Διεξάγουμε ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον μας

Ο Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου» αναλύει πώς χάνεται η ειρήνη στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης

Του Παναγιώτη Λιάκου

«Η καθυπόταξη ως σκοπός ενός πολέμου εκμηδενίσεως συνίσταται στην εξουδετέρωση των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, στην κατάκτηση της εχθρικής χώρας (και μάλιστα της εχθρικής πρωτεύουσας, πράγμα που σημαίνει την κατάλυση των κρατικών εξουσιών και των πολιτικών οργανώσεων) και στην κάμψη της εχθρικής βούλησης, έτσι ώστε να μην είναι δυνατή η συνέχιση της αντίστασης».

Κονδύλης Παναγιώτης, «Θεωρία του Πολέμου»*, δ΄ έκδοση, εκδοτικός οίκος Θεμέλιο, Αθήνα: 1999, σελ. 136-137

 
Ο Παναγιώτης Κονδύλης

Το εξώφυλλο του βιβλίου του «Θεωρία του Πολέμου»

Οποιοσδήποτε διαβάσει τον ορισμό του Παναγιώτη Κονδύλη (1943-1998), που παρατίθεται στην αρχή του κειμένου, θα μπορούσε να εντάξει και την Ελλάδα στις χώρες που τελούν σε κατάσταση πολέμου. Δεν συμμετέχει σε αναμέτρηση με τα «γραμμικά», τυπικά γνωρίσματα που είχαν οι συγκρούσεις που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε στα ιστορικά βιβλία. Τούτος ο πόλεμος είναι «διαφορετικός». Η εκδήλωσή του έχει έντονα υβριδικά χαρακτηριστικά, αλλά, αναμφίβολα, μπορεί να υπαχθεί στη γενικότερη κατηγορία των πολέμων εκμηδενίσεως.

Το κλειδί στην κατανόηση της πρόθεσης του εχθρού να εκμηδενίσει τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (που αποτελεί προϋπόθεση του πολέμου εκμηδενίσεως) είναι η επιμέλειά του στην προσπάθεια να τις καταστήσει αχρείαστες. Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί με αυτό που εύστοχα σχολιάζει ο Κονδύλης: την κάμψη της βούλησης των Ελλήνων να αντισταθούν. Η επικράτηση στο πνευματικό – συναισθηματικό πεδίο μπορεί να καταστήσει τις «θερμές επιχειρήσεις», τις εχθροπραξίες στρατευμάτων, περιττό κόπο και άσκοπη δαπάνη έμψυχου και άψυχου δυναμικού.

Η χώρα μας καταλαμβάνεται σε σχετικά «αργή» κίνηση. Η απονευροποιημένη πλειοψηφία δείχνει είτε να μην το αντιλαμβάνεται είτε να υποτιμά την ταχύτητα της άλωσης της χώρας από τα αλλογενή και αλλόθρησκα στίφη, που… επιδοτούνται για να εποικίσουν τον ελληνικό χώρο με την πρόφαση της αίτησης «ασύλου». Κάποιοι άλλοι, σαφώς λιγότεροι σε αριθμό αλλά υπολογίσιμοι σε επιρροή και πρόσβαση στα ΜΜΕ, στον πολιτικό κόσμο και τον χώρο της οικονομίας, συνεργούν συνειδητά στην εξέλιξη ευελπιστώντας σε υλικά κέρδη. Πάντα η συνεργασία με τους εκάστοτε «Μήδους» ήταν προσοδοφόρα – τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή της αντιστροφής των πόλων της πολιτικής εξουσίας.

Ακόμα κι αν κάποιοι επιθυμούν να λησμονήσουν αυτό που συμβαίνει εδώ και χρόνια, δεν τους αφήνει να το πράξουν η όψη των πόλεων και της υπαίθρου. Έχει αλλάξει δραματικά. Οι ήχοι, οι οσμές, οι εικόνες του άμεσου περιβάλλοντος των γηγενών δεν παραπέμπουν σ’ αυτό που το συλλογικό ασυνείδητο αντιλαμβανόταν και ακόμα αντιλαμβάνεται σαν ελληνικότητα. Δημιουργήθηκε ένα δυστοπικό υβρίδιο ισλαμικής Αφρασίας σ’ ελληνικό φόντο.

Αξιοσημείωτη πτυχή της υπόθεσης είναι ότι ο πόλεμος εκμηδενίσεως στον οποίον συμμετέχουμε, χωρίς να τον έχουμε κηρύξει ή να μας έχει κηρυχθεί, είναι ταυτόχρονα και ολοκληρωτικός. Δηλαδή, σε αυτόν παίρνει μέρος σύσσωμος ο λαός. Οι πολίτες δεν σηκώνουν τα όπλα εναντίον του αντιπάλου. Δεν ράβουν ρούχα για να στείλουν στο μέτωπο. Δεν φωτοτυπούν προκηρύξεις εναντίον του εχθρού. Εργάζονται, παράγουν κεφάλαιο και διαθέτουν τη δυναμική της ακίνητης περιουσίας τους για να προσφέρουν όπλα στον αντίπαλο. Ολόκληρη η οικονομία μας είναι προσανατολισμένη στην επίτευξη των στόχων του εχθρού. Οι πολλοί, κόντρα στις επιθυμίες τους, χρηματοδοτούν με την υπερφορολόγησή τους τον αφανισμό της χώρας και του έθνους! Τα χρήματα που προσφέρει ο Έλληνας στο κράτος από το υστέρημά του χρησιμοποιούνται για να θανατωθεί κάθε απτή και νοητή πραγματικότητα έθνους, Ιστορίας, συλλογικής μνήμης, πολιτισμού και θρησκευτικής πίστης.

Ο Κονδύλης στο «Θεωρία του Πολέμου» αναλύει και το γενικότερο, σύγχρονο φαινόμενο∙ πώς, δηλαδή, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης αλλάζουν και η έννοια και ο τρόπος διεξαγωγής του «ολοκληρωτικού πολέμου». Στην παγκοσμιοποίηση, όπως εμφατικά σημειώνει (σελ. 380), «χάνεται το νόμιμο μονοπώλιο της ένοπλης βίας, σβήνουν τα όρια ανάμεσα σε μαχίμους και αμάχους, ανάμεσα σε πολεμική και εγκληματική πράξη, ανάμεσα σε πόλεμο και ειρήνη. Και όταν χάνονται τα όρια ανάμεσα σε πόλεμο και ειρήνη, δεν απορροφά η ειρήνη τον πόλεμο: ο πόλεμος καταπίνει την ειρήνη και γίνεται ολοκληρωτικός, με την εφιαλτικότερη έννοια του όρου».

Η παρατήρηση για τον πόλεμο που έχει καταπιεί την ειρήνη έχει τεράστια αξία. Μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευθεί το άβολο αίσθημα της ταραχής, που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα της εποχής μας. Οι πολίτες νιώθουν διαρκή απειλή από μια σειρά από ορατούς και αόρατους εχθρούς. Η εγκληματικότητα, που σκόπιμα δεν τιμωρείται όπως πρέπει, η εργασιακή ανασφάλεια, η ακρίβεια στη στέγη και τη σίτιση, η επίθεση στις παραδοσιακές αξίες και η δαιμονοποίηση του «μέσου» ανθρώπου και η αμφισβήτηση του δικαιώματός του να ζει αξιοπρεπώς και να ορίζει το σώμα του (βλ. υποχρεωτικοί εμβολιασμοί) είναι απτές αποδείξεις της θεμελιακής υπονόμευσης του τρόπου ζωής μας. Ο πόλεμος κατάπιε την ειρήνη και την εξέμεσε σαν νεοταξική σκιά του εαυτού της.

Διεξάγουμε ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον μας • antinews.gr

Πολύς καβγάς για το τίποτα

Ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας, το μηδέν, θριαμβεύει όποτε το ταΐζουμε με την προσοχή, τον χρόνο και τα λεφτά μας

Παναγιώτης Λιάκος

Επειδή ακόμα συνεχίζεται το νταβαντούρι για το ψυχιατρικού ενδιαφέροντος υπερθέαμα της Eurovision, καλό είναι να ειπωθούν ορισμένες αλήθειες που δεν πολυλέγονται.

Ο νικητής στη Eurovision αυτοσυστήνεται ως άφυλος (για την ακρίβεια, «non binary», ήτοι μη δυαδικός). Ντύθηκε επίσης με φτερά και πούπουλα τύπου εξωτικού πτηνού που ζει στον Αμαζόνιο. Μερικές δεκάδες εκατομμύρια άτομα, Ευρωπαίοι, κληρονόμοι πολιτισμού που κάποτε ήταν σπουδαίος, χάψανε την εμφανέστατη αρλούμπα κι άρχισαν να αποκαλούν τον γεννημένο άνδρα και αυτοπροσδιοριζόμενο ως μη… δυαδικό «το Nemo». Η λέξη «nemo» στα λατινικά σημαίνει «κανείς». Δηλαδή, σοβαροί -τάχα μου δήθεν- άνθρωποι δέχτηκαν να αυτογελοιοποιούνται λέγοντας «το κανένα» και διορθώνοντας πανικόβλητοι τον εαυτό τους όποτε τους ξέφευγε «ο nemo», δηλαδή «ο κανείς».

Με λίγα λόγια, κι εγώ αν δηλώσω μαχητικό ελικόπτερο θα πρέπει άπαντες να δεχτούν ότι πετάω και να με εντάξουν στην Αεροπορία Στρατού, όπου θα πρέπει κάθε τόσο να με περνάνε συντήρηση. 

Καλύτερο θα είναι να συστήνομαι ως «αφορολόγητος» και να το πιστέψει η Εφορία (αλλά εκεί δεν περνάνε τα δικαιωματιστικά παραμύθια. Μόνο τα λεφτά μας έχουν πέραση εκεί).

Είναι δυνατόν να βλέπεις ένα άτομο που ντύθηκε λες και το ’σκασε από ίδρυμα ή από τσίρκο και να το παίρνεις στα σοβαρά; Είναι δυνατόν να αποκτάς (σε λίγο καιρό διά νόμου) μέρισμα από τα ψυχολογικά προβλήματα κάποιου που δεν παραδέχεται ότι τα έχει και θέλει να επιβάλει να τα αποκτήσεις κι εσύ για να μη νιώθει άσχημα; Κι όμως, είναι. Το διδάσκει ο μέγας παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Αντερσεν (1805-1875) στη σπουδαία ιστορία του «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα».

Εκεί βρέθηκε ένα παιδί που είπε φωναχτά αυτό που έβλεπαν όλοι και φοβούνταν να πουν: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός». Στην εποχή μας, ο βασιλιάς είναι και γυμνός και θεοπάλαβος δικαιωματιστής. Πρέπει να βρεθεί ένα «παιδί» που θα δαχτυλοδείξει το πρόβλημα, θα το ονοματίσει όπως του πρέπει, και το πλήθος θα παραδεχτεί με τη σειρά του την πραγματικότητα.

Είθε…

Πολύς καβγάς για το τίποτα (newsbreak.gr)

ΑΛΛΟ ΠΝΕΥΜΑ. ΕΛΛΗΝΙΚΟ. ΨΥΧΡΑΙΜΟ.

Η Αλήθεια Για Τον Ελευθέριο Βενιζέλο - Παναγιώτης Λιάκος ELEFTHEROS EP.109

Κάποιοι λένε πως ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι ένας Εβραίος της Κρήτης που τον ανέβασε το λόμπι με σκοπό την απόλυτη προδοσία της Ελλάδος και κάποιοι έχουν τον Ελευθέριο Βενιζέλο για τον απόλυτο εθνάρχη της χώρας που διπλασίασε τα σύνορα μόνος του. Ποια είναι όμως η αλήθεια; Tο βιβλίο του δημοσιογράφου Παναγιώτη Λιάκου με τίτλο «Η αλήθεια για τον Ελευθέριο Βενιζέλο», γκρεμίζει τον ψεύτικο μύθο του «εθνάρχη Βενιζέλου» που χτίστηκε με μαεστρικό τρόπο γύρω από το όνομα ενός απλού δικηγόρου χαρτοπαίχτη.

Η Αλήθεια Για Τον Ελευθέριο Βενιζέλο - Παναγιώτης Λιάκος ELEFTHEROS EP.109 (youtube.com)

Χρόνος ξοδεμένος στο τίποτα. Θέματα μηδενικής σημασίας: Η χρυσή σφαίρα του Λάνθιμου, κάθε πέτσινο πέναλτι, οι ίντριγκες των τηλεμαϊντανών, οι μπηχτές των πολιτικών

Τα μόνα ουσιώδη περιουσιακά στοιχεία του ανθρώπου είναι η ψυχή του, το σώμα του και ο χρόνος που του δόθηκε για να περάσει στη γη. Εξυπνο εκ μέρους του είναι να μην ξοδεύει και να μη θυσιάζει ουδέν εκ των ανωτέρω χωρίς σημαντικό λόγο.

Όμως κάπως είθισται να έρχονται τα πράγματα ώστε οι άνθρωποι καταλήγουν να ξοδεύονται για το τίποτα. Να «σκοτώνουν» τον χρόνο τους, να φθείρουν τα σώματά τους, να χαλάνε τις ψυχές και τις διαπροσωπικές σχέσεις τους για ζητήματα που είναι λιγότερο ενδιαφέροντα και ζέοντα κι από την αφροτζάζ σκηνή στην Αρούμπα (αν υπάρχει).

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αποφάσισαν να «πλακωθούν», ευτυχώς μόνο σε λεκτικό επίπεδο, για τη Χρυσή Σφαίρα που πήρε ο σκηνοθέτης Λάνθιμος. Είτε σου αρέσουν οι ταινίες του είτε όχι, το ορθό είναι να μη σου καίγεται καρφί για το τι αξίζει ο σκηνοθέτης. Αν οι Αμερικανοί κεφάρουν και αποφασίσουν να του χαρίσουν το Αγαλμα της Ελευθερίας, τι μας κόφτει εμάς;

Δική τους υπόθεση είναι. Να είσαι ανταγωνιστής σκηνοθέτης και να θεωρείς ότι είσαι ριγμένος επειδή πήρε βραβείο η λανθίμειος μπουρδίτσα και όχι η δική σου είναι κατανοητό, αλλά να ερίζουν για τις ταινίες και τα βραβεία του οι μη έχοντες συμφέρον από την υπόθεση φαντάζει από θλιβερό έως βλακώδες.

Το αυτό ισχύει και για τους υπερτυχερούς που ψηφίζονται από τους πολλούς για να κονομάνε όσα ελάχιστοι – δηλαδή για τους βουλευτές. Και τι μας κόφτει ο τάδες υπαινιγμός που είπε στη δείνα τηλεόραση ο Χ βουλευτής για τον Ψ υπουργό; Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τι ψηφίζει και τι ανέχεται ο καθένας στη Βουλή, όχι τα ανώδυνα κουτσομπολάκια που μηρυκάζουν θρασύδειλα οι «ναι σε όλα» και τα στρογγυλεμένα καρφάκια που ρίχνει ο ένας στον άλλον. Επίσης, καρφί δεν μας καίγεται για τα πέτσινα πέναλτι, τις μουσαντένιες κόντρες των τηλεμαϊντανών και για τα λοιπά άνθη του κακού που φύονται στον δημόσιο χώρο. Τίποτε από τα παραπάνω δεν αξίζει την προσοχή, τον χρόνο, τον κόπο και το ξόδεμά μας.

Παναγιώτης Λιάκος

Χρόνος ξοδεμένος στο τίποτα (newsbreak.gr)

Η φωτιά πάει παραλία No 2 Μόνο η λογοτεχνία μπορεί να περιγράψει τις επιδόσεις της κυβέρνησης στη δασοπυρόσβεση

Παναγιώτης Λιάκος

Η χθεσινή αναφορά της στήλης όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραλληλιζόταν με τον αρχέκακο Σάουρον του «Αρχοντα των δαχτυλιδιών» του Τόλκιν έγινε αντικείμενο ευμενούς σχολιασμού από τον «Κύριο Μάξιμο» του newsbreak.gr. 

Ως γνωστόν, ο «Κύριος Μάξιμος» είναι ένας μαυροζωνάς της πολεμικής τέχνης του πολιτικού σχολιασμού, ενώ έχει και δύο νταν στην αποδόμηση πολυδιαφημισμένων πολιτικών (και μη) προσωπικοτήτων.

Σε χθεσινή, λογοτεχνίζουσα παρέμβασή του ο «Κύριος Μάξιμος» ανέλυσε το ιστορικό υπόβαθρο της δημιουργίας από τον Τόλκιν μιας τόσο δαιμονικής μορφής όσο ο Σάουρον:

«Στο έργο του (σ.σ.: του Τόλκιν) “Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιών” το “κακό” είναι συνυφασμένο και φέρει ακόμα και ονόματα που παραπέμπουν στην τουρκική “παράδοση”: Turks – Orks, Uruk – Yuruk, Nazgûl, αλλά και ολόκληρη η “βέβηλη γλώσσα” της Μόρντορ παραπέμπει στην τουρκική γλώσσα. Στον αντίποδα, οι “καλοί” του Τόλκιν παραπέμπουν ευθέως στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο. Από τη Μίνας Τίριθ (Μυκήνες – Τίρυνθα) με τους βασιλικούς τάφους, που παραπέμπουν στον τάφο του Αγαμέμνονα και την αρχιτεκτονική της Γκόντορ με τα αρχαιοελληνικά αγάλματα και την πολιορκία που παραπέμπει στην Πτώση της Βασιλεύουσας».

Στη συνέχεια ο «Κύριος Μάξιμος» τοποθετεί δίπλα δίπλα τα ιστορικοπολιτικά προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του τολκινικού Σάουρον:

«Ολο αυτό το κακό, με την εξόντωση των γηγενών πληθυσμών, την αποτέφρωση τεράστιων εκτάσεων από θηριώδεις φωτιές και φυσικά την εκκένωση πληθυσμού για να σωθούν, ενσαρκώθηκε στο θρυλικό πρόσωπο του Σάουρον. Ο ηγέτης, λοιπόν, επί των ημερών του οποίου υπήρξε η μεγαλύτερη μείωση πληθυσμού της Ελλάδας σε καιρό ειρήνης, η μεγαλύτερη καταστροφή από φωτιές στη σύγχρονη Ιστορία και οι μεγαλύτερες εκκενώσεις πληθυσμού μετά το 1974, μόνο με τον Σάουρον μπορεί να συγκριθεί…».

Ευχαριστώντας τον σένσεϊ* «Κύριο Μάξιμο» για την ευμενή αναφορά του**, θα «ποτίσουμε» και ημείς ολίγον τι το αειθαλές δέντρο της λογοτεχνίας με μια δροσερή στιχοπλοκή: Είναι μαυράκι σαν καρβουνάκι το έπος Μητσοτάκη και στην πτωχή πατρίδα δεν μένει άκαφτο ούτε μικρό κλαδάκι.

*Ορος ιαπωνικής προέλευσης που χρησιμοποιείται για να ορίσει τον δάσκαλο στις πολεμικές τέχνες
**Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο του «Κύριου Μάξιμου» εδώ: https://www.newsbreak.gr/kurios-maximos/490083/saoyron/

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

Σάουρον!

Ο Κυριάκος είναι ο μοναδικός σύγχρονος ηγέτης στον οποίον έχουν αποδοθεί τόσα προσωνυμία, όσα είχε και ο αυτοκράτορας Κόμμοδος της Ρώμης.

Ο πρωθυπουργός μας έχει χαρακτηριστεί από προφήτης, έως ημίθεος, από βιβλική μορφή εώς Άγιος της Ορθοδοξίας. Μωυσής, Ηρακλής, Αη Γιώργης, Τσόρτσιλ, σιμουλτανέ, Τσιτάχ της Μεσογείου και άλλα πολλά.

Από όλους τους χαρακτηρισμούς όμως που έχουν αποδοθεί στον πρωθυπουργό, ο πιο πετυχημένος είναι αυτός του διακεκριμένου αρθρογράφου, Παναγιώτη Λιάκου, στο άρθρο του στο σημερινό οπισθόφυλλο της Δημοκρατίας.

Ο Παναγιώτης Λιάκος, ως μύστης και μελετητής σύγχρονων φιλοσόφων όπως ο Τόλκιν, έπειτα από ενδελεχή αναζήτηση, απέδωσε στον Κυριάκο ίσως το πλέον μεγαλειώδες προσωνύμιο: Σάουρον!

Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο Τόλκιν επηρεάστηκε βαθύτατα από τις τουρκικές θηριωδίες κατά των Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας αλλά και των Αρμενίων, κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά και την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο έργο του «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών», όπου το «κακό» είναι συνυφασμένο και φέρει ακόμα και ονόματα που παραπέμπουν στην τουρκική «παράδοση»: Turks – Orks, Uruk – Yuruk, Nazgûl, αλλά και ολόκληρη η «βέβηλη γλώσσα» της Μόρντορ παραπέμπει στην τουρκική γλώσσα.

Στον αντίποδα, οι «καλοί» του Τόλκιν παραπέμπουν ευθέως στην Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο. Από την Μίνας Τίριθ (Μυκήνες – Τίρυνθα), με τους βασιλικούς τάφους που παραπέμπουν στον τάφο του Αγαμέμνονα και την αρχιτεκτονική της Γκόντορ μετά αρχαιοελληνικά αγάλματα και την πολιορκία που παραπέμπει στην Πτώση της Βασιλεύουσας…

Όλο αυτό το κακό με την εξόντωση των γηγενών πληθυσμών, την αποτέφρωση τεραστίων εκτάσεων από θηριώδεις φωτιές και φυσικά την εκκένωση πληθυσμού για να σωθούν, ενσαρκώθηκε στο θρυλικό πρόσωπο του Σάουρον.

Ο ηγέτης λοιπόν επί των ημερών του οποίου, υπήρξε η μεγαλύτερη μείωση πληθυσμού της Ελλάδας σε καιρό ειρήνης, η μεγαλύτερη καταστροφή από φωτιές στην σύγχρονη ιστορία και οι μεγαλύτερες εκκενώσεις πληθυσμού μετά το 1974, μόνο με τον Σάουρον μπορεί να συγκριθεί…

Η φωτιά πάει παραλία No 2 (newsbreak.gr)

O Παναγιώτης Λιακος στην εκπομπή Black Monday με τον Τάσο Γκουριώτη

(95) O Παναγιώτης Λιακος στην εκπομπή Black Monday με τον Τάσο Γκουριώτη - YouTube

Η Ελλάδα 2.0 είναι η χώρα 0

Παναγιώτης Λιάκος

Το σημαντικότερο ανθρώπινο λάθος το διαπράττουν μερικοί εκατομμύρια ψηφοφόροι την ημέρα της κάλπης

Εδώ και καιρό ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ομάδα των «αρίστων» του εκτοξεύουν προς πάσα κατεύθυνση και με το ύφος τού «εννοώ πολύ περισσότερα απ’ όσα λέω» τη φράση «Ελλάδα 2.0». Η κανονική ονομασία της πατρίδας μας, «Ελλάς», φαίνεται πως δεν τους κάνει και θέλησαν να προχωρήσουν τα πράγματα ένα βήμα μπροστά (που αποδεικνύεται ότι είναι βήμα προς το χάος).

Στην ιστοσελίδα https://greece20.gov.gr/ μας ενημερώνουν ότι το «Ελλάδα 2.0» είναι «ένας θεμελιώδης οικονομικός και κοινωνικός μετασχηματισμός, που επιδρά στην οικονομική δραστηριότητα, αλλά και στις τεχνολογίες, στις συμπεριφορές και στους θεσμούς». Κοντολογίς, πολλά λόγια «φούμαρα» και πολύ περισσότεροι νεκροί από ένα κράτος παραδομένο στην τυχαιότητα. Η λογική λέει ότι, αν αφήσεις μια κατάσταση που σε αφορά στην τύχη, θα έχει κακή εξέλιξη.

Μερικά από τα χειρότερα (κι ο Θεός να βάλει το χέρι του για να αποφύγουμε όσα επιφυλάσσει το μέλλον) τα είδαμε στην περίπτωση του πολύνεκρου δυστυχήματος στα Τέμπη. Και μόνο που βλέπεις τις φωτογραφίες παγώνεις από όσα υποθέτεις ότι κρύβονται κάτω από τις τσακισμένες λαμαρίνες των διαλυμένων βαγονιών.

Το δυστύχημα με τους νεκρούς, όμως, δεν προέκυψε μόνο του. Υπήρξαν πολλοί συνεργοί, που επέδειξαν εγκληματική αδιαφορία για τη διαιωνιζόμενη παρακμή των συγκοινωνιών στην Ελλάδα. Πρώτα η εικόνα της εγκατάλειψης και της σήψης, και έπονται οι μαζικές κηδείες. Η εικόνα της εγκατάλειψης ξεκινά με τα γκράφιτι (ορατά και στους μοιραίους συρμούς), που υποδηλώνουν πως όποιος θέλει κάνει ό,τι του καπνίσει με τη δημόσια περιουσία και μένει ατιμώρητος.

Μετά, η παραδοσιακή κακουργία της κλοπής καλωδίων από «ευπαθή» καθάρματα, που αδιαφορούν για τις συνέπειες των πράξεών τους. Υστερα η έλλειψη ενδιαφέροντος από τους καθ’ ύλην αρμοδίους για τη δημιουργία αληθινά σύγχρονων υποδομών, και μένουμε με «τυφλά» συστήματα βασισμένα σε μπακαλοτέφτερα. Και τη σωρεία των εγκλημάτων στεφανώνει η «στιγμιαία αβλεψία», με αποτέλεσμα να μαυροντύνονται οικογένειες.

Τελικά, το σημαντικότερο ανθρώπινο λάθος το διαπράττουν μερικοί εκατομμύρια ψηφοφόροι την ημέρα της κάλπης. Η «Ελλάδα 2.0» μετατρέπεται σε χώρα 0.

Η Ελλάδα 2.0 είναι η χώρα 0 (newsbreak.gr)

Το ανίκητο συναίσθημα

 

Παναγιώτης Λιάκος

Το καλύτερο μάθημα πολιτικής τέχνης (γιατί δεν είναι επιστήμη) των τελευταίων δεκαετιών παραδόθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών

Η κηδεία του βασιλιά Κωνσταντίνου ήταν μια ανεκτίμητης αξίας μαθητεία στην ελληνική μαζοψυχή. Εξω από τον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών έδωσε το «παρών» μια λαϊκή μάζα έμπλεη συναισθήματος, διαπνεόμενη από συγκίνηση, σεβασμό για τις αξίες του έθνους, την πατρίδα, τη θρησκεία, την οικογένεια, και με έκδηλη την αγάπη για τον Κωνσταντίνο και την οικογένειά του.

Ο λαός αυτός συγκεντρώθηκε στο κέντρο της πρωτεύουσας κάνοντας μια βουβή προσευχή για την ανάπαυση της ψυχής του εκδημήσαντος βασιλέα και περιμένοντας υπομονετικά τη σειρά του για να αποτίσει φόρο τιμής σ’ έναν ανυποχώρητο Ελληνα, που επέμενε να βοηθά την πατρίδα του επί δεκαετίες και να κατορθώνει να σιωπά όταν δεχόταν αδιάκοπες επιθέσεις από ένα σύμφυρμα δυνάμεων, που λειτουργούσαν σαν νεκροβόρα όρνεα, τα οποία συντηρούνται από τη σήψη και την παρακμή.

Κι είναι να απορεί κάποιος: εμείς, που υποτίθεται ότι βλέπουμε από… μακριά όσα γίνονται και με την άνεση της παρέλευσης ικανού χρονικού διαστήματος από τα συμβάντα των δεκαετιών του ’60 και του ’70, για πόσο μεγάλο διάστημα θα μπορούσαμε να αντέξουμε να σιωπούμε υβριζόμενοι, λοιδορούμενοι, κατασυκοφαντηθέντες από δυνάμεις πτωτικές και από πρόσωπα ανυπόληπτα, όπως κατόρθωσε ο Κωνσταντίνος; Ποιος άραγε θα μπορούσε να ζήσει έτσι τη ζωή του γινόμενος συνεχώς αντικείμενο ειρωνείας από χείρονας αυτού;

Ο Κωνσταντίνος ήταν μια μαρτυρική μορφή. Τον χαρακτηρισμό τούτον τον πίστωναν στον νεκρό πολλοί εκ των παρευρεθέντων στην κηδεία του. Πολιτικά χρήσιμο θα ήταν να καταγραφούν και να ακουστούν από τους άμεσα ενδιαφερομένους τα σχόλια των πολιτών για τη στάση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο θέμα της ταφής και των τιμών που έπρεπαν στον τεθνεώτα. Και, εδώ που τα λέμε, πολύ πιο απειλητικό για το καθεστώς από τις κραυγές και τις εκφράσεις δυσαρέσκειας είναι η βουβή αποφασιστικότητα για την επόμενη ημέρα. Και η επόμενη ημέρα είναι εκείνη που θεωρούν οι πολλοί ότι τους αξίζει. Θα είναι πολύ διαφορετική από αυτές που έχουμε συνηθίσει να περνάμε.

Το συναίσθημα της χθεσινής ημέρας είναι ανίκητο. Οσοι διαφωνούν δεν έχουν παρά να αναμετρηθούν με αυτό…

Το ανίκητο συναίσθημα (newsbreak.gr)

Η ιδεολογία της παιδεραστίας

Το φριχτό αυτό έγκλημα έχει πνευματικούς πατέρες. Είναι εκείνοι του γαλλικού Μάη ’68, του δικαιωματισμού, αυτοί που προβάλλονται σήμερα ως πρότυπα…

• Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Στις 26 Ιανουαρίου 1977 η γαλλική εφημερίδα Le Monde δημοσίευσε ένα κείμενο διάφορων τύπων που αποκαλούνταν (και αποκαλούνται και τώρα) «πνευματικοί άνθρωποι». Μεταξύ τους η Σιμόν ντε Μποβουάρ (η «μαμά» του φεμινισμού), ο Ζαν-Πολ Σαρτρ (ο υπερπροβεβλημένος «φιλόσοφος»), ο Λουί Αραγκόν («ποιητής», μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας), ο Ρολάν Μπαρτ (κριτικός λογοτεχνίας), ο Ζαν-Φρανσουά Λιοτάρ (κι αυτός «φιλόσοφος») και δεκάδες άλλοι.

Οι προαναφερθέντες, που παρουσιάζονται σήμερα από το φαύλο σύστημα ως… τιτάνες της διανόησης -ενώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μπουρδολόγοι-, είχαν συνυπογράψει μια διακήρυξη υπέρ τριών παιδεραστών που είχαν σεξουαλικές σχέσεις με 12χρονα και 13χρονα παιδιά, ζητώντας να αφεθούν ελεύθεροι. Ζητούσαν επίσης να δοθεί στα παιδιά το δικαίωμα της επιλογής των σεξουαλικών σχέσεων με ενηλίκους – κάτι που σίγουρα θα ζητούσε σήμερα και ο παιδεραστής Ηλίας Μίχος. Διαβάστε απόσπασμα από τη διακήρυξη υπέρ των παιδεραστών:

«Στις 27, 28 και 29 Ιανουαρίου ο Bernard Dejager, ο Jean-Claude Gallien και ο Jean Burckardt θα δικαστούν για ασελγείς πράξεις με ανήλικο κάτω των 15 ετών. Συνελήφθησαν το φθινόπωρο του 1973 και παραμένουν προφυλακισμένοι για περισσότερα από τρία χρόνια. Μόνο ο Bernard Dejager επωφελήθηκε πρόσφατα από το τεκμήριο της αθωότητας.

Τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα κρατούμενοι για τη διερεύνηση μιας απλής υπόθεσης ασέλγειας, όπου τα παιδιά δεν έχουν πέσει θύματα της παραμικρής βίας, αλλά το αντίθετο, κατάθεσαν ενώπιον των ανακριτών ότι συναίνεσαν -αν και ο νόμος προς το παρόν τούς αρνείται δικαίωμα συναίνεσης-, μια τόσο μεγάλη περίοδος κράτησης θεωρούμε ότι είναι σκανδαλώδης από μόνη της. Σήμερα κινδυνεύουν να καταδικαστούν σε μακροχρόνια φυλάκιση είτε για σεξουαλικές σχέσεις με ανηλίκους, αγόρια και κορίτσια, είτε για ενθάρρυνση και λήψη φωτογραφιών των σεξουαλικών παιχνιδιών τους.

Πιστεύουμε ότι υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ του χαρακτηρισμού ως «έγκλημα» που χρησιμεύει στη νομιμοποίηση μιας τέτοιας αυστηρότητας και των ίδιων των γεγονότων∙ ακόμη περισσότερο μεταξύ του απαρχαιωμένου νόμου και της πραγματικότητας της καθημερινής ζωής. […]

Τρία χρόνια για χάδια και φιλιά είναι αρκετά. Δεν θα το καταλαβαίναμε, αν στις 29 Ιανουαρίου οι Dejager, Gallien και Burckardt δεν απελευθερώνονταν».

Έχει, λοιπόν, ή δεν έχει ιδεολογική κάλυψη η παιδεραστία;

Η ιδεολογία της παιδεραστίας (newsbreak.gr)

Γιατί χειροκροτούν αι ΗΠΑ

 Το αμερικανικό Κογκρέσο είναι σαν νυχτερινό κέντρο, με τη διαφορά ότι ο «τραγουδιστής» πληρώνει τους θαμώνες

• Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Πήγε ο Μητσοτάκης στην Αμερική, έχοντας ήδη ψηφίσει την ελληνοαμερικανική αμυντική συμφωνία (δίνουμε γην και ύδωρ σε αντάλλαγμα φιλοφρονήσεων και υποσχέσεων), και μίλησε στον Λευκό Οίκο και στο Κογκρέσο. Κανείς δεν ξέρει τι είδους υποδοχή ανέμεναν εκεί ο ίδιος και οι κολαούζοι του. Ίσως ήταν πεπεισμένοι ότι, μόλις τους έβλεπαν οι Γιάνκηδες, θα τους έδιναν τα χαλιά να τα τυλίξουν, να τα συσκευάσουν και να τα φέρουν στην Ελλάδα για φύλαξη μέχρι τη νέα χειμερινή σεζόν.

Μόλις η μητσοτακική ομήγυρις άκουσε τον ήχο χειροκροτημάτων κόντεψε -σύσσωμη- να λιποθυμήσει από ενθουσιασμό. Ο πιλάφειος λόγος Μητσοτάκη, που έκανε και τον βέβηλο και αντεθνικό παραλληλισμό των νεοναζί αζοφιτών με τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Μεσολογγίου, ήχησε στα ώτα τους σαν τον «Πανηγυρικό» του Ισοκράτους. Είδαν οι κολαούζοι τα μέλη του Κογκρέσου να χειροκροτούν όρθια τον Μητσοτάκη και νόμιζαν ότι μόλις είχαν κατακτήσει τον Ολυμπο της δόξης τους.

Λησμόνησαν οι τλήμονες (ίσως και ορισμένοι να το αγνοούν κιόλας) ότι το αμερικανικό Κογκρέσο είναι σαν νυχτερινό κέντρο – με τη διαφορά ότι ο «τραγουδιστής» πληρώνει τους θαμώνες. Ο τραγουδιστής-ομιλητής πληρώνει το αδηφάγο αμερικανικό κράτος και οι θαμώνες (οι πολιτικοί) εισπράττουν για λογαριασμό του, γι’ αυτό χειροκροτούν.

Στις 8 Ιουνίου του 2016 μίλησε στο Κογκρέσο ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι. Οπως έγραφε σε αφιέρωμα η ινδική ενημερωτική ιστοσελίδα newstrack.com*, «η ομιλία του χαρακτηρίστηκε από τις 72 φορές που χειροκροτήθηκε και τις εννιά φορές που τα μέλη του Κογκρέσου τον χειροκρότησαν όρθια!».

Αν ο Κυριάκος ξετρελάθηκε με τις λίγες φορές που τον χειροκρότησαν οι Αμερικανοί, τι να πει και ο Μόντι, που τους ξεμέσιασε να σηκώνονται για να τον μπιζάρουν και να του ζητούν αυτόγραφα, ενώ λίγα χρόνια νωρίτερα (το 2005) του είχαν απαγορεύσει να επισκεφτεί τις ΗΠΑ…

Γιατί το έκαναν αυτό στο Κογκρέσο; Διότι επεδίωκαν να συνάψουν μια σειρά από αμυντικές συμφωνίες με την Ινδία, «μαρκάροντας» έτσι ακόμα πιο στενά την Κίνα, και να διαθέσει η χώρα του Μόντι μερικά δισ. δολάρια σε αγορές αμερικανικών οπλικών συστημάτων.

Με όσα δώσαμε εμείς στις ΗΠΑ, οι κόνγκρεσμεν έπρεπε να χορέψουν τσάμικο και μπόσα νόβα στον Κυριάκο, όχι απλώς να χειροκροτήσουν.

* https://english.newstrack.com/world-news/modi-us-congress-72-times-applause-9-times-standing-ovation-20272.html

Γιατί χειροκροτούν αι ΗΠΑ (newsbreak.gr)

Ο δρόμος για την αυτογνωσία

 

Παναγιώτης Λιάκος

Γνῶθι σεαυτόν Δελφικό παράγγελμα

Εορταστική περίοδος. Φώτα, φωνές, φιλιά. Θόρυβος εκκωφαντικός. Βιασύνη, αγορές, δώρα. Μια διαρκής έξαψη. Ολα πολλά. Ολα τώρα. Διασκέδαση στα όρια του ψυχαναγκασμού. Το βλέμμα ανεστίαστο. Διαρκώς αλλού. Πρώτα πάνω, στο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο κέντρο της πλατείας. Υστερα ευθεία, στις στολισμένες βιτρίνες. Αμέσως μετά, δεξιά κι αριστερά, στην κίνηση. Επειτα κάτω, στον επαίτη, που είναι απλωμένος πάνω στα χαρτόνια και τείνει το βρόμικο χέρι που βαστά το φθαρμένο πλαστικό κύπελλο. Μια επιγραφή σε νοτισμένο χαρτόνι μπροστά του: «άστεγος, πεινάω». Η ματιά μας προς τα κάτω ξυπνά την πρέπουσα για την περίσταση σεμνοπρεπή ανάμνηση της βουβής συμπόνιας. Κάπως έτσι δεν πρέπει να νιώθουμε ενώπιον αυτών των καταστάσεων;

Κάπου στο βάθος της μουδιασμένης -από την αμηχανία του οίκτου- συνείδησης αχνοφέγγει η μορφή του Χριστού, όπως τον γνωρίσαμε από την εικονογραφία. Κάπως πρέπει να απαντήσουμε στη διαρκή υποβολή του ερωτήματος του Χριστού τι πράξαμε για τον συνάνθρωπο. Η απάντησή μας, συνήθως, είναι να βάλουμε το χέρι στην τσέπη για να βρούμε νόμισμα ή χαρτονόμισμα και να το αποθέσουμε στο κυπελλάκι του επαίτη. Το νόμισμα που ρίχνουμε υποβιβάζει το πρόβλημα, που αναδεικνύει το ερώτημα του Χριστού, σε κόστος. Κάθε πρόβλημα μετατρέπεται σε κόστος, όταν η λύση που προτάσσουμε είναι το χρήμα.

Τόσοι μήνες πέρασαν από τα προηγούμενα Χριστούγεννα κι εμείς, έντρομοι με την ορμητική ταχύτητα του χρόνου, που μας στέλνει ξανά από εκεί που ήρθαμε, διαπιστώνουμε ότι δίνουμε πάντα την απάντηση του κόστους σε κάθε μείζον ερώτημα, σε κάθε πρόβλημα που απαιτεί πειστικές και στέρεες λύσεις. Τελικά, δεν μάθαμε να λύνουμε προβλήματα. Η αδυναμία μας αυτή οφείλεται στην άγνοια των παραγόντων του μαθηματικού τύπου της ζωής μας – κι ο σημαντικότερος Μέγας Αγνωστος είμαστε εμείς, ο αληθής, βαθύς και πηγαίος Εαυτός. Αφού δεν γνωρίσαμε και δεν έχουμε καν εισέλθει στη διαδικασία να μάθουμε τον εαυτό μας, πώς, στην ευχή, θα τοποθετηθούμε στα ζητήματα των άλλων;

«Δός μοι πᾷ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω» υποσχόταν ο Αρχιμήδης. Δώσε μου πού να σταθώ και θα κινήσω τη Γη. Ενα σημείο, ένα απλό στίγμα στον χώρο μπορεί να προσδιορίσει μια πράξη, μια ζωή, έναν πολιτισμό, μια απίθανη αλληλουχία απερίγραπτων θαυμάτων.

Το στίγμα το δικό μας είναι για την ώρα μη εντοπίσιμο, απροσδιόριστο, κρυφό. Καλύπτεται από χιλιάδες παραπλανητικά προπετάσματα λευκού θορύβου. Παράσιτα καλύπτουν την αρμονική συχνότητά μας. Κι αυτό το παραπέτασμα της σύγχυσης δεν το άπλωσαν άλλοι στον ορίζοντά μας. το υφάναμε εμείς γιατί δεν αντέχουμε στην ιδέα ότι αξίζουμε τόσο ώστε να αντικρίσουμε κάποτε τον όντως υπαρκτό εαυτό μας, μια εικόνα και ομοίωση του Θεού. Κοιτάζουμε οπουδήποτε αλλού πλην του έσω χώρου. Το εντός είναι εκτός συζήτησης. Η τηλεόραση, το διαδίκτυο, οι πολύβουες πόλεις, το ραδιόφωνο, η πολιτική, η εμμονή με τη διάχυτη οργή του κόσμου τούτου, η αντάρα από τα κύματα της αγανάκτησης στην πελαγωμένη καθημερινότητά μας, οι κραυγές για βοήθεια όσων κόλλησαν στον βάλτο του μηδενισμού και της έλλειψης νοήματος, το αγχωμένο κυνήγι της ύλης στρέφουν το βλέμμα αλλού, συσκοτίζουν το αληθινό τοπίο. Ο Θεός κρύβεται μέσα μας, κατά βάθος το γνωρίζουμε, πάντα το γνωρίζαμε και γι’ αυτό συνήθως κοιτάμε αλλού. Ο τρόμος μπροστά στην αλήθεια είναι πανανθρώπινο και διαχρονικό συναίσθημα.

Η μεγάλη μεταβολή για το είδος μας είναι να κάνει επιτέλους το βήμα μπροστά, να τολμήσουμε, επιτέλους, να σταθούμε μπροστά στον ψυχικό καθρέφτη μας. Οφείλουμε να κοιτάξουμε με θάρρος το είδωλό μας και να συνειδητοποιήσουμε την έκταση της φθοράς του ψυχικού σώματός μας. Το αμελήσαμε. Περί πολλά τυρβάζαμε, αλλά όχι με αυτό. Το ψυχικό σώμα μας στέγνωσε, πλαδάρεψε, αυλακώθηκε από ρυτίδες, έχασε το νεανικό χρώμα του, περιμένοντας να αντιληφθούμε την ύπαρξή του, να το κοιτάξουμε, να αποδεχτούμε το έργο που έχουμε να κάνουμε με αυτό. Ο καθρέφτης αυτός που μας δείχνει το σημείο εντός μας θραύεται με τους κραδασμούς των ασκόπων, νοερών περιπλανήσεών μας στα πεδία του ασήμαντου. Ο καθρέφτης γίνεται ξανά ακέραιος και προσπελάσιμος, όταν επικρατήσει εσωτερική ησυχία, όταν αφαιρέσουμε το ειδεχθές προσωπείον που φορέσαμε μόνοι μας με την περίσπαση του νου.

Να ησυχάσουμε, να ειρηνεύσουμε, να στοχαστούμε τον Θεό και να προσευχηθούμε νοερά. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησὸν με. Έτσι θα μάθουμε τον εαυτό μας. Έτσι θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα με ουσία, αλήθεια και νόημα.

Ο δρόμος για την αυτογνωσία (newsbreak.gr)

Νότης Μηταράκης για Νόμπελ!

 

Παναγιώτης Λιάκος

Έβγαλε τεράστιες επιστημονικές ειδήσεις η συνέντευξη του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου στην τηλεόραση της ΕΡΤ

Πάντοτε το υποπτευόμασταν εμείς, οι λίγοι κυνηγοί πολιτικών ταλέντων, αλλά τώρα πλέον έχουμε χειροπιαστά δεδομένα για να δικαιολογήσουμε τη φανατική υποστήριξη που παρέχομεν στον μοναδικό, ανεπανάληπτο Νότη Μηταράκη. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου μίλησε στην εκπομπή «..από τις έξι» της ΕΡΤ και αποκάλυψε -για όλους όσοι γνωρίζουν να κάνουν ανάλυση περιεχομένου- ότι ο κορονοϊός είναι φυλετικά επιλεκτικός ιός!

Αν αμφιβάλλετε, δεν έχετε παρά να διαβάσετε την απομαγνητοφώνηση της -ιστορικής πλέον- παρέμβασης Μηταράκη, ο οποίος είπε: «Μέχρι στιγμής δεν έχουμε καμία απώλεια ανθρώπινης ζωής σ’ αυτές τις δομές των νησιών μας, παρά τον πληθυσμό που φιλοξενούσαν. […] Κρούσματα έχουμε στο ίδιο, περίπου, ποσοστό με τον γενικό πληθυσμό.

Γίνονται εμβολιασμοί. Γίνονται εμβολιασμοί και μέσα στις δομές. Είμαστε χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο στον εμβολιασμό των δομών, αλλά γενικότερα, μέχρι στιγμής, δεν είχαμε καμία επίπτωση από το Μεταναστευτικό, από τις δομές φιλοξενίας προς και από τις τοπικές κοινωνίες».

Ο Μηταράκης παραδέχτηκε τα ακόλουθα: α) Έχουν μεν γίνει λιγότεροι εμβολιασμοί αλλοδαπών στα χοτ σποτ σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό της Ελλάδας, αλλά β) υπάρχουν κρούσματα στο ίδιο περίπου ποσοστό με τον γενικό πληθυσμό και γ) ούτε ένας θάνατος!

Κοντολογίς, αν τα παραπάνω τα πάρουμε σοβαρά υπ’ όψιν και εμείς αλλά και λειτουργοί των διάφορων θεσμών που τυχόν μας διαβάζουν, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι από βιολογικής απόψεως οι αλλοδαποί στα χοτ σποτ είναι ισχυρότεροι των Ελλήνων! Εμβολιάστηκαν λιγότερο από εμάς, νόσησαν περίπου το ίδιο και δεν πέθανε ούτε ένας!

Και γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάθεται και τιμωρεί μια μεγάλη μερίδα των δικών του ψηφοφόρων (τους ανεμβολίαστους άνω των 60) και δεν απευθύνεται στον ιδιοφυή Νότη Μηταράκη, να του αποκαλύψει το μυστικό της αθανασίας των εποίκων που φιλοξενούνται στα χοτ σποτ;

Και μία πρόταση: Να διαθέσουμε -ως δανεικό «παίκτη»- τον Νότη Μηταράκη στην κυβέρνηση Μπάιντεν και να πάρουμε ως αντάλλαγμα 20 αεροπλανοφόρα, 100 μαχητικά αεροσκάφη F-35, μία ντουζίνα πυρηνικές βόμβες και δυόμισι κιλά τελεμέ.

Νότης Μηταράκης για Νόμπελ! (newsbreak.gr)

Ενός κορονοϊού κακο…μύρια έπονται

 

Παναγιώτης Λιάκος

«Εγχρωμη τιβί, ασπρόμαυρη ζωή» έγραφε το υπεραισιόδοξο σύνθημα στον τοίχο. Για το ασπρόμαυρο χρειάζεται και άσπρο…

Η πανδημία έχει φτάσει με βήμα ταχύ ήδη από το 2020 και κουβάλησε μαζί της κι άλλους απρόσκλητους επισκέπτες. Τη συνόδευσαν α λα μπρατσέτα χρηματιστηριακά γεράκια, τρισεκατομμυριούχοι της ψηφιακής τεχνολογίας που χρυσώνονται από το ηλεκτρονικό εμπόριο, δισεκατομμυριούχοι των πολυεθνικών φαρμάκου που κονομάνε τ’ άντερά τους, ψηφισμένοι τύραννοι που κυβερνούν με έκτακτες εξουσίες και ομιλούσες κεφαλές (χωρίς κουκούλα), οι οποίοι θυμίζουν τους κλασικούς κουκουλοφόρους και δαχτυλοδείχνουν τους αντιεμβολιαστές και όσους διαφωνούν με την κυρίαρχη «γραμμή».

Μαζί με την πανδημία ήρθαν και τα κοκτέιλ αντιβιοτικών, σελφ τεστ και ράπιντ τεστ με στυλεό (μπατονέτα) βυθισμένο στα ρουθούνια, μια από τα ίδια χωρίς ρουθουνάτες διεισδύσεις αλλά με σάλιο. Ερχονται μονοκλωνικά αντισώματα. Ευτυχώς, δεν έρχεται το κινεζικό σελφ τεστ και ράπιντ τεστ με στυλεό (μπατονέτα) βυθισμένο στον πισινούλη. Στον δρόμο είναι τα πειραματικά εμβόλια τα πόσιμα. Στα υπ’ όψιν, τα εμβόλια σε επίθεμα, με γεύση φράουλα. Τα εμβόλια κάνουν καλό και σε θωρακίζουν, αλλά πρέπει να τα βερνικώνεις (σαν το κέρατο) με επιπλέον δόσεις κάθε τόσο, για να μην ξεθυμάνουν, σαν την αγάπη σου για το «αμόρε» σου, που δεν θέλεις πια να το βλέπεις ούτε στη φωτογραφία.

Το «αμόρε» δεν το βλέπεις μεν, χαζεύεις δε στο γυαλί παρουσιαστές που κουνούν το δάχτυλο στο ανεύθυνο πόπολο και κάποια ημέρα των ημερών πάνε στα κανάλια τους άρρωστοι με κορονοϊό και τους κολλάνε όλους. Βλέπεις και ηθοποιούς που κατάπιαν αμάσητες τις συμπεριφορές Φιλιππίδη και Λιγνάδη, αλλά και τα Μνημόνια που έστειλαν στην ανεργία τη μισή Ελλάδα, να στρέφονται εναντίον ηθοποιού που τόλμησε να μη συνεχίσει να εμφανίζεται σε θέατρο μόνο για εμβολιασμένους, και γι’ αυτόν τον λόγο κατέβηκε η παράσταση και θα μείνουν άνεργοι οι συντελεστές της. Βλέπεις συνεδριάσεις επιτροπών που αλλάζουν γνώμη ανά διήμερο. Θαυμάζεις και απορείς με υπαλλήλους στα… σωβρακάδικα να κάνουν έλεγχο ταυτοτήτων και συμμορφώνεσαι με τις προσταγές των υπαλλήλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, που βγάζουν δουλειά για το κράτος – δίχως καν να μοριοδοτούνται για αυτό.

Πόσα βλέπεις και δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα μπορούσες να δεις…

Ενός κορονοϊού κακο…μύρια έπονται (newsbreak.gr)

Εὐρωπαίων περίγελα, ἀρχαίων παλιάτσοι

«Ἔθεσα τὸ ζήτημα τῶν Γλυπτῶν τοῦ Παρθενῶνα στὸν Πρωθυπουργὸ Boris Johnson σήμερα καὶ πρόθεσὴ μου εἶναι νὰ συνεχίσω νὰ ἐργάζομαι σκληρὰ ἕως τὴν ὁριστικὴ ἐπιστροφὴ τους στὸ Μουσεῖο τῆς Ἀκρόπολης. Θέλουμε νὰ συνεργαστοῦμε μὲ τὴν κυβέρνηση τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου καὶ τὸ Βρετὰνικὸ Μουσεῖο γιὰ τὴν ἐξεύρεση λύσης ποὺ θὰ καταστήσει δυνατὸ νὰ δεῖ κανεὶς τὰ Γλυπτὰ τοῦ Παρθενῶνα στὴν ὁλότητὰ τους, στὴν Ἀθήνα.[…] Δὲν τίθεται ἀμφιβολία πῶς μποροῦν νὰ ἐκτιμηθοῦν μὲ τὸν καλύτερο τρόπο εὑρισκόμενα στὸν χῶρο ποὺ ἀνήκουν. Ἔχει μεγάλη σημασία ἡ ὀπτικὴ σύνδεση τῶν γλυπτῶν μὲ τὸ ἴδιο τὸ μνημεῖο ποὺ τοὺς προσδίδει τὴν παγκόσμια ἀξία τους».

16/11/2021. Ἀπόσπασμα ἀπὸ δήλωση τοῦ πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὸν χαιρετισμὸ του στὰ ἐγκαίνια τῆς ἔκθεσης «Ancient Greeks: Science and Wisdom» στὸ Μουσεῖο Ἐπιστημῶν τοῦ Λονδίνου.

Μόνο ὡς εἰρωνεία μπορεῖ νὰ εκληφθεὶ τὸ αἴτημα τῶν μεγάλων ἀφελληνιστῶν, τῶν κομματαρχῶν, γιὰ ἐπαναπατρισμὸ τῶν γλυπτῶν τοῦ Παρθενῶνα. Σε ποιὰ πατρίδα νὰ ξανάρθουν τὰ κλοπιμαῖα; Μὲ ποιὰ Ἀθήνα θὰ συνδέονται… ὀπτικὰ καὶ τὰ κλεμμένα γλυπτὰ (ἄν καὶ ὅποτε ἐπιστραφοῦν) ἀλλὰ καὶ ἡ Ἀκρόπολις; Πῶς νοεῖ τὴν ὀπτικὴ σύνδεση ὁ πρωθυπουργὸς μὲ τὴν ἰσλαμοποιημένη φαβέλα ποὺ βρωμοκοπᾶ οὖρα καὶ κόπρανα, εἶναι γεμάτη μὲ τὰ ἐκζέματα καὶ τὶς πυορροοῦσες πληγὲς τῶν γκραφίτι καὶ στὴν ὁποία ἔχει...

...ἀποϊεροποιηθεῖ κάθε γωνιὰ της;  

Κι ἐμεῖς, ποὺ διὰ τῆς ψήφου ἤ τῆς ἀνοχῆς μας νομιμοποιοῦμε τὸ ἄγος πῶς μᾶς ἦρθε καὶ θέλουμε νὰ πάρουμε «πίσω» ὅσα ἔκλεψε ἕνας ξένος καὶ δὲν στρεφόμαστε πρῶτα στὸν ἑαυτὸ μας; Γιατὶ δὲν μαζεύουμε ἀπὸ τὸ λασπωμένο ἔδαφος τοῦ δημοσίου βίου τοὺς πολύτιμους λίθους ποὺ πετάξαμε σὰν ἀπορρίμματα; 

Κολοβώσαμε τὸ ἱερότερο κομμάτι τῆς ἄυλης καὶ ἄφθαρτης κληρονομιᾶς μας, τὴν ἴδια τὴν ταυτότητὰ μας, τὴν πάνσεπτη γλῶσσα μας μὲ προδοτικὰ νομοθετήματα. Τὴν κατάργηση τῆς καθαρεύουσας καὶ τὸν ἐξοβελισμὸ τῶν πνευμάτων ἀπὸ τὴν γλῶσσα κράτους καὶ λαοῦ ἐπέβαλαν διά… νόμων ποὺ ἔφεραν πρὸς ψήφιση ἀπὸ τὴ μία ὁ Γεώργιος Ράλλης, ὁ γιὸς δωσίλογου πρωθυπουργοῦ κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ Λευτέρης Βερυβάκης, ὁ ἀξιοθρήνητα γραφικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ μπρούτου, τριτοκοσμικοῦ ἐκφαυλισμοῦ τοῦ συλλογικοῦ βίου, ποὺ συνόψιζε τέλεια τὸ βδελυρὸ ΠΑΣΟΚ. Ἀπ’ ὅλα τὰ θέματα, αὐτὸ ἀξιολόγησαν ὡς μεῖζον οἱ κομματάνθρωποι τῆς παρακμῆς, οἱ ἄγγελοι τοῦ ἀφελληνισμοῦ: τὸν ἀπεμπλουτισμὸ τῆς γλώσσας, τὴν ἰσοπέδωση τοῦ ἐθνικοῦ λογισμικοῦ μας. 

Ἔτσι πριονίσαμε τοὺς κλάδους τοῦ δέντρου ποὺ μᾶς δρόσιζε μὲ τὸν στοργικὸ ἴσκιο τῆς Ἱστορίας του καὶ μᾶς ἔτρεφε μὲ τοὺς καρποὺς ἑνὸς ἀξεπέραστου πολιτισμοῦ. Ἔτσι πλήξαμε καίρια τὶς βαθιὲς ρίζες του, ποὺ ἁπλώνονται σ’ ὁλόκληρη τὴ γῆ ἀλλὰ ἀποξηραίνονται στὰ δικὰ μας χώματα.  

Ζητᾶμε πίσω αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀνήκουν ἐνῶ ἀπὸ καιρό τα ἔχουμε ἀποποιηθεῖ, τὰ ἔχουμε ἀποκηρύξει, χλευάζουμε ὅλους ὅσοι τὰ ὑπερασπίζονται, περιφρονοῦμε τὶς ἀξίες ποὺ ἐκπροσωποῦν, γκρεμίζουμε ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ τὰ δημιούργησε, ἐνταφιάζουμε περικαλλῆ μνημεῖα καὶ εὑρήματα διότι δὲν βρίσκουμε πόρους νὰ τα… ἀναδείξουμε. Ἔτσι καταχώνουμε τὰ δίδυμα ἀδελφάκια ὅσων «ἀπαιτοῦμε» νὰ μᾶς ἐπιστρέψουν οἱ ξένοι (βλ. βωμὸς Δώδεκα Θεῶν, οἰκία Πρόκλου κ.ά.). Τὸν ἐνταφιασμὸ τῶν ἀρχαιοτήτων μας τὸν ἀποτυπώνουμε, ὡς κτῆμα αγήραστης ἀθλιότητας, μὲ προχειρογραμμένες ἀποφάσεις δομημένες πάνω σὲ κατάπτυστα σκεπτικὰ δίχως κἂν νὰ κάνουμε δεύτερη σκέψη γιὰ τὸ μέγεθος τῆς ὕβρεως. 

Ἔχουμε εξώσει τοὺς θεοὺς ἀπὸ τὸν τόπο τους καὶ ἀναγνωρίζουμε ὅλες τὶς μεγάλες θρησκεῖες Ἀνατολῆς καὶ Δύσης ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἑλληνική. Τώρα, μάλιστα, ὁλοκληρώνουμε τὴν ἔξωση τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν τόπο του ἀνεχόμενοι κρατικὸ face control στοὺς ναοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τελικά, ὅμως, ἴσως νὰ ὑπάρχει μία πειστικὴ ἐξήγηση: θέλουμε πίσω τὰ γλυπτὰ τοῦ Παρθενῶνα γιὰ νὰ κόβουμε ἀκόμα πιὸ ἀκριβὸ εἰσιτήριο στοὺς ξένους ποὺ ἔρχονται νὰ βγάλουν σέλφι στὴν Ἀκρόπολη. 

Τὸ ὅλο σκηνικὸ παραπέμπει στὴν ποιητικὴ συλλογὴ τοῦ Κωστὴ Παλαμᾶ «Ἡ Πολιτεία καὶ ἡ Μοναξιὰ» καὶ εἰδικὰ στὸ Δεύτερο Βιβλίο, ποὺ περιλαμβάνεται τὸ ποίημα «Ἀποκριτικὴ Γραφὴ», ποὺ κραυγάζει:

«Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,

ραγιᾶδες ἔχεις, μάνα Γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,

κούφιοι καὶ ὀκνοὶ κατὰφρονᾶν τὴ θεία τραχιὰ σου γλῶσσα,

τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.

Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,

καὶ Μαμμωνάδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι Λεβαντῖνοι

λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι

κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Οἱ Ἀδιάβροχοι: Εὐρωπαίων περίγελα, ἀρχαίων παλιάτσοι (adiavroxoi.blogspot.com)

Αφοπλισμένοι σαν αστακοί

Παναγιώτης Λιάκος

Αμοιβαίες υποχωρήσεις = η Ελλάς υποχωρεί από τα δίκαιά της και η Τουρκία υποχωρεί σε όσα ζητάει από εμάς

Έχει ξαναγραφεί εδώ και, δυστυχώς, ουδείς ξενίστηκε από τη φράση: η Ελλάδα, και πυρηνικά όπλα να αποκτήσει, αν η ηγέτιδα τάξη της δεν είναι αντάξια του ιστορικού βάρους του έθνους μας θα ηττάται ακόμα κι από ημιθανή κρατίδια όπως τα Σκόπια (από τα οποία ηττηθήκαμε αναιμάκτως και ολοσχερώς, δωρίζοντάς τους όνομα, εθνότητα και γλώσσα).

Τα παραπάνω δεν είναι απαισιόδοξα, αλλά ρεαλιστικά. Στηρίζονται σε απτά δεδομένα, τα οποία προοιωνίζονται τα χειρότερα για την πορεία της χώρας. Στη συνέντευξη που έδωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, από το Μουσείο του Λούβρου, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ και στους δημοσιογράφους Νίκο Αλιάγα και Αντριάνα Παρασκευοπούλου, είπε το ακόλουθο μνημειώδες: «Δεν υπάρχουν άλλοι κανόνες για να λύνονται αυτά τα ζητήματα παρά μόνο το Διεθνές Δίκαιο. Εμείς αποδείξαμε και στην περίπτωση της Ιταλίας, και στην περίπτωση της Αιγύπτου ότι μπορούμε να κάνουμε τέτοιου είδους συμφωνίες. Συμφωνίες που απαιτούν, ναι, θα το πω ανοιχτά, και κάποιες αμοιβαίες υποχωρήσεις προκειμένου  να μπορούμε να πετύχουμε τελικά λύσεις που θα είναι προς όφελος όλων».

Η εικόνα ενός πρωθυπουργού να ανακοινώνει πρόθεση για εθνικές υποχωρήσεις την ίδια στιγμή που επισφραγίζει συμφωνία για αγορά φρεγατών τελευταίας τεχνολογίας από τη Γαλλία είναι και πρωτοφανής και ανεξήγητη και αξιοθρήνητη.

Μπορείτε να φανταστείτε τι θα γινόταν αν ο Πούτιν, την ίδια στιγμή που ανακοίνωνε την επιχειρησιακή ετοιμότητα και τη δυνατότητα μαζικής παραγωγής των πυραύλων Avangard*, δήλωνε ότι είναι έτοιμος για υποχωρήσεις στη διένεξη της Ρωσίας με την Ιαπωνία για την κυριαρχία στις Κουρίλες νήσους;

Μήπως αυτό το υπερμέγεθες πυρότουβλο που εκτοξεύτηκε από το πρωθυπουργικό κοσμοδρόμιο είναι αποτέλεσμα κάποιων ηλιθιωδέστατων συμβουλών που δέχθηκε από συμβούλους της συμφοράς;

Τελικά, μήπως εξοπλιζόμαστε για να παραδοθούμε και είμεθα… αφοπλισμένοι σαν αστακοί;

*Ο βαλλιστικός πύραυλος Avangard είναι ένα από τα τελευταία οπλικά συστήματα αιχμής που διαθέτουν οι Ρώσοι. Είναι «πρακτικά αόρατος», όπως τον έχει χαρακτηρίσει ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, με βεληνεκές 6.000 χιλιόμετρα και ο οποίος αναπτύσσει ταχύτητα ίσως και μεγαλύτερη των 33.000 χλμ./ώρα.

Αφοπλισμένοι σαν αστακοί | ΕΙΔΗΣΕΙΣ (newsbreak.gr)