Έλενα Μπάσιλε
Η 18η Σύνοδος Κορυφής των BRICS, που γιορτάζει την εικοστή επέτειό τους, πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί. Για την Φιλελεύθερη Τάξη (την ιδεολογία των δύο δεκαετιών μονοπολικότητας, η οποία παρόλα αυτά συνεχίζει να επηρεάζει τις ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις και μεγάλο μέρος της αληθινής αριστεράς), είναι μια συγκέντρωση αυταρχικών καθεστώτων και ελαττωματικών δημοκρατιών, που αμφισβητούν τη Δύση χωρίς συγκεκριμένα αποτελέσματα, εστιάζοντας στην οικονομική και τεχνολογική συνεργασία.
Για πολλούς από εμάς, ωστόσο, οι BRICS αντιπροσωπεύουν τό Κατέχον, το Αυγουστινιανό φρένο στον Αντίχριστο, το χάος και την αναρχία. Αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκουμε να αντικαταστήσουμε την αμερικανική αυτοκρατορία με μια κινεζική ή ρωσική αυτοκρατορία ή μια που μοιράζεται μια επιτροπή αυταρχικών μεγάλων δυνάμεων.
Η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και η Βραζιλία έχουν τις δικές τους ιστορίες, έχουν επιτύχει θετικά αποτελέσματα και έχουν υποστεί ήττες και πισωγυρίσματα, όπως ακριβώς και οι δυτικές χώρες. Ωστόσο, αντιπροσωπεύουν μια θετική τάση στο διεθνές πλαίσιο, καθώς επικαλούνται τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενάντια στην δεσποτική και μονομερή αλαζονεία του λεγόμενου καλοπροαίρετου ηγεμόνα, τις βασικές αρχές του πολυμερισμού που δημιούργησαν οι νικήτριες δυνάμεις μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το αντιαποικιακό κίνημα αποτελεί έναν αναγνωρισμένο αγώνα για μια πιο δίκαιη διεθνή τάξη. Δυστυχώς, η παγκόσμια διακυβέρνηση που εγκαθιδρύθηκε από τη Δύση και την Αμερικανική Αυτοκρατορία έχει οδηγήσει σε έναν νέο αποικισμό, διπλά μέτρα και σταθμά και τώρα προστατευτισμό ενάντια στις ίδιες τις αρχές του ελεύθερου εμπορίου που είναι εγγενείς στη φιλελεύθερη θεωρία. Οι χώρες BRIC, που δημιουργήθηκαν το 2006, έγιναν BRICS με τη Νότια Αφρική το 2010 και, έχοντας φτάσει τα 10 μέλη το 2024 -συνεργασίες που επεκτείνονται στην πλειονότητα του παγκόσμιου Νότου- επιδεικνύουν μια ιδιαίτερη ζωτικότητα, βασισμένη στην ανοιχτότητα και την συμπερίληψη, τη δικαιοσύνη και την ισότητα, τη βιώσιμη ανάπτυξη και το εμπόριο, τα λιμάνια, τις υποδομές και την τεχνολογική συνεργασία.
Αυτές είναι χαλαρά ετερογενείς χώρες, οι οποίες αντιτίθενται στη δυτική μονοπολικότητα, δημιουργώντας μια χαλαρά δομημένη ομάδα χωρίς ιδεολογικό δόγμα. Προκρίνουν την κρατική κυριαρχία και μια ρεαλιστική, πολυδιάστατη πολιτική, βασισμένη στην υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων. Η Κίνα είναι ο ηγέτης. Η προσέγγιση είναι προσεκτική, καθώς δεν αποσκοπεί στην πρόκληση μιας πολεμικής έκρηξης κατά τη διάρκεια μιας τόσο ευαίσθητης φάσης μετάβασης από την αμερικανική αυτοκρατορία σε έναν πολυπολικό κόσμο.
Η εστίαση είναι επομένως στη διεθνή οικονομία, στην τεχνητή νοημοσύνη ανοιχτού κώδικα, η οποία είναι πολύ πιο δημοκρατική από τα δυτικά μοντέλα, στη βιώσιμη ανάπτυξη και σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που προστατεύει τα μεμονωμένα κράτη από τον δεσποτισμό της Ουάσιγκτον, αλλά δεν αμφισβητεί την παγκόσμια διακυβέρνηση επιβάλλοντας ένα εναλλακτικό νόμισμα αντί του δολαρίου. Η Τράπεζα της Σαγκάης εργάζεται για την παροχή κινήτρων για επενδύσεις και συνεργασία, και οι διμερείς ανταλλαγές σε εθνικά νομίσματα αποτελούν εγγύηση έναντι των αυτοκρατορικών πραξικοπημάτων (όπως η κατάσχεση κεφαλαίων, όπως στην περίπτωση της Ρωσίας).
Η μεταρρύθμιση του ΟΗΕ, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας έχει ζητηθεί εδώ και καιρό για να διασφαλιστεί ότι οι χώρες BRICS θα έχουν τη σωστή εκπροσώπηση. Στη Σύνοδο Κορυφής του Νέου Δελχί, επαναλήφθηκε ότι η ομάδα δεν αμφισβητεί τη Δύση και τις πολιτικές της δηλώσεις, αλλά πρέπει να συμβιβάσει διαφορετικές θέσεις, όπως αυτές του Ιράν και των Εμιράτων, της Ινδίας και της Κίνας, οι οποίες έχουν ελαχιστοποιηθεί. Ωστόσο, δεν αποτελεί η παρουσία του Ιράν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Σαουδικής Αραβίας ή της Κίνας και της Ινδίας από μόνη της ένα σημαντικό πολιτικό μήνυμα, καθώς αντιπαραβάλλει την ομαλοποίηση του πολέμου από τη Δύση με ένα όραμα που βασίζεται στη συνεργασία μεταξύ κρατών παρά τις διαφορές; Πολιτικά, έχει γίνει επίκληση του διεθνούς δικαίου για να καταδικαστεί η πολιτική του Ισραήλ στη Γάζα και να υποστηριχθεί η επιστροφή ενός παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, και έχει ζητηθεί αποκλιμάκωση στη Μέση Ανατολή.
Ούτε η αμερικανική επίθεση στο Ιράν ούτε η περίφημη (από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης) ρωσική επιθετικότητα κατά της Ουκρανίας καταδικάστηκαν. Η Κίνα και η Ινδία προσφέρθηκαν να μεσολαβήσουν, και ο Πούτιν τις ευχαρίστησε, αφήνοντας μια αχτίδα ελπίδας. Οι μαφιόζικες απειλές της Ουάσιγκτον για δευτερογενείς κυρώσεις, οι οποίες, όπως κατήγγειλε ο Υπουργός Εξωτερικών της Κούβας, θέτουν το νησί υπό ενεργειακή πολιορκία και εμπορικό αποκλεισμό που αντιβαίνει στο διεθνές και ανθρωπιστικό δίκαιο, απαιτούν από τις BRICS να επιδείξουν τη μέγιστη προσοχή.
Από γεωπολιτική άποψη, το μπλοκ διατηρεί σχετική ουδετερότητα, εστιάζοντας στην οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη. Δεν υπάρχει βιασύνη, καθώς ο πολυπολικός κόσμος είναι ήδη μια σταδιακά εδραιωμένη πραγματικότητα. Οι BRICS αντιπροσωπεύουν το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού και το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Οι κινεζικές επενδύσεις σε τεχνολογική, λιμενική, τηλεπικοινωνιακή και υποδομική ανάπτυξη προσελκύουν έναν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό χωρών, και η τεχνητή νοημοσύνη ανοιχτού κώδικα υπόσχεται να προσφέρει σημαντικά οφέλη.
Τουλάχιστον προς το παρόν, οι BRICS φαίνεται να μην ασχολούνται με σχέδια ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, αλλά να υπερασπίζονται την ελευθερία τους που απειλείται από τον νεοαποικιισμό και τους πολέμους μιας παρακμάζουσας αυτοκρατορίας, η οποία έχει χάσει την ηγεμονία και την εξουσία της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου