Σε ένα podcast που δημοσιεύτηκε στις 7 Αυγούστου 2026, ο Επίσκοπος Τζόζεφ Στρίκλαντ επέστρεψε στο θέμα του μοντερνισμού, το οποίο ο Άγιος Πίος Ι΄ ονόμασε «σύνθεση όλων των αιρέσεων».
Ο Αμερικανός επίσκοπος αμφισβητεί την σχεδόν πλήρη εξαφάνιση αυτού του θέματος από το κήρυγμα και τη διδασκαλία της Εκκλησίας και βλέπει αυτή τη στάση ως συνέπεια των προσανατολισμών που υιοθετήθηκαν από τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο.
Αγαπητοί μου φίλοι εν Χριστώ,
σας ευχαριστώ που είστε μαζί μου σήμερα.
Υπάρχουν λέξεις που κάποτε κατείχαν κεντρικό ρόλο στη ζωή της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά σπάνια ακούγονται σήμερα.
Ο Αμερικανός επίσκοπος αμφισβητεί την σχεδόν πλήρη εξαφάνιση αυτού του θέματος από το κήρυγμα και τη διδασκαλία της Εκκλησίας και βλέπει αυτή τη στάση ως συνέπεια των προσανατολισμών που υιοθετήθηκαν από τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο.
Αγαπητοί μου φίλοι εν Χριστώ,
σας ευχαριστώ που είστε μαζί μου σήμερα.
Υπάρχουν λέξεις που κάποτε κατείχαν κεντρικό ρόλο στη ζωή της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά σπάνια ακούγονται σήμερα.
Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για μία από αυτές τις λέξεις: «μοντερνισμός».
Αν ρωτήσετε τον μέσο Καθολικό τι είναι ο μοντερνισμός, πολλοί δεν θα ξέρουν τι να πουν. Αν τους ρωτήσετε πότε άκουσαν τελευταία φορά ένα κήρυγμα για αυτό το θέμα, πολλοί θα απαντήσουν: «ποτέ».
Ωστόσο, υπήρξε μια εποχή που η Εκκλησία θεωρούσε τον μοντερνισμό τόσο σοβαρό κίνδυνο που ο Πάπας Άγιος Πίος Ι΄ αφιέρωσε μια ολόκληρη εγκύκλιο σε αυτόν για να τον καταδικάσει. Το 1907, στο Pascendi Dominici Gregis , ονόμασε τον μοντερνισμό «σύνθεση όλων των αιρέσεων». Αυτές είναι εξαιρετικές λέξεις. Οι πάπες δεν χρησιμοποιούν αυτή τη γλώσσα ελαφρά τη καρδία.
Αν ο Άγιος Πίος Ι΄ πίστευε ότι ο μοντερνισμός ήταν η σύνθεση όλων των αιρέσεων, προκύπτει φυσικά ένα ερώτημα: Τι συνέβη;
Μήπως ο μοντερνισμός απλώς εξαφανίστηκε; Ή μήπως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι προειδοποιήσεις της ίδιας της Εκκλησίας έχουν σε μεγάλο βαθμό ξεθωριάσει από τη μνήμη;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα ήθελα να διερευνήσω μαζί σας σήμερα.
Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορική συζήτηση. Δεν πρόκειται για ακαδημαϊκή άσκηση. Πιστεύω ότι αυτό το ερώτημα αγγίζει την καρδιά της κρίσης που βιώνουμε στην Εκκλησία.
Πριν μπορέσουμε να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε σήμερα, πρέπει να καταλάβουμε τι είναι πραγματικά ο μοντερνισμός.
Πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι ο μοντερνισμός συνίσταται απλώς στο να κάνει την Εκκλησία πιο σύγχρονη, στη χρήση σύγχρονης γλώσσας ή στην προσαρμογή ορισμένων ποιμαντικών προσεγγίσεων.
Αυτό δεν είναι που καταδίκασε ο Πάπας Άγιος Πίος Ι΄. Ο μοντερνισμός πηγαίνει πολύ παραπέρα. Είναι ένας τρόπος σκέψης. Είναι μια νοοτροπία. Είναι ένας τρόπος να βλέπουμε την ίδια την Αποκάλυψη.
Αντί να ξεκινά με το ερώτημα «Τι έχει αποκαλύψει ο Θεός;», ο μοντερνισμός σταδιακά κινείται προς το ερώτημα «Τι μπορεί να αποδεχτεί ο σύγχρονος άνθρωπος;» Αντί να αξιολογεί τον κόσμο με βάση την αμετάβλητη αλήθεια του Χριστού, αρχίζει να αξιολογεί την αποκαλυφθείσα αλήθεια με βάση τις μεταβαλλόμενες προϋποθέσεις του κόσμου. Γι' αυτό ο μοντερνισμός είναι τόσο επικίνδυνος.
Δεν είναι απλώς ένα δογματικό λάθος ανάμεσα σε πολλά. Αντίθετα, γίνεται μια αρχή με την οποία πρέπει να ερμηνεύεται κάθε δόγμα.
Γι' αυτό ο Άγιος Πίος Ι΄ τον ονόμασε «σύνθεση όλων των αιρέσεων».
Όλες οι προηγούμενες αιρέσεις επιτέθηκαν σε μια συγκεκριμένη αλήθεια που αποκάλυψε ο Θεός. Ο μοντερνισμός επιτίθεται στο ίδιο το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται η αποκαλυφθείσα αλήθεια.
Μετατοπίζει διακριτικά το κέντρο βάρους της θείας Αποκάλυψης προς την ανθρώπινη εμπειρία, την ιστορική εξέλιξη και τον σύγχρονο πολιτισμό.
Ωστόσο, εμείς ως Καθολικοί γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι «ο ίδιος χθες, σήμερα και στους αιώνες». Η αλήθεια δεν εξελίσσεται. Ο Θεός δεν αλλάζει. Η Θεία Αποκάλυψη δεν καθίσταται παρωχημένη επειδή ο πολιτισμός αλλάζει.
Η Αγία Γραφή μας υπενθυμίζει πολύ καθαρά: « Διότι η σοφία αυτού του κόσμου είναι ανοησία για τον Θεό ». Αυτά τα λόγια του Αγίου Παύλου είναι τόσο αληθινά σήμερα όσο ήταν και όταν γράφτηκαν.
Ομοίως, στην Επιστολή προς Ρωμαίους διαβάζουμε: « Μη συμμορφώνεστε με τον αιώνα τούτο, αλλά μεταμορφώνεστε δια της ανακαινίσεως του νοός σας ».
Σημειώστε καλά το νόημα του κινήματος: η Εκκλησία καλείται να μεταμορφώσει τον κόσμο· ποτέ δεν καλείται να αφήσει τον εαυτό της να μεταμορφωθεί από τον κόσμο.
Αυτή η διάκριση είναι το κέντρο του στοχασμού μας.
Πολύ πριν από το 1907, οι σπόροι του μοντερνισμού άρχισαν να βλασταίνουν στους θεολογικούς κύκλους. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, εμφανίστηκαν διάφορες ιδέες που επεδίωκαν να επανερμηνεύσουν την καθολική πίστη μέσα από το πρίσμα της σύγχρονης φιλοσοφίας, της ιστορικής κριτικής, του ορθολογισμού και της φιλελεύθερης σκέψης.
Ο Πάπας Πίος Θ΄ είχε προειδοποιήσει ενάντια σε αυτές τις τάσεις· αλλά ήταν ο Άγιος Πίος Ι΄ που κατάλαβε ότι αυτές οι ιδέες δεν ήταν μεμονωμένα σφάλματα. Αποτελούσαν ένα ολόκληρο σύστημα, μοιράζονταν το ίδιο πνεύμα. Και αυτό το πνεύμα ονόμασε «μοντερνισμό».
Στο Pascendi Dominici Gregis , ο Άγιος Πίος Ι΄ ανέλυσε προσεκτικά αυτό το σύστημα πριν το καταδικάσει. Προς το τέλος της εγκυκλίου, προέβλεψε τις επικρίσεις εκείνων που θα τον κατηγορούσαν ότι είχε αφιερώσει πολύ χρόνο στην εξήγηση της μοντερνιστικής σκέψης.
Η απάντησή του είναι κρίσιμη: εξήγησε ότι ήταν απαραίτητο να αποκαλυφθεί πλήρως ο μοντερνισμός επειδή τα λάθη του συχνά κρύβονταν κάτω από φαινομενικά ορθόδοξη γλώσσα, αδειάζοντας σταδιακά την παραδοσιακή διδασκαλία από το νόημά της.
Αυτές οι λέξεις ίσως αξίζουν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή σήμερα από ό,τι το 1907.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του μοντερνισμού, μάλιστα, είναι ότι σπάνια εκδηλώνεται ανοιχτά. Συχνά χρησιμοποιεί τη γλώσσα του Καθολικισμού, αλλοιώνοντας σιωπηλά το βαθύ του νόημα.
Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο Άγιος Πίος Ι΄ θεωρούσε τον κίνδυνο τόσο σοβαρό.
Καταλάβαινε ότι ο μοντερνισμός δεν παρουσιάζεται γενικά ως σαφής απόρριψη της καθολικής πίστης. Συνήθως δεν ξεκινάει αρνούμενος τη θεότητα του Χριστού, απορρίπτοντας τα μυστήρια ή αποκηρύσσοντας ανοιχτά την εξουσία της Εκκλησίας. Αντίθετα, λειτουργεί πιο διακριτικά. Επιδιώκει να επανερμηνεύσει την πίστη εκ των έσω. Διατηρεί οικεία γλώσσα, ενώ σταδιακά τροποποιεί το νόημά της. Πρότεινε ότι η διδασκαλία πρέπει να αναπτύσσεται με τέτοιο τρόπο ώστε να προσαρμόζεται προοδευτικά στη σκέψη κάθε διαδοχικής εποχής.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο μοντερνισμός έχει συχνά περιγραφεί όχι μόνο ως ένα σύνολο λαθών, αλλά ως ένας τρόπος σκέψης - μια πνευματική συνήθεια που τοποθετεί την κρίση του σύγχρονου κόσμου πάνω από την αμετάβλητη αλήθεια που αποκάλυψε ο Θεός.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Άγιος Πίος Ι΄ πίστευε ότι κατείχε, ας πούμε, «το αίμα και την ουσία» όλων των προηγούμενων αιρέσεων. Όλες οι μεγάλες αιρέσεις στην ιστορία της Εκκλησίας είχαν επιτεθεί σε ένα συγκεκριμένο άρθρο πίστης. Ο μοντερνισμός, ωστόσο, επιτέθηκε σε κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες: αμφισβήτησε την ίδια την πηγή και τη βεβαιότητα της αποκαλυφθείσας αλήθειας.
Δεδομένου ότι η ίδια η Αποκάλυψη υπόκειται στην μεταβαλλόμενη φύση της ανθρώπινης εμπειρίας, κανένα δόγμα δεν παραμένει οριστικά ασφαλές. Όλα γίνονται ευάλωτα σε επανερμηνεία. Όλα γίνονται διαπραγματεύσιμα.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας την ονόμασε «σύνθεση όλων των αιρέσεων».
Και δεν υπερέβαλε. Ήταν ο Ανώτατος Ποιμένας της Εκκλησίας που προειδοποιούσε τους πιστούς ότι είχε προκύψει ένα σφάλμα που απειλούσε όχι μόνο ένα συγκεκριμένο δόγμα, αλλά και το ίδιο το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται κάθε δόγμα.
Έχοντας επίγνωση της σοβαρότητας αυτού του κινδύνου, ο Άγιος Πίος Ι΄ υιοθέτησε ένα εξαιρετικό μέτρο.
Το 1910, μόλις τρία χρόνια μετά την έκδοση του Pascendi Domini Gregis , επέβαλε τον « Όρκο του Αντιμοντερνισμού ».
Ιερείς, επίσκοποι, καθηγητές θεολογίας, καθηγητές σεμιναρίων και όσοι ήταν επιφορτισμένοι με τη διδασκαλία της καθολικής πίστης ήταν υποχρεωμένοι να ορκιστούν δημόσια ότι θα απορρίψουν τις αρχές του μοντερνισμού και θα φυλάξουν πιστά το δόγμα που μεταδόθηκε από τους Αποστόλους.
Αυτό δεν ήταν ένα προσωρινό πειθαρχικό μέτρο. Εκδήλωνε την πεποίθηση ότι ο μοντερνισμός αποτελούσε μια διαρκή απειλή για τη ζωή της Εκκλησίας. Αυτό το ιστορικό γεγονός είναι σημαντικό επειδή μας υπενθυμίζει πόσο σοβαρά πήρε κάποτε η Εκκλησία αυτή την απειλή.
Κάθε Καθολικός ιερέας που χειροτονήθηκε μεταξύ 1910 και 1967 ήταν υποχρεωμένος να δώσει αυτόν τον όρκο. Κατά συνέπεια, με σπάνιες εξαιρέσεις, όλοι οι επίσκοποι, οι καρδινάλιοι και οι ειδικοί θεολόγοι που συμμετείχαν στη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο είχαν δώσει τον Όρκο του Αντιμοντερνισμού κατά τη διάρκεια της ιερατικής τους ζωής.
Αυτό το γεγονός θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε: εγείρει σημαντικά ερωτήματα που αξίζουν προσεκτική σκέψη.
Πώς θα έπρεπε αυτοί οι επίσκοποι να είχαν ερμηνεύσει τον όρκο που είχαν δώσει, συμμετέχοντας σε μια σύνοδο που υποστήριζε μια νέα σχέση μεταξύ της Εκκλησίας και του σύγχρονου κόσμου;
Πώς θα μπορούσαν να συμβιβαστούν οι ασυμβίβαστες προειδοποιήσεις του Αγίου Πίου Ι΄ κατά του μοντερνισμού με την επιθυμία της Συνόδου για μεγαλύτερη εμπλοκή με τη σύγχρονη κοινωνία;
Αυτά δεν είναι ερωτήματα που πρέπει να αγνοηθούν ελαφρά τη καρδία. Αξίζουν να εξεταστούν προσεκτικά, ειλικρινά και με προσευχή.
Η Εκκλησία βρισκόταν πάντα σε σχέση με τον κόσμο. Από την εποχή των Αποστόλων, οι Χριστιανοί έχουν κηρύξει το Ευαγγέλιο σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές. Ο ευαγγελισμός συνεπάγεται απαραίτητα διάλογο. Αλλά ο διάλογος δεν σήμαινε ποτέ να επιτρέπεται στον κόσμο να καθορίζει το περιεχόμενο της θείας Αποκάλυψης.
Η αποστολή της Εκκλησίας δεν είναι να προσαρμόζει την αποκαλυπτόμενη αλήθεια στις εποχές. Η αποστολή της Εκκλησίας είναι να οδηγεί κάθε εποχή να αντιμετωπίσει τον Ιησού Χριστό.
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ της διακήρυξης του Ευαγγελίου στον κόσμο και της δυνατότητας στον κόσμο να γίνει ο κανόνας με τον οποίο ερμηνεύεται το Ευαγγέλιο. Αυτή η διάκριση, πιστεύω, βρίσκεται στην καρδιά της κρίσης που όλοι βλέπουμε σήμερα.
Και σε αυτό το σημείο πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά για τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο. Διέφερε από τις προηγούμενες συνόδους σε ένα σημαντικό σημείο. Δεν όρισε νέα δόγματα ούτε εξέφρασε νέα αναθέματα κατά της αίρεσης. Παρουσιάστηκε ως πρωτίστως ποιμαντικής φύσης: ο δηλωμένος στόχος της ήταν να παρουσιάσει τις διαχρονικές αλήθειες της καθολικής πίστης με τρόπο πιο προσιτό στον σύγχρονο κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιθυμία της Εκκλησίας να διακηρύξει το Ευαγγέλιο σε κάθε γενιά. Αυτή ήταν πάντα η αποστολή της.
Το ερώτημα που έχουμε ενώπιόν μας είναι διαφορετικό: Μπορεί η Εκκλησία να συνάψει μια σχέση με τον σύγχρονο κόσμο χωρίς να υιοθετήσει τις προϋποθέσεις του;
Αυτό το ερώτημα είναι πιο επείγον σήμερα από ποτέ.
Ένα από τα βασικά έγγραφα της Συνόδου, το Gaudium et Spes -το Ποιμαντικό Σύνταγμα για την Εκκλησία στον Σύγχρονο Κόσμο- προσέφερε ένα όραμα για τη σχέση της Εκκλησίας με τη σύγχρονη κοινωνία που έχει επηρεάσει βαθιά την καθολική ζωή τις τελευταίες έξι δεκαετίες. Πολλοί το είδαν αυτό ως θετική εξέλιξη. Άλλοι εξέφρασαν σοβαρές ανησυχίες ότι ορισμένες διατυπώσεις είχαν ερμηνευτεί με τρόπο που ξεπερνούσε τον γνήσιο διάλογο και ταίριαζε στο πνεύμα της εποχής.
Αυτές οι ανησυχίες δεν μπορούν απλώς να αγνοηθούν. Αξίζουν σοβαρής προσοχής, ακριβώς επειδή ο Άγιος Πίος Ι΄ μας προειδοποίησε ότι ο μοντερνισμός συχνά εισχωρεί σταδιακά στην Εκκλησία, ντυμένος με γλώσσα που φαίνεται απόλυτα λογική.
Στα χρόνια μετά τη Σύνοδο, ο Καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτσινγκερ , ο οποίος αργότερα έγινε Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ , έκανε μια εκπληκτική δήλωση.
Μιλώντας για το Gaudium et Spes , υποστήριξε ότι αυτό το έγγραφο αποτελούσε κατά μία έννοια ένα « αντι-Συλλαβικό Πρόγραμμα »(«contro-Syllabus»),, μια προσπάθεια συμφιλίωσης μεταξύ της Εκκλησίας και της σύγχρονης εποχής, μετά τις οξείες συγκρούσεις του 19ου αιώνα.
Αν ρωτήσετε τον μέσο Καθολικό τι είναι ο μοντερνισμός, πολλοί δεν θα ξέρουν τι να πουν. Αν τους ρωτήσετε πότε άκουσαν τελευταία φορά ένα κήρυγμα για αυτό το θέμα, πολλοί θα απαντήσουν: «ποτέ».
Ωστόσο, υπήρξε μια εποχή που η Εκκλησία θεωρούσε τον μοντερνισμό τόσο σοβαρό κίνδυνο που ο Πάπας Άγιος Πίος Ι΄ αφιέρωσε μια ολόκληρη εγκύκλιο σε αυτόν για να τον καταδικάσει. Το 1907, στο Pascendi Dominici Gregis , ονόμασε τον μοντερνισμό «σύνθεση όλων των αιρέσεων». Αυτές είναι εξαιρετικές λέξεις. Οι πάπες δεν χρησιμοποιούν αυτή τη γλώσσα ελαφρά τη καρδία.
Αν ο Άγιος Πίος Ι΄ πίστευε ότι ο μοντερνισμός ήταν η σύνθεση όλων των αιρέσεων, προκύπτει φυσικά ένα ερώτημα: Τι συνέβη;
Μήπως ο μοντερνισμός απλώς εξαφανίστηκε; Ή μήπως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι προειδοποιήσεις της ίδιας της Εκκλησίας έχουν σε μεγάλο βαθμό ξεθωριάσει από τη μνήμη;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα ήθελα να διερευνήσω μαζί σας σήμερα.
Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορική συζήτηση. Δεν πρόκειται για ακαδημαϊκή άσκηση. Πιστεύω ότι αυτό το ερώτημα αγγίζει την καρδιά της κρίσης που βιώνουμε στην Εκκλησία.
Πριν μπορέσουμε να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε σήμερα, πρέπει να καταλάβουμε τι είναι πραγματικά ο μοντερνισμός.
Πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι ο μοντερνισμός συνίσταται απλώς στο να κάνει την Εκκλησία πιο σύγχρονη, στη χρήση σύγχρονης γλώσσας ή στην προσαρμογή ορισμένων ποιμαντικών προσεγγίσεων.
Αυτό δεν είναι που καταδίκασε ο Πάπας Άγιος Πίος Ι΄. Ο μοντερνισμός πηγαίνει πολύ παραπέρα. Είναι ένας τρόπος σκέψης. Είναι μια νοοτροπία. Είναι ένας τρόπος να βλέπουμε την ίδια την Αποκάλυψη.
Αντί να ξεκινά με το ερώτημα «Τι έχει αποκαλύψει ο Θεός;», ο μοντερνισμός σταδιακά κινείται προς το ερώτημα «Τι μπορεί να αποδεχτεί ο σύγχρονος άνθρωπος;» Αντί να αξιολογεί τον κόσμο με βάση την αμετάβλητη αλήθεια του Χριστού, αρχίζει να αξιολογεί την αποκαλυφθείσα αλήθεια με βάση τις μεταβαλλόμενες προϋποθέσεις του κόσμου. Γι' αυτό ο μοντερνισμός είναι τόσο επικίνδυνος.
Δεν είναι απλώς ένα δογματικό λάθος ανάμεσα σε πολλά. Αντίθετα, γίνεται μια αρχή με την οποία πρέπει να ερμηνεύεται κάθε δόγμα.
Γι' αυτό ο Άγιος Πίος Ι΄ τον ονόμασε «σύνθεση όλων των αιρέσεων».
Όλες οι προηγούμενες αιρέσεις επιτέθηκαν σε μια συγκεκριμένη αλήθεια που αποκάλυψε ο Θεός. Ο μοντερνισμός επιτίθεται στο ίδιο το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται η αποκαλυφθείσα αλήθεια.
Μετατοπίζει διακριτικά το κέντρο βάρους της θείας Αποκάλυψης προς την ανθρώπινη εμπειρία, την ιστορική εξέλιξη και τον σύγχρονο πολιτισμό.
Ωστόσο, εμείς ως Καθολικοί γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι «ο ίδιος χθες, σήμερα και στους αιώνες». Η αλήθεια δεν εξελίσσεται. Ο Θεός δεν αλλάζει. Η Θεία Αποκάλυψη δεν καθίσταται παρωχημένη επειδή ο πολιτισμός αλλάζει.
Η Αγία Γραφή μας υπενθυμίζει πολύ καθαρά: « Διότι η σοφία αυτού του κόσμου είναι ανοησία για τον Θεό ». Αυτά τα λόγια του Αγίου Παύλου είναι τόσο αληθινά σήμερα όσο ήταν και όταν γράφτηκαν.
Ομοίως, στην Επιστολή προς Ρωμαίους διαβάζουμε: « Μη συμμορφώνεστε με τον αιώνα τούτο, αλλά μεταμορφώνεστε δια της ανακαινίσεως του νοός σας ».
Σημειώστε καλά το νόημα του κινήματος: η Εκκλησία καλείται να μεταμορφώσει τον κόσμο· ποτέ δεν καλείται να αφήσει τον εαυτό της να μεταμορφωθεί από τον κόσμο.
Αυτή η διάκριση είναι το κέντρο του στοχασμού μας.
Πολύ πριν από το 1907, οι σπόροι του μοντερνισμού άρχισαν να βλασταίνουν στους θεολογικούς κύκλους. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, εμφανίστηκαν διάφορες ιδέες που επεδίωκαν να επανερμηνεύσουν την καθολική πίστη μέσα από το πρίσμα της σύγχρονης φιλοσοφίας, της ιστορικής κριτικής, του ορθολογισμού και της φιλελεύθερης σκέψης.
Ο Πάπας Πίος Θ΄ είχε προειδοποιήσει ενάντια σε αυτές τις τάσεις· αλλά ήταν ο Άγιος Πίος Ι΄ που κατάλαβε ότι αυτές οι ιδέες δεν ήταν μεμονωμένα σφάλματα. Αποτελούσαν ένα ολόκληρο σύστημα, μοιράζονταν το ίδιο πνεύμα. Και αυτό το πνεύμα ονόμασε «μοντερνισμό».
Στο Pascendi Dominici Gregis , ο Άγιος Πίος Ι΄ ανέλυσε προσεκτικά αυτό το σύστημα πριν το καταδικάσει. Προς το τέλος της εγκυκλίου, προέβλεψε τις επικρίσεις εκείνων που θα τον κατηγορούσαν ότι είχε αφιερώσει πολύ χρόνο στην εξήγηση της μοντερνιστικής σκέψης.
Η απάντησή του είναι κρίσιμη: εξήγησε ότι ήταν απαραίτητο να αποκαλυφθεί πλήρως ο μοντερνισμός επειδή τα λάθη του συχνά κρύβονταν κάτω από φαινομενικά ορθόδοξη γλώσσα, αδειάζοντας σταδιακά την παραδοσιακή διδασκαλία από το νόημά της.
Αυτές οι λέξεις ίσως αξίζουν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή σήμερα από ό,τι το 1907.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του μοντερνισμού, μάλιστα, είναι ότι σπάνια εκδηλώνεται ανοιχτά. Συχνά χρησιμοποιεί τη γλώσσα του Καθολικισμού, αλλοιώνοντας σιωπηλά το βαθύ του νόημα.
Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο Άγιος Πίος Ι΄ θεωρούσε τον κίνδυνο τόσο σοβαρό.
Καταλάβαινε ότι ο μοντερνισμός δεν παρουσιάζεται γενικά ως σαφής απόρριψη της καθολικής πίστης. Συνήθως δεν ξεκινάει αρνούμενος τη θεότητα του Χριστού, απορρίπτοντας τα μυστήρια ή αποκηρύσσοντας ανοιχτά την εξουσία της Εκκλησίας. Αντίθετα, λειτουργεί πιο διακριτικά. Επιδιώκει να επανερμηνεύσει την πίστη εκ των έσω. Διατηρεί οικεία γλώσσα, ενώ σταδιακά τροποποιεί το νόημά της. Πρότεινε ότι η διδασκαλία πρέπει να αναπτύσσεται με τέτοιο τρόπο ώστε να προσαρμόζεται προοδευτικά στη σκέψη κάθε διαδοχικής εποχής.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο μοντερνισμός έχει συχνά περιγραφεί όχι μόνο ως ένα σύνολο λαθών, αλλά ως ένας τρόπος σκέψης - μια πνευματική συνήθεια που τοποθετεί την κρίση του σύγχρονου κόσμου πάνω από την αμετάβλητη αλήθεια που αποκάλυψε ο Θεός.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Άγιος Πίος Ι΄ πίστευε ότι κατείχε, ας πούμε, «το αίμα και την ουσία» όλων των προηγούμενων αιρέσεων. Όλες οι μεγάλες αιρέσεις στην ιστορία της Εκκλησίας είχαν επιτεθεί σε ένα συγκεκριμένο άρθρο πίστης. Ο μοντερνισμός, ωστόσο, επιτέθηκε σε κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες: αμφισβήτησε την ίδια την πηγή και τη βεβαιότητα της αποκαλυφθείσας αλήθειας.
Δεδομένου ότι η ίδια η Αποκάλυψη υπόκειται στην μεταβαλλόμενη φύση της ανθρώπινης εμπειρίας, κανένα δόγμα δεν παραμένει οριστικά ασφαλές. Όλα γίνονται ευάλωτα σε επανερμηνεία. Όλα γίνονται διαπραγματεύσιμα.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας την ονόμασε «σύνθεση όλων των αιρέσεων».
Και δεν υπερέβαλε. Ήταν ο Ανώτατος Ποιμένας της Εκκλησίας που προειδοποιούσε τους πιστούς ότι είχε προκύψει ένα σφάλμα που απειλούσε όχι μόνο ένα συγκεκριμένο δόγμα, αλλά και το ίδιο το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται κάθε δόγμα.
Έχοντας επίγνωση της σοβαρότητας αυτού του κινδύνου, ο Άγιος Πίος Ι΄ υιοθέτησε ένα εξαιρετικό μέτρο.
Το 1910, μόλις τρία χρόνια μετά την έκδοση του Pascendi Domini Gregis , επέβαλε τον « Όρκο του Αντιμοντερνισμού ».
Ιερείς, επίσκοποι, καθηγητές θεολογίας, καθηγητές σεμιναρίων και όσοι ήταν επιφορτισμένοι με τη διδασκαλία της καθολικής πίστης ήταν υποχρεωμένοι να ορκιστούν δημόσια ότι θα απορρίψουν τις αρχές του μοντερνισμού και θα φυλάξουν πιστά το δόγμα που μεταδόθηκε από τους Αποστόλους.
Αυτό δεν ήταν ένα προσωρινό πειθαρχικό μέτρο. Εκδήλωνε την πεποίθηση ότι ο μοντερνισμός αποτελούσε μια διαρκή απειλή για τη ζωή της Εκκλησίας. Αυτό το ιστορικό γεγονός είναι σημαντικό επειδή μας υπενθυμίζει πόσο σοβαρά πήρε κάποτε η Εκκλησία αυτή την απειλή.
Κάθε Καθολικός ιερέας που χειροτονήθηκε μεταξύ 1910 και 1967 ήταν υποχρεωμένος να δώσει αυτόν τον όρκο. Κατά συνέπεια, με σπάνιες εξαιρέσεις, όλοι οι επίσκοποι, οι καρδινάλιοι και οι ειδικοί θεολόγοι που συμμετείχαν στη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο είχαν δώσει τον Όρκο του Αντιμοντερνισμού κατά τη διάρκεια της ιερατικής τους ζωής.
Αυτό το γεγονός θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε: εγείρει σημαντικά ερωτήματα που αξίζουν προσεκτική σκέψη.
Πώς θα έπρεπε αυτοί οι επίσκοποι να είχαν ερμηνεύσει τον όρκο που είχαν δώσει, συμμετέχοντας σε μια σύνοδο που υποστήριζε μια νέα σχέση μεταξύ της Εκκλησίας και του σύγχρονου κόσμου;
Πώς θα μπορούσαν να συμβιβαστούν οι ασυμβίβαστες προειδοποιήσεις του Αγίου Πίου Ι΄ κατά του μοντερνισμού με την επιθυμία της Συνόδου για μεγαλύτερη εμπλοκή με τη σύγχρονη κοινωνία;
Αυτά δεν είναι ερωτήματα που πρέπει να αγνοηθούν ελαφρά τη καρδία. Αξίζουν να εξεταστούν προσεκτικά, ειλικρινά και με προσευχή.
Η Εκκλησία βρισκόταν πάντα σε σχέση με τον κόσμο. Από την εποχή των Αποστόλων, οι Χριστιανοί έχουν κηρύξει το Ευαγγέλιο σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές. Ο ευαγγελισμός συνεπάγεται απαραίτητα διάλογο. Αλλά ο διάλογος δεν σήμαινε ποτέ να επιτρέπεται στον κόσμο να καθορίζει το περιεχόμενο της θείας Αποκάλυψης.
Η αποστολή της Εκκλησίας δεν είναι να προσαρμόζει την αποκαλυπτόμενη αλήθεια στις εποχές. Η αποστολή της Εκκλησίας είναι να οδηγεί κάθε εποχή να αντιμετωπίσει τον Ιησού Χριστό.
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ της διακήρυξης του Ευαγγελίου στον κόσμο και της δυνατότητας στον κόσμο να γίνει ο κανόνας με τον οποίο ερμηνεύεται το Ευαγγέλιο. Αυτή η διάκριση, πιστεύω, βρίσκεται στην καρδιά της κρίσης που όλοι βλέπουμε σήμερα.
Και σε αυτό το σημείο πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά για τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο. Διέφερε από τις προηγούμενες συνόδους σε ένα σημαντικό σημείο. Δεν όρισε νέα δόγματα ούτε εξέφρασε νέα αναθέματα κατά της αίρεσης. Παρουσιάστηκε ως πρωτίστως ποιμαντικής φύσης: ο δηλωμένος στόχος της ήταν να παρουσιάσει τις διαχρονικές αλήθειες της καθολικής πίστης με τρόπο πιο προσιτό στον σύγχρονο κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιθυμία της Εκκλησίας να διακηρύξει το Ευαγγέλιο σε κάθε γενιά. Αυτή ήταν πάντα η αποστολή της.
Το ερώτημα που έχουμε ενώπιόν μας είναι διαφορετικό: Μπορεί η Εκκλησία να συνάψει μια σχέση με τον σύγχρονο κόσμο χωρίς να υιοθετήσει τις προϋποθέσεις του;
Αυτό το ερώτημα είναι πιο επείγον σήμερα από ποτέ.
Ένα από τα βασικά έγγραφα της Συνόδου, το Gaudium et Spes -το Ποιμαντικό Σύνταγμα για την Εκκλησία στον Σύγχρονο Κόσμο- προσέφερε ένα όραμα για τη σχέση της Εκκλησίας με τη σύγχρονη κοινωνία που έχει επηρεάσει βαθιά την καθολική ζωή τις τελευταίες έξι δεκαετίες. Πολλοί το είδαν αυτό ως θετική εξέλιξη. Άλλοι εξέφρασαν σοβαρές ανησυχίες ότι ορισμένες διατυπώσεις είχαν ερμηνευτεί με τρόπο που ξεπερνούσε τον γνήσιο διάλογο και ταίριαζε στο πνεύμα της εποχής.
Αυτές οι ανησυχίες δεν μπορούν απλώς να αγνοηθούν. Αξίζουν σοβαρής προσοχής, ακριβώς επειδή ο Άγιος Πίος Ι΄ μας προειδοποίησε ότι ο μοντερνισμός συχνά εισχωρεί σταδιακά στην Εκκλησία, ντυμένος με γλώσσα που φαίνεται απόλυτα λογική.
Στα χρόνια μετά τη Σύνοδο, ο Καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτσινγκερ , ο οποίος αργότερα έγινε Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ , έκανε μια εκπληκτική δήλωση.
Μιλώντας για το Gaudium et Spes , υποστήριξε ότι αυτό το έγγραφο αποτελούσε κατά μία έννοια ένα « αντι-Συλλαβικό Πρόγραμμα »(«contro-Syllabus»),, μια προσπάθεια συμφιλίωσης μεταξύ της Εκκλησίας και της σύγχρονης εποχής, μετά τις οξείες συγκρούσεις του 19ου αιώνα.
Αυτά τα λόγια έχουν προκαλέσει πολλές συζητήσεις. Για μένα, εγείρουν επίσης ένα αναπόφευκτο ερώτημα.
Αν η Εκκλησία είχε προηγουμένως προειδοποιήσει τόσο έντονα για τους κινδύνους του φιλελευθερισμού, του ορθολογισμού και του πνεύματος της εποχής - προειδοποιήσεις που βρίσκονται ιδιαίτερα στις διδασκαλίες του Ευλογημένου Πίου Θ΄ και του Αγίου Πίου Ι΄ - τι ακριβώς υπήρχε για να συμφιλιωθεί;
Μήπως οι ανησυχίες που είχαν προκαλέσει αυτές τις σοβαρές προειδοποιήσεις δεν ίσχυαν πλέον; Είχαν εξαφανιστεί με κάποιο τρόπο οι κίνδυνοι; Ή μήπως η Εκκλησία είχε απλώς υιοθετήσει μια διαφορετική ποιμαντική προσέγγιση διατηρώντας παράλληλα αυτές τις προηγούμενες προειδοποιήσεις πλήρως άθικτες;
Αυτά τα ερωτήματα αξίζουν στοχαστικές απαντήσεις.
Αργότερα, ο Καρδινάλιος Ράτσινγκερ θα πρότεινε αυτό που τώρα ονομάζεται « ερμηνευτική της συνέχειας».Ήταν πεπεισμένος ότι η Δεύτερη Βατικανή Σύνοδος θα έπρεπε πάντα να ερμηνεύεται σε συνέχεια με την προηγούμενη διδασκαλία της Εκκλησίας και ποτέ ως ρήξη με το παρελθόν.
Αυτή η αρχή είναι σημαντική: κάθε Καθολικός θα έπρεπε να επιθυμεί τη συνέχεια με τη συνεχή διδασκαλία της Εκκλησίας. Ωστόσο, πολλοί πιστοί Καθολικοί συνεχίζουν να θέτουν ένα εύλογο ερώτημα.
Εάν ο μοντερνισμός παραμένει «η σύνθεση όλων των αιρέσεων», όπως δήλωσε ο Άγιος Πίος Ι΄, πώς πρέπει οι Καθολικοί να κατανοήσουν αποσπάσματα που συχνά έχουν ερμηνευτεί ως ενθαρρυντικά για όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα στις προϋποθέσεις και τις αξίες του σύγχρονου κόσμου;
Εάν υπάρχει συνέχεια, θα πρέπει να είναι δυνατό να αποδειχθεί με σαφήνεια. Εάν υπάρχει αρμονία, θα πρέπει να είναι ορατή όχι μόνο στη θεωρία, αλλά και στην πράξη.
Δυστυχώς, όταν εξετάζουμε τη ζωή της Εκκλησίας κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν τη Σύνοδο, πολλοί Καθολικοί δεν βλέπουν μεγαλύτερη σαφήνεια, αλλά μεγαλύτερη σύγχυση. Έχουμε γίνει μάρτυρες σύγχυσης σε θέματα δόγματος· σύγχυσης σε θέματα ηθικής· σύγχυσης σχετικά με τη θεία λειτουργία· σύγχυσης σχετικά με τη μοναδικότητα της καθολικής πίστης· σύγχυσης σχετικά με την αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.
Είτε κάποιος αποδίδει αυτή τη σύγχυση σε παρερμηνείες της Συνόδου, είτε σε καταχρήσεις που διαπράχθηκαν στο όνομά της, είτε στην ποιμαντική γλώσσα της ίδιας της Συνόδου, η σύγχυση είναι ειλικρινά αδιαμφισβήτητη.
Και αυτό με φέρνει σε αυτό που πιστεύω ότι είναι το πιο σημαντικό σημείο αυτού του στοχασμού.
Η Εκκλησία δεν έχει ποτέ αποσύρει επίσημα την καταδίκη του μοντερνισμού που εξέδωσε ο Άγιος Πίος Ι΄. Κανένας Πάπας δεν έχει καταργήσει τον Pascendi Diminici Gregis . Κανένας Πάπας δεν έχει δηλώσει ότι ο μοντερνισμός δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο. Κανένας Πάπας δεν έχει ισχυριστεί ότι ο Όρκος του Αντιμοντερνισμού βασίζεται σε μια παρανόηση της πίστης.
Η καταδίκη παραμένει αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας και της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Ωστόσο, στην πράξη, φαίνεται να έχει εξαφανιστεί σε μεγάλο βαθμό από τη συνείδησή μας.
Σχεδόν ποτέ δεν κηρύττεται. Σπάνια διδάσκεται. Πολλοί Καθολικοί δεν έχουν καν ακούσει γι' αυτήν. Αυτό φαίνεται να αποκαλύπτει κάτι πολύ σοβαρό.
Αυτό είναι που ένας σεβαστός Καθολικός ακαδημαϊκός περιέγραψε ως « συγκαλυμμένη εξουδετέρωση » της καταδίκης του μοντερνισμού από την Εκκλησία. Όχι μια επίσημη εξουδετέρωση, όχι μια επίσημη κατάργηση· αλλά κάτι ίσως ακόμη πιο λεπτό: μια πρακτική εξουδετέρωση λόγω αμέλειας.
Μια διδασκαλία μπορεί να παραμείνει στα κείμενα ακόμη και όταν εξαφανίζεται από τη ζωή της Εκκλησίας. Και όταν συμβαίνει αυτό, η επιρροή της ουσιαστικά εξαφανίζεται, ακόμη και αν κανείς δεν την έχει αρνηθεί επίσημα.
Και αυτό μας φέρνει στην τρέχουσα κατάσταση.
Τους τελευταίους μήνες, ο Άγιος Πατέρας μας, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ , ξεκίνησε μια σειρά ομιλιών ενθαρρύνοντας τους Καθολικούς σε όλο τον κόσμο να μελετήσουν πιο βαθιά τα έγγραφα της Δεύτερης Βατικανού Συνόδου και να επαναπροσεγγίσουν την πορεία που ακολούθησε η Εκκλησία. Έχει μιλήσει για την ανάγκη να επιτραπεί στις διδασκαλίες της Συνόδου να συνεχίσουν να εμπνέουν τη ζωή και την αποστολή της Εκκλησίας.
Ως Καθολικοί, πρέπει πάντα να προσευχόμαστε για τον Άγιο Πατέρα. πρέπει να ελπίζουμε ότι θα καταφέρει να οδηγήσει πιστά την Εκκλησία στον Ιησού Χριστό.
Κάθε Πάπας φέρει ένα τεράστιο βάρος και κάθε Πάπας αξίζει τις προσευχές μας.
Αλλά ακριβώς επειδή αγαπώ την Εκκλησία και προσεύχομαι για τον Άγιο Πατέρα κάθε μέρα, πιστεύω επίσης ότι μερικές φορές πρέπει να τίθενται δύσκολα ερωτήματα.
Εάν η καταδίκη του μοντερνισμού από την Εκκλησία παραμένει σε ισχύ, γιατί φαίνεται να λαμβάνει τόσο λίγη προσοχή σήμερα;
Αν ο Άγιος Πίος Ι΄ θεωρούσε τον μοντερνισμό τη σύνθεση όλων των αιρέσεων, γιατί αυτή η προειδοποίηση έχει γίνει σχεδόν αόρατη στη ζωή της Εκκλησίας;
Αν η Εκκλησία ενθαρρύνει μια ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή με τον σύγχρονο κόσμο, πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι μια τέτοια εμπλοκή δεν θα γίνει ποτέ προσαρμογή στο πνεύμα της εποχής;
Αυτά τα ερωτήματα δεν προκύπτουν από την ανυπακοή, αλλά από την αγάπη για την Εκκλησία.
Σε όλη την ιστορία της, η Εκκλησία χρειαζόταν πάντα θαρραλέους άνδρες και γυναίκες, έτοιμους να αναρωτηθούν αν παραμένουμε πιστοί σε αυτό που μας μεταδόθηκε από τους Αποστόλους. Η κατάθεση της πίστης δεν ανήκει σε κανέναν Πάπα, δεν ανήκει σε κανέναν επίσκοπο, δεν ανήκει σε κανέναν θεολόγο· ανήκει στον Ιησού Χριστό. Η Εκκλησία είναι ο φύλακάς της, όχι ο συγγραφέας της.
Γι' αυτό κάθε γενιά -συμπεριλαμβανομένης της δικής μας- κρίνεται με το κριτήριο της κατάθεσης της πίστης, και όχι το αντίστροφο.
Ο φόβος μου είναι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο όπου η γλώσσα του διαλόγου πολύ συχνά έχει επισκιάσει αυτή της μεταστροφής. Σίγουρα, ο αυθεντικός διάλογος έχει τη θέση του. Μιλάμε με τους άλλους επειδή επιθυμούμε τη σωτηρία τους. Τους ακούμε για να τους κηρύξουμε καλύτερα τον Χριστό.
Αλλά ο διάλογος δεν μπορεί ποτέ να γίνει αυτοσκοπός. Η Εκκλησία δεν υπάρχει απλώς για να συνοδεύει τον κόσμο· υπάρχει για να καλεί τον κόσμο σε μετάνοια, σε πίστη και σε αιώνια ζωή εν Ιησού Χριστώ.
Υπάρχει μια βαθιά διαφορά μεταξύ του να αγαπάμε τον κόσμο αρκετά ώστε να τον ευαγγελιζόμαστε και του να αγαπάμε την επιδοκιμασία του κόσμου τόσο πολύ που διστάζουμε να διακηρύξουμε δύσκολες αλήθειες.
Αυτή η διάκριση είναι απαραίτητη.
Πιστεύω ότι ένας από τους μεγάλους πειρασμούς της εποχής μας είναι να αναζητούμε την ειρήνη με το πνεύμα του αιώνα. Ωστόσο, η Αγία Γραφή μας προειδοποιεί επανειλημμένα ενάντια σε αυτόν τον πειρασμό. Ο Άγιος Παύλος μας λέει ξεκάθαρα ότι « η σοφία αυτού του κόσμου είναι μωρία ενώπιον του Θεού ». Δεν μας λέει ότι η σοφία αυτού του κόσμου απλώς χρειάζεται να βελτιωθεί. Δεν μας λέει ότι απλώς χρειάζεται να τελειοποιηθεί. μας λέει ότι είναι μωρία ενώπιον του Θεού.
Ο ίδιος ο Κύριός μας μας είπε: « Αν ο κόσμος σας μισεί, να ξέρετε ότι με μίσησε πριν από εσάς ».
Η Εκκλησία δεν έχει μετρήσει ποτέ την πιστότητά της με τα χειροκροτήματα του κόσμου. Την έχει μετρήσει με την πιστότητά της στον Χριστό.
Γι' αυτό πιστεύω ότι πρέπει να βρούμε το θάρρος να μιλήσουμε ξανά για τον μοντερνισμό, όχι ως ένα υπόλειμμα των αρχών του εικοστού αιώνα, αλλά ως έναν ζωντανό κίνδυνο που η Εκκλησία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σήμερα.
Αν δεν αναγνωρίζουμε πλέον αυτόν τον κίνδυνο, δεν μπορούμε πλέον να του αντισταθούμε.
Αν δεν διδάσκουμε πλέον αυτά που δίδαξε τόσο έντονα ο Άγιος Πίος Ι΄, οι μελλοντικές γενιές δεν θα γνωρίζουν καν ότι δόθηκε μια τέτοια προειδοποίηση.
Και αυτό θα ήταν μια τραγωδία.
Η προσευχή μου δεν είναι να επιστρέψουμε σε μια συγκεκριμένη δεκαετία της ιστορίας, αλλά να επιστρέψουμε στην αέναη σοφία της Εκκλησίας· στη σοφία της Αγίας Γραφής, της Ιεράς Παράδοσης, των Πατέρων, των Διδασκάλων της Εκκλησίας, των αγίων και του αέναου Μαγιστέριου που έχει διαφυλάξει πιστά την παρακαταθήκη της πίστης ανά τους αιώνες.
Αυτό δεν σημαίνει να κοιτάμε πίσω· σημαίνει να παραμένουμε ριζωμένοι.
Ένα δέντρο του οποίου οι ρίζες έχουν κοπεί δεν ζει πλέον· πεθαίνει. Η Εκκλησία πρέπει πάντα να παραμένει ριζωμένη στον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και στην αιωνιότητα.
Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ζούμε σε μια ασυνήθιστη εποχή. Παντού γύρω μας, βλέπουμε έθνη σε αναταραχή, οικογένειες υπό επίθεση, σύγχυση σχετικά με τις πιο βασικές αλήθειες της ανθρώπινης φύσης, επιθέσεις στην ιερότητα της ζωής, επιθέσεις στον γάμο και την οικογένεια και αυξανόμενη εχθρότητα προς το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Σε μια τέτοια εποχή, η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι αβέβαιη για την ταυτότητά της. Δεν μπορεί να χάσει την πίστη του στις διαχρονικές αλήθειες που του εμπιστεύτηκε ο Χριστός. Δεν μπορεί να ξεχάσει τις σοβαρές νουθεσίες εκείνων που έφυγαν πριν από εμάς.
Ο Άγιος Πίος Ι΄ δεν καταδίκασε τον μοντερνισμό επειδή φοβόταν την πρόοδο. Τον καταδίκασε επειδή αγαπούσε τον Ιησού Χριστό, επειδή αγαπούσε την Εκκλησία Του, επειδή αγαπούσε την αλήθεια. Καταλάβαινε ότι κάθε φορά που το πνεύμα του αιώνα αρχίζει να αντικαθιστά το πνεύμα του Χριστού, οι πιστοί βρίσκονται σε μεγάλο πνευματικό κίνδυνο. Αυτή η προειδοποίηση του Αγίου Πίου Ι΄ δεν έχει ποτέ αποσυρθεί επίσημα, δεν έχει ποτέ καταργηθεί.
Ωστόσο, φοβάμαι ότι στην πράξη έχει πολύ συχνά ξεχαστεί.
Πιστεύω ότι βιώνουμε αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως μια πρακτική εξουδετέρωση της καταδίκης του μοντερνισμού από την Εκκλησία, και αυτό όχι από ένα επίσημο διάταγμα, αλλά από αμέλεια, από τη σιωπή και την προοδευτική εξαφάνιση αυτού του μοντερνισμού
. Αν τα πράγματα είναι έτσι, δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί. Η σιωπή δεν έχει νικήσει ποτέ το λάθος. μόνο η αλήθεια νικάει το λάθος, μόνο ο Χριστός νικάει το λάθος.
Η απάντηση δεν είναι ο θυμός. η απάντηση δεν είναι η πικρία. η απάντηση δεν είναι η απελπισία. Η απάντηση είναι η αγιότητα. η απάντηση είναι η πιστότητα. Η απάντηση έγκειται στην επιστροφή για άλλη μια φορά στις αιώνιες διδασκαλίες της Καθολικής Εκκλησίας. Στην Αγία Γραφή, στην Ιερή Παράδοση, στους Πατέρες και τους Διδασκάλους της Εκκλησίας, στους αγίους και στο αιώνιο Μαγιστέριο που έχει μεταδώσει πιστά την παρακαταθήκη της πίστης από γενιά σε γενιά.
Η Εκκλησία δεν χρειάζεται να επανεφεύρει τον εαυτό της. Πρέπει να θυμάται ποια είναι. Είναι το Μυστικό Σώμα του Χριστού, είναι ο φύλακας της θείας Αποκάλυψης. Καλείται να αγιάσει τον κόσμο, όχι να αγιαστεί από αυτόν.
Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, σας ζητώ τρία πράγματα.
Πρώτον , προσευχηθείτε. Προσευχηθείτε κάθε μέρα για τον Άγιο Πατέρα. Προσευχηθείτε για όλους τους επισκόπους, ιερείς, διακόνους και θρησκευτικούς. Φέρουν τεράστιες ευθύνες και χρειάζονται τη χάρη του Θεού περισσότερο από ποτέ.
Δεύτερον , μελετήστε την πίστη σας. Διαβάστε την Αγία Γραφή, διαβάστε την Κατήχηση, διαβάστε τους Pascendi Dominici Gregis , διαβάστε τις μεγάλες παπικές εγκυκλίους που έχουν καθοδηγήσει την Εκκλησία μέσα από παρελθούσες κρίσεις.
Μάθετε όχι μόνο τι διδάσκει η Εκκλησία, αλλά και γιατί το διδάσκει.
Τρίτον , μείνετε πιστοί. Μην σας διαταράσσει η σύγχυση. Μην αφήνετε την αποθάρρυνση να σας στερήσει την ελπίδα. Μην μετράτε την αλήθεια με βάση τη δημοτικότητά της ή την επιδοκιμασία του κόσμου.
Μετρήστε τα πάντα με τον Ιησού Χριστό, που είναι η Αλήθεια.
Θυμηθείτε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: « Μη συμμορφώνεστε με τον κόσμο αυτό, αλλά μεταμορφώνεστε μέσω της ανανέωσης του νοός σας».Αυτή η προτροπή είναι πιο επείγουσα σήμερα από ό,τι ήταν όταν γράφτηκε.
Το καθήκον μας δεν είναι να συμμορφώσουμε τον Χριστό με τον κόσμο· το καθήκον μας είναι να οδηγήσουμε τον κόσμο στον Ιησού Χριστό. Αυτή ήταν πάντα η αποστολή της Εκκλησίας· και αυτή παραμένει η αποστολή της Εκκλησίας· και αυτή πρέπει επίσης να είναι, με τη χάρη του Θεού, η αποστολή μας.
Είθε η Παναγία, Κάθισμα της Σοφίας, να πρεσβεύει για εμάς.
Είθε ο Άγιος Ιωσήφ, Προστάτης της Παγκόσμιας Εκκλησίας, να πρεσβεύει για εμάς.
Είθε ο Άγιος Πίος Ι΄, ο οποίος με θάρρος υπερασπίστηκε την πίστη που εμπιστεύτηκε στους Αποστόλους, να μας εξασφαλίσει τη σοφία, το θάρρος και την επιμονή που είναι απαραίτητα για να σταθούμε σταθεροί για την αλήθεια στην εποχή μας.
Είθε ο Παντοδύναμος Θεός να σας ευλογεί, να σας κρατά σταθερούς στην Καθολική πίστη και να μας οδηγεί όλους χωρίς δισταγμό στη δόξα της ουράνιας Βασιλείας Του.
Αν η Εκκλησία είχε προηγουμένως προειδοποιήσει τόσο έντονα για τους κινδύνους του φιλελευθερισμού, του ορθολογισμού και του πνεύματος της εποχής - προειδοποιήσεις που βρίσκονται ιδιαίτερα στις διδασκαλίες του Ευλογημένου Πίου Θ΄ και του Αγίου Πίου Ι΄ - τι ακριβώς υπήρχε για να συμφιλιωθεί;
Μήπως οι ανησυχίες που είχαν προκαλέσει αυτές τις σοβαρές προειδοποιήσεις δεν ίσχυαν πλέον; Είχαν εξαφανιστεί με κάποιο τρόπο οι κίνδυνοι; Ή μήπως η Εκκλησία είχε απλώς υιοθετήσει μια διαφορετική ποιμαντική προσέγγιση διατηρώντας παράλληλα αυτές τις προηγούμενες προειδοποιήσεις πλήρως άθικτες;
Αυτά τα ερωτήματα αξίζουν στοχαστικές απαντήσεις.
Αργότερα, ο Καρδινάλιος Ράτσινγκερ θα πρότεινε αυτό που τώρα ονομάζεται « ερμηνευτική της συνέχειας».Ήταν πεπεισμένος ότι η Δεύτερη Βατικανή Σύνοδος θα έπρεπε πάντα να ερμηνεύεται σε συνέχεια με την προηγούμενη διδασκαλία της Εκκλησίας και ποτέ ως ρήξη με το παρελθόν.
Αυτή η αρχή είναι σημαντική: κάθε Καθολικός θα έπρεπε να επιθυμεί τη συνέχεια με τη συνεχή διδασκαλία της Εκκλησίας. Ωστόσο, πολλοί πιστοί Καθολικοί συνεχίζουν να θέτουν ένα εύλογο ερώτημα.
Εάν ο μοντερνισμός παραμένει «η σύνθεση όλων των αιρέσεων», όπως δήλωσε ο Άγιος Πίος Ι΄, πώς πρέπει οι Καθολικοί να κατανοήσουν αποσπάσματα που συχνά έχουν ερμηνευτεί ως ενθαρρυντικά για όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα στις προϋποθέσεις και τις αξίες του σύγχρονου κόσμου;
Εάν υπάρχει συνέχεια, θα πρέπει να είναι δυνατό να αποδειχθεί με σαφήνεια. Εάν υπάρχει αρμονία, θα πρέπει να είναι ορατή όχι μόνο στη θεωρία, αλλά και στην πράξη.
Δυστυχώς, όταν εξετάζουμε τη ζωή της Εκκλησίας κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν τη Σύνοδο, πολλοί Καθολικοί δεν βλέπουν μεγαλύτερη σαφήνεια, αλλά μεγαλύτερη σύγχυση. Έχουμε γίνει μάρτυρες σύγχυσης σε θέματα δόγματος· σύγχυσης σε θέματα ηθικής· σύγχυσης σχετικά με τη θεία λειτουργία· σύγχυσης σχετικά με τη μοναδικότητα της καθολικής πίστης· σύγχυσης σχετικά με την αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο.
Είτε κάποιος αποδίδει αυτή τη σύγχυση σε παρερμηνείες της Συνόδου, είτε σε καταχρήσεις που διαπράχθηκαν στο όνομά της, είτε στην ποιμαντική γλώσσα της ίδιας της Συνόδου, η σύγχυση είναι ειλικρινά αδιαμφισβήτητη.
Και αυτό με φέρνει σε αυτό που πιστεύω ότι είναι το πιο σημαντικό σημείο αυτού του στοχασμού.
Η Εκκλησία δεν έχει ποτέ αποσύρει επίσημα την καταδίκη του μοντερνισμού που εξέδωσε ο Άγιος Πίος Ι΄. Κανένας Πάπας δεν έχει καταργήσει τον Pascendi Diminici Gregis . Κανένας Πάπας δεν έχει δηλώσει ότι ο μοντερνισμός δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο. Κανένας Πάπας δεν έχει ισχυριστεί ότι ο Όρκος του Αντιμοντερνισμού βασίζεται σε μια παρανόηση της πίστης.
Η καταδίκη παραμένει αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας και της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Ωστόσο, στην πράξη, φαίνεται να έχει εξαφανιστεί σε μεγάλο βαθμό από τη συνείδησή μας.
Σχεδόν ποτέ δεν κηρύττεται. Σπάνια διδάσκεται. Πολλοί Καθολικοί δεν έχουν καν ακούσει γι' αυτήν. Αυτό φαίνεται να αποκαλύπτει κάτι πολύ σοβαρό.
Αυτό είναι που ένας σεβαστός Καθολικός ακαδημαϊκός περιέγραψε ως « συγκαλυμμένη εξουδετέρωση » της καταδίκης του μοντερνισμού από την Εκκλησία. Όχι μια επίσημη εξουδετέρωση, όχι μια επίσημη κατάργηση· αλλά κάτι ίσως ακόμη πιο λεπτό: μια πρακτική εξουδετέρωση λόγω αμέλειας.
Μια διδασκαλία μπορεί να παραμείνει στα κείμενα ακόμη και όταν εξαφανίζεται από τη ζωή της Εκκλησίας. Και όταν συμβαίνει αυτό, η επιρροή της ουσιαστικά εξαφανίζεται, ακόμη και αν κανείς δεν την έχει αρνηθεί επίσημα.
Και αυτό μας φέρνει στην τρέχουσα κατάσταση.
Τους τελευταίους μήνες, ο Άγιος Πατέρας μας, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ , ξεκίνησε μια σειρά ομιλιών ενθαρρύνοντας τους Καθολικούς σε όλο τον κόσμο να μελετήσουν πιο βαθιά τα έγγραφα της Δεύτερης Βατικανού Συνόδου και να επαναπροσεγγίσουν την πορεία που ακολούθησε η Εκκλησία. Έχει μιλήσει για την ανάγκη να επιτραπεί στις διδασκαλίες της Συνόδου να συνεχίσουν να εμπνέουν τη ζωή και την αποστολή της Εκκλησίας.
Ως Καθολικοί, πρέπει πάντα να προσευχόμαστε για τον Άγιο Πατέρα. πρέπει να ελπίζουμε ότι θα καταφέρει να οδηγήσει πιστά την Εκκλησία στον Ιησού Χριστό.
Κάθε Πάπας φέρει ένα τεράστιο βάρος και κάθε Πάπας αξίζει τις προσευχές μας.
Αλλά ακριβώς επειδή αγαπώ την Εκκλησία και προσεύχομαι για τον Άγιο Πατέρα κάθε μέρα, πιστεύω επίσης ότι μερικές φορές πρέπει να τίθενται δύσκολα ερωτήματα.
Εάν η καταδίκη του μοντερνισμού από την Εκκλησία παραμένει σε ισχύ, γιατί φαίνεται να λαμβάνει τόσο λίγη προσοχή σήμερα;
Αν ο Άγιος Πίος Ι΄ θεωρούσε τον μοντερνισμό τη σύνθεση όλων των αιρέσεων, γιατί αυτή η προειδοποίηση έχει γίνει σχεδόν αόρατη στη ζωή της Εκκλησίας;
Αν η Εκκλησία ενθαρρύνει μια ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή με τον σύγχρονο κόσμο, πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι μια τέτοια εμπλοκή δεν θα γίνει ποτέ προσαρμογή στο πνεύμα της εποχής;
Αυτά τα ερωτήματα δεν προκύπτουν από την ανυπακοή, αλλά από την αγάπη για την Εκκλησία.
Σε όλη την ιστορία της, η Εκκλησία χρειαζόταν πάντα θαρραλέους άνδρες και γυναίκες, έτοιμους να αναρωτηθούν αν παραμένουμε πιστοί σε αυτό που μας μεταδόθηκε από τους Αποστόλους. Η κατάθεση της πίστης δεν ανήκει σε κανέναν Πάπα, δεν ανήκει σε κανέναν επίσκοπο, δεν ανήκει σε κανέναν θεολόγο· ανήκει στον Ιησού Χριστό. Η Εκκλησία είναι ο φύλακάς της, όχι ο συγγραφέας της.
Γι' αυτό κάθε γενιά -συμπεριλαμβανομένης της δικής μας- κρίνεται με το κριτήριο της κατάθεσης της πίστης, και όχι το αντίστροφο.
Ο φόβος μου είναι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο όπου η γλώσσα του διαλόγου πολύ συχνά έχει επισκιάσει αυτή της μεταστροφής. Σίγουρα, ο αυθεντικός διάλογος έχει τη θέση του. Μιλάμε με τους άλλους επειδή επιθυμούμε τη σωτηρία τους. Τους ακούμε για να τους κηρύξουμε καλύτερα τον Χριστό.
Αλλά ο διάλογος δεν μπορεί ποτέ να γίνει αυτοσκοπός. Η Εκκλησία δεν υπάρχει απλώς για να συνοδεύει τον κόσμο· υπάρχει για να καλεί τον κόσμο σε μετάνοια, σε πίστη και σε αιώνια ζωή εν Ιησού Χριστώ.
Υπάρχει μια βαθιά διαφορά μεταξύ του να αγαπάμε τον κόσμο αρκετά ώστε να τον ευαγγελιζόμαστε και του να αγαπάμε την επιδοκιμασία του κόσμου τόσο πολύ που διστάζουμε να διακηρύξουμε δύσκολες αλήθειες.
Αυτή η διάκριση είναι απαραίτητη.
Πιστεύω ότι ένας από τους μεγάλους πειρασμούς της εποχής μας είναι να αναζητούμε την ειρήνη με το πνεύμα του αιώνα. Ωστόσο, η Αγία Γραφή μας προειδοποιεί επανειλημμένα ενάντια σε αυτόν τον πειρασμό. Ο Άγιος Παύλος μας λέει ξεκάθαρα ότι « η σοφία αυτού του κόσμου είναι μωρία ενώπιον του Θεού ». Δεν μας λέει ότι η σοφία αυτού του κόσμου απλώς χρειάζεται να βελτιωθεί. Δεν μας λέει ότι απλώς χρειάζεται να τελειοποιηθεί. μας λέει ότι είναι μωρία ενώπιον του Θεού.
Ο ίδιος ο Κύριός μας μας είπε: « Αν ο κόσμος σας μισεί, να ξέρετε ότι με μίσησε πριν από εσάς ».
Η Εκκλησία δεν έχει μετρήσει ποτέ την πιστότητά της με τα χειροκροτήματα του κόσμου. Την έχει μετρήσει με την πιστότητά της στον Χριστό.
Γι' αυτό πιστεύω ότι πρέπει να βρούμε το θάρρος να μιλήσουμε ξανά για τον μοντερνισμό, όχι ως ένα υπόλειμμα των αρχών του εικοστού αιώνα, αλλά ως έναν ζωντανό κίνδυνο που η Εκκλησία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σήμερα.
Αν δεν αναγνωρίζουμε πλέον αυτόν τον κίνδυνο, δεν μπορούμε πλέον να του αντισταθούμε.
Αν δεν διδάσκουμε πλέον αυτά που δίδαξε τόσο έντονα ο Άγιος Πίος Ι΄, οι μελλοντικές γενιές δεν θα γνωρίζουν καν ότι δόθηκε μια τέτοια προειδοποίηση.
Και αυτό θα ήταν μια τραγωδία.
Η προσευχή μου δεν είναι να επιστρέψουμε σε μια συγκεκριμένη δεκαετία της ιστορίας, αλλά να επιστρέψουμε στην αέναη σοφία της Εκκλησίας· στη σοφία της Αγίας Γραφής, της Ιεράς Παράδοσης, των Πατέρων, των Διδασκάλων της Εκκλησίας, των αγίων και του αέναου Μαγιστέριου που έχει διαφυλάξει πιστά την παρακαταθήκη της πίστης ανά τους αιώνες.
Αυτό δεν σημαίνει να κοιτάμε πίσω· σημαίνει να παραμένουμε ριζωμένοι.
Ένα δέντρο του οποίου οι ρίζες έχουν κοπεί δεν ζει πλέον· πεθαίνει. Η Εκκλησία πρέπει πάντα να παραμένει ριζωμένη στον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και στην αιωνιότητα.
Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ζούμε σε μια ασυνήθιστη εποχή. Παντού γύρω μας, βλέπουμε έθνη σε αναταραχή, οικογένειες υπό επίθεση, σύγχυση σχετικά με τις πιο βασικές αλήθειες της ανθρώπινης φύσης, επιθέσεις στην ιερότητα της ζωής, επιθέσεις στον γάμο και την οικογένεια και αυξανόμενη εχθρότητα προς το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Σε μια τέτοια εποχή, η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι αβέβαιη για την ταυτότητά της. Δεν μπορεί να χάσει την πίστη του στις διαχρονικές αλήθειες που του εμπιστεύτηκε ο Χριστός. Δεν μπορεί να ξεχάσει τις σοβαρές νουθεσίες εκείνων που έφυγαν πριν από εμάς.
Ο Άγιος Πίος Ι΄ δεν καταδίκασε τον μοντερνισμό επειδή φοβόταν την πρόοδο. Τον καταδίκασε επειδή αγαπούσε τον Ιησού Χριστό, επειδή αγαπούσε την Εκκλησία Του, επειδή αγαπούσε την αλήθεια. Καταλάβαινε ότι κάθε φορά που το πνεύμα του αιώνα αρχίζει να αντικαθιστά το πνεύμα του Χριστού, οι πιστοί βρίσκονται σε μεγάλο πνευματικό κίνδυνο. Αυτή η προειδοποίηση του Αγίου Πίου Ι΄ δεν έχει ποτέ αποσυρθεί επίσημα, δεν έχει ποτέ καταργηθεί.
Ωστόσο, φοβάμαι ότι στην πράξη έχει πολύ συχνά ξεχαστεί.
Πιστεύω ότι βιώνουμε αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως μια πρακτική εξουδετέρωση της καταδίκης του μοντερνισμού από την Εκκλησία, και αυτό όχι από ένα επίσημο διάταγμα, αλλά από αμέλεια, από τη σιωπή και την προοδευτική εξαφάνιση αυτού του μοντερνισμού
. Αν τα πράγματα είναι έτσι, δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί. Η σιωπή δεν έχει νικήσει ποτέ το λάθος. μόνο η αλήθεια νικάει το λάθος, μόνο ο Χριστός νικάει το λάθος.
Η απάντηση δεν είναι ο θυμός. η απάντηση δεν είναι η πικρία. η απάντηση δεν είναι η απελπισία. Η απάντηση είναι η αγιότητα. η απάντηση είναι η πιστότητα. Η απάντηση έγκειται στην επιστροφή για άλλη μια φορά στις αιώνιες διδασκαλίες της Καθολικής Εκκλησίας. Στην Αγία Γραφή, στην Ιερή Παράδοση, στους Πατέρες και τους Διδασκάλους της Εκκλησίας, στους αγίους και στο αιώνιο Μαγιστέριο που έχει μεταδώσει πιστά την παρακαταθήκη της πίστης από γενιά σε γενιά.
Η Εκκλησία δεν χρειάζεται να επανεφεύρει τον εαυτό της. Πρέπει να θυμάται ποια είναι. Είναι το Μυστικό Σώμα του Χριστού, είναι ο φύλακας της θείας Αποκάλυψης. Καλείται να αγιάσει τον κόσμο, όχι να αγιαστεί από αυτόν.
Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, σας ζητώ τρία πράγματα.
Πρώτον , προσευχηθείτε. Προσευχηθείτε κάθε μέρα για τον Άγιο Πατέρα. Προσευχηθείτε για όλους τους επισκόπους, ιερείς, διακόνους και θρησκευτικούς. Φέρουν τεράστιες ευθύνες και χρειάζονται τη χάρη του Θεού περισσότερο από ποτέ.
Δεύτερον , μελετήστε την πίστη σας. Διαβάστε την Αγία Γραφή, διαβάστε την Κατήχηση, διαβάστε τους Pascendi Dominici Gregis , διαβάστε τις μεγάλες παπικές εγκυκλίους που έχουν καθοδηγήσει την Εκκλησία μέσα από παρελθούσες κρίσεις.
Μάθετε όχι μόνο τι διδάσκει η Εκκλησία, αλλά και γιατί το διδάσκει.
Τρίτον , μείνετε πιστοί. Μην σας διαταράσσει η σύγχυση. Μην αφήνετε την αποθάρρυνση να σας στερήσει την ελπίδα. Μην μετράτε την αλήθεια με βάση τη δημοτικότητά της ή την επιδοκιμασία του κόσμου.
Μετρήστε τα πάντα με τον Ιησού Χριστό, που είναι η Αλήθεια.
Θυμηθείτε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: « Μη συμμορφώνεστε με τον κόσμο αυτό, αλλά μεταμορφώνεστε μέσω της ανανέωσης του νοός σας».Αυτή η προτροπή είναι πιο επείγουσα σήμερα από ό,τι ήταν όταν γράφτηκε.
Το καθήκον μας δεν είναι να συμμορφώσουμε τον Χριστό με τον κόσμο· το καθήκον μας είναι να οδηγήσουμε τον κόσμο στον Ιησού Χριστό. Αυτή ήταν πάντα η αποστολή της Εκκλησίας· και αυτή παραμένει η αποστολή της Εκκλησίας· και αυτή πρέπει επίσης να είναι, με τη χάρη του Θεού, η αποστολή μας.
Είθε η Παναγία, Κάθισμα της Σοφίας, να πρεσβεύει για εμάς.
Είθε ο Άγιος Ιωσήφ, Προστάτης της Παγκόσμιας Εκκλησίας, να πρεσβεύει για εμάς.
Είθε ο Άγιος Πίος Ι΄, ο οποίος με θάρρος υπερασπίστηκε την πίστη που εμπιστεύτηκε στους Αποστόλους, να μας εξασφαλίσει τη σοφία, το θάρρος και την επιμονή που είναι απαραίτητα για να σταθούμε σταθεροί για την αλήθεια στην εποχή μας.
Είθε ο Παντοδύναμος Θεός να σας ευλογεί, να σας κρατά σταθερούς στην Καθολική πίστη και να μας οδηγεί όλους χωρίς δισταγμό στη δόξα της ουράνιας Βασιλείας Του.
ΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ.
