Η ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ ΩΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Γράφει ο Γιώργος Παξινός
  

Ξεκινώντας, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο όρος Μητριαρχία αναφέρεται σε κοινωνίες στις οποίες ισχύει το μητρογραμμικό και μητροτοπικό πλαίσιο. Δηλαδή σε κοινωνίες στις οποίες η μετάβαση της εξουσίας και των κληρονομικών στοιχείων γινόταν στα θηλυκά μέρη του σογιού και η μετάβαση της μελλοντικής οικογένειας γινόταν στο τόπο όπου έμενε η μητέρα, καθώς αυτό που μετρούσε ήταν το σόι της μητέρας. Για να πάρει λοιπόν κάποιος άντρας την εξουσία αυτό γινόταν μόνο μέσω της νύμφευσης με το θηλυκό απόγονο του σογιού.

Ως μοντέλο λοιπόν, η Μητριαρχία ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την Πατριαρχία και το πατρογραμμικό και πατροτοπικό δίκαιο της. Γιατί αυτό επί της ουσίας σήμαινε ότι αξία έχει καταγωγή από την πατρική γραμμή. Ως απότέλεσμα, η μετάβαση εξουσίας και κληρονομιάς στο πρωτότοκο αρσενικό παιδί και η παραμονή στο μέρος όπου βρισκόταν ο Οίκος του Πατέρα ήταν κανόνας και ιερό δίκαιο.

Είναι γεγονός βέβαια ότι αυτές οι διαφορές δεν ήταν μόνο εξωτερικές και επιφανειακές όπως προβάλουν πολλοί σύγχρονοι ανθρωπολόγοι και σεξολόγοι. Οι μητριαρχικοί πληθυσμοί ήταν περισσότερο παθητικοί και δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν παρά μικροπολιτισμούς όπως στην παλιά Ευρώπη πριν την έλευση των Ινδοευρωπαίων (των θεμελιωτών των λευκών εθνών) ή και σχεδόν τίποτα αξιόλογο όπως σε πολλές περιοχές της Ασίας και της Αφρικής. Στην τελευταία δε και στις υποσαχάριες περιοχές της, το μητριαρχικό μοντέλο ισχύει ακόμα σε πολλές φυλές που βρίσκονται σε σχεδόν πρωτόγονη κατάσταση.

Ο λόγος για αυτή την αδυναμία παραγωγής δυναμικών πολιτισμών εντοπίζεται στην θρησκευτική πίστη αυτών των λαών που ουσιαστικά είχαν μια στάση ζωής τελείως αποκεκομμένη από οποιαδήποτε δυναμική ή θέληση να δημιουργήσουν κάτι μεγάλο και για αυτό λάτρευαν παθητικά την φύση στο πρόσωπο της μητέρας-Μεγάλης Θεάς που συμβόλιζε τις παντοδύναμες φυσικές δυνάμεις που μας περιβάλλουν και μας υποδουλώνουν – όπως εξάλλου καταδεικνύει και ο παθητικός ρόλος των αρσενικών θεών τους που έπρεπε να  θυσιάζονται στους κύκλους των Ηλιοστασίων. Για αυτό τον λόγο -και εντός της μαρξίζουσας λογικής τους- για την ιστορικό Marija Gimbutas, τον σεξολόγο Ernest Borneman και τον θρησκειολόγο Παναγή Λεκατσά αυτές οι κοινωνίες ήταν ένα είδος ‘επίγειου παραδείσου’.

Ωστόσο αυτή η ερμηνεία είναι ανακριβής, διότι για αυτούς τους λαούς η κατάσταση αυτή δεν ήταν επιλογή αλλά βιολογικός μονόδρομος. Κατά συνέπεια ήταν πέρα από οποιαδήποτε έννοια ‘καλού και κακού’ με την σύγχρονη σημασία.

Otto Weininger

Αντιθέτως, οι πατριαρχικοί λαοί, λόγω της δυναμικότητας και της μορφής που τους χαρακτήριζε, κατάφεραν να αναπτύξουν δυναμικές και κοινότητες με βάση του Οίκους, που αργότερα θα βοηθούσαν στην οικοδόμηση των μεγάλων πολιτισμών (όπως ο Ελληνορωμαϊκός και ο σύγχρονος Δυτικός). Αυτό, από θρησκειολογικής άποψης, οφειλόταν στο πρωτεύοντα ρόλο του αρσενικού στοιχείου που εκφραζόταν από τον Πατέρα Θεό ή Πατέρα Πρόγονο που συμβόλιζε την δυναμική αρχή του ίδιου του ανθρώπου που θέλει να δαμάσει και να κυριαρχήσει στις δυνάμεις που τον περιβάλλουν και θέλουν να τον συντρίψουν. 

Στην σύγχρονη εποχή βλέπουμε μια επιστροφή των μητριαρχικών τύπων, όχι επειδή υπάρχει πραγματική βάση για την μητριαρχία αλλά λόγω εκθήλυνσης των φυσικών φορέων της Πατριαρχίας ελέω της παρακμής του Δυτικού Πολιτισμού. Είναι βέβαια γεγονός ότι υπήρχαν πάντα θηλυπρεπείς άντρες αλλά αυτοί αυξάνονται κατά τον Otto Weininger σε συγκεκριμένες εποχές, όπως για παράδειγμα στους δύο τελευταίους αιώνες. Αυτό βέβαια συνοδεύεται επίσης και από την αριθμητική αύξηση των γυναικών που θέλουν ή και μπορούν να προσαρμόζονται σε αντρικές συμπεριφορές και σε αντρικές σωματικές φόρμες, στο βαθμό βέβαια που τους επιτρέπει το φύλο τους. Όμως για να κατανοήσουμε το σύγχρονο αυτό φαινόμενο πρέπει να  πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Καθημερινά λοιπόν βλέπουμε άτομα άψυχα και πολλές φορές χωρίς πολλές ενδείξεις αρρενωπότητας ή θηλυκότητας να περιφέρονται τριγύρω μας. Είναι γεγονός ότι στην σύγχρονη εποχή το ζήτημα των φύλων έχει περιέλθει σε μια τεράστια σύγχυση.

Και αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες με τρεις από αυτούς να είναι βέβαια οι κύριοι:

1) Η θηλυκοποίηση των αντρών.

2) Η ισχυροποίηση μιας περίεργης δυναμικότητας των γυναικών.

3) Ο γενικότερος αποπροσανατολισμός των παλιότερων ιδιοτήτων των δύο φύλων.

Ξεκινώντας με τον πρώτο, είναι γεγονός ότι παρατηρούμε πολλούς εκφερόμενους ως άντρες με λεπτή χροιά φωνής, με υπερβολικά ατονισμένα σώματα και γενικότερη κινησιολογία που θυμίζει ή μας μοιάζει με γυναικεία, ασχέτως του τι φοράνε και τι όχι. Είναι γεγονός ότι δεν είναι περίεργο που αυτή η θηλυκοποίηση συνοδεύεται και από μεγάλα και αυξανόμενα ποσοστά ομοφυλοφιλίας.

Εδώ όμως πρέπει να σταθούμε. Η ομοφυλοφιλία δεν έχει να κάνει με θεωρίες περί ‘γυναικών παγιδευμένων σε σώματα αντρών’ ή με πιό ‘ευαίσθητες υπάρξεις’, αλλά αντίθετα με άνδρες που βρίσκονται σε διαφορετική βαθμίδα έκφρασης του φύλου τους, μη μπορώντας (επειδή δεν δύνανται) να ανταποκριθούν σε μια κατάσταση ενεργής φύσης ή μη-παθητικής ύπαρξης. Και αυτό αφορά τους ομοφυλόφιλους ως πολιτιστικό κύμα-μόδα στην σύγχρονη εποχή, που δεν έχει καμιά σχέση με προηγούμενες και ίσως πιο υγιείς καταστάσεις του παρελθόντος, καθώς αυτοί ‘αναπαράγονται’ λόγω της αποξένωσης του ατόμου από τις πραγματικές σχέσεις των φύλων και την όλο και μεγαλύτερη ανωριμότητα στην σεξουαλική κατανόηση-συνειδητοποίησή του.

Ακόμη και η νέο-μυικότητα ή για να το αναφέρω καλύτερα o νέο-bodybuilder-ισμος, σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει ως στόχο την επιδίωξη της καλυτέρευσης της προσωπικής σωματικής κατάστασης με σκοπό την μεγαλύτερη  ενδυνάμωση,  αλλά μια επιδειξιομανή παραφορά και ταυτόχρονα μια έλλειψη ανώτερης ευαισθησίας και καλαισθησίας που καταλήγει σε πολλές περιπτώσεις σε καταστάσεις παρακμής, όπως με τον εθισμό σε ναρκωτικές ουσίας.

Όσον αφορά τώρα την ενδυνάμωση των γυναικών αυτό οφείλεται, πέρα από την καθημερινή εκθήλυνση των ανδρών και στο σύστημα το οποίο προβάλλει και συνηγορεί  υπέρ μιας φεμινιστικής λογικής περί καταπίεσης των γυναικών και έλλειψης ίσων ευκαιριών. Κυρίως όμως στηρίζεται στην επικράτηση ενός τύπου γυναίκας που θέλει να έχει περισσότερες πρωτοβουλίες, επειδή οι άνδρες παθητικοποιούνται, και επιπρόσθετα θέλει να μιμηθεί όσο μπορεί το αρρενωπό  πρότυπο το οποίο πλέον έχουμε απαρνηθεί ως σύγχρονοι άνδρες.

Από αυτά προχωρούμε στο τελευταίο στοιχείο που είναι ο αποπροσανατολισμός των παλιότερων ιδιοτήτων των δύο φύλων. Αυτό οφείλεται στην βασική αρχή ότι η δυναμικότητα του άντρα, η Virtu του (εκ του vir=άνδρας), με συνακόλουθες αρχές αυτές της μνήμης και της ευφυΐας δεν μπορούν να αναπληρωθούν στους πατριαρχικούς πολιτισμούς με αντικατάσταση από γυναικείες μιμήσεις. Διότι πολύ απλά η γενεαλόγηση που βασίζεται στην μνήμη και η Μεγάλη Πολιτική που βασίζεται στην ευφυΐα δεν μπορούν να αναπληρωθούν από ημίμετρα. Ακόμη και αν οι γυναίκες γίνανε πιο ευφυείς ακόμη και αν γίνανε φύλακες της μνημονικής παράδοσης δεν μπορούν να στηρίξουν την πνευματικο-πολιτική υποδομή ενός λαού με την έννοια που δίνουν οι άνδρες σε αυτήν. 

Έτσι έχει δίκιο η πρώην φεμινίστρια Κριστιαν Κολλανς όταν αναφέρει στο Θέλω να γυρίσω στο σπίτι ότι ακόμη και αν ίσχυε ότι η σημαντικότητα των γυναικών στην σύγχρονη εργασία -κατά κύριο λόγο στον τριτογενή τομέα της παροχής υπηρεσιών- είναι μεγάλη, δεν μπορεί να συγκριθεί με την σημασία που έχουν οι νοικοκυρές και οι μητέρες και ούτε θα προκαλούταν μεγάλο παραγωγικό ρήγμα αν οι εργαζόμενες γυναίκες έμεναν σπίτι τους αντί να δουλεύουν.

Όταν λοιπόν στην σύγχρονη εποχή έχει γίνει σχεδόν κληρονομική η θηλυκοποίηση από γενιά σε γενιά  και η σμίκρυνση του αρσενικού πληθυσμού που φέρει ανδρικά χαρακτηριστικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για αναβίωση της Μητριαρχίας αλλά μάλλον για το φαινόμενο της μητριαρχίας ως εκθήλυνσης των ηθών στα τελευταία στάδια ενός μεγάλου πολιτισμού.

Θεόδοτος

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ 21 ΑΙΩΝΑ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ ΤΗΣ ΡΗΤΟΡΙΚΗΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΟ ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Γράφει ο Γιώργος Παξινός

Σε όλο το σύγχρονο οικοδόμημα της κυρίαρχης ιδεολογικής αφήγησης πρωτεύοντα ρόλο έχουν, με δεσπόζουσα θέση στην ερμηνεία των εξελίξεων, οι ‘κοινωνικές συνθήκες’. Πιο συγκεκριμένα, η αφήγηση αυτή -επηρεασμένη από το μαρξισμό, ελέω καπιταλιστικής ισοπέδωσης της συνείδησης των λευκών πληθυσμών- προάγει τη θεωρία της καταπίεσης της μια τάξης από μια άλλη και μιας οποιασδήποτε μειονότητας από μια κυρίαρχη δεσπόζουσα ‘λευκή υποδομή’.

Αυτή η ιδεολογική τοποθέτηση έχει ως στόχο τον ‘ταξικό πόλεμο’, όχι πλέον με την έννοια της καταπίεσης από μία ισχυρή ελίτ αλλά με τον αγώνα τής καταπιεζόμενης άλλης μεριάς, που βρίσκεται σε πιο αδύναμη θέση, καθώς και την ολοκληρωτική επικράτηση τής πλευράς αυτών των ‘αδυνάμων’ απέναντι στους ‘εκμεταλλευτές’. Αυτό, με κοινωνιολογικούς όρους σημαίνει ότι δύο μερίδες του ’αστικού πληθυσμού’ κηρύσσουν πόλεμο η μία στην άλλη μέχρι την επικράτηση ενός ‘επίγειου παραδείσου’ (που όλοι ξέρουμε που καταλήγει..).

Αυτή βέβαια η αντίληψη δεν υπήρξε ποτέ τίποτε λιγότερο και τίποτα περισσότερο από μια ψευδο-κοινωνιολογική εξέταση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Μάλιστα, προσδιορίζει την τελευταία σαν την πιο εξελιγμένη φάση ολόκληρης της ‘ανθρωπότητας’. Επιπρόσθετα,  δεν εξηγεί, με την επιστημονική ωριμότητα που θα έπρεπε, την οργανική σχέση που έχει αυτή η φάση με τις προηγούμενες φάσεις του Δυτικού Πολιτισμού. Η αντίληψη αυτή, που βασίζεται σε μια ερμηνεία της ιστορικής πορείας μέσω της οποίας όλα βαίνουν καλώς προς ένα Τέλος, μετεξελίχθηκε σε μια νέα μορφή ψευδαίσθησης, δηλαδή αυτής της καταστροφικής υπεράσπισης των ‘μειονοτικών ομάδων’ και γενικότερα των εγχρώμων πληθυσμών κατά της δήθεν καταπιεστικής λευκής κυριαρχίας. Σε αυτά τα πλαίσια, η επανάσταση των εγχρώμων που ‘απελευθερώθηκαν’ εξαιτίας της ψυχολογικής κατάρρευσης των λευκών κοινωνιών και της επίδρασης άλλων εσωτερικών και αλλογενών στοιχείων, απέκτησε την ιδεολογική βάση και συνδέθηκε με άλλα στοιχεία διάλυσης, όπως  η σύγχρονη εκθηλυμένη ομοφυλοφιλία και ο μητριαρχικός φεμινισμός. 

Έτσι, σε μια προσπάθεια ανασύστασης της ιδεολογικής βάσης τους, εντός ενός ατομικιστικού και αδύναμου φιλελεύθερου κόσμου, οι σύγχρονοι απόγονοι των παλαιών μαρξιστών προσεταιρίστηκαν την ιδιαίτερη αυτή κατάσταση συμβιβασμού τους με τις τρέχουσες συνθήκες. Επρόκειτο για ένα φαινόμενο το οποίο άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις μετά την κατάρρευση του ’υπαρκτού σοσιαλισμού’ και έχει επικρατήσει να αποκαλείται ‘Πολιτιστικός Μαρξισμός’. Ουσιαστικά, πρόκειται για το ιδεολόγημα εκείνο το οποίο όχι μόνο αποτέλεσε το διαλεκτικό και διανοητικό στήριγμα του νέο-μαρξισμού αλλά και του ίδιου του φιλελευθερισμού που λανθασμένα γίνεται αντιληπτός ως ‘δεξιά’ στις μέρες μας. Αυτό συνέβη διότι οι πολιτικοί ινστρούχτορες του φιλελευθερισμού, έχοντας κυριαρχήσει στο χώρο της Δεξιάς μετά το Β’.Π.Π., προσπάθησαν να την απαγκιστρώσουν από ‘κακές επιρροές’, μεταλλάσσοντας έτσι τους εαυτούς τους σε ένα φιλο-αριστερό κέντρο και τη δεξιά παράταξη σε ένα διαλυμένο ασαφές χώρο. Από τότε μέχρι σήμερα, η απλή φιλελεύθερη διαλυτική πολιτική χάθηκε και τη θέση της πήρε μια καταστροφική ρητορική μίσους κατά της λευκής φυλής, που έλαβε παρανοϊκές διαστάσεις σε χώρες όπως η Σουηδία.

Αϊτινἠ Επανάσταση: μαύροι κρεμούν λευκό

Η νέο-αριστερή λογική και ρητορική λοιπόν συνδέεται με την έγχρωμη επανάσταση αποτελώντας μια αυτοκτονική ’λευκή επανάσταση’ κατά της ίδιας της λευκής φυλής. Το τελευταίο ισχύει διότι θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι σε αυτήν την ιδιόμορφη επανάσταση συμμετέχει και πολύ μεγάλος αριθμός από παρακμιακούς λευκούς. Έτσι, η σύγχρονη ρητορική που επικρατεί, λόγω της ιδεολογικής κυριαρχίας της νέο-κομμουνιστικής οπτικής, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια γέφυρα που οδήγησε και οδηγεί στο φυλετικό πόλεμο. Μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι με τη ψυχολογική και συνειδησιακή κατάρρευση του Δυτικού Πολιτισμού αρχίζουν να φαίνονται συγκεκριμένα σημάδια τα οποία μας οδηγούν σε ένα συμπέρασμα: βιολογική και πνευματική καρκινοπάθεια.

Όμως, θεραπεία εν τέλει υπάρχει και αυτή είναι η σταδιακή επιστροφή στη βάση του πολιτισμού μας που δεν είναι άλλη από τη φυλετική καταγωγή. Οι νέες εξελίξεις υποστηρίζουν αυτή τη θέση και δεν είναι τυχαίο ότι ήδη πριν το ξέσπασμα του Β’ΠΠ, ο Ρόζενμπεργκ υποστήριξε ότι η επανάσταση των ευρωπαϊκών αποικιών μόνο προβλήματα και πλήρη αποδυνάμωση των λευκών θα μπορούσε να φέρει. Αυτό και έγινε, καθώς όπως έγραψε αργότερα στην Ώρα της Απόφασης ο Σπένγκλερ, οι σύγχρονες εξελίξεις με τις επαναστάσεις των πρώην αποικιοκρατούμενων και με την αξιοποίηση εκ μέρους τους των δυτικών καινοτομιών δεν έχει άλλο στόχο παρά τον ανταγωνισμό με τον καταρρέοντα Δυτικό Πολιτισμό, καθώς επίσης και τη θέληση της σταδιακής ολοκληρωτικής καταστροφής του. Το τελευταίο είναι μια γνήσια έκφραση του συμπλέγματος κατωτερότητας όπως επίσης και της ζωικής θέλησης της ανθρώπινης φύσης να κατασπαράξει το αδύναμο και υποτακτικό όν.

Σε αυτές τις συνθήκες, η επιστροφή στη φυλετική οπτική μας οδηγεί στο να υιοθετήσουμε την προοπτική μιας άλλης μορφής πάλης ως μελλοντική εξέλιξη, αυτής της πάλης των φυλών.

Θεόδοτος

Η.Π.Α., ΡΩΣΙΑ, EΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Παξινός

Στη σύγχρονη εποχή, γίνεται συνεχώς συζήτηση για τη γεωπολιτική και τις διεθνείς εξελίξεις, με κύριες αναφορές στην Αμερική, που προσωποποιεί τον εξω-ευρωπαϊκό Δυτικό κόσμο και τη Ρωσία ως εναλλακτική πολιτικο-οικονομική δύναμη και ως εθνική οντότητα που δεσπόζει πέρα από το πλαίσιο της παρακμής του Δυτικού Πολιτισμού.

Ποια όμως είναι η πραγματική μορφή του σημερινού κόσμου και πως επηρεάζει εμάς; Είναι γεγονός ότι ο σημερινός κόσμος βασίζεται και στηρίζεται στο status quoπου προέκυψε ως αποτέλεσμα του Β’ΠΠ. Κατά τη διάρκεια αυτού, η καρδιά του Δυτικού Πολιτισμού και σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη εκμηδενίστηκε με ένα φοβερό μίσος που δεν είχε ξανα-υπάρξει ποτέ στην Ιστορία μεταξύ πολιτισμένων εθνών (τουλάχιστον στο λευκό κόσμο). Οι αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου είχαν ασφαλώς ήδη αρχίσει με την άφιξη της Νεωτερικότητας, ωστόσο η επιθυμία για ολοκληρωτική καταστροφή και ταπείνωση του αντιπάλου, όπως αυτή εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ΠΠ αλλά και μετά το τέλος του ενάντια στις ηττημένες χώρες (κυρίως τη Γερμανία και την Ιαπωνία) ήταν κάτι το πρωτόγνωρο.

Μέρος αυτής της πολιτικής ήταν και πρακτικά ο αποκεφαλισμός των ευρωπαϊκών κρατών από τις φυσικές τους ελίτ και η αντικατάσταση τους από τεχνοκράτες χωρίς όραμα και υποτελείς στον αμερικανικό παράγοντα. Αυτή η κατάσταση ουσιαστικά μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε ρυθμιστή των ευρωπαϊκών υποθέσεων και μαζί με αυτές και των αλλόφυλων στοιχείων που περιέκλειαν, χωρίζοντας την Ευρώπη σε δύο μέρη.

Νυρεμβέργη 1946

Παρόλο που υπήρχε και υπάρχει η πίστη για ευνοϊκότερη μεταχείριση από πλευράς των Συμμάχων, είναι γεγονός ότι οι δίκες στη Νυρεμβέργη και η συμπαιγνία με συμμορίες αντιφασιστών και Εβραίων κυνηγών κεφαλών κατά των Εθνικοσοσιαλιστών και άλλων εχθρών των δοξασιών του φιλελευθερισμού και μαρξισμού δείχνει το αντίθετο. Επίσης, η επίδραση της πολυπολιτισμικής μαζοκουλτούρας από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού επέδρασε ιδιαίτερα διαβρωτικά στην ήδη ηθικά και πολιτισμικά καταρρακωμένη Ευρώπη.

Αντίθετα, η σταλινική Ρωσία, παρόλη τη σαφώς σκληρή καταπίεση που πραγματοποίησε στα κατεχόμενα από αυτήν εδάφη, δεν επέδρασε τόσο διαβρωτικά στα ήθη των λαών των περιοχών αυτών. Αυτό βέβαια οφείλεται στο γεγονός ότι η Ρωσία του Ψυχρού Πολέμου δεν ήταν μια κουμμουνιστική χώρα με το ευρωπαϊκό νόημα του μαρξισμού. Αυτό έγκειται σε ενδογενείς ποιότητες. Για να καταδείξουμε ποιες είναι αυτές  πρέπει να κάνουμε μια μικρή ιστορική και πολιτική ανάλυση.

Κατ’ αρχάς, η Ρωσία ως κρατική και πολιτισμική οντότητα δεν μπορεί να θεωρηθεί μέρος του Δυτικού Πολιτισμού. Εξάλλου, όλος ο αγώνας της, από την εποχή των Τσάρων μέχρι και τη σύγχρονη εποχή, ήταν και είναι η ισχυροποίηση και η δημιουργία μιας μη-δυτικής αυτοκρατορίας χωρίς περιορισμούς από τις δυτικές οριοθετήσεις. Έτσι, η σταδιακή αποτίναξη των δυτικών υπολειμμάτων του Πετρινισμού, δηλαδή της προσπάθειας του Μεγάλου Πέτρου να κάνει τη Ρωσία δυτική περιφέρεια, μέσω του δυτικής έμπνευσης μπολσεβικισμού και η συνακόλουθος δικτατορία του Γεωργιανού Στάλιν δηλώνει ακριβώς αυτό. Είναι εξάλλου γνωστό ότι ο τελευταίος θαύμαζε τον αντι-δυτικό και απομονωτιστή Ιβάν τον Τρομερό και είχε στηρίξει τη βιογραφική κινηματογραφική παραγωγή της ζωής αυτού.

Στη σύγχρονη εποχή βέβαια, η αποτίναξη και των τελευταίων υπολειμμάτων του κρατικιστικού μπολσεβικισμού έγινε με την άνοδο του Πούτιν, ενός γνήσιου Ρώσου, στην εξουσία. Αυτός εκφράζει το πνεύμα της Στέπας όσο κανένας άλλος και για αυτό ακόμη και οι τελετές προς τιμή των μαχητών του Β’ΠΠ πήραν ένα πιο εθνικό χαρακτήρα.

Επανερχόμενοι στις αρχικές παρατηρήσεις, είναι γεγονός ότι οι Ρώσοι ανήκουν στη Λευκή Φυλή αλλά όχι στο Δυτικό Πολιτισμό. Η μανιοκαταθλιπτική και θρησκευτικά πρωτογενής ουσία της ρώσικης ψυχής, όπως μπορεί κανείς να την κατανοήσει π.χ. διαβάζοντας Ντοστογιέφσκι και ακούγοντας Τσαϊκόφσκι, δεν σχετίζεται με το Δυτικό Πνεύμα. Ο F.P.Yockey εξελίσσοντας τη θέση του Oswald Spengler πάνω στο ζήτημα, γράφει το 1953 στο έργο του ‘Ο Εχθρός της Ευρώπης’ ότι οι Ρώσοι ως λαός μπορεί να μην είναι δυτικοί αλλά δεν ανήκουν στους φελλαχικούς λαούς της ανατολής και του λατινοαμερικάνικου κόσμου ούτε στους πιο τριτοκοσμικούς λαούς υποσαχάριας αφρικανικής καταγωγής αλλά αντίθετα στους βαρβαρικούς λαούς. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν ανήκουν ούτε στα υπολείμματα μεγάλων πολιτισμών αλλά ούτε σε πληθυσμούς με χαμηλό IQ και μηδαμινή δυνατότητα ανάπτυξης μεγάλου πολιτισμού αλλά βρίσκονται στην κατηγορία του δυναμικού λαού που έχει μέσα του το σπέρμα ενός Μεγάλου και Νέου Πολιτισμού. Βρίσκονται δηλαδή στην ίδια κατάσταση τόσο με τους αρχαίους Ινδοευρωπαίους όταν εισέβαλλαν στην Ευρώπη και στην Ασία και δημιούργησαν τον Ελληνορωμαϊκό και Ινδικό Πολιτισμό όσο και με τα γερμανικά φύλα και τους Βίκινγκς που δημιούργησαν τις βάσεις του Δυτικού πολιτισμού κατά την Καρολίγγεια και Μεσαιωνική Εποχή.

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε λοιπόν ούτε για δυτική αντίληψη περί εθνικισμού στην περίπτωση της Ρωσίας, ούτε καν φυλετισμού. Συνεπώς, έχει δίκιο ο Alexander Dugin να αναφέρει συνέχεια στο έργο του ‘Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία’ ότι η δική του αντίληψη δεν έχει να κάνει με καμιά από τις σύγχρονες πολιτικές θεωρίες (φιλελευθερισμό και μαρξισμό) αλλά ούτε με το φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό.

Υπό αυτά τα δεδομένα, είναι γεγονός ότι η πλήρης και άνευ σκέψης υποταγή στη Ρωσία είναι καταστροφική, όπως είναι όμως επίσης καταστροφική η συνέχιση της επιβίωσης του παρόντος συστήματος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ξένων. Επιλέγοντας τη δική μας θέση (όπως με το θέμα της Ουκρανίας) δηλαδή τη θέση της εναλλακτικής πολιτικής με σκοπό τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Λευκής Ευρώπης μαζί με τις αποικίες της, πρέπει να προσπαθήσουμε να απαγκιστρωθούμε τόσο από τις παρακμιακές πλέον ιδεολογίες του συστήματος όσο και από την ανόητη και άκρατη Ρωσοφιλία.

Η Ρωσία, παρόλα αυτά, μπορεί με τη δυναμική του αίματός της και των αυτοκρατορικών βλέψεών της, να συνεργαστεί με την Ευρώπη πάνω στα πλαίσια του παρελθόντος όπως έγινε με τους Γερμανούς στρατιώτες και διοικητές στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αλλά αυτό για να γίνει πρέπει η ‘νέα Ρώμη’ - Η.Π.Α. να απαγκιστρωθεί από τις αδυναμίες και εμμονές του παρελθόντος και να προωθήσει σχέσεις αμοιβαίας συνεργασίας ή τουλάχιστον να υιοθετήσει μια στάση λιγότερο εχθρική προς τη Ρωσία.

Μένει να διαπιστώσουμε πόσο ακόμη θα αποσυντεθεί  το υπάρχον σύστημα και πόσο θα αποδυναμωθούν αλλόφυλοι που ελέγχουν τα κέντρα αποφάσεων του δυτικού κόσμου ώστε έτσι να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη ένταση σε ένα φυλετικό δυναμισμό. Μόνο τότε θα μπορέσει να πρωτο-σχηματιστεί ένα νέοImperium και να αρχίσει μια Νέα Εποχή!

Θεόδοτος