Πηγή: GRECE Ιταλίας
Καθώς η προοδευτική ηγεμονία παραπαίει στα μέσα ενημέρωσης, ο Alain de Benoist αναλύει την αντίδραση που προκαλείται από την παραμικρή παραβίαση του συστήματός τους. Πιστεύει ότι η προοδευτική κυριαρχία κατέρρευσε από μόνη της, αλλά η συντηρητική δεξιά δεν έχει κερδίσει τίποτα. Υπό το πρίσμα αυτό, ζητά τη δημιουργία ποιοτικού περιεχομένου.
Αντιμέτωπος με την «ακροδεξιά», ο δισεκατομμυριούχος Ματιέ Πιγκάς θέλει να «διεξάγει τον πολιτιστικό πόλεμο» «μέχρι το τέλος». Επιπλέον, η Les Inrockuptibles (η οποία κατέχει) φέρει τον τίτλο «Πολιτισμός ενάντια στους Φασίστες» με μια αναφορά που υπογράφουν οι ηθοποιοί Καμίλ Κοτέν και Τζούντιθ Γκοντρές, και ο κωμικός Γκιγιόμ Μερίς. Εξακόσιες προσωπικότητες του κινηματογράφου εκφράζουν την αγανάκτησή τους στο Libération εναντίον του Βίνσεντ Μπολορέ, φοβούμενοι μια «τυποποίηση» της παραγωγής.
Η μάχη για επιρροή μαίνεται στα μέσα ενημέρωσης και στο κόκκινο χαλί. Το Γραφείο του Ανώτατου Εκτελεστικού Γραφείου (OJIM) έχει στραφεί στον Alain de Benoist, ο οποίος συχνά επικρίνεται από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης επειδή έχει διατυπώσει θεωρίες για τον «πόλεμο των πολιτισμών» από τη δεκαετία του 1960. Γεννημένος το 1943, ο Γάλλος δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος, ιδρυτής του περιοδικού Éléments , είναι ο κορυφαίος θεωρητικός της Νέας Δεξιάς και συγγραφέας ενός παραγωγικού έργου.
Συνέντευξη
Παρατηρητήριο Δημοσιογραφίας: Τι διακυβεύεται; Η πολιτιστική ηγεμονία ή η επιβίωση μιας κάστας;
Alain de Benoist: Τα δύο πράγματα συνδέονται, αλλά θα έλεγα ότι πρόκειται κυρίως για την επιβίωση μιας κάστας. Για δεκαετίες, η κυρίαρχη ιδεολογία στον πολιτιστικό τομέα έχει λάβει τη μορφή ενός πολιτικο-ιδεολογικού-μιδιακού μικροπεριβάλλοντος που καλλιεργεί την αποκλειστικότητα ως το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Ο Tocqueville είπε ότι, σε μια κοινωνία ισότητας, ακόμη και οι μικρότερες ανισότητες φαίνονται σκανδαλώδεις. Εδώ, η κατάσταση είναι λίγο πολύ η ίδια: ενώ ο προοδευτικός φιλελευθερισμός δεν είναι μόνο η πλειοψηφία, αλλά κατέχει ουσιαστικά ένα μονοπώλιο στον πολιτιστικό τομέα, η παραμικρή παραβίαση της ελευθερίας που εμφανίζεται οπουδήποτε προκαλεί αγανακτισμένες διαμαρτυρίες όπως: «Πώς είναι δυνατόν αυτό; Τι συμβαίνει;»
Το CNews , για το οποίο υπάρχουν πολλά να ειπωθούν (και όχι απαραίτητα με θετική έννοια), είναι πρακτικά ο μόνος τηλεοπτικός σταθμός, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους, όπου μερικές φορές ακούς απόψεις που αντιβαίνουν στα δεδομένα. Αυτό είναι αρκετό για να εξοργίσει τους αξιωματούχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να εξαπολύσει μια καταιγίδα καταγγελιών, αναφορές από επαγγελματίες πληροφοριοδότες, εκκλήσεις για λογοκρισία και μαύρες λίστες. Και επειδή ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι κοινωνικές σχέσεις είναι ολοένα και πιο υστερικές, φτάνει γρήγορα στα άκρα: Η Bolloré αγόρασε δύο εκδοτικούς οίκους, πότε θα ανοίξουν ξανά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Όλα αυτά είναι προφανώς γελοία. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τίποτα και δεν νοιάζονται καθόλου. Το μόνο που αντιλαμβάνεται το κοινό είναι αυτή η απλή παρατήρηση: η αλήθεια βρίσκεται αλλού.
« Το διακύβευμα του πολιτισμού ήταν πάντα η ηγεμονία.»
Παρατηρητήριο Δημοσιογραφίας: Alain de Benoist, υπήρξατε δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, συντάκτης και ιδρυτής μιας δεξαμενής σκέψης (GRECE). Βρίσκεστε στον «πόλεμο της κουλτούρας» εδώ και μισό αιώνα και έχετε υποστεί τις συνέπειές του, έχοντας γίνει στόχος πολυάριθμων εκστρατειών δυσφήμισης στα μέσα ενημέρωσης. Χρειάζεται ενημέρωση η ανάλυσή σας;
Alain de Benoist: Δεν το νομίζω, αλλά προφανώς πρέπει να λάβουμε υπόψη τις νέες εξελίξεις. Ο ρόλος των κοινωνικών δικτύων, πρωτίστως, τροφοδοτεί μια κλιμάκωση της μανιχαϊστικής βαρβαρότητας και χρησιμεύει ως αντηχείο για τις πιο αναίσχυντες συκοφαντίες, στήνοντας τους εαυτούς τους ως μόνιμα δικαστήρια όπου κάθε κατηγορία ισοδυναμεί με καταδίκη. Αλλά η υποκείμενη αρχή παραμένει η ίδια: ο πολιτισμός είναι ο φορέας εικόνων, αξιών και θεμάτων που, με την πάροδο του χρόνου, καταλήγουν να διαπερνούν τη συμβολική φαντασία και να αλλάζουν τη συλλογική συμπεριφορά. Το διακύβευμα του πολιτισμού, και πάντα ήταν, είναι η ηγεμονία.
Σήμερα, η ηγεμονία εξακολουθεί να ανήκει, όχι στην «αριστερά», όπως πολύ εύκολα αποκαλείται, αλλά σε ένα προοδευτικό στρατόπεδο που, μη έχοντας τίποτα άλλο να πει, αρκείται στο να γυρίζει τον τροχό της προσευχής μάταια, επαναλαμβάνοντας με εμμονή τα ίδια μάντρα («αντιρατσισμός», θεωρία φύλου, «ρεπουμπλικανικές» αξίες, οικουμενισμός). Αυτό το στρατόπεδο είναι κυρίαρχο, αλλά αισθάνεται απειλημένο. Οι προνομιούχοι φοβούνται να χάσουν τα προνόμιά τους, οι επαναστάτες του Panurge (Philippe Muray) φοβούνται να χάσουν τις επιδοτήσεις τους. Υπερθερμαίνοντας τον πάγο, συνειδητοποιούν ότι λιώνει κάτω από τα πόδια τους. Σαν τα σκυλιά που φοβούνται να χάσουν το κόκκαλό τους, δείχνουν τα δόντια τους. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό: αν ήταν πραγματικά δυνατοί, θα μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά την πολυτέλεια της αδιαφορίας. Αντίθετα, θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι: το σύστημά τους τελικά θα καταρρεύσει, η συσσωρευμένη λάσπη τελικά θα στεγνώσει.
«Ο χλευασμός είναι ασθένεια της ψυχής».
Παρατηρητήριο Δημοσιογραφίας: Μέσα ενημέρωσης όπως το Radio Nova καταφεύγουν σε σκόπιμα προκλητικό και άξεστο χιούμορ. Πιο μετριοπαθή αριστερά μέσα ενημέρωσης καταγγέλλουν την επιστροφή στον αντισημιτισμό. Μπορούμε να γελάμε με τα πάντα;
Alain de Benoist: Η απάντηση του Pierre Desproges είναι γνωστή, αλλά δεν με ικανοποιεί. Ναι, φυσικά, θα πρέπει να μπορεί κανείς να γελάει με τα πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι γελοία. Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα όσα κάποτε φυσικά τιμούνταν και σεβόντουσαν τώρα γελοιοποιούνται. Η χλευασμός είναι ασθένεια της ψυχής. Το Charlie Hebdo είναι ελεύθερο να δημοσιεύει ό,τι θέλει, αλλά είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι ο ρόλος των σχολείων δεν είναι να δείχνουν στους μαθητές γελοιογραφίες που θεωρούν βλάσφημες. Σε κάθε κανονική κοινωνία, υπάρχει μια ιερή σφαίρα. Πρέπει να απαγορεύεται σε όσους θα τη βεβηλώσουν, όπως κανείς δεν θα ονειρευόταν να ουρήσει στον τάφο του Άγνωστου Στρατιώτη. Οι σημερινοί κωμικοί κάνουν μόνο τους χαμηλών τόνων ανθρώπους να γελούν. Και ας θυμόμαστε, δεν είμαστε στη γη μόνο για να γελάμε!
«Η προοδευτική αριστερά έχασε, η συντηρητική δεξιά δεν κέρδισε».
Παρατηρητήριο Δημοσιογραφίας: Ποια μεταπολιτική στρατηγική προτείνετε σήμερα σε όσους απορρίπτουν τόσο την φιλελεύθερη-προοδευτική ομοιομορφία όσο και την απλή κατοπτρική εικόνα μιας καθαρά αντιδραστικής «δικαιοσύνης μάχης»; Φαίνεται να καταγγέλλετε την τάση των συγχρόνων μας να επιλέγουν την εύκολη διέξοδο.
Alain de Benoist: Η μόνη στρατηγική είναι η εργασία και η ποιοτική δημιουργία. Πολλοί «δεξιοί» σήμερα πιστεύουν ότι βρίσκονται στα πρόθυρα να κερδίσουν τον «πόλεμο του πολιτισμού». Αλλά για ποιον πόλεμο μιλάνε; Ποια μάχη έχει κερδηθεί αν η εξουσία των μέσων ενημέρωσης και του πολιτικού συστήματος συνεχίζει να βασίζεται αποκλειστικά σε «αδιαμφισβήτητες αυθεντίες» που σκέφτονται το αντίθετο από αυτό που σκέφτεται η πλειοψηφία; Η αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος του πολιτισμού έχει κερδηθεί, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο και μόνο λόγω έλλειψης εναλλακτικών λύσεων. Η προοδευτική αριστερά έχει χάσει· η συντηρητική δεξιά όχι. Ο αντίπαλος δεν έχει ηττηθεί: κατέρρευσε μόνος του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την εξουσία. Όταν «η δεξιά» μπορεί να παρατάξει μερικές δεκάδες ερευνητές, φιλοσόφους, κοινωνιολόγους, πολιτικούς επιστήμονες, βιολόγους και φυσικούς ικανούς να διατυπώσουν μια κοσμοθεωρία εναλλακτική από αυτήν που κυριαρχεί σήμερα, μπορούμε να το συζητήσουμε ξανά. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτό θα συμβεί αύριο.
Observatoire du journalisme, www.ojim.fr, 21 Μαΐου 2026 .
Μετάφραση Piero della Roccella Sorelli .
