Γιατί η Τουρκία δεν ρισκάρει πόλεμο στο Αιγαίο | Γρίβας Κων/νος

Το Αιγαίο δεν είναι απλώς μια θάλασσα. Είναι έδαφος. Και το διακύβευμα δεν είναι μια κρίση ρουτίνας, αλλά ένα υπαρξιακό ζήτημα για την Ελλάδα. Ο καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Γρίβας αναλύει με νηφαλιότητα και στρατηγικό ρεαλισμό το ελληνοτουρκικό σύστημα, αποδομώντας τον μύθο της τουρκικής υπεροχής, τις αυταπάτες περί «σωτήριων» συμμαχιών και τη λογική των διαρκών υποχωρήσεων. Σε μια εποχή όπου το διεθνές σύστημα μετατρέπεται σε ζούγκλα ισχύος, η Τουρκία εμφανίζεται ως υπερφιλόδοξη δύναμη με σοβαρές εσωτερικές αντιφάσεις. Μια ενδεχόμενη αποτυχία της στο Αιγαίο δεν θα ήταν απλώς στρατιωτική – θα ήταν στρατηγικό και πολιτικό σοκ. 🔴 Γιατί η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της αδράνειας 🔴 Γιατί οι υποχωρήσεις δεν εγγυώνται ειρήνη 🔴 Γιατί το Αιγαίο είναι ελληνική αρχιπελαγική στεριά 🔴 Και ποιο είναι το πραγματικό δίλημμα της ελληνικής ηγεσίας

(36) Γιατί η Τουρκία δεν ρισκάρει πόλεμο στο Αιγαίο | Γρίβας Κων/νος - YouTube

Γρίβας: Καλλιεργείται κλίμα παράδοσης του Αιγαίου

Κωνσταντίνος Γρίβας: Παρανοϊκή ανάγνωση της πραγματικότητας με τις εκλογές στο ψευδοκράτος. Είναι καταστροφή για την Ελλάδα και την Κύπρο. Οδηγούμαστε σε καθεστώς Απαρτχάιντ, Νότιας Αφρικής, όπου οι μαύροι ήταν κατώτεροι. Η Κύπρος αποτελεί κομμάτι των ακραίων ιμπεριλιαστικών στοχοθετήσεων της Τουρκίας που θέλει υπό τον έλεγχό της όλο το νησί, κάτι που σημαίνει διάλυση της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην Ελλάδα καλλιεργείται κλίμα παράδοσης του Αιγαίου με τον φερετζέ του έντιμου συμβιβασμού στα ελληνοτουρκικά για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της Άγκυρας. Είμαστε στα πρόθυρα εθνικής καταστροφής. 

Η Τουρκία ακολουθεί ό,τι και η Κίνα στο Νότια Σινική Θάλασσα. Είναι το δόγμα τριών πολέμων: 

Παρανοϊκή ανάγνωση του διεθνούς Δικαίου. Δηλαδή να νομιμοποιήσουμε στην Κύπρο την εισβολή.

 Στο Αιγαίο τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Δεν πρέπει και δεν μπορεί να έχουν 12 ν.μ. Μόνο αυτά στον κόσμο, γιατί η Τουρκία τα θεωρεί ως προέκταση της μικρασιατικής ακτής. 

Μετά έχουμε τον πόλεμο κοινής γνώμης. Public opinion warefare, δηλαδή να πειστεί η κοινή γνώμη. Το τελευταίο είναι η απειλή πολέμου. Το Casus Belli που μας έχει κηρύξει από το 1995. 

Είναι εμφανές ότι ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος, του πανεπιστημιακού κόσμου και κυρίως των Media με συνείδηση λειτουργούν υπέρ της Τουρκίας, συμμετέχοντας σε μια υβδρική πλην όμως ολοκληρωτική επίθεση εναντίον της ίδιας τους της χώρας.

Αυτό θα έπρεπε να εξεταστεί σοβαρά, ώστε η ιστορία να καταδικάσει αυτούς τους ανθρώπους που έχουν πάρει τα επικοινωνιακά όπλα κατά της ίδιας τους της πατρίδας και προσπαθούν μεθοδικά και παθιασμένα να καταστρέψουν την ελληνική εθνική κυριαρχία. Πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Γρίβας: Καλλιεργείται κλίμα παράδοσης του Αιγαίου

Το πολιτισμικό όπλο που δεν χρησιμοποιεί η Ελλάδα…

γράφει ο Κωνσταντίνος Γρίβας

Είναι άραγε υπερβολή να πούμε ότι η Ελλάδα, μια μικρή χώρα στη γωνιά της Μεσογείου, αποτελεί στην πραγματικότητα μια πολιτισμική υπερδύναμη; Όχι, αν δούμε τα πράγματα πέρα από τα στενά μέτρα στρατιωτικής ή οικονομικής ισχύος. Η Ελλάδα, ως ζωντανός φορέας ενός πολιτισμού, που συνθέτει οργανικά την Αρχαιότητα με τον Χριστιανισμό, κουβαλάει μέσα της μια παγκόσμια κληρονομιά μοναδική, που μπορεί να προσφέρει απαντήσεις στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα του 21ου αιώνα.

Για να αναπτυχθεί, όμως, αυτή η συζήτηση, πρέπει να ξεπεραστεί ένα εμπόδιο: H ανιστόρητη και διχαστική αντίληψη, που θέλει τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό και τον Χριστιανισμό των Ελλήνων Πατέρων να βρίσκονται σε μόνιμη αντιπαράθεση. Πρόκειται για μια αφήγηση που δημιουργεί ένα τεράστιο κενό: Παρουσιάζει τον Ελληνισμό να έχει σιγήσει για περίπου δεκαπέντε αιώνες, από την Κλασική Αθήνα μέχρι το 1821. Αυτό το κενό όχι μόνο αποδυναμώνει την ταυτότητά μας, αλλά τροφοδοτεί και τις γνωστές θεωρίες περί “ασυνέχειας” του ελληνικού έθνους.

Η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο Χριστιανισμός, όπως διαμορφώθηκε από τους Έλληνες Πατέρες και κατοχυρώθηκε στις Οικουμενικές Συνόδους, δεν αποτελεί ρήξη με την Αρχαιότητα. Αντίθετα, αποτελεί φυσική συνέχεια και πληρότητά της. Οι Έλληνες έθεσαν για πρώτη φορά στο κέντρο τον ορθό λόγο και την ελεύθερη έρευνα. Η φιλοσοφία γεννήθηκε, όχι για να υπηρετήσει πρακτικές ανάγκες, αλλά για να αναζητήσει την αλήθεια για την αλήθεια. Στην τέχνη και τη θρησκεία ανέδειξαν τον άνθρωπο, τον απεικόνισαν σε θεούς με τέλεια ανθρώπινη μορφή και συνέδεσαν την ελευθερία με την Πόλη, όπου το άτομο δεν ήταν ποτέ απομονωμένο, αλλά ενταγμένο σε μια συλλογική σύνθεση.

Κι όμως, ο κόσμος τους παρέμενε τραγικός. Ο Οιδίποδας καταστρέφεται όχι γιατί είναι κακός, αλλά γιατί είναι παγιδευμένος σε έναν μηχανισμό μοίρας, που καμία πρόθεση δεν μπορεί να ανατρέψει. Η “Ανάγκη” βασιλεύει ακόμη και πάνω στους θεούς. Στην Οδύσσεια, οι ψυχές στον Άδη δεν ζουν παρά μια σκιά ζωής, θλιμμένες γιατί έχουν χάσει το σώμα τους. Η Αρχαία Ελλάδα έθεσε τα θεμέλια του ορθού λόγου και της ελευθερίας, αλλά δεν κατόρθωσε να υπερβεί την άλογη κυριαρχία της φύσης και της μοίρας.
Η απάντηση του Χριστιανισμού

Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει ο Χριστιανισμός. Ο Θεός παρουσιάζεται ως άκτιστος έλλογος Δημιουργός της κτιστής φύσης, απελευθερώνοντας τον άνθρωπο από την τυφλή αναγκαιότητα. Η μοίρα δεν είναι πια ένα άτεγκτο γρανάζι. Ο άνθρωπος καλείται σε προσωπική σχέση με τον Θεό, όπου οι πράξεις του έχουν ευθύνη, αλλά και δυνατότητα μετανοίας. Η δε εσωτερική πάλη με τα πάθη δεν αντιμετωπίζεται μόνο με φιλοσοφική άσκηση. Ο Χριστιανισμός υπόσχεται θεραπεία και μεταμόρφωση της ανθρώπινης φύσης μέσα από τη χάρη. Η ψυχή δεν είναι σκιά, αλλά ψυχοσωματική ενότητα, που προορίζεται για ανάσταση. Και ο Λόγος που οι φιλόσοφοι έβλεπαν ως αρχή της κοσμικής τάξης, αποκαλύπτεται τώρα ως Πρόσωπο: “Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο”.

Γι’ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν αρνήθηκαν την ελληνική σκέψη, την προσέλαβαν δημιουργικά. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας υπογράμμισε πως ό,τι αληθές ειπώθηκε από φιλοσόφους ανήκει στους Χριστιανούς. Ο Κλήμης Αλεξανδρεύς είδε τη φιλοσοφία ως “παιδαγωγό” των Ελλήνων. Ο Μέγας Βασίλειος συμβούλευε τους νέους να μαζεύουν από τους αρχαίους “τα χρήσιμα άνθη”. Ο Χριστιανισμός, λοιπόν, δεν κατέστρεψε τον Ελληνισμό. Τον ανέλαβε και τον ανέβασε σε άλλο επίπεδο: Πρόσφερε ελευθερία από την τραγική μοίρα, ελπίδα ανάστασης, ολοκλήρωση του προσώπου. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι προέκυψε ως θεραπεία των αγωνιωδών ερωτημάτων των Ελλήνων για τον άνθρωπο, τη μοίρα, τον χρόνο και την Ιστορία.
Το πολιτισμικό όπλο

Αν δούμε την ιστορία, όχι μέσα από τις προκαταλήψεις του 19ου αιώνα αλλά με ψύχραιμο βλέμμα, η Ελλάδα δεν γνώρισε ποτέ “ασυνέχεια”. Από την κλασική Αθήνα μέχρι το Βυζάντιο, και από εκεί στο 1821, υπάρχει μια οργανική πορεία. Αυτό που αλλάζει είναι οι μορφές έκφρασης, όχι η ουσία: Το πάθος για ελευθερία, ο ανθρωποκεντρισμός, η πίστη στη λογική και η αναζήτηση του νοήματος. Γι’ αυτό και η Ελλάδα, παρότι μικρή σε μέγεθος και ισχύ, έχει κάτι που ελάχιστοι λαοί διαθέτουν: Έναν πολιτισμό που γέννησε τη Δύση και ταυτόχρονα κράτησε ζωντανό τον Χριστιανισμό σε μορφή αυθεντική, όχι εκκοσμικευμένη.

Οι εχθροί αυτής της πολιτισμικής υπερδύναμης δεν είναι μόνο εξωτερικοί. Είναι κυρίως οι εσωτερικοί και αυτοί είναι:Η αδιαφορία απέναντι στην ίδια μας την ταυτότητα.
Οι θεωρίες που καλλιεργούν τον διχασμό μεταξύ “αρχαίων” και “χριστιανών”.
Η μικροπολιτική χρήση της ιστορίας.

Συνακόλουθα, όσο η Ελλάδα αποδέχεται να εμφανίζεται ως “μικρή χώρα, χωρίς ιδιαίτερο βάρος”, τόσο ακυρώνει η ίδια τον εαυτό της. Μπορεί, όμως, η Ελλάδα να παίξει ρόλο στο σημερινό διεθνές σύστημα με όχημα τον πολιτισμό της; Ναι, εάν κατανοήσει τη δύναμη του πολιτισμού ως εργαλείου ισχύος. Στον 21ο αιώνα, η επιρροή δεν μετριέται μόνο με όπλα ή χρήμα. Μετριέται με ιδέες, με αφήγημα, με το ποιος προσφέρει νόημα σε έναν κόσμο που διψά για ταυτότητα και κατεύθυνση.

Η Δύση σήμερα κινδυνεύει από τον ατομικισμό χωρίς όρια. Από την άλλη, η Ανατολή συχνά προβάλλει την αρμονία σε βάρος της ελευθερίας. Η Ελλάδα, ως σύνθεση Αρχαίου και Χριστιανικού κόσμου, μπορεί να προσφέρει κάτι μοναδικό: Την έννοια του προσώπου-εν-σχέσει. Ενός ανθρώπου, που είναι ελεύθερος και μοναδικός, αλλά πάντοτε σε κοινωνία και σε διάλογο με το σύνολο. Αυτό είναι ένα όραμα, που δεν αφορά μόνο τους Έλληνες. Αφορά την ανθρωπότητα. Και αυτός είναι ο λόγος που, παρά το μικρό της μέγεθος, η Ελλάδα μπορεί να παίξει ρόλο πρωταγωνιστικό.

slpress.gr 

diodotos-k-t.blogspot.com 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ. ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΘΗΚΑΜΕ.

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ.

Γρίβας - Απόκης: Το πιο κρίσιμο διάστημα που θα ζήσει ο πλανήτης

Γρίβας - Απόκης: Παρανοϊκή Πόλωση για το Μεσανατολικό ζήτημα! Νέα Βηρυττός η Ελλάδα σε νέο μεταναστευτικό κύμα από Γάζα

Γρίβας - Απόκης: Το πιο κρίσιμο διάστημα που θα ζήσει ο πλανήτης

Γρίβας Κων/νος: Γεωπολιτική Καταιγίδα – Η Υπαρξιακή Πρόκληση για την Ελλάδα

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται απλώς υπό πίεση. Βρίσκεται στο στόχαστρο μιας στρατηγικής υβριδικής επίθεσης με χαρακτηριστικά ακραίας γεωπολιτικής ανατροπής. Όπως σημειώνει ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας στην εκπομπή “Ο ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ” (18-07-2025), αυτό που διακυβεύεται πλέον δεν είναι απλά η ΑΟΖ ή τα χωρικά ύδατα· είναι η ίδια η ύπαρξη της χώρας ως κυρίαρχης εθνικής οντότητας. Η Τουρκία, μέσω μιας μεθοδικής και πολυεπίπεδης στρατηγικής, φαίνεται πως επιχειρεί να ξαναγράψει το status quo στην Ανατολική Μεσόγειο. Και αυτή η επιχείρηση δεν περιορίζεται μόνο σε ρητορική. Συνοδεύεται από διεθνείς νομικές κινήσεις, διπλωματικά τετελεσμένα και πολιτική "αποεδαφικοποίηση" της Ελλάδας.

 Ο κ. Γρίβας καταγγέλλει ευθέως έναν "υβριδικό, ολοκληρωτικού χαρακτήρα πόλεμο" από την Άγκυρα – με συμμάχους, πλέον, και τη Λιβύη. Με κινήσεις στον ΟΗΕ, οι Λίβυοι αμφισβητούν τη συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου για την ΑΟΖ, βασιζόμενοι σε ένα θεμελιώδες επιχείρημα: ότι τα ελληνικά νησιά… δεν υπάρχουν. Αυτό το φαινομενικά παράλογο επιχείρημα αποκτά βάρος όταν εισάγεται στον ΟΗΕ και στα διεθνή fora. Όταν μια χώρα δηλώνει ότι νησιά όπως η Κρήτη, η Ρόδος ή το Καστελλόριζο δεν παράγουν δικαιώματα σε ΑΟΖ, δεν μιλάμε για νομική ερμηνεία. Μιλάμε για γεωγραφική διαγραφή και κατάλυση θεμελιωδών εννοιών του διεθνούς δικαίου.

 Η Τουρκία επιχειρεί κάτι μεγαλύτερο από τον έλεγχο μερικών τετραγωνικών χιλιομέτρων θαλάσσιας έκτασης. Επιχειρεί τη δημιουργία ενός συμπαγούς θαλάσσιου γεωπολιτικού μπλοκ από την Άγκυρα μέχρι τη Λιβύη – ενός "τουρκο-λιβυκού γαλάζιου διαδρόμου" που αποκλείει το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τον Λίβανο και φυσικά την Ελλάδα από την απρόσκοπτη πρόσβασή τους στον κόσμο. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα παρουσιάζεται όχι ως εμπόδιο, αλλά ως εμπόρευμα προς διαμοιρασμό. Εάν η στρατηγική αυτή επιτύχει, προειδοποιεί ο κ. Γρίβας, η Ελλάδα παύει να υφίσταται ως "κανονική χώρα" και μετατρέπεται σε ένα προτεκτοράτο – ή ακόμα χειρότερα, σε "σαντζάκι" μιας αναδυόμενης νεο-οθωμανικής αυτοκρατορίας.

 Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η επισήμανση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν στείλει πρέσβη στην Ελλάδα εδώ και οκτώ μήνες – γεγονός πρωτοφανές για χώρα μέλος του ΝΑΤΟ. Αντιθέτως, φαίνεται να έχουν επενδύσει στον στρατηγό Χαφτάρ στη Λιβύη, κάτι που θα μπορούσε να σημάνει μερική αποδοχή των τουρκο-λιβυκών σχεδίων. Ο κ. Γρίβας θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Αν οι ΗΠΑ, έστω και σιωπηρά, θεωρούν την Ελλάδα “θήραμα”, τότε ποια δύναμη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην τουρκική αναθεωρητική λογική; 

Ο αφανισμός της Ελλάδας δεν συντελείται μόνο στο πεδίο των συσχετισμών ισχύος, αλλά και στη νομική αποδόμηση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Ο κ. Γρίβας κάνει αναφορά στην απόφαση του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης το 2016 για τη διαφορά Φιλιππίνων–Κίνας, όπου διασαφηνίστηκε ρητά τι θεωρείται νησί, βράχος ή θαλάσσιο δικαίωμα. Η Τουρκία και η Λιβύη, όμως, αγνοούν θεμελιώδεις αρχές όπως η αρχή της αναλογικότητας και η έννοια του κατοικημένου νησιού ως νομικής προσωπικότητας. Η αποδοχή των τουρκικών θέσεων – ακόμα και de facto – οδηγεί σε παγκόσμια νομική εκτροπή που ενισχύει τις χερσαίες απολυταρχίες έναντι των ναυτικών δημοκρατιών.

 Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται στο τέλος αυτής της ανάλυσης είναι: Έχει συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία τι ακριβώς διακυβεύεται; Ο κ. Γρίβας εκφράζει απαισιοδοξία. Θεωρεί ότι μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης – και ακόμα περισσότερο του πολιτικού συστήματος – αγνοεί ή υποτιμά τον υπαρξιακό χαρακτήρα της απειλής. Νομίζουν ότι η διαμάχη αφορά απλώς "μερικά ναυτικά μίλια" ή "δυο κουβάδες πετρέλαιο". Η αλήθεια, όμως, είναι πως μιλάμε για την απόπειρα εξαφάνισης ενός κράτους από τον χάρτη. Κι όμως, κλείνει με μια νότα ελπίδας: το 2020, όταν η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος της στρατιωτικής εμπλοκής, το ηθικό του ελληνικού λαού ήταν υψηλό. Όπως και το 1940, οι "χαμένοι" νέοι απέδειξαν ότι έχουν μέσα τους την ικανότητα για εθνική αντίσταση. Το ζήτημα είναι αν αυτή η δύναμη θα αφυπνιστεί εγκαίρως.

Γρίβας Κων/νος: Γεωπολιτική Καταιγίδα – Η Υπαρξιακή Πρόκληση για την Ελλάδα

Γρίβας Κ. - Αδαλής Γ.: Η Ελλάδα στο Μεταίχμιο - Μαζική Εισβολή, Ασφάλεια και το Διεθνές Δίκαιο.

Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας και ο οικονομέτρης - αναλυτής Γιώργος Αδαλής στην εκπομπή “Ο ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ” (11-07-2025).  Στην εποχή της πληθυσμιακής έκρηξης, των γεωπολιτικών συγκρούσεων και των συνεχών ανακατατάξεων, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια υπαρξιακή πρόκληση: τη μαζική μετακίνηση πληθυσμών από την Αφρική και την Ασία προς την Ευρώπη, με την ίδια τη χώρα να γίνεται "πρώτη γραμμή" σε αυτή την αόρατη μάχη. Η συζήτηση συνιστά μια δραματική καταγραφή σκέψεων και προειδοποιήσεων, εστιάζοντας στην κρισιμότητα του φαινομένου και αναλύοντας πτυχές που σπάνια θίγονται σε δημόσιο διάλογο.

 Ο κ. Γρίβας απορρίπτει την κλασική κατηγοριοποίηση ως "μεταναστευτικό" ή "προσφυγικό" ζήτημα. Αντιθέτως, κάνει λόγο για εισβολή — μια λέξη που χρησιμοποιείται επανειλημμένα, με έντονη συναισθηματική και πολιτική φόρτιση. «Δεν είναι μεταναστευτικό. Δεν είναι προσφυγικό. Είναι εισβολή.» Ο βασικός άξονας της ρητορικής αυτής είναι η πληθυσμιακή δυσαρμονία μεταξύ χωρών όπως η Νιγηρία ή το Μπαγκλαντές και της Ελλάδας. Η Νιγηρία, όπως αναφέρεται, θα φτάσει τα 500 εκατομμύρια πληθυσμό τα επόμενα χρόνια, ενώ το Μπαγκλαντές ήδη φιλοξενεί 170 εκατομμύρια σε εμβαδόν συγκρίσιμο με της Ελλάδας. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: πληθυσμιακές μάζες έτοιμες να μετακινηθούν προς τον ευρωπαϊκό βορρά, και μια Ελλάδα ανήμπορη να απορροφήσει τέτοιες ροές χωρίς να υπονομευθεί η ίδια της η ταυτότητα. 

Σημείο-κλειδί αποτελεί το γεωπολιτικό "έγκλημα" της κατάρρευσης της Λιβύης, που περιγράφεται ως «φράγμα» που κρατούσε τις ροές υπό έλεγχο. Η σημερινή Λιβύη παρουσιάζεται ως «μαύρη τρύπα» ή «σκούπα» που ρουφάει πληθυσμούς από την Υποσαχάρια Αφρική και τους εκτοξεύει προς την Ευρώπη, προσθέτει ο κ. Γρίβας. Αυτή η χαοτική κατάσταση, υποστηρίζεται, εξελίσσεται σε συστημική απειλή για την Ελλάδα, η οποία - χωρίς τη λήψη ριζικών μέτρων - απειλείται με δημογραφική αλλοίωση και σταδιακή εξαφάνιση. 

Ο κ. Γρίβας θέτει στο επίκεντρο τη διαστρεβλωμένη, κατά τη γνώμη του, ερμηνεία του διεθνούς δικαίου, η οποία - αντί να προστατεύει τα εθνικά κράτη - έχει μετατραπεί σε εμπόδιο για την υπεράσπισή τους. Εκφράζει την άποψη ότι η ασφάλεια και η ίδια η ύπαρξη ενός έθνους υπερτερούν οποιασδήποτε διεθνούς συνθήκης, εφόσον αυτό απειλείται: «Αν μία χώρα απειλείται στην ύπαρξή της, τότε καμία συνθήκη δεν τη δεσμεύει. Αντιθέτως, της επιβάλλεται να αμυνθεί.» 

Ο ΟΗΕ, σύμφωνα με τον κ. Γρίβα, έχει πλέον υπονομευθεί από ένα μπλοκ μουσουλμανικών κρατών που καθορίζει την ατζέντα και υποστηρίζει τις μεταναστευτικές ροές προς τη Δύση, οδηγώντας σε παράλυση των διεθνών μηχανισμών προστασίας των κρατών. 

Ένα σημαντικό κεφάλαιο της συζήτησης αφορά τις τεχνολογικές δυνατότητες αναχαίτισης, όπως μη επανδρωμένα σκάφη που μπορούν να εκτελέσουν αποτρεπτικές επιχειρήσεις χωρίς κίνδυνο για ανθρώπινες ζωές. Ο κ. Αδαλής παραθέτει και το παράδειγμα της Αυστραλίας, όπου οι παράτυποι μετανάστες μεταφέρονται σε απομονωμένα νησιά μέχρι να ταυτοποιηθούν, χωρίς πρόσβαση σε επικοινωνιακά μέσα, λειτουργώντας έτσι αποτρεπτικά για μελλοντικά κύματα. 

Η συζήτηση καταλήγει με μία σαφή προειδοποίηση: η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα συνεχές «ποτάμι» πληθυσμιακών ροών και πρέπει να επιλέξει αν θα το αναχαιτίσει ή αν θα εξαφανιστεί. «Αν δεν το θέλουμε, θα εξαφανιστούμε. Τόσο απλά.»

Γρίβας Κ. - Αδαλής Γ.: Η Ελλάδα στο Μεταίχμιο - Μαζική Εισβολή, Ασφάλεια και το Διεθνές Δίκαιο.

Γρίβας Κων/νος: Η Ελλάδα σε κίνδυνο - Το «μοντέλο των τριών πολέμων» της Τουρκίας (Three Warfares).

Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας στην εκπομπή “Ο ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ” (03-07-2025). Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μια υπαρξιακή γεωπολιτική κρίση. Όχι με τανκς και βόμβες — αλλά με αφανισμό χωρίς μάχη. Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, η Τουρκία παίζει επιθετικά, επενδύει σε ισχύ, και επαναχαράσσει τους χάρτες. Κι εμείς; Σιωπούμε. Ή, ακόμα χειρότερα, συνεργαζόμαστε. Από τις πρώτες του κιόλας φράσεις, ο κ. Γρίβας βάζει το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων: η Ελλάδα, εδώ και δεκαετίες, πάσχει από ένα σύνδρομο στρατηγικής υποταγής. Αντί να διαμορφώνει δική της στρατηγική, ενσωματώνεται πειθήνια στις πολιτικές ισχυρών "αφεντικών", με την ελπίδα μιας μελλοντικής ανταμοιβής. «Είναι συνταγή καταστροφής να περιμένεις ότι επειδή είσαι καλός υπάλληλος, θα σε ανταμείψουν», προειδοποιεί. Και εδώ ανακύπτει το ερώτημα: σε ποιο σημείο η διπλωματική σύνεση μετατρέπεται σε πολιτική αυτοακύρωση; 

Ο κ. Γρίβας αντλεί παραδείγματα από την Ασία του 19ου αιώνα για να δείξει πώς δύο φαινομενικά όμοιες αυτοκρατορίες, η Κίνα και η Ιαπωνία, κατέληξαν σε διαμετρικά αντίθετες μοίρες. Η Κίνα, με την αδράνειά της, οδήγησε τον εαυτό της στον «αιώνα της ταπείνωσης». Η Ιαπωνία, με βίαιη προσαρμογή και επένδυση στην ισχύ, έγινε η πρώτη ασιατική μεγάλη δύναμη. Το δίδαγμα είναι σαφές: μόνο οι αποφασισμένοι παίκτες, εκείνοι που επιβάλλουν την ισχύ τους, κερδίζουν σε αυτό το διεθνές σύστημα.

 Η κριτική του κ. Γρίβα κορυφώνεται όταν στρέφεται στη σχέση Ελλάδας–Τουρκίας. Η Τουρκία παρουσιάζεται ως μια αναθεωρητική δύναμη που εφαρμόζει κατά γράμμα το κινεζικό μοντέλο «Three Warfares» — νομικός πόλεμος (lawfare), πόλεμος κοινής γνώμης και ψυχολογικός πόλεμος — με σκοπό να επανακαθορίσει μονομερώς το status quo στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Αντίθετα, η Ελλάδα εμφανίζεται ως παθητικός θεατής: «Δεν υπάρχει απλώς αδράνεια — υπάρχει συνέργεια», σημειώνει χαρακτηριστικά ο κ. Γρίβας, καταγγέλλοντας τη ρητορική περί «ήρεμων νερών» ως μέρος ενός εσωτερικού πολέμου απονεύρωσης της ελληνικής κοινής γνώμης. 

Το τελευταίο και πλέον ανησυχητικό τμήμα της ανάλυσης αφορά τον εξοπλιστικό και τεχνολογικό ανταγωνισμό. Η Τουρκία αναπτύσσει βαλλιστικούς πυραύλους, drones, πυραύλους cruise και εγχώριας παραγωγής μαχητικά αεροσκάφη, τη στιγμή που η Ελλάδα επιμένει σε καθυστερήσεις και αναβλητικότητα. «Δεν είναι απλώς ότι η Τουρκία έχει στρατιωτικές δυνατότητες – δημιουργεί ένα τεχνολογικό χάσμα που μας βγάζει εκτός παιχνιδιού», υποστηρίζει με αγωνία ο κ. Γρίβας. 

Το πιο σοκαριστικό ίσως στοιχείο του λόγου είναι η εικασία ότι τμήμα της ελληνικής ελίτ ενδέχεται να συνεργάζεται —συνειδητά ή όχι— με τα σχέδια της Τουρκίας, είτε μέσω αφέλειας είτε μέσω σκόπιμης πολιτικής κατευνασμού. Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε πρόκειται για μια τραγική υπονόμευση της ίδιας της κρατικής υπόστασης, κατέληξε ο κ. Γρίβας. 

Συμπέρασμα: Η σημερινή συζήτηση δεν είναι απλώς ένα πολιτικό μανιφέστο. Είναι κραυγή αγωνίας. Είναι υπενθύμιση ότι η απώλεια κυριαρχίας δεν συμβαίνει απαραίτητα με πόλεμο — μπορεί να έρθει ήσυχα, σταδιακά, με το πέρασμα του χρόνου, μέσα από αδράνεια, φόβο ή αυταπάτη. Ωστόσο, παρά τον ζοφερό τόνο, το μήνυμα κλείνει με μια νότα προοπτικής: Υπάρχουν ακόμα δυνατότητες. Η Ελλάδα μπορεί να ξαναβρεί τη θέση της, αν ξυπνήσει εγκαίρως και ενεργήσει αποφασιστικά.

Γρίβας Κων/νος: Η Ελλάδα σε κίνδυνο - Το «μοντέλο των τριών πολέμων» της Τουρκίας (Three Warfares).

Τρομακτική επιθετική ενέργεια! Έχουμε μεγάλο θέμα

Κωνστανίνος Γρίβας: Η ελληνική πλευρά αρνείται να κατανοήσει ότι η Τουρκία κάνει πόλεμο εναντίον μας. Το τουρκικολιβυκό μνημόνιο είναι στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου, είναι η πιο ακραία επιθετική ενέργεια που δεν έχει υπάρξει στην παγκόσμια ιστορία. Γιατί αυτός ο δίαυλος που ενώνει τις δύο χώρες περνάει ξυστά από την Κρήτη και ολόκληρα ελληνικά νησιά. Άρα αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως μη υπαρκτή γεωγραφικά χώρα. Αυτή είναι μια τρομακτικά ακραία επιθετική ενέργεια, δεν είναι απλή πρόκληση. Είναι σαφής ενέργεια υβριδικού πολέμου, μια ακραία εκδοχή του.

Τρομακτική επιθετική ενέργεια! Έχουμε μεγάλο θέμα

Γρίβας Κων/νος - Μέση Ανατολή-Ισραήλ-Ιράν: Εύθραυστη ειρήνη. Γιατί το Ιράν δεν μπορεί να ηττηθεί.

Σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση γεωπολιτικής έντασης, η σύγκρουση μεταξύ Ιράν και Ισραήλ δεν είναι απλώς μια διμερής διαμάχη – είναι η επιτομή της σύγχρονης ασύμμετρης στρατηγικής, της ψυχροπολεμικής παράδοσης και των τεχνολογικών μεταλλάξεων του πολέμου. Η σημερινή ανάλυση αναδεικνύει με ενάργεια τη νέα φύση των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, όπως την εξηγεί με βαθιά γνώση τόσο της στρατηγικής θεωρίας όσο και της ιστορικής εμπειρίας ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας στην εκπομπή “Ο ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ” (24-06-2025). 

Η κεντρική μεταφορά του κ. Γρίβα είναι χαρακτηριστική: το Ιράν περιγράφεται ως ένας «ελέφαντας» — ένας γιγαντιαίος οργανισμός που μπορεί να πληγώνεται, αλλά δύσκολα καταρρέει. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, παρά την τεχνολογική τους υπεροχή, δεν μπορούν να του καταφέρουν καίριο πλήγμα χωρίς να εισέλθουν σε έναν απροσδιόριστο και επικίνδυνο πόλεμο φθοράς. Η ανάλυση ξεκαθαρίζει πως το Ιράν δεν ποντάρει σε συμβατικές δυνάμεις. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει Ισραήλ ή ΗΠΑ σε συμμετρική βάση, έχει επενδύσει σε υποδομές που εξασφαλίζουν «άρνηση επαφής» — δηλαδή την ικανότητα να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον συνεχών χτυπημάτων, χωρίς να απωλέσει τις κρίσιμες δυνατότητές του. 

Το Ιράν δεν είναι μόνο. Η στρατηγική επένδυση σε υπόγειες εγκαταστάσεις θυμίζει σε πολλά την Κίνα με το "Great Underground Wall", αλλά και τη Βόρεια Κορέα. Υποδομές με τούνελ μήκους χιλιομέτρων, με εκτοξευτές βαλιστικών πυραύλων και υπόγεια εργαστήρια δεν είναι απλώς αμυντικά έργα — είναι μηχανισμοί επιβίωσης ενός κράτους σε συνθήκες μόνιμης πολιορκίας, πρόσθεσε ο κ. Γρίβας. Το Ιράν παρουσιάζεται λοιπόν ως ένα σύστημα οργανωμένο στην αναμονή. Στην αναμονή της τελικής αναμέτρησης, αλλά με τρόπο που καμία πλευρά δεν μπορεί να την προκαλέσει χωρίς να ρισκάρει γενικευμένο πόλεμο. 

Αντί για κεντρική δομή, το Ιράν έχει υιοθετήσει τη λογική του ψηφιδωτού πολέμου (Mosaic Warfare). Η ιδέα είναι απλή και αποδοτική: πολλαπλές μικρές, ανεξάρτητες μονάδες που δρουν αποκεντρωμένα και καθιστούν αδύνατο για τον αντίπαλο να βρει και να πλήξει κρίσιμα σημεία. Με αυτή τη μορφή άμυνας, κάθε χτύπημα είναι σαν «βελόνα σε ελέφαντα» — ενοχλητικό αλλά όχι καταστροφικό. Αντί να καταρρεύσει, ο ελέφαντας χτυπά πίσω. Και μερικές φορές το κάνει με χειρουργική ακρίβεια, εξήγησε ο κ. Γρίβας. 

Η ανάλυση δεν αποφεύγει τις πιο σκοτεινές προβλέψεις. Το ενδεχόμενο το Ιράν να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ ή να χτυπήσει πλοία των ΗΠΑ, ακόμη και συμβολικά, θα μπορούσε να προκαλέσει μια ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση, παρόμοια με αυτή που οδήγησε στην έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου – όπως εξιστορεί η Barbara Tuchman στο "The Guns of August". Ο κ. Γρίβας προειδοποιεί: ακόμα και λογικές αποφάσεις, όταν παρθούν υπό πίεση και χωρίς πλήρη κατανόηση των επιπτώσεων, μπορούν να οδηγήσουν σε ανεπίστρεπτη κλιμάκωση.

 Παρά τα παραπάνω, ο κ. Γρίβας διατηρεί μια συγκρατημένη αισιοδοξία: κανείς —ούτε το Ιράν, ούτε το Ισραήλ, ούτε οι ΗΠΑ— δεν έχει πραγματικό συμφέρον από την κλιμάκωση. Υπάρχει, συνεπώς, ένα περιθώριο για εξομάλυνση, έστω και εύθραυστη.

Γρίβας Κων/νος - Μέση Ανατολή-Ισραήλ-Ιράν: Εύθραυστη ειρήνη. Γιατί το Ιράν δεν μπορεί να ηττηθεί.

Γρίβας: Πολύ δύσκολο το Ιράν να καταληφθεί στρατιωτικά

Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Στρατιωτικών Τεχνολογιών στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας μιλά στον δημοσιογράφο Χρήστο Μαζάνη για τον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, τον ρόλο των ΗΠΑ και την επόμενη μέρα.

Γρίβας: Πολύ δύσκολο το Ιράν να καταληφθεί στρατιωτικά

Γρίβας Κων/νος: Σε ρωσική ρουλέτα με τον παγκόσμιο πόλεμο εάν ... (Μέρος 2ο).

Ο κ. Γρίβας επισημαίνει έναν από τους πιο τρομακτικούς κινδύνους του 21ου αιώνα: το ενδεχόμενο της πυρηνικής εξάπλωσης μέσω του Ιράν και της Τουρκίας. Η πιθανή πυρηνικοποίηση της Άγκυρας, αν το Ιράν καταφέρει να πετύχει τον στόχο του, δεν είναι μόνο εφιάλτης για την Ελλάδα, αλλά και για τη διεθνή σταθερότητα. Η ανησυχία αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο ενός κόσμου που δεν φαίνεται να λειτουργεί πλέον υπό κανόνες, αλλά υπό το νόμο του ισχυρού — και του απρόβλεπτου. 

Η στρατηγική του Ισραήλ, και ειδικότερα του Μπενιαμίν Νετανιάχου, τίθεται υπό αυστηρό φακό. Είναι το σημερινό Ισραήλ έτοιμο να αντιμετωπίσει έναν μακροχρόνιο πόλεμο με το Ιράν ή μήπως πρόκειται για μία εσωτερική πολιτική διαχείριση μέσω εξωτερικής απειλής; Ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο την ασφάλεια της περιοχής, αλλά και την πολιτική ισορροπία της Δύσης, πρόσθεσε ο κ. Γρίβας. 

Η ανάλυση στρέφεται βαθύτερα: η εποχή που η ιστορία είχε «τελειώσει» — σύμφωνα με τις φιλελεύθερες αφηγήσεις μετά τον Ψυχρό Πόλεμο — φαντάζει πλέον σχεδόν αφελής. Ο κ. Γρίβας εξήγησε ότι οι BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), χώρες με έντονη εθνοκεντρική φυσιογνωμία, αμφισβητούν το φιλελεύθερο αφήγημα. Ο κόσμος, αντί για ομοιογενής, αναδύεται ως πεδίο σύγκρουσης μεταξύ υπερεθνικών δομών (π.χ. Βρυξέλλες, ΝΑΤΟ) και των αναδυόμενων εθνικών δυνάμεων με ισχυρή πολιτισμική και στρατηγική ταυτότητα. 

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον τμήμα της συζήτησης αναλύει τη στρατιωτική φθορά των ΗΠΑ, όχι από πολέμους μεγάλης έντασης, αλλά από το παρατεταμένο «αντιαντάρτικο» σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Τρισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν σε πολέμους χαμηλής τεχνολογίας, τη στιγμή που τα πραγματικά κρίσιμα προγράμματα ακυρώνονταν. Το αποτέλεσμα; Η Ρωσία, η Κίνα και ίσως και το Ιράν έχουν αποκτήσει προβάδισμα σε υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα, όπως οι υπερηχητικοί πύραυλοι — αφήνοντας την άλλοτε αδιαμφισβήτητη στρατιωτική υπερδύναμη πίσω, επεσήμανε ο κ. Γρίβας.

 Η Ευρώπη, μέσα σε αυτό το γεωπολιτικό χάος, εμφανίζεται ως ο «πειραματικός σωλήνας» των αντιφάσεων της παγκοσμιοποίησης. Πίσω από τα φαινόμενα της πολιτισμικής αποσάθρωσης, των μεταναστευτικών κρίσεων και των ιδεολογικών συγκρούσεων, κρύβεται η βασική ερώτηση: Υπάρχει ευρωπαϊκή ταυτότητα ή έχει ήδη καταρρεύσει κάτω από την πίεση εξωτερικών και εσωτερικών δυνάμεων; Η υπονόμευση των εθνών κρατών από θεσμικές και πολιτικές ελίτ αποτελεί κατά τον ομιλητή ουσιαστικό κίνδυνο όχι μόνο για το μέλλον της ΕΕ, αλλά για την ίδια την ευρωπαϊκή επιβίωση.

 Όπως είπε ο κ. Γρίβας, η σύγκρουση Ουκρανίας – Ρωσίας και η κλιμάκωση Ισραήλ – Ιράν δεν είναι δύο απομονωμένα φαινόμενα. Είναι δύο μέτωπα του ίδιου «άτυπου παγκόσμιου πολέμου» μεταξύ της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και των νέων (ή παλαιών) δυνάμεων του έθνους-κράτους. Σε έναν κόσμο που δεν μπορεί να στηριχτεί πλέον σε κανένα «τέλος της ιστορίας», αλλά μόνο στην επαναδιεκδίκηση πολιτικής ταυτότητας και στρατηγικής κυριαρχίας, η Ελλάδα καλείται να πάρει θέση — όχι με θορυβώδεις χειροκροτητές στα social media, αλλά με ψυχραιμία, ρεαλισμό και μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Γρίβας Κων/νος: Σε ρωσική ρουλέτα με τον παγκόσμιο πόλεμο εάν ... (Μέρος 2ο).

Γρίβας Κων/νος: Σε ρωσική ρουλέτα με τον παγκόσμιο πόλεμο εάν ... (Μέρος 1ο).

Η συζήτηση εκκινεί από ένα βασικό ερώτημα: Γιατί τώρα; Πώς εξηγείται η μαζική αεροπορική επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν, ειδικά όταν δεν υπάρχει άμεση πρόκληση ή στρατηγικό κενό; 

Η απλή ανάγνωση λέει: «Το Ισραήλ τελείωσε με τη Χαμάς και στρέφεται στον κύριο εχθρό του, το Ιράν». Όμως ο κ. Γρίβας εμβαθύνει: αυτό εντάσσεται στο αμερικανικό δόγμα «χτύπα τις ευρασιατικές δυνάμεις». Με άλλα λόγια, η αποσταθεροποίηση του Ιράν είναι χτύπημα στο γεωστρατηγικό όραμα της Κίνας, και δευτερευόντως της Ρωσίας. Ωστόσο, τονίζεται κάτι ουσιώδες: μπορεί πραγματικά να καταστραφεί το Ιράν; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη – όχι. Όχι μόνο γιατί είναι τεράστιο γεωγραφικά και πληθυσμιακά, αλλά επειδή ακολουθεί το δόγμα του «πολέμου ψηφιδωτού» – δηλαδή μια αποκεντρωμένη άμυνα, με υπόγειες εγκαταστάσεις, μυστικές βάσεις και μεγάλη ανοχή στις απώλειες. 

Ο κ. Γρίβας καταρρίπτει το αφήγημα ότι μια εξωτερική επίθεση μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπή καθεστώτος. Αντίθετα, επισημαίνει ότι στην ιστορία, όταν μια χώρα δέχεται εξωτερική επίθεση, η κοινωνία συσπειρώνεται γύρω από το καθεστώς – ακόμα κι αν δεν το αγαπά. Μάλιστα, χαρακτηρίζει αφελές το σενάριο ότι οι Ιρανοί θα εξεγερθούν μαζικά κατά του Ισλαμικού καθεστώτος μόνο και μόνο επειδή το Ισραήλ βομβαρδίζει. Η ιστορία, η εθνική περηφάνια και ο αντιαμερικανισμός ενισχύουν την άμυνα – όχι την ανατροπή. 

Το Ιράν έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο, σχεδόν αχαρτογράφητο δίκτυο υπόγειων βάσεων και πυρηνικών εγκαταστάσεων (όπως στη Νατάνζ και στο Φορντό). Η αξιολόγηση ζημιών (BDA-BDI) σε τέτοιες υποδομές είναι πρακτικά αδύνατη. Ούτε οι ισχυρότερες διατρητικές βόμβες μπορούν να εγγυηθούν επιτυχία, υποστήριξε ο κ. Γρίβας. Αν στόχος είναι το πάγωμα ή η καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος, το Ισραήλ δεν έχει τα μέσα να το επιτύχει μόνο με στρατιωτικά πλήγματα. 

Το Ιράν πυρηνική δύναμη; Σενάριο εφιάλτης, όχι μόνο για το Ισραήλ αλλά και για χώρες όπως η Τουρκία – και βεβαίως η Ελλάδα. Ο κ. Γρίβας επισημαίνει με ανησυχία πως μια πυρηνική Τεχεράνη θα «νομιμοποιήσει» την Άγκυρα να πυρηνικοποιηθεί, δημιουργώντας ένα ντόμινο εξοπλισμών. Επιπλέον, η Κίνα δεν θα μείνει αμέτοχη. Η περαιτέρω αποσταθεροποίηση του Ιράν θα οδηγήσει στην ενίσχυση της κινεζικής στήριξης και πιθανή πυρηνικοποίηση της Ιαπωνίας, κάτι που η Κίνα τρέμει. Το Ισραήλ, αν και εξαιρετικό στην αεροπορική ισχύ, εντυπωσιάζει περισσότερο για τις μυστικές επιχειρήσεις που εκτελεί εντός Ιράν: επιθέσεις με drones, αντιαρματικούς πυραύλους, σαμποτάζ σε εγκαταστάσεις. Το μεγάλο μάθημα για την Ελλάδα, τονίζει ο κ. Γρίβας, είναι η ανάγκη επανεξέτασης της στρατιωτικής αμυντικής φιλοσοφίας. Όταν η Ουκρανία δρα εντός της Μόσχας και το Ισραήλ εντός Τεχεράνης, εμείς τι κάνουμε με την «πέμπτη φάλαγγα» εντός Ελλάδας;

Γρίβας Κων/νος: Σε ρωσική ρουλέτα με τον παγκόσμιο πόλεμο εάν ... (Μέρος 1ο).

Γρίβας Κων/νος: Γιατί η Κωνσταντινούπολη δεν χάθηκε ποτέ!

Ο κ. Γρίβας, με σαφή εθνική συνείδηση αλλά και γεωστρατηγική αντίληψη, υποστηρίζει ότι η Κωνσταντινούπολη δεν είναι απλώς μια «χαμένη πρωτεύουσα» ή ένα νοσταλγικό απομεινάρι της ιστορίας· είναι ένα ενεργό σύμβολο, ένας πολιτισμικός κόμβος με παγκόσμια σημασία, και εν δυνάμει το επίκεντρο μιας νέας πολιτισμικής και πολιτικής αφύπνισης του Ελληνισμού.

 Η βασική θέση είναι προκλητική αλλά βαθιά στοχαστική: οι Τούρκοι κατέχουν την Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν κυριαρχούν πολιτισμικά σε αυτήν, πρόσθεσε ο κ. Γρίβας. Το κέντρο βάρους δεν βρίσκεται μόνο στα εδαφικά δεδομένα, αλλά στην πολιτισμική και ιστορική δυναμική της πόλης. Η ανασφάλεια που εκφράζουν οι σύγχρονοι Τούρκοι σχετικά με το όνομα «Κωνσταντινούπολη», η ιδεολογική φόρτιση πίσω από την επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τζαμιού, και η συμβολική τους εμμονή με το μνημείο αυτό, αποκαλύπτουν μια βαθιά αίσθηση πολιτισμικής ανασφάλειας και ιστορικής αποξένωσης. Η Αγία Σοφία λειτουργεί ως παγκόσμιο παράδειγμα «συμβολικής ιδιοποίησης»: δεν υπάρχει άλλο έθνος που να προβάλλει ως σύμβολό του ένα μνημείο του λαού που κατέκτησε. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι απλώς παράδοξο – είναι γεωπολιτικά αποκαλυπτικό.

 Ο κ. Γρίβας υποστήριξε ότι η Επανάσταση του 1821 δεν είχε ως στόχο ένα μικρό κράτος-δορυφόρο αλλά την παλινόρθωση της βυζαντινής γεωπολιτικής οντότητας. Αυτό δεν είναι αναχρονισμός, αλλά αναγνώριση ότι η ιστορία του Ελληνισμού ξεπερνά τα στενά γεωγραφικά όρια της σημερινής Ελλάδας. Σε αυτό το πλαίσιο η Κωνσταντινούπολη παραμένει η πολιτισμική πρωτεύουσα του Ελληνισμού, ανεξαρτήτως εδαφικής πραγματικότητας. 

Η σύγχρονη διεθνής τάξη πραγμάτων, κατά τον κ. Γρίβα, κινείται από το πολυπολικό προς το «νέο αυτοκρατορικό» μοντέλο. Ο κύκλος των 500 ετών της ευρωκεντρικής κυριαρχίας – που εγκαινιάστηκε συμβολικά με την Άλωση της Πόλης – φτάνει στο τέλος του. Η άνοδος νέων δυνάμεων (Κίνα, Ινδία, Ινδονησία) αλλάζει το πολιτισμικό DNA του πλανήτη. Σε αυτό το νέο σκηνικό, η Τουρκία φιλοδοξεί να παίξει ρόλο αυτοκρατορικό – όχι τόσο με βάση την ισχύ της, όσο με φιλοδοξίες συμβολικές και ηγεμονικές. Επιδιώκει, κατά τονκ. Γρίβα, μια «αντιστροφή του 1821», όχι μόνο για την ανάκτηση του ελέγχου επί της Κωνσταντινούπολης, αλλά για την υπαγωγή του Ελληνισμού στη δική της σφαίρα επιρροής. Η Κωνσταντινούπολη γίνεται έτσι το τρόπαιο μιας νέας παγκόσμιας πολιτισμικής διαμάχης. Ποιος είναι ο αληθινός κληρονόμος της Βυζαντινής κληρονομιάς; Οι Έλληνες, οι Ρώσοι, η Ορθοδοξία ως παγκόσμιο πολιτισμικό ρεύμα; Εδώ μπαίνει και ο ρόλος της Εκκλησίας, όχι μόνο ως θρησκευτικού θεσμού αλλά ως συμβολικού και γεωπολιτικού παράγοντα. Το Βατικανό, η σκόπιμη διαγραφή της Ανατολικής Αυτοκρατορίας από την ευρωπαϊκή ιστοριογραφία, και η συνεχής υποβάθμιση της ορθόδοξης πολιτισμικής παράδοσης παρουσιάζονται ως ενδείξεις ενός πολιτισμικού πολέμου, όπου η Δύση εξακολουθεί να «γράφει την ιστορία» κατά το δοκούν. 

Το πιο αιχμηρό κομμάτι της τοποθέτησης αφορά την ελληνική εθνική στάση, την «ψωροκωσταινιά», την αυτοϋπονόμευση και τη μιζέρια του νεοελληνικού πολιτικού προσωπικού. Αντί να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας ως κληρονόμο και φορέα μιας παγκόσμιας πολιτισμικής υπερδύναμης, συρρικνωνόμαστε στον ρόλο του αμυνόμενου μικροκράτους. Καταλήγουμε έτσι, υποστηρίζει ο κ. Γρίβας, να παίζουμε σε ένα παγκόσμιο γεωπολιτισμικό παιχνίδι χωρίς να κατανοούμε καν ότι συμμετέχουμε.

Γρίβας Κων/νος: Γιατί η Κωνσταντινούπολη δεν χάθηκε ποτέ!

Γρίβας - Αδαλής: Ευρώπη σε Πολεμικό Αναβρασμό - Η Τουρκία, τα 800 δις & το Φάντασμα του Παρελθόντος.

Η επιλογή της Τουρκίας – μιας χώρας που βρίσκεται σε χρόνια ένταση με κράτη-μέλη όπως η Ελλάδα και η Κύπρος – να συμμετάσχει στην παραγωγή ευρωπαϊκών οπλικών συστημάτων, ερμηνεύεται ως προκλητική πολιτικά και επικίνδυνη στρατηγικά. Ο προβληματισμός δεν είναι μόνο ηθικός. Είναι δομικός. Η Τουρκία διαθέτει, όπως σημειώνει ο κ. Γρίβας, ισχυρές βιομηχανικές υποδομές, που της επιτρέπουν να υποστηρίξει μαζική παραγωγή – κάτι που οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν σταδιακά απολέσει. Η Ευρώπη, προερχόμενη από δεκαετίες ειρηνιστικής πολιτικής και «αφοπλισμένης» βιομηχανίας, δεν μπορεί να σηκώσει μόνη της το βάρος ενός μεγαλεπήβολου εξοπλιστικού προγράμματος. Άρα… στρέφεται στην Άγκυρα. Αλλά με τι κόστος;

Η εξαγγελία περί επένδυσης 800 δισεκατομμυρίων ευρώ στον τομέα της Άμυνας δεν αντιμετωπίζεται με ενθουσιασμό, αλλά με καχυποψία και έντονη κριτική. Ο κ. Αδαλής διερωτάται. Πού θα βρεθούν τα κεφάλαια; Θα αφαιρεθούν από κρίσιμους κοινωνικούς τομείς όπως η Παιδεία, η Υγεία και ο Πολιτισμός;

Γρίβας - Αδαλής: Ευρώπη σε Πολεμικό Αναβρασμό - Η Τουρκία, τα 800 δις & το Φάντασμα του Παρελθόντος.

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΩΛΟΕΛΛΗΝΕΣ

Μόνο η Ελλάδα και η Ορθοδοξία μπορεί να μας σώσει από αυτήν τη λαίλαπα!

Κώστας Γρίβας, «Οι Πολιτισμικές Ρίζες της Woke Κουλτούρας και οι Νεοσυντηρητικοί Neocons»! Μόνο η Ελλάδα και η Ορθοδοξία μπορεί να μας σώσει από την αρρώστια. Εμείς έχουμε το κλειδί για τη σωτηρία του δυτικού πολιτισμού. 

Στην ημερίδα που συνδιοργάνωσαν την 22 Μαίου 2025 το Ελληνικό Παράρτημα τουΡεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ και το ΕΛΙΣΜΕ με τίτλο "η Γέννηση και Ανοδος της Woke Ατζέντας", ο Κώστας Γρίβας, Καθηγητής ΣΣΕ παρουσιάζει την ομιλία του με τίτλο «Οι Πολιτισμικές Ρίζες της Woke Κουλτούρας και οι Νεοσυντηρητικοί (Neocons)»

Μόνο η Ελλάδα και η Ορθοδοξία μπορεί να μας σώσει από αυτήν τη λαίλαπα!

Γρίβας Κων/νος: Γιατί ο Τραμπ προτιμά την Τουρκία από το Ισραήλ;

Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας στην εκπομπή “Ο ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ” (15-05-2025) σε μία συζήτηση η οποία φέρνει στο προσκήνιο μια αιχμηρή, στοχαστική και πολυσύνθετη ανάλυση της στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ. Μια στρατηγική που κινείται ανάμεσα σε δύο φαινομενικά αντιφατικούς ρόλους: τον Κατεδαφιστή του παλιού κόσμου και τον Χτίστη μιας νέας αρχιτεκτονικής ισχύος. 

Η συζήτηση ξεκινά με μια αιχμηρή επισήμανση: ο Τραμπ φαίνεται να δίνει προτεραιότητα στην Τουρκία έναντι του Ισραήλ – μια ανατροπή σε ένα καθιερωμένο δόγμα αμερικανικής πολιτικής. Η ρητορική αυτή εντοπίζει τις μετατοπίσεις ισχύος μέσα από την αποδοχή του Ερντογάν ως παίκτη πρώτης γραμμής, την ώρα που το Ισραήλ βλέπει τις προτάσεις του να συναντούν αρνητική ανταπόκριση, είπε αρχικά ο κ. Γρίβας. Πίσω από την κίνηση αυτή κρύβεται κάτι βαθύτερο: όχι απλώς μια αλλαγή προτιμήσεων, αλλά μια συνολική αναδόμηση των διεθνών σχέσεων, όπου η γεωπολιτική "πιστότητα" υποκαθίσταται από ευέλικτες συμμαχίες συμφέροντος. 

Το επόμενο μεγάλο θέμα είναι η απομυθοποίηση της πεποίθησης ότι οι ΗΠΑ (ή οποιοδήποτε άλλο "σκοτεινό" κέντρο ισχύος) ελέγχουν τα πάντα. Ο κ. Γρίβας χαρακτηρίζει αυτόν τον τρόπο σκέψης ως «παρανοϊκό» και αποτέλεσμα «εκπαίδευσης στη δουλοφροσύνη», ιδίως στον ελληνικό χώρο. Το παγκόσμιο σύστημα δεν είναι πυραμιδωτό αλλά συστημικά πολυπολικό. Όπως η Σελήνη επηρεάζει τη Γη, έτσι και οι λιγότερο ισχυροί ασκούν επιρροή.

 Ο πραγματικός στρατηγικός φόβος της αμερικανικής σκέψης, εξηγείται εύγλωττα, είναι η ενοποίηση της Ευρασίας. Το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός μπλοκ Κίνας–Ρωσίας–Ινδίας–Ιράν παρουσιάζεται ως υπαρξιακή απειλή για το δυτικό status quo. Παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις, αυτές οι χώρες –με τη βοήθεια της δυτικής απομόνωσης– πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο, πρόσθεσε ο κ. Γρίβας. 

Σε αυτή τη συγκυρία, ο Τραμπ προβάλλει ως ο κατεδαφιστής της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. Στόχος του δεν είναι να χτίσει με παλιά τούβλα αλλά να διαλύσει τις συγκολλήσεις μεταξύ των ευρασιατικών δυνάμεων. Κατεδαφίζει τα θεμέλια μιας πανευρασιατικής ενοποίησης, όχι για να επιβάλλει νέο απόλυτο έλεγχο, αλλά για να αποτρέψει την εδραίωση ενός εναλλακτικού κέντρου ισχύος. Αλλά δεν σταματά εκεί. Ο «Τραμπ-Χτίστης» εμφανίζεται αμέσως μετά. Με εργαλεία όχι την ιδεολογία αλλά το χρήμα και τη realpolitik, επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο πλέγμα συνεργασιών. Στρέφεται στους Άραβες, επενδύει, δελεάζει. Ακόμα και απέναντι στο Ισραήλ, η στάση του είναι επιχειρηματικά ψυχρή: «Σε χρειάζομαι λιγότερο από όσο νομίζεις, και χρειάζομαι την Τουρκία και τους Άραβες περισσότερο», επεσήμανε ο κ. Γρίβας. Η Τουρκία περιγράφεται εύστοχα ως «γίγαντας με πήλινα πόδια». Παρ’ όλα αυτά, η γεωστρατηγική της θέση την καθιστά αναγκαία για τη νέα αρχιτεκτονική των ΗΠΑ.

 Στην καρδιά της ανάλυσης κρύβεται ένα μήνυμα προς την Ελλάδα. Η Ελλάδα, αντί να περιμένει αποφάσεις από την Ουάσινγκτον ή το Τελ Αβίβ, οφείλει να εμπλακεί ενεργά στο παιχνίδι, να λειτουργήσει ως «κόφτης» απέναντι σε νεο-αναδυόμενες δυνάμεις, κυρίως την Τουρκία. Το Ισραηλινό λόμπι δεν είναι πλέον παντοδύναμο. Οι διεθνείς σχέσεις είναι ρευστές, διαπραγματεύσιμες και πάνω απ’ όλα δυναμικές, τόνισε ο κ. Γρίβας.

 Η τελική νότα είναι σχεδόν φιλοσοφική. Ζούμε, λέει, τη γέννηση μιας νέας εποχής. Όχι μιας εποχής απόλυτης κυριαρχίας ή μυστικών σχεδίων, αλλά μιας εποχής πολυπολικής, πολύπλοκης και γεμάτης αβεβαιότητα.

Γρίβας Κων/νος: Γιατί ο Τραμπ προτιμά την Τουρκία από το Ισραήλ;

Υποχωρείτε ή πάμε σε πόλεμο και σας διαλύουμε!

Κωνσταντίνος Γρίβας: Έχουμε σοβαρούς λόγους να υπογράψουμε συμμαχία με την Αρμενία, στα πρότυπα των σχέσεων με την Τουρκία, η οποία είναι αντιτουρκική λόγω της στήριξης στο Πακιστάν. Είδαμε τί έγινε με την τρομοκρατική επίθεση στο Κασμίρ. Η κυβέρνηση Μόντι δεν πρόκειται να το αφήσει έτσι την κατάσταση, η οποία αναμένεται να χειροτερέψει. Το Πακιστάν είναι η βάση της μίνι αυτοκρατορίας που προσπαθεία να χτίσει η Τουρκία. Υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρών για μικρά κράτη όπως η Ελλάδα να αναπτύξει πλέγμα ευρασιατικών συμμαχιών. Κατεχόμαστε όμως από τρομοκρακτικό ραγιαδισμό και φοβικά σύνδρομα. Η Ελλάδα μετά τον Β'ΠΠ αρνήθηκε να υπερασπίσει θεμελιώδη κομμάτια της εθνικής της υπόστασης. Είναι μεγάλη παθογένεια της Ελλάδας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Το 1974 είχαμε παρανοϊκή αδράνεια στην υπεράσπιση της Κύπρου. Και μετά άρνηση να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας στο Αιγαίο, στο οποίο η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στα νησιά, για τα οποία υποστηρίζει, ότι δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδα. Στα Ίμια είχαμε τακτικό πλεονέκτημα ισχύος που ήταν πραγματικά τρομακτικό. Δεν θα κάναμε πόλεμο, αλλά θα τους βάζαμε στη λογική διαπραγμάτευσης ή υποχωρείτε ή πάμε σε πόλεμο και σας διαλύουμε. Έτσι φτάσαμε στη σημερινή εποχή που έχουμε όλα αυτά που μας δυσκολεύουνε σήμερα. Υπάρχει καθολική ηττοπάθεια και δουλοφροσύνη. Είναι κολοσσιαίο λάθος να λέμε, ότι είμαστε ηττημένοι και το ακούω και από αυτούς που υποστηρίζουν ότι είναι πατριώτες ή εθνικιστές.

Υποχωρείτε ή πάμε σε πόλεμο και σας διαλύουμε!

Γρίβας Κων/νος - Αδαλής Γιώργος: Γιατί η Ευρώπη μισεί την Ρωσία;

Στην καρδιά της ευρωπαϊκής πολιτικής και πολιτιστικής σκέψης κρύβεται ένας μακροχρόνιος, σχεδόν υπαρξιακός φόβος: η Ρωσία. Από την εποχή του Σχίσματος των Εκκλησιών μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο και τη σύγχρονη μεταψυχροπολεμική εποχή, η σχέση της Δύσης με τη Ρωσία χαρακτηρίζεται όχι απλώς από διπλωματική ψυχρότητα, αλλά από βαθιά ιδεολογική και πολιτισμική δαιμονοποίηση. 

🧭 Από τον Αντικομμουνισμό στον Ρωσοσκεπτικισμό Όπως αρχικά είπε ο κ. Γρίβας, από τις σχολικές του αναμνήσεις ο αντικομμουνισμός αποτελούσε επίσημη ιδεολογία. Η Σοβιετική Ένωση ήταν το «απόλυτο κακό», η απειλή για την ευρωπαϊκή και ελληνική ασφάλεια. Όμως, αυτό το αφήγημα δεν τελείωσε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αντί να αναδυθεί μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με μια μετασοβιετική Ρωσία, η Ευρώπη βρήκε νέους τρόπους να αναπαράγει τον φόβο. 

🧠 Θρησκευτικός και Πολιτιστικός Διαχωρισμός Η Ρωσοφοβία, επισημαίνει ο κ. Γρίβας, έχει και πνευματικές ρίζες: το σχίσμα των εκκλησιών, η διαμάχη Ανατολής-Δύσης, η μεταφυσική και απολυταρχική ερμηνεία της γεωπολιτικής μέσω του δυτικού χριστιανισμού. Η ρωσική κουλτούρα — από τον Τσέχωφ μέχρι τον Ντοστογιέφσκι — ενοχοποιήθηκε, αποκόπηκε από το ευρωπαϊκό πολιτισμικό σώμα. 

💣 Ο Πόλεμος των Αφηγήσεων και οι Νεοναζιστικές Αναβιώσεις Ένα από τα πιο σοκαριστικά τμήματα του διαλόγου αφορά τον παραλληλισμό σημερινών ρητορικών με τη ναζιστική ιδεολογία. Ο σύγχρονος αντιρωσισμός, ειδικά στο διαδίκτυο, δεν είναι πάντα πολιτικά ήπιος. Αντίθετα, όπως σημειώνει ο κ. Γρίβας, εμπεριέχει ρατσιστικά και βιολογικά κριτήρια, αναπαράγοντας την ιδέα ότι οι Σλάβοι (και κατ’ επέκταση οι Ρώσοι) είναι «υπάνθρωποι».

📉 Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως Φρούριο χωρίς Ταυτότητα Η κεντρική ιδέα που διαπερνά τη συζήτηση είναι η αδυναμία της Ευρώπης να αποκτήσει ενιαία ταυτότητα. Αντί να ενσωματώσει δημιουργικά τη Ρωσία, επιλέγει να την κρατήσει έξω ως «εξωτερικό εχθρό». Ο Πούτιν το 1999 δήλωνε θετικός στη συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Αντί απάντησης, η Ευρώπη προτίμησε την απόρριψη, πρόσθεσε ο κ. Γρίβας. 

🧩 Προς μια Τέταρτη Περίοδο; Ο κ. Αδαλής από την πλευρά του μίλησε για τις 3 περιόδου της σχέση Ευρώπης-Ρωσίας: 1945–1991: Ψυχρός Πόλεμος & ιδεολογική σύγκρουση. 1991–2014: Οικονομική προσέγγιση. Μετά το 2014: Δαιμονοποίηση του Πούτιν και γεωπολιτικό λάθος της Ευρώπης. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο κ. Αδαλής στη στάση της Ε.Ε. απέναντι στη συμμετοχή της Ρωσίας, τις πλουτοπαραγωγικές της δυνατότητες και τον πληθυσμό της.

Γρίβας Κων/νος - Αδαλής Γιώργος: Γιατί η Ευρώπη μισεί την Ρωσία;

Τεράστιο λάθος με Τραμπ!

Κωνσταντίνος Γρίβας: Έχουμε εντελώς λανθασμένη ανάγνωση του Τραμπ και της κυβέρνησής του. Καλλιεργείται ένας ύποπτος αντιαμερικανισμός. Ο Τραμπ περιγράφεται στα συστημικά ΜΜΕ ως γραφικός, ενώ καλλιεργούνται και στοιχεία συνωμοτικά, ότι ελέγχεται από τη Μόσχα. 

Τα στοιχεία του χαρακτήρα του Τραμπ είναι κομμάτι του μάρκετίνγκ του. Ο στόχος είναι η αποτροπή της ενοποίησης των ευρασιατικών δυνάμεων (Ρωσία-Κίνα). Υπάρχει μια παράνοια στην ανάγνωση της Κίνας, η οποία έχει πλέον το μεγαλύτερο ναυτικό στον κόσμο. ΟΙ ΗΠΑ θέλουν να διασπάσουν την ενοποίηση. 

Είναι ένας εφιάλτης γεωπολιτικός για τη Δύση και της Ευρώπης είναι η ενοποίηση των ευρασιατικών δυνάμεων. Η αιτία για αυτήν τη συσπείρωση είναι η πολιτική των ΗΠΑ, η οποία οδηγήθηκε σε πολιτικές όπως η WOKE θέλοντας να μας πείσουν για τρελά πράγματα, όπως ότι τα φύλα είναι παραπάνω από δύο. 

Είναι ένας συνδυασμός υλικής αλαζονείας με την αντίληψη του τέλους της ιστορίας και ότι “εμείς κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια” δημιούργησε ένα μηχανισμό συσπείρωσης των ευρασιατικών δυνάμεων, οι οποίες είναι πολύ ανταγωνιστικές δυνάμεις. Είναι τεράστιο κατόρθωμα ότι ήρθαν κοντά αυτές οι δυνάμεις και αυτό χρεώνεται στην παρανοϊκή πολιτική της Δύσης. Άρα το σύστημα Τραμπ βγαίνει ξανά από τα σπλάχνα της Αμερικής και λέει, ότι πρέπει να χωριστεί ο κόσμος σε θραύσματα, κάτι που δεν είναι εύκολο. 

Χρειάζεται μια θεραπεία... ΣΟΚ. H Κίνα δεν μπορεί να γίνει διάδοχος των ΗΠΑ γιατί έχει τρωτά σημεία, όπως και η Ρωσία έχει τρομακτικά κενά. Άρα μόνο οι ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα να λειτουργήσουν αυτόνομα και να επιβάλλουν τη θέλησή τους. 

Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να οδηγήσουν τον κόσμο σε θραύσματα. Αυτές οι δυνάμεις ενώ κατά μόνας δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις ΗΠΑ συσπειρωμένες δημιουργούν την πρώτη Hyperpower. Είναι τεράστιο λάθος να αντιμετωπίζουμε τον πρόεδρο Τραμπ ως γραφικό. Δεν είναι. Έχει πίσω του ένα σύστημα που βγαίνει από τα σπλάχνα της πιο σκληρής αμερικανικής γεωπολιτικής.

Τεράστιο λάθος με Τραμπ!

Γρίβας Κ. - Αδαλής Γ.: Η αντίδραση της Ελλάδας αν ο Τραμπ επιχειρήσει διπλωματική λύση σε Αιγαίο ...

Γρίβας Κ. - Αδαλής Γ.: Η αντίδραση της Ελλάδας αν ο Τραμπ επιχειρήσει διπλωματική λύση σε Αιγαίο ...