Δημητριάδης στον Δανίκα, εναντίον Γιανναρά και Ράμφου για Ελληνισμό και Χριστιανισμό

                                     

Μετά τη δημοσίευση της συνομιλίας που είχα με τον Χρήστο Γιανναρά, λαμβάνω μήνυμα που περίπου έλεγε: «Θέλω να απαντήσω στον κ. Γιανναρά». Υπογραφή: Δημήτρης Δημητριάδης.
Ο συγγραφέας του εμβληματικού «Πεθαίνω σαν Χώρα» Δημήτρης Δημητριάδης μιλά στο «ΘΕΜΑ» γιατί πιστεύει ότι έχει υποχρέωση να απαντήσει σε όσα λένε οι δύο διακεκριμένοι στοχαστές
Δημήτρης Δανίκας
Σκηνή 1η: «Ο χριστιανισμός καμία σχέση με τον Ελληνισμό»
«Τον ρωτάτε (σ.σ.: εννοεί τον Γιανναρά) αν υπάρχει συνέχεια του Ελληνισμού. Και είναι βασικό θέμα βέβαια όλο αυτό. Σας απαντάει: “Κοιτάξτε, σαφώς δεν υπάρχει”. Εγώ θα συμφωνούσα, αλλά ο Γιανναράς ερμηνεύει το γεγονός ότι δεν υπάρχει συνέχεια, ως ότι δεν ακολουθήσαμε την ελληνική παράδοση όπως την εννοεί αυτός».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Ποια παράδοση;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Αυτό που ονομάζει «κοινότητες» και «ελληνική ταυτότητα» όπως την εννοεί ο ίδιος, σε αντιπαράθεση με την εισβολή της Ευρώπης στην Ελλάδα, που μας μετατρέπει σε πιθήκους, σε μιμητές.
Δ.Δ.: Κι εσείς τι πιστεύετε;

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Πιστεύω ακριβώς ότι δεν υπάρχει συνέχεια του Ελληνισμού επειδή μεσολαβεί ο χριστιανισμός.
Δ.Δ.: Κι εσείς τι πιστεύετε;

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Πιστεύω ακριβώς ότι δεν υπάρχει συνέχεια του Ελληνισμού επειδή μεσολαβεί ο χριστιανισμός.

Δ.Δ.: Δηλαδή ο χριστιανισμός για εσάς τι είναι;

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Ο χριστιανισμός είναι μια εκδοχή του πλατωνισμού, μια εκδοχή όμως, η οποία έχει την προέλευσή της, τις ρίζες της, στον Εβραϊσμό. Ο Εβραϊσμός όμως δεν έχει καμία σχέση με τον Ελληνισμό.

Δ.Δ.: Τι εννοείτε ακριβώς;

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Εννοώ ότι ο Εβραϊσμός είναι ο μονοθεϊσμός. Δεν υπάρχει μονοθεϊσμός στον Ελληνισμό. Ακόμη και ο Πλάτων, ο οποίος δημιουργεί τον δυϊσμό, δηλαδή το γήινο και το υπεργήινο, το ορατό και το μη ορατό. Το αόρατο του Πλάτωνα δεν είναι μονοθεϊσμός. Ο χριστιανισμός μέσω του Εβραϊσμού παίρνει το διπλό αυτό του Πλάτωνα, αλλά στη θέση των ιδεών τοποθετεί τον Θεό. Τον εβραϊκό Θεό όμως, τον Ιεχωβά, τον Γιαχβέ.
Δ.Δ.: Είστε εναντίον των Εβραίων; Γιατί μπορεί να παρεξηγηθεί αυτή τοποθέτηση.

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Σε καμία περίπτωση! Μα, δεν λέω αυτό. Λέω ποια είναι η ρίζα και η προέλευση του χριστιανισμού. Ο Χριστός δεν ήταν Εβραίος; Ο Απόστολος Παύλος δεν ήταν Εβραίος; Λοιπόν, τον Παύλο τον αποκαλούν «Λένιν του χριστιανισμού» - όπως ο Λένιν είναι ο εκπρόσωπος, ας πούμε, και ο ιδρυτής του μαρξισμού, ο Παύλος είναι ο ιδρυτής του χριστιανισμού. Μεσολαβούν 2.000 χρόνια όπου ο Ελληνισμός διακόπτεται και συνεχίζεται, με μια έννοια διακοπής όμως, ως χριστιανισμός. Ο χριστιανισμός δεν έχει καμία σχέση με τον Ελληνισμό........
Σκηνή 3η: «Το βρέφος που πηγαίνουν να το βαφτίσουν θεωρείται ήδη φορέας του Σατανά»
Δ.Δ.: Η Εκκλησία σε όλα αυτά τι ρόλο έχει παίξει;

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Η Εκκλησία εκπροσωπεί απόλυτα αυτό το ψεύδος, αυτή την απάτη. Είναι η ίδια μια απάτη, ένα ψεύδος, διότι δεν δέχεται τον άνθρωπο στην ουσιαστική του διάσταση, που είναι τρία πράγματα: η σεξουαλικότητα, η ιστορικότητα και η θνητότητα.
Δ.Δ.: Μετά τη σεξουαλικότητα, είπατε για την ιστορικότητα.

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Η ανθρώπινη ιστορικότητα. Ο άνθρωπος έχει Ιστορία, αλλά υπάρχει και ιστορικότητα σε σχέση με την Ιστορία γενικώς. Ενα παράδειγμα: Το ξέρετε ότι η Εκκλησία φέρει την ευθύνη για την Αλωση της Κωνσταντινούπολης;

Δ.Δ.: Α, για εξηγήστε το αυτό.

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: Οταν ετέθη το ζήτημα ποιους θα ακολουθήσει η Εκκλησία, τους Οθωμανούς ή τους Δυτικούς, τον Πάπα, η Εκκλησία διάλεξε το φέσι του Οθωμανού και όχι την τιάρα του Πάπα. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει ιστορικά για την Ελλάδα αυτό; Χάσαμε την Αναγέννηση.
Δ.Δ.: Και όχι μόνο την Αναγέννηση, και τον Διαφωτισμό.
Σκηνή 6η: «Αν όντως ο Χριστός αναστήθηκε και υπάρχει, γιατί δεν εμφανίστηκε επί 2.000 χρόνια;»...................
Και καθώς η κουβέντα μας πλησίαζε στο φινάλε, μου είπε - και το αισθάνθηκα:

«Καίγομαι από τα θέματα αυτά. Φλέγομαι. Είμαι στο σπίτι μου μόνος, αλλά κάθε άλλο παρά μόνος. Εχω γύρω μου όλα αυτά που θα έπρεπε όλοι μας να τα έχουμε γύρω μας. Εννοώ την αναζήτηση της γνώσης, να μάθουμε πράγματα. Κι εγώ, στο μέτρο που μπορώ να φτάσω και να μάθω, έχω φτάσει κάπου. Αλλά αυτό το κάπου με βοηθάει και να μιλώ όπως σας μίλησα».

 https://www.protothema.gr/greece/article/1522331/adiparathesi-filosofon-dimitriadis-enadion-giannara-kai-ramfou-gia-ellinismo-kai-hristianismo/

ΚΑΠΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑΣ. Ο ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ Ο ΡΑΜΦΟΣ,. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ Η ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΞΑΛΛΟΥ ΑΝΑΣΤΗΛΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ.

«Καίγομαι από τα θέματα αυτά. Φλέγομαι. Είμαι στο σπίτι μου μόνος, αλλά κάθε άλλο παρά μόνος. Εχω γύρω μου όλα αυτά που θα έπρεπε όλοι μας να τα έχουμε γύρω μας. Εννοώ την αναζήτηση της γνώσης, να μάθουμε πράγματα. Κι εγώ, στο μέτρο που μπορώ να φτάσω και να μάθω, έχω φτάσει κάπου. Αλλά αυτό το κάπου με βοηθάει και να μιλώ όπως σας μίλησα».

ΕΔΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΒΑΣΑΝΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. ΔΕΝ ΕΝΝΟΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑΝ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΩΝ, ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΟΥΣΑΝ ΜΑΘΗΤΕΙΑ. ΣΕ ΔΑΣΚΑΛΟ. ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ Ο ΠΟΘΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙΕΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΔΙΟΤΙ  Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΑΛΟΓΟΥ, ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ. 

ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ, Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΨΥΧΡΑΙΝΕΙ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΗ ΤΟΥ ΕΙΔΕΝΑΙ. 

ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ, ΔΑΣΚΑΛΟ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΡΕΛΛΑΙΝΕΤΑΙ, ΟΠΩΣ Ο ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ. Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. ΚΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΥ, Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ ΤΟΥΤΩ.

ΝΕΟ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Τελικά Συμπεράσματα

Οι Νεοέλληνες υφίστανται παθητικά μιά Γενοκτονία, τήν οποία παρακολουθούν, όπως καί τά σήριαλ, από τηλεοράσεως. Η οποία τηλεόραση κατόρθωσε νά μετατρέψει έναν ολόκληρο λαό σέ θεατή τού Big Brother. Μιά ολόκληρη κυβέρνηση, ένα κράτος, σέ παίχτες τού Big Brother. Κατόρθωσε νά σταματήσει τήν ιστορία σέ τούτον τόν τόπο, πού αποτελεί τή κατοικία τής ιστορίας, καί νά τόν πείσει ότι η αναμονή τού τέλους, η πρόβλεψη τού νικητή, είναι πιό σημαντικά από τήν ζωή του τήν Ίδια. Κανείς Νεοέλλην δέν μπορεί νά κατανοήσει μέχρι στιγμής, ότι ο νικητής τά παίρνει όλα, χωρίς τήν θέλησή του. Ότι εμείς οι ίδιοι, τό κράτος, τό έθνος, τό Γένος, η Ιστορία του, ό πολιτισμός του, είμαστε τό βραβείο  τού νικητή. Διότι τό Ελληνικό Γένος έζησε πολλούς αιώνες χωρίς κράτος καί δέν μπορεί νά πιστέψει πώς τό παιδί πού δημιούργησε μέ τούς αγώνες του, τό κράτος, δέν είναι δικό του. Ότι είναι υϊοθετημένο μέ τήν βία καί ότι υπηρετεί τούς σκοπούς του όχι το λαό του.

Υπήρξε άλλο ένα προηγούμενο παθητικής Γενοκτονίας. Τού Εβραϊκού λαού από τούς Γερμανούς. Δέν μπόρεσαν ποτέ τους νά πιστέψουν πώς ο πολιτισμός, στόν οποίο έδωσαν τήν ψυχή τους, έκρυβε τόση βαρβαρότητα. Ότι ο πολιτισμός δέν μεταμορφώνει τήν βαρβαρότητα. Ότι ο γερμανικός πολιτισμός είναι ένδυμα φωτός. Καί παθητικά αφανίστηκαν.

Κανείς Νεοέλλην δέν μπορεί ακόμη νά πιστέψει πώς ο μεγαλύτερος εχθρός του είναι ο Γερμανός. Αυτός πού άρπαξε ότι είναι δυνατόν νά μετακινηθεί από τήν πατρίδα του, τήν Κων/πολη, καί έφτιαξε τόν πολιτισμό πού επικρατεί σήμερα. Διότι μέ τόν πλούτο τής Κων/πόλεως εμφανίστηκε ξαφνικά η αναγέννηση καί οι βάρβαροι έκτισαν πόλεις καί ίδρυσαν πανεπιστήμια. Οι δυτικοί ιστορικοί περιγράφουν ως εξής αυτή τήν περίοδο τής ιστορίας : "Στή δύση εμφανίστηκε ένας ξαφνικός πλούτος, αγνώστου προελεύσεως. Δέν προέκυψε από τήν παραγωγή της".

Ο ίδιος Γερμανός σήμερα, αφού άρπαξε όλα τά επί τής γής, επιστρέφει νά αρπάξει καί τήν ίδια τήν γή. Τό σώμα μας. Τήν δυνατότητα πράξεως πού μάς δίνει τό σώμα. Όχι γιά νά το κατακτήσει. Αλλά γιά νά τό εξαφανίσει. Κάι γύρω-τριγύρω από τον αντίχριστο, δρούν οι προφήτες του, οι οποίοι προσπαθούν νά μάς πείσουν πώς δέν χρειαζόμαστε σώμα, πώς φτάνει η ψυχή. Οι διάφοροι Ράμφοι, Γιανναράδες, Ζηζιούλες, η ίδια η διοίκηση τής εκκλησίας. Νά βλέπουμε τό μέλλον μας, νά μήν είμαστε προσκολλημένοι στό σώμα μας. Είναι μιά απλή σάρκα. Νά βλέπουμε τό μέλλον μας, τήν αμετάκλητη πορεία μας πρός τόν θάνατο. Άς απολαύσουμε όπως μπορεί καλύτερα ο καθένας μας. Καί η τεχνολογία τού γερμανικού πολιτισμού πολλαπλασιάζει τήν απόλαυση. Γιατί νά τον αρνηθούμε;

Κομμουνιστικές ιδεολογίες συνεχίζουν νά απαιτούν τήν ψυχή μας. Διότι τήν Πατρίδα μας, τό σώμα μας, πότε πολεμούν νά τό παραδώσουν στήν μητέρα Μόσχα, πότε στήν μητέρα Μέρκελ. Καί δέν πρέπει νά λησμονήσουμε ποτέ μας πώς ασώματοι είναι μόνον οι δαίμονες, καί μόνη τους επιθυμία είναι νά καταλάβουν τό σώμα μας.

Ό ίδιος Γερμανός σήμερα διεκδικεί νά πάρει πίσω, όλα όσα δημιούργησε διά μέσου τών αιώνων διαλύοντας τήν σοφία μας, τήν φιλοσοφία μας, τό πολίτευμά μας, τήν θεολογία μας. Τήν εικονική πραγματικότητα τήν οποία επινόησε. Καί θά ρουφήξει τό αίμα μας, τά σωθικά μας, σάν βρυκόλακας πού υπήρξε από πάντοτε.

ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ; Επαναλαμβάνει τό ίδιο ιστορικό λάθος πού οδήγησε στήν λεηλασία τής Αυτοκρατορίας από τούς σταυροφόρους. Ανοίγει καί τήν προδοτική κερκόπορτα, πού έβαλε οριστικό τέλος στόν πολιτισμό μας, καί τίς πύλες τής αγάπης στούς "αδελφούς χριστιανούς". Καί μέ ανοιχτές αγκαλιές μάς οδηγεί στήν οριστική πλάνη. Διότι υπηρετεί ήδη από χρόνους πολλούς δύο κυρίους. Διότι δέν κατόρθωσε ποτέ της νά εφαρμόσει τήν εντολή τού Κυρίου, στό κατά Λουκάν 16.

Δέν πρέπει νά υπηρετείτε δύο Κυρίους, μάς προειδοποίησε ο Κύριος. Δέν πρέπει νά ζητάτε από τόν κόσμο, ο οποίος ανήκει στόν πονηρό, ο οποίος είναι πονηρός, τά ίδια πού ζητάτε από Μένα. Δέν μπορείτε νά αποδεχθείτε τούς τρείς πειρασμούς πού εγώ αρνήθηκα καί νά νομίζετε πώς μπορείτε νά αποδεχθείτε καί Εμένα.

Δέν μπορείτε νά κοροϊδεύετε τόν εαυτό σας ότι τό πνεύμα όπου θέλει πνεί καί νά συγχέετε τόν Βουδισμό μέ τήν Εκκλησία. Όπως έκανε η γενηά τού ’30, τήν οποία θεωρείτε σημείο αναφοράς. Νά θεωρείτε τόν Βουδισμό τού Σερράρντ, Χριστιανισμό.

Άς δούμε ξανά αυτό τό λεπτό θέμα τής πλάνης περί τής οικονομίας τού Αγίου Πνεύματος. Μαξίμου τού Ομολογητού, Περί διαφόρων αποριών, Μερετάκης 14 Δ, σ.17. «Γιαυτό ενώ ήταν από τήν αρχή μονάδα, προχώρησε στήν δυάδα καί σταμάτησε ως τήν Τριάδα» (διά τούτο Μονάς απ’αρχής εις δυάδα κινηθείσα μέχρι Τριάδος έστη). Και πάλι «Εξ’αιτίας τού πλούτου της κινήθηκε από τήν Μονάδα, ξεπέρασε τήν δυάδα, επειδή είναι πάνω από τήν ύλη καί τή μορφή πού συνιστούν τά σώματα, καί εγκαταστάθηκε στά όρια τής Τριάδος εξαιτίας τής τελειότητός Της» (Μονάδος μέν κινηθείσης, διά τό πλούσιον δυάδος δέ υπερβαθείσης, υπερ γάρ τήν ύλην καί τό είδος, εξ ών τά σώματα, Τριάδος δέ ορισθείσης, διά τό τέλειον).

Και ο Άγιος Μάξιμος μάς εξηγεί. Ταυτόν γάρ εστίν υπερβαθήναι δυάδα καί μή στήναι μέχει δυάδος, καί πάλιν ορισθήναι Τριάδα καί μέχρι Τριάδος στήναι τής μονάδος τήν κίνησιν, εάν βεβαίως μοναρχία πιστεύουμε ουκ αφιλότιμον (όχι φτωχική, ασήμαντη) πού νά περιορίζεται σέ ένα πρόσωπο [όπως πρεσβεύει ο Ζηζιούλας καί ο Γιανναράς καί η οικουμενιστική αίρεση], ή πάλιν άτακτον, ως εις άπειρον χεομένην (διαχεόμενη), αλλά αυτήν πού είναι ομότιμος τριάς, φύσει Τριάς, Πατήρ καί Υϊός καί πνεύμα συνίστησιν Άγιον, τής οποίας πλούτος είναι η συμφυΐα καί τό ΕΝ έξαλμα τής λαμπρότητος (η κοινή τους φύση καί τό Ένα ανάβλυσμα τής λαμπρότητος).

Ούτε διαχέεται λοιπόν η Θεότης πάνω από αυτά, γιά νά μήν δεχθούμε πλήθος Θεών (ο πανθεϊσμός τού Σερράρντ), ούτε πάλι περιορίζεται μέσα σ’αυτά, γιά νά μήν κατακριθούμε γιά πενία θεότητος. Γιατί η Τριάδα είναι αληθινή Μονάδα, γιατί αυτή είναι η ουσία Της καί είναι αληθινή Τριάδα η Μονάδα, γιατί αυτή είναι η υπόστασή Της, επειδή είναι ΜΙΑ Θεότης μέ ουσία Μοναδική καί υπόσταση Τριαδική (υφισταμένη Τριαδικώς).

Καί προειδοποιεί ξανά τήν εκκλησία ο Κύριος : «Ο νόμος καί οι προφήται έως Ιωάννου. Από τότε η βασιλεία τού θεού ευαγγελίζεται, καί πας εις αυτήν βιάζεται» (Δέν περιμένει τά έσχατα).

Όμως «υμείς εστε οι δικαιούντες εαυτούς ενώπιον τών ανθρώπων, ο δέ θεός γινώσκει τάς καρδίας υμών, ότι τό εν ανθρώποις υψηλόν βδέλυγμα ενώπιον τού θεού».

Η αγαπολογία λοιπόν καταστρέφει τήν πίστη μας καί η παντοδυναμία τού θεού, η οποία δεν θά μάς αφήσει νά χαθούμε, καταστρέφει τό φρόνημά μας. Ο Κύριος μάς καλεί νά γίνουμε φίλοι τού κόσμου, νά τόν βοηθούμε, νά τόν συμβουλεύουμε νά γλιτώνει όσο μπορεί από τίς παγίδες τού πονηρού, νά είμαστε οι άγιοι τού κόσμου, στόν κόσμο. Όπως μάς τό δίδαξαν σήμερα ο Πορφύριος, ο Παΐσιος ... Δέν μιλήσαμε ποτέ γιά τόν Χριστό, είπαν, γιατί κανείς δέν μάς τό ζήτησε. Μάς ζητούσανν μόνο τά τού εαυτού τους. Άν δέν μάς εμπιστευθούν οι άνθρωποι, λέει ο Κύριος, πώς θά μάς εμπιστευθεί τήν Βασιλεία Του;

Καί ο Κύριος συνεχίζει: «πάς ο απολύων τήν γυναίκα αυτού καί γαμών ετέραν μοιχεύει καί πάς ο απολελυμένην από ανδρός γαμών, μοιχεύει»

Ακριβώς όπως ο Βαρθολομαίος πού ετοιμάζει τόν γάμο τής ορθοδοξίας μέ τον παπισμό, ο οποίος απέλυσε τόν Κύριο.

Όπως τό έργαψε υπέροχα ο Παΐσιος : «Όπως φαίνεται, αγάπησε μίαν άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν του κάμνει καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή».

Αμέθυστος