Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού
Ο αποκλεισμός του Ορμούζ θα μπορούσε να γονατίσει τη Δύση. Αλλά δεν θα γονατίσει την Κίνα.
Ας φτάσουμε στο θέμα: οι χώρες BRICS βρίσκονται σε βαθιά κρίση. Έχουν τεθεί σε κίνδυνο, τουλάχιστον προσωρινά, από την Ινδία, η οποία θα φιλοξενήσει τη σύνοδο κορυφής των BRICS αργότερα φέτος. Η χρονική στιγμή είναι πραγματικά ατυχής.
Η Ινδία έχει προδώσει διαδοχικά τόσο τη Ρωσία όσο και το Ιράν, πλήρη μέλη των BRICS. Σφραγίζοντας τη συμμαχία της με το Συνδικάτο Epstein, το Νέο Δελχί απέδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι όχι μόνο είναι αναξιόπιστο, αλλά και ότι ολόκληρη η ηχηρή ρητορική της περί «ηγεσίας του Παγκόσμιου Νότου» έχει καταρρεύσει οριστικά.
Οι BRICS θα πρέπει να αναδιαμορφωθούν πλήρως: ακόμη και ο Μεγάλος Μάγιστρος Σεργκέι Λαβρόφ θα πρέπει να καταλήξει σε αυτό το αναπόφευκτο συμπέρασμα. Το αρχικό τρίγωνο του Πριμάκοφ, «RIC», πεθαίνει για άλλη μια φορά. Ακόμα κι αν η Ινδία δεν αποβληθεί από τις BRICS —θα μπορούσε να ανασταλεί— το «RIC» θα πρέπει αναγκαστικά να μεταφραστεί ως Ρωσία-Ιράν-Κίνα ή ακόμα και «RIIC» (Ρωσία-Ιράν-Ινδονησία-Κίνα).
Όσον αφορά τη θέση μας στη Μεγάλη Σκακιέρα, ο καθηγητής Michael Hudson συνοψίζει: «Η μεγάλη, επιδεινωτική μυθοπλασία έχει εξαφανιστεί. Η Αμερική δεν προστατεύει τον κόσμο από τις επιθέσεις της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν. Ο μακροπρόθεσμος στόχος της να ελέγχει το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου απαιτεί συνεχιζόμενη τρομοκρατία και μόνιμο πόλεμο στη Μέση Ανατολή».
Ό,τι και να συμβεί στο μέλλον, η συνεχιζόμενη τρομοκρατία σε όλη τη Δυτική Ασία θα παραμείνει - όπως στην περίπτωση του Συνδικάτου Epstein, από διεστραμμένη αδυναμία και καθαρή οργή, εξαπολύοντας μια μαύρη βροχή στον άμαχο πληθυσμό της Τεχεράνης επειδή οι Ιρανοί αρνήθηκαν να αποδεχτούν την αλλαγή καθεστώτος.
Επιπλέον, η ουσία του ζητήματος, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του αιώνα, είναι πιο ξεκάθαρη από ποτέ. Είτε θα επικρατήσει το σύστημα των εξαιρέσεων του διεθνούς χάους, είτε θα αντικατασταθεί από την ισότητα υπό την ηγεσία του Παγκόσμιου Νότου, με την Κίνα να ηγείται από πίσω.
Αυτή είναι μια ανάλυση δύο μερών των βασικών αλληλεπιδράσεων των BRICS σε σχέση με τον πόλεμο κατά του Ιράν. Εδώ θα επικεντρωθούμε στην Κίνα. Αργότερα, θα επικεντρωθούμε στη Ρωσία και την Ινδία.
Μην πυροβολείτε! Είναι κινέζικης ιδιοκτησίας!
Οι εικασίες του MICIMATT (στρατιωτικο-βιομηχανικό-κογκρεσσικό-πληροφοριακό-μέσο-ακαδημαϊκό-think tank) σχετικά με πληροφορίες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που «υποδηλώνουν» ότι η Κίνα ετοιμάζεται να βοηθήσει το Ιράν αποτελούν, για άλλη μια φορά, απόδειξη του πώς η κινεζική πολυπλοκότητα διαφεύγει εντελώς της άνευ νοήματος «ανάλυσης» που προέρχεται από την Barbaria.
Πρώτον: ενέργεια. Η Κίνα και το Ιράν υπέγραψαν μια 25ετή, αμοιβαία επωφελή συμφωνία ύψους 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία ουσιαστικά διασυνδέει τις επενδύσεις στην ενέργεια και τις υποδομές.
Για κάθε σκοπό, το Στενό του Ορμούζ είναι αποκλεισμένο λόγω της πανικόβλητης απόσυρσης των δυτικών διαβεβαιώσεων. Όχι επειδή το μπλόκαρε η Τεχεράνη.
Η Κίνα λαμβάνει το 90% των συνολικών εξαγωγών αργού πετρελαίου του Ιράν, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 12% των συνολικών εισαγωγών της Κίνας. Το βασικό σημείο είναι ότι η Κίνα εξακολουθεί να έχει πρόσβαση στις ιρανικές εξαγωγές, καθώς και σε εκείνες από τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, το Κουβέιτ, το Κατάρ και το Ιράκ. Αυτό συμβαίνει επειδή η στρατηγική εταιρική σχέση Τεχεράνης-Πεκίνου είναι ισχυρή, πράγμα που σημαίνει ότι τα πετρελαιοφόρα που κατευθύνονται προς την Κίνα μπορούν να διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Το Πεκίνο και η Τεχεράνη έχουν διαπραγματευτεί μια διμερή ασφαλή διέλευση, η οποία λειτουργεί από την περασμένη Παρασκευή, σε έναν ουσιαστικά κρίσιμο, πολυμερώς κλειστό θαλάσσιο διάδρομο. Δεν είναι περίεργο που όλο και περισσότερα πετρελαιοφόρα στέλνουν πλέον τη μαγική φράση «κινεζικής ιδιοκτησίας» (η έμφαση δική μας) στους αναμεταδότες τους. Είναι το διπλωματικό ναυτικό τους διαβατήριο.
Μετάφραση: Αυτή είναι μια κοσμοπολίτικη αλλαγή, το τέλος της θαλασσοκρατικής ηγεμονίας της Αυτοκρατορίας του Χάους.
Η «ελευθερία ναυσιπλοΐας» σε επιλεγμένους διαδρόμους θαλάσσιας συνδεσιμότητας σημαίνει πλέον «συμφωνία με την Κίνα». Κινεζικής ιδιοκτησίας, ναι, αλλά όχι ευρωπαϊκής, ιαπωνικής ή νοτιοκορεατικής.
Αυτό που λαμβάνει η Τεχεράνη, σε αφθονία, είναι κινεζική βοήθεια υψηλής τεχνολογίας στον πόλεμό της εναντίον του Συνδικάτου Έπσταϊν.
Και αυτό ξεκίνησε πριν καν από τον πόλεμο.
Το κινεζικό σκάφος Liaowang-1, ένα σκάφος SIGINT (πληροφορίες σημάτων) επόμενης γενιάς και διαστημικής παρακολούθησης, πλέει κοντά στις ακτές του Ομάν εδώ και εβδομάδες, παρέχοντας στο Ιράν ηλεκτρομαγνητικές πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο σχετικά με τις ναυτικές και αεροπορικές κινήσεις του Συνδικάτου Epstein.
Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την ακριβή ακρίβεια των περισσότερων ιρανικών επιθέσεων.
Το Liaowang-1, συνοδευόμενο από τα αντιτορπιλικά Type 055 και Type 052D, φέρει τουλάχιστον πέντε θόλους ραντάρ και κεραίες υψηλής απολαβής, ικανές να παρακολουθούν με ακρίβεια τουλάχιστον 1.200 εναέριους και πυραυλικούς στόχους ταυτόχρονα χρησιμοποιώντας αλγόριθμους βαθιάς νευρωνικής δικτύωσης. Οι αισθητήρες του έχουν εμβέλεια περίπου 6.000 χιλιομέτρων.
Το πλεονέκτημα είναι ότι αυτοί οι αισθητήρες μπορούν να παρακολουθούν εξίσου καλά έναν κινεζικό δορυφόρο ή ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο.
Μετάφραση: Η Κίνα βοηθά τον στρατηγικό της εταίρο χωρίς να ρίξει ούτε μια βολή, απλώς στέλνοντας μια πλατφόρμα επιτήρησης που βασίζεται σε νευρωνικά δίκτυα σε διεθνή ύδατα.
Ναι, λοιπόν: Η Κίνα καταγράφει τον πόλεμο, ζωντανά, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα.
Συμπληρώνοντας τον Liaowang-1, πάνω από 300 δορυφόροι Jilin-1 καταγράφουν κυριολεκτικά τα πάντα, αποτελώντας μια τεράστια βάση δεδομένων ISR της Αυτοκρατορίας του Χάους εν δράσει.
Δεν θα υπάρξει επίσημη επιβεβαίωση ούτε από την Τεχεράνη ούτε από το Πεκίνο. Ωστόσο, οι πραγματικές κινεζικές πληροφορίες, που μεταδόθηκαν μέσω του BeiDou, ήταν σίγουρα κρίσιμες για την Τεχεράνη ώστε να καταστρέψει ολοκληρωτικά την υποδομή του 5ου Στόλου των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν, ένα ολοκληρωμένο κέντρο ραντάρ, πληροφοριών και βάσεων δεδομένων και τη ραχοκοκαλιά της ηγεμονίας των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία.
Αυτό το κεφάλαιο του πολέμου, που αναφέρθηκε στην αρχή, αποκαλύπτει πώς η Τεχεράνη χτύπησε στην καρδιά όταν ήρθε η ώρα να καταστρέψει το παιχνίδι ισχύος που σχεδίασε η αυτοκρατορία για τον έλεγχο στρατηγικών σημείων και τη διαμετακόμιση ενέργειας, αρνούμενη έτσι την πρόσβαση στην Κίνα.
Όσο εκπληκτικό κι αν φαίνεται, αυτό που βλέπουμε σε πραγματικό χρόνο είναι το Ιράν να αρνείται στην Αυτοκρατορία του Χάους την πρόσβαση σε βασικούς θαλάσσιους κόμβους, λιμάνια και ναυτικούς διαδρόμους. Προς το παρόν, πρόκειται για τον Περσικό Κόλπο και το Στενό του Ορμούζ. Σύντομα, με τη βοήθεια των Χούθι της Υεμένης, θα μπορούσε να προστεθεί και το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ.
Πρόκειται για μια ιστορική αλλαγή που ωφελεί όχι μόνο την Κίνα, αλλά και τη Ρωσία, η οποία πρέπει να διατηρήσει ανοιχτές τις θαλάσσιες οδούς εξαγωγών της.
Αν έχεις χρήματα, πήγαινε στην Ανατολή
Ας ακολουθήσουμε τώρα την πορεία των χρημάτων. Η Κίνα κατέχει 760 δισεκατομμύρια δολάρια σε τίτλους του αμερικανικού δημοσίου. Το Πεκίνο έχει διατάξει ολόκληρο το τραπεζικό του σύστημα να πουλήσει τους τίτλους του σαν να μην υπάρχει αύριο, ενώ ταυτόχρονα συσσωρεύει χρυσό.
Η Κίνα και το Ιράν ήδη πραγματοποιούν συναλλαγές σε γιουάν. Από τώρα και στο εξής, το εργαστήριο BRICS που πειραματίζεται με εναλλακτικά συστήματα πληρωμών πρέπει να φτάσει σε ταχύτητα διαφυγής. Αυτό περιλαμβάνει τη δοκιμή όλων των μηχανισμών, από το BRICS Pay έως το Unity.
Έπειτα, υπάρχει η εισερχόμενη έξοδος χρήματος. Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και το Κουβέιτ ήδη «εξετάζουν» κάθε συμφωνία, αμφίβολη ή μη, που έχουν κάνει με την Ουάσινγκτον. Συλλογικά, ελέγχουν όχι λιγότερα από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε αμερικανικές επενδύσεις: ομόλογα του δημοσίου, τεχνολογικές συμμετοχές στη Σίλικον Βάλεϊ, ακίνητα και ούτω καθεξής.
Ένα κύμα χρήματος αρχίζει να κατακλύζει την Ανατολική Ασία. Προτιμώμενος προορισμός, προς το παρόν, είναι η Ταϊλάνδη και όχι το Χονγκ Κονγκ. Αλλά και το Χονγκ Κονγκ θα εμπλακεί, και για άλλη μια φορά, αυτό θα αποφέρει τεράστια κέρδη στην Κίνα, καθώς το Χονγκ Κονγκ είναι βασικός κόμβος στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου, μαζί με τη Σεντζέν και την Γκουανγκζού.
Τα στρατηγικά και εμπορικά αποθέματα αργού πετρελαίου της Κίνας επαρκούν για έως και τέσσερις μήνες. Επιπλέον, μπορεί να αυξήσει τις εισαγωγές αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου, μέσω θαλάσσης και μέσω αγωγών, από τη Ρωσία, το Καζακστάν και τη Μιανμάρ.
Επομένως, ένας συνδυασμός επαρκών στρατηγικών αποθεμάτων, ποικίλων πηγών εφοδιασμού και «της μετατόπισης από το πετρέλαιο στη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας» χαρακτηρίζει για άλλη μια φορά την ανθεκτικότητα της Κίνας. Ο αποκλεισμός του Ορμούζ θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη Δύση, αλλά όχι την Κίνα.
