Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε
Μια υπενθύμιση για όσους φαντασιώνονται εξεγέρσεις νέων χωρίς σαφή βάση, όπως η γαλλική.
Ένα από τα πιο διαυγή αποσπάσματα του Alain de Benoist για το '68 μπορεί να συνοψιστεί στη φόρμουλά του: «Το '68 μετακινήθηκε από την επιθυμία για επανάσταση στην επανάσταση της επιθυμίας».
Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, στις αρχές του '68, συνυπήρχαν δύο ασύμβατες ψυχές, καταδικασμένες να χωρίσουν λίγο αργότερα.
Η μία ήταν η πιο πολιτική και ιδεολογική ψυχή, σχεδόν νοσταλγική για την Κομμούνα.
Είχε μια εργατίστικη, μαρξιστική, τριτοκοσμική ψυχή. Ήθελε να καταλάβει την εξουσία, να φέρει μια κοινωνική επανάσταση, να αλλάξει το κράτος, να αμφισβητήσει την ίδια την έννοια της ιδιοκτησίας. Είναι η κάπως μη ρεαλιστική ψυχή εκείνων που φώναζαν «εργατική εξουσία». Πέθανε μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς μέλλον.
Η άλλη ήταν η ελευθεριακή, ελευθεριοφιλελεύθερη ψυχή, η οποία είναι τελικά το συστατικό που κέρδισε και άλλαξε την κοινωνία.
Ήταν το συστατικό κατά του οποίου έγραψε ο Pier Paolo Pasolini. Ένα συστατικό που δεν ήθελε να καταλάβει την εξουσία, αλλά ήθελε μόνο να τη διαλύσει. Δεν ήθελε επαναστατική πειθαρχία. Ήθελε την απελευθέρωση του σώματος, της σεξουαλικότητας, της κατανάλωσης, του ατόμου. «Απαγορεύεται να απαγορεύεται», «απεριόριστη απόλαυση».
Για τον ντε Μπενουά, αυτή η δεύτερη ψυχή εύκολα αφομοιωνόταν από τον καπιταλισμό. Μάλιστα, έγινε η ιδεολογική του μηχανή.
Ο φορντιστικός παραγωγικός καπιταλισμός χρειαζόταν πειθαρχημένους εργάτες, σταθερές οικογένειες και αποταμιεύσεις. Ο νέος, μεταφορντιστικός, καταναλωτικός καπιταλισμός χρειάζεται το αντίθετο: ξεριζωμένα άτομα, χωρίς κανόνες, χωρίς περιορισμούς, που καταναλώνουν επιθυμίες.
Έτσι, η «επανάσταση της επιθυμίας» πέτυχε το έργο που η αγορά δεν μπορούσε να κάνει μόνη της: κατέστρεψε ενδιάμεσα σώματα, την αστική ηθική, την εξουσία, την οικογένεια και το σχολείο, στο όνομα της απελευθέρωσης.
Το αποτέλεσμα, λέει ο ντε Μπενουά, είναι παράδοξο: ο αριστερός του '68 που ήθελε να ανατρέψει το σύστημα κατέληξε να παρέχει στο σύστημα την ηθική του δικαιολόγηση. Απαίτησε το τέλος όλων των ορίων και η αγορά απάντησε αφαιρώντας όλα τα όρια.
Εξ ου και ο ορισμός του '68 από τον ντε Μπενουά ως «επανάσταση του κεφαλαίου ενάντια στον εαυτό του», όπου η νοσταλγία για την Κομμούνα χρησιμοποιήθηκε απλώς ως λαογραφία, ένα χρώμα για να περάσει ο καταναλωτισμός ως χειραφέτηση.
Αυτή η κρίση του '68 φαίνεται να απηχεί τα λόγια του Παζολίνι όταν έγραψε: «Εσείς οι φοιτητές έχετε τα πρόσωπα των αγοριών του μπαμπά» και η διαμαρτυρία σας είναι αστική επειδή χρησιμοποιείτε τα εργαλεία της αστικής τάξης: εκλεπτυσμένη γλώσσα, μοντέρνα ιδεολογία». Και επίσης: «Η επανάστασή σας είναι μια ψεύτικη επανάσταση, επειδή απαιτείτε αυτό που η ίδια η αστική τάξη θα σας δώσει αύριο. Θέλετε έκτρωση,διαζύγιο, σεξουαλική ελευθερία, σχολεία με ανοχή. Όλα αυτά που ήδη επιθυμεί ο νέος καπιταλισμός.
Δεν χρησιμοποιεί ακόμη τις λέξεις «καταναλωτισμός» ή «ηδονισμός» σε αυτό το δοκίμιο. Αυτές είναι οι κατηγορίες που θα χρησιμοποιήσει αργότερα στο Scritti corsari του, χρόνια αργότερα, για να επανερμηνεύσει το '68 ως προμήνυμα της νέας καταναλωτικής δύναμης.
Σχετικά με αυτό το είδος κοινωνίας, ο κοινωνιολόγος Christopher Lasch δίνει τον εξής αυστηρό ορισμό: «Ο ναρκισσιστής δεν είναι σε θέση να ταυτιστεί με τις επόμενες γενιές και δεν αισθάνεται μέρος μιας ιστορικής ροής. Ζει σε ένα παρόν χωρίς βάθος, σε ένα κενό εσωτερικότητας μεταμφιεσμένο σε απελευθέρωση».
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΥΣΤΙΚΩΣ ΕΞΗΓΕΙ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ ΠΟΥ ΞΕΣΗΚΩΣΑΝ ΟΙ ΚΑΤΗΧΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου