Αγαπητέ Αμερικανέ: Κανείς στην κυβέρνηση δεν σε εκπροσωπεί

Αγαπητέ Αμερικανέ: Κανείς στην κυβέρνηση δεν σε εκπροσωπεί

Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς

Η Marjorie Taylor Greene, ο Thomas Massie, ο Tucker Carlson, η Candice Owens και μερικοί άλλοι που έχουν πρόσβαση στην προβολή των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου και εμού, συμφωνούν ότι η Ουάσινγκτον δεν αντιπροσωπεύει τον αμερικανικό λαό. Ούτε οι πολιτειακές ή οι τοπικές κυβερνήσεις. Οι Συντηρητικοί ισχυρίζονταν παλιά ότι όσο πιο κοντά σε κάποιον είναι η κυβέρνηση, τόσο καλύτερα σε εκπροσωπεί, αλλά αυτή δεν είναι η εμπειρία μου.

Η Marjorie Taylor Greene λέει, σωστά, ότι δεν μπορείς να πας κόντρα σε μια κομματική θέση, αλλιώς θα σε κυνηγήσουν. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να προκύψει ηγεσία εντός των κομμάτων για να φέρει αλλαγή. Τα οικονομικά συμφέροντα που χρηματοδοτούν τις εκλογές είναι αυτά που επωφελούνται από την κυβέρνηση. https://reason.com/podcast/2026/06/29/marjorie-taylor-greene-youre-not-being-represented/?mc_eid=b0a2efcaec&utm_source=Reason+Magazine&utm_campaign=20a7ecd1ea-reason_brand|new_at_reason|2026_06_29&utm_medium=email&utm_term=0_31d7ef7f57-20a7ecd1ea-589981256

Λέει ότι θα ήταν δυνατό να ξεπεραστεί το σύστημα, αλλά «απαιτεί την πλήρη συμμετοχή του αμερικανικού λαού. Και ο αμερικανικός λαός απλώς δεν είναι πλήρως εμπλεκόμενος».

Έχει δίκιο. Προσπαθώ από το 1975, όταν μπήκα στο προσωπικό του Κογκρέσου, να πείσω τους Αμερικανούς να εμπλακούν πριν τους πιάσει το δίχτυ. Δεν έχω σημειώσει μεγάλη επιτυχία.

Η κύρια επιτυχία μου ως Βοηθός Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ ήταν η ψήφιση της μείωσης των φορολογικών συντελεστών επί Ρίγκαν και η προσαρμογή των φορολογικών κλιμακίων εισοδήματος στον πληθωρισμό, προκειμένου να αποτραπεί η ώθηση των ονομαστικών εισοδημάτων από τον πληθωρισμό σε υψηλότερες φορολογικές κλιμακώσεις. Κατάφερα να το κάνω αυτό επειδή αυτό ήταν το καθήκον που μου ανέθεσε ο Πρόεδρος Ρίγκαν και είχα τεράστια υποστήριξη από τον Πρόεδρο Ρίγκαν και τον Υπουργό Οικονομικών Ντον Ρίγκαν, από μέλη και των δύο κομμάτων στη Βουλή και τη Γερουσία, και από τον Μπομπ Μπάρτλεϊ, τον εκδότη της Wall Street Journal. Αν δεν είχα καταφέρει, κάθε Αμερικανός φορολογούμενος σήμερα θα βρισκόταν στο κορυφαίο 50% της κλίμακας, χρηματοδοτώντας με την εργασία και το εισόδημά του τους πολέμους της Αμερικής για την σιωνιστική ατζέντα του Μεγάλου Ισραήλ και την ατζέντα των Δημοκρατικών για μια πολυπολιτισμική Αμερική.

Ανέλαβα έναν ισχυρό προεδρικό διορισμό αφού υπηρέτησα στη Βουλή και τη Γερουσία, τόσο σε επιτροπές όσο και σε προσωπικό προσωπικό, αφού ήμουν συντάκτης και αρθρογράφος στην Wall Street Journal, αφού σπούδασα στο Georgia Tech, στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϋ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου βίωσα κάθε άποψη της πολιτικής και της οικονομίας. Επιπλέον, η ατζέντα μου ήταν η αλλαγή, όχι μια κυβερνητική καριέρα, και ως εκ τούτου ήμουν πρόθυμος να αγωνιστώ.

Το κατεστημένο, φυσικά, έχει κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να υποβαθμίσει το επίτευγμα, προκειμένου να αποτρέψει τους αθέμιτους χειριστές από το να διαταράξουν ξανά το status quo.

(Επισκόπηση του ορισμού του «άγριου χειριστή» στην πολιτική από την Τεχνητή Νοημοσύνη: «Στην πολιτική, ένας «άγριος χειριστής» ή «άγριος χειριστής» αναφέρεται σε έναν αδίστακτο, ανεξάρτητο πολιτικό παράγοντα ή στρατηγό που λειτουργεί εκτός του ελέγχου, της χρηματοδότησης και της στρατηγικής των καθιερωμένων μεγάλων πολιτικών κομμάτων ή των συμβατικών οργανισμών.)

Σήμερα στην Αμερική δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι με την απαραίτητη υποστήριξη για να φέρουν οποιαδήποτε αλλαγή που δεν εγκρίνεται από τις ομάδες συμφερόντων που ελέγχουν. Όπως έχει αποδείξει ο Πρόεδρος Τραμπ, η πραγματική αλλαγή στην Αμερική δεν είναι πλέον δυνατή εντός των υφιστάμενων κομματικών ορίων.

Τα όρια του κόμματος αλλάζουν. Οι Δημοκρατικοί, ανανεωμένοι με μετανάστες-εισβολείς από τους πολέμους της Ουάσιγκτον για το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, βλέπουν το κόμμα τους να αλλάζει χροιά. Οι Ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι του MAGA, απογοητευμένοι από την εγκαταλελειμμένη υπόσχεση του Τραμπ για «όχι άλλους πολέμους», χάνουν τον ενθουσιασμό τους.

Αυτές οι εξελίξεις δεν σημαίνουν ότι το αποτέλεσμα θα είναι καλό για τους Αμερικανούς. Καθώς οι μετανάστες-εισβολείς αποτελούν πλέον ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού, θα νομιμοποιηθούν και όχι θα απελαθούν, από τον ανταγωνισμό και των δύο κομμάτων για την υποστήριξή τους. Η αποτυχία του Τραμπ θα αποθαρρύνει τους Αμερικανούς και θα υπονομεύσει την πεποίθηση ότι η Αμερική μπορεί να αποκατασταθεί.

Το πρόβλημα για τον λευκό εθνοτικό Δυτικό Πολιτισμό είναι ότι είναι δαιμονοποιημένος ανεπανόρθωτα, έχει χάσει την αυτοπεποίθησή του και δεν μπορεί να αναστηθεί ακόμη και αν οι άνθρωποι γνώριζαν χωρίς μαζική βία για την οποία δεν φαίνονται ικανοί, έχοντας υποστεί τόσο πλύση εγκεφάλου για τόσο καιρό που τώρα αποδέχονται την «ενοχή» τους.

Αγαπητέ Αμερικανέ: Κανείς στην κυβέρνηση δεν σε εκπροσωπεί – Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς

Paul Craig Roberts : Το ΝΑΤΟ μεθοδεύει άμεση επίθεση εναντίον της Ρωσίας

Paul Craig Roberts.Reseau Interntional, 23-6-22

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι Αμερικανός οικονομολόγος διεθνούς κύρους, συγγραφέας, τέως καθηγητής εξεχόντων Αμερικανικών και βρετανικών πανεπιστημίων, υφυπουργός στην κυβέρνηση Ρέιγκαν και αρχισυντάκτης της Wall Street Journal.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε αυτό το άρθρο, γράφω ότι σύμφωνα με το νεοσυντηρητικό δόγμα Wolfowitz της αμερικανικής ηγεμονίας, “το Κρεμλίνο έχει δύο επιλογές: Η Ρωσία μπορεί να παραιτηθεί από την κυριαρχία της ή η Ρωσία μπορεί να καταστρέψει τη Δύση. Η Ρωσία δεν έχει άλλη εναλλακτική λύση. Όλος ο κόσμος πρέπει να το καταλάβει αυτό.” Δεν υποστηρίζω ότι η Ρωσία πρέπει να καταστρέφει τη Δύση. Απλώς επισημαίνω ότι εδώ και τρεις δεκαετίες, η Δύση αντιμετωπίζει τη Ρωσία με αυτή την περιορισμένη επιλογή. Ο ίδιος ο Πούτιν έχει παραπονεθεί για αυτό πολλές φορές.

Θεωρώ εκπληκτικό το γεγονός ότι η δυτική “κοινότητα εξωτερικής πολιτικής” οποιουδήποτε είδους επέτρεψε μια πολιτική που στριμώχνει μια πυρηνική δύναμη όπως η Ρωσία με αυτόν τον τρόπο. Και συνεχίζεται.

Τώρα έχουμε τη Λιθουανία να εμποδίζει την πρόσβαση της Ρωσίας σε μέρος της Ρωσίας. Αυτό είναι τρέλα. Αυτό επιβεβαιώνει τα ρωσικά συμπεράσματα ότι μόνο η βία μπορεί να περιορίσει τη Δύση.

Ο στόχος της Ουάσιγκτον είναι ένας ευρύτερος πόλεμος

Όπως έχω γράψει πολλές φορές, η επιχείρηση του Κρεμλίνου στην Ουκρανία δεν μπορεί να περιοριστεί. Η Ουάσιγκτον δεν θα το επιτρέψει. Η Ουάσιγκτον έχει ήδη επεκτείνει τη σύγκρουση και βρίσκεται στη διαδικασία περαιτέρω επέκτασής της. Οι παράφρονες Εβραίοι νεοσυντηρητικοί που ελέγχουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έπεισαν την ανίσχυρη μικρή Λιθουανία να παραβιάσει τη συμφωνία με τη Ρωσία για τον εφοδιασμό του Καλίνινγκραντ και έλαβαν ρωσικό τελεσίγραφο. Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Νεντ Πράις χαρακτήρισε το τελεσίγραφο “θολό”. Ο ηλίθιος του Λευκού Οίκου λέει ότι η Ουάσιγκτον υποστηρίζει τη Λιθουανία. Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον πιέζει για έναν ευρύτερο πόλεμο.

Η σύγκρουση στο Ντονμπάς εκτυλίχθηκε αργά, καθώς πρόκειται για πόλεμο εν μέσω ενός ρωσικού λαού που συνδέεται με την Ουκρανία από αιώνες. Ρωσικά στρατεύματα μάχονται με περιορισμούς για να ελαχιστοποιήσουν το θάνατο και την καταστροφή στην περιοχή του Ντονμπάς, από όπου οι ουκρανικές δυνάμεις εκδιώχθηκαν και καταστράφηκαν. Ένας ευρύτερος πόλεμος δεν θα διεξαχθεί μεταξύ των ρωσικών πληθυσμών. Ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί τέτοια απερισκεψία όπως της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ. Οι άθλιοι και εντελώς διεφθαρμένοι Δημοκρατικοί χρειάζονται απεγνωσμένα έναν πόλεμο για να συσπειρώσουν τους Αμερικανούς στην κυβέρνηση και να αποτρέψουν την εξόντωση των Δημοκρατικών στις εκλογές. Στην προσπάθειά τους να προσκολληθούν στην εξουσία, οι Δημοκρατικοί και τα εμπόλεμα μέσα ενημέρωσης επεκτείνουν τον πόλεμο. Αυτό είναι επικίνδυνο πέρα από κάθε φαντασία. Η ρωσική κυβέρνηση δήλωσε πριν από λίγο καιρό ότι η Ρωσία δεν θα διεξαγάγει ποτέ ξανά πόλεμο στο έδαφός της.

Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι το Κρεμλίνο πίστευε ότι η παρέμβασή του στο Ντονμπάς θα μπορούσε να είναι περιορισμένη. Είναι ανεξήγητο το γεγονός ότι το Κρεμλίνο κατάφερε να παρεξηγήσει τη Δύση μετά από μια τέτοια πλήρη απόρριψη των προσπαθειών του για την επίτευξη αμοιβαίας συμφωνίας ασφάλειας με τη Δύση. Προφανώς, το Κρεμλίνο δεν πήρε στα σοβαρά το Δόγμα Γούλφοβιτς. Το Κρεμλίνο και οι Ρώσοι εραστές του Ατλαντικού πρέπει να το απομνημονεύουν και να το επαναλαμβάνουν κάθε πρωί όταν ξυπνούν, επειδή είναι το επιχειρησιακό δόγμα. Σύμφωνα με αυτό το δόγμα, το Κρεμλίνο έχει δύο επιλογές. Η Ρωσία μπορεί να παραιτηθεί από την κυριαρχία της ή η Ρωσία μπορεί να καταστρέψει τη Δύση. Η Ρωσία δεν έχει άλλη εναλλακτική λύση. Όλος ο κόσμος πρέπει να το καταλάβει αυτό..

Τίθεται εκ νέου το ερώτημα: Η Δύση πιέζει υπερβολικά τη Ρωσία; Διαβάστε αυτές τις υψηλού επιπέδου ρωσικές δηλώσεις και απαντήστε σε αυτή την ερώτηση μόνοι σας:

Ο εκπρόσωπος Τύπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ σημείωσε τη Δευτέρα ότι η απόφαση της Λιθουανίας ήταν “άνευ προηγουμένου” και “παραβίαση των πάντων”.

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε ότι οι “προκλητικές” ενέργειες του Βίλνιους αποτελούν παραβίαση των διεθνών νομικών υποχρεώσεων της Λιθουανίας να επιτρέψει τη διέλευση αγαθών μεταξύ Ρωσίας και Καλίνινγκραντ. Ανέφερε ότι η Ρωσία θεωρεί αυτή την κίνηση “ανοιχτά εχθρική” και ότι εάν η Λιθουανία δεν άρει αμέσως αυτούς τους περιορισμούς, η Ρωσία διατηρεί το δικαίωμα να “υπερασπιστεί τα εθνικά της συμφέροντα”.

Ο επικεφαλής της Ρωσικής Επιτροπής για την Υπεράσπιση της Κρατικής Κυριαρχίας, Αντρέι Κλίμοφ, δήλωσε ότι η απόφαση της Λιθουανίας ήταν μια πράξη «άμεσης επίθεσης» κατά της Μόσχας και ότι εάν η ΕΕ δεν επανέφερε το κράτος μέλος της στην τάξη , η Ρωσία θα είχε την ελευθερία να «λύσει το πρόβλημα της διέλευσης του Καλίνινγκραντ που δημιουργήθηκε από τη Λιθουανία με ΟΛΑ τα μέσα της επιλογής της».

Η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές μαριονέτες της προκαλούν σκόπιμα σύγκρουση μεταξύ Λιθουανίας και Ρωσίας.

Η στάση των Ρώσων σκληραίνει

Οι παράφρονες νεοσυντηρητικοί που ελέγχουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική μας οδηγούν σε πυρηνικό πόλεμο.

“Η Ρωσία δεν θα εμπιστευτεί ποτέ ξανά τη Δύση” (Κρεμλίνο)

Δεν γνωρίζω κανέναν άλλο λόγο, εκτός από την ψευδαίσθηση της εξουσίας, για να περιμένει η Ουάσιγκτον από τη Ρωσία και την Κίνα να υποτάξουν την κυριαρχία και τα συμφέροντά τους στην Ουάσιγκτον. Αυτή η εντελώς εξωπραγματική προσδοκία των νεοσυντηρητικών οδηγεί στον Αρμαγεδδώνα.

https://www.triklopodia.gr

Έκτακτο Παράρτημα: Paul Craig Roberts : Το ΝΑΤΟ μεθοδεύει άμεση επίθεση εναντίον της Ρωσίας (yiorgosthalassis.blogspot.com)

ΓΙΑΤΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ

Ο Paul Craig Roberts είναι αμερικανός οικονομολόγος ο οποίος υπηρέτησε ως As. Sec. of the Treasury στη διακυβέρνηση Ρήγκαν. Έχει χαρακτηρισθεί ως ο συνιδρυτής των Reaganomics. Υπήρξε επιμελητής και αρθρογράφος της Wall Street Journal, του Βusiness Week και του Scripps Howard News Service. Έχει καταθέσει ενώπιον επιτροπών του κογκρέσου σε 30 περιστάσεις για ζητήματα οικονομικής πολιτικής.

Άρθρο του  Paul Craig Roberts - www.paulcraigroberts.org

Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάννης  Αυξεντίου

Paul Craig Roberts

Η ημέρα της μνήμης  είναι όταν  τιμούμε τους πεσόντες στον πόλεμο. Όπως την 4η Ιουλίου, μεταμορφώνουν και την ημέρα της μνήμης σε έναν εορτασμό του πολέμου. Αυτοί που χάνουν συγγενείς και αγαπητούς φίλους στον πόλεμο, δεν θέλουν ο θάνατος τους  να ήταν μάταιος. Κατά συνέπεια, οι πόλεμοι γίνονται ένδοξες επιχειρήσεις εκτελούμενες από ευγενείς στρατιώτες που μάχονται για την αλήθεια, την δικαιοσύνη, και τον αμερικανικό τρόπο ζωής. Οι πατριωτικές ομιλίες μας λένε πόσα οφείλουμε σε εκείνους που έδωσαν την ζωή τους ώστε η Αμερική να παραμείνει ελεύθερη. Οι ομιλίες δημιουργούν μία ψεύτικη πραγματικότητα  που  υποστηρίζει και άλλους πολέμους. Κανένας από τους πολέμους της Αμερικής δεν είχε τίποτα να κάνει  με την διατήρηση μιας ελεύθερης Αμερικής. Αντίθετα, σάρωσαν τα πολιτικά δικαιώματα, αφαιρώντας την ελευθερία μας.

Ο πρόεδρος Λίνκολν εξέδωσε ένα εκτελεστικό διάταγμα για να συλλάβει και να φυλακίσει τους δημοσιογράφους και τους εκδότες του Βορρά. Ο Λίνκολν συνέλαβε τον βουλευτή Clement Vallandigham από το Οχάιο που του ασκούσε κριτική, και τον εξόρισε στην Συνομοσπονδία. Έκλεισε 300 βόρειες εφημερίδες και έκανε 14.000 πολιτικούς κρατούμενους. Ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον χρησιμοποίησε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να καταστείλει την ελευθερία του λόγου, και ο Ρούσβελτ χρησιμοποίησε  τον  δεύτερο για να εγκλείσει 120.000 αμερικανούς πολίτες  Ιαπωνικής καταγωγής, διότι η φυλή τους τους καθιστούσε ύποπτους. Ο καθηγητής  Samuel Walker κατέληξε ότι ο πρόεδρος George W. Bush χρησιμοποίησε τον πόλεμο 'εναντίον της τρομοκρατίας' για να κάνει μία γενικευμένη επίθεση στα αμερικανικά πολιτικά δικαιώματα.

Το αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα είναι ότι οι αμερικανικοί πόλεμοι δεν προστάτεψαν την ελευθερία μας, αντίθετα, την κατέστρεψαν. Όπως είπε ο Alexander Solzhenitsyn, ''Η κατάσταση πολέμου είναι μόνον η δικαιολογία για την εγχώρια τυραννία".  

Η απόσχιση του Νότου συνιστούσε απειλή για την αυτοκρατορία της Ουάσιγκτον, αλλά όχι για τον αμερικανικό λαό. Ούτε οι Γερμανοί του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ούτε οι γερμανοί και οι ιάπωνες του δευτέρου. Όπως  διευκρίνισαν πλήρως οι ιστορικοί, η Γερμανία δεν άρχισε τον πρώτο  παγκόσμιο πόλεμο, και δεν πήγε στον πόλεμο για να επεκταθεί εδαφικά. Ο Χίτλερ δεν ήθελε τον πόλεμο με την Αγγλία και την Γαλλία. Οι εδαφικές φιλοδοξίες του Χίτλερ ήταν κυρίως να ανακτήσει τις γερμανικές επαρχίες που αποσπάστηκαν από την Γερμανία ως λάφυρα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά παράβαση των εγγυήσεων του Wilson. Κάθε άλλη Γερμανική φιλοδοξία ήταν προς τα ανατολικά. Η Ιαπωνία επιτέθηκε στον στόλο των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ, ελπίζοντας να άρει ένα εμπόδιο στις δραστηριότητές της στην Ασία, όχι ως προοίμιο για μία εισβολή στην Αμερική. Καμία λοιπόν από αυτές τις χώρες δεν     σχεδίαζε να εισβάλει στις  ΗΠΑ.                  

Σίγουρα, οι χώρες που καταστράφηκαν από τον Μπους και τον Ομπάμα στον 21ο αιώνα (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Σομαλία, Συρία, Πακιστάν και  Υεμένη), δεν συνιστούσαν στρατιωτική απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες.               

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα: Οι πόλεμοι της Αμερικής έγιναν για να αυξηθεί η δύναμη της Ουάσιγκτον, τα κέρδη των τραπεζιτών και των πολεμικών βιομηχανιών, και οι περιουσίες των αμερικανικών εταιρειών. Ο στρατηγός του Ναυτικού Smedley Butler δήλωσε: "Υπηρέτησα σε όλους τους βαθμούς από ανθυπολοχαγός έως υποστράτηγος. Και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος εκείνου του χρόνου ως ένας 'μπράβος' για το μεγάλο κεφάλαιο, για την Wall Street και τους τραπεζίτες. Εν ολίγοις, "ήμουν ένας εγκληματίας για τον καπιταλισμό''. Για όλο τον 21ο αιώνα οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε πόλεμο, όχι εναντίον στρατών ή απειλών της αμερικανικής ελευθερίας, αλλά εναντίον αμάχων, γυναικών, ηλικιωμένων και εναντίον  της  ίδιας της ελευθερίας μας. Οι ελίτ που έχουν συμφέρον σε αυτούς τους πολέμους μας λένε ότι θα πρέπει να συνεχίσουν για άλλα 20 ή 30 χρόνια πριν να εξολοθρεύσουν την 'τρομοκρατική απειλή'. Αυτό φυσικά είναι παράλογο. Δεν υπήρχε καμία τρομοκρατική απειλή πριν η Ουάσιγκτον να αρχίσει να δημιουργεί τρομοκράτες με στρατιωτικές επιθέσεις, δικαιολογημένες με ψεύδη, στους μουσουλμανικούς λαούς. Ανατρέποντας την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Ουκρανίας, η Ουάσιγκτον έφερε τις ΗΠΑ σε ευθεία αντιπαράθεση με την Ρωσία. Μία αντιπαράθεση που θα μπορούσε να καταλήξει άσχημα, ίσως για την Ουάσιγκτον  και ίσως για όλο τον κόσμο.

Τα καθεστώτα του  Bush και του Obama κατέστρεψαν την φήμη της Αμερικής, με τα ψεύδη χωρίς τέλος και την βία πάνω στους άλλους λαούς. Ο κόσμος βλέπει την Ουάσιγκτον σαν την κύρια απειλή. Παγκόσμιες έρευνες δείχνουν ότι παντού οι άνθρωποι θεωρούν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ τις δύο χώρες που αποτελούν την μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη. Εκείνες που η προπαγάνδα της Ουάσιγκτον αποκαλεί 'χώρες καθάρματα' και 'άξονα του κακού', όπως το Ιράν και η Βόρειος Κορέα , είναι πολύ πιο κάτω στον κατάλογο, όταν ερωτάται ο κόσμος. Δεν μπορεί να είναι πιο ξεκάθαρο ότι ο κόσμος δεν πιστεύει στην προπαγάνδα της Ουάσιγκτον. Μάλλον βλέπει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σαν χώρες καθάρματα. Αυτά είναι τα δύο μοναδικά κράτη στον κόσμο που βρίσκονται μέσα στην δίνη των (μεσσιανικών) ιδεολογιών. Οι  ΗΠΑ είναι αιχμάλωτες της νέο-συντηρητικής ιδεολογίας, που ανακήρυξε τις ΗΠΑ ως χώρα 'εξαιρετική και απαραίτητη', επιλεγμένη από την ιστορία για να εξασκήσει την ηγεμονία  της πάνω σε όλους τους 'άλλους' - όπως υποστηρίζεται από τις θεωρίες του Μπρεζίνσκι και του  Γούλφοβιτς, θεμέλια της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η Ισραηλινή κυβέρνηση είναι αιχμάλωτη  της σιωνιστικής ιδεολογίας, που θέλει ένα ''μεγάλο Ισραήλ'' από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Πολλοί μεταξύ των ίδιων των Ισραηλινών δεν δέχονται αυτή την ιδεολογία, που όμως είναι εκείνη των ''εποίκων'' και εκείνων που ελέγχουν την κυβέρνηση. Οι σιωνιστές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατοι εβραίοι μετανάστες στην Παλαιστίνη-εισβολείς, στην πραγματικότητα- έχουν δικαίωμα στα εδάφη που κατέχονται από άλλους εδώ και χιλιάδες χρόνια. Τα δόγματα της υπεροχής έναντι των ''άλλων'' της Ουάσιγκτον και του Ισραήλ δεν γίνονται δεκτά πολύ καλά από τους  ''άλλους''. Όταν ο Obama δήλωσε σε μία ομιλία του ότι οι αμερικάνοι είναι ένας εξαιρετικός λαός, ο Ρώσος πρόεδρος  Πούτιν απάντησε: «Ο θεός μας δημιούργησε όλους ίσους».        

Paul Wolfowitz

Η Ισραηλινή κυβέρνηση δημιούργησε αναρίθμητους εχθρούς και απομονώθηκε από τον υπόλοιπο κόσμο. Η ύπαρξη του Ισραήλ εξαρτάται εντελώς από την θέληση και την  ικανότητα της Ουάσιγκτον να το προστατέψει. Αυτό σημαίνει ότι η δύναμη του Ισραήλ προέρχεται από την δύναμη της Ουάσιγκτον. Η  ισχύς της Ουάσιγκτον είναι μία διαφορετική ιστορία. Ως η μοναδική οικονομία που έμεινε όρθια μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το αμερικανικό δολάριο έγινε το παγκόσμιο νόμισμα. Αυτός ο ρόλος του δολαρίου  έδωσε στην Ουάσιγκτον την οικονομική ηγεμονία πάνω στον κόσμο, η κύρια πηγή της ισχύς της. Τώρα που αναδύονται νέες χώρες , η ηγεμονία της Ουάσιγκτον είναι σε κίνδυνο. Για να αποτρέψει την άνοδο άλλων χωρών, η Ουάσιγκτον επικαλείται τα δόγματα Μπρεζίνσκι και  Γούλφοβιτς. Εν συντομία, το δόγμα Μπρεζίνσκι λέει ότι, για να παραμείνει η μόνη υπερδύναμη, η Αμερική πρέπει να ελέγχει τον ευρωασιατικό χώρο. Ο Μπρεζίνσκι υποστηρίζει ότι: "Μία χαλαρά συνομοσπονδιοποιημένη Ρωσία... αποκεντρωμένη, θα ήταν λιγότερο επιρρεπής στην αυτοκρατορική  κινητοποίηση.'' Με άλλα λόγια, να χωρισθεί η Ρωσία σε ενώσεις  ημι-αυτόνομων κρατών  των οποίων οι πολιτικοί θα  μπορούν να αγοράζονται από το χρήμα της Ουάσιγκτον. Στην στρατηγική του Μπρεζίνσκι  η Κίνα και μία συνομοσπονδιοποιημένη Ρωσία, θα ήταν μέρος μιας ''διηπειρωτικής δομής ασφαλείας'',  διευθυνόμενης από την Ουάσιγκτον.

Γνωρίζω τα  ινστιτούτα  στρατηγικής  που υπηρετούν την Ουάσιγκτον. Για αρκετά  χρόνια είχα την έδρα πολιτικής οικονομίας στο Κέντρο Στρατηγικών και  Διεθνών  Σπουδών. Η κυρίαρχη ιδέα  είναι ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να υπερισχύσει πάνω στην Ρωσία στην Ουκρανία, ή θα χάσει το κύρος της ως υπερδύναμη. Κάθε φορά που μία δύναμη πιστεύει ότι υπερίσχυσε, αυτή η ιδέα οδηγεί πάντα στον πόλεμο. Το μονοπάτι του πολέμου είναι ενισχυμένο από το δόγμα Γούλφοβιτς. Ο Πωλ Γούλφοβιτς, ο νεο-συντηρητικός διανοούμενος που διατύπωσε το Αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα και  χάραξε τις γραμμές της εξωτερικής πολιτικής, έγραψε, μεταξύ άλλων παρόμοιων  αποσπασμάτων : "Ο πρώτος στόχος μας είναι να αποτρέψουμε την εμφάνιση ενός νέου ανταγωνιστή, είτε στο έδαφος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ή αλλού (Κίνα), που θα αποτελεί μία απειλή παρόμοιας τάξης με εκείνη που συνιστούσε προηγουμένως η Σοβιετική Ένωση. Αυτή  η  εκτίμηση είναι η βάση της νέας περιφερειακής στρατηγικής άμυνας και απαιτεί να προσπαθήσουμε  να αποτρέψουμε οποιαδήποτε εχθρική δύναμη να κυριαρχήσει  σε μία περιοχή της οποίας οι φυσικοί πόροι θα μπορούσαν, κάτω από έναν  εδραιωμένο έλεγχο, να είναι επαρκείς για την δημιουργία μιας παγκόσμιας δύναμης." Στο δόγμα Γούλφοβιτς, οποιοδήποτε  ισχυρό έθνος ορίζεται ως απειλή και εχθρική δύναμη προς τις ΗΠΑ, χωρίς να εξετάζεται  πόσο εκείνο το έθνος θέλει να βρίσκεται σε συμφωνία με τις ΗΠΑ  προς όφελος και των δύο. Η διαφορά μεταξύ του Μπρεζίνσκι και των νέο-συντηρητικών είναι ότι, ο Μπρεζίνσκι θέλει να υπαγάγει την Ρωσία και την Κίνα εντός της αυτοκρατορίας ως σημαντικά στοιχεία των οποίων οι φωνές θα ακούγονται, αν και μόνον για διπλωματικούς  λόγους, ενώ οι νέο-συντηρητικοί είναι έτοιμοι να υπολογίσουν πάνω στην στρατιωτική δύναμη και την εσωτερική ανατροπή,  ενορχηστρωμένη από τις  Μη  κυβερνητικές  Οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ, αλλά  ακόμη και στις τρομοκρατικές οργανώσεις.

Ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ ντρέπονται εξαιτίας της φήμης τους ως οι μεγαλύτερες παγκόσμιες απειλές. Πράγματι, και οι δύο χώρες είναι υπερήφανες που αναγνωρίζονται ως απειλές. Η εξωτερική πολιτική τους στερείται κάθε διπλωματίας, βασίζεται μόνο στη βία. Το πρόβλημα για την ανθρωπότητα είναι ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι Λιβύη και Ιράκ. Αυτές οι δύο χώρες κατέχουν στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Η εδαφική τους έκταση υπερβαίνει κατά πολύ  εκείνη των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ, ανίκανες να καταλάβουν με επιτυχία την Βαγδάτη ή το Αφγανιστάν, δεν έχουν καμία δυνατότητα να υπερισχύσουν έναντι της Ρωσίας και της Κίνας σε έναν συμβατικό πόλεμο. Η Ουάσιγκτον θα πατήσει το ατομικό κουμπί. Τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από μία κυβέρνηση χωρίς ηθική; Ο κόσμος  δεν είδε ποτέ χώρες καθάρματα συγκρίσιμες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Και οι δύο κυβερνήσεις είναι έτοιμες να δολοφονήσουν οποιονδήποτε και όλους. Κοιτάξτε την κρίση που η Ουάσιγκτον δημιούργησε στην Ουκρανία. Στις 23 Μαΐου, ο Πούτιν μίλησε στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ στην Αγία Πετρούπολη, ένα συνέδριο τριών ημερών των αντιπροσωπειών από 62 χώρες και  στελεχών των 146 μεγαλύτερων δυτικών εταιρειών. Ο Πούτιν δεν μίλησε  για τις συμφωνίες δισεκατομμυρίων  δολαρίων που ήταν υπό επισημοποιήση. Αντίθετα, μίλησε για την κρίση που η Ουάσιγκτον έφερε στην Ρωσία, και άσκησε κριτική στους ευρωπαίους ότι είναι υποτελείς στην Ουάσιγκτον. Ο Πούτιν χρησιμοποίησε μία διπλωματική γλώσσα, αλλά το μήνυμα που έλαβαν τα ισχυρά οικονομικά κέντρα των ΗΠΑ και της Ευρώπης, είναι ότι θα υπάρξουν προβλήματα εάν η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνεχίσουν να αγνοούν τις ανησυχίες της Ρωσίας  και να παρεμβαίνουν στα ζωτικά συμφέροντα της σαν αυτή να μην υπήρχε. Ο Πούτιν λοιπόν δοκιμάζει τους ευρωπαίους πολιτικούς, για να δει εάν στην Ευρώπη υπάρχει αρκετή ευφυΐα και ανεξαρτησία  για  μία  επαναπροσέγγιση. Εάν η Ουάσιγκτον, με την  δεσποτική αλαζονεία της, αναγκάσει τον Πούτιν να διαγράψει την Δύση, η ρώσο-κινεζική στρατηγική συμμαχία, η οποία δημιουργείται για να αντιμετωπίσει την εχθρική πολιτική της Ουάσιγκτον  να περικυκλώνει τις δύο χώρες με στρατιωτικές βάσεις, θα εδραιωθεί στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τον αναπόφευκτο πόλεμο. Οι επιζήσαντες, εάν υπάρξουν, θα μπορέσουν να ευχαριστήσουν τους νέο-συντηρητικούς, το δόγμα Γούλφοβιτς και την στρατηγική του Μπρεζίνσκι για την καταστροφή της ζωής πάνω στην γη.

Το αμερικανικό κοινό περιέχει μεγάλο αριθμό απληροφόρητων ατόμων που πιστεύουν ότι γνωρίζουν τα πάντα. Αυτά τα άτομα έχουν προγραμματιστεί από την προπαγάνδα των ΗΠΑ και του Ισραήλ να εξισώνουν το Ισλάμ με μία πολιτική ιδεολογία. Πιστεύουν ότι το Ισλάμ, μία θρησκεία, είναι αντίθετα μία μιλιταριστική διδασκαλία που επικαλείται την ανατροπή του Δυτικού πολιτισμού, σαν να είχε μείνει τίποτα από τον δυτικό πολιτισμό. Πολλοί πιστεύουν σε αυτή την προπαγάνδα  ακόμη και εμπρός από το προφανές ότι οι Σουνίτες και οι Σιίτες μισούνται μεταξύ τους πολύ περισσότερο από όσο μισούν τους δυτικούς καταπιεστές τους. Οι ΗΠΑ άφησαν το Ιράκ, αλλά το μακελειό είναι όμοιο ή και μεγαλύτερο από όταν είχαν εισβάλλει σε αυτή την χωρά. Ο αριθμός των καθημερινών νεκρών της σύγκρουσης Σουνιτών – Σιιτών είναι εκπληκτικός. Μία θρησκεία τόσο διχασμένη δεν αποτελεί κίνδυνο για κανέναν, εκτός των ιδίων των ισλαμιστών. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε με επιτυχία τον διχασμό μεταξύ των ισλαμιστών για να ανατρέψει τον Καντάφι, και τώρα τον χρησιμοποιεί για να ανατρέψει την κυβέρνηση της Συρίας. Οι ισλαμιστές δεν μπορούν να ενωθούν ούτε για να αμυνθούν από μία δυτική επίθεση. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος να ενωθούν για να ανατρέψουν την δύση. Ακόμη και εάν μπορούσαν, θα ήταν κάτι χωρίς έννοια. Η δύση ήδη ανατράπηκε από μόνη της. Στις ΗΠΑ το σύνταγμα δολοφονήθηκε από τα καθεστώτα του Bush  και  του Obama. Δεν έμεινε τίποτα, διότι οι ΗΠΑ  'είναι' το σύνταγμα• εκείνες που κάποτε ήταν οι ΗΠΑ δεν υπάρχουν πλέον. Αντικαταστάθηκαν από μία διαφορετική οντότητα. Η Ευρώπη πέθανε με την Ευρωπαϊκή Ένωση, που επιζητά το τέλος της κυριαρχίας όλων των κρατών μελών. Μερικοί γραφειοκράτες των Βρυξελλών που δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, έγιναν ανώτεροι της θέλησης των λαών της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Ισπανίας κλπ.

Ο δυτικός πολιτισμός είναι ένας σκελετός. Είναι ακόμη όρθιος, μόλις και μετά βίας, αλλά δεν είναι πια ζωντανός. Οι δυτικοί λαοί κοιτάζουν τις κυβερνήσεις τους και δεν βλέπουν παρά εχθρούς. Διαφορετικά, γιατί η Ουάσιγκτον στρατιωτικοποίησε τις τοπικές αστυνομίες, εξοπλίζοντας τες σαν να επρόκειτο για κατοχικά στρατεύματα; Γιατί  η Εσωτερική Ασφάλεια, το Υπουργείο Γεωργίας, ακόμη και η  Ταχυδρομική Υπηρεσία και η Διοίκηση Κοινωνικής Ασφάλισης ,έχουν  παραγγείλει εκατομμύρια πυρομαχικών, ακόμη και πολυβόλα; Τι χρειάζεται αυτό το οπλοστάσιο που πληρώθηκε από τους φορολογουμένους, αν όχι για να καταστείλει τους ίδιους τους αμερικανούς πολίτες; Όπως ανιχνεύει ο  γνωστός αναλυτής τάσεων Gerald Celente, στο τελευταίο Trends Journal: οι ταραχές έχουν καλύψει τις τέσσαρις γωνιές του κόσμου. Σε όλη την Ευρώπη, οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι, απελπισμένοι και οργισμένοι  εξεγείρονται κατά των οικονομικών πολιτικών της ΕΕ, που τους γονατίζουν. Παρ' όλες τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον, με τις καλά αμειβόμενες ''μεραρχίες'' της, γνωστές ως ΜΚΟ, για να αποσταθεροποιήσει την Ρωσία και την Κίνα, τόσο η Ρωσική κυβέρνηση όσο και οι Κινέζοι έχουν μία πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη από τους πολίτες τους,  από  ότι  έχουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη.

Στον 20ο αιώνα η Ρωσία και η Κίνα έμαθαν τι είναι η τυραννία, και την απέρριψαν. Στις ΗΠΑ η τυραννία εισήχθηκε μεταμφιεσμένη στον 'πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας', μία φάρσα που χρησιμοποιείται για να φοβίσουν το 'κοπάδι' και να το κάνουν να εγκαταλείψει τα πολιτικά δικαιώματα του, απελευθερώνοντας έτσι την Ουάσιγκτον από την ανάγκη να απαντά στον νόμο, επιτρέποντας της να ανεγείρει ένα αστυνομικό κράτος μιλιταρισμού. Από το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί την οικονομική ηγεμονία της και τη 'σοβιετική απειλή', που τώρα μετατράπηκε σε 'ρωσική απειλή' για να απορροφήσει  στην αυτοκρατορία των ΗΠΑ την Ευρώπη.. 

Ο Πούτιν ελπίζει ότι τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών χωρών θα υπερισχύουν έναντι της δουλικότητας στην Ουάσιγκτον. Αυτό είναι προς στιγμήν το στοίχημα  του Πούτιν. Και  ο λόγος που ο  Πούτιν δεν απαντά στις προκλήσεις της Ουάσιγκτον στην Ουκρανία. 

Αν η Ευρώπη απογοητεύσει τη Ρωσία, ο  Πούτιν και η Κίνα θα προετοιμαστούν για τον πόλεμο, που ο αγώνας της Ουάσιγκτον για την ηγεμονία, καθιστά αναπόφευκτο.

Θεόδοτος: ΓΙΑΤΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ (theodotus.blogspot.com)

ΓΙΑΤΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ

Ο Paul Craig Roberts είναι αμερικανός οικονομολόγος ο οποίος υπηρέτησε ως As. Sec. of the Treasury στη διακυβέρνηση Ρήγκαν. Έχει χαρακτηρισθεί ως ο συνιδρυτής των Reaganomics. Υπήρξε επιμελητής και αρθρογράφος της Wall Street Journal, του Βusiness Week και του Scripps Howard News Service. Έχει καταθέσει ενώπιον επιτροπών του κογκρέσου σε 30 περιστάσεις για ζητήματα οικονομικής πολιτικής.

Άρθρο του  Paul Craig Roberts - www.paulcraigroberts.org

Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάννης  Αυξεντίου

Paul Craig Roberts

Η ημέρα της μνήμης  είναι όταν  τιμούμε τους πεσόντες στον πόλεμο. Όπως την 4η Ιουλίου, μεταμορφώνουν και την ημέρα της μνήμης σε έναν εορτασμό του πολέμου. Αυτοί που χάνουν συγγενείς και αγαπητούς φίλους στον πόλεμο, δεν θέλουν ο θάνατος τους  να ήταν μάταιος. Κατά συνέπεια, οι πόλεμοι γίνονται ένδοξες επιχειρήσεις εκτελούμενες από ευγενείς στρατιώτες που μάχονται για την αλήθεια, την δικαιοσύνη, και τον αμερικανικό τρόπο ζωής. Οι πατριωτικές ομιλίες μας λένε πόσα οφείλουμε σε εκείνους που έδωσαν την ζωή τους ώστε η Αμερική να παραμείνει ελεύθερη. Οι ομιλίες δημιουργούν μία ψεύτικη πραγματικότητα  που  υποστηρίζει και άλλους πολέμους. Κανένας από τους πολέμους της Αμερικής δεν είχε τίποτα να κάνει  με την διατήρηση μιας ελεύθερης Αμερικής. Αντίθετα, σάρωσαν τα πολιτικά δικαιώματα, αφαιρώντας την ελευθερία μας.

Ο πρόεδρος Λίνκολν εξέδωσε ένα εκτελεστικό διάταγμα για να συλλάβει και να φυλακίσει τους δημοσιογράφους και τους εκδότες του Βορρά. Ο Λίνκολν συνέλαβε τον βουλευτή Clement Vallandigham από το Οχάιο που του ασκούσε κριτική, και τον εξόρισε στην Συνομοσπονδία. Έκλεισε 300 βόρειες εφημερίδες και έκανε 14.000 πολιτικούς κρατούμενους. Ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον χρησιμοποίησε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να καταστείλει την ελευθερία του λόγου, και ο Ρούσβελτ χρησιμοποίησε  τον  δεύτερο για να εγκλείσει 120.000 αμερικανούς πολίτες  Ιαπωνικής καταγωγής, διότι η φυλή τους τους καθιστούσε ύποπτους. Ο καθηγητής  Samuel Walker κατέληξε ότι ο πρόεδρος George W. Bush χρησιμοποίησε τον πόλεμο 'εναντίον της τρομοκρατίας' για να κάνει μία γενικευμένη επίθεση στα αμερικανικά πολιτικά δικαιώματα.

Το αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα είναι ότι οι αμερικανικοί πόλεμοι δεν προστάτεψαν την ελευθερία μας, αντίθετα, την κατέστρεψαν. Όπως είπε ο Alexander Solzhenitsyn, ''Η κατάσταση πολέμου είναι μόνον η δικαιολογία για την εγχώρια τυραννία".  

Η απόσχιση του Νότου συνιστούσε απειλή για την αυτοκρατορία της Ουάσιγκτον, αλλά όχι για τον αμερικανικό λαό. Ούτε οι Γερμανοί του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ούτε οι γερμανοί και οι ιάπωνες του δευτέρου. Όπως  διευκρίνισαν πλήρως οι ιστορικοί, η Γερμανία δεν άρχισε τον πρώτο  παγκόσμιο πόλεμο, και δεν πήγε στον πόλεμο για να επεκταθεί εδαφικά. Ο Χίτλερ δεν ήθελε τον πόλεμο με την Αγγλία και την Γαλλία. Οι εδαφικές φιλοδοξίες του Χίτλερ ήταν κυρίως να ανακτήσει τις γερμανικές επαρχίες που αποσπάστηκαν από την Γερμανία ως λάφυρα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά παράβαση των εγγυήσεων του Wilson. Κάθε άλλη Γερμανική φιλοδοξία ήταν προς τα ανατολικά. Η Ιαπωνία επιτέθηκε στον στόλο των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ, ελπίζοντας να άρει ένα εμπόδιο στις δραστηριότητές της στην Ασία, όχι ως προοίμιο για μία εισβολή στην Αμερική. Καμία λοιπόν από αυτές τις χώρες δεν     σχεδίαζε να εισβάλει στις  ΗΠΑ.                  

Σίγουρα, οι χώρες που καταστράφηκαν από τον Μπους και τον Ομπάμα στον 21ο αιώνα (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Σομαλία, Συρία, Πακιστάν και  Υεμένη), δεν συνιστούσαν στρατιωτική απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες.               

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα: Οι πόλεμοι της Αμερικής έγιναν για να αυξηθεί η δύναμη της Ουάσιγκτον, τα κέρδη των τραπεζιτών και των πολεμικών βιομηχανιών, και οι περιουσίες των αμερικανικών εταιρειών. Ο στρατηγός του Ναυτικού Smedley Butler δήλωσε: "Υπηρέτησα σε όλους τους βαθμούς από ανθυπολοχαγός έως υποστράτηγος. Και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος εκείνου του χρόνου ως ένας 'μπράβος' για το μεγάλο κεφάλαιο, για την Wall Street και τους τραπεζίτες. Εν ολίγοις, "ήμουν ένας εγκληματίας για τον καπιταλισμό''. Για όλο τον 21ο αιώνα οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε πόλεμο, όχι εναντίον στρατών ή απειλών της αμερικανικής ελευθερίας, αλλά εναντίον αμάχων, γυναικών, ηλικιωμένων και εναντίον  της  ίδιας της ελευθερίας μας. Οι ελίτ που έχουν συμφέρον σε αυτούς τους πολέμους μας λένε ότι θα πρέπει να συνεχίσουν για άλλα 20 ή 30 χρόνια πριν να εξολοθρεύσουν την 'τρομοκρατική απειλή'. Αυτό φυσικά είναι παράλογο. Δεν υπήρχε καμία τρομοκρατική απειλή πριν η Ουάσιγκτον να αρχίσει να δημιουργεί τρομοκράτες με στρατιωτικές επιθέσεις, δικαιολογημένες με ψεύδη, στους μουσουλμανικούς λαούς. Ανατρέποντας την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Ουκρανίας, η Ουάσιγκτον έφερε τις ΗΠΑ σε ευθεία αντιπαράθεση με την Ρωσία. Μία αντιπαράθεση που θα μπορούσε να καταλήξει άσχημα, ίσως για την Ουάσιγκτον  και ίσως για όλο τον κόσμο.

Τα καθεστώτα του  Bush και του Obama κατέστρεψαν την φήμη της Αμερικής, με τα ψεύδη χωρίς τέλος και την βία πάνω στους άλλους λαούς. Ο κόσμος βλέπει την Ουάσιγκτον σαν την κύρια απειλή. Παγκόσμιες έρευνες δείχνουν ότι παντού οι άνθρωποι θεωρούν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ τις δύο χώρες που αποτελούν την μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη. Εκείνες που η προπαγάνδα της Ουάσιγκτον αποκαλεί 'χώρες καθάρματα' και 'άξονα του κακού', όπως το Ιράν και η Βόρειος Κορέα , είναι πολύ πιο κάτω στον κατάλογο, όταν ερωτάται ο κόσμος. Δεν μπορεί να είναι πιο ξεκάθαρο ότι ο κόσμος δεν πιστεύει στην προπαγάνδα της Ουάσιγκτον. Μάλλον βλέπει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σαν χώρες καθάρματα. Αυτά είναι τα δύο μοναδικά κράτη στον κόσμο που βρίσκονται μέσα στην δίνη των (μεσσιανικών) ιδεολογιών. Οι  ΗΠΑ είναι αιχμάλωτες της νέο-συντηρητικής ιδεολογίας,  που ανακήρυξε τις ΗΠΑ ως χώρα 'εξαιρετική και απαραίτητη', επιλεγμένη από την ιστορία για να εξασκήσει την ηγεμονία  της πάνω σε όλους τους 'άλλους' - όπως υποστηρίζεται από τις θεωρίες του Μπρεζίνσκι και του  Γούλφοβιτς, θεμέλια της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η Ισραηλινή κυβέρνηση είναι αιχμάλωτη  της σιωνιστικής ιδεολογίας, που θέλει ένα ''μεγάλο Ισραήλ'' από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Πολλοί μεταξύ των ίδιων των Ισραηλινών δεν δέχονται αυτή την ιδεολογία, που όμως είναι εκείνη των ''εποίκων'' και εκείνων που ελέγχουν την κυβέρνηση. Οι σιωνιστές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατοι εβραίοι μετανάστες στην Παλαιστίνη-εισβολείς, στην πραγματικότητα- έχουν δικαίωμα στα εδάφη που κατέχονται από άλλους εδώ και χιλιάδες χρόνια. Τα δόγματα της υπεροχής έναντι των ''άλλων'' της Ουάσιγκτον και του Ισραήλ δεν γίνονται δεκτά πολύ καλά από τους  ''άλλους''. Όταν ο Obama δήλωσε σε μία ομιλία του ότι οι αμερικάνοι είναι ένας εξαιρετικός λαός, ο Ρώσος πρόεδρος  Πούτιν απάντησε: «Ο θεός μας δημιούργησε όλους ίσους».        

Paul Wolfowitz

Η Ισραηλινή κυβέρνηση δημιούργησε αναρίθμητους εχθρούς και απομονώθηκε από τον υπόλοιπο κόσμο. Η ύπαρξη του Ισραήλ εξαρτάται εντελώς από την θέληση και την  ικανότητα της Ουάσιγκτον να το προστατέψει. Αυτό σημαίνει ότι η δύναμη του Ισραήλ προέρχεται από την δύναμη της Ουάσιγκτον. Η  ισχύς της Ουάσιγκτον είναι μία διαφορετική ιστορία. Ως η μοναδική οικονομία που έμεινε όρθια μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το αμερικανικό δολάριο έγινε το παγκόσμιο νόμισμα. Αυτός ο ρόλος του δολαρίου  έδωσε στην Ουάσιγκτον την οικονομική ηγεμονία πάνω στον κόσμο, η κύρια πηγή της ισχύς της. Τώρα που αναδύονται νέες χώρες , η ηγεμονία της Ουάσιγκτον είναι σε κίνδυνο. Για να αποτρέψει την άνοδο άλλων χωρών, η Ουάσιγκτον επικαλείται τα δόγματα Μπρεζίνσκι και  Γούλφοβιτς. Εν συντομία, το δόγμα Μπρεζίνσκι λέει ότι, για να παραμείνει η μόνη υπερδύναμη, η Αμερική πρέπει να ελέγχει τον ευρωασιατικό χώρο. Ο Μπρεζίνσκι υποστηρίζει ότι:  "Μία χαλαρά συνομοσπονδιοποιημένη Ρωσία... αποκεντρωμένη, θα ήταν λιγότερο επιρρεπής στην αυτοκρατορική  κινητοποίηση.''  Με άλλα λόγια, να χωρισθεί η Ρωσία σε ενώσεις  ημι-αυτόνομων κρατών  των οποίων οι πολιτικοί θα  μπορούν να αγοράζονται από το χρήμα της Ουάσιγκτον. Στην στρατηγική του Μπρεζίνσκι  η Κίνα και μία συνομοσπονδιοποιημένη  Ρωσία, θα ήταν μέρος μιας ''διηπειρωτικής δομής ασφαλείας'',  διευθυνόμενης από την Ουάσιγκτον.

Γνωρίζω τα  ινστιτούτα  στρατηγικής  που υπηρετούν την Ουάσιγκτον. Για αρκετά  χρόνια είχα την έδρα πολιτικής οικονομίας στο Κέντρο Στρατηγικών και  Διεθνών  Σπουδών. Η κυρίαρχη ιδέα  είναι ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να υπερισχύσει πάνω στην Ρωσία στην Ουκρανία, ή θα χάσει το κύρος της ως υπερδύναμη. Κάθε φορά που μία δύναμη πιστεύει ότι υπερίσχυσε, αυτή η ιδέα οδηγεί πάντα στον πόλεμο. Το μονοπάτι του πολέμου είναι ενισχυμένο από το δόγμα Γούλφοβιτς. Ο Πωλ  Γούλφοβιτς , ο νεο-συντηρητικός διανοούμενος που διατύπωσε το Αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα και  χάραξε τις γραμμές της εξωτερικής πολιτικής, έγραψε, μεταξύ άλλων παρόμοιων  αποσπασμάτων : "Ο πρώτος στόχος μας είναι να αποτρέψουμε την εμφάνιση ενός νέου ανταγωνιστή, είτε στο έδαφος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ή αλλού (Κίνα), που θα αποτελεί μία απειλή παρόμοιας τάξης με εκείνη που συνιστούσε προηγουμένως η Σοβιετική Ένωση. Αυτή  η  εκτίμηση είναι η βάση της νέας περιφερειακής στρατηγικής άμυνας και απαιτεί να προσπαθήσουμε  να αποτρέψουμε οποιαδήποτε εχθρική δύναμη να κυριαρχήσει  σε μία περιοχή της οποίας οι φυσικοί πόροι θα μπορούσαν, κάτω από έναν  εδραιωμένο έλεγχο, να είναι επαρκείς για την δημιουργία μιας παγκόσμιας δύναμης."  Στο δόγμα Γούλφοβιτς, οποιοδήποτε  ισχυρό έθνος ορίζεται ως απειλή και εχθρική δύναμη προς τις ΗΠΑ, χωρίς να εξετάζεται  πόσο εκείνο το έθνος θέλει να βρίσκεται σε συμφωνία με τις ΗΠΑ  προς όφελος και των δύο. Η διαφορά μεταξύ του Μπρεζίνσκι και των νέο-συντηρητικών είναι ότι, ο Μπρεζίνσκι θέλει να υπαγάγει την Ρωσία και την Κίνα εντός της αυτοκρατορίας ως σημαντικά στοιχεία των οποίων οι φωνές θα ακούγονται, αν και μόνον για διπλωματικούς  λόγους, ενώ οι νέο-συντηρητικοί είναι έτοιμοι να υπολογίσουν πάνω στην στρατιωτική δύναμη και την εσωτερική ανατροπή,  ενορχηστρωμένη από τις  Μη  κυβερνητικές  Οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ, αλλά  ακόμη και στις τρομοκρατικές οργανώσεις.

Ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ ντρέπονται εξαιτίας της φήμης τους ως οι μεγαλύτερες παγκόσμιες απειλές. Πράγματι, και οι δύο χώρες είναι υπερήφανες που αναγνωρίζονται ως απειλές. Η εξωτερική πολιτική τους στερείται κάθε διπλωματίας, βασίζεται μόνο στη βία. Το πρόβλημα για την ανθρωπότητα είναι ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι Λιβύη και Ιράκ. Αυτές οι δύο χώρες κατέχουν στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Η εδαφική τους έκταση υπερβαίνει κατά πολύ  εκείνη των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ, ανίκανες να καταλάβουν με επιτυχία την Βαγδάτη ή το Αφγανιστάν, δεν έχουν καμία δυνατότητα να υπερισχύσουν έναντι της Ρωσίας και της Κίνας σε έναν συμβατικό πόλεμο. Η Ουάσιγκτον θα πατήσει το ατομικό κουμπί. Τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από μία κυβέρνηση χωρίς ηθική; Ο κόσμος  δεν είδε ποτέ χώρες καθάρματα συγκρίσιμες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Και οι δύο κυβερνήσεις είναι έτοιμες να δολοφονήσουν οποιονδήποτε και όλους. Κοιτάξτε την κρίση που η Ουάσιγκτον δημιούργησε στην Ουκρανία. Στις 23 Μαΐου, ο Πούτιν μίλησε στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ στην Αγία Πετρούπολη, ένα συνέδριο τριών ημερών των αντιπροσωπειών από 62 χώρες και  στελεχών των146 μεγαλύτερων δυτικών εταιρειών. Ο Πούτιν δεν μίλησε  για τις συμφωνίες δισεκατομμυρίων  δολαρίων που ήταν υπό επισημοποιήση. Αντίθετα, μίλησε για την κρίση που η Ουάσιγκτον έφερε στην Ρωσία, και άσκησε κριτική στους ευρωπαίους ότι είναι υποτελείς στην Ουάσιγκτον. Ο Πούτιν χρησιμοποίησε μία διπλωματική γλώσσα, αλλά το μήνυμα που έλαβαν τα ισχυρά οικονομικά κέντρα των ΗΠΑ και της Ευρώπης, είναι ότι θα υπάρξουν προβλήματα εάν η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνεχίσουν να αγνοούν τις ανησυχίες της Ρωσίας  και να παρεμβαίνουν στα ζωτικά συμφέροντα της  σαν αυτή να μην υπήρχε. Ο Πούτιν λοιπόν δοκιμάζει τους ευρωπαίους πολιτικούς, για να δει εάν στην Ευρώπη υπάρχει αρκετή ευφυΐα και ανεξαρτησία  για  μία  επαναπροσέγγιση. Εάν η Ουάσιγκτον, με την  δεσποτική αλαζονεία της,  αναγκάσει τον Πούτιν να διαγράψει την Δύση, η ρώσο-κινεζική στρατηγική συμμαχία, η οποία δημιουργείται για να αντιμετωπίσει την εχθρική πολιτική της Ουάσιγκτον  να περικυκλώνει τις δύο χώρες με στρατιωτικές βάσεις, θα εδραιωθεί στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τον αναπόφευκτο πόλεμο. Οι επιζήσαντες, εάν υπάρξουν, θα μπορέσουν να ευχαριστήσουν τους νέο-συντηρητικούς, το δόγμα Γούλφοβιτς και την στρατηγική του Μπρεζίνσκι για την καταστροφή της ζωής πάνω στην γη.

Το αμερικανικό κοινό περιέχει μεγάλο αριθμό απληροφόρητων ατόμων που πιστεύουν ότι γνωρίζουν τα πάντα. Αυτά τα άτομα έχουν προγραμματιστεί από την προπαγάνδα των ΗΠΑ και του Ισραήλ να εξισώνουν το Ισλάμ με μία πολιτική ιδεολογία. Πιστεύουν ότι το Ισλάμ, μία θρησκεία, είναι αντίθετα μία μιλιταριστική διδασκαλία που επικαλείται την ανατροπή του Δυτικού πολιτισμού, σαν να είχε μείνει τίποτα από τον δυτικό πολιτισμό. Πολλοί πιστεύουν σε αυτή την προπαγάνδα  ακόμη και εμπρός από το προφανές ότι οι Σουνίτες και οι Σιίτες μισούνται μεταξύ τους πολύ περισσότερο από όσο μισούν τους δυτικούς καταπιεστές τους. Οι ΗΠΑ άφησαν το Ιράκ, αλλά το μακελειό είναι όμοιο ή και μεγαλύτερο από όταν είχαν εισβάλλει σε αυτή την χωρά. Ο αριθμός των καθημερινών νεκρών της σύγκρουσης Σουνιτών – Σιιτών είναι εκπληκτικός. Μία θρησκεία τόσο διχασμένη δεν αποτελεί κίνδυνο για κανέναν, εκτός των ιδίων των ισλαμιστών. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε με επιτυχία τον διχασμό μεταξύ των ισλαμιστών για να ανατρέψει τον Καντάφι, και τώρα τον χρησιμοποιεί για να ανατρέψει την κυβέρνηση της Συρίας. Οι ισλαμιστές δεν μπορούν να ενωθούν ούτε για να αμυνθούν από μία δυτική επίθεση. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος να ενωθούν για να ανατρέψουν την δύση. Ακόμη και εάν μπορούσαν, θα ήταν κάτι χωρίς έννοια. Η δύση ήδη ανατράπηκε από μόνη της. Στις ΗΠΑ το σύνταγμα δολοφονήθηκε από τα καθεστώτα του Bush  και  του Obama.Δεν έμεινε τίποτα, διότι οι ΗΠΑ  'είναι' το σύνταγμα• εκείνες που κάποτε ήταν οι ΗΠΑ δεν υπάρχουν πλέον. Αντικαταστάθηκαν από μία διαφορετική οντότητα. Η Ευρώπη πέθανε με την Ευρωπαϊκή Ένωση, που επιζητά το τέλος της κυριαρχίας όλων των κρατών μελών. Μερικοί γραφειοκράτες των Βρυξελλών που δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, έγιναν ανώτεροι της θέλησης των λαών της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Ισπανίας κλπ.

Ο δυτικός πολιτισμός είναι ένας σκελετός. Είναι ακόμη όρθιος, μόλις και μετά βίας, αλλά δεν είναι πια ζωντανός. Οι δυτικοί λαοί κοιτάζουν τις κυβερνήσεις τους και δεν βλέπουν παρά εχθρούς. Διαφορετικά, γιατί η Ουάσιγκτον στρατιωτικοποίησε τις τοπικές αστυνομίες, εξοπλίζοντας τες σαν να επρόκειτο για κατοχικά στρατεύματα; Γιατί  η Εσωτερική Ασφάλεια, το Υπουργείο Γεωργίας, ακόμη και η  Ταχυδρομική Υπηρεσία και η Διοίκηση Κοινωνικής Ασφάλισης ,έχουν  παραγγείλει εκατομμύρια πυρομαχικών, ακόμη και πολυβόλα; Τι χρειάζεται αυτό το οπλοστάσιο που πληρώθηκε από τους φορολογουμένους, αν όχι για να καταστείλει τους ίδιους τους αμερικανούς πολίτες; Όπως ανιχνεύει ο  γνωστός αναλυτής τάσεων Gerald Celente, στο τελευταίο Trends Journal: οι ταραχές έχουν καλύψει τις τέσσαρις γωνιές του κόσμου. Σε όλη την Ευρώπη, οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι, απελπισμένοι και οργισμένοι  εξεγείρονται κατά των οικονομικών πολιτικών της ΕΕ, που τους γονατίζουν. Παρ' όλες τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον, με τις καλά αμειβόμενες ''μεραρχίες'' της, γνωστές ως ΜΚΟ, για να αποσταθεροποιήσει την Ρωσία και την Κίνα, τόσο η Ρωσική κυβέρνηση όσο και οι Κινέζοι έχουν μία πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη από τους πολίτες τους,  από  ότι  έχουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη.

Στον 20ο αιώνα η Ρωσία και η Κίνα έμαθαν τι είναι η τυραννία, και την απέρριψαν. Στις ΗΠΑ η τυραννία εισήχθηκε μεταμφιεσμένη στον 'πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας', μία φάρσα που χρησιμοποιείται για να φοβίσουν το 'κοπάδι' και να το κάνουν να εγκαταλείψει τα πολιτικά δικαιώματα του, απελευθερώνοντας έτσι την Ουάσιγκτον από την ανάγκη να απαντά στον νόμο, επιτρέποντας της να ανεγείρει ένα αστυνομικό κράτος μιλιταρισμού. Από το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί την οικονομική ηγεμονία της και τη 'σοβιετική απειλή', που τώρα μετατράπηκε σε 'ρωσική απειλή' για να απορροφήσει  στην αυτοκρατορία των ΗΠΑ την Ευρώπη.. 

Ο Πούτιν ελπίζει ότι τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών χωρών θα υπερισχύουν έναντι της δουλικότητας στην Ουάσιγκτον. Αυτό είναι προς στιγμήν το στοίχημα  του Πούτιν. Και  ο λόγος που ο  Πούτιν δεν απαντά στις προκλήσεις της Ουάσιγκτον στην Ουκρανία. 

Αν η Ευρώπη απογοητεύσει τη Ρωσία, ο  Πούτιν και η Κίνα θα προετοιμαστούν για τον πόλεμο, που ο αγώνας της Ουάσιγκτον για την ηγεμονία,  καθιστά αναπόφευκτο.

Θεόδοτος: ΓΙΑΤΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ (theodotus.blogspot.com)

O Paul Craig Roberts για τη Ρωσία: Η πολιτική ειρήνης της Ρωσίας στη Συρία ενθαρρύνει τον πόλεμο

Κριστιάν 

Ο συγγραφέας αυτού του άρθρου, Paul Craig Roberts, υποστηρίζει ότι ο Πούτιν, μακριά από το να υποστηρίζει τον Ιρανό του σύμμαχο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, κλείνει τα μάτια για τις αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις κατά των ιρανικών συμφερόντων στη Συρία.  Υπονοεί ότι αυτό θα δώσει σύντομα στους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς πολεμοχαρείς την αναγκαία εμπιστοσύνη να ξεκινήσουν μια επίθεση μεγάλης κλίμακας εναντίον του ίδιου του Ιράν και να προσπαθήσουν να απομακρύνουν την Χεζμπολάχ από τον Λίβανο. Το αποτέλεσμα θα είναι τα πρώτα βήματα προς το Μεγάλο Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.
.
Είναι σωστή αυτή η εκτίμηση και μήπως είναι ο Πούτιν κρυφός συνεργάτης των ΗΠΑ και του Ισραήλ;
.
Νομίζω ότι ναι, επειδή ο Πούτιν, όπως όλοι οι δυτικοί ηγέτες, είναι πουλημένος στο εβραϊκό λόμπι και στο 1% της παγκόσμιας ελίτ. Επιπλέον, παρότι η Ρωσία έχει παραδώσει S-300 στη Συρία, η ίδια απαγορεύει στη τελευταία να τους χρησιμοποιεί ενάντια στις σχεδόν αδιάκοπες επιθέσεις του Ισραήλ κατά της Συρίας.1 
.
~H. Genséric***

Το άρθρο του Paul Craig Roberts.
.
Στις 25 Φεβρουαρίου, ο Μπάιντεν, ο κλέφτης των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ, διέταξε μια αμερικανική αεροπορική επιδρομή στη Συρία που σκότωσε 17 Ιρανούς. Οι αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις κατά της Συρίας συνέχισαν για χρόνια χωρίς άλλη συνέπεια από τις συριακές και ρωσικές καταγγελίες για αμερικανικές και ισραηλινές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Ολοφάνερο ότι η ατζέντα των ΗΠΑ / Ισραήλ υπερισχύει του διεθνούς δικαίου. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια, το Κρεμλίνο θα το είχε παρατηρήσει αυτό και θα έπαυε να κλαψουρίζει με το ραγισμένο δίσκο του.
.
Μετά από χρόνια δισταγμού, η Ρωσία επέτρεψε τελικά στη Συρία να αποκτήσει πυραύλους S-300, οι οποίοι, εάν επιτρεπόταν να χρησιμοποιηθούν, θα μπορούσαν να αποτρέψουν τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Δεδομένου ότι αυτοί οι διάσημοι πύραυλοι δεν χρησιμοποιούνται ποτέ, η Ουάσιγκτον τους θεωρεί σαν μια ακόμη μπλόφα από μια δειλή ρωσική κυβέρνηση που δεν θέλει ούτε να πολεμήσει ούτε να αφήσει τους Σύριους να πολεμήσουν.
.
Ο Andrew Korybko, ένας Αμερικανός πολιτικός αναλυτής που εδρεύει στη Μόσχα, εξηγεί αυτήν τη ρωσική πολιτική προστασίας της Ρωσίας για τις αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία. Αναγνωρίζει ότι, ενώ η Ρωσία θεωρεί επίσημα τις ισραηλινές και αμερικανικές επιθέσεις στο έδαφος της Συρίας ως παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, «δεν κάνει απολύτως τίποτα για να τις σταματήσει» .  Υπογραμμίζει: «το αντικειμενικά υπάρχον και εύκολα επαληθεύσιμο γεγονός ότι τα S-300 δεν χρησιμοποιήθηκαν ούτε μια φορά για να υπερασπιστούν τη Συρία από τότε που στάλθηκαν εκεί στα τέλη του 2018 για αυτόν τον ρητό σκοπό» ως απόδειξη ότι η Μόσχα «διευκολύνει παθητικά και αντικειμενικά αυτές τις επιδρομές».
.
Ο Korybko υποστηρίζει ότι η ανοχή του Κρεμλίνου για τις επιδρομές αποτελεί μέρος μιας ρωσικής «μεγάλης στρατηγικής ισορροπίας» που αποτελεί από το να προσπαθήσει να προωθήσει μια υποτιθεμένη «συμβιβαστική πολιτική λύση» στη συριακή σύγκρουση, η οποία προβλέπει την ενδεχόμενη απόσυρση των ιρανικών δυνάμεων και σύμμαχων τους όπως της Χεζμπολάχ ενάντια στο ενδεχόμενο σταμάτημα των επιθέσεων του Ισραήλ και των ΗΠΑ κατά της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας.
.
Με άλλα λόγια, υποδηλώνει τη συνενοχή του Κρεμλίνου με το Ισραήλ για να απομακρύνει τον Ιρανό σύμμαχο από τη Συρία: «Το Κρεμλίνο εξακολουθεί να αρνείται το δικαίωμα στον Συριακό Αραβικό Στρατό να χρησιμοποιήσει τους S-300 για τη άμυνα του κατά των ισραηλινών και αμερικανικών επιδρομών.
.
Αυτή η παρατήρηση υποδηλώνει έντονα ότι η Ρωσία ακολουθεί μια μακιαβελική στρατηγική μέσω της οποίας ελπίζει ότι οι ισραηλινές και αμερικανικές επιδρομές θα οδηγήσουν στην αναγκαστική αποχώρηση του Ιράν και της Χεζμπολάχ από τη Συρία .
.
Εάν ο Korybko έχει έστω εν μέρει δίκιο, αυτό σημαίνει ότι το Κρεμλίνο δεν κατανοεί τους στόχους των αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων. Αυτή η αδυναμία του Κρεμλίνου να κατανοήσει τον εχθρό θα οδηγήσει σε πόλεμο και όχι τη χρήση από τη Συρία των S-300 για να υπερασπιστεί τον λαό της κατά των επιθέσεων.
.
Εάν είναι αποδεκτό να επιτεθούν στους Ιρανούς και στην Χεζμπολάχ στη Συρία, η Ουάσιγκτον θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι αποδεκτό να επιτεθεί στους Ιρανούς στο Ιράν και στη Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Θα αυξηθούν η βία και η αστάθεια και δεν θα τις περιορίσει. Η Χεζμπολάχ είναι η μόνη δύναμη που εμποδίζει μια νέα ισραηλινή εισβολή στο Λίβανο και τη διχοτόμηση αυτής της χώρας. Η θέση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή είναι τόσο αδύναμη που ενθαρρύνει περισσότερες αμερικανοισραηλινές επιθέσεις. 
.
Με άλλα λόγια, αντί να εξουδετερώσει την κατάσταση, η πολιτική του Κρεμλίνου την πυρπολεί .
.
Και κάτι άλλο, ποιο είναι το συμφέρον της Ρωσίας να δει τους Ιρανούς συμμάχους και της Χεζμπολάχ να απομακρυνθούν από τη Συρία; Θα εξυπηρετούσαν μόνο τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και του Ισραήλ. Η πολιτική της Ρωσίας, όπως υποστηρίζει ο Κορύμπκο, υπονοεί ότι η Ρωσία συμφωνεί να απομακρυνθούν το Ιράν και η Χεζμπολάχ. Επομένως, η Χεζμπολάχ μπορεί να επιτίθεται τόσο στο Λίβανο, όσο και στη Συρία, και οι Ιρανοί μπορούν να επιτίθενται τόσο στο Ιράν όσο και στη Συρία. Η ρωσική πολιτική όπως περιγράφεται από τον Korybko μπορεί να οδηγήσει μόνο σε αποτυχία.
.
Η Ουάσιγκτον και το Ισραήλ θα συνεχίσουν τις επιθέσεις τους, επειδή γνωρίζουν ότι δεν θα υπάρχουν άλλες συνέπειες παρά μόνο λόγια.
.
Το Κρεμλίνο πρέπει να αναρωτηθεί ποια πολιτική έχει το λιγότερο ρίσκο: να συνεχίζει να εκτοξεύσει αναποτελεσματικές λέξεις ή να εκτοξεύσει πυραύλους που καθιστούν τις επιθέσεις δαπανηρές για τους επιτιθέμενους. Ο απλούστερος και ασφαλέστερος τρόπος για να εδραιωθεί η ειρήνη στη Μέση Ανατολή είναι η ανακοίνωση ενός ρωσο-κινεζο-ιρανο-συριακού Συμφώνου Αμοιβαίας Άμυνας με τη σαφή ένδειξη προς στο ΝΑΤΟ ότι μια επίθεση κατά μίας από αυτές τις χώρες είναι επίθεση κατά όλων.
.
Η κατηγορία ότι αυτό θα οδηγούσε σε πόλεμο μπορεί να απαντηθεί με μια ερώτηση: γιατί λοιπόν η κατασκευή του ΝΑΤΟ δεν οδήγησε αυτόματα σε πόλεμο; Εάν ο πόλεμος είναι πιθανό να είναι το αποτέλεσμα μιας επίθεσης, ένας επίδοξος επιτιθέμενος θα σκεφτόταν περισσότερες από μία φορές πριν επιτεθεί. Εφόσον η επίθεση είναι ανεκτή, θα αναπτυχθεί μέχρι να προκαλέσει αντίσταση εναντίον της. Είναι η επίσημη αφήγηση του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου εδώ και τρία τέταρτα ενός αιώνα.
.
Το Κρεμλίνο θα μπορούσε να ξεκινήσει να συνειδητοποιήσει ότι το 90% της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή καθορίζεται από το Ισραήλ και τους Αμερικανούς πράκτορες του Ισραήλ, τους Σιωνιστές νεοσυντηρητικούς. Το καθεστώς Μπάιντεν είναι γεμάτο από τέτοιους.2 
.
Το Ισραήλ θέλει το Μεγάλο Ισραήλ και οι νεοσυντηρητικοί θέλουν την αμερικανική ηγεμονία στη Μέση Ανατολή προκειμένου να δώσουν στο Ισραήλ αυτό που θέλει. Το Ισραήλ ληστεύει αργά και υπομονετικά την Παλαιστίνη εδώ και δεκαετίες και τώρα θέλει να προχωρήσει γρηγορότερα και μακρύτερα. Η καταστροφή του Ιράκ και της Λιβύης [σ.σ. και η διάλυση του Σουδάν] από την Ουάσινγκτον προώθησε το σχέδιο. Η καταστροφή της Συρίας συνεχιζόταν μέχρι που η Ρωσία επέμβαινε και την απέτρεψε. Αλλά η Συρία εξακολουθεί να είναι εν μέρει διαιρεμένη χώρα, και η Συρία, η Χεζμπολάχ στο νότιο Λίβανο και το Ιράν είναι τα τελικά εμπόδια στην αμερικανική και ισραηλινή ηγεμονία στη Μέση Ανατολή .
.
Εάν επιτευχθεί αυτή η ηγεμονία, η Ρωσία θα πρέπει να αναμένει την ανατροπή της από την Ουάσιγκτον που θα χρησιμοποιήσει Ισλαμιστές στο κόρφο της Ομοσπονδίας και των πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών της Ασίας.
.
Όπως επανέλαβε πάλι ο στρατηγός των ΗΠΑ, Tod D. Wolters, στους Ρώσους πριν από τρεις ημέρες, φαινομενικά χωρίς αποτέλεσμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν τη Ρωσία ως «μόνιμη υπαρξιακή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες».
.
Η ανικανότητα της Ρωσίας να αποδεχθεί αυτό το γεγονός θα οδηγήσει σε πόλεμο.
.

Paul Craig Roberts 

O Paul Craig Roberts για τη Ρωσία: Η πολιτική ειρήνης της Ρωσίας στη Συρία ενθαρρύνει τον πόλεμο - Infognomon Politics