Ποια «κοινωνία»;

από τον Don Jean-Michel Gleize, SSPX

                                        Άγαλμα του Αγίου Πέτρου με τα κλειδιά, στο Βατικανό

Κατά την εορτή των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ο Πάπας αναφέρθηκε στα κλειδιά ως σύμβολο της ενότητας της Εκκλησίας. Ο Άγιος Πατέρας μας, Πάπας Λέων ΙΔ΄, Βικάριος του Ιησού Χριστού και Υπέρτατος Κεφαλή ολόκληρης της παγκόσμιας Εκκλησίας, τέλεσε τη Λειτουργία για την εορτή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στις 29 Ιουνίου 2026, παρουσία των καρδιναλίων που συγκεντρώθηκαν στη Ρώμη για τη Συνέλευση.
Με αυτή την ευκαιρία, ο Πάπας απένειμε το παλλίον στους νέους μητροπολίτες αρχιεπισκόπους.

Στο κήρυγμα που εκφώνησε την ημέρα αυτή, ο Λέων ΙΔ΄ επέμεινε στην «πιστή και υπομονετική μέριμνα για ενότητα» που οφείλεται στον διάδοχο του Πέτρου και η οποία «εκφράζεται καλά από το σύμβολο των κλειδιών, με το οποίο συχνά τον αναγνωρίζουμε» (βλ. Ματθαίος 16:19).

Και στη συνέχεια ανέπτυξε τη μεταφορά: « Ένα κλειδί, στην πραγματικότητα, δεν σπάει τις πόρτες, αλλά τις ανοίγει και μετά τις κλείνει ξανά, βρίσκοντας τους σωστούς μοχλούς στο εσωτερικό και συνοδεύοντας τις κινήσεις τους, έτσι ώστε τα μπλοκ να αφαιρούνται, τα μάνταλα να γλιστρούν και οι πόρτες να περιστρέφονται ελεύθερα στους μεντεσέδες τους, ενώνοντας έτσι χώρους και μετατρέποντας πολλά απομονωμένα δωμάτια σε ένα ενιαίο φιλόξενο σπίτι ».[ΑΔΙΚΕΙΤΑΙ]

Υπό το φως αυτής της μεταφοράς, πώς πρέπει να κατανοήσουμε τον ορισμό της ενότητας και της κοινωνίας στην Εκκλησία;
« Με τον ίδιο τρόπο », εξηγεί ο Λέων ΙΔ΄, « η κοινωνία στην Εκκλησία δεν οικοδομείται προσκολλώμενος στις δικές του θέσεις, αλλά αναζητώντας, στην καρδιά κάθε ατόμου, σημεία συνάντησης στην Αλήθεια , υπό το φως της οποίας μόνο κάθε άτομο γίνεται όργανο ανάπτυξης για τον άλλον ».[ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΣΕΛΛΙΝΓΚ. ΝΕΟΦΑΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ]
Και εδώ τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: για ποια «Αλήθεια» μιλάμε περίπου;

Πρόσφατα, ο επίσκοπος της Μπουρζ, Μονσινιόρ Σιλβέν Μπατάιγ, επανέλαβε αυτή την σκέψη του Πάπα, όταν, σε δήλωσή του στις 13 Ιουλίου του περασμένου έτους, με την ευκαιρία των επισκοπικών χειροτονιών που πραγματοποιήθηκαν από την Εταιρεία του Αγίου Πίου Ι΄, ο νυν διάδοχος του Μονσινιόρ Ζερόμ Μπο δήλωσε: « Δεν ονειρευόμαστε μια ενότητα συμβιβασμού, βασισμένη στην ασάφεια » (1 ).

Κι εμείς απορρίπτουμε αυτή την ασάφεια, καθώς είναι αλήθεια ότι από τη στιγμή που κάποιος έχει κατανοήσει πλήρως την κατάσταση, « κάθε προσπάθεια να διαλύσει κανείς τις παρεξηγήσεις θα είχε μόνο ως αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό τους » (2 ).
Και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, από την αρχή της, η Εταιρεία έχει σαφώς καθορίσει τους βαθύτερους λόγους της στάσης της, οι οποίοι είναι οι λόγοι για την υπακοή της στο Ματζιστέριο της Καθολικής Εκκλησίας και, ταυτόχρονα, οι λόγοι για την ανυπακοή της Δεύτερης Βατικανού Συνόδου σε αυτό το ίδιο Μαγιστήριο.

Και παρόλο που αυτή η δήλωση μπορεί να φαίνεται βαρυσήμαντη, παραμένει αληθινή.

Σημειώνουμε επίσης ότι, από την πλευρά της Ρώμης και των επισκοπών όλου του κόσμου, στη Γαλλία όπως και αλλού, η ασάφεια απορρίπτεται εξίσου ως απαράδεκτη, και απορρίπτεται ακριβώς στο όνομα των κειμένων της Συνόδου, τα οποία, αν διαβαστούν υπό το φως της βαθιάς λογικής τους, δυστυχώς διαφεύγουν κάθε ασάφειας· διότι μεταφέρουν έναν νέο ορισμό της Εκκλησίας και της ενότητάς της, έναν ορισμό που έρχεται σε σαφή και σαφή αντίθεση με τον ορισμό της Εκκλησίας όπως την δίδασκε πάντα το Ματζιστέριο μέχρι σήμερα.
Η ενότητα της Εκκλησίας δεν εμφανίζεται πλέον ως ενότητα της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά ως ενότητα της Εκκλησίας του Χριστού, η οποία «υπάρχει» μόνο στην Καθολική Εκκλησία και η οποία είναι επίσης «παρούσα και ενεργή» εκτός της ορατής δομής της Καθολικής Εκκλησίας: στις ξεχωριστές κοινότητες που ονομάζονται «μη Καθολικοί Χριστιανοί».
Η ενότητα των Χριστιανών, η οποία είναι ο στόχος του οικουμενισμού, αποκτά τότε το πλήρες νόημά της, χωρίς καμία αμφισημία, αφού η ενότητα της Εκκλησίας του Χριστού είναι αυτή που προοδεύει και παραμένει διακριτή από την ενότητα της Καθολικής Εκκλησίας . Όπως αναφέρει ρητά το διάταγμα Unitatis Redintegratio
της Δεύτερης Βατικανή Συνόδου, μέσω του οικουμενισμού, « σιγά σιγά, αφού ξεπεράσουν τα εμπόδια που εμποδίζουν την τέλεια εκκλησιαστική κοινωνία, όλοι οι Χριστιανοί θα βρεθούν συγκεντρωμένοι για μια ενιαία ευχαριστιακή τελετή, στην ενότητα μιας και μοναδικής Εκκλησίας. Αυτή την ενότητα ο Χριστός την χάρισε στην Εκκλησία Του εξαρχής. Πιστεύουμε ότι υπάρχει αμετάκλητα στην Καθολική Εκκλησία και ελπίζουμε ότι θα αυξάνεται μέρα με τη μέρα μέχρι το τέλος του χρόνου ». Πέρα από κάθε ασάφεια, δηλώνεται σαφώς εδώ τόσο ότι: 1) η ενότητα που χάρισε ο Χριστός στην Εκκλησία Του - επομένως η ενότητα της Εκκλησίας του Χριστού - «υπάρχει αμετάκλητα» στην Καθολική Εκκλησία , όσο και ότι: 2) «ελπίζουμε ότι θα αυξάνεται μέρα με τη μέρα», αφού είναι «παρούσα και ενεργή» μόνο εκτός της ενότητας της Καθολικής Εκκλησίας. Γιατί, λοιπόν, η Εταιρεία του Αγίου Πίου Ι΄ θεωρείται σχισματική;

Πολύ απλά επειδή απορρίπτει αυτή τη νέα εκκλησιολογία που επιδιώκει να θεσπίσει μια πραγματική διάκριση μεταξύ της Εκκλησίας του Χριστού και της Καθολικής Εκκλησίας . Αυτή η απόρριψη εκφράστηκε επίσης πρόσφατα στην ομολογία πίστης της 24ης Ιουνίου, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος Λεφέβρ την σημείωσε στο κήρυγμα που εκφώνησε για τις επισκοπικές χειροτονίες της 30ής Ιουνίου 1988:
« Και γιατί, Μονσινιόρ (θα ερωτηθώ), διακόψατε αυτές τις συζητήσεις που φαινόταν να έχουν κάποια επιτυχία; Ακριβώς επειδή, ενώ υπέγραφα το πρωτόκολλο (συμφωνίας), ο απεσταλμένος του Καρδινάλιου Ράτσινγκερ, που μου έφερε αυτό το πρωτόκολλο για να υπογράψω, μου έδωσε μια επιστολή που μου ζητούσε να ζητήσω συγχώρεση για τα λάθη που είχα κάνει. Αν κάνω λάθος, αν διδάσκω λάθη, είναι σαφές ότι πρέπει να επιστρέψω στην Αλήθεια, σύμφωνα με εκείνους που μου έστειλαν αυτό το έγγραφο για να υπογράψω, και να αναγνωρίσω τα λάθη μου. Δηλαδή: Αν αναγνωρίσετε τα λάθη σας, θα σας βοηθήσουμε να επιστρέψετε στην αλήθεια. Και τι είναι αυτή η αλήθεια για αυτούς; Αν όχι η αλήθεια της Β' Βατικανού, αν όχι η αλήθεια αυτής της συνοδικής Εκκλησίας, αυτό είναι σαφές! Συνεπώς, είναι σαφές ότι για το Βατικανό, η μόνη αλήθεια που υπάρχει σήμερα είναι η συνοδική αλήθεια, είναι «το πνεύμα της συνόδου», είναι το πνεύμα της Ασίζης. Αυτή είναι η αλήθεια του σήμερα. Και δεν το θέλουμε αυτό για τίποτα στον κόσμο, για τίποτα στον κόσμο! »

Όταν ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ λέει ότι η κοινωνία στην Εκκλησία πρέπει να οικοδομείται « αναζητώντας, στην καρδιά κάθε ανθρώπου, σημεία σύγκλισης στην Αλήθεια », αναφέρεται αναμφισβήτητα ακριβώς σε αυτή τη νέα αλήθεια της Β' Βατικανού.
Η Εταιρεία, και μαζί της οι έξι επίσκοποι της, τέσσερις από τους οποίους χειροτονήθηκαν την 1η Ιουλίου του περασμένου έτους, δεν την θέλουν για τίποτα στον κόσμο, επειδή αυτή η αλήθεια είναι μια ψευδής Αλήθεια. Έχει μόνο την εμφάνιση της αλήθειας, μεταμφιεσμένη σε Ματζιστέριο, και στην πραγματικότητα είναι απλώς η έκφραση σφαλμάτων που έχουν ήδη καταδικαστεί από αυτό το Ματζιστέριο.
Και η Εταιρεία, με τους έξι πλήρως Καθολικούς επισκόπους της, ελπίζει ολόψυχα ότι ο Πάπας και ο Καρδινάλιος Φερνάντες δεν θα είναι τόσο άκαμπτοι στις θέσεις τους σχετικά με μια θεολογία που, έχοντας βρει τη μεγαλύτερη έκφρασή της στη Β' Βατικανή Σύνοδο, παραμένει αμφισβητήσιμη σε περισσότερα από ένα σημεία, υπό το φως των αιώνων διδασκαλιών του Μαγιστέριου της Εκκλησίας, όπως είναι σαφώς φανερό από την ομολογία πίστης που δημοσίευσε η Εταιρεία στις 24 Ιουνίου του περασμένου έτους.

Επιπλέον, ο Λέων ΙΔ΄ ολοκλήρωσε το κήρυγμα της 29ης Ιουνίου απευθύνοντας με χαρά « έναν εγκάρδιο χαιρετισμό στα μέλη της αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που έστειλε ο αγαπητός μου αδελφός, η Αυτού Αγιότητα Βαρθολομαίος, με επικεφαλής τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Χαλκηδόνας Εμμανουήλ ».
Αυτή η αντιπροσωπεία, ωστόσο, παραμένει σχισματική για πάνω από εννέα αιώνες, παρά την ανάκληση από τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄ το 1964 του αναθέματος του αφορισμού κατά του Μιχαήλ Κηρουλάριου, που εκδόθηκε κατά τη διάρκεια του σχίσματος του 1054.

Μακριά από κάθε σχισματικό πνεύμα, η Αδελφότητα ομολογεί την ίδια πίστη με τον Απόστολο Άγιο Πέτρο, πίστη στο Πρωτείο του Επισκόπου Ρώμης. Και για αυτόν τον λόγο, τολμά να ελπίζει από τον Άγιο Πατέρα τουλάχιστον έναν «εγκάρδιο χαιρετισμό», ακόμη πιο άξιο αφού, σε αντίθεση με τους Ορθόδοξους επισκόπους Βαρθολομαίο και Εμμανουήλ, και επίσης σε αντίθεση με την κα Σάρα Μάλαλι, ο φερόμενος ως Αγγλικανός «αρχιεπίσκοπος» του Καντέρμπουρι δέχθηκε από τον Πάπα στο Βατικανό στις 27 Απριλίου (3 ), και πάλι σε αντίθεση με τους 14 φερόμενους ως Λουθηρανούς επισκόπους της Νορβηγίας (6 γυναίκες και οκτώ άνδρες), που επίσης έγιναν δεκτοί στο Βατικανό από τον Λέοντα ΙΔ΄ τον περασμένο Αύγουστο στις 26 (4 ), προτίθεται να παραμείνει πιστή στους ορισμούς των οικουμενικών συνόδων της Λυών Α΄ και Β΄, της Φλωρεντίας, του Τρέντου και της Βατικανού Α΄.[ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ.]

ΣΗΜΕΙΩΜΑ

1 . https://www.diocese-bourges.org/actualites/16137-les-ordinations-episcopales-de-la-fraternite-saint-pie-x-
points-de-repere-pour-comprendre-la-situation-editorial-de-monseigneur-bataille/
2 . Étienne Gilson, Matières et formes , Vrin. 1964, σελ. 20.
3. https://laportelatine.org/actualite/leon-xiv-et-madame-mullaly
4 - https://fr.zenit.org/2026/08/26/leon-xiv-la-bonte-et-la-charite-ont-le-pouvoir-de-desarmer/ ;
https://www.vaticannews.va/fr/pape/news/2026–08/leon-xiv-petits-
gestes-bonte-charite-peuvent-desamorcer-conflits.html

Ο πατήρ Jean-Michel Gleize ήταν καθηγητής απολογητικής, εκκλησιολογίας και δόγματος στο Σεμινάριο του Αγίου Πίου Ι΄ στην Écône για σχεδόν τριάντα χρόνια.
Είναι ο κύριος εκδότης του περιοδικού Courrier de Rome .
Συμμετείχε στις δογματικές συζητήσεις μεταξύ της Ρώμης και της Εταιρείας του Αγίου Πίου Ι΄ μεταξύ 2009 και 2011.
Σήμερα ασκεί το αποστολικό του αξίωμα στο Παρίσι, στην εκκλησία του Saint-Nicolas-du-Chardonnet, όπου οι διαλέξεις του για την Εκκλησία παρακολουθούνται ευρέως. Διδάσκει επίσης στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο του Αγίου Πίου Ι΄

Quale «comunione» ? - Articolo di Don Jean-Michel Gleize, FSSPX

Μια εμπνευσμένη Εκκλησία;

από τον Don Jean-Michel Gleize, SSPX

                         Ομαδική φωτογραφία στο κλείσιμο της Συνόδου για τη συνοδικότητα 2024

1 . Το κείμενο που ψήφισε η Συνοδική Συνέλευση το Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2024 δημοσιεύτηκε ως έχει από τον Πάπα Φραγκίσκο, χωρίς να κάνει διορθώσεις. Έτσι έγινε αμέσως το κείμενο αναφοράς της Συνόδου.
Στην καταληκτική ομιλία του, ο Ανώτατος Ποντίφικας δήλωσε ότι «δεν είχε πρόθεση να δημοσιεύσει μια Αποστολική προτροπή» και ότι ήθελε «να αναγνωρίσει έτσι την αξία του συνοδικού ταξιδιού που ολοκληρώθηκε» (1).
Στην εφημερίδα Le Figaro της 27ης Οκτωβρίου, ο Jean-Marie Guénois, ένας πάντα ενημερωμένος παρατηρητής, σχολίασε: «Με το να εγκαταλείψει τη συνοδική περίληψή του, ο Φραγκίσκος ήθελε να δώσει το παράδειγμα της εφαρμογής μιας πιο δημοκρατικής Εκκλησίας σε σχέση με τον συγκεντρωτισμό και την ιεραρχία λειτουργία της πυραμίδας" (2 ).

2. Εδώ έχουμε βασικά τη μεγάλη αμφισβήτηση, που επιδιώκεται ξεκινώντας από τη Β' Σύνοδο του Βατικανού με την ολοένα και πιο προχωρημένη εφαρμογή της νέας εκκλησιολογίας του Lumen gentium , αλλά είναι επίσης απαραίτητο να κατανοήσουμε την πλήρη βαρύτητα της. η οποία πρέπει να αξιολογηθεί υπό το πρίσμα της αρχής της παραδοσιακής εκκλησιολογίας στην οποία αντιτίθεται.
Η Εκκλησία είναι ουσιαστικά μια άνιση κοινωνία, στην οποία πρέπει να γίνεται διάκριση ανάμεσα στους ποιμένες και τα πρόβατα, στους γιατρούς που διδάσκουν και στους πιστούς που μαθαίνουν.
Μέχρι τώρα συνηθιζόταν να γίνεται διάκριση μεταξύ της Εκκλησίας που διδάσκει και της Εκκλησίας που μαθαίνει.
Η Συνοδική Εκκλησία του Φραγκίσκου, στην οποία η Σύνοδος θέλει να είναι το σώμα του sensus fidei του Λαού του Θεού, αντιπροσωπεύει την πρακτική άρνηση αυτής της διάκρισης.
Η Συνοδική Εκκλησία, η Εκκλησία της ακρόασης, είναι τώρα μια Εκκλησία εξ ολοκλήρου εμπνευσμένη από το Πνεύμα, στην οποία τα μέλη της ιεραρχίας δεν έχουν πλέον το καθήκον να διατυπώνουν αυτό που «το Πνεύμα λέει στις εκκλησίες» (3 ).

3. Είναι δελεαστικό να στραφούμε ενάντια σε αυτή τη νέα εκκλησιολογία στην αρχή στην οποία ισχυρίζεται ότι βασίζεται. Η αντίσταση των Καθολικών της Παράδοσης ενάντια στις καινοτομίες του Συμβουλίου δεν θα ήταν επίσης η έκφραση αυτού του sensus fidei , η έκφραση μιας υπερφυσικής έμπνευσης που καθοδηγεί τα πρόβατα στη μέση της παρακμής των ποιμένων τους;
Από την άλλη, δεν είναι ίσως ο Άγιος Ιλάριος ο συγγραφέας αυτής της περίφημης έκφρασης, που θα επιβεβαίωνε αυτή την ερμηνεία: « Τα αυτιά του λαού είναι πιο ιερά από τις καρδιές των ιερέων » (4 )? Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι εάν αυτή η αρχή του sensus fidei, η αρχή της άμεσης έμπνευσης του Πνεύματος στις καρδιές των πιστών, γίνει δεκτή και προς όφελος της Παράδοσης,γίνεται δύσκολο να ξεφύγουμε από τη σύγχυση. Πράγματι, πώς μπορούμε να αποφασίσουμε για την αυθεντικότητα της έμπνευσης και να διακρίνουμε ανάμεσα στο sensus fidei των παραδοσιακών και αυτό των μοντερνιστών; Η χρήση του αρνητικού κριτηρίου που εξήγγειλε ο Άγιος Παύλος στην προς Γαλάτας Επιστολή (Ι, 8) θα είναι μάταιη, λόγω του ότι η ακριβής ερμηνεία του παραμένει υπό υπόθεση και εξαρτάται από την κατ' αρχήν έμπνευση. Ποιο άλλο σώμα εκτός από αυτό της Συνόδου θα μπορούσε λοιπόν να διακρίνει την αυθεντική έκφραση της εκκλησιαστικής συνείδησης; 

4. Ο καρδινάλιος Jean-Baptiste Franzelin, για να εξηγήσει σωστά το απόφθεγμα του Saint Hilary, δηλώνει ( 5 ): «Θα ήταν εντελώς παράλογο να πιστεύουμε ότι ο λαός αποτελούσε δικαστές των ιερέων, γιατί η τάξη είναι ακριβώς αντίθετη και οι καρδιές των ιερέων, η συνείδηση ​​της πίστης τους και η καθολική ευφυΐα των ποιμένων, μένοντας στήν  ενότητα της Εκκλησίας, είναι η υπουργική αιτία και το όργανο, χάρη στο οποίο το Πνεύμα της αλήθειας διαμορφώνει τα ιερά αυτιά των ανθρώπων, διαμορφώνοντας την καθολική αίσθηση και ευφυΐα όσων έχουν το καθήκον να ακούν, να μαθαίνουν και να αποδίδουν την υπακοή της πίστης ".

Το περίφημο sensus fidei του Βατικανού Β' είναι μια ψεύτικη αρχή, στερούμενη κάθε στέρεου θεμέλιου στην Παράδοση της Εκκλησίας. Από την άλλη πλευρά, οι Πατέρες και οι θεολόγοι δεν χρησιμοποιούν ποτέ αυτή την έκφραση, αλλά μιλούν για την «καθολική αίσθηση» ή ακριβέστερα για την «υπακοή της πίστεως», αναφερόμενοι σε όσα λέει ο Άγιος Παύλος στην Προς Ρωμαίους Επιστολή του , κεφάλαιο Ι, στίχος 5
Και πάνω απ' όλα, η έκφραση που έχει γίνει κλασική είναι αυτή που κληρονόμησε από τον Άγιο Ιγνάτιο, της « cum Ecclesia ». Επαρκώς επεξηγηματική έκφραση, στην οποία το «cum» πρέπει να κατανοηθεί με την έννοια της εξάρτησης της μαθητευόμενης Εκκλησίας από τη διδασκόμενη Εκκλησία, όπως υποδεικνύεται από τους δεκαοκτώ κανόνες πιστότητας που υπέδειξε ο Άγιος Ιγνάτιος για να εξηγήσει το νόημα της έκφρασης.

5. Η αντίσταση της Παράδοσης στα λάθη της νέας εκκλησιολογίας, όπως και σε όλα αυτά της Β' Συνόδου του Βατικανού, εξηγείται ουσιαστικά γιατί ήταν ακριβώς η αντίσταση της μαθητευόμενης Εκκλησίας, αντίσταση της Εκκλησίας που είχε ήδη μορφωθεί επειδή έλαβε από τους ποιμένες της. το αναλλοίωτο δόγμα της πίστης, το θεϊκά αποκαλυπτόμενο καθολικό δόγμα.
Κανένα sensus fidei , με την έννοια της άμεσης έμπνευσης του Αγίου Πνεύματος, δεν θα μπορούσε ποτέ να εξηγήσει αυτή την αντίσταση και μόνο, ανεξάρτητα από το κήρυγμα της διδασκόμενης Εκκλησίας.
Τόσο πολύ που η Εκκλησία παραμένει πάντα αυτή που είναι, ακόμη και σε περιόδους κρίσης, ακόμη και στην εποχή μετά το Βατικανό Β': μια ουσιαστικά άνιση κοινωνία στην οποία η μαθητευόμενη Εκκλησία αντιδρά πάντα ανάλογα με το κήρυγμα της διδασκάλου Εκκλησίας.
Αυτή είναι η αυθεντική έννοια του κριτηρίου που διατυπώνει ο Άγιος Παύλος στην προς Γαλάτες Επιστολή : « praeterquam quod evangelizavimus vobis ».
Η Εκκλησία που μαθαίνει πρέπει να θεωρεί ως ανάθεμα ένα δόγμα αντίθετο από αυτό που έχει διδαχθεί. Οι πιστοί που στα χρόνια που ακολούθησαν τη Σύνοδο ήταν οι πρώτοι που αντέδρασαν εγκαταλείποντας τις ενορίες τους όπου άκουσαν να κηρύσσεται άλλο Ευαγγέλιο, ενώθηκαν με τους ιερείς που έμειναν πιστοί, παραμένουν ακόμη και σήμερα, με το πέρασμα του χρόνου, το εμβληματικό παράδειγμα αυτού». υπακοή πίστεως» που χαρακτηρίζει τη μαθητευόμενη Εκκλησία ως τέτοια, την Εκκλησία ήδη προσανατολισμένη στην πίστη λόγω του κηρύγματος των ποιμένων της.
Και η δράση του Αγίου Πνεύματος δεν μπορεί να τό αντικρούσει αυτό.

6. Κάποτε η ιστορία θα αποδώσει δικαιοσύνη, αναγνωρίζοντας σε αυτή τη συμπεριφορά την έκφραση της πιο αγνή υπακοής του μικρού ποιμνίου που παρέμεινε πιστό σε πλήρη συμμόρφωση με το θεϊκό σχέδιο που επιθυμούσε ο Θεός για την Εκκλησία Του.
Και η Συνοδική Εκκλησία του Φραγκίσκου, η Εκκλησία του sensus fidei του Βατικανού Β', θα εμφανιστεί επίσης γι' αυτό που είναι: η επίμονη έκφραση αυτής της προτεσταντοποίησης της οποίας η πρόσφατη Σύνοδος στοχεύει να είναι μια περαιτέρω επιτάχυνση.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 - https://www.vatican.va/content/francesco/fr/speeches/2024/
october/documents/20241026-sinodo-vescovi.html
2 – https://www.lefigaro.fr/actualite-france/les-cinq-nouveautes-qui-vont-guider-la-nouvelle-gouvernance-de-l-eglise-catholique-20241027
3 – Δείτε την παρέμβασή μας: «La Papauté au risque du Synode» [Ο παπισμός σε κίνδυνο της Συνόδου] στο Synodalité ou romanité . Πρακτικά του XVII Θεολογικού Συνεδρίου της Courrier de Rome , Παρίσι, 13 Ιανουαρίου 2024, Courrier de Rome , 2024, σελ. 113-151.
4 – Saint Hilary, Contre Auxence [Against Auxentius], n° 6 σταλατινικά Migne , t. Χ, 613.
5 – Jean Baptiste Franzelin, SJ, La Tradition divine , thèse 12, n° 209, Courrier de Rome, 2008, p. 149.

Una Chiesa ispirata? - Articolo di Don Jean-Michel Gleize, FSSPX

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΑΝ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.

Το αίνιγμα του θανάτου, όπως και το ανεξήγητο του έρωτα, δεν φωτίζονται με τον ατομοκεντρισμό των απαιτήσεων της νόησης, φωτίζονται μόνο από την οδό της μετοχής. Και η μετοχική γνώση κερδίζεται μόνο μέσα από το άθλημα της ελευθερίας, δηλαδή της ερωτικής αυτοπαραίτησης και αυτοπροσφοράς. Μια υποχρεωτική αθανασία θα ήταν μια εξ ορισμού κόλαση. Η μόνη αιώνια μη-κόλαση που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους είναι: να υπάρχεις, επειδή ελεύθερα θέλεις να υπάρχεις, με πληρέστερη χαρά της ύπαρξης τον έρωτα. Είναι το εκκλησιαστικό ευ-αγγέλιο.

Η ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΓΙΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΘΟΤΙ ΕΦΑΡΜΟΣΙΜΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ. ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΜΟΥ. ΤΟΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΑΕΡΑ ΤΟΝ ΚΟΠΑΝΙΣΤΟ ΚΑΘΟΤΙ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΕ.

Ανώνυμος είπε...

Κολ 3:17 – 25; 4:1
Ἀδελφοί, πᾶν ὅ,τι ἂν ποιῆτε ἐν λόγῳ ἢ ἐν ἔργῳ, πάντα ἐν ὀνόματι Κυρίου Ἰησοῦ, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ δι᾽ αὐτοῦ. Αἱ γυναῖκες ὑποτάσσεσθε τοῖς ἀνδράσιν, ὡς ἀνῆκεν ἐν Κυρίῳ. Οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας καὶ μὴ πικραίνεσθε πρὸς αὐτάς. Τὰ τέκνα ὑπακούετε τοῖς γονεῦσι κατὰ πάντα· τοῦτο γάρ ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ. Οἱ πατέρες μὴ ἐρεθίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἵνα μὴ ἀθυμῶσιν. Οἱ δοῦλοι ὑπακούετε κατὰ πάντα τοῖς κατὰ σάρκα κυρίοις, μὴ ἐν ὀφθαλμοδουλίαις, ὡς ἀνθρωπάρεσκοι, ἀλλ᾽ ἐν ἁπλότητι καρδίας, φοβούμενοι τὸν Θεόν. καὶ πᾶν ὅ,τι ἐὰν ποιῆτε, ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε, ὡς τῷ Κυρίῳ καὶ οὐκ ἀνθρώποις, εἰδότες ὅτι ἀπὸ Κυρίου ἀπολήψεσθε τὴν ἀνταπόδοσιν τῆς κληρονομίας· τῷ γὰρ Κυρίῳ Χριστῷ δουλεύετε· ὁ δὲ ἀδικῶν κομιεῖται ὃ ἠδίκησε, καὶ οὐκ ἔστι προσωποληψία. Οἱ κύριοι τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἰσότητα τοῖς δούλοις παρέχεσθε, εἰδότες ὅτι καὶ ὑμεῖς ἔχετε Κύριον ἐν οὐρανοῖς.

Λκ 18:15 – 17, 26 – 30
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσέφερον τῷ Ἰησοῦ καὶ τὰ βρέφη ἵνα αὐτῶν ἅπτηται· καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτὰ εἶπεν· ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν. Λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· καὶ τίς δύναται σωθῆναι; ὁ δὲ εἶπε· τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν. Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ γονεῖς ἢ ἀδελφοὺς ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὃς οὐ μὴ ἀπολάβῃ πολλαπλασίονα ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον.

Εβρ 7:26 – 28, 8:1 – 2
Ἀδελφοί, τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, ὃς οὐκ ἔχει καθ᾽ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον. Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

Η νέα ποιμαντική φροντίδα του Φραγκίσκου, μέρος δεύτερο. από τον Don Jean-Michel Gleize, SSPX

 

 Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2024
Ο Πάπας Φραγκίσκος στη διαθρησκευτική συνάντηση
στο Καθολικό Κολλέγιο της Σιγκαπούρης

 

 Mέρος Πρώτο

 

1 . Οι – σκανδαλώδεις – δηλώσεις του Πάπα Φραγκίσκου την περασμένη 13η Σεπτεμβρίου 2024 (1 ), μπορούν να γίνει κατανοητές ως μια λεπτή μορφή αδιαφορίας, εάν κατανοηθούν υπό το φως της Β' Συνόδου του Βατικανού.
Το Σύνταγμα Lumen Gentium για την Εκκλησία, που ολοκληρώθηκε με το Διάταγμα Unitatis Redintegratio για τον οικουμενισμό και τη Διακήρυξη Nostra Aetate για τις μη χριστιανικές θρησκείες, απορρίπτει την ίδια την αρχή του θρησκευτικού πλουραλισμού, δηλαδή την ιδέα ότι όλες οι θρησκείες είναι ίσης αξιοπρέπειας, αλήθειας και αποτελεσματικότητας στο θέμα της σωτηρίας. Οι διδασκαλίες του Βατικανού Β' παραδέχονται τη σωτηριολογική αξία όλων των θρησκειών, υπό την προϋπόθεση ότι γίνεται κατανοητή με διαφοροποιημένο τρόπο, σε σχέση με την πρωτοκαθεδρία της Εκκλησίας του Χριστού, που υπάρχει στην Καθολική Εκκλησία.

2. Από την άλλη πλευρά, η ιδέα του θρησκευτικού πλουραλισμού κατανοητή με τη στενή έννοια αποτέλεσε το αντικείμενο μιας κριτικής αξιολόγησης από την Congregation for the Doctrine of the Faith, που διευθύνθηκε τότε από τον Καρδινάλιο Joseph Ratzinger, σε μια ειδοποίηση που δημοσιεύτηκε στο L' Osservatore Romano της 26ης Φεβρουαρίου 2001. Στη συνέχεια, η Αγία Έδρα εμπνεύστηκε από τη δημοσίευση του βιβλίου του Ιησουίτη πατέρα Jacques Dupuis, Towards a Christian theology of θρησκευτικού πλουραλισμού , που κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία το 1997, για να αντιδράσει και να υποδείξει το αληθινό νόημα των κειμένων του Συμβουλίου που πιστεύεται ότι επέτρεπε τον θρησκευτικό διάλογο (2 ). Η Καθολική θρησκεία, και μόνο αυτή,
αντιπροσωπεύει την πληρότητα, ή την τέλεια κατάσταση, της οικονομίας της σωτηρίας, ενώ οι μη χριστιανικές θρησκείες και οι μη καθολικές χριστιανικές ομολογίες αντιπροσωπεύουν μόνο μια μερική κατάσταση, σε διαφορετικούς βαθμούς, ακόμη και αν είναι αληθινή.
Με άλλα λόγια, και για να πάρουμε το παράδειγμα που χρησιμοποίησε ο Πάπας Φραγκίσκος στη συνάντησή του με τους νέους της Σιγκαπούρης, η καθολική θρησκεία, και μόνο αυτή, αντιπροσωπεύει την πληρέστερη γλώσσα για να φτάσει κανείς στον Θεό, ενώ άλλες θρησκείες δεν έχουν την ίδια ακρίβεια . Αλλά το γεγονός παραμένει ότι, σύμφωνα με τον Πάπα Φραγκίσκο, όλες οι θρησκείες είναι μονοπάτια που οδηγούν στον Θεό, ακόμη κι αν μετριαστούν, ο θρησκευτικός πλουραλισμός παραμένει αυτό που είναι: μια νέα μορφή του ίδιου λάθους ή μια παραλλαγή.

3. Η σκέψη του Φραγκίσκου αντιστοιχεί σε αυτή την παραλλαγή, σε συνέχεια με το Βατικανό Β';
Η συνέχιση της δήλωσής του, πρέπει να πούμε, θα καθιστούσε δυνατή την αμφιβολία.
«Μα ο Θεός μου είναι πιο σημαντικός από τον δικό σου!», «Είναι αλήθεια; Υπάρχει μόνο ένας Θεός και εμείς, οι θρησκείες μας είμαστε γλώσσες, δρόμοι προς τον Θεό».
Εάν καμία θρησκεία δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οδηγεί στον Θεό πιο σημαντική από τις άλλες, πού είναι ο μετριασμός του πλουραλισμού; Και πού είναι η συνέχεια;

4. Πολύ σωστά, την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου, ο βασιλεύων Ανώτατος Ποντίφικας επέστρεψε στις δηλώσεις του στη Σιγκαπούρη, για να διευκρινίσει τη σημασία τους. Μάλιστα, ο Πάπας Φραγκίσκος δήλωσε σε μια οικουμενική ομάδα νέων ότι η διαφορετικότητα των θρησκευτικών τους ταυτοτήτων «είναι δώρο Θεού». Στο μήνυμά του που κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου, απευθύνθηκε στους νέους που συγκεντρώθηκαν στα Τίρανα για τη συνάντηση "Med14" που είχε ως θέμα " Προσκυνητές της ελπίδας, οικοδόμοι της ειρήνης ". Απευθυνόμενος στη συνέλευση, ο Φραγκίσκος δήλωσε: «Ο Θεός αγαπά κάθε άνθρωπο, δέν κάνει διαφορές μεταξύ μας». Στό Κάλεσμα για την ανάπτυξη της «ενότητας», ο Φραγκίσκος περιέγραψε την ποικιλομορφία της θρησκευτικής προέλευσης των συμμετεχόντων ως «δώρο από τον Θεό». Και πρόσθεσε: «Σας προσκαλώ να μάθετε να διακρίνετε τα σημεία των καιρών μαζί. Κοιτάξτε τη διαφορά στις παραδόσεις σας ως πλούτο, ο πλούτος που επιθυμεί ο Θεός δεν είναι ομοιομορφία, και η ποικιλομορφία των πολιτιστικών και θρησκευτικών σας ταυτοτήτων είναι ένα δώρο από τον Θεό. Είθε η αμοιβαία εκτίμηση να μεγαλώσει ανάμεσά σας, σύμφωνα με τη μαρτυρία των προγόνων σας».

5. Τι άλλο να πω; Εάν η ενότητα δεν είναι ομοιομορφία, και εάν πρέπει να επιτευχθεί στην πολυμορφία, δεν θα πρέπει να μετριαστεί ο μεμονωμένος πλουραλισμός; Και η συνέχεια με το Βατικανό II γίνεται όλο και πιο προβληματική.

6. Μετριασμένος ή όχι, ο θρησκευτικός πλουραλισμός -ή αδιαφορία- σε κάθε περίπτωση αντιπροσωπεύει μια αίρεση αντίθετη με τις αποκαλυπτόμενες θείες διδασκαλίες, όπως αυτές έχουν συνεχώς προταθεί για τη σύμφωνη γνώμη της πίστης μας από το Ματζιστέριο της Εκκλησίας. Αυτό επιβεβαιώνει συνεχώς την αναγκαιότητα της Εκκλησίας για σωτηρία, χρησιμοποιώντας μια πολύ ακριβή έκφραση που καθιστά σαφές ότι αυτή η αναγκαιότητα είναι απόλυτη: έξω από την Εκκλησία, δηλαδή για την αποτελεσματικότητα μιας μη Καθολικής θρησκείας, τίποτα δεν μπορεί να σωθεί. Αυτό ήταν το Επάγγελμα της Πίστεως που επιβλήθηκε στους Βαλδένσιους υπό τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ', το 1208 (DS 792). Αυτό ήταν το Επάγγελμα της Πίστεως της Τέταρτης Συνόδου του Λατερανού το 1215 (DS 802).
Αυτή είναι η διδασκαλία του Bull Unam Sanctam του Πάπα Βονιφάτιο VIII, το 1302. αυτή της Επιστολής που έστειλε ο Πάπας Κλήμης ΣΤ' στον Καθολικό των Αρμενίων Μεχιτάρ το 1351 (1051). αυτό του Διατάγματος για τους Ιακωβίτες, στον ΤαύροCantate Domino από τον Πάπα Ευγένιο Δ', το 1442 (DS 1351). Αυτή είναι η αλήθεια που θυμάται ο Πάπας Πίος Θ΄ στην προσφώνηση Singulari quadam το 1854 (1647), στην Εγκύκλιο Quanta conficiamur maerore το 1863 (όπου ο Πάπας λέει ότι αυτή η αλήθεια είναι δόγμα και από τις πιο γνωστές) και τέλος στο Syllabus το 1864 , με τη μορφή δύο καταδικασμένων προτάσεων: n° 16 (DS 2916) και n° 17 (DS 2917). Ο Πάπας Λέων XIII επίσης υπενθυμίζει αυτήν την αλήθεια στην Encyclical Satis cognitum το 1896 (DS 3304) και ο Πάπας Πίος XII την ανακαλεί επίσης τρεις φορές: στην Εγκυκλική Mystici corporis το 1943 (DS 3821), στην Επιστολή του Ιερού Γραφείου που απευθύνθηκε το 1949 στον Monsignor Cushing, αρχιεπίσκοπο της Βοστώνης (DS 3868) και στην Encyclical Humani generis , το 1950 (DS 3891).
Φυσικά, οι ψυχές καλής θέλησης που παραμένουν σε ανίκητη άγνοια μπορούν να λάβουν σωτήρια χάρη, όπου κι αν βρίσκονται, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με εντελώς διαφορετικό πράγμα.
Η χάρη της σωτηρίας λαμβάνεται πάντα μέσω της Εκκλησίας. Και παρόλο που κάποιοι σώζονται σε άλλη θρησκεία εκτός από την Καθολική θρησκεία, κανείς δεν σώζεται μέσω μιας άλλης θρησκείας εκτός από την Καθολική. Που σημαίνει ότι, με εξαίρεση την Καθολική θρησκεία, καμία άλλη θρησκεία δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα μονοπάτι ή μια γλώσσα που οδηγεί στον Θεό.

7. Όλα αυτά είναι ξεκάθαρα και εμφανή. Σε τέτοιο βαθμό που, την ημέρα της χάριτος, 16 Σεπτεμβρίου 2024, ο Καρδινάλιος Μπερκ, σε ένα μήνυμα «Χ» πιστεύει ότι φαίνεται ότι βρισκόμαστε «στον έσχατο καιρό» (3 ). Θα ήταν λοιπόν ο Φραγκίσκος ο Αντίχριστος;
Πέρα από κατανοητές αντιδράσεις όπως αυτή, ομολογούμε την αμηχανία μας. Μέχρι σήμερα μάλιστα η Εταιρεία του Αγίου Πίου Αυτό είναι ουσιαστικά το επιχείρημα που ανέπτυξαν και υπογράμμισαν τους τελευταίους μήνες οι απολογητές του περιβάλλοντος της Ecclesia Dei, που ενθαρρύνονται από συντηρητικούς ιεράρχες του διαμετρήματος του καρδινάλιου Burke, και στο οποίο θα επανέλθουμε: ο Matteo Lavagna, για παράδειγμα, στο κανάλι του στο Youtube (4 ), ή Don Hilaire Vernier στον ιστότοπο της Αδελφότητας του Αγίου Πέτρου (5 ). Πώς θα συμπεριφερθούν τώρα μπροστά σε αυτές τις πρόσφατες δηλώσεις του Πάπα Φραγκίσκου; Αν βεβαιώνουν – ως Εταιρεία του Αγίου Πίου Και αν αντ' αυτού επιβεβαιώσουν ότι δεν είναι, πώς μπορούν να μην επιβεβαιώσουν ότι οι διδασκαλίες του Ιννοκέντιου Γ', του Βονιφάτου Η', του Κλήμη ΣΤ', του Ευγένιου Δ', του Πίου Θ', του Λέοντα ΙΓ' και του Πίου ΧΙΙ είναι σοβαρά εσφαλμένες; Και επομένως, δεν θα αρνούνταν ακόμη, έστω και με διαφορετικό τρόπο, το αψεγάδιαστο της Εκκλησίας; Χωρίς αμφιβολία, αυτό θα πρέπει να τό σκεφτούν σοβαρά οι θεολόγοι του περιβάλλοντος της Ecclesia Dei.

8. Από την πλευρά της η Εταιρεία του Αγίου Πίου6 )συμμορφωνόταν πάντα με τη Διακήρυξη της 21ης ​​Νοεμβρίου 1974, στην οποία ο Μονσινιόρ Λεφέβρ καθόρισε θεμελιώδεις διακρίσεις που κληρονομήθηκαν από την Παράδοση της Εκκλησίας Η Εκκλησία δεν είναι ο Πάπας Η τελειότης της ορατής κοινωνίας που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός είναι αυτή του τριπλού δεσμού τής επαγγελίας της πίστης, της λατρείας και της υποταγής στην κυβέρνηση των θεϊκών θεσμών. Οι πράξεις αυτών των Ποιμένων είναι ένα άλλο πράγμα, μερικές από τις οποίες μπορεί να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στη συνείδηση ​​των Καθολικών, χωρίς η Εκκλησία να πάψει να παραμένει αυτό που πρέπει να είναι στην ενότητα αυτού του τριπλού δεσμού που την ορίζει ως τέτοια (7 ).
Η ιστορία το μαρτυρεί αυτό. Και η ζωντάνια της Καθολικής Παράδοσης, στις σημερινές της μορφές, επιβεβαιώνει το αψεγάδιαστο αυτού του τριπλού δεσμού. Η μονιμότητα της αληθινής Καθολικής Λειτουργίας, που τελείται σύμφωνα με την ιεροτελεστία του Αγίου Πίου Ε', παρά τις επικρίσεις των κηδεμόνων της Traditionis , είναι μια από τις πιο ευαίσθητες εκφράσεις αυτής της τέλειας  Εκκλησίας.

9. Ο Επίτιμος Αρχιεπίσκοπος της Φιλαδέλφειας, ο Καπουτσίνος Charles Chaput, δήλωσε ότι τα σχόλια του Πάπα Φραγκίσκου για τον θρησκευτικό πλουραλισμό είναι «εξαιρετικά λανθασμένα» και «μηδενίζουν τήν μαρτυρία του νοήματός τους» (8 ). Ποιος, από τους Καθολικούς του περιβάλλοντος της Ecclesia Dei, θα τολμούσε να κατηγορήσει αυτόν τον άγιο άνθρωπο ότι αρνείται το αψεγάδιαστο της Εκκλησίας; Ας χαρούμε, είπε τότε ο Μονσινιόρ Λεφέβρ, βλέποντας καλούς ιερείς και καλούς επισκόπους που στέκονται όρθιοι και αποφασίζουν να αντισταθούν στα λάθη για τη σωτηρία των ψυχών.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 - «The neo pastorale of Francesco» http://www.unavox.it/ArtDiversi/DIV6158_Don-Gleize
_La_neo_pastorale_di_Francesco.html
2 – Δείτε το άρθρο «The sign of contradiction» στο τεύχος Μαΐου 2024 της Courrier de Rome .
3 – https://www.lifesitenews.com/news/cardinal-burke-are-these-the-last-times-it-certainly-seems-that-way/?utm_source=featured-news&utm_campaign=usa
4 – https://www.youtube.com/watch?v=muhZ0qLfiQA
5 – https://claves.org/peut-on-etre-sedevacantiste-sans-le-dire/ . https://claves.org/peut-on-etre-prudentielllement-ecclesiovacantiste 2–2/
6 – Δείτε το άρθρο «21 Νοεμβρίου 1974–2024» στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2024 της Courrier de Rome .
7 - Δείτε το άρθρο «Η Εκκλησία είναι άψογη» στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2024 της Courrier de Rome .
8 https://www.lifesitenews.com/news/archbishop-chaput-slams-popes-extraordinarily-flawed-comment-that-every-religion-is-a-path-to-god/?utm_source=most_recent&utm_campaign=usa

 https://www-unavox-it.translate.goog/ArtDiversi/DIV6166_Don-Gleize_La_neo_pastorale_di_Francesco_seconda.html?_x_tr_sl=it&_x_tr_tl=el&_x_tr_hl=el&_x_tr_pto=wapp&_x_tr_sch=http

 ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡ. ΠΑΛΑΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΟΔΟΧΗ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΔΑΦΟΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ. Η ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΔΥΣΤΥΧΟ ΤΟΝ ΚΑΝΤΙΩΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΦΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ.