν ἐπιστημονικά πορίσματα ἀπό ἔρευνες τῆς «ἠθολογίας». Εἶναι ἰδεοληπτικές ἐπινοήσεις ἀνθρώπων, πού ἔχουν χάσει τόν μπούσουλα μέσα στή θολούρα τοῦ φαντασιακοῦ τους «Νέου Κόσμου». Ἡ δέ διασπορά τους στρατευμένη πλύση ἐγκεφάλων…

     Σάν καρπός αὐτῶν τῶν κηρυγμάτων, ἐμφανίζεται ἀπό τίς τελευταῖες δεκαετίες τοῦ 20οῦ αἰῶνα ἡ τάση νά μελετῶνται τά ἔνστικτα τῶν ζώων σά φαινόμενα «ψυχολογίας» καί «κοινωνιολογίας» τῶν ζώων! Ἔτσι, κάθε ἐνστικτώδης κίνηση τοῦ ζώου ἀναβαθμίζεται σέ ἔκφραση «ἀτομικοῦ δικαιώματός» του. Καί γιά νά μή μείνει κανένας… «γνωστικός» χῶρος ἀδιερεύνητος, ἡ «ἔρευνα» στρέφεται καί σέ φαινόμενα συμπεριφορᾶς τῶν ζώων, πού, κατά ἰσχυρισμούς δῆθεν «ἐπαϊόντων»(!), συνιστοῦν περιπτώσεις «ἔμφυτου “ἐναλλακτικοῦ” σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ». Ὅτι δηλαδή σέ κάποιες περιπτώσεις μπορεῖ τά ζῶα νά ἐμφανίζουν συμπεριφορές ἀντίθετες μέ τίς μέχρι τώρα θεωρούμενες ὡς φυσιολογικές λειτουργίες γιά τή διαιώνιση τῶν εἰδῶν. Ἔτσι, ὁ προσανατολισμός αὐτός μπορεῖ νά ἐνταχθεῖ στά ἐγγενῆ «δικαιώματα» τῶν ζώων! Ἄλλο πού δέν ἤθελαν κάποιοι γνωστοί τύποι ἀνθρώπων γιά νά διεκδικήσουν καί αὐτοί ὡς ἐγγενές τους δικαίωμα καί τόν δικό τους παρόμοιο προσανατολισμό, ὅπως κι ἄν αὐτός ὀνομάζεται.

     Ἀλλά τό πράγμα δέν σταματάει ἐδῶ. Ὑπάρχουν «ζωοφιλικές» ὀργανώσεις, πού θέλουν νά προωθήσουν περαιτέρω τήν ὑπόθεση τῶν δικαιωμάτων «ἐναλλακτικῆς» σεξουαλικότητας: διεκδικοῦν νά κατοχυρωθεῖ ὡς νόμιμη ἡ ἐλευθερία διαπλοκῆς τῶν… ὁμόλογων «εἰδικῶν δικαιωμάτων» μεταξύ ἀνθρώπων καί ζώων! Παράδειγμα: σύμφωνα μέ τήν ἠλεκτρονική ἔκδοση τῆς ἐφημερίδας «Τό Βῆμα» στίς 27/11/2012, τό ἔτος ἐκεῖνο εἶχε κατατεθεῖ νομοσχέδιο στή γερμανική Μπούντεσταγκ (κάτω βουλή), πού θέσπιζε ρητῶς ὡς παράνομη καί καταχρηστική μεταχείριση τοῦ ζώου τήν ἄσκηση τέτοιων… «δικαιωμάτων» μεταξύ ἀνθρώπων καί ζώων. Ἡ ἐνέργεια ὅμως αὐτή τῆς γερμανικῆς Πολιτείας εἶχε ξεσηκώσει ἔντονες ἀντιδράσεις «ζωοφιλικῶν» ὀργανώσεων, ὅπως π.χ. τῆς ὀργάνωσης «Ζωόφιλοι γιά τήν Ἠθική Μεταχείριση τῶν Ζώων (ΖΕΤΑ)», παρότι τό σκεπτικό της ἦταν νά «βελτιώσει τό βαθμό προστασίας τῶν ζώων» καί ὄχι νά περιφρουρήσει τήν ἀνθρώπινη εὐγένεια! Αὐτήν, ποιά Ἀρχή, ποιά Ἐξουσία στόν μεταμοντέρνο δυτικό «χριστιανικό» κόσμο ἐνδιαφέρεται νά καλλιεργήσει; Ἀφήνεται ἔρμαιο στή διάθεση τοῦ κάθε ἐξαρτημένου στόν ἡδονισμό ἀτόμου νά τήν τσαλαπατᾶ!

     Οἱ Γερμανοί, ὅπως καί ὅλοι οἱ «Χριστιανικοί» λαοί τῆς Εὐρώπης, ἐδῶ καί 2000 χρόνια ἔχουμε διδαχθεῖ ὅτι ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο ὡς τήν κορωνίδα τῆς Δημιουργίας καί ἔδωσε σ’ αὐτόν ἡγεμονικά δικαιώματα. Εἶπε: «κατακυριεύσατε αὐτῆς (τῆς γῆς) καί ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί πάντων τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς» (Γεν. α΄ 28). Ἀσχέτως τοῦ ἄν ὁ μεταπτωτικός, ἐγωκεντρικός καί ἀδηφάγος ἄνθρωπος ἔκανε (καί κάνει) χρησιμοθηρική κατάχρηση τῶν δικαιωμάτων του, εἶναι ὀντολογικά ἀδιανόητο νά ἀπεμπολήσει τήν εὐγένεια τῆς καταγωγῆς του καί τά κληρονομικά προνόμιά του ἐπί τῆς γῆς. Νά αὐτοκαθαιρεθεῖ. Αὐτή εἶναι ἀρχέγονη πεποίθηση τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἀρχαῖος Ἀθηναῖος κωμωδοποιός Μένανδρος ἔχει πεῖ τό περίφημο ἀπόφθεγμα: «Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ». Παραφράζοντας θά τό ἔλεγα ὡς ἐξῆς: «Τί χαριτωμένο πλάσμα εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅσο παραμένει ἄνθρωπος»!

     Τό τραγικό εἶναι ὅτι δέν παραμένει. Παράλληλα πρός τό ἰδεῶδες τοῦ Μενάνδρου γιά τόν ἄνθρωπο, ἔχουμε στήν Π. Διαθήκη μιά καταγραφή τῆς ἀποτρόπαιης ἠθικῆς ἔκπτωσής του. Στούς Ψαλμούς (μη΄ 13, 21) διαβάζουμε: «Καί ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς». Ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή, ἀρνήθηκε τήν τιμή τῆς θέσης στήν ὁποία τόν εἶχε καταστήσει κατά τή δημιουργία ὁ Θεός. Ξέπεσε στή στάθμη τῶν κτηνῶν, πού δέν ἔχουν νοῦν (λογική ψυχή), καί ἔγινε ἕνα μέ αὐτά.

     Ἰδού ὅμως πού τό ἄγος τέτοιων τερατωδῶν «μίξεων» ἀνθρώπων καί ζώων, ἀκόμα καί μέσα σέ δυσώδη τενάγη σεξουαλικῆς «ἐναλλακτικότητας», προβάλλεται σήμερα σάν «πρόταγμα προόδου» ἀπό τό νεωτερικό «ἰδεῶδες» γιά τόν ἄνθρωπο τῆς πάλαι ποτέ χριστιανικῆς Δύσης. Ἕνα ἰδεῶδες, πού ἰσοπεδώνει ὅλα τά ἔμβια πλάσματα, μέσα στίς γλυκερές ψυχότροπες ψευδαισθήσεις τοῦ νέου ἀνθρωπολογικοῦ τύπου, πού δέν τό ’χει σέ τίποτα νά στρεβλώνει βλάσφημα καί νά ἀνακόπτει βίαια τή δυναμική τῶν φυσικῶν μηχανισμῶν ἀναπαραγωγῆς ζωῆς, μέ πρῶτο θύμα τίς θεόπλαστες γενετήσιες λειτουργίες τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι, ἡ σύγχρονη Δύση καταβροχθίζεται, φυσικῶς καί ἠθικῶς, μέσα στίς φλόγες τοῦ βωμοῦ τοῦ ἀναδυόμενου «ἀνθρωποβόρου» Μολώχ τοῦ νεωτερισμοῦ. Καί ἐνῶ ὁ δυτικός ἄνθρωπος καταντᾶ εἶδος ὑπό ἐξαφάνιση μέσα στόν πολύμορφο στεῖρο μηδενιστικό ἠδονισμό του, βαυκαλίζεται ὅτι προασπίζει ἔτσι τήν… ἐλευθερία καί τήν ἀξιοπρέπεια τῶν «προσώπων» ἀνθρώπων καί ζώων, καί προστατεύει τή φύση καί τή... ζωή πάνω στόν πλανήτη!...

Ἐ. Χ. Οἰκονομάκος     

Πηγή: Ελεύθερη Πληροφόρηση

 anastasiosk. 

Πως μεταβληθήκαμε από Έλληνες σε νεοέλληνες

*Ένα από τα καλύτερα και περιεκτικότερα κείμενα που έχουμε διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Διαβάστε το και θα καταλάβετε το γιατί!

«Αν ένας λαός βυθιστεί σε μεγάλη πνευματική σύγχυση αποδέχεται πιο εύκολα την ιδεολογία αντικατάστασης, σε αντίθεση με άλλον λαό, στον οποίον η έντονη πίστη και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις αποτελούν έναν απόρθητο προμαχώνα» – (J.P. Μorin Commandant SECTARUS, κεφ. 9: Η Ψυχοπολεμολογία και κεφ. 10: Η χειραγώγηση των λαϊκών μαζών, σ.σ. 201-218) 

 
«Ο άνθρωπος είναι ψυχο-διασπάσιμος και ο τεχνικός της αποσταθεροποίησης θα του προσφέρει τα υλικά της ζύμωσης που θα επισπεύσει την σήψη των ιδεολογικών του πεποιθήσεων» -Commandant J.P. Μorin

Της Δάφνης Βαρβιτσιώτη, από το εξαιρετικό βιβλίο «“ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ”- Εξέλιξη ή Χειραγώγηση;» (αποσπάσματα σελ. 85-100)* Θα σας θυμίσω ότι, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εμείς οι Έλληνες, που προασπισθήκαμε τα σύνορά μας από την επίθεση των δυνάμεων του Άξονα, έστω και αν στο τέλος καμφθήκαμε, ήμασταν οι ήρωες της υφηλίου. Τότε, οι πάντες υποκλίνονταν στις δικές μας αξίες, στα δικά μας ιδανικά, στις δικές μας αρετές. Τότε, ο Ουίνστων Τσώρτσιλ είχε πει: «Τώρα δεν θα λέμε πια ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Και ενώ, ως πολίτες, ήμασταν απίστευτα φτωχοί και η χώρα μας ήταν ρημαγμένη, είχαμε ως πρότυπα τον Ήρωα, τον Φιλόσοφοκαι τον Άγιο και ήμασταν πλούσιοι σε φιλότιμο, αυτοσεβασμό και υπερηφάνεια, διότι είχαμε αποδείξει ότι ήμασταν άξιοι, γενναίοι και ανδρείοι, δηλαδή αντάξιοι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων, συνεχιστές της δοξασμένης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και απόγονοι των Ηρώων του 1821. Με άλλα λόγια, τότε είχαμε βαθειά ριζωμένη την αυτοσυνειδησία του Έλληνα.

Λίγα χρόνια αργότερα, εν καιρώ ειρήνης, αρχίσαμε να ακούμε ότι είμαστε Νεοέλληνες και ότι, ως Νεοέλληνες, είμαστε περιορισμένων αντιλήψεων, ηθικιστές, σεξουαλικά καταπιεσμένοι και καταπιεστικοί, προσκολλημένοι στο παρελθόν, γεμάτοι προλήψεις, προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες, σωβινιστές, ανάγωγοι, βρώμικοι, καλοπερασάκηδες, τεμπέληδες. Μας είπαν ότι έπρεπε πλέον να γίνουμε «προοδευτικοί», «ριζοσπαστικοί», «εξελιγμένοι», ότι έπρεπε οπωσδήποτε να αποκτήσουμε «ευρύτητα πνεύματος» και να γίνουμε «επιτέλους» Ευρωπαίοι. Τότε, βάλαμε νερό στο κρασί των άξιων μας, βάλαμε κατά μέρος τα ιδανικά μας και υποκλιθήκαμε ενώπιον της «ανώτερης» Ευρώπης και των «εξελιγμένων» άξιων της. Έτσι,σχετικοποιήσαμε την ηθική μας, εγκαταλείψαμε το φιλότιμο μας και προσπαθήσαμε να εξευρωπαϊσθούμε και, κυρίως, να πλουτίσουμε.
 Η Πρώτη Μεταβολή 
Τότε, υποστήκαμε την πρώτη μεταβολή στην ψυχοσύνθεση και την αυτοσυνειδησία μας.
Αλλάζοντας, προκειμένου να μοιάσουμε στο πρότυπό μας, τον Ευρωπαίο, όντως αποκτήσαμε την αυτοσυνειδησία τού Νεοέλληνα. Δηλαδή αποκτήσαμε, άθελά μας, την αυτοσυνειδησία ενός τύπου ανθρώπου με τεράστιο σύμπλεγμα εθνικής και πολιτιστικής κατωτερότητας.

Ως υπό διαμόρφωσιν Ευρωπαίοι, κάναμε προσπάθειες να «κατανοήσουμε» τα μέχρι πρότινος ακατανόητα και αδιανόητα, όπως, π.χ., τούς λόγους για τους οποίους μπορεί να είναι πράξεις αποδεκτές ο βανδαλισμός καταστημάτων ή ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ή το κάψιμο της Σημαίας, ή ότι υπάρχουν και «μαλακά» ναρκωτικά, ή ότι η έκλυση ηθών, δηλαδή ο πανηδονισμός, ο διαστροφικός ερωτισμός, ή η ομοφυλοφιλία, αποτελούν αποδείξεις «προοδευτικότητας», ή ότι τα κίνητρα του Ιούδα μπορεί να ήταν αγαθά κ.ο.κ.. Βέβαια, εξακολουθούσαμε να μην τα κατανοούμε, αλλά αφού μας διαβεβαίωναν ότι αυτά οι Ευρωπαίοι τα καταλαβαίνουν, εμείς σωπαίναμε. Τότε, μας είπαν ότι η γλώσσα μας έπρεπε να «εξελιχθεί» σε ό,τι αφορά στην ορθογραφία και την γραμματική της και, ενθουσιασμένοι, το δεχθήκαμε! Αργότερα, με μεταμεσονύχτια τροπολογία της αφαίρεσαν τα πνεύματα και δύο από τους τρεις τόνους της. Και το δεχθήκαμε! Από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο μας δόθηκαν νέα «εξελιγμένα» πρότυπα ζωής και συμπεριφοράς. Και τα υιοθετήσαμε!

Η Δεύτερη Μεταβολή
Παρ’ όλα ταύτα, η κατάσταση όχι μόνον δεν βελτιώθηκε, αλλά επιδεινώθηκε. Μας πληροφόρησαν ότι, ως λαός, δεν ήμασταν μόνο αγράμματοι, απαίδευτοι, ωχαδελφιστές, οπισθοδρομικοί, απολίτιστοι, σκληροί με τα ζώα, «προγονόπληκτοι», αλλά και «αντιδραστικοί», «δογματικοί», «σκοταδιστές», «θρησκόληπτοι», «μεσαιωνικοί», «φανατικοί», «μισαλλόδοξοι» και, τελευταίως, «εικονολάτρες», «φονταμενταλιστές» και «ταλιμπάν». Παρά το γεγονός ότι βοηθήσαμε με κάθε τρόπο τα πρώτα κύματα λαθρομεταναστών, μας αποκάλεσαν «ρατσιστές», μάς είπαν ότι είμαστε «ξενοφοβικοί» και εθνικιστές και ότι, ως εκ τούτου, είμαστε «εθνο-φυλετιστές», άρα αιρετικοί. Μας κατηγόρησαν και ως «φασίστες», ως «καταπιεστές μειονοτήτων» – εθνικών, θρησκευτικών και σεξουαλικών.

Οι κατηγορίες αυτές μας έστελναν το υποσυνείδητο μήνυμα ότι εξακολουθούσαμε να παραμένουμε Νεοέλληνες, ότι, δηλαδή, δεν είχαμε γίνει ακόμα σωστοί Ευρωπαίοι. Όχι μόνον πιστέψαμε τις κατηγορίες, αλλά – ξεχνώντας την πολύ σοφή λαϊκή ρήση, περί του τι συμβαίνει σε όποιον δεν παινεύει το σπίτι του – αρχίσαμε να αυτοκατηγορούμεθα ως λαός. Συγχρόνως, προσπαθήσαμε να «διευρύνουμε» ακόμα περισσότερο τις αντιλήψεις μας, να «απελευθερωθούμε» ακόμα πιο δραστικά από όσα μάς έλεγαν ότι αποτελούσαν τις «προλήψεις», τις «προκαταλήψεις», τους «δογματισμούς», τους «φανατισμούς» και τις «αγκυλώσεις» μας.

Τότε, γυρίσαμε τελείως πια την πλάτη στον Έλληνα και υιοθετήσαμε έναν νέο τρόπο σκέψης, που κάποιοι μας παρουσίασαν ως ιδέες του Διαφωτισμού. Αγνοήσαμε τις προειδοποιήσεις της ορθόδοξης θεολογικής σκέψης, ότι δηλαδή ο Διαφωτισμός απορρίπτει τον Χριστιανισμό και θεοποιεί τον άνθρωπο. Έτσι, ενστερνισθήκαμε μια σκέψη που γνωρίζαμε ότι απορρίπτει τον ένα εκ των δύο πυλώνων του δυτικού πολιτισμού (αφού ο δυτικός πολιτισμός θεμελιώθηκε αφ’ ενός μεν, επί του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και, αφ’ ετέρου, επί του Χριστιανισμού). Τότε, ξεχάσαμε τον Ήρωα και, γυρίζοντας την πλάτη μας στον αρχαίο Φιλόσοφο, υποκλιθήκαμε σε ό,τι μας παρουσίασαν ως δυτικο-ευρωπαϊκή διανόηση, αφαιρέσαμε το καντήλι από τον Άγιο, τον βγάλαμε από το εικονοστάσι και τον μεταφέραμε στο σαλόνι, ως διακοσμητικό δείγμα βυζαντινής τέχνης (για να τον ξανα-θυμηθούμε ίσως μόνον ενώπιον ασθένειας ή θανάτου). Και περιμέναμε κάποιος να μας επαινέσει επιτέλους.
Όχι μόνο ουδείς μας επαίνεσε, αλλά οι κατηγορίες πολλαπλασιάσθησαν και εντάθηκαν. Με την διαφορά ότι άρχισαν πλέον να στρέφονται κατά του ιστορικού μας παρελθόντος. Παρα-ιστορικοί άρχισαν να λυμαίνονται τα ηλεκτρονικά και έντυπα Μ.Μ.Ε., διαχέοντας συκοφαντικές, ανιστόρητες ή μονομερείς εκδοχές της Ιστορίας μας. Το Μουσείο Ευρωπαϊκής Ιστορίας στο Στρασβούργο αρνήθηκε να συμπεριλάβει οτιδήποτε ελληνικό. Επιφανείς καθηγητές επέμεναν ότι προερχόμαστε από τούς ιστορικά ανύπαρκτους Ινδοευρωπαίους, ότι το αλφάβητό μας είναι φοινικικό και ότι είχε δίκιο ο Φλαμεράγιερ, ότι δηλαδή ουδεμία σχέση έχουμε με τους Αρχαίους Έλληνες. Ακόμα και από το εξωτερικό προσκλήθηκαν καθηγητές, προκειμένου να μας πουν ότι ο Φίλιππος ο Β’ ήταν, όπως και όλοι οι Αρχαίοι Έλληνες, ομοφυλόφιλος. Άλλοι ανέλαβαν να μας πληροφορήσουν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν μέθυσος, ομοφυλόφιλος, ιμπεριαλιστής καί – φυσικά – «σφαγέας των λαών». Επίσημα χείλη μας πληροφόρησαν ότι η Επανάσταση του 1821 έγινε από «κάτι ξυπόλυτους», που δεν εξετίμησαν την ήρεμη και ειρηνική ζωή των Ελλήνων επί Τουρκοκρατίας! Άλλοι ανέλαβαν να μας πληροφορήσουν ότι το 1821 έγινε από τούς Αλβανούς (!) ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν, κατ’ άλλους μεν, Αλβανός, κατ’ άλλους δε, δολοφόνος, ότι ο Μακρυγιάννης ήταν τοκογλύφος και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.

Η Τρίτη Μεταβολή
Ανυποψίαστοι αποδέκτες των μεθοδεύσεων αποδόμησης που χρησιμοποιεί ο Νέος Διαφωτισμός, έχοντας ήδη διαβρωμένη την αυτο-συνειδησία μας ως Νεοέλληνες, με αποτυχημένη την μετάλλαξή μας σε Ευρωπαίους, με αποσυντονισμένη την Λογική μας και με διαλυμένη την βούλησή μας, ήμασταν πλέον έτοιμοι να αποδεχθούμε αδιαμαρτύρητα οτιδήποτε. Έτσι, πιστέψαμε ότι«όλες οι θρησκείες είναι ίδιες», ότι «όλοι οι λαοί είναι ίδιοι», ότι «όλοι οι πολιτισμοί είναι ίδιοι», ότι τα σύνορα είναι δήθεν ευρωπαϊκή επινόηση του 19ου αιώνα. Πιστέψαμε επίσης ότι ουδέποτε υπήρξαμε ενιαίο Έθνος, αλλά ότι πάντα ήμασταν συνονθύλευμα εθνοτικών, φυλετικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, τις όποιες, όμως, οι ίδιοι καταπιέζουμε (!) και ότι, συνεπώς, οφείλουμε να ντρεπόμαστε. Η ντροπή και οι ενοχές άρχισαν να διαβρώνουν εντός μας οποιαδήποτε αυτοσυνειδησία, προς μεγάλη ικανοποίηση των φορέων τού Νέου Διαφωτισμού.
Αρχίσαμε, δηλαδή, να αμφισβητούμε το Ιστορικό μας παρελθόν και, στην συνέχεια, αρχίσαμε να το κατηγορούμε εμείς οι ίδιοι και, τέλος, ο ένας μετά τον άλλο να το απορρίπτουμε. Τότε, ήταν πού έσπασε μέσα μας και ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας της Ιστορίας που μας συνέδεε πνευματικά, συναισθηματικά και συνειδησιακά με το παρελθόν μας και με τα παλαιά πρότυπά μας: τον Ήρωα και τον Φιλόσοφο.
Γνώριζαν ότι, με την βοήθεια του Νέου Διαφωτισμού, είχαμε μεταβληθεί σε έναν τύπο ανθρώπου που, όπως λέει με κρυφή ειρωνεία ο Φουκουγιάμα, «αρκείται στο να παραμένει στο σπίτι του, αυτο-θαυμάζοντας την ευρύτητα του νου του και την έλλειψη φανατισμού του».
Πράγματι, στο βιβλίο του «Ο Τελευταίος Άνθρωπος στο Τέλος της Ιστορίας», το 1992, ο Φουκουγιάμα αναφέρεται στον σύγχρονο δυτικοευρωπαΐο ως σε έναν αποδυναμωμένο πλέον άνθρωπο και τον χαρακτηρίζει «άνθρωπο χωρίς σθένος» -εννοώντας, βέβαια «άνθρωπο χωρίς βούληση», αν όχι άνθρωπο εκφυλισμένο και παρηκμασμένο.
*ΚΟ: Το βιβλίο αυτό της Δάφνης Βαρβιτσιώτη, ιστορικού – αρχαιολόγου, είναι ένα συγκλονιστικό, αποκαλυπτικό βιβλίο που κυριολεκτικά «ρούφηξα» κάποιες ήσυχες ημέρες του φετινού Αυγούστου. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους όχι μόνο δεν θέλουν να «χειραγωγούνται», αλλά ενδιαφέρονται να έχουν εφόδια στη μάχη κατά του «νέου πολιτισμού» που μας θέλει ομογενοποιημένους – μαζοποιημένους, με μια συνείδηση προσαρμοσμένη προς τα ζητούμενα της παγκοσμιοποιημένης Νέας Εποχής.
**Ο Commandant J. P. Morin, είναι ταγματάρχης της γαλλικής αστυνομίας, από τους πρώτους που ασχολήθηκαν στη Γαλλία και παγκοσμίως με το φαινόμενο των σεκτών και ειδικότερα με την υποδούλωση ανθρώπων στις σέκτες μέσω της διανοητικής χειραγώγησης. Το κλασικό βιβλίο του είναι το «Sectarus. Le violeurde conscience».

http://redskywarning.blogspot.gr

http://viotikoperiskopio.blogspot.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2015/11/blog-post_95.html

logia-tou-aera.

Το newspeak του προοδευτισμού και η αποκωδικοποίησή του

Η ‘πολιτική ορθότητα’ είναι ένα ηθικός κώδικας του δυτικού προοδευτισμού, που επιδιώκει να καταστήσει "αδικίες", "μίση," και "φοβίες" πράγματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν απόλυτα φυσιολογικά και φυσικά. Η τάση της πολιτικής ορθότητας είναι επίσης, να παίρνει πραγματικές αδικίες, παθολογίες, και μίση και να τα επαναπροσδιορίζει ως λαμπρά παραδείγματα «κοινωνικής δικαιοσύνης». Η εθνική συνείδηση των Ευρωπαίων και η πολικότητα των φύλων είναι δύο από τα κύρια θύματα αυτής της τάσης.

Το κύριο εμπόδιο για την κατανόηση της φύσης της πολιτικής ορθότητας είναι η εξαιρετικά κωδικοποιημένη γλώσσα που χρησιμοποιεί και που με την οποία επιτυγχάνει την σχεδόν γελοία πολιτικά ορθή ηθική της έκφραση, με λέξεις πίσω από τις οποίες κρύβονται οι δικοί της στόχοι. Έτσι, η γλώσσα αυτή παρουσιάζει πάντα τους δικούς της στόχους όσον αφορά την «απελευθέρωση» ή την «ένταξη», ή άλλου είδους «επιβεβαίωση» (“affirmation” = με την έννοια της υπεροχής μιας κύριας ομάδας έναντι των άλλων «ασθενέστερων», π.χ. μαύρων, μεταναστών, ομοφυλόφιλων κλπ) κάτι που έχει οδηγήσει πολλούς αφελείς συντηρητικούς να μιλάνε για δήθεν, άστοχες καλές προθέσεις των «προοδευτικών». Αυτού του είδους οι συντηρητικοί περιορίζονται μόνο στην αντιστροφή της αρνητικής επαναξιολόγησης των αξιών και των παραδοχών που τους είναι προσφιλείς. Η «εναλλακτική Δεξιά» όμως, θα πρέπει να προχωρήσει στην επίθεση και να αρχίσει το έργο της εκ νέου αξιολόγησης των θετικών όρων που χρησιμοποιούνται από τους «προοδευτικούς» για να περιγράψουν την πολιτιστική τους επανάσταση. Ωστόσο, σε αυτό θα πρέπει να προφυλαχθούμε από όλες τις αυθαιρεσίες και τους γλωσσικούς θεατρινισμούς, γιατί τίποτα δεν είναι πιο εύκολο να επιτευχθεί, ούτε πιο γρήγορα να ξεχαστεί, από μια αργή και συναισθηματική αναμόρφωση της γλώσσας σύμφωνα με τις πολιτικές προκαταλήψεις κάποιου.

Έτσι, προτείνουμε μια απλή μεθοδολογία για την «αποκωδικοποίηση του προοδευτισμού» η οποία είναι η εξής: όπου η πολιτικά ορθή γλώσσα μιλά για επιβεβαίωση μιας συγκεκριμένης ομάδας ή τάσης, (με την έννοια της υπεροχής) γυρίστε την κουβέντα στην εξέταση των ομάδων και των τάσεων που υφίστανται άρνηση. Για παράδειγμα: όταν οι «προοδευτικοί» μιλούν με κωδικοποιημένη γλώσσα περί «ισότητας του γάμου» για τους ομοφυλόφιλους, θα πρέπει να εξετάσουμε το αναπόφευκτο αρνητικό αποτέλεσμα αυτής της «θετικής αξίας», η οποία είναι βέβαια η περαιτέρω διάλυση του «παραδοσιακού» γάμου.

Εδώ δεν χρειάζεται να αρνηθούμε ότι ο ζήλος του «προοδευτικού» για την λεγόμενη «ισότητα του γάμου» (των ομοφυλόφιλων) προέρχεται πραγματικά από κάποια αίσθηση φιλανθρωπίας για την οργανωμένη ομοφυλοφιλική κοινότητα την οποία επιδιώκει να κινητοποιήσει. Εμείς απλά έχουμε ως στόχο να δώσουμε την δέουσα προσοχή στην άσχημη, επιθετική συγκίνηση που βιώνει ταυτόχρονα ένα τέτοιο άτομο στη σκέψη ότι ‘φτύνει’ επάνω στις θρησκευτικές ευαισθησίες εκείνων των ανθρώπων που απεχθάνεται. Επειδή ο «προοδευτισμός» μετατοπίζει την θετική υποστήριξή του σε όλα τα είδη των ομάδων που παρουσιάζονται ως "καταπιεσμένες" ή "υποδεέστερες", με ολοένα αυξανόμενη ταχύτητα, ενώ η αρνητική αντιπάθειά του στην Παράδοση παραμένει περισσότερο ή λιγότερο στατική και σταθερή, έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι η αρνητικότητα, η φοβία, και το μίσος - και όχι οι λεγόμενες "καλές προθέσεις" που επιπλέουν σαν αντικατοπτρισμός στην επιφάνεια της πολιτικά ορθής γλώσσας – βρίσκονται στο επίκεντρο της νοοτροπίας των «προοδευτικών».

Αποκωδικοποίηση Προοδευτικών Όρων Διαβεβαίωσης

Παρακάτω μερικά παραδείγματα από την πολιτικά ορθή άποψη της επιβεβαίωσης που θα μπορούσαν να επαναξιολογηθούν σύμφωνα με τη παραπάνω μεθοδολογία:

“Inclusiveness” - «Ένταξη» (ή «Συμμετοχή όλων») = Κατάργηση.

Αυτό το παράδειγμα είναι, κατά μία έννοια, το κλειδί για τα περισσότερα από τα άλλα. Και είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να αντλεί τη νομιμότητά της από το πρόσχημα της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας», μια αδιάκριτη και ολέθρια ένταξη είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο της κατάργησης που μια διεφθαρμένη και σατανική εξουσία έχει στη διάθεσή της.

Η βασική ιδέα μπορεί να κατανοηθεί μέσω της παραβολής: ένα σχολείο διαθέτει ένα καλά διατηρημένο γήπεδο ποδοσφαίρου, το οποίο είναι το αγαπημένο των μαθητών, αλλά θεωρείται «βάρος» από την διεύθυνση του σχολείου που επιθυμεί να το μετατρέψει σε ένα χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων. Αντί να διακινδυνεύσει να δημιουργήσει μια εξέγερση από ολόκληρο το σώμα των μαθητών με την επιβολή αυτού του σχεδίου από την Fiat, οι σχολικές αρχές κινητοποιούν μικρότερες ομάδες συμφερόντων μεταξύ των μαθητών, έτσι ώστε να προβάλλουν το "άνοιγμα" της χρήσης του γηπέδου: πρώτα οι παίκτες του ράγκμπι, στη συνέχεια οι παίκτες του μπάσκετ, στη συνέχεια οι παίκτες με κάρτες και επιτραπέζια παιχνίδια, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα ηθικολογικού περιεχομένου προτρέπουν την πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών να μοιραστούν τον τομέα τους με τους άλλους. Μόλις το γήπεδο είναι τόσο γεμάτο, με σκουπίδια-σπαρμένα και τόσο άσχημα διατηρημένο ώστε να είναι άχρηστο για να παίξεις ποδόσφαιρο ή οτιδήποτε άλλο, η διεύθυνση του σχολείου κινητοποιεί τελικά τα συμφέροντα των γονέων ώστε να μετατραπεί το γήπεδο σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων – και έτσι, μέσω μιας παρωδίας  «δικαιοσύνης» και «δημοκρατίας», επιτυγχάνει το αρχικό σχέδιο της κατάργησης.

Είναι εύκολο να εφαρμόσετε αυτήν την λογική με παραδείγματα από τον πραγματικό κόσμο. Ένας καθολικός ναός που άνοιξε για την «ένταξη» των Προτεσταντών δεν θα είναι πλέον Καθολικός. Μια παραδοσιακή έννοια του γάμου επαναπροσδιορισμένη ώστε να περιλαμβάνει και την ένωση ατόμων του ιδίου φύλου, δεν είναι πλέον καθόλου η ίδια έννοια. Και μια αντρική συμμορία που άνοιξε για να δεχτεί τη συμμετοχή γυναικών παύει ουσιαστικά να υφίσταται ως τέτοια, η οποία παρεμπιπτόντως είναι ένα συν για κάθε εξουσία που αισθάνεται να απειλείται από ανεξάρτητες ομάδες ανδρών.

Μια «ένταξη» αυτού του τύπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καταργήσει όχι μόνο ιδρύματα και θεσμούς, αλλά και ολόκληρους λαούς: γιατί εάν οι όροι όπως Άγγλος ή Γάλλος διευρυνθούν ώστε να καλύψουν όποιον εμφανίζεται στα σύνορα της Αγγλίας ή της Γαλλίας και να αποκαλούνται έτσι, ο αρχικός εθνοτικός ορισμός για αυτούς τους λαούς παύει ουσιαστικά να υφίσταται, όπως ακριβώς ένα σπίτι παύει να υφίσταται ως τέτοιο όταν "επαναπροσδιοριστεί", κατά τον πιο περιεκτικό όρο των συντριμμιών. (Αυτό βρίσκεται και πάλι να είναι βολικό για την ιδιοτέλεια κακών ανθρώπων: γιατί αυτοί που λένε "Όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια μου" σπάνια θα βρεθούν να συμπεριφέρονται σε αγνώστους όπως θα συμπεριφέρονταν στη δική τους οικογένεια, αλλά βρίσκουν κάθε δικαιολογία για να συμπεριφερθούν στον ίδιο τους το αίμα τους, ασυγκίνητα όπως θα έκαναν για έναν ξένο!)

«Διαφορετικότητα», «πολυπολιτισμικότητα», «δικαίωμα στην ελεύθερη μετανάστευση» κλπ = άρνηση των εθνικών δικαιωμάτων των ιθαγενών λαών και εθνοτική αντικατάσταση αυτών των λαών.

Δεν χρειάζονται πολλά σχόλια εδώ, επειδή ο σωστός επαναπροσδιορισμός των όρων αυτών ακολουθεί περισσότερο ή λιγότερο άμεσα αυτά που έχουν ειπωθεί για την «ένταξη»: το μόνο που χρειάζεται να κάνετε, είναι να στρέψετε την προσοχή από τα "δικαιώματα" των μεταναστών που έχουν εξισωθεί με τα περισσότερα δικαιώματα των αυτοχθόνων λαών, οι οποίοι τελικά αναιρούνται με αυτόν τον τρόπο, κυρίως το δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν την δική τους πατρίδα. Σύμφωνα με ό, τι έχει ήδη ειπωθεί, αρνούμαστε να προσποιούμαστε ότι αυτό είναι απλώς το ακούσιο υποπροϊόν «άστοχων καλών προθέσεων»: γιατί εάν συνέβαινε αυτό, τα άψογα λογικά επιχειρήματα των «συντηρητικών» που εκθέτουν τις αδικίες που γίνονται στο όνομα αυτών των «προοδευτικών» συνθημάτων θα είχαν εδώ και πολύ καιρό ταρακουνήσει τις συνειδήσεις των υπευθύνων, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό δεν ισχύει. Μάλλον, είναι το μίσος και η εχθρότητα προς τους αυτόχθονες λαούς της Ευρώπης - όπως μπορεί να δει κανείς από τη ρητορική της άρχουσας τάξης των παγκοσμιοποιητών – που συνθέτουν το σκοτεινό και άσχημο παγόβουνο του οποίου όλη η ηθικολογική συζήτηση για τα "δικαιώματα" των μεταναστών στη Δύση αντιπροσωπεύει μόνο την κορυφή.

«Απελευθέρωση των γυναικών» = αντικατάσταση της αναπαραγωγής και της «παράδοσης» από την οικονομική παραγωγή, τον καταναλωτισμό, και την φορολόγηση

Και πάλι, αυτός ο επαναπροσδιορισμός είναι αρκετά αυτονόητος. Ωστόσο, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιείται εδώ, δεν θέλουμε να σταθούμε αδικαιολόγητα στην ιδιοτέλεια των ισχυρών που αναμφίβολα παίζει μεγάλο ρόλο στην προώθηση της «απελευθέρωσης», που αποτελείται από την οικονομική υποτέλεια. Αντίθετα, στόχος μας είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας στο πνεύμα της εχθρότητας και της άρνησης που τροφοδοτεί την επιφανειακά θετική ρητορική περί «απελευθέρωσης των γυναικών», η οποία σε αυτή την περίπτωση ανέρχεται σε κυριολεκτική άρνηση όλων των επόμενων γενεών. Αδιαχώριστο από αυτό είναι μια βαθύτερη άρνηση της Παραδόσεως, η οποία χρησιμοποιείται στην παραπάνω πρόταση ως ρήμα, σύμφωνα με την αρχική έννοια της «Μεταβίβασης»: είναι προφανές ότι αν δεν υπάρχει επόμενη γενιά με την οποία οτιδήποτε μπορεί να «παραδοθεί προς τα κάτω», οι παραδοσιακές αξίες ενός ολόκληρου λαού μπορούν να καταστραφούν εντελώς. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η «απελευθέρωση» των γυναικών στον αποστειρωμένο σύγχρονο κόσμο των γραφείων και των εμπορικών κέντρων καταλαμβάνει μία ιδιαίτερη θέση, παράλληλα με τις ανάλογες βαρβαρότητες που αναφέρθηκαν παραπάνω.

“Open society” - «Ανοιχτή κοινωνία» = μια κοινωνία ανοιχτή στον έλεγχο των παγκοσμιοποιητών και στην εκμετάλλευση.

Ο Δρ Κέρι Μπόλτον, στο διαφωτιστικό του έργο «Επανάσταση από τα Πάνω» (‘Revolution From Above’) περιγράφει τη χρήση της φράσης «ανοικτή κοινωνία» από τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης, τους «προοδευτικούς» που προωθούν τα πλουτοκρατικά συμφέροντα σε άλλες χώρες μέσω της πολιτισμικής ανατροπής και της στρατιωτικής παρέμβασης και - όλο και περισσότερο – τις rent-a-mob «έγχρωμες  επαναστάσεις». Πάλι δεν θέλουμε να σταθούμε εδώ στα θέματα της ιδιοτέλειας και του “Cui bono?”, («ποιος ωφελείται;»), αλλά να περιορίσουμε τη συζήτησή μας στο θέμα του τι αναιρείται από τη θετική φράση «ανοιχτή κοινωνία»: και η απάντηση μπορεί να είναι μόνο η ανεξαρτησία ενός συγκεκριμένου έθνους ή της κοινωνίας από την εξουσία των παγκοσμιοποιητών, η οποία είναι επίσης η απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε αποτελεσματική άμυνα ενάντια στις καταστροφικές επιδράσεις του προοδευτισμού.

Εδώ βλέπουμε το φόβο και το μίσος του προοδευτισμού για την Παράδοση όχι για αυτό που είναι, αλλά γι’ αυτό που θα μπορούσε θεωρητικά να της επιτρέψει να υπερασπιστεί και να ανασυνταχθεί οπουδήποτε στον κόσμο. Δεδομένου ότι οι προοδευτικοί και οι παγκοσμιοποιητές έχουν γίνει πολύ σαφείς τα τελευταία χρόνια, ο φόρος του αίματος – είτε είναι στρατιώτες στα πεδία της μάχης, είτε είναι άμαχοι που σκοτώνονται σε τρομοκρατικές ενέργειες ως αντίποινα, είτε είναι τα μελλοντικά εκατομμύρια που μπορεί ακόμα να πεθάνουν σε άσκοπους πολέμους που προκαλούνται από τους αμερικανοκίνητη παγκοσμιοποιητική ανατροπή των άλλων χωρών – δεν μπορεί να κατευνάσει αυτόν τον φόβο και το μίσος.

Αποκωδικοποιώντας Αρνητικούς Προοδευτικούς Όρους

Μόλις διακρίνουμε σωστά αυτά τα βασικά μοτίβα, η μεθοδολογία μπορεί να «γίνει μπούμερανγκ», και να εφαρμοστεί σε πολιτικά ορθούς όρους άρνησης και περιφρόνησης, προκειμένου να δώσει σε μας κατανόηση του αληθινού θετικού περιεχομένου αυτών των όρων:

«Ρατσιστής» = ένα φυλετικό επίθετο για ένα άτομο λευκού ευρωπαϊκού πολιτισμού και καταγωγής.

Χρειάζεται να γίνεται χρήση των συγκρίσεων με άλλα, πιο ωμά ρατσιστικά επίθετα, έτσι ώστε να ξεκαθαριστούν ορισμένες κοινές παρανοήσεις ως προς τα όρια της χρήσης του.

Το πρώτο αποδεικτικό στοιχείο, είναι τα αρνητικά επίθετα και ρατσιστικά επίθετα για λευκούς Ευρωπαίους. Δεδομένου ότι χρησιμοποιούνται βάναυσα ρατσιστικά επίθετα για όλες τις άλλες φυλές, και οι λευκοί Ευρωπαίοι, σε γενικές γραμμές, υπόκεινται σε τέτοιου είδους επίθετα από τους άλλους, αλλά επίθετα τύπου “honkey” και “white boy”, μετά βίας δημιουργούν αγανάκτηση στον πολύ κόσμο για τα αντι-λευκά συναισθήματα που εκφράζονται σε φαινόμενα τύπου "knockout game". Ωστόσο, αυτό δεν φαίνεται τόσο παράξενο όταν θυμηθούμε ότι η έννοια του «ρατσιστή» έχει το πλεονέκτημα να καταστήσει τα περισσότερα αντι-λευκά επίθετα περιττά και είναι τόσο καταστροφική για τους περισσότερους λευκούς Ευρωπαίους.

Επιπλέον, η σύγχρονη προέλευση της λέξης «ρατσιστής» είναι γνωστή: βγαλμένη από το αντι-λευκό προοδευτικό δόγμα και γεμάτη κάθε είδους κουραστικής σοφιστείας, παρουσιάζει τους λευκούς Ευρωπαίους ως αποκλειστικά «προνομιούχους» να είναι ρατσιστές. (Το 2012 ο Lee Jasper, μαύρος βρετανός ακτιβιστής και σύμβουλος του δημάρχου Λονδίνου, είχε αναφέρει ότι οι μαύροι δεν μπορούν ποτέ να είναι ρατσιστές!)

Ένας λευκός Ευρωπαίος χρειάζεται να περάσει από την πολιτιστική αυτο-εξόντωση, την κατάπτυστη επαιτεία για χάρη και την αποδοκιμασία του ίδιου του λαού του, για να ξεφύγει από το επίθετο «ρατσιστής», όπως ένας μαύρος μεταξύ των εχθρών του θα πρέπει να ξεφύγει από το επίθετο «αράπης».

«Σεξιστής» = ένας όρος περιφρόνησης για τους φυσιολογικούς άνδρες και τις φυσιολογικές γυναίκες.

Οι αληθινές επιπτώσεις ενός επιθέτου που στιγματίζει τις "διακρίσεις μεταξύ των φύλων" είναι εδώ και πολύ καιρό κρυμμένες πίσω από έναν τοίχο, καθώς οι προοδευτικοί φαίνονται να μάχονται για τα συμφέροντα των γυναικών. Ωστόσο, αυτό έχει γίνει ντεμοντέ όπως η ιδέα ότι ο προοδευτισμός υπερασπίζεται τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Ο προοδευτισμός απέτυχε να προστατεύσει και να απελευθερώσει τις γυναίκες, και υπάρχουν ενδείξεις ότι το δυναμικό του λεγόμενου «κινήματος των γυναικών» ως εργαλείο πολιτιστικής επανάστασης κοντεύει να εξαντληθεί. Σε πιο πρόσφατες προσπάθειές του να κινητοποιήσει την «τρανσέξουαλ κοινότητα» για να επιτύχει μια βαθύτερη επίθεση στις παραδοσιακές αξίες, ο προοδευτισμός αρχίζει να δείχνει όλο και πιο ξεκάθαρα ότι η κριτική των σεξιστικών "διακρίσεων" δεν συνεπάγεται την προώθηση του ενός φύλου έναντι του άλλου, αλλά την απλή άρνηση και των δύο.

Δεδομένης της συνεχόμενης ανάπτυξης του ρεπερτορίου των πολιτικά ορθών όρων, όλα αυτά είναι μόνο μια αρχή σε ένα πολύ μεγαλύτερο έργο «αποκωδικοποίησης» - η οποία, μόλις ολοκληρωθεί, θα μπορούσε πιθανότατα να γεμίσει τις σελίδες ενός μικρού λεξικού. Όσοι έχουν κατανοήσει τη βασική μεθοδολογία που χρησιμοποιείται εδώ καλούνται να δημοσιεύσουν τις δικές τους προσπάθειες αποκωδικοποίησης προοδευτικών όρων. Ένας ιός δεν μπορεί να καταπολεμηθεί χωρίς εμβολιασμό - και δεν μπορούμε καν να αντιταχθούμε στον προοδευτισμό, εκτός αν επινοήσουμε μεθόδους για να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα ψέματα και τις υποκρισίες που έχουν κωδικοποιηθεί στη γλώσσα του.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Άρθρο του William Solniger (Alternative Right) ελάχιστα τροποποιημένο. Πηγή.