Γιατί ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων και πώς η υπέρβασή τους οδηγεί στη διάλυση των κοινωνιών

 Συνέχεια από Τρίτη 19 Μαίου 2026

Ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Η ψευτο-πανδημία ως εφαρμογή κοινωνικής μηχανικής

Rivarol: Η «υγειονομική κρίση» του 2020-2022 ήταν μια στιγμή καθαρής κοινωνικής μηχανικής. Ποια μαθήματα πήρατε εσείς από αυτό το επεισόδιο;

L. Cerise: Το κύριο συμπέρασμά μου ήταν ότι το αναλυτικό μου πλαίσιο ήταν σωστό και μου επέτρεψε σε γενικές γραμμές να προβλέψω τα κοινωνικά φαινόμενα. Μεταξύ 2020 και 2022, έγινε μια προσπάθεια ενσωμάτωσης ολόκληρης της ανθρωπότητας σε ένα πλήρως αυτοματοποιημένο σύστημα, χρησιμοποιώντας ένα στρατηγικό σχέδιο: το πρόσχημα μιας ασήμαντης επιδημίας. Έμαθα επίσης ότι πρέπει να παραμένουμε μετριόφρονες και σεμνοί, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιορίσουμε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ενώ άλλοι όχι.

Το πρόβλημα της χρήσης ψηφιακών τεχνολογιών

Rivarol: Οι απόψεις του Klaus Schwab έχουν συζητηθεί ευρέως στις τάξεις των «αντιφρονούντων». Πιστεύετε ότι η ουτοπία της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» (Great Reset) εξακολουθεί να επιδιώκεται από τους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης;

L. Cerise: Η Μεγάλη Επανεκκίνηση συνεχίζεται επειδή οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης αποτελούν την πλειοψηφία. Δεν είναι απλώς ενεργές μειονότητες, λομπίστες και υπερπλούσιοι ολιγάρχες, αλλά επίσης όλοι οι χρήστες των νέων τεχνολογιών, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται εγώ και εσείς.
Διότι πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε ψηφιακές τεχνολογίες και ως εκ τούτου πολλοί από εμάς συμβάλλουμε στην ύπαρξή τους και τους επιτρέπουμε να επιτύχουν ένα ορισμένο βαθμό επιτυχίας στην καθημερινότητά μας.
Έτσι, είμαστε συνένοχοι με εκείνους που τις σχεδιάζουν και τις εφαρμόζουν, αφού τις χρησιμοποιούμε και εμείς, αντί να τις απορρίπτουμε. Όπως γράφει ο Klaus Schwab στο βιβλίο του για την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση: «κινούμαστε προς μια αυξανόμενη συγχώνευση του βιολογικού και του ψηφιακού». Αυτή η συγχώνευση έχει ήδη ξεκινήσει.
Ποιος μπορεί να ζήσει σήμερα χωρίς υπολογιστή ή έξυπνο κινητό; Οι ίδιοι οι «αντιφρονούντες» είναι τεχνολογικά πολύ καταρτισμένοι και περνούν τον χρόνο τους στο διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων. Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι κάτι το ξεχωριστό, προσβάλλονται και γίνονται επιθετικοί, όταν τους υπενθυμίζεται ότι όλοι συμμετέχουμε στη Μεγάλη Επανεκκίνηση.

Rivarol: Θα στοχεύσει η επόμενη επιχείρηση νοητικής παραβίασης να εφαρμόσει τα βήματα της μετανθρωπιστικής ατζέντας;

L. Cerise: Ο πυρήνας της μετανθρωπιστικής ατζέντας προχωρά μέσα από την καθημερινή, μικρής κλίμακας νοητική παραπλάνηση, η οποία βασίζεται στην ευχαρίστηση και την πρακτικότητα των νέων τεχνολογιών.

Είναι συμπεριφορική εξάρτηση μέσω της ανταμοιβής και του ηδονισμού, αντί της τιμωρίας. Για παράδειγμα, όσοι βρίσκονται στην εξουσία θα επιτύχουν την εξάλειψη των μετρητών, γενικεύοντας τις ηλεκτρονικές πληρωμές, επειδή οι ηλεκτρονικές πληρωμές είναι πιο ευχάριστες από το να ψάχνουμε χαρτονομίσματα και κέρματα στο πορτοφόλι μας, μετά να περιμένουμε ρέστα, και ούτω καθεξής. Από δε την άποψη της γνωσιακής διέγερσης είναι πιο πρακτικό, πιο γρήγορο και πιο ευχάριστο.

Συμμαχία Αριστεράς, μετανθρωπισμού και καπιταλισμού

Rivarol: Όπως καταδεικνύετε ξεκάθαρα, το Αριστερό πλήθος του κινήματος του wokism βρίσκεται αντικειμενικά στο ίδιο στρατόπεδο. Πιστεύετε ότι αυτή η συμμαχία συμφερόντων θα διαρκέσει;

L. Cerise: Το Αριστερό πλήθος του wokism βρίσκεται πράγματι στο ίδιο στρατόπεδο με τον μετανθρωπισμό και τις μεγάλες επιχειρήσεις, δηλαδή με τους καπιταλιστές. Είναι ζήτημα κοινωνικής μηχανικής ή κοινωνικής συνδυαστικής: πώς οι Αριστεροί και οι καπιταλιστές, που θεωρητικά είναι διαμετρικά αντίθετοι, στην πράξη καταφέρνουν να βρουν κοινό έδαφος παρά τις διαφορές τους;

Γιατί ο Μελανσόν ψήφισε στον δεύτερο γύρο τον Μακρόν; Η απάντηση του Carl Schmitt 3 θα ήταν η εξής: επειδή μοιράζονται έναν πρωταρχικό, κοινό εχθρό.

Ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων, των συνόρων και του μέτρου [* Σημ. μτφρ.: δηλαδή το Έθνος], με άλλα λόγια, με την λακανική έννοια, το πραγματικό. Διότι σύμφωνα με τον Ζακ Λακάν «το πραγματικό είναι όταν πέφτεις πάνω σε κάτι». Οι Αριστεροί και οι καπιταλιστές όμως δεν θέλουν κανένα όριο στη θέλησή τους για εξουσία, που είναι επίσης θέληση για ηδονή.

Μοιράζονται λοιπόν με τη νεοναζιστική Άκρα Δεξιά, αυτό το παραβατικό ψυχολογικό προφίλ, αυτή την απόρριψη των ορίων και της πραγματικότητας, όπως φαίνεται και στην Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η ψυχολογία όλων των κινημάτων ανωτερότητας, υπεροχής: λευκών, εβραϊκών, ισλαμικών, καπιταλιστικών, εργατικών κ.λπ. Δεν ανέχονται καμία αντίδραση.

Τρόποι αντίδρασης

Rivarol: Στο συμπέρασμα του βιβλίου σας, αναζητάτε «χάκερ». Πώς μπορούμε λοιπόν να στρέψουμε τα όπλα του ίδιου του συστήματος εναντίον του;

L. Cerise: Το 2010, στην πρώτη έκδοση του βιβλίου μου Gouverner par le chaos (Κυβερνώντας μέσω του χάους), διατύπωσα αυτό το κάλεσμα διαφορετικά: μίλησα για τον εκδημοκρατισμό της κουλτούρας των πληροφοριών. Αυτό ήταν επίσης όλο το νόημα του έργου του Éric Denécé και του ινστιτούτου που ίδρυσε, του Γαλλικού Κέντρου Έρευνας Πληροφοριών (CF2R), του οποίου τις δημοσιεύσεις και τα εκπαιδευτικά προγράμματα παρακολούθησα επί χρόνια.

Πράγματι, στις Υπηρεσίες Πληροφοριών βρίσκουμε την καλύτερη ανάπτυξη ενός δόγματος για την πραγματική άσκηση εξουσίας και τις αντισταθμιστικές δυνάμεις, κυρίως του οπλοστασίου των ψυχολογικών επιχειρήσεων, των παράνομων ενεργειών, των επιθέσεων ψευδούς σημαίας (false flag) κ.λπ.

Αλλά και άλλοι ερευνητές κοινωνικής μηχανικής (Frédéric Bascuñana, Yann Charrier, Marion Saint-Michel) ουσιαστικά λένε το ίδιο πράγμα: ότι δηλαδή πρέπει να εκπαιδεύσουμε το κοινό να αναγνωρίζει τις επιχειρήσεις χακαρίσματός του ζωντανά, δηλαδή καθώς συμβαίνουν, προκειμένου να τις εξουδετερώσει και ενδεχομένως να τις στείλει πίσω στον δράστη σε έναν βρόχο ανατροφοδότησης.

Απομένει λοιπόν σε εμάς να παραλάβουμε τη σκυτάλη από τον Éric Denécé και να δημιουργήσουμε τον διάδοχο του Γαλλικού Κέντρου Έρευνας Πληροφοριών.* *

** Θα μπορούσε άραγε στην Ελλάδα να δημιουργηθεί κάτι αντίστοιχο; Με ποιων όμως τη χρηματοδότηση και τη λειτουργική υποστήριξη;

Carl Schmitt: Γερμανός εθνικοσοσιαλιστής, πολιτειολόγος, πολιτικός επιστήμονας, κορυφαίος και διάσημος φιλόσοφος του Δικαίου, συνταγματολόγος και νομικός, που έγινε γνωστός ως «ο εστεμμένος νομικός του Γ΄ Ράϊχ», και πιθανόν ο διαπρεπέστερος νομικός του 20ου αιώνα

Γιατί ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων και πώς η υπέρβασή τους οδηγεί στη διάλυση των κοινωνιών – Aperopia

Γιατί ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων και πώς η υπέρβασή τους οδηγεί στη διάλυση των κοινωνιών

Ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Απόδοση από τα γαλλικά – επιμέλεια & σχόλια:Χρυσούλα Μπουκουβάλα

Μια πολύ διαφωτιστική συνέντευξη του Γάλλου φιλόσοφου, επιστημολόγου, γλωσσολόγου και συγγραφέα Lucien Cerise στη γαλλική πατριωτική εφημερίδα Rivarol με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του Comprendre l’ingénierie sociale (Κατανόηση της Κοινωνικής Μηχανικής). Το βιβλίο εξηγεί πώς οι κοινωνίες χειραγωγούνται μέσω της κοινωνικής μηχανικής, δηλαδή με ποιους ύπουλους τρόπους εξαναγκάζονται να υποκύψουν σε πράγματα που διαφορετικά θα απέρριπταν ασυζητητί και πώς μπορεί να καταπέσει η συγκεκριμένη τεχνική ελέγχου που επινόησαν οι ελίτ της εξουσίας, ώστε να λειτουργεί ως όπλο ενάντια στα συμφέροντα των λαών.

Rivarol: Τον Σεπτέμβριο του 2025 κυκλοφόρησε το πραγματικά συναρπαστικό βιβλίο σας πάνω στο περίπλοκο θέμα της κατανόησης της κοινωνικής μηχανικής. Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε αυτή την έννοια προκειμένου να αντιληφθούμε τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας μας;

Το εξώφυλλο του βιβλίου Comprendre l’ingénierie sociale.

Μικρό ιστορικό της κοινωνικής μηχανικής

Lucien Cerise: Η έννοια της κοινωνικής μηχανικής εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα στα γραπτά διαφόρων συγγραφέων που ανήκαν στην Ουτοπιστική Σχολή σκέψης. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό αυτού του κινήματος το οποίο συγκέντρωσε διανοούμενους και πολιτικούς, ήταν η μηχανική και μηχανιστική του προσέγγιση στα κοινωνικά φαινόμενα. Υποστήριζε ότι ήταν εφικτό να χειρίζεται μια κοινωνία σαν μηχανή.
Αυτή η ιδέα ώθησε την εμφάνιση της διαχείρισης (management), ή επιστημονικής διαχείρισης της εργασίας, ή, αν θέλετε, του Tεϊλορισμού (Τaylorism), που πήρε το όνομά του από τον Frederick Taylor. 1
Λίγο αργότερα, στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, ο Karl Popper (φιλόσοφος της επιστήμης και επινοητής της έννοιας της Ανοιχτής Κοινωνίας) και ο Otto Neurath (επίσης φιλόσοφος της επιστήμης, κοινωνιολόγος και πολιτικός οικονομολόγος, εφευρέτης της μεθόδου του Ισοτύπου / Isotype – ακρωνύμιο των λέξεων International System of Typographic Picture Education, ενός εικονογραφικού συστήματος απεικόνισης των τεχνολογικών, ιστορικών και βιολογικών διασυνδέσεων) συζήτησαν επίσης την «κοινωνική τεχνολογία», ή αλλιώς «κοινωνιοτεχνική».
Στη συνέχεια, στα τέλη του 20ού αιώνα, επαγγελματικοί και στρατιωτικοί κύκλοι που ειδικεύονταν σε ζητήματα κινδύνων και ασφαλείας, υιοθέτησαν πλέον την έννοια της κοινωνικής μηχανικής προκειμένου να ορίσουν μία μέθοδο πειρατείας, ανατροπής και παράκαμψης των συστημάτων ασφαλείας. Έτσι, η κοινωνική μηχανική, ως τεχνική επηρεασμού των κοινωνικών δεσμών, συνθέτει δύο τρόπους κοινωνικής λειτουργίας: την ουτοπία και την πονηριά (εξαπάτηση, πανουργία):

1. Η Ουτοπική Σχολή Σκέψης ονειρεύεται μια απόλυτα διαφανή, ορθολογική, μηχανική και επιστημονική λειτουργία της κοινωνίας.

2. Η Στρατηγική Σχολή Σκέψης, από την πλευρά της, αναγνωρίζει ότι η λειτουργία της κοινωνίας δεν μπορεί πάντα να είναι διαφανής και ότι μερικές φορές είναι απαραίτητο να ψεύδεται κανείς, να καταφεύγει σε εξαπατήσεις, στρατηγικές, στρατηγήματα και τεχνάσματα προκειμένου να προωθήσει ένα καλύτερα ελεγχόμενο κοινωνικό σχέδιο.

Ωστόσο, αυτό φαίνεται αντιφατικό. Η εξαπάτηση τίθεται στην υπηρεσία της ουτοπίας. Πάντως, και στις δύο περιπτώσεις, οι κοινωνικοί δεσμοί γίνονται αντικείμενο ενός υπολογισμού, η σχέση με τους άλλους χάνει κάθε αυθορμητισμό και καθίσταται εντελώς σκόπιμη και προσχεδιασμένη.
Σε τι διαφέρει λοιπόν αυτό από τη χειραγώγηση; Οι χειραγωγήσεις, με την ψυχολογική έννοια του όρου, είναι γενικά προσωρινές και αναστρέψιμες. Αντιθέτως, η κοινωνική μηχανική επιδιώκει να επιτύχει οριστικά και μη αναστρέψιμα αποτελέσματα στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Ο ορισμός μου γι’ αυτήν σήμερα είναι ο εξής: κοινωνική μηχανική είναι ο ύπουλος μετασχηματισμός των κοινωνικών υποκειμένων, είτε πρόκειται για άτομα, είτε για ομάδες.

Rivarol: Ποια είναι η ιστορία και τα στάδια αυτής της κατάκτησης των μυαλών;

L. Cerise: Ιστορικά, η τάση να ελέγχουμε τι σκέφτονται οι άλλοι, πηγάζει από την ενστικτώδη ανάγκη, την οποία μοιραζόμαστε με όλα τα ζώα, να ασφαλίσουμε την επικράτειά μας, την θεμιτή ανάγκη να ελέγχουμε το περιβάλλον μας, να προβλέπουμε το μέλλον και, ως εκ τούτου, να μειώνουμε την απρόβλεπτη συμπεριφορά των άλλων, η οποία οδηγεί στην επιθυμία να μειωθεί η αβεβαιότητα σχετικά με το τι σκέφτονται.

Οι θρησκείες ως τεχνικές κοινωνικού ελέγχου

Για τους ανθρώπους, οι θρησκείες ήταν οι πρώτες θεωρίες, οι πρώτες νοητικές τεχνικές κοινωνικού ελέγχου, που επέτρεπαν μια ορισμένη ορθολογικοποίηση και προβλεψιμότητα του νου και της ύπαρξης

Στη συνέχεια, εμφανίστηκαν οι μη θρησκευτικές θεωρίες, δηλαδή οι φιλοσοφίες και οι επιστήμες. Ο Πλάτων είναι ένας από τους θεμελιωτές της φιλοσοφίας, καθώς και της ουτοπικής και θετικιστικής σκέψης, η οποία άκμασε τον 19ο αιώνα με τα έργα των Saint-Simon, Charles Fourier, Auguste Comte και, του λιγότερο γνωστού μηχανικού Pierre Guillaume Frédéric Le Play, ο οποίος δημιούργησε μια Σχολή Μηχανικών της Κοινωνίας.

Η κυβερνητική και η αυτοματοποίηση των κοινωνιών

Αργότερα, στα μέσα του 20ού αιώνα, ήρθε η επιστήμη της κυβερνητικής, της οποίας πατέρας ήταν o Aμερικανός μαθηματικός εβραϊκής καταγωγής Norbert Wiener, που προανήγγειλε μια ανθρωπολογική επανάσταση. (Διαβάστε εκτενές κεφάλαιο για την κυβερνητική στο βιβλίο της Χρυσούλας Μπουκουβάλα: «Τι είναι και τι επιδιώκει ο μετανθρωπισμός»).

Για πρώτη φορά, οι άνθρωποι και οι μηχανές, τα υποκείμενα και τα αντικείμενα, αντιμετωπίστηκαν ισότιμα ​​ως ένα ενιαίο σύστημα με βάση το επιχείρημα ότι έχουν όλα ένα κοινό σημείο: ανταλλάσσουν πληροφορίες.

O Norbert Wiener, ιδρυτής της κυβερνητικής, σε μία τάξη του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασσαχουσέτης (ΜΙΤ) το 1949. Ο Wiener ήταν γεννημένος στο Μισούρι των ΗΠΑ από εβραίους γονείς, Λιθουανό πατέρα και Γερμανίδα μητέρα. Μάλιστα δε μέσω του πατέρα του, συνδεόταν γενεαλογικά με τον Μαϊμονίδη, τον διάσημο Σεφαραδίτη ραβίνο, φιλόσοφο και γιατρό που έζησε τον 12ο αιώνα στην Ισπανία, καθώς και με τον Ακίβα Έγκερ, αρχιραβίνο του Πόζεν της Πολωνίας στις αρχές του 19ου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι αντιμετώπιζε όλους τους ανθρώπους, πλην προφανώς των ομοθρήσκων του, ως μηχανές, χειρότερα και από ζώα. O Norbert υπήρξε χαρισματικό παιδί που απέκτησε το πρώτο του πτυχίο μαθηματικών στην ηλικία των 14 ετών.

Η ιδέα ότι θα ήταν δυνατό να αυτοματοποιηθεί η κοινωνία, αρχίζει να αναδύεται. Ωστόσο, υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ μηχανών και έμβιων όντων: οι μηχανές όταν δεν βρίσκονται υπό πλήρη έλεγχο δυσλειτουργούν, μόνο που για τα έμβια όντα, ισχύει το αντίθετο: όταν βρίσκονται πλήρως υπό έλεγχο, δυσλειτουργούν.

Επομένως, ο κοινωνικός μηχανικός πρέπει να επιτρέπει στα έμβια όντα ένα βαθμό αβεβαιότητας, αν δεν θέλει να τα σκοτώσει. Ο έλεγχος που είναι πολύ άμεσος, ορατός και καταπιεστικός είναι αντιπαραγωγικός. Σε αυτό το σημείο καθίσταται απαραίτητη η εξαπάτηση, η πονηριά, προκειμένου να προγραμματίσει τις σκέψεις των άλλων, δίνοντάς τους όμως παράλληλα μια αίσθηση… ελευθερίας.
Πώς χακάρονται οι κοινωνίες

Rivarol: Παρατηρούμε ότι η κατασκευή συναίνεσης και αποδοχής του κυρίαρχου λόγου είναι πολύ σημαντική. Πώς καταφέρνει όμως το σύστημα να «βάλει τα λόγια του στο στόμα των άλλων»;

L. Cerise: Για να βάλει κάποιος τα λόγια του στο στόμα των άλλων, πρέπει πρώτα να βάλει τα λόγια των άλλων στο δικό του στόμα. Για να αρχίσω να χακάρω τους άλλους, πρέπει πρώτα να τους πω αυτό που έχουν ανάγκη να ακούσουν. Αυτό είναι το λεγόμενο στάδιο του ηλεκτρονικού «ψαρέματος» (phishing).
Στη συνέχεια, μόλις κερδίσω την εμπιστοσύνη του στόχου μου μιλώντας όπως αυτός, μπορώ να αρχίσω να συνδυάζω τη γλώσσα μου με τη δική του με σκοπό να επηρεάσω την αφήγηση, τον κώδικα και τον προγραμματισμό του.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μπορώ να χακάρω τον στόχο μου και να τον κάνω να μιλάει και να ενεργεί όπως θέλω εγώ, ξεκινώντας με την αξιοποίηση του προσωπικού του συστήματος αναπαράστασης και κώδικα. Στην κοινωνική μηχανική, δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι, παρά μόνο στόχοι που πρέπει να χακάρω για να τους επανακωδικοποιήσω και επαναπρογραμματίσω.

Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα της γνωσιακής εργονομίας -δηλαδή της ικανότητας για ενσυναίσθηση που μου επιτρέπει να αναπαράγω το σύστημα του άλλου ατόμου μέσα μου για να το ανατρέψω καλύτερα- είναι κεντρικό. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό της κοινωνικής μηχανικής ως μεθόδου ψυχολογικής ανατροπής είναι η μη βία, αλλά και η απόσπαση της άδειας του στόχου μου να τον χακάρω. Πρέπει δηλαδή να συναινέσει το ίδιο το άτομο σ’ αυτό.
Η κατασκευή ενοχών και ο «εισοδισμός»

Αυτή είναι η μέθοδος που εφάρμοσε ο Τζορτζ Σόρος με την έννοια της «Ανοιχτής Κοινωνίας» η οποία πάντα προσδίδει στο (δήθεν) «ανοιχτό πνεύμα» μια θετική, γενναιόδωρη και ανθρωπιστική χροιά, σε αντίθεση με το “κλειστό πνεύμα” και την ανάγκη για ασφάλεια, η οποία βαφτίζεται πλέον ρατσισμός, φασισμός, ναζισμός, αντισημιτισμός, ισλαμοφοβία, ομοφοβία και ούτω καθεξής.

Η ενοχή που σχετίζεται με το “κλείσιμο” για λόγους ασφαλείας, επιτρέπει στο σύστημα-στόχο να παραμένει ανοιχτό με τη συγκατάθεσή του, επιτρέποντας έτσι την είσοδο σ’ αυτό χωρίς βία.
Αυτή είναι μια μορφή διείσδυσης, εισοδισμού, υπό την έννοια που ο αείμνηστος Éric Denécé* (1963-2025), πολιτολόγος, γεωγράφος, πρώην γενικός γραμματέας του γαλλικού Υπουργείου Αμύνης, ειδικός των μυστικών υπηρεσιών και της οικονομικής κατασκοπείας, χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει τις μεθόδους ορισμένων ισλαμιστών.

(* Σημ. μτφρ: Από πολλούς αναλυτές θεωρείται ότι ο Denécé δολοφονήθηκε, αλλά η επίσημη άποψη για τον θάνατό του είναι ότι αυτοκτόνησε).

Για παράδειγμα, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι αποδοκιμάζουν την τρομοκρατία στη Δύση. Πιστεύουν ότι καθιστά τη διαδικασία του εξισλαμισμού πολύ ορατή, μια διαδικασία που ωστόσο είναι πιο αποτελεσματική όταν παραμένει διακριτική και νόμιμη. Τουλάχιστον μέχρι ο κοινωνικός και δημογραφικός μετασχηματισμός να είναι μη αναστρέψιμος, οπότε μπορεί να γίνει ανοιχτά αποδεκτός.

Στην πραγματικότητα, βρισκόμαστε ακριβώς σε τέτοιο σημείο καμπής, όπου η απόκρυψη (taqiyya) καθίσταται πλέον περιττή. Από αυτή την οπτική γωνία, η βία είναι αντιπαραγωγική επειδή προκαλεί άμεση απόρριψη, ενώ είναι απαραίτητο να κερδίσουμε χρόνο χτίζοντας την αποδοχή, τη συναίνεση, που απαιτεί όμως κάποιο βαθμό διακριτικότητας.
Η μηχανική της συναίνεσης και η εικονική πραγματικότητα

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Walter Lippmann ήταν αυτός που επινόησε τον όρο «μηχανική της συναίνεσης» (Εngineering of Consent) στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1922 με τίτλο Public Opinion (Δημόσια Γνώμη), στο οποίο περιέγραψε πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, κυρίως παγιδεύοντας τα πλήθη σε εναλλακτικές και εικονικές πραγματικότητες, σ’ αυτό που ονόμασε ψευδο-περιβάλλοντα.
Στη συνέχεια, τη δεκαετία του 1990 ο διάσημος χάκερ Kevin Mitnick και οι οπαδοί του υιοθέτησαν τον όρο κοινωνική μηχανική για να περιγράψουν μια τεχνική ήπιου χακαρίσματος, βασισμένη στον σφετερισμό της ταυτότητας και την κατάχρηση της εμπιστοσύνης των ανθρώπων, που στοχεύει τον χρήστη της μηχανής, αντί για την ίδια τη μηχανή, με σκοπό τον επαναπρογραμματισμό και του ανθρώπου και της μηχανής.

[Σημαντική επισήμανση ιστ. «Απεροπία»: Χαρακτηριστικό παράδειγμα εικονικών πραγματικοτήτων, ψευδο-περιβαλλόντων στα οποία έχουν παγιδευτεί σχεδόν όλοι οι Έλληνες δίχως να το αντιλαμβάνονται, καθώς και κατάχρησης εμπιστοσύνης, είναι η διοργάνωση συχνών Μαραθωνίων μέσα στις πόλεις, αγώνων trekking στην επαρχία, συναυλιών γνωστών μεγάλων συγκροτημάτων όπως η πρόσφατη των Metallica, πλήθους θρησκευτικών και λαϊκών πανηγύρεων ανά την Ελλάδα, εορτασμών της μνήμης του αείμνηστου Καποδίστρια, άλλων τρανών ηρώων ή επικών μαχών της Επανάστασης του 1821, ή του Έπους του 40, που αν ζούσαν οι μνημονευόμενοι θα έσφαζαν τους διοργανωτές για την ιεροσυλία.

Διότι όλες αυτές οι «επέτειοι» – φιέστες τελούνται από τους κυβερνώντες και τους τοπικούς αιρετούς «άρχοντες» με τη συμμετοχή του λαού, ωσάν να υπάρχει κανονικότητα, ωσάν η χώρα να είναι κυρίαρχη, ενώ στην πραγματικότητα μετά τα μνημόνια έχει απωλέσει και τα πενιχρά ίχνη της όποιας εθνικής κυριαρχίας διέθετε και επιπλέον έχει αλωθεί ηθικά και πολιτισμικά.
Διότι όλες αυτές οι παρωδίες τελούνται είτε από ανθρώπους που ανήκουν στο ολοκληρωτικό Καθεστώς (υπουργούς, βουλευτές, τοπική Αυτοδιοίκηση), οι οποίοι ψευδώς ισχυρίζονται ότι «τιμούν την εθνική ανεξαρτησία και τη… Δημοκρατία», είτε από φορείς (Πολιτιστικούς και Αθλητικούς Συλλόγους) που συναγελάζονται με τους εκπροσώπους του Καθεστώτος, με σκοπό να αποκομίσουν κάποιο οικονομικό όφελος.
Επομένως, όλες αυτές οι ψευτο-γιορτές, θέατρα σκιών, δεν αποτελούν παρά εικονικά περιβάλλοντα, εφόσον αναμφισβήτητα έχει απωλεσθεί η εθνική μας κυριαρχία, έχει σκόπιμα καταστραφεί ο πρωτογενής τομέας, έχει μεταναστεύσει η καλύτερη νεολαία μας και εξαιτίας του παράνομου και καταχρηστικού αιώνιου χρέους ευρισκόμεθα σε δημογραφική και πνευματική συρρίκνωση, έχοντας παράλληλα δεχτεί την εισβολή εκατομμυρίων Υποσαχάριων και Ασιατών λαθρομεταναστών που έχουν βαρύτατα –και ίσως οριστικά– αλλοιώσει τον ελληνικό χαρακτήρα μας.

Τελεσίδικα λοιπόν, σε μια χώρα στην οποία δεν υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη, Συνταγματικό Δικαστήριο, οι Ένοπλες Δυνάμεις της είναι μαζικά αλωμένες και μάλιστα, όλο και πιο συχνά, μέλη τους συμμετέχουν σε μαφιόζικες επιχειρήσεις, η εγκληματικότητα και η βία ακόμα και μεταξύ των εφήβων και των παιδιών είναι ανεξέλεγκτη, παραπέμποντας σε χώρα του Τρίτου Κόσμου, ο λαός της έχει λοβοτομηθεί εξαιτίας του άθλιου εκπαιδευτικού συστήματος τα τελευταία 40 χρόνια και είναι λειτουργικά αναλφάβητος, αγράμματος και αστοιχείωτος, βυθισμένος στην κατάθλιψη, το αλκοόλ, τα βαρβιτουρικά και κάθε είδους ναρκωτικά, τέτοιες φιέστες δεν είναι παρά εφαρμογές σκληρής κοινωνικής μηχανικής.
Όσοι το συνειδητοποιήσουν αυτό, πρέπει όχι μόνο να απέχουν αλλά και να καταγγέλλουν την εξαπάτηση, εφόσον γνώμονας κάθε συνειδητοποιημένου ανθρώπου πρέπει πάντα να είναι η καθημερινή πραγματικότητα που βιώνει, και η οποία σαφώς συγκρούεται με την εικονική που προβάλλουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ].
Όπλα κατά των συμφερόντων του λαού

Rivarol: Ο νοητικός επαναπρογραμματισμός είναι επομένως ένα όπλο ενάντια στα συμφέροντα του λαού. Μας δείχνετε ιδιαίτερα καλά ότι οι επικυρίαρχοι προχωρούν με σταδιακά βήματα. Είναι αυτό που αποκαλείτε τεχνική «το ένα πόδι μέσα στην πόρτα»;

L. Cerise: Αυτή η τεχνική έχει πολλά ονόματα, συμπεριλαμβανομένου του «ενός ποδιού μέσα στην πόρτα», και συνίσταται στο πώς προχωρώντας με ανεπαίσθητα στάδια, θα αποκτήσει ο στόχος μου μια συμπεριφορά που διαφορετικά θα την απέρριπτε ασυζητητί.
Αυτό παραπέμπει επίσης στο λεγόμενο «Παράθυρο Overton», δηλαδή στο πώς να κανονικοποιήσετε μια απαράδεκτη ιδέα και στη διαχείριση αλλαγών, ή πώς να κάνετε κάποιον να αλλάξει παρά τη θέλησή του.
Η μέθοδος των nudges

Πιο πρόσφατα, η μέθοδος των nudges, 2 που προέρχεται από την Οικονομία της Συμπεριφοράς, εφαρμόστηκε επίσημα κατά τη διάρκεια της υγειονομικής δικτατορίας, ακριβώς για να μαλακώσει την επιβολή δικτατορίας και να προκαλέσει λιγότερη αντίσταση.

Αυτή η μέθοδος ονομάζεται επίσης «ελευθεριακός πατερναλισμός» και «γνωσιακή διείσδυση» και συνίσταται στην καθοδήγηση της συμπεριφοράς, με (υποτιθέμενο) σεβασμό στο συναίσθημα της ελευθερίας του στόχου.
Στον γαλλόφωνο κόσμο, οι Jean-Léon Beauvois και Robert-Vincent Joule, δύο ακαδημαϊκοί που ειδικεύονται στην κοινωνική ψυχολογία, το εξηγούν καλύτερα στη μελέτη τους Traité de manipulation à l’usage des honnêtes gens (Πραγματεία χειραγώγησης για χρήση από έντιμους ανθρώπους).
Στόχος της Ατζέντας LGBT+ η νομιμοποίηση της παιδεραστίας

Η τεχνική του «ενός ποδιού μέσα στην πόρτα» συνίσταται στην υποβολή ενός αιτήματος χαμηλού κόστους, ώστε να είναι αυξημένες οι πιθανότητες αποδοχής του, ακολουθούμενου όμως από ένα πολύ πιο βαρύ αίτημα, με σκοπό να γίνει πιο εύκολα αποδεκτό μετά την αποδοχή του πρώτου, γεγονός που δημιουργεί ένα φαινόμενο δέσμευσης, κανονικοποίησης και, εντέλει, υπέρβασης ορίων.

Rivarol: Ο «γάμος για όλους» έως την «παρένθετη μητρότητα / τεχνολογία υποβοηθούμενης αναπαραγωγής για όλους», η αποδοχή της ατζέντας LGBT+ δεν είναι παραδείγματα αυτής της λογικής;

L. Cerise: Μα και βέβαια. Ξεκίνησε με το Gay Pride, ένα είδος φαινομενικά ακίνδυνου καρναβαλιού. Στη συνέχεια, άρχισε να θεσπίζεται ανάλογη νομοθεσία, η οποία ενέταξε το ζήτημα στο θεσμικό πλαίσιο μέσω του Συμφώνου Πολιτικής Αλληλεγγύης (*PACS στη Γαλλία) το 1999.
Στη συνέχεια, το 2013 ήρθε ο «γάμος» μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Ωστόσο, ο απώτερος στόχος είναι η κανονικοποίηση και η νομιμοποίηση της παιδεραστίας. Αλλά βλέπουμε ότι προχωρούν σιγά σιγά, ξεκινώντας με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών ήδη από τη γέννησή τους, όπως άλλωστε συνιστά και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) στο φυλλάδιό του με τίτλο «Πρότυπα για τη Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση στην Ευρώπη», που κυκλοφόρησε μεταξύ 2010 και 2013.

Rivarol: Ο φόβος χρησιμοποιείται ως κινητήρια δύναμη αλλαγής. Είναι το άγχος και η κατάθλιψη τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας, σχεδιασμένα και παραγόμενα από το σύστημα;

L. Cerise: Ναι, μέχρι ενός σημείου όμως, επειδή μπορεί επίσης να προκαλέσουν αντίδραση κατά του συστήματος και να γίνουν μπούμεραγκ εναντίον του. Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι κοινωνικού ελέγχου: 1) με καρότο ή με μαστίγιο και 2) με ευχαρίστηση ή με φόβο. Ο καθένας έχει τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα για το Καθεστώς.

Συνεχίζεται

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Ο Τεϊλορισμός (Taylorism), γνωστός και ως «επιστημονική διαχείριση», είναι ένα σύστημα οργάνωσης της εργασίας που αναπτύχθηκε από τον Αμερικανό μηχανικό Frederick Winslow Taylor στα τέλη του 19ου αιώνα. Στόχος του είναι η μεγιστοποίηση της παραγωγικότητας μέσω του αυστηρού καταμερισμού της εργασίας, της τυποποίησης των διαδικασιών και της στενής επίβλεψης.

Τα nudges (ή «στρατηγικές ώθησης») είναι ήπιες παρεμβάσεις στον τρόπο παρουσίασης των επιλογών που καθοδηγούν υποσυνείδητα τους ανθρώπους προς μια συγκεκριμένη απόφαση. Βασίζονται στην ψυχολογία και τη συμπεριφορική οικονομία και δεν χρησιμοποιούν καταναγκασμό, τιμωρίες ή οικονομικά πρόστιμα. Η θεωρία έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής από το βιβλίο «Nudge» των Richard Thaler και Cass Sunstein.

Γιατί ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων και πώς η υπέρβασή τους οδηγεί στη διάλυση των κοινωνιών – Aperopia

Ο Lucien Cerise στο βιβλίο του "Κυβερνώντας από το χάος"

Ο Lucien Cerise σε συνέντευξή του στο Kontre Kulture μιλά για το βιβλίο του  «Κυβερνήστε από το χάος» , που εκδόθηκε το 2010. 

Εξηγεί τι είναι κοινωνική μηχανική, επιστημονική δικτατορία, μεταανθρωπισμός και περιγράφει τα γεγονότα που τον ώθησαν να γράψει αυτό το βιβλίο. 

Εδώ είναι επίσης το κείμενο της ομιλίας του Lucien Cerise στο συνέδριο νευροπειρατών /neuro-Slavic: http://www.scriptoblog.com/index.php/component/content/article/35-actu-scripto/ νέα-των- εκδόσεων-η-επιστροφή-στις-πηγές/1389-συνέδριο-νευρο-πειρατές-νευρο-σκλάβοι-κείμενο-της-παρέμβασης-του-lucien-cerise

Μια περίληψη :

Η σχέση του ανθρώπου με τον έξω κόσμο και με τους συνανθρώπους του κυριαρχείται από δευτερεύοντα ερεθίσματα: τα γλωσσικά σύμβολα. Ο άνθρωπος μαθαίνει να σκέφτεται με τις λέξεις και τα σύμβολα που του δίνονται. και αυτά καταλήγουν να ρυθμίζουν ολόκληρο το όραμά του για τη ζωή και τον κόσμο.

 

Αυτός που υπαγορεύει και διατυπώνει τις λέξεις και τις φράσεις που χρησιμοποιούμε, που διοικεί τα ΜΜΕ, τον κάνει κύριο του μυαλού»

Το «Neuro-slaves», των Marco Della Luna και Paolo Cioni, θέτει σε όλες τις σελίδες του το κεντρικό ερώτημα της κοινωνικής μηχανικής: πώς να χακάρεις έναν εγκέφαλο; Πώς να πάρεις τον έλεγχο από απόσταση ενός θέματος για να επιλέξεις ανάμεσα στο να τον υποδουλώσεις, να τον καταστρέψεις ή, τουλάχιστον, να τροποποιήσεις τη συμπεριφορά του;

 

Ο εγκέφαλος έχει δύο προέλευση: γενετική και επιγενετική. Μπορούμε επομένως να χακάρουμε έναν εγκέφαλο παραβιάζοντας τα γενετικά δεδομένα ή παραβιάζοντας το επι-γενετικό κατασκεύασμα. Το γενετικό υπόστρωμα δίνεται από τη γέννηση, από τη γενετική κληρονομιά. Η επι-γενετική, από την άλλη πλευρά, δομείται στη σχέση με το περιβάλλον, ιδιαίτερα την κοινωνικο-πολιτισμική.

 

Ως εισαγωγή στην παρουσίαση του Paolo Cioni, και επαναλαμβάνοντας το απόσπασμα από το βιβλίο του που αναφέρθηκε παραπάνω, θα επικεντρωθώ σε αυτό το χακάρισμα της επι-γενετικής του εγκεφάλου, ιδιαίτερα στις κοινωνικο-πολιτιστικές, ψυχολογικές και γλωσσικές πτυχές του.

Hacking και γνωστικός προγραμματισμός

Η κοινωνική μηχανική είναι εισβολή στον άνθρωπο. Το αντικείμενο της μελέτης μας συνίσταται ακριβέστερα στο hacking της ανθρώπινης ψυχής, άρα στο hacking του εγκεφάλου, αυτό που ονομάζουμε νευρο-hacking (στο μοντέλο της νευρο-σκλαβιάς). Τα εμφυτεύματα εδώ είναι γνωστικά, είναι «ρυθμίσεις».

 

Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι κλιματισμού, με την έννοια του Pavlov και με την έννοια του Skinner, αλλά και οι δύο διαμορφώνονται από τον τύπο υπολογιστή IFTTT: " Αν αυτό, τότε εκείνο ", "Αν αυτό, τότε εκείνο". Αυτός ο στοιχειώδης αλγόριθμος είναι η ρίζα οποιουδήποτε τύπου κλιματισμού και οποιουδήποτε προγράμματος συμπεριφοράς, το οποίο συσχετίζει ένα ερέθισμα ενεργοποίησης ( έναρξη ) με μια οδηγία συμπεριφοράς (ενέργεια ). 

Από αυτή τη συμπεριφοριστική οπτική γωνία, η ανθρώπινη ψυχή δεν διαφέρει ουσιαστικά από μια μηχανή: και οι δύο αποτελούνται από μεταβλητές και σταθερές που ανταλλάσσουν πληροφορίες με το περιβάλλον τους. Το νευρο-hacking του εγκεφάλου θα συνίσταται στην απομόνωση των σταθερών, δηλαδή των προγραμμάτων, των ρουτινών, των αλγορίθμων, των δομών, των "παραδόσεων" κατά κάποιον τρόπο, για να, κατά την επιλογή σας, απλώς να τα παρατηρήσετε (κλοπή δεδομένα), ή να τα ξαναγράψετε (influence hacking), ή ακόμα και να τα καταστρέψετε (επίθεση σε καλή κατάσταση).

 

Α. Τα δύο στάδια του επι-γενετικού νευροχακάρισμα: phishing και τριγωνική σύγκρουση

 

Η παραβίαση ενός εγκεφάλου μέσω του επι-γενετικού λογισμικού του, του σημασιολογικού και κοινωνικοπολιτισμικού του περιβάλλοντος, γίνεται σε δύο στάδια:

 

1) Phishing: αορατότητα και ατιμωρησία  που καθιστά δυνατή την  παράκαμψη αμυντικών μηχανισμών για να εισχωρήσει κρυφά στο μηχάνημα.

 

Για να μπορέσει κάποιος να μιλήσει για πειρατεία, ο πειρατής πρέπει απαραίτητα να μην το γνωρίζει. Εάν ο χάκερ γνωρίζει το hack, δεν είναι πλέον hack, εξ ορισμού.

Κατά τη λειτουργία της εισβολής και του βιασμού, ο πειρατής πρέπει επομένως να αναπαράγει τουλάχιστον την εμφάνιση μιας κανονικής λειτουργίας των πραγμάτων προκαλώντας αδιαφορία απέναντί ​​του. Και ιδανικά, θα πρέπει ακόμη και να κάνει τον εγκέφαλο να επιθυμεί τη συνεχιζόμενη διαδικασία του δικού του hacking, δημιουργώντας εμπιστοσύνη σε αυτό (κατασκευή συναίνεσης μέσω της χρήσης μηχανισμών του Συνδρόμου Στοκχόλμης).

Το αγκιστρωμένο ψάρι έχει αντιληφθεί μόνο το σκουλήκι, όχι το αγκίστρι που θα το σκοτώσει, ούτε τον ψαρά στην ακτή που θα το φάει.

ατιμωρησία .

Για να επιτύχει κανείς την ατιμωρησία, πρέπει να γίνει αόρατος. Το να γίνεσαι αόρατος τις περισσότερες φορές ισοδυναμεί με το να περνάς απαρατήρητος, επομένως «να κρύβεσαι στο φως», σύμφωνα με τον μασονικό τύπο. Η κοινωνική μηχανική, ως η τέχνη της τροποποίησης άλλων εν αγνοία τους, θα μπορούσε με πολλούς τρόπους να περιγραφεί ως η εκκοσμικευμένη εκδοχή των ερμητικών και εσωτερικών δογμάτων της μαζικής χειραγώγησης.

 

Ιστορικά, ο Τεκτονισμός είναι το πρώτο ενιαίο δόγμα μαζικής υποσυνείδητης επιρροής, που μπορεί να δικαιολογηθεί από την άποψη ενός «μεγάλου έργου» κοινωνικού κονστρουκτιβισμού, επομένως κοινωνικής μηχανικής.

 

Το τρίγωνο του Κάρπμαν ή πώς να γίνετε θύμα;

 

Πώς να γίνεις αόρατος; Πώς να περάσεις απαρατήρητος; Πώς να «κρυφτείτε στο φως», δηλαδή πώς να επιτύχετε την ατιμωρησία σε όλες τις περιστάσεις, πώς λοιπόν να πάρετε την εξουσία και να ασκήσετε τον απόλυτο έλεγχο των άλλων; Πρώτο στοιχείο απάντησης: αναστέλλετε στους άλλους κάθε κριτικό πνεύμα εναντίον του εαυτού σας, αναστέλλετε κάθε καχυποψία, κάθε δυσπιστία και κάθε επιτήρηση. Πως ? Προκαλώντας αυτοπεποίθηση ή αδιαφορία. Πως ? Με το να προσποιείται ότι είναι θύμα, έτσι ώστε να αναστέλλεται κάθε δίκη πρόθεσης εναντίον του. Για να βάλουμε ένα τέλος στα σοκ σε αντάλλαγμα, δεν υπάρχει τίποτα σαν να προσποιείσαι ότι είσαι θύμα, ένα ον σε θέση αδυναμίας, επομένως ανίκανο να κάνει κακό, να διαπράξει βία, παραβίαση, βιασμό.

 

Σε αυτή την προοπτική, η εφαρμογή του σχήματος ανάλυσης συναλλαγών που ονομάζεται «τρίγωνο του Karpman», επίσης γνωστό ως «τρίγωνο του δράματος» (Stephen Karpman, 1968) είναι ένα από τα πιο γνωστά. Το δραματικό τρίγωνο του Κάρπμαν συνίσταται στη μείωση του πολιτικού λόγου σε τρία σημεία: τον δήμιο, το θύμα και τον σωτήρα. Εάν ο νευρο-χάκερ αποτύχει να προκαλέσει απλή αδιαφορία, πρέπει επομένως να διεγείρει επιτακτικά εμπιστοσύνη καταλαμβάνοντας τη θέση του θύματος ή του σωτήρα.

 

Όταν ένας από τους ηθοποιούς της κατάστασης αποκτήσει την ιδιότητα του θύματος ή του σωτήρα, με αποτέλεσμα οι άλλοι ηθοποιοί να μην είναι πλέον καχύποπτοι μαζί του, το θύμα ή ο σωτήρας μπορεί στη συνέχεια να αρχίσει να καταστρέφει τους άλλους κρυφά, χωρίς καν ότι οι τελευταίοι είναι δεν είναι σε κατάσταση να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Μια τριγωνική σύγκρουση, η δομή της οποίας είναι μια μονομαχία μεταξύ δύο ηθοποιών που επιβλέπονται και ενορχηστρώνονται από έναν τρίτο ηθοποιό, επομένως η δουλειά του είναι να εκτοξεύει και στη συνέχεια να διατηρεί τη σύγκρουση από τη θέση του που βρίσκεται έξω από τη δέσμη της προσοχής.

 

 2) Στη συνέχεια, εάν είστε  μαύρο καπέλο , ξαναγράψτε τον κωδικό για να προκαλέσετε δυσλειτουργία του μηχανήματος, προκαλώντας ένα "σφάλμα"

 

Αυτή είναι η δεύτερη φάση της πειρατείας, η οποία συνίσταται στον εμβολιασμό των εγκεφάλων με έναν θανατηφόρο «αυτονομιστικό» που εισάγει εσωτερικές αντιλήψεις στο σύστημα-στόχο μέχρι τη ρήξη των εμπλεκόμενων μερών.

 

Μόλις αποκτήσετε διαφορά ή εμπιστοσύνη και γλιστρήσετε στο μηχάνημα, το οποίο είναι το πρώτο βήμα που ονομάζεται phishing, μπορείτε να προχωρήσετε στο δεύτερο βήμα: να χακάρετε τον πηγαίο κώδικα για να σφαλμάτων στο μηχάνημα. Με άλλα λόγια, η αναδιαμόρφωση συστήματος των αναπαραστάσεων που εσωτερικεύονται από τον εγκέφαλο για ν

 

Πώς λειτουργεί και δυσλειτουργεί ο εγκέφαλος;

 

Για να μάθετε πώς να κάνετε δυσλειτουργία του εγκεφάλου, πρέπει να γνωρίζετε ήδη πώς λειτουργεί κανονικά. Οι γνωστικές επιστήμες δείχνουν ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί κανονικά με μιμητική κληρονομικότητα στερεοτύπων. Με άλλα λόγια, ο εγκέφαλος λειτουργεί με:

 

α) ιεραρχία : Για τον εγκέφαλο, η σκέψη είναι πάντα ταξινόμηση, ταξινόμηση, διάκριση, διαφοροποίηση, επιλογή, διάκριση. Δεν αξίζουν όλα. Κάποια πράγματα είναι ανώτερα από άλλα, άλλα δεν επιτρέπονται και άλλα δεν είναι δυνατά. Υπάρχουν «όρια», αντικειμενικά και υποκειμενικά. Το να ισχυρίζεσαι το αντίθετο, ότι όλα είναι ίσα, ότι όλα επιτρέπονται ή ότι όλα είναι δυνατά, ότι δεν υπάρχουν όρια, ισοδυναμεί με παρεμπόδιση της κανονικής λειτουργίας του εγκεφάλου, η οποία μπορεί κάλλιστα να αποτελεί μέρος μιας σκόπιμης στρατηγικής γνωστικής, ψυχολογικής και τον πολιτιστικό πόλεμο.

 

 

β) μίμηση: Η μιμητική λειτουργία του εγκεφάλου ένα εγκεφαλικό θεμέλιο: καθρέφτες νευρώνες. Οι νευρώνες καθρέφτη υποδηλώνουν ότι οι πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την επιβίωσή μου στον κόσμο προέρχονται κυρίως από την παρατήρηση άλλων θεμάτων που εμπιστεύονται, ακόμη και πριν προέρχονται από την παρατήρηση του ίδιου του αντικειμενικού κόσμου. Αυτό ονομάζεται μάθηση. Ο εγκέφαλος μου Δεν υπολογίζει άμεσα τη σχέση του με τεριβάλλον, περνείρον

 

Για λόγους συγχρονισμού και κοινωνικής οργάνωσης, ογκέφαλος βλέπει όπως βλέπουν άλλοι εγκέφαλοι, ό. Η μελέτη νευρώνων καθρέφτη έδειξε ότι ο εγκέφαλος μαθαίνει τις απαραίτητες πληροφορίες για την περιβαλλοντική προσαρμογή με την απομίμηση ενός ομοτίμου, ο οποίος ήδη υποθέτει ότι ο τελευταίος γνωρίζει περισσότερα και πάνω απ 'όλα των αναγνωρίζεται ως τέτοιος και λαμβάνεται ως αναφορά, παράδειγμα προς παρακολούθηση, μοντέλο. για αντιγραφή, εν συντομία Ως πρεσβύτερος και υποστήριξη αντοίχισης και στερεοτυπικής απομής.

 

: Ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του μέσω στερεοτύπων. Το «στερεότυπο» είναι μια άλλη λέξη για την αναπαράσταση, τη μοντελοποίηση, τη θεωρία, το διάγραμμα. Ωστόσο, η αναπαράσταση δεν είναι ποτέ ισοδύναμη με την πραγματική που αντιπροσωπεύει. Το πραγματικό (η επικράτεια) αποτελείται από άπειρες αποχρώσεις. Αλλά ο εγκέφαλος δεν είναι εξοπλισμένος να επεξεργάζεται το άπειρο αυτό καθεαυτό, ούτε άπειρες αποχρώσεις. Απλώς δεν τους βλέπει. Επιπλέον, η αντιμετώπιση του άπειρου είναι εξ ορισμού μια ατελείωτη αναζήτηση γιατί οι αποχρώσεις και η πολυπλοκότητα είναι φράκταλ, βρίσκονται σε όλες τις κλίμακες παρατήρησης σαν φωλιασμένες ρωσικές κούκλες. Σε κάποιο σημείο, αν θέλεις απλώς να δράσεις, πρέπει να σταθείς σε ένα μέρος της πραγματικότητας και σε μια προσωρινή εκδοχή της αναπαράστασής της: αυτό που ονομάζεται θεωρία. Μια θεωρία είναι πάντα κατά προσέγγιση, υποθετική. Ο εγκέφαλος όντας ανίκανος να επεξεργαστεί άμεσα την πραγματικότητα και τις άπειρες αποχρώσεις της, πρέπει να περάσει αναγκαστικά από σχηματικές αναπαραστάσεις, μοντέλα, θεωρίες, απλοποιώντας στερεότυπα που διατηρούν μόνο τα γενικά περιγράμματα. Μπορούμε επομένως να μιλήσουμε για τον θετικό ρόλο των στερεοτύπων, συμπεριλαμβανομένων των στερεοτύπων του φύλου, στην ψυχογένεση, ακόμη και για τον ουσιαστικό τους ρόλο. Και είναι αδύνατο να απαλλαγούμε από αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, με κίνδυνο να εμποδίσουμε την κανονική λειτουργία του. συμπεριλαμβανομένων των στερεοτύπων φύλου, στην ψυχογένεση, ακόμη και στον ουσιαστικό ρόλο τους. Και είναι αδύνατο να απαλλαγούμε από αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, με κίνδυνο να εμποδίσουμε την κανονική λειτουργία του. συμπεριλαμβανομένων των στερεοτύπων φύλου, στην ψυχογένεση, ακόμη και στον ουσιαστικό ρόλο τους. Και είναι αδύνατο να απαλλαγούμε από αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, με κίνδυνο να εμποδίσουμε την κανονική λειτουργία του.μοντελοποίηση: Ο εγκέφαλος κατανοεί το περιβάλλον του μέσα από στερεότυπα. Το "στερεότυπο" είναι μια λέξη για την αναπαράσταση, τη μοντελοποίηση, τη θεωρία, το σχήμα. Ωστόσο, η αναπαράσταση Δείνα ποτέ ισοδύναμη με την πραγματικότητα που αντιπροσωπεύει. Το πραγματικό (το έδαφος) αποτελείται από άπειρες αποχρώσεις. Αλλά ο εγκέφαλος δεν είναι εξοπλισμένος για επεξεργαστεί άπειρο αυτό καθαυτό, ούτε πείρες αποχρώ. Απλά δεν τους βλέπει. Επιπλέον, η αντιμετώπιση του απείρου είναι εξ ορισμού μια ατελείωτη αναζήτηση επειδή οι αποχρώσεις και η πολυπλοκότητα είναι φράκταλ, βρίσκονται σε όλα τα επίπεδα παρατήρησης όπως οι ένθετες ρωσικές κούκλες. Κάποια στιγμή, αν θέλουμε απλώς να δράσουμε, πρέπει λοιπόν να επικεντρωθούμε σε ένα μέρος της πραγματικότητας και σε μια προσωρινή εκδοχή της αναπαράστασης της: αυτό που ονομάζεται θεωρία. Μια θεωρία είναι πάντα κατά προσέγγιση, υποθετική. Ο εγκέφαλος δεν είναι σε θέση να επεξεργαστεί άμεσα την πραγματικότητα και τις άπειρες αποχρώσεις της, οπότε πρέπει να περάσει από σχηματικές αναπαραστάσεις, μοντέλα, θεωρίες, απλοποιώντας στερεότυπα που διατηρούν μόνο τις κύριες γραμμές. Μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για τον θετικό ρόλο των στερεοτύπων, συμπεριλαμβανομένων των στερεοτύπων φύλου, στην ψυχογένεση, ακόμη και για τον αναπόδραστο ρόλο τους. Και είναι αδύνατο ν απαλαγούμε από αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, με κίνδυνο να εμποδίσουμε την ηηνονουργία. απλοποιώντας στερεότυπα που διατηρούν μόνο τις κύριες γραμμές. Μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για τον θετικό ρόλο των στερεοτύπων, συμπεριλαμβανομένων των στερεοτύπων φύλου, στην ψυχογένεση, ακόμη και για τον αναπόδραστο ρόλο τους. Και είναι αδύνατο ν απαλαγούμε από αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, με κίνδυνο να εμποδίσουμε την ηηνονουργία. απλοποιώντας στερεότυπα που διατηρούν μόνο τις κύριες γραμμές. Μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για τον θετικό ρόλο των στερεοτύπων, συμπεριλαμβανομένων των στερεοτύπων φύλου, στην ψυχογένεση, ακόμη και για τον αναπόδραστο ρόλο τους. Και είναι αδύνατο ν απαλαγούμε από αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, με κίνδυνο να εμποδίσουμε την ηηνονουργία.

 

Το να προσπαθείς να αποτρέψεις οποιαδήποτε από αυτές τις τρεις δραστηριότητες σημαίνει να επιδιώξεις να αποτρέψεις την κανονική λειτουργία του εγκεφάλου. 

 

Για να γίνει μεθοδικά το σφάλμα του εγκεφάλου στο πλαίσιο μιας τριγωνικής σύγκρουσης, είναι επομένως απαραίτητο να του εγχυθεί ένας ιός αντιμιμητικός, αντι-ιεραρχίας και κατά των στερεοτύπων.

 

Αυτή η επαγόμενη αναπηρία είναι ακριβώς ο σκοπός του νευρο-hacking και της αρνητικής κοινωνικής μηχανικής (IS-). Η παιδαγωγική μετάδοση που διασφαλίζει την κοινωνικοπολιτισμική συνέχεια και τη συνέχεια κάθε οργανωμένης ομάδας βασίζεται στην ιεραρχική μίμηση των στερεοτύπων, δηλαδή στον καθορισμό και την επικοινωνία των κανόνων. Χωρίς πρότυπα, χωρίς κοινή γλώσσα, μια ομάδα εκρήγνυται. Για να αποδιοργανωθεί μια ομάδα και τελικά να την καταστρέψει, είναι επομένως απαραίτητο να σπάσει η συνέχειά της σπάζοντας την ικανότητά της για ιεραρχική μίμηση στερεοτύπων και επικοινωνία κανόνων. Αυτοί οι δομικοί περιορισμοί του κεντρικού νευρικού συστήματος σημαίνουν ότι η ισότητα, δηλαδή η απαγόρευση ιεράρχησης των αξιών και των όντων σύμφωνα με τα στερεότυπα, έχει ως αποτέλεσμα να βυθίζει τον εγκέφαλο σε μια κατάσταση ανικανότητας για μιμητισμό,

Β. Η ιδεολογία της σύγχυσης των φύλων

 

Η ιδεολογία της σύγχυσης των φύλων, που υποδηλώνει τη σύγχυση των γενεών, η οποία επιδιώκει να αποτρέψει ή ακόμα και να απαγορεύσει την ιεραρχική μίμηση των ιδρυτικών στερεοτύπων για την ταυτότητα και η οποία ανάγει τα πάντα σε ατομική επιλογή, είναι ο πρωτότυπος ψυχικός ιός που πρέπει να εγχυθεί στον εγκέφαλο για να δυσλειτουργήσει. . 

 

Το γεγονός ότι ο εγκέφαλος έχει γενετική προέλευση αλλά και επιγενετική προέλευση χρησίμευσε ως πρόσχημα για τον κονστρουκτιβισμό της σύγχυσης των φύλων για να ισχυριστεί κανείς ότι θα μπορούσε κανείς να αφαιρέσει τον εαυτό του εντελώς από τη γενετική προέλευση στην επι-γενετική κατασκευή της ταυτότητας φύλου. 

 

Οι γυναίκες και οι άνδρες δεν είναι άγγελοι, αγνά πνεύματα, αλλά ενσαρκωμένα πλάσματα με γενετικά διαφορετικά σώματα. Η κοινωνικο-πολιτισμική μας ταυτότητα, της οποίας η ταυτότητα φύλου είναι πράγματι μέρος, είναι μια αναπαράσταση του σώματος, επομένως μια σχέση με το σώμα και τη γενετική μας κληρονομιά. Αυτή η ταυτότητα φύλου, δηλαδή η αναπαράσταση του φύλου, κατασκευάζεται επομένως με την ευρετηρίαση της ανατομικής διαφοράς γενετικής προέλευσης και επεξεργάζεται μέσω της διαφορετικής σχέσης με το περιβάλλον και τους άλλους.

 

Η ταυτότητα φύλου είναι επομένως ουσιαστικά μια κατασκευασμένη αναπαράσταση, αλλά από μια πραγματική βάση παρ' όλα αυτά, αυτή της ετεροφυλοφιλικής γενετικής διαφοράς, που συνεπάγεται ετεροκανονικότητα, εκτός από το να παράγει αποτελέσματα ψυχωτικής αποπραγματοποίησης. Όταν ένας άντρας πιστεύει ότι είναι γυναίκα ή το αντίστροφο, είναι τουλάχιστον ένα ψυχωτικό σύνδρομο.

 

Το πρώτο σύστημα αναπαράστασης του εγκεφάλου δεν είναι επομένως μόνο έμφυλο αλλά και ετερο-κανονισμένο. Η ετεροκανονικότητα είναι η πηγή κάθε νόρμας, είναι η νόρμα των κανόνων, η μετα-κανονικότητα.

 

Η απουσία κανόνων δεν παρουσιάζει πρόβλημα όσο παραμένει μειοψηφικό και εξαιρετικό, περιορισμένο σε μια καλλιτεχνική σφαίρα για παράδειγμα, επειδή επωφελείται από την εμβάπτιση στην ετεροκανονικότητα της περιβαλλοντικής πλειοψηφίας για να επανασταθεροποιηθεί. Από την άλλη πλευρά, η απουσία κανόνων είναι εγκληματική όταν ισχυρίζεται ότι γίνεται κανόνας. Η απουσία κανόνων, που σημαίνει επίσης απουσία νόμου, καθιστά αδύνατη την επικοινωνία, επομένως καθιστά αδύνατη τη ζωή στην κοινωνία. Το να χακάρεις το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, την ετερο-κανονικότητα, τον ιδρυτικό νόμο, τον κανόνα των κανόνων, σημαίνει επομένως να χακάρεις τον ετεροκανονιστικό πηγαίο κώδικα του εγκεφάλου που είναι η πηγή κάθε μορφής διαφοροποιημένης ψυχοκοινωνικής δομής, διαλεκτικής, διυποκειμενικότητας, γλωσσικής , πολιτιστική, πολιτισμική ικανότητα. Χάκαρε τον Οιδίποδα,

 

Eric Fassin, κοινωνιολόγος: «Αυτό που αμφισβητείται είναι η ετεροφυλοφιλία ως κανόνας. Πρέπει να προσπαθήσουμε να φανταστούμε έναν κόσμο όπου η ετεροφυλοφιλία δεν είναι φυσιολογική . »

 

Ruwen Ogien, διευθυντής ερευνών στο CNRS: «Η  πολιτική των μειονοτήτων δεν τελειώνει σήμερα, αλλά ανοίγει μια παραβίαση στην οποία είναι σημαντικό να σπεύσουμε να ξανασκεφτούμε τη σεξουαλική και κοινωνική τάξη.  » 

 

Η καταπολέμηση των έμφυλων στερεοτύπων στοχεύει επομένως να παράγει ψύχωση, ψυχωτική ασάφεια ταυτότητας, μέσα από την ενορχήστρωση μιας ετεροφοβικής τριγωνικής σύγκρουσης. Από τις εντολές του Νικολά Σαρκοζί στο Εσωτερικό, με την εφεύρεση του αδικήματος της «ομοφοβίας» το 2004, στη συνέχεια στο Ηλύσια όταν ο υπουργός του Λικ Σατέλ εισήγαγε το 2011 τη θεωρία του φύλου στην εθνική εκπαίδευση ή πότε οργανώθηκαν το 2009 και το 2010. συνέδρια κατά της «τρανσφοβίας» στην Εθνοσυνέλευση με τη συμμετοχή μελών των ισχυρότερων λόμπι, βλέπουμε να λαμβάνει χώρα μια γενικευμένη τριγωνική σύγκρουση, με τους ετεροφυλόφιλους στη θέση των εκτελεστών και τους μη ετεροφυλόφιλους ταυτόχρονα θύματα και σωτήρες.

 

Χακάροντας τον εγκέφαλο για να τον εμβολιάσεις με τον αντικανονιστικό ιό της σύγχυσης των φύλων φέρνει την ανθρωπότητα στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, ριζοσπαστικοποιημένη σε σημείο να νοικιάζει γυναικείες κοιλιές, που δίνει πρόσβαση στην επιστημονική πιλοτική εφαρμογή του πολέμου όλων εναντίον όλων.

 

Έτσι κυβερνά κανείς με το χάος, οργανώνει την ανομία, την κοινωνική ψυχοποίηση, την ελεγχόμενη κατεδάφιση του ψυχισμού και της κοινωνίας, διαβρώνει την πραγματικότητα, κάνει ακόμη και κάθε μορφή πραγματικότητας καθιστώντας αδύνατη τη δημιουργία οποιασδήποτε γνωστής και ψυχοκοινωνικής σταθερότητας. έτσι γίνονται νευρο-σκλάβοι.

 

Πηγές:Κοντρεκουλ

για το βιβλίο του "Κυβερνώντας από το χάος" - Agoravox TV (www-agoravox-tv.translate.goog)