Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Ο Στέλιος Ράμφος στο Public. (14 12 2017).



Η κρίση του συγχρόνου κράτους στην Ελλάδα οφείλεται στη δύναμη των παραδόσεων, όπου εκεί επικρατούν οι δεσμοί αίματος και εντοπιότητος, δηλαδή το σόι, και το χωριό. Οπότε αυτό δεν αφήνει το κράτος να πάρει επάνω του τη λειτουργικότητα εκείνη που παίρνει στις χώρες τις προηγμένες, και να μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πολιτών.

Στέλιος Ράμφος: Δεν έχεις τη δυνατότητα να είσαι πολίτης κατά τον Αριστοτέλη αν δεν έχεις την δυνατότητα να είσαι άρχοντας και ταυτοχρόνως αρχόμενος. Κάτι το οποίο είναι καινούργιο για την εποχή του, διότι αρχίζει πια να βλέπει τον πολίτη μέσα στη λειτουργία της πόλεως, δηλαδή τον αποσπά από μια απλή ιδιότητα ανθρώπου ο οποίος βρίσκεται κατά τύχη, η από σύμπτωση, η από σχέδιο μαζί με κάποιους άλλους.
Και μάλιστα έχει σχέση με τη φύση την ανθρώπινη. Ο άνθρωπος για τον Αριστοτέλη είναι ζώο πολιτικό άρα είναι κοινωνική οντότητα, δεν είναι βιολογική οντότητα πρωτίστως, η φύση του είναι να επικοινωνεί, αυτό το πράγμα ισχύει ακόμη και σήμερα.
…Η αδυναμία της αρχαίας πόλεως είναι ότι δεν άντεχε διεύρυνση, δηλαδή έπρεπε να σκοτώσουνε οι Μεγαρείς τους Σπαρτιάτες, και τους Αθηναίους, αλλά όχι να ενωθούν μαζί τους. Αυτό το κατάφεραν οι Μακεδόνες με τα σπαθιά και με τα κοντάρια, αλλά υποτάσσοντας, οι Ρωμαίοι υποτάσσοντας, δεν υπήρχε άλλος τρόπος συνοχής ας πούμε όπως υπάρχει σήμερα. Εμείς ανακαλύψαμε το κράτος ως εγγυητή της πολιτικής συνοχής, είναι μια ανακάλυψη των νεωτέρων χρόνων.
Συνομιλητής : Κοινωνίες όπως η Δανία η Σουηδία η Νορβηγία είναι εν πολλοίς λίγο Αριστοτελικές;
Στέλιος Ράμφος: Οπωσδήποτε τα μελετάνε αυτά και τα ξέρουνε αλλά κυρίως είναι προτεσταντικές κοινωνίες.
Συνομιλητής : Το ένα δεν αποκλείει το άλλο.
Στέλιος Ράμφος: Όχι δεν αποκλείει αλλά η έμφαση σ αυτές επειδή είναι νεώτερες κοινωνίες πέφτει ακριβώς και στο στοιχείο μιας πνευματικότητος, η οποία προσφέρει τέτοιες δυνατότητες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πιο προηγμένες μορφές κοινοτισμού που πέρασαν από τα εκκλησιαστικά, ενορίες κτλ, κρατήσανε στοιχεία της Αρχαίας υποδιαιρέσεως, και για αυτό μπόρεσαν να διαμορφωθούν πνευματικότητες σε ορισμένους τέτοιους λαούς εκ παραδόσεως, που είχανε τέτοια χαρακτηριστικά, αλλά ταυτοχρόνως από ένα παράξενο μηχανισμό γίνανε και αντιδραστικά στοιχεία αυτά, διότι υπάρχουν λαοί όπως είναι ο ελληνικός, που έχουνε φυτεμένα πολύ έντονα τα στοιχεία της θρησκευτικής κοινότητος, που εμποδίζουν τη δημιουργία κράτους.
Η κρίση του συγχρόνου κράτους στη Ελλάδα οφείλεται στη δύναμη των παραδόσεων, όπου εκεί επικρατούν οι δεσμοί αίματος και εντοπιότητος, δηλαδή το σόι, και το χωριό. Οπότε αυτό δεν αφήνει το κράτος να πάρει επάνω του τη λειτουργικότητα εκείνη που παίρνει στις χώρες τις προηγμένες, και να μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πολιτών.
Εδώ το κράτος γίνεται για να βολεύει κάθε φορά τους συγγενείς, τα ρουσφέτια, τους πατριώτες, τους ομόφρονες, βουλευτή στη περιοχή του, κτλ. Δηλαδή δεν είναι στοιχείο κακοηθείας, είναι στοιχείο μια πολιτισμικής αδυναμίας που δεν καταφέραμε να την ξεπεράσουμε γιατί δεν συνειδητοποιήσαμε καθαρά το πρόβλημα, ότι είναι τόσο ισχυρά τα ριζώματα των παραδοσιακών μορφών συνοχής, αίμα, εντοπιότης κτλ. που τα συναισθήματα μας δεν μπορούνε να αναγνωρίσουνε το απρόσωπο κράτος, όχι επειδή είναι απρόσωπο το κράτος, αλλά επειδή δεν το αφήνουμε να παράσχει υπηρεσίες, και βολεύουμε τα ξαδερφια, τους κουμπάρους, τους μπατζανάκηδες κτλ.
Συνομιλητής : Τι μπορούμε να δημιουργήσει μια ρωγμή για να αλλάξει, γιατί αυτό κοντεύει να περάσει η μπορεί και να έχει ήδη περάσει στο DNA μας.
Στέλιος Ράμφος: Είναι στο DNA αυτό το πράγμα, είναι ένα πολιτισμικό φαινόμενο αιώνων πολλών και αυτά τα πράγματα έχουν μια συνέχεια μέσα από τον πολιτισμό DNAιικη
Μια ρωγμή θα ήτανε αν ξαφνικά αποφασίζαμε να παρέχει το κράτος υπηρεσίες τέτοιες που θα μας γλυκάνουν. Δηλαδή να μας κάνει σχολείο κανονικό, να φτιάχνει καλό νοσοκομείο, να μας φτιάχνει καλό δρόμο ώστε να πούμε αξίζει τον κόπο. Ενώ τώρα πληρώνεις φόρους και εισπράττει κάποιος ξάδελφος.
Θέλω να πω είναι τέτοια η αναστάτωση στα μυαλά μας ώστε ενώ ο δρόμος ξέρουμε ποιος είναι η γνώση είναι πολύ πιο αδύνατη από τα συναισθήματα που προκαλεί ο πολιτισμός. Τα συναισθήματα σου λένε η μαμά σου.
Είμαστε σε κοινωνίες που το στοιχείο το μητρικό η το πατρικό ας πούμε είναι πολύ ισχυρότερα από το στοιχείο της γενικής ανάγκης. Δεν μας ενδιαφέρει το κοινό αγαθό εμάς όπως ενδιαφέρει τον Αριστοτέλη, μας ενδιαφέρει το ίδιον συμφέρον, το οικογενειακό συμφέρον, το συμφέρον της γειτονιάς.
Ας πούμε τον παλιό καιρό όταν βγαίνανε οι επιτάφιοι και όταν συναντιόντουσαν παίζανε μπιστολιές, ποιός επιτάφιος θα περάσει πρώτος στο άλλο τετράγωνο.
Παρακολουθείστε ολόκληρη τη συνομιλία στο  video που ακολουθεί σε αυτή την σελίδα ΕΔΩ.

Ο κ. Κοτζιάς και ο Αλ. Παπαχελάς: Ανοικτή επιστολή στον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας…

Ο Αλέξης Παπαχελάς με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν. Φωτογραφία via skai.gr
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ 

Τον Ιανουάριο του 2017, και μετά τη λήξη της Διάσκεψης της Γενεύης για την Κύπρο, ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Νίκος Κοτζιάς, δέχθηκε αήθη συντονισμένη και οργανωμένη επίθεση από κυπριακά και ελλαδικά μέσα ενημέρωσης, που είχαν πηγή τον Νορβηγό Έσπεν Μπαρθ Άιντε. Επρόκειτο για προσπάθεια που καθοδηγήθηκε από ξένο κέντρο για να εκδιωχθεί ο κ. Κοτζιάς από το υπουργείο Εξωτερικών. 
Για την ιστορία, ο Νορβηγός διπλωμάτης εξαπάτησε τους Κύπριους και τους Ελλαδίτες δημοσιογράφους που έγραψαν απίστευτα ψέματα για τον Έλληνα υπουργό. Είναι αυτή μία από τις θλιβερές ιστορίες της δημοσιογραφίας και σίγουρα θα έπαιρνε βραβείο …Fake News, το οποίο θα τους απένειμε ο ίδιος ο …Ντόναλντ Τραμπ! 
Εκείνο τον καιρό, και για μερικές μέρες μέχρι να αποκαλύψει το σχέδιο του Έιντε και των Βρετανών η ιστοσελίδα μας ,δημοσιεύοντας τα σχετικά έγγραφα, ο κ. Κοτζιάς κινδύνευσε πραγματικά, διότι πολιτικοί αρχηγοί από την Κύπρο ζήτησαν από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να τον αποπέμψει. Θα ήταν άδικο αν το έκανε -και ευτυχώς για τον ίδιο τον κ. Τσίπρα που δεν άκουσε τις κυπριακές …σειρήνες, οι οποίες καθοδηγούνταν από το Λονδίνο. 
Τότε υποστήριξα με πάθος και μέχρι παρεξήγησης τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Και δεν τον υποστήριξα επειδή ταυτίστηκαν οι θέσεις μας για την αγαπημένη μου Κύπρο. Με τη στρατηγική του, ο κ. Κοτζιάς άλλαξε τα πράγματα στο Κυπριακό. 

Η απαίτηση του για τερματισμό των τουρκικών εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας, και η επιμονή του για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, έριξε την Άγκυρα στο καναβάτσο. Το πιστεύω ακράδαντα, διότι ήμουν και στη Γενεύη, και στο Κραν Μοντανά. Η στρατηγική του, αναγκαστικά έγινε δεκτή από τον Πρόεδρο της Κύπρου και τα κυπριακά κόμματα πλην του ΑΚΕΛ, που θα ανακουφιστεί αν «φαγωθεί» ο κ. Κοτζιάς, και βεβαίως υποστηρίχθηκε και από τη Νέα Δημοκρατία -προς τιμή της.
 Όσοι ασχολούμαστε με το Κυπριακό διαπιστώσαμε αλλαγή της στάσης των ξένων, εκτός των Βρετανών, οι οποίοι πάσχουν από το τουρκικό σύνδρομο. Διότι οι θέσεις του κ. Κοτζιά ήταν ορθές, δημοκρατικές και απόλυτα δίκαιες. Επιμένοντας στις θέσεις του, η Τουρκία διά του κ. Μεβλούτ Τσαβούσογλου αναγκάστηκε να παραδεχθεί ενώπιον του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, ότι απαιτεί και τις εγγυήσεις, και τα επεμβατικά δικαιώματα και την παραμονή των κατοχικών στρατευμάτων. Και έτσι αποκαλύφθηκε το τουρκικό παραμύθι, που είχαν χάψει και οι απαράδεκτοι οπαδοί της «όποιας λύσης». 
Πρέπει επίσης να τονίσω, ότι λόγω της επιμονής του Έλληνα υπουργού στα τρία αυτά σημαντικά ζητήματα, ο κ. Αναστασιάδης είδε με διαφορετικό μάτι την στάση της Τουρκίας και κατάλαβε ότι οι παλαιότερες θέσεις του ήταν εντελώς, μα εντελώς λάθος. 
Με τον κ. Κοτζιά διαφώνησα πολλές φορές, αλλά και ο ίδιος θύμωσε για μερικά από τα κείμενά μου, ιδιαίτερα με εκείνο στο οποίο εξέφραζα την άποψη μου ότι η πρόσκληση στον Ερντογάν ήταν ένα μεγάλο λάθος. Δεν ξέρω αν δικαιώθηκε εκείνος ή εγώ. Θα φανεί στην πορεία… 
Αμυνόμενος όλο αυτό το προηγούμενο διάστημα, και προσπαθώντας να πείσει ότι ήταν ορθή η απόφαση του για την πρόσκληση προς τον ισλαμιστή πρόεδρο της Τουρκίας, έκανε ένα λάθος. Μου θύμισε αυτό που λένε στο χωριό μου ότι ανέμειξε τα πίτουρα με τις κότες… 
Μα τον Θεό ή τον …Μαρξ κύριε υπουργέ… 
Υπάρχει δημοσιογράφος στην Ελλάδα που δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του Αλέξη Παπαχελά; 
Και ποιος δημοσιογράφος που θα καθόταν απέναντι στον Ταγίπ Ερντογάν δεν θα τον ρωτούσε για την απίστευτη βλακεία του να θέλει να αλλάξει τη συνθήκη της Λωζάνης; 
Μα πραγματικά πιστεύτε κ. υπουργέ ότι αν δινόταν η συνέντευξη στους συναδέλφους του ΑΠΕ, δεν θα υπέβαλλαν την ίδια ερώτηση; Αν το πιστεύετε τους αδικείτε διότι ασκούν το λειτούργημα με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. 
ΕΠΙΣΗΣ: Έχετε την εντύπωση ότι για να παρθεί μία συνέντευξη δεν χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι όποια κανάλια υπάρχουν διαθέσιμα; Βεβαίως το κάνουμε. Άρα δεν απασχολεί κανένα και δεν είναι …ενοχοποιητικό στοιχείο ότι παρενέβη -που δεν το ξέρω- ο Χ ή Ψ φίλος του κ. Ερντογάν.
 Καταλήγοντας, και επειδή πιστεύω ότι μου επιτρέπετε κ. υπουργέ να σας εκφράζω ελεύθερα αυτά που σκέφτομαι, έχω να σας πω ότι στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε ασύστολα τις λέξεις «προδότης» και «προδοσία». Ε, λοιπόν, δεν ισχύει σε αυτή την περίπτωση. Και για να είμαι ειλικρινής είναι από τις περιπτώσεις που βάζω το χέρι μου στη φωτιά. 
Ο κ. Κοτζιάς έχει αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών σε μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο και έχει μεγάλο έργο να επιτελέσει. Έχει μπροστά του τεράστιες προκλήσεις και είμαι βέβαιος πως θα ανταπεξέλθει… 
Στο Κυπριακό είχατε μία τεράστια επιτυχία, και αυτοί που επιχείρησαν να σας βλάψουν έφαγαν ένα δυνατό μπάτσο και ήταν όλος δικός τους. Τα ρεπορτάζ ήταν ψεύτικα και η πραγματική ελεύθερη δημοσιογραφία έπρεπε να τους αποβάλει. 
Ξαφνικά σας προέκυψε και το Σκοπιανό. Και καλά κάνετε να θέλετε να το αφαιρέσετε από το πιάτο των εθνικών θεμάτων και προβλημάτων. Αλλά μην ξεχνάτε ότι αυτοί προκάλεσαν την Ελλάδα. Όχι η Ελλάδα τους Σκοπιανούς. Η υπόθεση της ονομασίας δεν μπορεί να χαθεί, αντίθετα μπορεί να κερδηθεί. Έχετε μεγάλη υποστήριξη στο εξωτερικό και στο εσωτερικό. Μην το λύσετε απλά για να το …λύσετε. 
Οι σχέσεις με την Αμερική βελτιώθηκαν σε απίστευτο βαθμό και ως δημοσιογράφος που κινούμαι στην Ουάσιγκτον, γνωρίζω ότι το παιγνίδι που παίχθηκε ήταν για μεγάλους παίκτες. Σας αξίζουν συγχαρητήρια. Διότι είσασταν πειστικός και είχατε ισχυρά επιχειρήματα. Ότι καταθέσατε από τον περασμένο Μάρτιο ως προβλέψεις για την ευρύτερη γειτονιά μας επιβεβαιώθηκαν. Θα έλεγα ότι είχαν επιρροή μεγάλη στην υπερδύναμη, που εκτίμησε τη βοήθεια σας σε περιπτώσεις που αφορούσαν τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και το Ιράν. 
Και ενώ έχετε τόσες επιτυχίες -διεθνείς επιτυχίες- ασχολείστε με το …Survivor. Ήταν μία άτυχη στιγμή σας και πρέπει να το παραδεχθείτε κύριε Υπουργέ. Και βεβαίως γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα τι πρέπει να κάνετε. Διότι οι μεγάλες παρεξηγήσεις θα μπορούσαν να «γεννήσουν» και μεγάλες φιλίες… 
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Και εγώ έχω τα παράπονά μου με τον αγαπητό συνάδελφο, που δεν έστησε στον τοίχο τον Ερντογάν για το Κυπριακό. Είμαι βέβαιος πως θα το κάνει με την πρώτη ευκαιρία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρχε και σκοπιμότητα…

Πηγή: Ο κ. Κοτζιάς και ο Αλ. Παπαχελάς: Ανοικτή επιστολή στον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας… http://mignatiou.com/2017/12/o-k-kotzias-ke-o-al-papachelas-anikti-epistoli-ston-ipourgo-exoterikon-tis-elladas/

Συντονιστείτε σύντροφοι!!!

Συντονιστείτε σύντροφοι!!!
Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε τη συζήτηση στη Βουλή για την επίσκεψη Ερντογάν. Εκεί όπου κλήθηκε ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, να εξηγήσει τι πήγε καλά και τι πήγε στραβά στο ταξίδι αυτό. Τι κέρδισε και τι έχασε η Ελλάδα απ’ όλη αυτή την ιστορία.
Περισσότερο φωτισμένοι δεν βγήκαμε. Το αντίθετο μάλιστα αφού απαντήσεις δεν δόθηκαν κι επικράτησε η λογική της τυφλής σύγκρουσης ακόμη και για τα εθνικά θέματα.
Πρόβλημα με τον Κοτζιά δεν έχουμε, αντιθέτως είναι έτη φωτός εξυπνότερος από όλους τους υπόλοιπους που μας κυβερνάνε. Όμως, το να φτιάχνεις θεωρίες συνωμοσίας, να εμπλέκεις τον Σκάι, τον Παπαχελά, τον Τούρκο παραγωγό και το Survivor με την επίσκεψη Ερντογάν, δείχνει αν μη τι άλλο ενοχές καθώς το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο.
Δεν έγινε καμιά προσέγγιση (αντιθέτως χειροτέρευσαν οι σχέσεις Ευρώπης – Τουρκίας), και ο Ερντογάν μας έτριψε στα μούτρα θέματα – ταμπού και η Ελλάδα δεν κέρδισε, αντιθέτως έχασε πολλά. Το κυριότερο, έχασε μια ευκαιρία βελτίωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που θα παραμείνουν παγωμένες για πολύ καιρό.
Αυτή είναι η διπλωματική… επιτυχία που πέτυχε η κυβέρνηση. Και σίγουρα, το να κραδαίνει ο Κοτζιάς στη Βουλή το πρωτοσέλιδο της «Ελεύθερης Ώρας» που έγραφε για φιάσκο, δεν είναι και η καλύτερή του στιγμή. Όλος ο κόσμος κατάλαβε ότι επρόκειτο περί επίσκεψης παντελούς αποτυχημένης. Την εφημερίδα που πουλά 500 φύλλα περίμεναν οι πολίτες για να πληροφορηθούν για τις γκάφες που έκανε το σύνολο της ελληνικής κυβέρνησης. Και μάλιστα, λόγω αυτής της ελλιπούς προετοιμασίας και των λαθών στοχοποιήθηκε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που στο κάτω – κάτω δεν έφταιγε. Τον «άδειασαν» από το Μαξίμου, αλλά ας πρόσεχε κι αυτός. Έπρεπε να γνωρίζει ότι μπέσα στην αριστερά δεν υπάρχει.
Το τραγελαφικό στην όλη υπόθεση είναι ότι εκεί που ο Κοτζιάς νόμιζε ότι κατάφερε να θολώσει κάπως τα νερά ήρθε ο Γαβρόγλου και του τίναξε το αφήγημα στον αέρα.
Σε πλήρη σύμπνοια με τις απόψεις Ερντογάν ο υπουργός Παιδείας άνοιξε θέμα εκλογής Μουφτή από την μουσουλμανική κοινότητα της Θράκης.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Κανάλι της Βουλής και θα προβληθεί σήμερα στις 21:00 τάχθηκε υπέρ της εκλογής Μουφτή υπό προϋποθέσεις, αναφέροντας ότι «θα πρέπει να αρχίσει μια πολλή σοβαρή συζήτηση, με την ίδια τη μειονότητα ως προς το θέμα της ορθολογικοποίησης της εκλογής μουφτήδων», ενώ σε άλλο σημείο υποστήριξε πως «το σοβαρό ζήτημα που πρέπει να συζητηθεί και νομίζω πρέπει να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα που υπάρχει για συζητήσεις, είναι ο προσδιορισμός του εκλεκτορικού σώματος», επισημαίνοντας ότι «τον Πατριάρχη δεν τον εκλέγει η ρωμαίικη κοινότητα στην πόλη, δεν τον εκλέγουν καν ιερείς, τον εκλέγουν τα μέλη της Ιεράς Συνόδου. Άρα υπάρχει πάντα στην εκλογή των θρησκευτικών ηγετών, ένα ειδικό εκλεκτορικό σώμα».
Λίγο μετά από την παγωμάρα που επικράτησε από τις... Ερντογανικές απόψεις του Κ. Γάβρογλου, ο Ν. Κοτζιάς κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου τον άδειασε μεγαλοπρεπώς λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν συζητάμε τέτοια θέματα με την Τουρκία».
Κι εκεί που νομίζαμε ότι το ζήτημα έλαβε τέλος, λόγω της... πυροσβεστικής παρέμβασης του Κοτζιά, ήρθε ο Τσίπρας και τον άδειασε υιοθετώντας πλήρως τις δηλώσεις Γαβρόγλου για την αλλαγή του τρόπου εκλογής του Μουφτή στη Θράκη, τονίζοντας μεταξύ άλλων ότι η κατάσταση αυτή δεν τιμά την Ελλάδα, ενώ πρόσθεσε ότι η συζήτηση έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό στο εσωτερικό της κυβέρνησης και θα συνεχιστεί.
Και ρωτούμε οι αφελείς. Είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια ασυνεννοησία μεταξύ υπουργών και πρωθυπουργού για τόσο σοβαρά θέματα; Έκτος κι αν αποφάσισαν να παραδοθούν στις ορέξεις του κουμπάρου και προσποιούνται ότι διαφωνούν για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των ιθαγενών. Μπορεί να είναι και τεχνητό το μπάχαλο, καθώς η... γκάφα Γαβρόγλου έρχεται αμέσως μετά από την... βόμβα Ντράγκι για τέταρτο μνημόνιο. Άρα τι καλύτερο από μία προβοκάτσια...
Όπως και να έχει, καλό είναι να συντονιστούν τα συντρόφια γιατί μας βλέπει ο… Σουλτάνος με τον παραγωγό του Survivor και γελώντας σχεδιάζουν νέο reality με τίτλο “Surviving in Maximou – Adventures of an incapable government” .
Έλεος!!! Και θέλουν να χαράξουν ΑΟΖ και να λύσουν το Σκοπιανό.
Ε, ρε γλέντια...

ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ¨ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ¨


Για εμάς βέβαια αυτά είναι λεπτομέρειες….

Εμάς μας νοιάζει μόνο  η καλοπέραση μας.

Έτσι πάμε και αγοράζουμε χαλιά, φασόλια,μαρούλια και σώβρακα από Αδριανούπολη, ενισχύοντας την οικονομία του σύγχρονου ¨σουλτάνου¨ Ερντογάν..

Και μετά γυρίζουμε να φυλλάξουμε ¨Θερμοπυλες¨ στην Θράκη…..

πηγη

national-pride

«Βόμβα» από Γαβρόγλου – Ανοίγει θέμα εκλογής του μουφτή στη Θράκη


Θέμα εκλογής και όχι ορισμού του μουφτή στη Θράκη, το οποίο αποτελεί πάγιο αίτημα της Άγκυρας ανοίγει η ελληνική κυβέρνηση, λίγες μόνο ημέρες μετά από την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν σε Αθήνα και Κομοτηνή.

Μιλώντας στο Κανάλι της Βουλής και στη δημοσιογράφο Αλεξία Κουλούρη σε συνέντευξη η οποία θα προβληθεί σήμερα το βράδυ ο υπουργός Παιδείας, Κώστας Γαβρόγλου τάσσεται υπέρ της εκλογής μουφτή υπό προϋποθέσεις τονίζοντας την ανάγκη ορθολογικοποίησης:

«Θα πρέπει να αρχίσει μια πολλή σοβαρή συζήτηση, με την ίδια τη μειονότητα ως προς το θέμα της ορθολογικοποίησης της εκλογής μουφτήδων. Το σοβαρό ζήτημα που πρέπει να συζητηθεί και νομίζω πρέπει να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα που υπάρχει για συζητήσεις, είναι ο προσδιορισμός του εκλεκτορικού σώματος» λέει ο κ. Γαβρόγλου ανοίγοντας ζήτημα εκλεκτορικού σώματος.

Προκαλεί μάλιστα αίσθηση το γεγονός ότι ο υπουργός Παιδείας αν και παραδέχεται ότι δεν είναι ίδιο πράγμα σπεύδει μόνος του να μιλήσει για ασυμμετρία στον τρόπο εκλογής του Ορθόδοξου Πατριάρχη και του μουφτή :

«Τον Πατριάρχη δεν τον εκλέγει η ρωμαίικη κοινότητα στην πόλη, δεν τον εκλέγουν καν ιερείς, τον εκλέγουν τα μέλη της Ιεράς Συνόδου. Άρα υπάρχει πάντα στην εκλογή των θρησκευτικών ηγετών, ένα ειδικό εκλεκτορικό σώμα» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο κ. Γαβρόγλου αναφέρει ακόμη ότι μετά την ψήφιση του νόμου, που κάνει προαιρετική την εφαρμογή της Σαρίας, με προεδρικό διάταγμα, θα οριστούν οι δικονομικές αρμοδιότητες του μουφτή, ενώ θα ακολουθήσει σύσταση επιστημονικής επιτροπής, από νομικούς και ειδικούς, επί του Ισλαμικού δικαίου. 

kostasxan

Τι συμβαίνει με τη Θράκη; Τελικά ποιοι μας κυβερνούν;



Το πρόσφατο νομοσχέδιο για την ταυτότητα των φύλων φαίνεται πως ήταν το παραπέτασμα για το προδοτικό νομοσχέδιο του τελικού ξεπουλήματος της Θράκης. Η τροπολογία αφορούσε την ανάκληση προηγούμενης απόφασης των ελληνικών δικαστηρίων η οποία έλεγε (Άρειος Πάγος) ότι το σωματείο με το όνομα «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» πρέπει να διαλυθεί. 
Tο Συμβούλιο της Ευρώπης, στο οποίο συμμετέχουν 47 χώρες και είναι ένας οργανισμός-δικαστήριο για την ευρωπαϊκή σύμβαση Ανθρωπίνων δικαιωμάτων έβγαλε άκυρη αυτή την ετυμηγορία. Είπε δηλαδή ότι τα ελληνικά δικαστήρια παραβιάζουν με την απόφασή τους τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Λέω τελικού ξεπουλήματος, γιατί φαίνεται ότι από τη συνθήκη της Λωζάνης και έπειτα, όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούν την ίδια πολιτική με αποκορύφωμα την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μάλιστα μεγάλη ευθύνη φέρουν επώνυμα «προσωπικότητες» της πολιτικής σκηνής. Ίσως να έπαιρναν(;)-παίρνουν(;) εντολή από άλλους και όχι από τον λαό από τον οποίο έχουν εκλεγεί.
Γίνομαι σαφέστερος: Το 1923 υπογράφεται η συνθήκη της και στο πρωτόκολλο ορίζεται μεταξύ άλλων και η ανταλλαγή των πληθυσμών των δύο κρατών. Στην Ίμβρο-Τένεδο(6.000)-Κωνσταντινούπολη(125.000) παραμένει μια εθνική ελληνική μειονότητα, ενώ στην Δ. Θράκη μένει μια μουσουλμανική μειονότητα(θρησκειολογικός προσδιορισμός) που αριθμεί περίπου 120.000 ανθρώπους. Αυτή δε περιλαμβάνει τρεις κατηγορίες: 
Τουρκογενείς, Πομάκοι 34% δηλαδή περίπου 40.000 και Ρομά (αθίγγανοι). Σημειώνω ότι οι Πομάκοι είναι αρχαίο ελληνικό φύλο που ονομάζονταν Αγριείς και με παραφθορά αργότερα έγινε Αχριάν. Μιλούν τη δική τους διάλεκτο που μοιάζει με την βουλγαρική γλώσσα( λόγω της καθόδου των σλάβων επί Βυζαντίου) και είναι μουσουλμάνοι στο Θρήσκευμα (λόγω οθωμανικής αυτοκρατορίας). Είναι και νιώθουν Έλληνες (άραγε ως πότε;)

Το 1927 –δηλαδή 4 χρόνια μετά τη συνθήκη της Λωζάνης που καθόριζε ακριβώς τις μειονότητες- στη Θράκη ιδρύεται ένα σωματείο με την επωνυμία «Τουρκική νεολαία Ξάνθης» και το ελληνικό κράτος (με τους πολιτικούς του) σιωπά και όχι μόνο δέχεται τη δημιουργία της Ένωσης με εθνικό χαρακτηριστικό (τουρκική), αλλά και σιωπά.

ΑΠΟΥΣΙΑ 1η
Το 1936 το σωματείο αποκτά περισσότερα δικαιώματα και μετονομάζεται σε «Τουρκική ένωση Ξάνθης». Το ελληνικό κράτος πάλι δεν αντιδρά και δεν απαιτεί τη διάλυση της εν λόγω ένωσης γιατί η ονομασία αφορά πάλι εθνική μειονότητα και όχι μουσουλμανική, όπως όριζε η συνθήκη της Λωζάνης. 

ΑΠΟΥΣΙΑ 2η 
Το 1954, μία χρονιά πριν τα ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΤΟΥ 1955 στην Κωνσταντινούπολη, υπογράφεται συνθήκη μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας και με πρόσχημα την καλή γειτονία οι Τούρκοι καταφέρνουν να βάλουν την τουρκική γλώσσα στα σχολεία με υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης. Η ελληνική βουλή μετατρέπει με νόμο τα μουσουλμανικά σχολεία, στα οποία μέχρι τότε δεν διδάσκονταν η τουρκική γλώσσα, σε τουρκικά καταπατώντας τη συνθήκη της Λωζάνης. Έγκλημα εις βάρος των Πομάκων και των Ρομά οι οποίοι εξαναγκάζονται από το ίδιο το ελληνικό κράτος να μάθουν την τουρκική γλώσσα. Γίνεται δηλ. ένας εκτουρκισμός της μειονότητας. 

ΑΠΟΥΣΙΑ 3η και ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Το 1968 υπογράφεται, πάλι στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής φιλίας αλλά πάντα μονομερώς από την Ελλάδα γιατί η Τουρκία ποτέ δεν εφάρμοσε τίποτε, στις «Βιέννες και τα Λονδίνα» μορφωτικό πρωτόκολλο συνεργασίας των δύο χωρών. Ανταλλαγή εκπαιδευτικού υλικού δηλ. βιβλίων κλπ. Ορίζεται επίσης ότι η Τουρκία μπορεί να στέλνει δικούς της δασκάλους στα μουσουλμανικά σχολεία και δίνει τη δυνατότητα στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής να γυρίζει στα σχολεία της περιοχής και να «λύνει και να δένει». 
Αναγνωρίζεται έτσι η εθνική συνείδηση και όχι η θρησκευτική των μουσουλμάνων της περιοχής. Με λίγα λόγια το ίδιο το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει ότι οι μουσουλμάνοι της περιοχής είναι Τούρκοι. Και όλα αυτά λίγα χρόνια μετά τα Σεπτεμβριανά του ́55 που σημάδεψαν, για μια ακόμη φορά, τον ελληνισμό. 

ΑΠΟΥΣΙΑ 4η και ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Το 1983 και μετά από 50 χρόνια σιωπής ο τότε νομάρχης Ξάνθης ανακινεί το θέμα και ζητά από τα δικαστήρια με εξώδικο να μην υπάρχει στο σωματείο (Τουρκική ένωση Ξάνθης ) η ονομασία τουρκική (εθνική) αλλά η ονομασία μουσουλμανική (θρησκευτική). Το αίτημα γίνεται δεκτό και αμέσως επανέρχεται με αγωγή και ζητά τη διάλυση της «ένωσης» με το σκεπτικό ότι έρχεται σε αντίθεση με τη συνθήκη της Λωζάνης και η λειτουργία του αντίκειται στα εθνικά συμφέροντα καθώς και τη δημόσια τάξη. Ο νομάρχης δικαιώνεται και οι Τούρκοι (η επίσημη Τουρκία) με μπροστάρη τη δήθεν «ένωση» καταφεύγει στα ελληνικά δικαστήρια μέχρι το 1986 με έφεση και συνεχείς δικαστικούς αγώνες έως το 1997 που το θέμα φθάνει στο Άρειο Πάγο, ο οποίος ζητά από το εφετείο της Ξάνθης αποδείξεις για το σκεπτικό της απόφασης. Οι αποδείξεις έρχονται (Ο πρόεδρος του σωματείου πηγαίνει στο τουρκικό κοινοβούλιο και ζητά τη συνδρομή του τουρκικού κράτους για τη διατήρηση της «τουρκικής» μειονότητας ...) και έτσι ο νομάρχης και πάλι δικαιώνεται. Έτσι το 2005 αποφασίζει οριστικά ο Άρειος Πάγος ότι το εν λόγω σωματείο πρέπει να διαλυθεί. 

Οι Τούρκοι καταφεύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και συγκεκριμένα στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σημειωτέον ότι το δικαστήριο αυτό αποτελείται από 47 χώρες μέλη, βρίσκεται στο Στρασβούργο και αποφασίζει για το αν παραβιάζονται ανθρώπινα δικαιώματα μειονοτήτων.
Η Τουρκία δικαιώνεται και μάλιστα επιδικάζεται στην Ελλάδα να πληρώσει και 8000 €. Οι φίλοι μας Ευρωπαίοι δεν έλαβαν καθόλου υπόψιν τους τη συνθήκη της Λωζάνης, η οποία υπερισχύει κάθε δικαίου, και δικαίως έλαβαν υπόψιν τους την απραξία των ελληνικών κυβερνήσεων για 50 χρόνια αλλά και τη συνέργειά τους στη δημιουργία αυτού του σωματείου. 

Φθάνοντας στο σήμερα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και η βουλή γενικότερα (ψηφίστηκε ο νόμος από όλα σχεδόν τα κόμματα της βουλής), αναγνωρίζει την ονομασία «Τουρκική ένωση Ξάνθης» εναρμονισμένη πλήρως με το ευρωπαϊκό δίκαιο (σικ), η οποία περνά από την ελληνική βουλή εν μέσω συζήτησης του νομοσχεδίου για την αλλαγή φύλου. Δηλαδή η ελληνική βουλή ψηφίζει υπέρ της ονομασίας «τουρκική» ερχόμενη σε αντίθεση με εθνικά συμφέροντα αφού παραβιάζεται η συνθήκη της Λωζάνης (και υπερισχύει κάθε δικαίου) με την οποία όπως εξήγησα υφίστανται τα σημερινά σύνορα Ελλάδος-Τουρκίας.

- Τι περίεργο κι αυτό, όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια να μπαίνουν εμβόλιμα (ενώ το σύνταγμα το απαγορεύει) και να περνούν σαν νόμοι του κράτους ψηφισμένα σχεδόν από όλα τα κόμματα της βουλής (πάντα όλα με συνεννόηση κάτω από το τραπέζι, ψήφισε εσύ, δεν ψηφίζω εγώ, θα ψηφίσει αυτός και πάει λέγοντας).

Αυτός ο νόμος επιτρέπει την ανάκληση των προηγούμενων αποφάσεων των ελληνικών δικαστηρίων. Μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται να κάνει ακόμη ένα βήμα προς τον γκρεμό μέσω του υπουργείου παιδείας: 
Μαθαίνω ότι ο υπουργός παιδείας Γαμβρόγλου σκοπεύει να επιβάλλει στα μουσουλμανικά σχολεία της Δ. Θράκης την υποχρεωτική διδασκαλία δύο γλωσσών (ελληνική και τουρκική) από το νηπιαγωγείο. 

ΑΠΟΥΣΙΑ 5η και ΕΓΚΛΗΜΑ
Ο τούρκος οξυδερκής πολιτικός Νταβούτογλου στο βιβλίο που εξέδωσε πριν από λίγα χρόνια περιγράφει ακριβώς τι θέλει η Τουρκία ώστε να έχει νομικά ερείσματα επέμβασης σε μια περιοχή. Αναφέρει ότι όπου υπάρχει τουρκική μειονότητα-προσέξτε τον όρο και όχι μουσουλμανική- η μητέρα πατρίδα Τουρκία έχει υποχρέωση να επέμβει και να προστατέψει τους τούρκους. Μάλιστα χρησιμοποιεί χωρίς ντροπή το γεγονός της επέμβασης στην Κύπρο το 1974. Θυμίζω ότι η επέμβαση έγινε με το πρόσχημα ότι κινδύνευε η τουρκική μειονότητα.

Τελειώνοντας να υπογραμμίσω ότι με την πολιτική του το ελληνικό κράτος, όλα αυτά τα χρόνια, κατάφερε τη μειονότητα των Πομάκων (34%) να την εκτουρκίσει και συνάμα όσοι ακόμη παραμένουν Έλληνες να προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους κάνει κι αυτούς να ολιγοπιστήσουν. 

Μετά από όλα αυτά, γίνεται φανερό ότι κάτι σχημο για την Ελλάδα ετοιμάζεται στη Θράκη, όπως έλεγαν παλιότερα οι συνωμοσιολόγοι, που δυστυχώς για μένα ήταν πολύ αληθινοί και προφητικοί. 

Κάτι «βρωμάει» στη Θράκη. Μακάρι να κάνω λάθος.

Δημήτρης Παπαδάκης
Δάσκαλος


Εφημερίδα «Κοινωνείν»

kostasxan

Ο τελικός του ελληνικού δράματος

Έχω την εντύπωση πως η κυβέρνηση, αυτή που έδωσε τη χαριστική βολή στους Έλληνες, θα προσπαθήσει να αποδράσει, γνωρίζοντας πως δεν θα καταφέρει να διαχειριστεί το χάος που θα προκύψει όταν ξεκινήσουν οι εξώσεις, μετά τις κατασχέσεις και τους μαζικούς πλειστηριασμούς.
Άποψη
Γίνεται γραφικός κανείς σήμερα εάν τοποθετείται εναντίον των μνημονίων, όταν τα πάντα έχουν πλέον πάρει το δρόμο τους. Η Ελλάδα έχει υποθηκευτεί έως το 2115, έχει συμφωνηθεί η πολιτική λιτότητας για πολλές δεκαετίες με κριτήριο τα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% και 2% με τα οποία δεσμεύτηκε η Βουλή και οι δημόσιες επιχειρήσεις εκποιούνται η μία μετά την άλλη.
Προηγήθηκαν ο ΟΤΕ και ο ΟΠΑΠ, ακολούθησε το λιμάνι του Πειραιά, τα αεροδρόμια και οι σιδηρόδρομοι, η Θεσσαλονίκη γίνεται σταδιακά γερμανική, οι τράπεζες με τα ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία που έχουν ως εγγύηση αφελληνίσθηκαν, ενώ έπεται συνέχεια με την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ, τη ΔΕΗ κοκ. έως ότου δεν θα μείνει πια τίποτα ελληνικό.
Από την άλλη πλευρά η αριστερή παρένθεση, η οποία στήθηκε αριστοτεχνικά από τον κ. Σόιμπλε με στόχο να σβήσει η τελευταία ελπίδατων Ελλήνων, ολοκληρώθηκε επιτυχώς μέσα σε έξι μόνο μήνες, κοστίζοντας στην Ελλάδα τεράστια ποσά, μαζί με την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας. Στο τέλος η αριστερά έδιωξε η ίδια την αριστερά με τη μητροκτονία του 2015, ο νέος ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή τον παλαιό, τη ΛΑΕ και όλους τους υπόλοιπους, τεκμηριώνοντας επί πλέον πως η καρέκλα υπερισχύει της ιδεολογίας για όλα τα κόμματα, ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους πιστεύω.
Ευτυχώς πάντως που δεν είμαι αριστερή και απέφυγα όχι μόνο αυτήν την ντροπή, αλλά και όλες τις υπόλοιπες, όπως το να χτυπάει το καμπανάκι της Wall Street ένας δήθεν αριστερός και μαρξιστής Έλληνας υπουργός, χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό ή, έστω, σεβασμό στην ιδεολογία που είχε το θράσος να διδάσκει στα νέα παιδιά.
Σύντομα τώρα θα ακολουθήσουν οι επόμενες πράξεις της τραγωδίας, με αφετηρία τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς. Δυστυχώς πάντως, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, ο περιβόητος νόμος ΚΑΤΣΕΛΗ κατέστρεψε την Ελλάδα, αφού θα χαθούν σπίτια στη μισή τιμή από ότι το 2011. Όσον αφορά τους δύστυχους ιδιοκτήτες τους θα μείνουν χρεωμένοι με το υπόλοιπο των δανείων τους, συν τους τόκους από τότε που οι ανεύθυνοι πολιτικοί τους συμβούλευσαν και τους επέτρεψαν να μην πληρώνουν, οδηγώντας τους στη μεγάλη παγίδα.
Οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί θα είναι μόνο η αφετηρία, αφού το πραγματικό δράμα προβλέπεται με την έξωση των ιδιοκτητών από τα σπίτια τους. Εν προκειμένω δεν θα δούμε μόνο εικόνες αντίστοιχες με την Ισπανία, αλλά πολύ χειρότερες, κυρίως λόγω της καθυστέρησης της διαδικασίας με τη βοήθεια εκείνου του νόμου που η πλέον ενδοτική πολιτική παράταξη στην ελληνική ιστορία ψήφισε στη Βουλή. Δεν αποκλείω να συμβούν εγκλήματα από αυτούς που, ενώ τους υποσχέθηκαν πως θα διατηρήσουν τα σπίτια τους, θα τους πετάξουν στο δρόμο. Ελπίζω μόνο να μην προκληθεί εμφύλιος πόλεμος, αφού κάτι τέτοιο είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μία χώρα.
Με δεδομένη τώρα την πλήρη ανυπαρξία διαμαρτυριών και μαζικών αντιδράσεων εκ μέρους της μάζας (δεν χρησιμοποιώ τη λέξη «Πολίτες» γιατί δεν την αξίζουμε πια), η οποία ποτέ δεν είχε το θάρρος να χρεοκοπήσει, η Ελλάδα θα μετατραπεί στο Πουέρτο Ρίκο της Ευρωζώνης. Σε ένα 17ο κρατίδιο της ομοσπονδιακής Γερμανίας ίσως, το οποίο θα έχει μόνο υποχρεώσεις και καθόλου δικαιώματα. Όπως ακριβώς δηλαδή το χρεοκοπημένο Πουέρτο Ρίκο στις Η.Π.Α. που ναι μεν συμμετέχει στην αμερικανική νομισματική ένωση, αλλά με το καθεστώς του προτεκτοράτου (άρθρο) και με την αλυσίδα του χρέους σταθερά σφιγμένη στο λαιμό του.
Συνεχίζοντας, όταν ακούει κανείς για τη διεξαγωγή 18.000 πλειστηριασμών το 2018 με τη μορφή του κατεπείγοντος, ηλεκτρονικά, είναι αδύνατον να μην πανικοβληθεί αφού οι άνθρωποι που χάνουν ότι έχουν και δεν έχουν, τους κόπους μίας ολόκληρης ζωής χωρίς να φταίνε οι ίδιοι, είναι απρόβλεπτοι όσον αφορά τις αντιδράσεις τους. Γνωρίζοντας επί πλέον πως οι περισσότεροι έχουν όπλα στα σπίτια τους που μάλλον δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν, υποψιάζεται εύκολα κανείς τι θα συμβεί.
Στα πλαίσια αυτά έχω την εντύπωση πως η σημερινή κυβέρνηση, αυτή που έδωσε τη χαριστική βολή στους Έλληνες που είχαν την ανοησία να την πιστέψουν, θα προσπαθήσει σύντομα να αποδράσει. Μπορεί δηλαδή να θέλει να μείνει έως ότου δρομολογήσει τη δήθεν έξοδο από τα μνημόνια (μία ακόμη απάτη), αλλά γνωρίζει πως δεν θα καταφέρει να διαχειριστεί το χάος που θα προκύψει όταν ξεκινήσουν οι εξώσεις. Πιστεύω λοιπόν πως θα συμπεριφερθεί ακόμη μία φορά κουτοπόνηρα, προκηρύσσοντας σύντομα εκλογές για να παραδώσει την «καυτή πατάτα» στα χέρια της ΝΔ και του αναπαλαιωμένου ΠΑΣΟΚ.
Ο στόχος της σε μία τέτοια περίπτωση θα ήταν να ξεπλύνει τα χέρια της από το στυγερό έγκλημα, δίνοντας την εντύπωση στις μάζες πως μετάνιωσε και θα αγωνιστεί μαζί τους! Πίσω από αυτό θα κρύβεται βέβαια η πρόθεση της να ανέλθει ξανά στην εξουσία το 2020 με τη βοήθεια της εκλογής προέδρου (αυτό έκανε και το 2015, οπότε έχει την εμπειρία), αφού προηγουμένως θα έχει αφήσει τη βρώμικη δουλειά στους αντιπάλους της.
Θα τα κατάφερνε αλήθεια μία άλλη κυβέρνηση, πιστή στις εντολές των δανειστών και στα μνημόνια, να διαχειριστεί το χάος που προβλέπεται στο εγγύς μέλλον; Θα απαντούσα αμέσως αρνητικά, εάν δεν σκεφτόμουν πως ασφαλώς θα έχουν προβλέψει μία τέτοια εξέλιξη οι δανειστές, εάν δεν την προκάλεσαν οι ίδιοι. Ως εκ τούτου, εάν τηρήσουν την υπόσχεση επιμήκυνσης του δημοσίου χρέους που έτσι και αλλιώς είναι αδύνατον να πληρωθεί μετά το 2021 (γράφημα), καθώς επίσης εάν χειριστούν πιο ήπια τις εξώσεις, ίσως υπάρχει κάποια πιθανότητα.
Άλλωστε ήδη τους ανήκει η Ελλάδα, στην οποία μπορεί μεν να έχει επιβληθεί καθεστώς Πουέρτο Ρίκο, αλλά διαθέτει τεράστιο πλούτο, τον οποίο δεν είναι ανόητοι οι πιστωτές να μην εκμεταλλευτούν. Δεν είναι ούτε ανόητοι να χάσουν τα χρήματα που έχουν επενδύσει εξαγοράζοντας σε εξευτελιστικές τιμές τις δημόσιες εταιρείες και τα ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία, τα οποία δεν είναι μόνο τα σπίτια των φτωχών αλλά πολλά άλλα, όπως τα εκατοντάδες ξενοδοχεία που προβλέπεται να πλειστηριαστούν εντός του επομένου έτους.
Επομένως, θα τα καταφέρει η επόμενη κυβέρνηση, όποτε και αν εκλεγεί. Είμαι σίγουρη δε πως την προτιμούν οι πιστωτές, πλέκοντας ήδη το εγκώμιο της όπως στο παράδειγμα του κ. Μητσοτάκη που προβάλλεται ως ένας μέτριος μεν πολιτικός, αλλά ικανός τεχνοκράτης, ενώ η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται έναν τεχνοκράτη!
Έτσι, καλώς εχόντων των πραγμάτων η Ελλάδα, αφού εκκαθαριστεί από τους συνδίκους πτώχευσης και παραδοθεί στους νέους ιδιοκτήτες της, θα επιστρέψει σε πορεία ανάπτυξης με το καθεστώς της οικονομικής αποικίας χρέους στο διηνεκές. Δεν ξέρω εάν αυτό συμβεί εντός του 2018, αλλά ασφαλώς στα επόμενα έτη, τα οποία προβλέπονται ανθηρά για τους ξένους, καθώς επίσης για ένα μικρό μέρος της ελληνικής κοινωνίας που θα καταφέρει μέχρι τότε να επιβιώσει.


Τα σπίτια θα βγαίνουν «στο σφυρί» από την πρώτη μέρα καθυστέρησης

Του Κωστή Πλάντζου
Ακόμα και ... "τα ψιλά από τα κάλαντα" ή τον κουμπαρά των παιδιών τους ίσως χρειαστεί να φυλάξουν εφέτος κάποιες χιλιάδες οφειλέτες του δημοσίου, προκειμένου να γλιτώσουν τα σπίτια τους το 2018 από τις κατασχέσεις. Από 1ης Ιανουαρίου θα πρέπει να εξοφλούν εμπρόθεσμα τις δόσεις τους αλλά και όλες τις τρέχουσες υποχρεώσεις που ανακύπτουν κάθε μήνα (τρέχοντες φόροι κλπ) ζώντας με τον φόβο μη χάνουν τις ρυθμίσεις που τηρούν, ακόμα και για μια ημέρα μόλις καθυστέρησης.

Με το νέο καθεστώς που συμφώνησε η κυβέρνηση με τους δανειστές, κάθε μήνα οι οφειλέτες θα βρίσκονται «με το ένα πόδι» στον προθάλαμο των κατασχέσεων. Αν βγει ληξιπρόθεσμη νέα οφειλή, όχι μόνον θα επιβαρύνονται με τόκους, αλλά θα χάνουν τη ρύθμιση και θα γίνεται άμεσα απαιτητό ολόκληρο το ποσό των οφειλών τους. Και αυτό γιατί μετά την 31η Δεκεμβρίου 2017, οι φορολογούμενοι δεν θα έχουν πλέον την δυνατότητα να εξοφλούν ακόμα και 15 μέρες μετά την λήξη της, την όποια οφειλή προέκυψε αλλά άφησαν απλήρωτη,.

Απώλεια ρύθμισης και από την πρώτη μέρα, σημαίνει ότι ο οφειλέτης μένει έκθετος στις νέες ρυθμίσεις στον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων (ΚΕΔΕ) που θα ενεργοποιούν κατασχέσεις πρώτης κατοικίας και πλειστηριασμούς στην εμπορική αξία του ακινήτου ακόμα και για χρέος 500 ευρώ στην εφορία. Οι οφειλέτες έτσι θα κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή με «ξαφνικό θάνατο», αν βρεθούν στο κενό χάνοντας μια ημερομηνία πληρωμής. Στον ΚΕΔΕ δεν προβλέπεται προστασία α΄ κατοικίας για χρέη στο δημόσιο, ενώ οι εφορίες δεν θα μπορούν παρά να διατάζουν πλειστηριασμούς και για πολύ χαμηλές οφειλές.

Ο φόβος φυλάει τα σπίτια... 

Και μπορεί εχθές και πάλι ο φόβος των επεισοδίων και η αποχή των συμβολαιογράφων να γλίτωσαν τις περιουσίες περίπου 400 οφειλετών (αφού έγιναν τελικά μόνον 12 ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί και αρκετοί που διεξήχθησαν βγήκαν άγονοι) στην πράξη όμως. έτσι, κατασχέσεις και πλειστηριασμοί συσσωρεύονται, μέχρι να ξεσπάσουν μαζικά στις αρχές της νέας χρονιάς. Ήδη άλλωστε, με βάση τα επίσημα στοιχεία της ΑΑΔΕ για τον μήνα Οκτώβριο, σχεδόν 4,2 εκατομμύρια φορολογούμενοι ζουν με απλήρωτα χρέη 100 δισ. στην εφορία. Από αυτούς υπολογίζεται πως σχεδόν 2,5-3 εκατομμύρια χρωστάνε λιγότερα και από 3.000 ευρώ. Σχεδόν οι μισοί εξ αυτών όμως (τα 1,1 εκατομμύρια) έχουν υποστεί ήδη κατάσχεση, ενώ την σειρά τους περιμένουν ακόμη και άλλοι 1,7 εκατομμύρια οφειλέτες που έχουν μπει και αυτοί στον «προθάλαμο» των μέτρων αναγκαστικής είσπραξης.

Οι υπόλοιποι (σχεδόν 1,5 εκατομμύριο οφειλέτες) παλεύουν κάθε μήνα με ρυθμίσεις να μη βουλιάξουν εντελώς όπως οι άλλοι, αλλά αυτό δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τον επόμενο μήνα.

Και για μία μέρα…

Το Τεχνικό Μνημόνιο προβλέπει πως μέσα κυβέρνηση και θεσμοί συμφώνησαν να έρθει μέσα στον Ιανουάριο ο εφαρμοστικός νόμος που θα αναγκάζει τους εφοριακούς υπαλλήλους να προχωρούν σε κατασχέσεις άμεσα. Ήδη όμως είναι ψηφισμένος με το 3ο Μνημόνιο και τον ν.4321/2015, ότι ακόμα και ενεργές ρυθμίσεις χρεών προς το δημόσιο που «με τα δόντια» τηρούν οι οφειλέτες για να μην υποστούν τα αναγκαστικά μέτρα είσπραξης, θα χάνονται αυτόματα εάν μία χαθεί έστω και μία μέρα προθεσμίας πληρωμής στην εφορία.

Καταργώντας κάθε περιθώριο καθυστέρησης από 1.1.2018, η μη εμπρόθεσμη εξόφληση των νέων -μετά την ημερομηνία υπαγωγής στη ρύθμιση που τηρεί- οφειλών του, εντός της νόμιμης προθεσμίας καταβολής τους, έχει ως συνέπειες:

α) την απώλεια των ευεργετημάτων της ρύθμισης, δηλαδή κυρίως την αναστολή των μέτρων αναγκαστικής είσπραξης

β) την υποχρέωση άμεσης καταβολής του υπολοίπου της οφειλής, σύμφωνα με τα στοιχεία βεβαίωσης, συνυπολογιζομένων των προσαυξήσεων, τόκων και προστίμων εκπρόθεσμης καταβολής, τα οποία αναβιώνουν αναδρομικά και

γ) την άμεση επιδίωξη της είσπραξής της με όλα τα προβλεπόμενα από την ισχύουσα νομοθεσία μέτρα.

Προειδοποιημένη καθυστέρηση 

Μόνον σε δύο περιπτώσεις θα μπορούν οι οφειλέτες να εμποδίσουν το κακό: είτε αν οι οφειλές που έχουν τελούν σε καθεστώς αναστολής είσπραξης (δηλαδή αν τηρεί την ρύθμιση), είτε εάν ο οφειλέτης αντιλαμβάνεται πως δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί και θα χάσει την πληρωμή μιας τρέχουσας οφειλής, να σπεύσει έγκαιρα να καταθέσει αίτηση πριν λήξει η διορία καταβολής της και, επικαλούμενος οικονομική αδυναμία, να ζητήσει να την μεταφέρει στην πάγια ρύθμιση με τις έως 12 δόσεις. Έτσι μόνον μπορεί να διασώσει τις ρυθμίσεις που ήδη έχει, αλλιώς θα χάνει τα πάντα και δεν γλυτώνει ούτε κι αν πληρώσει εκπρόθεσμα την δόση του (μετά πχ 2-3 μέρες) παρά μόνον εάν εξοφλήσει ολόκληρο το χρέος του –και μαζί όλες τις προσαυξήσεις!

Αυτό σημαίνει ότι στην πρώτη δυσκολία, αν δεν έχουν σαν «κάβα ασφαλείας» το ποσόν που απαιτείται, πολλές χιλιάδες από τα 4,2 εκατομμύρια οφειλέτες θα χρειαστεί να περνάνε το κατώφλι της εφορίας για να καταθέσουν αίτηση, πριν τα τέλη του κάθε μήνα που θα λήγουν οι διορίες πληρωμής. Αλλιώς οδηγούνται σε δρόμο χωρίς επιστροφή αφού από την πρώτη κιόλας ημέρα καθυστέρησης, η οφειλή τους θα καθίσταται ληξιπρόθεσμη και απαιτητό ολόκληρο το χρέος τους στο σύνολό του, ενώ θα δρομολογούνται αναγκαστικά μέτρα είσπραξης για την ρύθμιση που έχασαν.

«Κόφτης»

Δυσκολίες θα αντιμετωπίσουν όμως και για να αποδείξουν πως βρίσκονται σε οικονομική αδυναμία, όταν ζητούν να ενταχθούν στην πάγια ρύθμιση με τις έως 12 δόσεις. Και αυτό γιατί θα πρέπει να καταθέσουν οικονομικά στοιχεία, που θα πείσουν την αρμόδια για την επιδίωξη της είσπραξής εφορία ότι μπορεί να τους προσφέρει ρύθμιση, αντί πάρει μέτρα κατάσχεσης σε βάρος τους.

Και πάλι ο νόμος όμως δεν αφήνει περιθώρια επιλογής στους εφόρους. Βάσει των διατάξεων, η ρύθμιση δεν χορηγείται εάν οι συνολικές υποχρεώσεις του οφειλέτη είναι μικρότερες από το 30% του συνολικού εισοδήματος που δηλώνει ο φορολογούμενος. Αν πχ έχει δηλώσει στο Ε1 εισόδημα 13.500 ευρω και του προκύψει πχ ΕΝΦΙΑ ή φόρος του 2018 ύψους 4.000 ευρώ (κάτω από 30%) τότε ρύθμιση δεν μπορεί να γίνει και θα πρέπει ο οφειλέτης να εξοφλήσει ολόκληρη την οφειλή, αλλιώς θα του ασκηθεί κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων και ο έφορος δεν θα μπορεί να κάνει και τίποτα για να το αποτρέψει.

Πηγή: Newmoney.gr


hassapis-peter

HANS URS VON BALTHASAR--ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ (THEO-LOGIK) (28) Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ, Η ΠΑΝΟΗΣΙΑ.

Συνέχεια από Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

                                           HANS URS VON BALTHASAR
                                     ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ  (THEOLOGIK)
                                                 Τρίτος Τόμος
             ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ  (DER GEIST DER WAHRHEIT)
        (Οι δύο προηγούμενοι τόμοι: 1) Αλήθεια τού κόσμου (Wahrheit der Welt), 2)    Αλήθεια τού Θεού (Wahrheit Gottes) )
                                                      Johannes Verlag, 1987
               2.  Η ΔΥΑΔΑ (DYAS) ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ (ΦΑΝΕΡΩΣΗΣ)
                                          α)  Η βιβλική άποψη  (2η συνέχεια)

Είμαστε  καλά ή τόχουμε χαμένο;
         Δεν γνωρίζουμε τίποτα για τη συνείδηση του Ιησού ως προς αυτόν τον αδιαίρετο σύνδεσμό (του…) με το Πνεύμα   (( ! )) . Το ότι δεν μπορεί να αμφισβητηθή το ότι ησυχάζει το Πνεύμα πάνω απ’ αυτόν, και το ότι γνωρίζει (ο ίδιος…) για την εγκατοίκηση τού Πνεύματος εντός του, το διακρίνουμε απ’ την κυριαρχία (κυρίαρχη εξουσία…) τών πράξεων και των λόγων του: πράττει «εν Πνεύματι» (Ματθ. 12, 27)  (( «… ει δε εγώ εν Πνεύματι Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασεν εφ’ υμάς η βασιλεία τού Θεού…» … )) , ακόμα κι όταν προσαρμόζεται στην υπάκουη αποστολή τού Ενανθρωπήσαντος αυτό το Πνεύμα του, παραμένοντας ταυτόχρονα το Πνεύμα τού Πατρός «πάνω» απ’ αυτόν, μεταφέροντάς του (μάλιστα…) τις οδηγίες ή εντολές τού Πατέρα. Κι όταν «συνταράσσεται (ή ενοχλείται) εν Πνεύματι» (Ιωάν. 13, 21)  (( «… Ταύτα ειπών ο Ιησούς εταράχθη τω πνεύματι, και εμαρτύρησε και είπεν· αμήν αμήν λέγω υμίν ότι είς εξ υμών παραδώσει με…» - Άλλα αντί άλλων… )) , τότε (απλώς…) φανερώνεται η ενότητα αυτού τού Εντός και Πάνω: τού αναγγέλλει εκ μέρους τού Πατρός το επερχόμενο πάθος το Πνεύμα, το οποίο πάθος το συν-αισθάνεται και μέσα στη συνείδηση του Ιησού το ίδιο Πνεύμα (κι ας σκεφτούμε και τον «άρρητο αναστεναγμό» τού Πνεύματος στην προς Ρωμαίους Επιστολή 8, 26 εδώ)   (( Όπου γράφει ο απόστολος Παύλος: «… Ωσαύτως δε και το Πνεύμα συναντιλαμβάνεται ταις ασθενείαις ημών· το γαρ τί προσευξόμεθα καθό δει ουκ οίδαμεν, αλλ’ αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις· ο δε ερευνών τας καρδίας οίδε τί το φρόνημα του Πνεύματος, ότι κατά Θεόν εντυγχάνει υπέρ αγίων…» - Εδώ όλη η ‘προσπάθεια’ είναι να ‘καταργηθή’ ο Κύριος και να μείνη μόνο το Πνεύμα, άγιο ή μή, δεν έχει και τόση σημασία! Πρέπει να προχωρήσουν στην ‘ένωση των Εκκλησιών’ και στην παγκόσμια θρησκεία, κι αυτό δεν μπορεί να γίνη με το Ευαγγέλιο! Μπορεί όμως να επιχειρηθή, δαιμονιωδώς, με την αίρεση περί δήθεν «Οικονομίας τού Αγίου Πνεύματος», που «όπου θέλει πνει», άρα και εκτός τής παραδεδομένης Εκκλησίας… Ήμαρτον, Κύριε, οι άνθρωποι ξεπερνούν και τον αρχέκακο Όφι, ετοιμάζοντας την ‘εκκλησία’ τού Αντι-χρίστου… )) . Είναι δε αξιοσημείωτο ότι δεν υπάρχει, σε όλες τις οικονομικές καταστάσεις, καμμιά σχέση Εγώ-Εσύ μεταξύ Υιού και Πνεύματος. ‘Εσύ’ είναι για τον Υιό μόνον ο Πατήρ· και είναι εν Πνεύματι  αυτό το ‘Εσύ’ ο Πατήρ   (( Μήπως εννοούν το Ε.Σ.Υ.; … )) . (Γι’ αυτό και δεν είναι εύλογη η θεο-ενυπάρχουσα διατύπωση «Εμείς-Εσύ», που προτείνει ο Mühlen.)  Για να γίνη άλλη μια φορά ορατό εδώ το ασύγκριτο τής κάθε προσωπικής ύπαρξης ή ‘είναι’.
       ‘Όταν επιστρέφη όμως στον Σταυρό ο Υιός το Πνεύμα του στον Πατέρα, ανήκει (απλώς και μόνο…) στο διαθηκικό πέρας τής αποστολής τού Υιού αυτή η αμετάκλητη πράξη. «Παρελάμβανε» μέχρι τότε «διαρκώς απ’ τα χέρια τού Υιού τη θυσία τής θεїκής του ύπαρξης, για να τη θέτη διαρκώς στους κόλπους και στη συνείδηση του ουρανίου Πατρός το Άγιο Πνεύμα   (( Μπήκαν για τα καλά μέσα στην Αγία Τριάδα και… ‘αλωνίζουν’… Μη γένοιτο… )) . Και είναι εκείνη η κίνηση, που επενεργεί στο να είναι δυνατή και να επιτυγχάνεται αυτή η ‘παρακατάθεση’ στον Πατέρα, το Πνεύμα· επιτρέποντας (το Πνεύμα…) να λάβη τέτοια μορφή η υποστατική ενότητα θεότητας και ανθρωπότητας τώρα (στον Σταυρό), ώστε να φανερωθή μέχρι τα άκρα η διαφορά μεταξύ Θεού και ανθρώπου, καθαρού, γνήσιου και αμιγούς Θεού και καθαρού ανθρώπου» (Adrienne von Speyr, Passion nach Matthäus – Το κατά Ματθαίον πάθος)   (( Χωρίζουν τα αχώριστα!... )) . «Πρέπει να αυξηθή, και να ανυψωθή ο Πατήρ, με το να καταθέση στον Πατέρα όλα όσα είναι θεїκά στον ίδιον ο Υιός» (ό.π.)   (( Και η Ανάσταση; Η κάθοδος στον Άδη; Δεν συνέτριψε ο Θεός τον Θάνατο; - Η απιστία ισοδυναμεί με ακραία ανοησία… )) . Ήταν δε το Πνεύμα – ως Πνεύμα τής αγάπης και ως η αντικειμενική ταυτόχρονα εγγύηση   (( Δεν είναι ομοούσιοι; Τριάδα αχώριστη και ασύγχυτη;… )) – που διαφύλαττε μέχρι το τέλος (εννοεί τη Σταύρωση…), με τη μορφή τής εγκαταλείψεως τού ενός στον άλλον, την ενότητα μεταξύ Πατρός και Υιού   (( Τί ‘τρυφερότητα’! Αλλίμονο!... )) . Πώς όμως, αν επιστρέφη στον Πατέρα ακόμα και «το Πνεύμα, τον εγγυητή τής υπακοής του, τον μάρτυρα τόσο τής Ενανθρωπήσεώς του όσο και του πάθους του στον Σταυρό» ο Υιός; «Ήταν μαζί του μέχρι τώρα ο μάρτυς τής εγκαταλείψεώς του, και αποκαλύπτεται τώρα (‘ξεγυμνώνεται’, ο Υιός…), επιστρέφοντάς τον, σε μιαν καινούργια μορφή μοναξιάς: από υπακοή   (( Πόσο μακριά τούς οδήγησε στην πλάνη εκείνη η πρώτη ‘αίρεση’ του Φιλιόκβε… )) . Και δεν μπορούσε να αμφιβάλη (γι’ αυτήν τη ‘μοναξιά’…), εφ’ όσον ζούσε ως Πνεύμα τής υπακοής σ’ αυτόν το Πνεύμα τού Πατρός   (( «Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος…», ψέλνουμε στην Εκκλησία… )) . Επιστρέφει (λοιπόν…) το Πνεύμα του στα χέρια τού Πατρός, ώστε να είναι ακόμα και εγκατελειμμένος απ’ τον μάρτυρα (το άγιο Πνεύμα…) υπάκουος, και να πράττη αλλά και να πάσχη χωρίς την επιβεβαίωση, χωρίς τη γνώση και την κατανόηση αυτής τής τελευταίας υπακοής τού θανάτου   (( ‘Σκέτος’ άνθρωπος πάνω στον Σταυρό! ‘Κρεμασμένος’ με τα χέρια προς τα πάνω, όπως απεικονίζεται κατά ‘άθλιον’ τρόπο απ’ τους Λατίνους… Ήμαρτον, Κύριε… )) . Ενώ γνωρίζει επίσης, ότι είναι στην εξουσία του να ‘διαθέτη’ αυτό το Πνεύμα, κι ότι είναι ‘καθήκον’ του να το επιστρέψη ο Υιός. Ότι ανήκει (δηλ. …) πάλι πίσω στον Πατέρα με την ολοκλήρωση της αποστολής το Πνεύμα.  Κι ότι διαθέτει τώρα, επιστρέφοντας, καθώς είναι συνδεδεμένη περισσότερο με το σώμα του, και με τη λέξη «Τετέλεσται» πίσω στον Πατέρα την αποστολή – ενώ κληροδοτούσε στους ανθρώπους το νεκρό του σώμα – , το απολύτως αθάνατο σ’ αυτόν στον αιωνίως Αθάνατο, τον Πατέρα, ο Υιός. Κι ότι είναι (άρα…), όταν έχουν τακτοποιηθή όλα αυτά, κι όταν έχη από όλα ‘απογυμνωθή’, τότε και μόνον ελεύθερος να πεθάνη» (ό.π.). «Παραδίδει όλο το αθώο Πνεύμα του στον Πατέρα, και κρατά μόνον το δικό μας εντελώς ένοχο Πνεύμα για τον εαυτό του· δυνάμενος έτσι να φέρη, σαν να τις είχε αυτός διαπράξει, τις αμαρτίες» (Adrienne von Speyr, Passion von innen – Το πάθος από ‘μέσα’)    (( Λένε πως εκπνέοντας ο Κύριος ως άνθρωπος στον Σταυρό, παρέδωσε το Άγιο Πνεύμα! Τρέλλα! Και μετά λένε για το δικό μας «εντελώς ένοχο Πνεύμα» ή άγιο Πνεύμα! Παραφροσύνη! Δεν παρακολουθούν ούτε τί λένε… )) . Δεν μπορούμε να τα διαλογιστούμε όλα αυτά: «Εκβάλλουν όλα στο μυστήριο. Μπορούμε δε να παρακολουθήσουμε μόνο μέχρις ένα σημείο τη σκέψη τής επιστροφής (τού Πνεύματος…) στον Σταυρό, η οποία και διακόπτεται, καθώς δεν παύει να είναι φυσικά, έχοντας επιστρέψει την ζωντανή και αναστάσιμη ύπαρξή του στον Πατέρα και πεθαίνοντας τώρα στον Σταυρό, Θεός ο Υιός… Ο οποίος και φαίνεται να πράττη σαν ένα χωριστό και πεπερασμένο πρόσωπο, απ’ τον ορατό του τόπο σ’ αυτόν τον κόσμο, απέναντι στον Πατέρα·  χωρίς να έχη όμως ποτέ παύσει  να είναι ένας και άπειρος, ατελεύτητος ο ‘τριπρόσωπος’ (τρισυπόστατος…) Θεός». Κάτι που δεν σημαίνει κατά κανέναν τρόπο πάλι, πως ήταν ένα απλό φαινόμενο (φαινομενικός και μόνον…) απ’ τη σκοπιά τής αιωνιότητας, ο τρόπος τον οποίον προσέλαβε, μέχρι την επιστροφή τού Αγίου Πνεύματος, ως ακρότατη αυτο-εγκατάλειψη η άπειρη αγάπη: αντίστοιχη ακριβώς προς την αναληφθείσα απ’ τον Υιό ανθρώπινη αμαρτία.
       Απέκτησε κάτι σαν μιαν επίγειαν εμπειρία συνοδεύοντας τον Υιό στη γη το αποστελλόμενο (τώρα…) πίσω στον Πατέρα Πνεύμα, κι όταν αποστέλη κατόπιν, κατά την υπόσχεσή του, το Πνεύμα στην Εκκλησία, εμφυσώντας το μάλιστα σωματικά στους Μαθητές ο αναστηθείς Υιός, τότε γίνεται ορατή σε μια νέα, συνενώνουσα το σωματικό και το πνευματικό μορφή η ενότητα Υιού και Πνεύματος   (( Αφού τα ‘χώρισαν’, δεν μπορούν τώρα με τίποτα να τα συνενώσουν… Μόνο με τη μετάνοια, που θα τους οδηγούσε πίσω στην αληθινή Εκκλησία… )) . Φαίνεται βέβαια να συμβαίνη «μια αντιστροφή τών ‘αρμοδιοτήτων’»   (( ! )) : καθώς ‘έφερε’ κάποτε το Πνεύμα τον Υιό στον κόσμο, ενώ στέλνει τώρα ο Υιός το Πνεύμα· αλλά «εννοούνται όπως σε μιαν ατελεύτητη κίνηση» και οι δυό, «που καθορίζει μια μόνιμη ανταλλαγή τών ρόλων, τη στιγμή που περικλείει την όλη κίνηση ο Πατήρ»   (( Κανονικό, δυστυχώς, θέατρο… )) . Οδηγείται ωστόσο από ’δώ και πέρα μόνο «δια του Υιού» το Πνεύμα προς τους ανθρώπους. Οδηγείται, «σταλμένο απ’ τον Υιό, και απελευθερωμένο απ’ τον Πατέρα, μαρτυρώντας για τον Υιό, και ενισχύοντας παρηγορητικά μέσα απ’ αυτήν τη μαρτυρία την πίστη τών ανθρώπων, και οδηγώντας την έτσι πάλι πίσω στον Πατέρα». «Διευρύνοντας (μάλιστα…) καθολικά και παγκοσμίως, σε όλην την πληρότητά της» την αποστολή τού Υιού, «και γνωστοποιώντας την επέκεινα Βασιλεία τού Υιού και της Αποκαλύψεώς του» (ό.π.). Όπου είναι όμως «ένας καρπός τού Σταυρού» και της επαναποστολής τού Πνεύματος δια του Υιού προς τον Πατέρα αυτή η (νέα τώρα και καινούργια…) αποστολή, κάτι που προκαθορίζει και το ότι «οδηγείται πάντα μέσω τού Υιού προς τους ανθρώπους το Πνεύμα»· αχώριστα, ακόμα περισσότερο  (( ! )) , με τον Υιό, και την παγκόσμια πλέον σωματικότητά του: «Ο Υιός στην Ευχαριστία (Eucharistie) και το Πνεύμα εκχυόμενο σ’ ολόκληρον τον κόσμο»   (( Πριν πάνε οι ‘δικοί’ μας να ‘συζητήσουν’ με τους Λατίνους, ήταν ‘Λατίνοι’ και οι ίδιοι… )) . Και όχι το ένα δίπλα στο άλλο αυτά τα δυό: γιατί «καθίσταται ορατός» στη μετουσίωση   (( … των δώρων… Αλλά ευχόμαστε με τον ιερέα: «Μεταβαλών τώ Πνεύματί σου τω Αγίω» στη Θεία Λειτουργία … ))   «ο ρόλος τού Πνεύματος», και φανερώνεται στη σύνδεση του Πνεύματος με «το ύδωρ και το αίμα» στην «τριπλή μαρτυρία» (Α’ Ιωάν. 5, 7-8) η «Χριστο-διαμόρφωσή» του.
       Σ’ αυτό το ‘αχώριστο’ Υιού και Πνεύματος ακόμα και μετά την Ανάσταση, ακόμα και στην αποστολή τού Πνεύματος στην Εκκλησία, ‘αντηχεί’ ήδη το κεντρικό θέμα ενός επόμενου βασικού μέρους (τού κειμένου μας…): δεν αντικαθιστά κατά κανέναν τρόπο την αποστολή τού Υιού η αποστολή τού Πνεύματος· απλώς εισήλθαν σ’ ένα νέο στάδιο (Stadium) οι δυό αποστολές, στο οποίο και αποκαλύπτεται διαφορετικά απ’ ό,τι μέχρι τώρα το ατελεύτητο βασίλειο των σχέσεών τους. Ενώ παραμένουν «τα δυό χέρια τού Πατρός».
    

        ( συνεχίζεται με το επόμενο υπο-κεφάλαιο, «Θεωρητική άποψη» )
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...