Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΟΥ! (+27/2/1998)

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΣΩΘΗΚΕ, ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΠΑΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ

 

Η Κοίμηση του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη!
Μια ιστορική και μοναδική φωτογραφία από την κοίμηση του σύγχρονου Αγίου της Ορθοδοξίας.
Ο Άγιος Γέροντας Εφραίμ, το 1996 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο τον άφησε παράλυτο και κατάκοιτο.
Ο Όσιος Γέροντας δεν αναπαυόταν στην κατάκλιση.
Προτιμούσε να κάθεται στο κρεβάτι με τα πόδια χαμηλά
στο πάτωμα και την πλάτη στηριγμένη σε μαξιλάρια.
Όπως πάντοτε πολύ σκυφτός.
Η αγαπημένη του στάση προσευχής.
Σ’ αυτήν τη στάση τον πήρε ήσυχα ο Θεός στις 27 Φεβρουαρίου 1998.

ΑΚΟΥΕΙ, ΤΟΤΕ, Ο ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ΝΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ: «ΒΡΗΚΕΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΓΕΡΟ ΙΩΣΗΦ. ΜΙΛΑ!»

”Οι δύο φλόγες που δε χώρισαν ποτέ..”

Ο Γέρων Αιμιλιανός ήταν είκοσι δύο χρόνια μικρότερος από τον παπά Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, κι όμως η Υπεραγία Θεοτόκος είχε κρίνει ότι εκείνος ο ιερομόναχος ήταν σε θέση να αντιληφθεί τα βιώματα του σπουδαίου αγιορείτη…
κι όπως αργότερα εξομολογούνταν ο παπά Εφραίμ: «Οι καρδιές μας έγιναν ένα και συναντιόμαστε σαν δύο φλόγες που ανεβαίνουν στον ουρανό!».

Στην πρώτη εντύπωση, ο παπά Εφραίμ είχε παρεξηγήσει τον μετέπειτα Γέροντα Αιμιλιανό τον Σιμωνοπετρίτη. Τον είχε δει κάπως καλοφτιαγμένο, του φάνηκε κάπως «σιδερωμένος», ατσαλάκωτος που λέμε, έμοιαζε κάπως σαν πριγκιπόπουλο, ώστε είπε από μέσα του:
«Ε, καλά, ένας παπάς σαν τους άλλους που ήρθε να συζητήσουμε για προσευχή! Με σιδερωμένα ράσα και πουκάμισο! Άντε, να του δώσω ένα λουκούμι και να φύγει!».

Ο Γέρων Αιμιλιανός, έτσι όπως ήταν από τη φύση του καλοσυνάτος, ευγενής, ολόλαμπρος, έβγαλε με σεμνότητα τον σκούφο του, καθήμενος σεβαστικά απέναντι στον Γέροντα Εφραίμ.
«Είμαι ηγούμενος στα Μετέωρα» συστήθηκε ο Γέρων Αιμιλιανός. Φαινόταν ότι είχε έρθει με λαχτάρα για να συζητήσει με τον παπά Εφραίμ περί νοεράς προσευχής.
«Στα Μετέωρα πολύς κόσμος» αποκρίθηκε ο παπά Εφραίμ, ίσως ακόμη με μία άρνηση μέσα του για εκείνον τον απρόσμενο επισκέπτη. «Να έρθετε στο Άγιον Όρος» προτίμησε να πει.
Κάτι, όμως, ειδοποιούσε τον παπά Εφραίμ, μέσα του ενδομύχως, ότι κάπως είχε αδικήσει στην κρίση του εκείνον τον νεαρό ηγούμενο από τα Μετέωρα, ο οποίος, εξάλλου, είχε κοπιάσει αρκετά, μαζί με άλλους δύο, για να έρθουν σε συνάντηση μαζί του.
«Μήπως τον αδικώ τον άνθρωπο;» συλλογίστηκε ο παπά Εφραίμ. Πήγε να φέρει το λουκούμι για το κέρασμα, ενώ μέσα του βαρούσε μία πολύ βαριά αμφιβολία.

«Και δεν παίρνω μια πληροφορία;» είπε για να σιγουρευτεί.

Πήγε ο παπά Εφραίμ παραμέσα στο εκκλησάκι του, στην εικόνα της Παναγίας, έχοντας βάλει για σκοπό να πάρει οπωσδήποτε «πληροφορία» περί του πατρός Αιμιλιανού, αυτουνού του μουσαφίρη του απέξω, του ατσαλάκωτου απ’ τα Μετέωρα.
Έκανε δυο, έκανε τρεις μετάνοιες ο παπά Εφραίμ, είπε μετά προς τη Θεοτόκο:
«Παναγία μου, να του μιλήσω, ή θα χάσω τα λόγια μου;».
Ακούει, τότε, ο Εφραίμ ο Κατουνακιώτης την ίδια την Υπεραγία Θεοτόκο να του αποκρίνεται μέσα από την εικόνα Της:
«Βρήκες δεύτερον Γέρο Ιωσήφ. Μίλα!» του λέει.

[Αναφέρονταν η Θεοτόκος στον μακάριο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, τον αετό των αετών του Αγίου Όρους κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνος και εκλιπόντα πνευματικό πατέρα του παπά Εφραίμ].

Αναστατώθηκε ο παπά Εφραίμ. Ω, ίδρωσε! Τρόμαξε. «Ω, εγκλημάτησα κατά του εαυτού μου!» είπε με τρομάρα. Έτρεξε έξω, πήρε μαζί του τον πατέρα Αιμιλιανό και τον έχωσε μέσα στο εκκλησάκι.
Θα πρέπει να συζήτησαν κάμποσες ώρες μεταξύ τους και από τότε δε χώρισαν ποτέ τους.
Ο παπά Εφραίμ ο Κατουνακιώτης έλεγε συχνά γι’ αυτόν τον θεόσταλτο των Μετεώρων: «Βρήκα τον απολεσθέντα Γέροντά μου, έναν άλλο Γέρο Ιωσήφ, τον χρυσόγλωσσο και σεβαστό Γέροντα Αιμιλιανό!».

Άλλοτε, είπε για τον Αιμιλιανό: «Αυτός, παιδί μου, είναι ευωδία»

– Γέρων Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, Ομιλία για τον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη και άλλους σπουδαίους Γέροντες της Ορθοδοξίας στη Σχολή Γονέων Ανοικτού Πανεπιστημίου Κατερίνης, Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008

.πηγή – Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους, Α’ Έκδοση, 2000, σ. 91-92

https://simeiakairwn.gr

Πατερικός: ΑΚΟΥΕΙ, ΤΟΤΕ, Ο ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ΝΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ: «ΒΡΗΚΕΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΓΕΡΟ ΙΩΣΗΦ. ΜΙΛΑ!»

ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ

Έτσι πρέπει να προσευχόμαστε με τέτοια δύναμη ψυχής.

Γέροντα πώς πρέπει να λέω την ευχή; 

-Θα σκέφτεσαι παιδί μου οτι είσαι στο λιμάνι και οτι εκείνη τη στιγμή έχει φύγει ένα πλοίο, που μέσα του είναι ο Χριστός και όλη η Εκκλησία. Τι θα κάνεις; δεν θα φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με"; 

Έτσι πρέπει να προσευχόμαστε με τέτοια δύναμη ψυχής.

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ένα Πείραμα σε Βάθος
Αγιορείτης 

ΘΑΥΜΑ - Ο Άγιος Παπα Εφραίμ Ο Κατουνακιώτης με δάκρυα εξιστορεί πως φίλησε τον ίδιο τον Χριστό!

Ιδιαίτερη και μοναδική ευλογία η παρούσα βιντεοσκόπηση, η οποία πραγματοποιήθηκε από τον αείμνηστο πλέον Γεώργιο Μπουτσουρή, ο οποίος εκοιμήθη πρόσφατα εις το Άγιον Όρος, ως μοναχός Εφραίμ!! Υπάρχουν, ασφαλώς, αρκετά τεχνικά προβλήματα, τα οποία οφείλονται και στην ατέλεια των μηχανημάτων της εποχής (1994), αλλά και στο ότι οι βιντεοσκοπούντες ήσαν απλοί ερασιτέχνες. Αυτό, κατά την προσωπική μας άποψη, αναδεικνύει το συγκεκριμένο υλικό σε όντως πολύτιμο, διότι πιστεύουμε ότι, με τον καλλίτερο τρόπο ευλόγησε ο Θεός αυτήν την προσπάθεια, και το αποτέλεσμα, κυριολεκτικά, και εμάς μας εξέπληξε, αλλά και όσοι το παρακολουθήσετε, θα το απολαύσετε, θα το θαυμάσετε και θα ωφεληθήτε!! Η ευλογημένη συγκυρία είναι ότι, σαν σήμερα (27/2), απεβίωσε ο Μέγας αυτός Γέροντας του Αγίου Όρους και νυν Άγιος της Εκκλησίας μας, Εφραίμ ο Κατουνακιώτης!!

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (✞ 8 Ιανουαρίου εορτή Ανακομιδής Ιερών λειψάνων)

 

Ο Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης για την προσευχή

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: Λίγο προ του 1980 επισκέφθηκε τον Γέροντα Εφραίμ ένας νεαρός ειρηνοδίκης.
Τον βρήκε στην κουζίνα να κάνει εργόχειρο. Έπαιρνε σφραγίδες από το ζεστό νερό της κατσαρόλας που σιγόβραζε πάνω στην πυροστιά του τζακιού και τις χάραζε.
Έβαλε μετάνοια και κάθισε στο κοντινό σεντούκι.
– Λοιπόν, τι έχουμε; κι έστρεψε ο Γέροντας το διαπεραστικό του βλέμμα στον νέο.
– Έχω προβλήματα, Γέροντα, διάφορα προβλήματα.
– Κάθε πότε εξομολογείσαι;
– Γέροντα –διστακτικά ο νέος– δεν εξομολογούμαι.
– Ε, τότε τα προβλήματα είναι φυσικό να βρίθουν.
– Μα, δεν έχω τι να εξομολογηθώ!
– Να σου πω εγώ τι να εξομολογηθείς. Θα πας τότε;… Είδες στον δρόμο να περνάει μια κοπέλα και σκέφτηκες κάτι πονηρό. Τι λες;
– Εντάξει, Γέροντα, θα πάω να εξομολογηθώ.

Έφυγε. Πέρασαν μερικοί μήνες και ξαναεμφανίστηκε.

– Καλώς τον Ευθυμάκο! Λοιπόν, εξομολογήθηκες;
– Ναι, Γέροντα.
– Και ο πνευματικός σε άφησε να μεταλάβεις; ρώτησε διερευνητικά.
– Μου είπε να μεταλαμβάνω κάθε 15 μέρες.
– Α, καλά, έκανε ευχαριστημένος ο Γέροντας. Και μας έλεγε ύστερα: «Κατάλαβα ότι δεν είχε μεγάλα προβλήματα το παιδί».

Όμως ο νέος συνέχισε τη συνομιλία προβάλλοντας το παράπονό του, ότι δεν έχει χρόνο να προσευχηθεί, λόγω φόρτου υπηρεσιακής εργασίας που του τρώει ακόμη και τις ελεύθερες ώρες.
Χαμογέλασε ο Γέροντας, και με πρακτικό ύφος:
– Θα σου δείξω εγώ πώς να προσεύχεσαι, και μου λες αν μπορείς ή όχι.

Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας:

– Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.
Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή. Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά:
– Αυτό μπορείς να το κάνεις;
– Ε, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.
– Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι. Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος, «μεγάλη ἡ δύναμις τῆς μικρᾶς πολιτείας τῆς ἀεὶ γινομένης» (Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε. Αββά Ισαάκ, Λόγος 73)
– Και κάτι ακόμη, πρόσθεσε ο Γέροντας, αφού ξανακάθισε στο εργόχειρο κι ετοιμαζόταν ν’ αρχίσει.
– Στην αίθουσα που δικάζεις υπάρχει καμιά εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας;
– Υπάρχει.
– Λοιπόν, πριν αρχίσεις να δικάζεις, θα στραφείς και θα πεις: «Χριστέ μου, φώτισέ με να μην αδικήσω κάποιον απ’ αυτούς τους ανθρώπους».
Και αμέσως κοφτά: – Μπορείς;
– Ε, εντάξει, μπορώ, Γέροντα.
– Αμ, δεν σου είπα να γίνεις δικηγόρος, για να μιλήσεις με τον Θεό, τελείωσε χαμογελώντας πειρακτικά.

Και σε άλλους όμως που προφασίζονταν οικογενειακά βάρη, πολλές ασχολίες και άλλα, έλεγε επανειλημμένως: «Εάν εγώ μέσα στην ησυχία των Κατουνακίων λέω εκατό ευχές τη μέρα και σεις μέσα στην τύρβη της πόλεως και τις υποχρεώσεις της εργασίας και της οικογένειας λέτε τρεις ευχές, είμαστε ίσα».

Τον ρωτούσαμε, μήπως είναι πολύ λίγη αυτή η προσευχή ακόμη και για τους κοσμικούς. Και μας έλεγε περίπου τα εξής: «Εάν ο άνθρωπος συνηθίσει να λέει κάθε μέρα, έστω από λίγο, όσο μπορεί, αλλά κάθε μέρα την ευχή, η καρδιά του σιγά-σιγά γλυκαίνεται και περιμένει πότε θα έρθει εκείνη η ώρα. Και όταν γλυκαθεί η καρδιά, από μόνος του κανείς ζητάει περισσότερο».

Εξάλλου και ο νεαρός ειρηνοδίκης άκουσε τη συμβουλή του Γέροντα και σιγά-σιγά αγάπησε τόσο την προσευχή, ώστε ήρθε μια μέρα και ζήτησε την ευλογία του να μονάσει στο Άγιον Όρος, πράγμα που προς μεγάλη χαρά όλων μας έγινε.

Από το βιβλίο: Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης. Έκδοση Ι. Ησυχ. «Άγιος Εφραίμ», Κατουνάκια Αγίου Όρους 2000, σελ. 132.

Ο Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης για την προσευχή - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ημερίδα: Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης - "Ο Θεολόγος και Παιδαγωγός της ερήμου"

Παρουσίαση του βιβλίου "Ο Θεολόγος και Παιδαγωγός της ερήμου", του Ομότιμου Καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γεώργιου Κρουσταλάκη, στο θέατρο "Αριστοτέλειο" Θεσσαλονίκης.

 https://www.youtube.com/watch?v=Sa6UIgG0zZc

«Αναμνήσεις από τον όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη»

Του Νικόλαου Μπαλδιμτσή, ιατρού

Τον όσιο Γέροντα Εφραίμ τον γνώρισα το έτος 1974. Ήμουν τότε τεταρτοετής φοιτητής Ιατρικής. Από τότε πήγαινα τακτικά προσφέροντας στον Γέροντα τις ιατρικές μου υπηρεσίες σχεδόν μέχρι την κοίμησή του.
Ο Γέροντας, όταν τον πρωτογνώρισα, ζούσε μόνος του. Είχαν «κοιμηθεί» και ο Γέροντάς του και οι υπόλοιποι πατέρες μεταξύ των οποίων και ο πατέρας του ο οποίος είχε γίνει μοναχός. Τα γένια του και τα μαλλιά του ήταν ήδη λευκά. Το πρόσωπό του όμως νεανικό και το βλέμμα του διεισδυτικό και ταυτόχρονα πατρικό. Με κράτησε στο κελί του για λίγες μέρες. Η φιλοξενία του ήταν πλούσια αν λάβουμε υπόψιν ότι ακόμα και το γάλα εβαπορέ που πρόσφερε το είχε αγοράσει από τη Δάφνη και το είχε κουβαλήσει με τον τορβά στην πλάτη από την παραλία (από εκείνο το κακοτράχαλο και ανηφορικό μονοπάτι που οδηγούσε στο κελί του).

 

Ακόμη θυμάμαι την αλάδωτη φακή μέσα στην οποία είχε βάλει μερικές κουταλιές ωμό ταχίνι για να την «δυναμώσει» και πως μου έδινε κουράγιο να αδειάσω ένα τεράστιο πιάτο, λέγοντάς μου: "Φα’ το παιδί μου. Στην έρημο δεν πετάμε τίποτε. Ο άνθρωπος όταν είναι κουρασμένος και πεινασμένος, πρέπει πρώτα να αναπαυθεί και να φάει. Γιατί το μυαλό του πεινασμένου, είναι στο στομάχι του. Και δεν μπορεί ν’ ακούσει ούτε πνευματικά, ούτε συμβουλές και νουθεσίες."
Ο Γέροντας ήταν πρακτικός άνθρωπος. Μου λέει μια μέρα: "Έλα να σου δείξω, πώς γίνονται οι μετάνοιες. Πήρε λοιπόν ένα τσουβάλι, το άπλωσε κάτω και άρχισε να κάνει «στρωτές» μετάνοιες τόσο γρήγορα σαν πραγματικός αθλητής!"
Μου λέει: "Βλέπεις τα χέρια μου; Ακουμπάω κάτω τις παλάμες μου. Γιατί αν ακουμπήσω το έξω μέρος των χεριών μου θα γεμίσω κάλους και θα λένε: «Να ο παπάς κάνει πολλές μετάνοιες». Οι παλάμες δεν πιάνουν με τις μετάνοιες κάλους.
Φρόντιζε και σ’ αυτό να μην φανερώνει την πνευματική του εργασία. Όλα «ἐν τῷ κρυπτῷ».
Η προσευχή
Οι συμβουλές του για την προσευχή ήταν πολύ πρακτικές. Έλεγε: "Θα ορίσεις μια συγκεκριμένη ώρα που θα έχεις ησυχία, και θα κάνεις προσευχή λέγοντας το: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» αργά και παρακαλεστικά, «κλαψιάρικα» χωρίς να κρατάς κομποσκοίνι. Πριν ξεκινήσεις όμως θα κάνεις μια προεργασία. Θα διαβάσεις λίγο από το Ευαγγέλιο, από το Γεροντικό και τα άλλα πατερικά βιβλία. Θα σκεφτείς λίγο τη ζωή σου, τις ευεργεσίες του Θεού και έτσι η ψυχή θα μεταφερθεί στον πνευματικό χώρο. Πολύ βοηθάει εδώ η αυτοσχέδια προσευχή. Και έτσι, χωρίς να μετράς κόμπους με το κομποσκοίνι, θα προσεύχεσαι ορισμένη ώρα με το ρολόι. Αυτή η προσευχή με το πρόγραμμα που είπαμε, θα ζωογονήσει και θα δυναμώσει την ψυχή με τρόπο μυστικό, όπως ένα φυτό που κάθε μέρα το ποτίζουμε με λίγο νερό και αυτό μεγαλώνει χωρίς να γνωρίζουμε πώς."
Το πρωί έκανε εργόχειρο.
Καθόταν στο σκαμνάκι του και σκάλιζε σφραγίδια για πρόσφορα. Τα ξύλα τα ζέσταινε σε μια μεγάλη χύτρα με νερό, στη φωτιά, για να μαλακώσουν και να τα σκαλίζει ευκολότερα. Μπροστά στο στήθος του είχε μια πετσέτα στην οποία έσταζαν τα δάκρυα που κυλούσαν ήρεμα από τα μάτια του σαν σιγανή βροχή. Καταλάβαινα ότι η ψυχή του «έβραζε» (κατά την προσφιλή του έκφραση) από την προσευχή. Δεν μιλούσε αν δεν τον ρωτούσα κάτι.
Τα λόγια του, ήταν σίγουρα, ήταν πειστικά
Οι απαντήσεις του ήταν από τους ασκητικούς πατέρες, το Ψαλτήρι και τα λειτουργικά βιβλία, όπως η Παρακλητική, τα Μηναία και τα Συναξάρια των αγίων. Όλος αυτός ο πλούτος είχε γίνει ένα με την ψυχή του. Γι’ αυτό τα λόγια του, ήταν σίγουρα, ήταν βέβαια, ήταν πειστικά. Δεν χρειάζονταν ούτε διευκρινίσεις, ούτε δευτερολογίες.
Έτσι, μια φορά από την αντανάκλαση της Χάριτος που είχε ο Γέροντας, αισθάνθηκε η ψυχή μου πόσο μεγάλη είναι η αχαριστία μου στις ευεργεσίες του Θεού. Ο Γέροντας αμέσως μου έδωσε την απάντηση υπομειδιώντας και λέγοντας: «ἰσαρίθμους γάρ τῆ ψάμμω ὠδάς, ἄν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν…».
Τῶν ἁγίων Μαρτύρων τὰ κατορθώματα
Άλλοτε πάλι, γεμάτος ενθουσιασμό έψαλλε από καρδίας θαυμάζοντας τους Αγίους Μάρτυρες: «Τῶν ἁγίων Μαρτύρων τὰ κατορθώματα, οὐρανῶν αἱ δυνάμεις ὑπερεθαύμασαν, ὅτι ἐν σώματι θνητῷ, τὸν ἀόρατον ἐχθρὸν τῇ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ, ἀγωνισάμενοι καλῶς, ἐνίκησαν ἀοράτως…» και έλεγε: "Με τα Άγια Λείψανα των Μεγάλων Οσίων και Ιεραρχών δεν μπορούμε να εγκαινιάσουμε Αγία Τράπεζα. Ενώ με τα Άγια Λείψανα και του πιο άσημου Μάρτυρα εγκαινιάζουμε Αγία Τράπεζα. Πόση μεγάλη δόξα έχουν οι Άγιοι Μάρτυρες!"
Άλλη φορά, μόλις τελείωσα την εξέταση και νοσηλεία του, κάθισα δίπλα στο κρεβατάκι του. Ο Γέροντας με κρατούσε από το χέρι, χωρίς να μιλάει. Εγώ, εκείνη τη στιγμή, είδα όλη τη ζωή μου, όλα τα πάθη μου και τις αμαρτίες μου και η ψυχή μου έκλαιγε νοερά για το πόσο λύπησα το Χριστό. Αφού πέρασε πολύ ώρα σε αυτή την κατάσταση, γυρίζει ο Γέροντας και μου λέει: "Καλό ήταν κι αυτό!"
Κατάλαβα ότι περίμενε κάτι υψηλότερο, όπως η ευγνωμοσύνη και η αγάπη σαν τον πατέρα που θέλει το παιδί του να το δει άρχοντα. Αλλά πού τέτοια κατάσταση!
Ενώ όλη του η εμφάνιση και η προσωπικότητα δημιουργούσε δέος, η ψυχή του ακτινοβολούσε γλυκύτητα, τρυφερότητα και ευαισθησία, χαρίσματα που του έδωσε η Παναγία.
Ο Γέροντας τότε δεν διάβαζε Ακολουθία στην εκκλησία, επειδή ήταν μόνος του. Όλες τις Ακολουθίες τις έκανε με το κομποσκοίνι. Έλεγε: "Έλα τώρα να κάνουμε τον Εσπερινό." Μετρούσε τα κομποσκοίνια και έλεγε το «Δι᾿ εὐχῶν» με το τέλος της Ακολουθίας. Με τον ίδιο τρόπο, γίνονταν και οι υπόλοιπες Ακολουθίες.
Η βραδινή Ακολουθία άρχιζε στις δώδεκα τα μεσάνυκτα και τελείωνε στις τέσσερις το πρωί. Ένα βράδυ ο Γέροντας, ξέχασε να μου πει ότι τελείωσε η Ακολουθία και εγώ, νομίζοντας ότι μάλλον θα έχουμε αγρυπνία, συνέχισα την προσευχή μέχρι το πρωί. Το πρωί ο Γέροντας μου είπε: "Συγγνώμη, παιδί μου, που δεν σε ειδοποίησα απόψε και ξενύχτησες."

Η ευαισθησία της ψυχής του Γέροντα
Για να φανεί η ευαισθησία της ψυχής του Γέροντα, ένα βράδυ όπως με είχε βάλει να κοιμηθώ επάνω σε έναν πάγκο, επειδή ήταν χειμώνας και έκανε κρύο, με είχε σκεπάσει με πολλά σκεπάσματα. Ενώ κοιμόμουν, σηκώθηκε και ήρθε από το κελί του και με το χέρι του ψηλαφούσε μέσα στο σκοτάδι τα σκεπάσματα.
Ξύπνησα και του λέω: "Γέροντα θέλετε κάτι;" Και μου λέει: "Παιδί μου δεν ήμουν σίγουρος αν σε σκέπασα με την μαλακή κουβέρτα ή με την σκληρή από τραγόμαλλο, η οποία «τσιμπάει». Και ήρθα να το δω γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ σκεπτόμενος ότι μήπως από απροσεξία μου, δεν μπορείς να κοιμηθείς."
Ένα βράδυ ο Γέροντας με έβαλε να κοιμηθώ στο κελί του, στο κρεβάτι του. Εκείνος πήγε σε άλλο κελί. Θα μου μείνει αξέχαστη η προσευχή που μου έδωσε ο Θεός, με τις ευχές του, μέσα στο μαρτυρικό κελάκι του. Η προσευχή ήταν αρέμβαστος, καθαρή. Η ψυχή μου έγινε διορατική. Έβλεπα τους λογισμούς να προσπαθούν να με προσβάλλουν αλλά πριν πάρουν σχήμα, εξαφανίζονταν. Αυτή η προσευχή ήταν αποτέλεσμα όχι μόνο των ευχών του Γέροντα αλλά και του μαρτυρικού κελιού του στο οποίο είχε δεχθεί τόσες επισκέψεις της Θείας Χάριτος.
 
πηγή: Κωνσταντίνος Σύμπουρας
https://amfoterodexios.blogspot.com/

 

 https://anazhthseis-elena.blogspot.com/2024/02/blog-post_28.html

Ο άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης για τον άγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη!

Οι άγιοι Εφραίμ Κατουνακιώτης (1912-1998) και Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (1906-1991).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Γράμμα Αγιορείτου

Έλαβα και το τελευταίο βιβλίο που εξέδωσε το Ησυχαστήριο «Κοντά στο γέροντα Πορφύριο» [νυν αγίου Πορφυρίου] και το μελετώ. Το βρίσκω κατ’ αρχήν καλό και ωφέλιμο. Ο συγγραφέας Κ. Γιαννιτσιώτης μας μεταδίδει με αξιοπιστία (κατά το ανθρώπινον) το πνεύμα του Γέροντα, περικλείνοντάς το, κατ’ ανάγκην, μέσα στα όρια του δικού του «δοχείου».

Κάποτε πέρασα από τον γνωστό μεγάλο Γέροντα των Κατουνακίων, τον Παπα-Εφραίμ [νυν άγιος Εφραίμ], για να πάρω την ευχή του και άρχισε να μου μιλά με απαράμιλλο ενθουσιασμό, για τον μακαριστό μας Γέροντα.

Σας μεταφέρω τμήμα του διαλόγου μας.
Γ. Εφραίμ: – Βλέπεις τη θάλασσα;
Μοναχός Αγιορείτης (Μ.Α): – Ναι.
Γ.Ε: – Τέτοια είναι και η Χάρις που έλαβε ο π. Πορφύριος. Ωκεανοί Χάριτος ρέουν από τον π. Πορφύριο. Αν όμως σε στείλω να μας φέρεις νερό από τη θάλασσα πόσο θα μπορέσεις να φέρεις;
Μ.Α: – Μα, όσο χωράει το κουβαδάκι μου…

Γ.Ε: (Με ενθουσιασμό) – Ακριβώς!

Ακριβώς έτσι συμβαίνει με όσους θέλουν να γράφουν για έναν άγιο. Όσον αφορά για ορισμένες αρνητικές κριτικές, ότι τάχα είναι επιπόλαιες ενέργειες οι εκδόσεις των βιβλίων για το Γέροντα, προσωπικά δεν με βρίσκουν σύμφωνο.

Το μεγαλείο του Γέροντα είναι ότι συγκατέβη στο επίπεδο του απλού και πονεμένου ανθρώπου των ημερών μας και του μίλησε στη γλώσσα του. Έρχεται τώρα αυτός ο πονεμένος, ο αγωνιζόμενος για τη σωτηρία του Χριστιανός και μας δίνει τις εμπειρίες του. Δεν είναι αυτό υπέροχο;

Ένας σύγχρονος Νεοέλληνας ποιητής λέει: «Και ανάγνωση ξέρεις και πολλά θα μάθεις αν στο ασήμαντο εμβαθύνεις».

Εκείνο που, κατά τη γνώμη πολλών (μάλλον ολίγων), υποβιβάζει το Γέροντα – λένε δηλαδή ότι πρέπει κάποιος πνευματικός άνθρωπος να γράψει για να δώσει το ύψος και το βάθος του Γέροντα– στην πραγματικότητα τον προβάλλει.

Εκείνο που φαίνεται φτηνό στα μάτια ορισμένων, μάλλον είναι πάρα πολύ πλούσιο, γιατί μέσα σ’ αυτές τις απλές ιστοριούλες-παραβολές, τους απλούς και απέριττους διαλόγους του Γέροντα, δίνεται η διδασκαλία της Εκκλησίας μας στη γλώσσα του καθημερινού ανθρώπου του 20ου αιώνα.

Θα έρθει, ελπίζω και η ώρα που ένας πνευματικός άνθρωπος, αξιοποιώντας όλο αυτό το υλικό, θα ξεσκεπάσει το λαμπρό αστέρι του Γέροντα, από το σύννεφο με το οποίο ο ίδιος το περιέβαλε από ταπείνωση και αγάπη: από ταπείνωση, για να κρύβει την αρετή του και από αγάπη, για να μπορεί να ζει ανάμεσά μας, να τον αντέχουμε.
 

Από το βιβλίο «Θαυμαστά γεγονότα και συμβουλές του Γέροντος Πορφυρίου» των εκδόσεων η «Μεταμόρφωσις του Σωτήρος» Μήλεσι.

 

 https://www.pemptousia.gr/2024/05/o-agios-efrem-katounakiotis-gia-ton-agio-porfirio/

Ο άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (27/2) για την Υπακοή και Αποταγη – « Αν εσύ κρίνης τον Γέροντα, τότε δεν είσαι υποτακτικός », « Οι άνθρωποι σε ακούν εάν όσα τους λες, συμφωνούν με το δικό τους το μυαλό· εάν όμως δεν συμφωνούν, δεν σε ακούν »

Ἀποταγή 

Ὅταν πῆρα τὸν πρῶτο ζῆλο νὰ γίνω κι ἐγὼ καλόγερος, τὸν ἐφανέρωσα σὲ κάτι ἄλλους. Καὶ ἕνας ἤτανε σωφέρ, μοῦ λέει:Ἄκουσε, Εὐάγγελε (μὲ λέγανε κοσμικά), ἐγὼ θὰ περάσω, λέει, μὲ τ’ αὐτοκίνητό μου νὰ πάω στὰ τάδε χωριὰ καὶ περίπου κατ’ αὐτὴν τὴν ὥρα, τὴ σημερινὴ τὴν ἁγιορείτικη, περίπου πέντε-ἔξι τὸ μεσημέρι, θὰ περάσω, νὰ εἶσαι ἐκεῖ, νὰ σὲ πάρω νὰ πᾶμε στὸ μοναστήρι.

-Ἐντάξει.

Πῆρα κι’ ἐγὼ μία μπλούζα, κοσμικὸ παιδί, κάτι τέτοιο, καὶ πῆγα καὶ κάθισα σ’ ἕνα βραχάκι καὶ ἔβλεπα μακριὰ τὸ δρόμο. Προτοῦ νὰ ‘ρθεῖ ἡ ὁρισμένη ὥρα, σηκώθηκα κι ἔφυγα. Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, λέει, ἤθελαν νὰ τὸν πιάσουν, ἄλλα « οὔπω ἤκει ἡ ὥρα Αὐτοῦ » (Ἰω. 8,20). Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, οὔτε πατέρα οὔτε μητέρα λογαρίασα, σηκώθηκα κι ἔφυγα. Ἂν δὲν στάξει ἀπάνω, πῶς νὰ τὸ πεῖ κανένας, ἀπρόκοφτος καλόγερος θὰ ‘σαι. Θέλει νὰ στάξει μέσα στὴν ψυχή· αὐτὸς ὁ θεῖος ἔρως ὅταν σοῦ ‘ρθει, οὔτε μένα θὰ ρωτᾶς οὔτε θὰ λογαριάζεις, νὰ ποῦμε, καὶ θὰ πᾶς μὲ μεγάλη προθυμία.

Ρώτησα παλαιοὺς Γεροντάδες ἐγώ : « Τί εἴδατε ; » « Ὅταν ἤρθαμε στὸ Ἅγιον Ὅρος εἴχαμε φωτιὰ σὰν τὸν Ἄθωνα καὶ τώρα ἔχει μείνει ἕνα λεπτόκαρο ». Ἐὰν ἐσὺ ἔρχεσαι μ’ ἕνα λεπτόκαρο, αὔριο τί θὰ γίνει;

Γι’ αὐτὸ κι ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος αὐτὸ λέει : Μακάριος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος διατήρησε τὸν πρῶτο ζῆλο, ἔτσι ποὺ πῆγε στὸ μοναστήρι, μέχρι τέλος τῆς ζωῆς του, λέει. Αὐτὸν τὸν πρῶτο ζῆλο. Μακαριότερος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τὸν ηὔξησε, νὰ ποῦμε. Μακάριος ἐκεῖνος ποὺ τὸν ηὔξησε.

Ἔρχονται πολλοὶ καὶ μὲ ρωτοῦν : « Λέτε νὰ γίνω καλόγερος ; » Κι ἐγὼ νὰ προσευχηθῶ καὶ νὰ πάρω πληροφορία, δὲν θὰ στὸ πῶ ἐσένα. Ὄχι. Τὸ μόνο ἐγὼ ποὺ μπορῶ νὰ προσευχηθῶ, ἐσύ, νὰ ποῦμε, νὰ διαλέξεις ποιὸ δρόμο θέλεις. Ὄχι νὰ στὸ πῶ. Γιατί αὔριο-μεθαύριο δὲν ξέρω τί θὰ γίνει. Ἔπειτα ἔχω ν’ ἀκούσω καμιὰ εὐχὴ ἀνάποδη, ὅτι ὁ πάπα-Ἐφραὶμ μὲ πῆρε στὸ λαιμό του ! Δὲν στὸ λέω.

Ἐσὺ ὁ ἴδιος θὰ διαλέξεις ποιὸ δρόμο θέλεις. Νά, εἶναι ἡ Γοργοϋπήκοος, εἶναι τῶν Ἰβήρων ποὺ εἶναι θαυματουργὲς εἰκόνες, ἐκεῖ νὰ πᾶς νὰ κάνεις μία παράκληση καὶ νὰ σοὺ ἀνοίξει Αὐτὴ ἡ Ἁγία ποὺ παρακαλᾶς, νὰ ποῦμε, ποιὸ δρόμο ἐσὺ θὰ διαλέξεις. Ἄλλως μὲ τὴ φωτιὰ τὴ δική μου, πάτερ, ἐσὺ θ’ ἀνάψεις; Ὄχι.

Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης

===

Το χέρι της Παναγίας ήταν ένα βελούδο!

Διηγείται ο όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης :

Έξω αυτή η Γερόντισσα , να πούμε , δεν αναφέρω τ’ όνομά της. Καρκίνο , εγχειρήσεις , τούτο , εκείνο , αυτό κι όμως προσευχομένη είδε την Παναγία στο θρόνο της.

– Περάστε οι όσιοι , λέει. Όλοι οι όσιοι πέρασαν μπροστά σαν παρέλαση , στην Παναγία. Περάστε οι μεγαλομάρτυρες.

Αυτή καθότανε εκεί , Γερόντισσα ήταν , Ηγουμένη .

Και στο τέλος πήγε, έβαλε μετάνοια φίλησε το χέρι της Παναγίας , ήταν ένα βελούδο !

Και η Παναγία της είπε : – Υπομονή, υπομονή, υπομονή, και ξύπνησε, να πούμε.

Δηλαδή αν θέλεις να είσαι μαθήτρια και μαθητής του Χριστού , θ’ ανέβεις κι εσύ απάνω στο Σταυρό .

Απαλλαγή κανένας Άγιος δεν εζήτησε από τον Θεό .

Υπομονή να χαρίσει .

Αν κάνεις υπομονή θα ‘χεις και λιγάκι μισθό , αν θα ‘χεις απαλλαγή , δεν έχεις τίποτες , μισθό δεν έχεις.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης», έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους.

===

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Συμβουλευτικοί λόγοι

Ο άγιος παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης έμεινε 42 χρόνια στην υπακοή σκληρού και αυστηρού Γέροντος. Από την υπακοή πήρε την Χάρι. Πολλές φορές σκέφτηκε να φύγη, γιατί δεν άκουγε μία καλογερική κουβέντα, αλλά έκανε υπομονή. Στο τέλος έλεγε: «Αν έφευγα τότε, δεν θα σωζόμουν».

Έλεγε κάποτε ότι πήγε στο Κελλί τους ένας Καρουλιώτης ασκητής και ζήτησε ένα κρεμμύδι από τον παραδελφό του π. Προκόπιο. Εκείνος του έδωσε χωρίς να ρωτήση και ο γέροντάς του παπα-Νικηφόρος τον έστειλε να το πάρη πίσω, θέλοντας φυσικά να του διδάξη την ακρίβεια της υπακοής.

« Η υπακοή είναι το παν. Στο Μοναστήρι πάμε για υπακοή. Με την αληθινή υπακοή μαθαίνουμε την αληθινή προσευχή».

« Από πείρα το λέω. Μην κοιτάς εργόχειρο, μην κοιτάς προσευχή·αυτό σας παραδίδω, το “να ‘ναι ευλογημένο ” να κρατήσετε. Αυτό θα σας αγιάσει. Τότε και ο Θεός “ να ‘ναι ευλογημένο ” είπε στον πατέρα Του, δεν ήλθα να κάνω το θέλημά μου, αλλά το θέλημα του πέμψαντός μου. Αλλά και ο Παράκλητος δεν λέει ό,τι θέλει αλλά ό,τι του πει ο Άλλος. Είδατε από πού ξεκινάει η υπακοή; ».

«Αυστηρός Γέροντας, άγια καλογέρια».

« Γέροντας ασκητής από την έρημο έστειλε κάποτε τον υποτακτικό του στην Λαύρα για μία υπόθεση, με την ρητή εντολή το βράδυ να γυρίση στο Καλύβι τους. Ο γερω-Σπυρίδων ο Καμπανάος, ο γιατρός, είδε τον καιρό βροχερό και κράτησε το καλογέρι για να μη βραχή. Ο Γέροντάς του έβαλε κανόνα στον Καμπανάο ακοινωνησία ένα μήνα ».

« Η Χάρις δεν πληρώνεται. Η πίστις που έχεις στον Γέροντα αυτή πληρώνεται ». (…..)

« Όταν κάποιος πη “ευλόγησον” για ένα σφάλμα, αυτό είναι η τιμωρία του, ο κανόνας του. Κανόνα άλλον βάζουμε όταν δεν πη το “ευλόγησον”. Όταν δεν έχη ειλικρινή μετάνοια ».

« Να μην εισέλθη ο υποτακτικός εις κρίσιν της εντολής (του Γέροντός του) ».

« Ο υποτακτικός είναι άγραφο χαρτί. Όταν κάνη υπακοή, δεν δίνει λόγο αυτός στον Θεό, αλλά απολογείται γι’ αυτόν ο Γέροντάς του ».

« Ο διάβολος ξέρει τι είναι υποτακτικός. Τον καλό υποτακτικό τον φοβάται ».

« Δεν πρέπει ο υποτακτικός να εξαναγκάζη τον Γέροντα να του δώση ευλογία να κάνη το θέλημά του ».

« Η σχέση μεταξύ υποτακτικών και Γέροντος είναι ιερή και ο υποτακτικός δύσκολα την καταλαβαίνει. Ο υποτακτικός δεν μπορεί να αγαπήση τον Γέροντα, όσο αγαπά ο Γέροντας τον υποτακτικό. Είναι μεγάλη η αγάπη του Γέροντα προς τον υποτακτικό, αλλά ο υποτακτικός δεν την νιώθει πάντα ».

« Αν εσύ κρίνης τον Γέροντα, τότε δεν είσαι υποτακτικός ».

« Οι άνθρωποι σε ακούν εάν όσα τους λες, συμφωνούν με το δικό τους το μυαλό· εάν όμως δεν συμφωνούν, δεν σε ακούν ».

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 531 (επιλογή).

 Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου (wordpress.com)

Γέροντα πῶς πρέπει νὰ λέω τὴν εὐχή

-Θὰ σκέφτεσαι παιδὶ μου ὅτι εἶσαι στὸ λιμάνι καὶ ὅτι ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔχει φύγει ἕνα πλοῖο, πού μέσα του εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὅλη ἡ Ἐκκλησία. Τι θὰ κάνεις; δὲν θὰ φωνάξεις μὲ ὅλη σου τὴ δύναμη "Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον μέ"; Ἔτσι πρέπει νὰ προσευχόμαστε μὲ τέτοια δύναμη ψυχῆς.

Ὅσιος Εφραὶμ Κατουνακιώτης

Τί κάνεις εδώ, Τίμιε Πρόδρομε;!… Φυλάω το καλογέρι, που μου ανάβει τα καντήλια!

Ο μακαριστός Όσιος Γέροντας Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης (1905–1991), αυτός ο θεόπνευστος Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, το σύγχρονο αγλάϊσμα της Αθωνικής Πολιτείας, στην αρχή της μοναχικής του ζωής και πορείας, είχε δυσκολευτεί απερίγραπτα.

   Κατά παραχώρηση Θεού εγκαταλείφθηκε πρόωρα από τον ίδιο τον γέροντά του, τον ιερομόναχο Μ., επειδή αυτός θέλησε να προσχωρήσει στο κίνημα των Ζηλωτών στην Αθήνα. 

Έμεινε έτσι «μόνος μονώτατος» –όπως λέει και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος– για κάποια χρόνια να ασκητεύει στην τραχεία και απαράκλητη έρημο της Μικράς Αγίας Άννης, μόνος, «μόνῳ τῷ Θεῷ»,…. Με θείο, πραγματικά, θάρρος, με ακατάβλητο φρόνημα και με αισθητή μέσα του τη θεία βοήθεια, παρέμεινε αποφασιστικά στο πάμφτωχο Καλύβι του Τιμίου Προδρόμου….

 Ο περιβόητος παπα–Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (1912–1998), περνώντας κάποτε έξω από το Καλύβι του 25χρονου τότε μοναχού Γερασίμου, βλέπει οφθαλμοφανώς επάνω ακριβώς από το Καλύβι του ταπεινού Υμνογράφου τον Τίμιο Πρόδρομο του Κυρίου να υπερίπταται και έκθαμβος τον ρωτάει:
–Τί κάνεις εδώ, Τίμιε Πρόδρομε;!
 Και ο Άγιος Ιωάννης, ο παμμέγιστος Πρόδρομος του Σωτήρος Χριστού, του απαντά:

–Κάθομαι εδώ και φυλάω το καλογέρι, που μου ανάβει τα καντήλια!

 

Ο παπα–Εφραίμ δόξασε τον Θεό και, με δάκρυα στα μάτια, πήγε και διηγήθηκε καταλεπτώς το γεγονός στον νεαρό, τότε, μοναχό π. Γεράσιμο, ο οποίος, ακούγοντάς το, ξέσπασε αμέσως σε άφθονους λυγμούς μεγάλης και ασυγκράτητης συγκινήσεως, δοξολογώντας τον Θεό και ευχαριστώντας από βάθους καρδιάς τον Τίμιο Πρόδρομο για την ανέλπιστη εύνοιά του προς αυτόν.

 Άλλοτε πάλι, δεκαετίες αργότερα,

σε μία συζήτηση που έγινε, αντιδρώντας ο αείμνηστος Γέροντας π. Γεράσιμος για την περισσή αυστηρότητα που αποδίδουν υπέρμετρα πολλοί χρωστήρες των αγιογράφων στον χαρακτήρα της μορφής του Τιμίου Προδρόμου, εκμυστηρεύθηκε προς τον υποτακτικό του με έκδηλη πια τη μυστική ομορφιά των ιερών βιωμάτων του, μεταξύ των άλλων, τα εξής:
–Ο Τίμιος Πρόδρομος, είναι γλυκύς, ωραίος, πανέμορφος!…
–Τί λες, Γέροντα; Πώς το ξέρεις; τον ρώτησε με αφέλεια ο νεαρός υποτακτικός του.
–Τον είδα, παιδάκι μου! είπε με απλότητα ο Γέροντας Γεράσιμος·
–Τον είδα!… Ήταν γλυκύς, ωραίος!… Και μου είπε ότι, «εγώ θα είμαι ο προστάτης σου και ο εγγυητής της σωτηρίας σου!».

Ο υποτακτικός του μακαριστού Υμνογράφου τα έχασε κυριολεκτικά! Συνέχισε να περπατάει σιωπηλός προς τα κελιά τους μαζί με τον αγαθό Γέροντά του, τον μακαριστό Γεράσιμο· αμίλητος πλέον, αλλά εσωτερικά έκθαμβος από αυτή την πολύτιμη αποκάλυψη για τον Τίμιο Πρόδρομο, τον «γλυκύ, τον ωραίο και τον πανέμορφο» Προάγγελο, Προφήτη, Κήρυκα, Συγγενή, Φίλο, τον Βαπτιστή Ιωάννη, τον Πρόδρομο του Σωτήρος Χριστού!

Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου (1916–2006): «Γεράσιμος »· Εκδόσεις: «Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης 1997», σελ. 127–128.Μοναχός Μικραγιαννανίτης, Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας

πηγή

Προσκυνητής: Τί κάνεις εδώ, Τίμιε Πρόδρομε;!… Φυλάω το καλογέρι, που μου ανάβει τα καντήλια! (proskynitis.blogspot.com)

Μαρτυρία Αγιου Ἐφραίμ Κατουνακιώτη στον πανεπιστημιακό της Θεολογικής Δημήτριο Τσελεγγίδη.

 

Προσευχήθηκα καί ρώτησα τόν Χριστό νά μέ πληροφορήσει τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Πῆρα τήν ἀπάντησή του, ἡ ὁποία εἶναι, «ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα». Καί τόν ρώτησα, πῶς ἀκριβῶς πιστοποιήθηκε αὐτό. Μοῦ ἀπάντησε, πώς «μετά τήν προσευχή γέμισε τό κελλί μου ἀπό ἀφόρητη δυσωδία, ἡ ὁποία μοῦ ἔφερνε ἀσφυξία στήν ψυχή, δέν μποροῦσα νά ἀναπνεύσω πνευματικά». Τόν ρώτησα, ἄν αὐτό ἦταν ἕνα ἔκτακτο γεγονός γι’ αὐτόν ἤ ἄν ἔτσι τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Χριστός σέ ἀνάλογες περιπτώσεις, καί μέ βεβαίωσε, ὅτι «σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, πού εἶναι μπλεγμένες μέ μάγια, μέ ἀκάθαρτα πνεύματα, αὐτή εἶναι ἡ κατάσταση, στήν ὁποία μέ εἰσάγει. Μερικές φορές ὑπάρχει καί λεκτική ἀπάντηση, ἀλλά στήν προκειμένη περίπτωση, αὐτή ἦταν ἡ ἀπάντηση καί ἔχω ἀπόλυτη τή βε­βαιότητα, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν ἔχει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ἀλλά τό πνεῦμα τό ἀκάθαρτο».

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Μαρτυρία Αγιου Ἐφραίμ Κατουνακιώτη στον πανεπιστημιακό της Θεολογικής Δημήτριο Τσελεγγίδη: (trelogiannis.blogspot.com)

Περί των λεγομένων του Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτου για τον Οικουμενισμό - Του Β. Χαραλάμπους

 Περί των λεγομένων του Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτου για τον Οικουμενισμό

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_________________________

Σε κείμενο του Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου, το οποίο τιτλοφορείται ‘’Ο φονταμενταλισμός στη ζωή μας και η υπέρβασή του. Μια γενική θεώρηση’’*, από το βιβλίο του ‘’Εκκλησιολογική παρέμβαση’’, στο υποκεφάλαιο όπου αναφέρεται στον κατά την άποψή του ‘’Χριστιανικό φονταμενταλισμό’’ και ειδικότερα για τον ‘’βιωματικό φονταμενταλισμό’’, γίνεται σχολιασμός και γι’ αυτό που είπε ο Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης για τον Οικουμενισμό.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Καρπασίας αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής : ‘’O βιωματικός φονταμενταλισμός απολυτοποιεί τον τρόπο ζωής και την ατομική εμπειρία. Έχει ως πρότυπο τον γέροντα και χαρισματικό άνθρωπο, ο οποίος είναι ο απόλυτος κανόνας για όλα τα θέματα ζωής. Έτσι δεν αποφασίζει και δεν επιτρέπεται να αποφασίσει κανείς διαφορετικά από αυτό που είπε ή νομίζουν ότι είπε ο χαρισματούχος γέροντας. Για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την απόλυτη απαίτηση θα αναφέρω ένα προσωπικό παράδειγμα. Με πλησίασε ένας κληρικός και με ρώτησε αν υπέγραψα τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης (2016) και του απάντησα, ναι τα υπέγραψα’’.

Και συνεχίζει ο Θεοφιλέστατος ως ακολούθως : ‘’Η απάντηση χαρακτηριστική του φαινομένου ήταν η εξής : «Πως εσύ ένας επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας υπέγραψες ένα τέτοιο κείμενο, τη στιγμή που ο γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης είδε στο Άγιο Όρος όραμα ότι ο οικουμενισμός είναι η καταστροφή της Εκκλησίας». Οπότε εγώ θα πρέπει να αποφασίσω με βάση ένα συγκεκριμένο κείμενο, όχι με βάση το περιεχόμενό του και τη χρησιμότητά του, αλλά με το τι είπε ή δεν είπε κάποιος γέροντας (σε χρόνο άσχετο με το κείμενο). Αν δεν συμπίπτει η άποψή μου με τον γέροντα, τότε πως τολμώ να κάνω κάτι διαφορετικό…Έτσι καταργείται η ελευθερία και η ευθύνη του ανθρώπου, αφού πρέπει να αποφασίζει με βάση τις γενικές θεωρήσεις των άλλων, οι οποίες κατ’ ανάγκη δεν είναι λανθασμένες’’.

Διαβάζοντας αυτό που αναφέρει ο Θεοφιλέστατος, ‘’έτσι δεν αποφασίζει και δεν επιτρέπεται να αποφασίσει κανείς διαφορετικά από αυτό που είπε ή νομίζουν ότι είπε ο χαρισματούχος γέροντας’’, και μάλιστα αναφερόμενος στις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, αβίαστα γεννήθηκε ο προβληματισμός ο σχετικός με τις αντιδημοκρατικές ‘’αντ’ αυτού’’ υπογραφές από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Β΄.

Το ‘’δεν αποφασίζει και δεν επιτρέπεται να αποφασίσει κανείς διαφορετικά’’, δεν εφαρμόστηκε επακριβώς με τις ‘’αντ’ αυτού’’ υπογραφές κατά τη Σύνοδο της Κρήτης;

Επίσης δεν εφαρμόστηκε επακριβώς με τις ‘’αντ’ αυτού’’ υπογραφές, το ‘’έτσι καταργείται η ελευθερία και η ευθύνη του ανθρώπου, αφού πρέπει να αποφασίζει με βάση τις γενικές θεωρήσεις των άλλων, οι οποίες κατ’ ανάγκη δεν είναι λανθασμένες’’;

Ακόμα και αν δεν υπέγραφε ο Θεοφιλέστατος τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, ο αντιδημοκρατικός τρόπος της ‘’αντ’ αυτού’’ υπογραφής θα εξουδετέρωνε τυχόν απόφασή του για μη υπογραφή των κειμένων της Συνόδου της Κρήτης.

Με τέτοιες ετσιθελικές και αντιδημοκρατικές ενέργειες, όπως τις ‘’αντ’ αυτού’’ υπογραφές, από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Β΄, ‘’καταργείται η ελευθερία και η ευθύνη του ανθρώπου’’, για να χρησιμοποιήσουμε τη χαρακτηριστική φράση του Θεοφιλεστάτου.

Δεν είναι πρέπον να αντιμετωπίζεται τοιουτοτρόπως η προσευχητική εμπειρία του Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτη. Στην ερώτηση του καθηγητή Δ. Τσελεγγίδη για τον Οικουμενισμό, ο Όσιος Γέροντας απάντησε ότι δεν γνώριζε τι είναι Οικουμενισμός. Τότε ο Όσιος είπε στον καθηγητή ότι θα έκανε προσευχή και θα του απαντούσε. Αυτό εξάλλου είχε διδαχθεί από τον Γέροντά του, Όσιο Ιωσήφ τον Σπηλαιώτη.

Μετά από προσευχή ο Όσιος πήρε την απάντηση και του είπε για τη δυσωδία την οποία γεύτηκε. Αυτά δεν επιβάλλονται. Εκουσίως επιζητείται η γνώμη των Αγίων Γερόντων.

Κανένας φονταμενταλισμός, κανένας ετσιθελισμός και καμιά πνιγηρή επιταγή να ακολουθήσεις τον αγιασμένο Γέροντα. Εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες της Κύπρου, όταν ακούμε για ετσιθελισμό και φονταμενταλισμό αναφορικά με τη Σύνοδο της Κρήτης, τις ‘’αντ’ αυτού’’ υπογραφές είναι που με λύπη θυμώμαστε.

*‘’Εκκλησιολογική παρέμβαση’’, Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου, Έκδοση Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, Λευκωσία 2020.

Αναστάσιος: Περί των λεγομένων του Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτου για τον Οικουμενισμό - Του Β. Χαραλάμπους (anastasiosk.blogspot.com)

ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΕΤΟΥΝ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ, ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΒΡΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΚΛΗΡΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΝΕΦΥΣΗΣΕ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΝΕΦΥΣΗΣΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.  ΣΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΛΑΒΑΝ ΜΕΡΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΙ ΣΕ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΙΣΟΥΣ.

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: Η μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου και η εμφάνιση του Χριστού

 

«Η δουλειά του παπά είναι να διαβάζει ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ειδικά των κεκοιμημένων.

Οι ζωντανοί όλο και κάποιον θα βρουν να του πουν τον πόνο τους, όλο και κάποιος θα τους στηρίξει έστω λίγο.

Στην άλλη ζωή όλοι είναι εν μετανοία, αλλά δεν μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τίποτα.

Δουλειά του παπά, είναι να μνημονεύει ονόματα κεκοιμημένων στην Προσκομιδή».

«Μια φορά», έλεγε ο παπά-Εφραίμ, κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου. Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος…

Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου.

Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει:

«Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει».

Ο παπα-Εφραίμ, τίποτα. Συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή.

Του εμφανίζεται ξανά ο Χριστός μας και του λέει:

«Σε παρακαλώ, σταμάτα να τον μνημονεύεις. Αυτός δεν θα αλλάξει μέρος».

Ο παπα-Εφραίμ συνέχιζε την προσευχή για το καλογέρι, του οποίου η ψυχή δεν είχε πάει στον Παράδεισο. Έρχεται ο Χριστός μας για τρίτη φορά στον παπα-Εφραίμ και του λέει:

«Σ΄ αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις! Το καλογέρι σου δεν αξίζει ό,τι ζητάς, αλλά θα γίνει, επειδή μου μοιάζεις!».

Πηγή

Θα σε μάθω να προσεύχεσαι!

(Οσίου Γέροντος παπα-Ευφραιμ Κατουνακιώτου λόγοι)

.....Θα σου δείξω εγώ πώς να προσεύχεσαι, και μου λες αν μπορείς ή όχι.

Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας:

– Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.

Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή. Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά:
– Αυτό μπορείς να το κάνεις;

– Ε, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.
– Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι. Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος, «μεγάλη η δύναμις της μικράς πολιτείας της αεί γινομένης» (Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε. Αββά Ισαάκ, Λόγος 73)

– Και κάτι ακόμη, πρόσθεσε ο Γέροντας, αφού ξανακάθισε στο εργόχειρο κι ετοιμαζόταν ν’ αρχίσει.
– Στην αίθουσα που δικάζεις υπάρχει καμιά εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας;
– Υπάρχει.
– Λοιπόν, πριν αρχίσεις να δικάζεις, θα στραφείς και θα πεις: «Χριστέ μου, φώτισέ με να μην αδικήσω κάποιον απ’ αυτούς τους ανθρώπους».
Και αμέσως κοφτά: – Μπορείς;
– Ε, εντάξει, μπορώ, Γέροντα.
– Αμ, δεν σου είπα να γίνεις δικηγόρος, για να μιλήσεις με τον Θεό, τελείωσε χαμογελώντας πειρακτικά.
Και σε άλλους όμως που προφασίζονταν οικογενειακά βάρη, πολλές ασχολίες και άλλα, έλεγε επανειλημμένως: «Εάν εγώ μέσα στην ησυχία των Κατουνακίων λέω εκατό ευχές τη μέρα και σεις μέσα στην τύρβη της πόλεως και τις υποχρεώσεις της εργασίας και της οικογένειας λέτε τρεις ευχές, είμαστε ίσα». Τον ρωτούσαμε, μήπως είναι πολύ λίγη αυτή η προσευχή ακόμη και για τους κοσμικούς. Και μας έλεγε περίπου τα εξής: «Εάν ο άνθρωπος συνηθίσει να λέει κάθε μέρα, έστω από λίγο, όσο μπορεί, αλλά κάθε μέρα την ευχή, η καρδιά του σιγά-σιγά γλυκαίνεται και περιμένει πότε θα έρθει εκείνη η ώρα. Και όταν γλυκαθεί η καρδιά, από μόνος του κανείς ζητάει περισσότερο».

~ Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης

''Ὁ πρῶτος καὶ ὁ κυριότερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ὁ διάβολος, ὄχι. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν ἑαυτό του ἐπίβουλος. Καὶ τοῦτο διότι δὲν ἀκούει τὸν ἄλλον, ἀκούει τί τὸν λέει ὁ λογισμός του. Ἐνῶ ἔχουμε τόσους ἁγίους Πατέρες νὰ τοὺς μιμηθοῦμε διαβάζοντας τὰ συγγράματά τους, ἐντούτοις ὅμως τὸ ἐγὼ μᾶς κυριεύει πολλὲς φορές. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος νικήσει τὸν ἑαυτό του, εἶναι ὁ μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας καὶ τροπαιοφόρος καὶ νικηφόρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!''

Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή». Ο δρόμος ο του Σταυρού αυτός είναι, διά μέσου των θλίψεων, των στενοχωριών, του αίματος, ο άνθρωπος θ’ ανέβει στον ουρανό

                             

Άγιος Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης

«Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω»

Ο Σταυρός δεν λείπει. Γιατί; Γιατί εφ’ όσον κι ο αρχηγός μας ανέβηκε στο Σταυρό, κι εμείς θ’ ανεβούμε, να πούμε. Αλλά απ’ τη μια πλευρά είναι γλυκύς και ελαφρός, απ’ την άλλη μεριά είναι πικρός και βαρύς. Κατά την προαίρεσή μας. Αν πάρεις με αγάπη τον Σταυρό του Χριστού, είναι πολύ ελαφρός, είναι σφουγγάρι, φελλός. Αν το πάρεις, δηλαδή, απ΄την άλλη πλευρά, τότες είναι βαρύς και ασήκωτος.

Γι’ αυτό, και μένα η πείρα αυτό με δίδαξε. Το θέλημα του Θεού να γίνει. Ήταν απ’ το Θεό έτσι. Και ειρηνεύεις, να πούμε. Αν πεις μα γιατί ετούτο, εκείνο, δεν ειρηνεύεις, δεν ειρηνεύεις. Δεν ήταν το θέλημα του Θεού να φύγω την Κυριακή, ήταν τη Δευτέρα· δεν ήθελε ο Θεός την Τρίτη, ήθελε να φύγω την Τετάρτη· ε, ο Θεός έτσι τά ‘φερε. Αν τα πάρεις απ’ την άλλη πλευρά με την κρίση τη δική σου, θα σφάλεις και μισθόν δεν έχεις. Μισθόν δεν έχεις!

Εσύ να αρματωθείς στην υπομονή. Ο δρόμος ο του Σταυρού αυτός είναι.

Θα κάνεις υπομονή στα δικά σου τα πάθη, θα κάνεις και στα δικά μου. Έτσι θα γίνεις άγιος.

Γι’ αυτό καλά είναι οι θλίψεις, καλά είναι τα βάσανα, καλά είναι οι στενοχώριες, ξέρει ο Θεός γιατί τις δίνει. Γιατί έτσι περισσότερο πλησιάζουμε στον Θεό, με τις θλίψεις, με τα βάσανα. «Κύριε, εν θλίψει εμνήσθημέν Σου», λέει (Ησ. 26,16). Με τις θλίψεις πλησιάζουμε. Ο Θεός μας αφαιρεί τις θλίψεις; «Ο φεύγων πειρασμόν επωφελή, φεύγει ζωήν αιώνιον», λέει. Έτσι είναι.



Γι’ αυτό ο άνθρωπος να μην απελπίζεται, να μην έρχεται σε απόγνωση για τη μια αποτυχία. Διότι δεν γνωρίζεις ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Όταν το γνωρίσεις το θέλημα του Θεού, κάνεις υπομονή, αλλά το θέλημα του Θεού δεν είναι πάντοτε γλυκό, είναι και πικρό, είναι και πικρό! «Το ποτήριον, ου μη πίω αυτό;» λέει. «Δεν θα το πιω το ποτήρι, Πέτρο;» λέει. «Θα το πιω το ποτήρι», και τον ονόμασε και σατανά, «ύπαγε οπίσω μου, σατανά, το ποτήριον ο δέδωκε ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» (Ιω. 18,11). Έτσι είναι. Ναι, αλλά διά μέσου του Σταυρού ήρθε η Ανάστασις. «Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω»· διά μέσου του Σταυρού.

Και ο άγιος Χρυσόστομος επαινεί τον Ιώβ όχι στον πρότερό του βίο, που ήταν ελεήμων. οικτίρμων, που ήταν φιλόξενος, που ήταν της προσευχής άνθρωπος, όχι. Την υπομονή που έκανε στη μεγάλη δοκιμασία που του παρεχώρησε ο Θεός, στον πειρασμό, στην ασθένειά του. Η ασθένεια αυτή έκζεμα ήταν, όλο το σώμα του τό ‘ξυνε κι έβγαζε ιχώρα, πύον έβγαζε. Εκεί επαινεί περισσότερο ο άγιος Χρυσόστομος τον Ιώβ. Αλλά «την υπομονήν Ιώβ ηκούσατε» (Ιακ. 5,11).

Εγώ σας έχω πει ότι κάποτε με πλησίασε μια Γερόντισσα εκεί και λέει:
-Θέλω να εξομολογηθώ.
-Μα εγώ δεν εξομολογώ τους καλογήρους, θα εξομολογήσω καλογριές;
-Όχι, θέλω να πω τον λογισμό μου, λέει.
-Ε, πες τον λογισμό σου.

Αφού είπε κι εκείνη τα βάσανά της -γιατί πάντα βάσανα θα σου πει, δεν θα σου πει χαρές- λέει: «Είδα σαν ένα όραμα, ότι πάνω σ’ ένα βουναλάκι καθόντουσαν οι Πατριάρχαι Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και λέω:
-Οι Πατριάρχαι είσαστε;
-Ναι, λένε, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ.
-Νά ‘ρθω κι εγώ εκεί;
-Έλα.
-Από πού νά ‘ρθω;
-Να, από ΄κει, απ’ τον δρόμο.
-Δεν βλέπω κανέναν δρόμο.
-Εκεί είναι, ψάξε να τον βρεις.
-Μα, δεν βλέπω δρόμο.
-Ψάξε, βρε ευλογημένη, ψάξε και θα τον βρεις.
-Μα, αυτός ο δρόμος είναι δεκαπέντε πόντους, πώς θα περάσω; Όλο αγριοπούρναρα και αγκάθια. Θα σχίσω τα φορέματά μου, θα ματώσω τα ποδάρια μου.
-Α, κι εμείς από ‘κει περάσαμε και ήρθαμε εδώ πάνω.»



Το πράγμα θέλει να πει ότι διά μέσου των θλίψεων, δια μέσου των στενοχωριών, διά μέσου του αίματος, ο άνθρωπος θ’ ανέβει στον ουρανό. Με αμεριμνία και με άνεση, με αυτοκίνητο δεν πάμε, πάτερ, στον Παράδεισο. Θα δώσεις αίμα, να πάρεις πνεύμα.

Έξω αυτή η Γερόντισσα, να πούμε, δεν αναφέρω τ’ όνομά της. Καρκίνο, εγχειρήσεις, τούτο, εκείνο, αυτό κι όμως προσευχομένη είδε την Παναγία στο θρόνο της. «Περάστε οι όσιοι», λέει. Όλοι οι όσιοι πέρασαν μπροστά σαν παρέλαση, στην Παναγία. «Περάστε οι μεγαλομάρτυρες».
Αυτή καθότανε εκεί, Γερόντισσα ήταν, Ηγουμένη. Και στο τέλος πήγε, έβαλε μετάνοια φίλησε το χέρι της Παναγίας, ήταν ένα βελούδο! Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή», και ξύπνησε, να πούμε. Δηλαδή αν θέλεις να είσαι μαθήτρια και μαθητής του Χριστού, θ’ ανέβεις κι εσύ απάνω στο Σταυρό.
Απαλλαγή κανένας Άγιος δεν εζήτησε από τον Θεό. Υπομονή να χαρίσει. Αν κάνεις υπομονή θά ‘χεις και λιγάκι μισθό, αν θά ‘χεις απαλλαγή, δεν έχεις τίποτες, μισθό δεν έχεις.

https://iconandlight.wordpress.com

 Έκτακτο Παράρτημα: Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή». Ο δρόμος ο του Σταυρού αυτός είναι, διά μέσου των θλίψεων, των στενοχωριών, του αίματος, ο άνθρωπος θ’ ανέβει στον ουρανό (yiorgosthalassis.blogspot.com)

Μείνε λίγο με τον εαυτό σου, βρε παιδί μου!

 

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

«Πρέπει να μαζευτούμε.  Να μαζέψουμε και τη διάνοια και την ψυχή.  Όλα.

Και να κλείσουμε τις θύρες. Ποιες είναι οι θύρες; Είναι οι αισθήσεις.

Μαζέψου μέσα και κλείσε τις πόρτες.  Μείνε λίγο με τον εαυτό σου, βρε παιδί μου.

Θα πεθάνεις και δεν θα τον έχεις γνωρίσει.

Θα φύγεις και δε θα τον έχεις αγαπήσει, δε θα τον έχεις πονέσει.

Άμα δεν τον έχεις πονέσει, πώς θα τον σώσεις;

Άμα δεν τον έχεις αγαπήσει πώς θα αγαπήσεις τον άλλον;

Δεν λέει ο Κύριος, «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν»;

Εκεί, μέσα σου αρχίζει η δουλειά.»

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Μείνε λίγο με τον εαυτό σου, βρε παιδί μου! (trelogiannis.blogspot.com)