Πηγή: Τζόρτζιο Μπιάνκι
Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει καταβληθεί μια εξαιρετική προσπάθεια προς την ελεγχόμενη κατεδάφιση της παλιάς οικονομικής και κοινωνικής αρχιτεκτονικής, ενώ παράλληλα βελτιώνονται και εφαρμόζονται τα τεχνολογικά, εννοιολογικά και νομικά εργαλεία ελέγχου και καταστολής.
Αυτή η διαδικασία ελεγχόμενης κατεδάφισης της κοινωνικοοικονομικής αρχιτεκτονικής, που πλέον θεωρείται ξεπερασμένη από τις άρχουσες τάξεις, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και λαμβάνει χώρα χωρίς το κτίριο να έχει προηγουμένως εκκενωθεί.
Δυστυχώς, ένας σημαντικός αριθμός επαγγελματικών κατηγοριών εργασίας, εκείνων που συνδέονται στενότερα με την «παλιά» παραγωγική δομή, θα παραμείνουν θαμμένα κάτω από τα ερείπια.
Άλλες θα προστατευτούν προσωρινά μέσω προσωρινών μέτρων ανακούφισης, αλλά μόνο για να δοθεί στο σύστημα ο χρόνος που χρειάζεται για να προχωρήσει στην κατεδάφιση.
Στο τέλος της διαδικασίας, ακόμη και εκείνοι που νόμιζαν ότι ήταν ασφαλείς από όλα αυτά θα καταλήξουν να διογκώνουν τη μάζα των «ζωντανών μπαταριών», που θα διατηρούνται ζωντανές χάρη σε εργαλεία όπως το βασικό εισόδημα και θα ρυθμίζονται από εξαιρετικά εξελιγμένα συστήματα ψηφιακής επιτήρησης, μέσω των οποίων θα διανέμονται και οι μονάδες κοινωνικής πίστωσης.
Είναι πλέον σαφές ότι για να νικήσουμε ως εξουσία την αντίσταση ενός λαού, είναι καλύτερο πρώτα να τους χωρίσουμε με βάση τις υποτιθέμενες ανθρωπολογικές διαφορές (η περίπτωση της Ρουάντα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα), να πολεμήσουμε τη μία πλευρά με τη βοήθεια της άλλης και στη συνέχεια να προχωρήσουμε στην εκκαθάριση των συνεργατών.
Το σύστημα ως έχει είναι ήδη ανίκανο να διασφαλίσει την ευημερία όλων. Αν προσθέσουμε στη συνέχεια τα κολοσσιαία σχέδια επανεξοπλισμού, τις επαναστάσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ρομποτικής, το ψηφιοποιημένο και ολοκληρωμένο σύστημα που έχουν κατά νου θα εξαλείψει επίσης ένα μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας που σχετίζονται με τις υπηρεσίες και τα επαγγέλματα.
Γι' αυτό η στρατιωτικοποίηση των κοινωνιών είναι αναπόφευκτη.
Για να την τελειοποιήσει, το μόνο που λείπει είναι μια αδίστακτη πολιτική τάξη, υποστηριζόμενη από μια κατάλληλη ιδεολογία νόμου και τάξης, και μια αστυνομική δύναμη τύπου Γκεστάπο, βασισμένη στο αμερικανικό ICE.
Αν η ταινία αναφοράς για τους «επαναστάτες εξεγερμένους» στις δύο πρώτες δεκαετίες της νέας χιλιετίας ήταν το «V for Vendetta», με τις μάσκες των Anonymous που έγιναν σύμβολα των διαδηλώσεων στους δρόμους (οι έγχρωμες επαναστάσεις και η Αραβική Άνοιξη αντικατοπτρίζουν το είδος του αγώνα που φανταζόταν η ταινία), το νέο πρότυπο σύντομα θα είναι ο Arthur Fleck στο Joker.
Η πιο ανησυχητική πτυχή της ταινίας είναι η δικαιολόγηση του θυμού και της βίας: αν η κοινωνία είναι άδικη, είναι θεμιτό να αντιδράς λυσσαλέα, ακόμη και εγκληματικά.
Αν στο παρελθόν ο Τζόκερ ήταν εγκληματίας από αγάπη για το έγκλημα, σήμερα οι πράξεις του δικαιολογούνται θεμελιωδώς από την ηθική. Επομένως, στις πραγματικές κοινωνίες, ο εγκληματίας μπορεί να αισθάνεται νομιμοποιημένος από την κοινωνική αδικία και να ενώνεται με τον απλό πολίτη στην αναζήτηση εκδίκησης.
Το πρόβλημα είναι ότι στο παρελθόν, η προέλευση της κοινωνικής αδικίας βρισκόταν στους θεσμούς της εν λόγω χώρας, οι οποίοι ήταν η έκφραση μιας τοπικής ελίτ.
Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι η έκφραση των ελίτ που κατοικούν αλλού, ασφαλείς και καλά προστατευμένες στην καρδιά της αυτοκρατορίας ή σε απομακρυσμένα μέρη, όπως ο μεγιστάνας Λιούις, ο οποίος έχτισε το όμορφο καταφύγιό του στην Παταγονία.
Στον κόσμο του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος και των διεθνικών θεσμών, η καταπολέμηση των κρατικών θεσμών στρέφεται σε έναν ψευδή στόχο και είναι προορισμένη να αποδυναμώσει περαιτέρω τις χώρες που δέχονται ιμπεριαλιστική επίθεση.
Αν δεν κατανοήσουμε ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός και πώς ασκεί την εξουσία του, αναπόφευκτα καταλήγουμε να παίζουμε το παιχνίδι του.
Το είδαμε αυτό με τις αδέσμευτες χώρες.
Οι έγχρωμες επαναστάσεις και η Αραβική Άνοιξη δεν κατάφεραν ούτε στο ελάχιστο να κλονίσουν την πυραμίδα της εξουσία, αλλά οδήγησαν στην καταστροφή ή την περαιτέρω υποδούλωση των χωρών που τις παρήγαγαν.
Το σχέδιο των ελίτ είναι να εντείνουν τις επιθέσεις εναντίον αυτών των χωρών, συμπεριλαμβάνοντας πλέον και τις μεσαίες ευρωπαϊκές δυνάμεις, που άρχιζαν να σηκώνουν ξανά κεφάλι και είχαν αρχίσει να στρέφουν με ενδιαφέρον το βλέμμα τους προς την Ανατολή.
Μελλοντικές διαμαρτυρίες δεν θα λάβουν χώρα μόνο στις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας ή στον αραβικό κόσμο, αλλά και στην λεγόμενη «ευρύτερη Δύση», ιδιαίτερα στην Ευρώπη.
Υποθέτω ότι σύντομα θα ξεσπάσει εκτεταμένη βία, και αυτό θα είναι το μοιραίο λάθος, επειδή θα δικαιολογήσει την πλήρη καταστολή, την οποία τώρα μόλις τελειοποιούν.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα την έννοια, τα λόγια του Τζον Λένον μπορεί να είναι χρήσιμα:
«Όταν φτάνεις στο σημείο να χρησιμοποιήσεις βία, τότε παίζεις το παιχνίδι του συστήματος. Το κατεστημένο σε προκαλεί - σου τραβάει τα γένια, σου χτυπάει το πρόσωπο - για να σε κάνει να πολεμήσεις. Γιατί από τη στιγμή που θα σε παρασύρουν στη βία, τότε ξέρουν πώς να σε χειριστούν.
Τα μόνα πράγματα που δεν ξέρουν πώς να χειριστούν είναι η μη βία και το χιούμορ».
Το οργανωμένο έγκλημα θα συμμετέχει ενεργά σε αυτή τη δεύτερη φάση, όπως και οι μη γηγενείς πληθυσμοί.
Σε αυτό το σημείο, η αυταρχική στροφή θα είναι αναπόφευκτη, και όπως έγραψα προηγουμένως:
«Όταν ο λόγος παραπαίει, τότε πρέπει να αρχίσεις να ελέγχεις τα σώματα».
Η δημοκρατία είναι μια πολυτέλεια που μπορείς να αντέξεις οικονομικά αρκεί να κρατάς γερά τα ηνία της εξουσίας.
Αν χάσετε τον έλεγχο, τότε θα έρθει το αυταρχικό καθεστώς.
Η νέα απάτη θα είναι να πείσουν τον λαό ότι το καθεστώς ήρθε με δική του θέληση και όχι από ανάγκη των ελίτ που είχαν χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.
