Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Ο Κίσινγκερ των Βαλκανίων


Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου 

Ο υπουργός εξωτερικών είναι ένας συμπαθέστατος κύριος, ο οποίος πριν εκλεγεί είχε γράψει το βιβλίο «Αποικία χρέους», εννοώντας προφανώς την Ελλάδα και κατηγορώντας ως αποικιοκρατική δύναμη τη Γερμανία.
«Η χώρα μας είναι αποφασισμένη να στείλει ένα μήνυμα προς Ανατολάς και Δύση, προς όλους τους φίλους μας και μη, ότι για όποιον παραβιάζει τις αρχές της κυριαρχίας και του σεβασμού απέναντί μας θα λαμβάνονται τα αντίστοιχα μέτρα. Η εποχή που θεωρούνταν διπλωματία το να κάνεις την κότα πέρασε. Αυτή είναι μια διπλωματία για κοτέτσι και όχι για εξωτερική πολιτική» (Ν. Κοτζιάς, πηγή).
«Ο Σεργκέι Λαβρόφ, τον οποίο εγώ τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους διπλωμάτες που έχει το διεθνές στερέωμα και έχουμε μία φιλική σχέση, μου ζήτησε να τον προσκαλέσω. Να έρθει στην Ελλάδα για να προετοιμαστεί το ταξίδι του πρωθυπουργού, του κ. Τσίπρα, στη Μόσχα, που πάλι εκείνοι τον καλέσανε. Εγώ έδωσα αυτήν την πρόσκληση, αν θέλει θα έρθει, αν δεν θέλει δεν θα έρθει, πάλι καλοδεχούμενος θα είναι. Αν νιώθει ότι πρέπει να ταυτιστεί με αυτούς που απελάσαμε ή αυτούς που δεν αφήσαμε να μπουν στην Ελλάδα είναι δικαίωμά του. Εγώ προσπάθησα, όπως ξέρετε και το λέει και η ανακοίνωσή μας, να μην ταυτίσω αυτές τις κακές περιπτώσεις με την επίσημη Ρωσία, είναι θέμα της Ρωσίας αν θέλει να ταυτιστεί μαζί τους ή όχι».
Επικαιρότητα

Ο υπουργός εξωτερικών είναι ένας συμπαθέστατος κύριος, ο οποίος πριν εκλεγεί είχε γράψει το βιβλίο «Αποικία χρέους», εννοώντας προφανώς την Ελλάδα και κατηγορώντας ως αποικιοκρατική δύναμη τη Γερμανία. Σήμερα, έχοντας πιθανότατα επηρεαστεί από τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση και από την τραγική περιπέτεια, στην οποία οδήγησε τη χώρα δολοφονώντας την τελευταία ελπίδα των Ελλήνων, έχει μετατραπεί σε έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο. Το αποτέλεσμα είναι να χαρακτηρίζεται σκωπτικά από ορισμένα ΜΜΕ ως «ο Κίσινγκερ των Βαλκανίων», με κριτήριο τις δύο παραπάνω «ναπολεόντειες» δηλώσεις του.

Εύλογα βέβαια, αφού το να απειλείς (την Τουρκία προφανώς) με «κυρώσεις», όταν την ίδια στιγμή (α) παραβιάζει ανενόχλητη, πολλές φορές καθημερινά, τα θαλάσσια και εναέρια σύνορα μας, (β) συλλαμβάνει στρατιωτικούς μας ως ομήρους της, χωρίς καν να τους επιτρέπει να δικαστούν δίκαια, (γ) δημιουργεί εστίες πυρκαγιάς στη Θράκη, (δ) συνεχίζει να κατέχει παράνομα τη μισή Κύπρο κοκ. χωρίς να απελαθεί κανένας διπλωμάτης της, είναι μάλλον «παρανοϊκό».

Ειδικά όταν διώχνεις Ρώσους που δήθεν στήριξαν τις διαδηλώσεις των Ελλήνων εναντίον της παράδοσης του ονόματος της Μακεδονίας, σαν να ήταν οι Έλληνες ανόητοι και πιόνια, αδύνατον να σκεφθούν ορθολογικά και να προστατεύσουν τα εθνικά τους συμφέροντα. Σε κάθε περίπτωση πάντως η συμφωνία της Πρέσπας, την οποία κατακρίνουν μεταξύ πολλών άλλων όλοι οι σοβαροί καθηγητές Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής (πηγή), τεκμηρίωσε πως «η διπλωματία της κότας» δεν τελείωσε αλλά, αντίθετα, μόλις ξεκίνησε.

Από την άλλη πλευρά, το να προσπαθείς να δώσεις την εντύπωση ότι, ο πρόεδρος Putin παρακαλεί να επισκεφθεί τον Έλληνα πρωθυπουργό, δεν είναι και τόσο έξυπνο!

Δεν φτάνει δηλαδή που «κάηκε» ανεύθυνα ένας δυνητικός σύμμαχος της Ελλάδας, η οποία έχει σήμερα περισσότερο από ποτέ ανάγκη τους πάντες για να αντιμετωπίσει τη γερμανική εισβολή, την κατάλυση της εθνικής της κυριαρχίας και την κατάργηση της δημοκρατίας, αλλά πρέπει επί πλέον να εξευτελίζεται κανείς δημόσια με τέτοιες αλαζονικές δηλώσεις; Είναι δυνατόν να μην το γνωρίζει ο υπουργός εξωτερικών; Του συμβαίνει μήπως κάτι; Ή ίσως καταλαβαίνει πως εάν δεν αμυνθεί των «τεκταινομένων» του, θα πεταχτεί και αυτός με τη σειρά του στα σκουπίδια σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα, για να παραμείνει στο απυρόβλητο ο πρωθυπουργός μας;

Δύσκολο να απαντήσει κανείς, ειδικά όταν σέβεται και εκτιμάει τόσο τον κ. Κοτζιά, όσο και τον κ. Τσίπρα που σίγουρα γνωρίζουν πολύ καλύτερα από εμάς τους «μουζίκους» τι πρέπει να κάνουν, για να γίνει ξανά η Ελλάδα μεγάλη. Για να πάψει να αποτελεί μία εξευτελισμένη αποικία χρέους που βαδίζει από το κακό στο χειρότερο και που ο καθένας της συμπεριφέρεται με πλήρη απαξίωση.

Analyst
kostasxan

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΜΕ…ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ! Βραβεύουν τον Τσίπρα στη Βοσνία επειδή παρέδωσε την Μακεδονία

Η βράβευση θα γίνει από τον πρόεδρο του Συμβουλίου Υπουργών της χώρας, Ντενίς Ζβίζντιτς(Denis Zvizdic), σε εκδήλωση που διοργανώνεται από το Κέντρο για την Ειρήνη και την Πολυεθνοτική Συνεργασία.
Βραβεύονται μεταξύ τους τα νεοταξικά πιόνια...
Τι μεγάλη χαρά και τιμή για τα 2.000.000 "αιδοιόπανα" που τον ψήφισαν...

Καλλιόπη Σουφλή



Αφού παρέδωσε το όνομα στο κρατίδιο των Σκοπίων, βάζοντάς τους ταυτόχρονα σε ΕΕ και ΝΑΤΟ και αφού έκανε το χατίρι στη Δύση, τώρα έρχεται και η αποζημίωση.

Σε λίγο ο Πρωθυπουργός θα βραβευθεί και με… το Νόμπελ Ειρήνης!

Για τη συνεισφορά του στη διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή των Βαλκανίων βραβεύεται σήμερα λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας, στο Μόσταρ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Η βράβευση θα γίνει από τον πρόεδρο του Συμβουλίου Υπουργών της χώρας, Ντενίς Ζβίζντιτς(Denis Zvizdic), σε εκδήλωση που διοργανώνεται από το Κέντρο για την Ειρήνη και την Πολυεθνοτική Συνεργασία.
Περίπου στις 7 το απόγευμα αναμένονται οι αφίξεις του πρωθυπουργού της πΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ και του Μαυροβούνιου Ντούσκο Μάρκοβιτς, ενώ ένα τέταρτο αργότερα είναι προγραμματισμένη τετραμερής συνάντηση των ηγετών.
Της βράβευσης του Έλληνα πρωθυπουργού θα προηγηθεί περίπατος των ηγετών στην «Παλαιά Γέφυρα», με αφορμή την επέτειο της ανοικοδόμησης της.
Υπενθυμίζεται πως η γέφυρα που αποτελούσε σημείο συνάντησης Σέρβων και Βόσνιων είχε καταστραφεί κατά τη διάρκεια του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας.
Σε μια λιτή εκδήλωση οι ηγέτες θα ρίξουν λουλούδια στο ποτάμι που διασχίζει κατά μήκος την περιοχή θέλοντας να στείλουν μήνυμα ειρήνης.
Ακολούθως, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ζόραν Ζάεφ θα υπογράψουν τη χάρτα ειρήνης και θα βραβευθούν από τον πρόεδρο του Συμβουλίου Υπουργών της χώρας, Ντενίς Ζβίζντιτς (Denis Zvizdic).
Σημειώνεται ότι ο πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου Ντούσκο Μάρκοβιτς, βραβεύτηκε την προηγούμενη χρόνια όποτε και είχε υπογράψει στο Μόσταρ τη χάρτα ειρήνης.
Ο πρωθυπουργός αναμένεται να απευθύνει ομιλία περίπου στις 10 το βράδυ κατά τη διάρκεια γεύματος των ηγετών και ακολούθως θα αναχωρήσει για την Αθήνα.

Πηγή
attikanea

Oι συριζέοι Ιωαννίδηδες ετοιμάζουν πραξικόπημα στη Θράκη

Του Κώστα Καραΐσκου από τον antifonitis.gr 
Το γεγονός ότι η σημερινή Κυβέρνηση των συριζέων εθνομηδενιστών κρέμεται κυριολεκτικά από 3 ψήφους μειονοτικών βουλευτών της Θράκης τείνουμε γενικώς να το ξεχνάμε. Όπως υποτιμούμε κάπως και το γεγονός ότι οι βουλευτές αυτοί, πέραν των όποιων προσωπικών τους πεποιθήσεων, δέχονται ποικίλες πιέσεις από την Τουρκία όπου αναφέρεται το μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων τους. Έρχεται όμως να μας το θυμίσει με τρόπο οδυνηρό και με αύξουσα επιμονή η θρακική πολιτική της Αθήνας των δύο τελευταίων χρόνων.
Η Κυβέρνηση από το φθινόπωρο του 2016, τουλάχιστον, άρχισε με τρόπο ύπουλο να πριονίζει ό,τι έχει απομείνει όρθιο στην μειονοτική πολιτική της χώρας μας. Υπήρξαν και κάποια βήματα σωστά, οφειλόμενα όχι βεβαίως σε κάποια συριζέικη πρωτοβουλία αλλά στην καθαυτό λειτουργία του κράτους και της νομιμότητας. Από τον περασμένο Δεκέμβρη όμως η κατάσταση έχει ξεφύγει και ό,τι γίνεται στη Θράκη προερχόμενο από την Αθήνα είναι ταυτισμένο με το αιτηματολόγιο της Άγκυρας. Φυσικά δημοσίως οι Τσίπρες, οι Κοτζιάδες και οι Γαβρόγλοι διακηρύσσουν ότι η πολιτική τους στη Θράκη είναι εσωτερικό μας θέμα και κανέναν ρόλο δεν παίζει το τι θα πει ο Ερντογάν, παραλλήλως όμως κάνουν ακριβώς αυτά που απαιτεί ο νεοσουλτάνος (εδώ δεν μπόρεσαν να αρνηθούν την επίσκεψή του στην Κομοτηνή, θα του πούνε όχι στα άλλα;)! Έτσι, και στην κατεύθυνση των δίγλωσσων νηπιαγωγείων προχωράνε (με το ευρωπαϊκό πιλοτικό πρόγραμμα του ΙΕΠ), και τις Διαχειριστικές Επιτροπές των βακουφίων υπονομεύουν με κάθε τρόπο (μηνύσεις, καταγγελίες, οικονομικός στραγγαλισμός…), και τους μουφτήδες κάλεσαν σε παραίτηση για να προχωρήσουν σε εκλογές (άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία)! Ό,τι ζητάει η Άγκυρα υλοποιείται από τους Κουΐσλιγκς της Αθήνας, αλλά ως …δική τους επιλογή. Φυσικά επικαλούνται και τον «διάλογο», αλλοίμονο, τι είναι οι άνθρωποι, τίποτε φασίστες; Τίποτε πουλημένα τομάρια, εξωνημένα κνώδαλα, προσκυνημένα γιουσουφάκια; Όχι, είναι δημοκράτες και αριστεροί κι έχουν προτεραιότητα τον διάλογο (με την Άγκυρα).
Αξίζει να δει κανείς και το πώς υλοποιείται η πολιτική αυτή της Κυβέρνησης τοπικά. Πρώτα διέλυσαν την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών στην Κομοτηνή, στο πιο κρίσιμο σημείο της χώρας δηλαδή, χωρίς καμμία δικαιολογία (μάλλον επειδή όντως λειτουργούσε). Έτσι μένει στην περιοχή αρμόδια για το εθνικό ζήτημα ασφάλειας μόνο η Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Μετά το κωμικοτραγικό πέρασμα του κ. Καφόπουλου, ο οποίος έφυγε μάλλον πριν πληροφορηθεί πού πέφτει η …Κομοτηνή, έχουμε σήμερα επικεφαλής της ΥΠΥ έναν διπλωμάτη που απλώς ακολουθεί τις οδηγίες του «συμβούλου» τον οποίον φύτεψε προ τριετίας ο Ν. Κοτζιάς στη θρακική πρωτεύουσα: ο Γιάννης Μπεληγιάννης, που ήταν διοικητής της ΕΥΠ Κομοτηνής επί σημιτικού Πασόκ, λύνει και δένει κατά βούληση, πάντα στο όνομα του υπουργού – μέντορά του. Έχει δημιουργήσει μιαν άτυπη δομή «βιβλιοθηκών» σε 32 μειονοτικούς οικισμούς, όπου 4 εκπαιδευτικοί ανά χωριό καλούνται να βοηθήσουν τα παιδιά στα μαθήματα κτλ. Καλό ακούγεται αλλά ο τρόπος υλοποίησης, η ανταπόκριση του κόσμου και το τελικό αποτέλεσμα θα κρίνουν την επιτυχία του εγχειρήματος. Μέχρι τότε δεδομένη είναι μόνο η ανάλωση των μυστικών κονδυλίων στο σχέδιο αυτό, το οποίο μάλλον δεν διεκδικεί δάφνες …νομιμότητας. Πέραν αυτού όμως; Το ίδιο κέντρο αποφάσεων («ΠΡΑΤΤΩ») έχει κλείσει κάθε στρόφιγγα προς τις πάγιες ανάγκες των μειονοτικών υπηρεσιών/προσώπων εκείνων που αποδεδειγμένα στήριξαν την νομιμότητα στην πατρίδα μας σε καιρούς πολύ δύσκολους. Ποιος άραγε διοχετεύει τις ανώνυμες καταγγελίες στις δικαστικές Αρχές, ποιος βρίσκει επίσημα έγγραφα του ΥΠΕΞ για να τα στρέψει εναντίον του Σελήμ Ισά, προέδρου της Διαχειριστικής Επιτροπής της Κομοτηνής; Πάντως αυτός ο τελευταίος, που εργάζεται αμισθί (και καταχρεωμένος) επί δύο χρόνια για την αγαπημένη του Ελλάδα, ΔΕΝ διόρισε προ μηνός την κόρη του στο υπουργείο του κ. Κοτζιά – με «εξετάσεις» στην Διπλωματική Ακαδημία -, ΔΕΝ διαχειρίζεται απόρρητα κονδύλια με βάση τις …σεξουαλικές επιλογές των δικαιούχων και ΔΕΝ είναι αυτός που ζήτησε (ανεπιτυχώς) από οποιονδήποτε «μαύρη» οικονομική στήριξη. Θυμίζω εδώ ότι ο Σελήμ Ισά με το πρωτοφανές έργο του στην Διαχειριστική Επιτροπή Μουσουλμανικής Περιουσίας (ΔΕΜΠ) Κομοτηνής έχει πετύχει όσα δεν πέτυχαν όχι μόνο οι προκάτοχοί του αλλά και οι διάφοροι διπλωμάτες που πέρασαν από την περιοχή. Μια τριετία δημιουργίας, διαφάνειας και εντιμότητας – έχουμε γράψει αναλυτικά και παλιότερα – βούλωσε όλα τα κακόβουλα στόματα και έφερε κοντύτερα στην ελληνική πολιτεία τον μέσο μουσουλμάνο της πόλης. Είναι χαρακτηριστικές οι δημόσιες επαινετικές δηλώσεις του βουλευτή (ΚΙΝΑΛ) Ιλχάν Αχμέτ για το έργο της ΔΕΜΠ αλλά και η πρωτοφανής συνεργασία της τελευταίας με κάθε λογής δημόσιους φορείς. Παράλληλα η Αθήνα καλεί σε παραίτηση (δήθεν για λόγους γήρατος) τον σοφολογιότατο Μέτσο Τζεμαλή, σεβαστό και αποδεκτό μουφτή από χριστιανούς και μουσουλμάνους της πόλης και με απίστευτο διεθνές κύρος, αφού ο κυβερνητικός στόχος είναι πλέον να ανοίξει ο δρόμος για εκλογές μουφτήδων (υποτίθεται με μια διαδικασία που δεν θα είναι στα χέρια της Τουρκίας αλλά αυτό είναι ένα παλιό, τετριμμένο ανέκδοτο). Το ιστορικό πραγματικά επίτευγμα των τελευταίων χρόνων, να νομιμοποιηθούν οι επίσημα αναγνωριζόμενοι μουσουλμανικοί θεσμοί στα μάτια ακόμη και των τουρκοφρόνων, πασχίζει να το καταστρέψει τώρα η Κυβέρνηση Κοτζιά – Τσίπρα με τα ενεργούμενά της στη Θράκη, διαλύοντας και τους τελευταίους εναπομείναντες φιλελληνικούς κύκλους στην μειονοτική κοινωνία.
Πρώην αριστεροί, πρώην σταλινικοί, πρώην και νυν κυπατζήδες παραδίδουν το μέλλον της ελληνικής Θράκης στα χέρια της Τουρκίας, ενδεχομένως «κουρμπάνι» για χατήρι των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Οι Αν.Ελ., που για ένα διάστημα είχαν κρατήσει τα θρακικά πράγματα υπό έναν κάποιον έλεγχο, είναι πια προδήλως ανύπαρκτοι, εξαερώθηκαν μετά τη Ατιμία των Πρεσπών. Ξεδιάντροποι οι κυβερνώντες ετοιμάζουν τις αλλαγές που τους διέταξαν (ακούστηκαν ήδη ως υποψήφιοι για τις δύο προβεβλημένες θέσεις στην Κομοτηνή οι πιο φανατικοί Τούρκοι Γκαλήπ και Χατζηοσμάν!!!) και επικαλούνται ανενεργούς νόμους του παρελθόντος για να υποχρεώσουν την αντιπολίτευση πάλι σε αφωνία. Μετά την προδοσία της Μακεδονίας δεν κωλώνουν πια σε λαϊκές κατάρες και ροχάλες, ο ξεφτιλισμένος την ξεφτίλα δεν τη φοβάται. Είναι λοιπόν σήμερα που η τοπική κοινωνία πρέπει να ακουστεί, αύριο ίσως να είναι αργά!

ardin-rixi

Ελλάδα - Ρωσία και «τέλος χρόνου»

Είμαστε μια χώρα γυμνή θεσμικά και με πολιτικό προσωπικό εκτεθειμένο σε εκβιασμούς ξένων πρεσβειών
Εικόνα: Σάββας ΚαλεντερίδηςΑπό τον
Σάββα Καλεντερίδη
Aν παρατηρήσει κανείς την πορεία των εξελίξεων τις τελευταίες δεκαετίες διαπιστώνει ότι η Δύση, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ έχουν ως στρατηγικό στόχο να απωθήσουν γεωπολιτικά τη Ρωσία από την κεντρική, την ανατολική και τη νοτιοανατολική Ευρώπη και να την περιορίσουν στα όρια της ρωσικής επικράτειας.
Στο πλαίσιο αυτού του στόχου όλες οι δυτικές δυνάμεις υποσχέθηκαν στον Γκορμπατσόφ και στον Σεβαρτνάντζε ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ανατολικά «ούτε μία ίντσα», εάν η Μόσχα αποσύρει τον Ερυθρό Στρατό από την Ανατολική Γερμανία και της επιτρέψει να επανενωθεί με τη Δυτική. Αυτή ήταν μια τιτάνια παραχώρηση από τον Γκορμπατσόφ. Ομως στη συνέχεια είδαμε ότι το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε σε όλες τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας, στις βαλτικές χώρες, και τείνει να κλείσει τον κύκλο με την ένταξη των Σκοπίων. Αν γίνει κι αυτό το βήμα, εκτός ΝΑΤΟ θα είναι η Σερβία, το πιο σημαντικό έρεισμα της Ρωσίας στη ΝΑ Ευρώπη, η οποία όμως δεν έχει πρόσβαση στη θάλασσα και ο εναέριος χώρος της είναι περίκλειστος από χώρες του ΝΑΤΟ.

Αν τακτοποιηθεί, λοιπόν, η «εκκρεμότητα» που ακούει στο όνομα Σκόπια, η οποία ήδη έχει πάρει τον δρόμο της με τις ευγενείς υπηρεσίες των κ. Τσίπρα, Κοτζιά και Καμμένου, τότε μένει προς διευθέτηση το θέμα της Μολδαβίας και της Ουκρανίας, για να μείνει η Ρωσία με μόνη σύμμαχο χώρα της τη Λευκορωσία σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αν θα ακολουθήσει κάτι μεγάλο, σε περίπτωση που ολοκληρωθούν και οι ανωτέρω διευθετήσεις, όπως, για παράδειγμα, ένας αποκλεισμός της Ρωσίας, που μπορεί να οδηγήσει και σε έναν μεγάλο πόλεμο, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει ή να το γνωρίζει, εκτός από εκείνους που σχεδιάζουν κάτι τέτοιο. Πάντως, η σπουδή της Δύσης να εντάξει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., μαζί με την Αλβανία, αποτελεί ένδειξη ότι βιάζεται να κλείσει εκκρεμότητες.

Σε ό,τι μας αφορά, η Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη θέση της σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. για να επιλύσει θετικά για τα εθνικά μας συμφέροντα ζητήματα που μας απασχολούν με την Αλβανία και τα Σκόπια. Αντ’ αυτού, η Ελλάδα προχώρησε στην υπογραφή μιας προδοτικής συμφωνίας με τα Σκόπια, εκχωρώντας όνομα, γλώσσα και εθνική ταυτότητα στους νεόκοπους «Μακεδόνες», ενώ σύρεται σε μια συμφωνία με την Αλβανία, η οποία θα κινηθεί στη γραμμή των παρατηρήσεων του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας, που πάγωσε τη συμφωνία οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών που είχε υπογραφεί επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή. Δηλαδή, ακόμα και στην περίπτωση αυτή αποδεικνύεται ότι η Αλβανία διαθέτει θεσμούς που οριοθετούν το πεδίο στο οποίο μπορούν να κινηθούν οι πολιτικοί για να υπογράψουν μια συμφωνία, ενώ στην Ελλάδα το ζήτημα αυτό αφορά μια ομάδα του Μαξίμου και κάποιες παρέες που, εκτός ότι είναι φίλοι του ΥΠΕΞ, συμμετέχουν και σε άλλα κέντρα, όπου γίνονται διάφορες ζυμώσεις, ερήμην των πολιτών και της κοινωνίας.

Ανακεφαλαιώνοντας, η Ελλάδα, μια χώρα γυμνή θεσμικά και με πολιτικό προσωπικό πολλαπλά εκτεθειμένο σε εκβιασμούς των ξένων πρεσβειών, υποτάσσει το εθνικό στο συμμαχικό και αίρει το βέτο για την είσοδο της Αλβανίας και των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. και, αντί να εξασφαλίζει κέρδη, υπογράφει επώδυνες και προδοτικές συμφωνίες ερήμην των πολιτών, οι οποίοι τις καταγγέλλουν σε ποσοστό που αγγίζει το 80%.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία ρύθμισης των εκκρεμοτήτων της Δύσης η Ρωσία προσπαθεί να αντιδράσει. Από τη μια, φροντίζει να δημιουργήσει και να ενισχύσει τα ερείσματα που διαθέτει στις χώρες της περιοχής και, από την άλλη, δεν έχω καμία αμφιβολία, κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να αποτρέψει δυσάρεστες γι’ αυτήν εξελίξεις. Για παράδειγμα, εισαγγελείς του Μαυροβουνίου, το οποίο εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ το 2017, είχαν κατηγορήσει ανοιχτά τη Ρωσία και μυστικούς πράκτορές της, καθώς και Σέρβους εθνικιστές, ότι σχεδίαζαν τη δολοφονία του κ. Τζουκάνοβιτς και την κατάληψη του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου, στην Ποντγκόριτσα, το φθινόπωρο του 2016.

Επίσης, ο ίδιος ο Τζουκάνοβιτς, μιλώντας σε συγκέντρωση της νεολαίας του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος Σοσιαλιστών, του οποίου ηγείται, είπε ότι η Ρωσία και η φιλορωσική αντιπολίτευση του Μαυροβουνίου είναι έτοιμες να χρησιμοποιήσουν «αιματοχυσία και μεθόδους πραξικοπήματος» για να εγκαταστήσουν κυβέρνηση φιλική προς το Κρεμλίνο.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι είναι αλήθεια και τι όχι από τις πιο πάνω καταγγελίες, όμως, από την πρόχειρη έρευνα που έκανα, δεν είδα να απελαύνεται Ρώσος διπλωμάτης για όλα αυτά, ενώ το Μαυροβούνιο απέλασε Ρώσο διπλωμάτη για την υπόθεση Σκριπάλ.
Ας έλθουμε τώρα στο θέμα των απελάσεων που αποφάσισε το ελληνικό ΥΠΕΞ.

Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η Ρωσία έχει στόχο να αποκτήσει ή και να ενισχύσει τα ερείσματα που έχει στην Ελλάδα. Ομως αυτό εντάσσεται στις κλασικές αποστολές των διπλωματικών υπηρεσιών κάθε χώρας. Το θέμα είναι να μάθουμε αν έγιναν ενέργειες που στρέφονται εναντίον της χώρας μας, ώστε να δικαιολογούνται οι απελάσεις.

Γιατί, αν μιλάμε για το Αγιο Ορος, τα Πατριαρχεία, την Αρχιεπισκοπή Αθηνών και τις Μητροπόλεις, κυρίως της βόρειας Ελλάδας, οφείλουμε, πρώτον, να τα σεβόμαστε και, δεύτερον, να τα ενισχύουμε, για να μην είναι ευάλωτα σε δυνητικές απόπειρες ελέγχου τους από το Πατριαρχείο της Μόσχας ή από άλλους παράγοντες.
Συμπέρασμα: Από τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, οι απελάσεις των Ρώσων διπλωματών μάλλον επιβλήθηκαν από εξωτερικό παράγοντα, ο οποίος πιθανόν έβαλε στο τραπέζι και στοιχεία για σχέσεις της κυβέρνησης με τον ρωσικό παράγοντα -θα επανέλθουμε για το θέμα αυτό- και απαίτησε να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Γι’ αυτό και το «τέλος χρόνου» στον τίτλο.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ (11)

Συνέχεια από: Τρίτη 15 Μαίου 2018

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ 
Και ο Χριστιανικός Πλατωνισμός.
Του Salvatore Lilla!
          
5. Συνέσιος Ο Κυρηναίος.
         
Image result for dionigi areopagitaΣε ένα ογκώδες και λεπτομερές κείμενο τού 1942 το οποίο επανεκδώθη το 1966, ο W. Theiler απέδειξε τις πολλαπλές και στενές σχέσεις ανάμεσα στους ύμνους του Συνέσιου και την νεοπλατωνική εξήγηση των Χαλδαϊκών Λόγων, η οποία ξεκίνησε με τον Πορφύριο. Συνεχίζοντας πρός την κατεύθυνση που έδειξε ο Theiler, o P.Hadot to 1968 συγκέντρωσε την προσοχή του πάνω απ'όλα στην σύλληψη τής Τριάδος του Συνέσιου! Μέσω τής αντιπαραθέσεως ανάμεσα στους Ύμνους του Συνέσιου και σε κάποια κείμενα τού Mario Vittorino, κατόρθωσε να αποδείξει ότι οι ουσιώδεις συμπτώσεις ανάμεσα στους δύο βρίσκουν την πιό φυσική τους εξήγηση στην εξάρτηση και των δύο απο την εξήγηση των Χαλδαϊκών Λόγων τού Πορφύριου! Αποδεχόμενος τα αποτελέσματα τού Theiler και του Hadot επιθυμώ να επικεντρώσω την προσοχή σε κάποιες εκφράσεις, εικόνες και έννοιες, οι οποίες αφορούν την Τριάδα, και οι οποίες, χωρίς ίχνος αμφιβολίας φανερώνουν τα σημάδια τής καταγωγής τους! Σε μερικές περιπτώσεις, προσφέρονται στενοί παραλληλισμοί όχι μόνον απο τους Χαλδαϊκούς Λόγους και τον Νεοπλατωνισμό, αλλά και απο τους Ορφικούς Ύμνους, απο το Corpus Hermeticum και τα δόγματα ορισμένων Γνωστικών.
          Όπως και ο Γρηγόριος Νύσσης αλλά και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ο Συνέσιος δηλώνει ότι η Θεότης είναι μία Τριαδική Μονάς και μία Μονάς Τριαδική! Παρατηρήσαμε ήδη την παρουσία τής ίδιας συλλήψεως στους Χαλδαϊκούς Λόγους και στο απόσπασμα του Πορφύριου στο σχόλιο στον Παρμενίδη, όπου αυτό το δόγμα πηγάζει απο τα Λόγια!
          Ο Πατήρ είναι η μονάς των μονάδων, η Ενάς τών ενώσεων, ο αριθμός τών αριθμών, η ιδέα τής ιδέας, η πηγή των πηγών, η αρχή των αρχών, η ρίζα των ριζών, ο Πατήρ των Πατέρων, το ένα που είναι κάθε πράγμα και ταυτοχρόνως προηγείται κάθε πράγματος, ακόμη και του ίδιου του Ενός, εν και πάντα εν προ πάντων, εν ενός πρότερον, ενοτήτων επέκεινα, ο Νούς των νόων πρότερον του Είναι και άνευ του Είναι, προανούσιε νού, η πρωταρχική και άρρητος μονάδα, ο κρυμένος σπόρος, η άβυσσος χωρίς πάτο και η ανέκφραστος, αρσενικό και θηλυκό, πατήρ και μήτηρ ταυτοχρόνως. Αυτός είναι επίσης σιωπή και φωνή ταυτοχρόνως! Σύμφωνα με τον Theiler ο διπλασιασμός μερικών επιθέτων είναι χαρακτηριστικό των Χαλδαϊκών Λόγων : έτσι η έφραση "πηγή των πηγών" βρίσκεται σε ένα απόσπασμα το οποίο αναφέρει ο Δαμάσκιος. Ο ίδιος ο Δαμάσκιος, επηρεασμένος μάλλον απο τα Λόγια, ονομάζει την πρώτη του αρχή, αρχή των αρχών". Με τον ίδιο τρόπο ο Πρόκλος παρουσιάζει τον Κρόνο σαν "Πατέρα των Πατέρων". Η έκφραση του Συνέσιου "ενάδα τών ενοτήτων" προαναγγέλει τον ορισμό της πρώτης αρχής σαν ενάδα των Ενάδων, του Πρόκλου! Οι δύο ορισμοί "αριθμός των αριθμών" και "ιδέα των ιδεών" κατανοούνται ευκολώτερα στο φώς των εννοιών τών πυθαγορείων. Σύμφωνα με τον Ιεροκλή, ο Ιερός Λόγος των Πυθαγορείων ονόμαζε τον δημιουργικό νού "αριθμό των αριθμών" και όπως αναφέρει ο Αθηναγόρας, ο Πυθαγόρειος Λύσις, ονόμασε τον Θεό "αριθμό άφατο". Αυτός ο Ορισμός θα μπορούσε να γίνει αποδεκτος απο τον Συνέσιο για τον οποίο ο Πατηρ είναι "άφατος"! Η δεύτερη υπόσταση του Πλωτίνου, ο νούς-Είναι και το Ένα-Πολλαπλότης ή ένα-ολότης είναι τόσο ο απόλυτος αριθμός όσο και η μορφή των μορφών (Εν. III, 8,9), μία σύλληψη η οποία κατάγεται τελικώς απο το δόγμα της ταυτότητος ανάμεσα σε μορφές-ιδέες και τους αριθμούς, ένα χαρακτηριστικό του Ξενοκράτη και των νεοπυθαγορείων. Ειναι σημαντικό να θυμηθούμε σ'αυτό το σημείο ότι για τον Συνέσιο ο Πατήρ είναι ένας Νούς!
          Οι τρείς εικόνες τής πηγής ρίζας-σπόρου εφαρμόζονται απο τον Πλωτίνο στην πρώτη υπόσταση, αλλά παρουσιάζονται επίσης και στους Χαλδαϊκούς Λόγους και στην Γνωστική Θεολογία! Ο Πορφύριος επιπλέον χρησιμοποιεί την εικόνα τής πηγής! Το δόγμα το οποίο απο το ένα μέρος ταυτίζει την πρώτη αρχή με την ολότητα των όντων και απο την άλλη το τοποθετεί πάνω απο όλα τα όντα ακόμη και πάνω απο το ΕΝΑ, είναι τυπικώς νεοπλατωνικό. Η σύλληψη τής πρώτης αρχής σαν ένας Νούς ο οποίος προηγείται του Είναι και δέν διαθέτει Είναι είναι χαρακτηριστική τού Πορφύριου, αλλά όχι του Πλωτίνου. Ο ορισμός του Πατρός σαν μονάδα έχει παράλληλα στην πλατωνική παράδοση. ο H.J. Kramer παρουσίασε χωρία πυθαγορικών δογμάτων όπως και πλατωνικών τα οποία διατήρησε ο Ιάμβλιχος, ο Στοβαίος κ.α. όπου η μονάδα ταυτίζεται με το Ένα και το αγαθό! Στους Χαλδαϊκούς Λόγους η Τριάδα κυβερνάται απο μία μονάδα. Ο Πορφύριος παρουσιάζει την πρώτη του αρχή σαν μία μονάδα! Και ο Ιάμβλιχος κάνει το ίδιο με τον πρώτο του Βασιλιά και Θεό, ο οποίος παρότι απορρέει απο την πρώτη-πρώτη αρχή, είναι παρ' όλα αυτά ταυτόσημος μέ τό αγαθό καί μέ τήν αρχή τού Είναι, σε συμφωνία με τον Πλάτωνα! Το ισοσθενές μονάδος-ενάδος το οποίο μπορεί να απαχθεί απο την εφαρμογή και των δύο όρων στον Πατέρα βρίσκεται στον Πλάτωνα και στον Ωριγένη! Τα δύο επίθετα κρύφιος και άρρηκτος βρίσκονται στους Λόγους. Κρύφιος θα εφαρμόζεται συχνά απο τον Πρόκλο και τον ψευδο-Διονύσιο στην πρώτη αρχή και στις υπέρτατες πραγματικότητες! Και άρρητος είναι μία κοινή ιδιότητα τής Θεότητος στην αρνητική Θεολογία της Πλατωνικής παραδόσεως και της Πατριστικής! Ο όρος άβυσσος αναφερόμενος στον Πατέρα αντικατοπτρίζει την διδασκαλία των Λόγων και του Βαλεντίνου. Οι πρώτοι ανέφεραν την άβυσσο του Πατρός "Πατρικός βυθός", ο δεύτερος έχοντας κατά νού δύο διάσημα χωρία του Παύλου (Ρωμ. 11,33, Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού και 1 Κορ 2,10 τα βάθη του Θεού) ονόμασε βυθός ή βάθος τόν πρώτο του Θεό.
          Η εικόνα του Πατρός με δύο φύλα προϋπήρχε σε μερικά ορφικά αποσπάσματα, στον Πορφύριο, στα Ερμητικά, και στην Χριστιανική Γνώση! Ο πρώτος Θεός τών Βαλεντινιανών συνίσταται απο ένα ζεύγος το οποίο σχηματίζεται απο τον βυθό (άβυσσο) και απο την Σιγή ή διάνοια! Έτσι δικαίως ο E. Norden συσχετίζει τους στίχους τού Συνέσιου "εσύ είσαι Πατήρ, εσύ είσαι μήτηρ, εσύ άρσεν εσύ θήλυ" με διάφορα ορφικά αποσπάσματα! Εάν ο Συνέσιος ονομάζει τον Πατέρα "Σιγή", τα Χαλδαϊκά Λόγια είχαν μιλήσει για την Σιγή των Πατέρων, δηλαδή για την σιγή των υπερβατικών Θεών. Μία ιδέα που χρησιμοποίησε και ο Συνέσιος όταν κάνει λόγο για την "αγία σιγή των νόων και των νοητών όντων"!

Συνεχίζεται
Αμέθυστος.

PAUL FRIEDLȀNDER, ΠΛΑΤΩΝ (88)

Συνέχεια από Τετάρτη,13 Ιουνίου 2018
                                         
                                          PAUL FRIEDLȀNDER
                                                  ΠΛΑΤΩΝ
                                            ΤΡΙΤΟΣ ΤΟΜΟΣ

                                   ΤΑ ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ –
                              ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΙ ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

                                 ΔΕΥΤΕΡΗ, ΜΕΣΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

                       20. ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ (έκτη και τελευταία συνέχεια)


     Αλκιβιάδης: Όταν ρωτούσε για το «Τί είναι…;» - όπως στους απορητικούς (aporetische) διαλόγους - ή όταν θεωρούσε ήδη το Είδος (Eidos) – όπως στον «Γοργία» - ο Σωκράτης, αυτό συνέβαινε σε μιαν ενότητα της  παιδαγωγίας ή του ‘αγώνα’ (του ‘παιδαγωγείν’ ή ‘αγωνίζεσθαι’…) με την ‘εννοιολογική’ κίνηση. Στο «Συμπόσιο» φανερώνεται για μια και μοναδική φορά, όχι ως παιδαγωγός ή αγωνιστής ο Σωκράτης, αλλά είναι το ‘στόμα’ και μόνον, μέσα απ’ το οποίο και αναγγέλλει ‘προφητικά’ κάτι το Υψηλότερο τη δική του σοφία. Έπρεπε λοιπόν να φανή τώρα, αφού υποδείχθηκε ο δρόμος προς το Είδος, μετά τη διασαφήνιση δηλ. με τον λόγο, η ανθρώπινα πρακτική κίνηση προς τον σκοπό. Δεν ‘επιτρεπόταν’ να βρίσκεται στο τέλος άρα η αναγγελία τής προφήτιδας (της Διοτίμας…), αλλά έπρεπε να ακολουθή ένα τελευταίο μέρος, που να παρουσιάζη την άνοδο σε κείνο το ύψος μέσα στην πραγματικότητα της ίδιας της ζωής. Κορυφώνεται λοιπόν ως προς τη μορφή με το επεισόδιο (Episode) του Αλκιβιάδη το «Συμπόσιο». Και βρίσκεται, όπως και στην «Πολιτεία» - έστω κι αν είναι όλα διαφορετικά εκεί -,   και στο «Συμπόσιο» «στο μέσον» το Είδος.
      Είχαν βουβαθή οι ήχοι τής φλογέρας, που διαπερνούσαν το σπίτι, όταν ξεκίνησαν οι διάλογοι (176 Ε). Ακούγεται όμως τώρα ξανά η φλογέρα απ’ έξω. Και εισβάλλει με τον μεθυσμένο Αλκιβιάδη η ‘άγρια ζωή’ στην ‘τακτοποιημένη  παρέα’. Ανήκει απ’ τη μια πλευρά στο Χάος (Chaos) η μέθη – και θα διαλυθή πράγματι με τη χαοτική αργότερα παρουσία τών ‘κωμαστών’ κάθε κανονικός διάλογος (223 Β) - , κι αισθάνεται ο καθένας με την εμφάνιση, αλλά και με το  όνομα ακόμα τού Αλκιβιάδη, την αντιθετική ένταση τού πώς έρχεται να εγκωμιάση τώρα τον Σωκράτη ένας άνθρωπος, που θα ‘διαφύγη’ αργότερα από κάθε σωκρατικό σύνδεσμο και θα καταστρέψη την Αθήνα. Διαλύει ωστόσο απ’ την άλλη και όλους τούς κοινωνικούς φραγμούς η μέθη: υπάρχει αλήθεια στο κρασί (214 Ε). Συγγενεύει μόνον η τρέλλα τής μέθης σε κάτι με τη ‘μανία’ (Mania) τού εραστή, του ποιητή, του φιλοσόφου, και μπορεί τώρα να μιλήση δίχως δεσμά και δίχως ντροπή ο Αλκιβιάδης.
      Τον αφήνει πρώτα να ‘καθίση’, και μετά να ‘ξαπλώση’ ο Πλάτων. Για να συμβή ανάμεσα σ’ αυτές τις δυό ‘στιγμές’, παρόμοια όπως και κατά την είσοδο του Σωκράτη, μια κρίσιμη ‘στροφή: απ’ τον Αγάθωνα, στον οποίον και απένειμε κατ’ αρχάς κοινωνικό σεβασμό ως τον «ωραιότερο και πνευματικώτερο» ο Αλκιβιάδης, στον Σωκράτη, που κερδίζει βέβαια με εντελώς διαφορετικήν έννοια αυτόν τον έπαινο. Κρύβονται πολλά σ’ αυτό το ‘πειραχτικό’ παιχνίδι! Η ‘κατηγορία’ τού Αλκιβιάδη π.χ., ότι κατάφερε ‘δόλια’ να καθίση δίπλα στον ωραιότερο ο Σωκράτης, δεν ταιριάζει μόνο στον Αγάθωνα, όπως εννοείται, αλλά και στον ίδιον τον Αλκιβιάδη! Γιατί τον κατέστησε κι αυτόν ‘γείτονά’ του στο τραπέζι, ‘κάνοντάς’ του έγκαιρα θέση, ο Σωκράτης (213 ΑΒ). Και πίσω απ’ την ‘καταδίωξη’, για την οποία τον κατηγορεί ο Αλκιβιάδης – ότι εμφανίζεται ξαφνικά, εκεί που ελάχιστα το περιμένει κανείς -, πίσω απ’ αυτό το ‘αστείο’ διαισθανόμαστε τη σοβαρότητα, με την οποία και βλέπουν να διευθύνεται αναπάντεχα επάνω τους η ελεγκτική ματιά τού Σωκράτη οι νέοι: είναι δε το πιο συγκινητικό παράδειγμα γι’ αυτό η αρχή τού διαλόγου «Αλκιβιάδης» στο σύνολο πλατωνικό έργο. Η πρώτη φράση, με την οποίαν και απευθύνεται  τώρα στον Σωκράτη ο Αλκιβιάδης (213 C), θυμίζει μέχρι και στις λέξεις την περιπαθή προσφώνηση, με την οποία και ‘σπάει’ εκεί (104 D) τη μακρά σιωπή. Πρέπει να το θυμηθούμε αυτό, και πρέπει να υπολογίσουμε και την απόσταση ανάμεσα στην τωρινή και την πρώτη εκείνη συνάντηση, που βρίσκεται μισή σχεδόν  ανθρώπινη ‘ηλικία’ πιο πίσω. Η ‘αστειευόμενη’ κατηγορία τού Σωκράτη (213 D), ότι τον βασανίζει με την ζήλεια του ο Αλκιβιάδης, κι ότι δεν αντέχει πια την τρέλλα και τον έρωτά του (φιλεραστία), φανερώνει τον αντέρωτα που ξυπνά – ακόμα και σε μιαν εγωϊστική ψυχή – ο φιλόσοφος. Ενώ το εκφράζει αυτό και ως μια γενική εμπειρία ο ίδιος ο Αλκιβιάδης στο τέλος: τους ‘ξεγελά’ τούς νέους, σαν να είναι αυτός ο εραστής κι εκείνοι οι ερώμενοι ο Σωκράτης, ενώ είναι ο ίδιος μάλλον ο ερώμενος παρά ο εραστής (222 Β). Διαμορφώνει μάλιστα ολόκληρη η ‘κίνηση’ του διαλόγου «Αλκιβιάδης» σε δράμα (Drama) αυτήν την εμπειρία. Πίσω απ’ το ‘βίαιο’ αστείο τού Αλκιβιάδη, ότι δεν του επιτρέπεται να αγαπάη κανέναν άλλον παρά τον Σωκράτη, όταν είναι ο Σωκράτης παρών, για να μη ‘χειροδικήση’ επάνω του ο Σωκράτης, φανερώνεται αυτό που είναι βαθύτερα αδύνατο: μόνον ο Σωκράτης αξίζει στην πραγματικότητα να επαινεθή. Κι όπως άρχισε ήδη να ‘φέρη’ τα χαρακτηριστικά τού ίδιου του δασκάλου στον λόγο τής Διοτίμας ο Έρως, έτσι γίνεται τώρα αντικείμενο τελικού σεβασμού στη θέση τού Έρωτα ο Σωκράτης.
       Στο κέντρο τού λόγου τού Αλκιβιάδη αποκαλύπτεται αυτό το παράξενο ΄κάλυμμα’ του Σειληνού, με τις λαμπρά πολύτιμες θεїκές εικόνες στο εσωτερικό του. Η βασική στάση είναι εδώ στους μεν νεώτερους η πλήρης αφοσίωση, στον δε δάσκαλο η καθαρώτατη γνώση και η πλήρης κυριαρχία πάνω σε όλους τούς πειρασμούς και τις ορμές, το υγιές φρόνημα (σωφροσύνη), ο ‘ανδρισμός’ (ανδρεία, καρτερία) και η σύνεση (φρόνησις) κατά τη νυχτερινή συγκατοίκηση με τον ωραίον νεανία, καθώς και στους κινδύνους τής μάχης. Αυτό το ‘κέντρο’ περιβάλλεται ωστόσο από εκείνο το ‘κάλυμμα’ «παραξενιάς» (ατοπίας) και «ειρωνίας» (“Ironie”), εκείνο το ‘στρώμα’, που πρέπει να το διαπεράση κανείς, αλλά δεν το διαπερνά παρά για κάποιες στιγμές, εκείνην την ‘περιοχή’, όπου διασταυρώνονται συγκλονιστικά η αινιγματική έλξη και η οδυνηρή απώθηση, και απεικονίζεται με την παρομοίωση του Μαρσύα ή και με το ‘κάλυμμα’ ακριβώς τού Σειληνού, που ‘επεκτείνεται’ τόσο στην αρχή του λόγου τού Αλκιβιάδη, για να επανέλθη (ώστε να καταστήση εναργή τρόπον τινά όλον τον ‘περίγυρο’)  άλλη μια φορά στο τέλος, στην «εξαπάτηση», με την οποία και ‘αναστατώνει’ ο Σωκράτης τούς νέους (222 ΑΒ). Θά ’πρεπε να τ’ ακούσουμε ωστόσο όλ’ αυτά μόνον απ’ το στόμα τού Πλάτωνα, καθώς αναγκαστικά τα αποδυναμώνουμε  με τα δικά μας λόγια. Και το μόνο που μπορούμε ακόμα να επισημάνουμε, είναι η σχέση ανάμεσα στην αναγγελία τής Διοτίμας και το εγκώμιο του Αλκιβιάδη. Καταλαβαίνει δηλ. κανείς αυτό στο οποίο τον επηρέασε ο δάσκαλος, όταν θυμηθή κατ’ αρχάς ότι ανέβηκε την κλίμακα προς τη θέα τού Είδους (Eidos) ο Σωκράτης, κι ότι ενσαρκώνει στην ίδια του την ύπαρξη αυτήν την άνοδο. Μπορεί να εκπλήττεται ο Αλκιβιάδης με το ότι περιφρονεί την ομορφιά του ο Σωκράτης. Γνωρίζουμε όμως εμείς, πως έχει υπερβή εδώ και καιρό εκείνο το κατώτατο σκαλί, στο οποίο και ερωτεύεται κανείς το «ένα και (μοναδικό…) ωραίο σώμα», ο Σωκράτης. Και πως δεν έχει φτάσει μόνο στο τρίτο σκαλί, στο οποίο και «γεννά τέτοιους λόγους, που κάνουν καλύτερους τους νέους ανθρώπους» (210 C)· αλλά πως ανέβηκε στην ύψιστη βαθμίδα, στην οποία και βλέπει το αιωνίως Ωραίο και τα αρχέτυπα των «αρετών». Γιατί μόνον εκεί μάς έχει δοθή «να γεννάμε, όχι τα αντίτυπα, αλλά την ίδια τη γνήσια αρετή (Areté)» (212 Α).
      Πρέπει να αφήσουμε να ‘εισρεύση’ στα βιώματα του Αλκιβιάδη η αποκάλυψη της Διοτίμας, για να μπορέσουμε να τα εξηγήσουμε πλήρως. Και πρέπει να δούμε τον ‘ανθρώπινο’ Σωκράτη, το πώς συναναστρέφεται με τους άλλους ανθρώπους, ταυτόχρονα με τον ανερχόμενον στο Είδος φιλόσοφο, για να βεβαιωθούμε για όλην του την ‘πληρότητα’.
      Είναι και κάτι ακόμα που δεν πρέπει να παραβλέψουμε: ότι μιλά εδώ με το στόμα τού Αλκιβιάδη για τον εαυτό του ο Πλάτων (215 CD). Ο άσχημος σάτυρος Μαρσύας εξακολουθεί να προσφέρη τη θεїκά συγκινητική μουσική του στον ωραίον Όλυμπο, και ανάγεται κάθε μεταγενέστερη, καλή ή κακή, μουσική τής φλογέρας, σ’ αυτήν τη διδασκαλία. Μια τέτοια ακριβώς συγκινητική δύναμη έχει και ο απέριττος λόγος τού νέου Μαρσύα, του Σωκράτη: «Συγκλονιζόμαστε και μαγευόμαστε (‘εξοριζόμαστε’ σε χώρα μακρινή…) όταν σε ακούμε, ή και τα λόγια σου ακόμα απ’ το στόμα κάποιου άλλου». Και υποδεικνύει έτσι στον ίδιον του τον εαυτό τη θέση του και την αποστολή του διαδεχόμενος τον δάσκαλο ο Πλάτων, ενώ μπορούμε να σταθμίσουμε κι από εδώ – ανάμεσα σε άλλα -, αν έχη πράγματι κανένα νόημα  να πιστεύουμε, ότι ‘διατήρησε’ μόνον από συνήθεια στο όψιμο έργο του το πρόσωπο του Σωκράτη ο Πλάτων, ή μήπως ηχούσε ακόμα η μουσική τού νέου Μαρσύα κι όταν γέρασε στ’ αυτιά του!
      Αυτό που προκάλεσε, βαθειά σοβαρός και αστείος ταυτόχρονα, ο λόγος τού Αλκιβιάδη, ‘αντηχεί’ σαν ένα ‘κοινωνικό’ παιχνίδι ανάμεσα στον Σωκράτη, τον Αγάθωνα και τον Αλκιβιάδη. Το οποίο και κορυφώνεται, όταν αλλάζη τη  θέση του και πλαγιάζει στα δεξιά τού Σωκράτη ο Αγάθων. Ενώ καθόταν δηλ. κατ’ αρχάς δίπλα στον Αγάθωνα ο Σωκράτης, και κατάφερε μ’ ένα ‘πολεμικό’ τέχνασμα να πλαγιάση κατόπιν ανάμεσα σ’ αυτόν και τον Αγάθωνα ο Αλκιβιάδης, παίρνει τελικά τη θέση ανάμεσα στους δυό «ωραίους», και τον βλέπουμε να έλκη προς τον εαυτό του την ωραιότητα, πριν να εισβάλη με τους μεθυσμένους και θορυβώδεις ‘πότες’ η σύγχυση. Σ’ αυτήν την ‘αναστάτωση’ της μέθης και του ύπνου παρασύρεται και ο αφηγητής. Όμως ο Σωκράτης μένει ‘υπεράνω’, μαζί κατ’ αρχάς με τους δυό ποιητές, με τους οποίους και «πίνει από μια μεγάλη γαβάθα (έναν κύλικα…) από τα δεξιά προς τα αριστερά» - δηλώνοντας έτσι και εξωτερικά τη νίκη τής τάξης πάνω στην αταξία -, «συζητώντας» μαζί τους, και «υποχρεώνοντάς τους» – νικηφόρα μέχρι το τέλος – «να παραδεχτούν», ότι θά ’πρεπε να είναι ο αληθινός και πλήρης τέχνης ποιητής τραγωδίας ταυτόχρονα και ποιητής κωμωδίας. Κάτι που αντιτίθεται ωστόσο στη σταθερή ελληνική παράδοση, για την οποίαν και μιλά, ή φαίνεται να μιλά, ο ίδιος ο Πλάτων στην «Πολιτεία» (395 Α). Και είναι τόσο σημαντικό γι’ αυτόν το ερώτημα, ώστε να τον απασχολή για δεκαετίες, απ’ τον «Ίωνα» (534 C) μέχρι και τους «Νόμους» (VII 816 DE). Αναφερόταν στον «Ίωνα», πως βασίζεται στο ότι δημιουργεί με θεϊκό χάρισμα (με  τη θεία μοίρα) ο κάθε ποιητής ο διαχωρισμός τραγικής και κωμικής ποίησης· όποιος θα μπορούσε όμως να συνθέτη στίχους με τέχνη και γνώση (με τέχνη και επιστήμη), αυτός θά ’πρεπε να τα συνενώνη και τα δυό στον εαυτό του. Ο Αριστοφάνης κι ο Αγάθων δεν δημιουργούν άρα, όπως εννοεί ο Σωκράτης, με γνώση. Ενώ τα συνενώνει και τα δυό ο Σωκράτης! – πώς άραγες; Στην ύπαρξή του! Με το να είναι ο σκώπτης, ο είρωνας, αυτός που γνωρίζει, που αγωνίζεται, και που πεθαίνει. Και μήπως δεν ‘αναδεικνύει’ και το πλατωνικό έργο, με τον Σωκράτη στο κέντρο του, και με το αίτημα να εμφανιστή στη θέση κάθε προηγούμενης ποίησης, και την τραγωδία και την κωμωδία στον εαυτό του; Όχι σαν να αντιπαρατίθετο βέβαια, όπως το ‘αλλοιώνουμε’ μερικές φορές, το «Συμπόσιο» ως κωμωδία – ή και ως σατυρική παράσταση – στην τραγωδία τού «Φαίδωνα». Αφού κυριαρχεί, και το ακούμε ευθύς εξαρχής, «ένα ασυνήθιστο μείγμα χαράς και λύπης» στον «Φαίδωνα», και γελάνε και κλαίνε όλοι οι παρόντες, και νικά τον θάνατο η α-θανασία. Ενώ αντιλαμβανόμαστε μέσα απ’ τη λάμψη τής γιορτής τον πόνο στο «Συμπόσιο». Ακούει μάλιστα «να ηχούν οι φλογέρες τού ύπνου τού θανάτου» στο τέλος τής γιορτής ο ποιητής (o Conrad Ferdinand Meyer). Παρίστατο απ’ την αρχή ο θάνατος. Κι όσο κι αν αλληλοσυμπληρώνονται το «Συμπόσιο» κι ο «Φαίδων», περιλαμβάνεται ωστόσο «ολόκληρη η τραγωδία και κωμωδία τής ζωής», για την οποίαν και μας μιλά στον «Φίληβο» ο Σωκράτης (50 Β), στο καθένα απ’ τα δυό.
       Μένει μόνος στο τέλος, μοναδικός νικητής τής μέθης και του ύπνου, έτσι όπως μένει και μόνος ακλόνητος σοφός μέσα απ’ τον θρήνο τών γυναικών και των φίλων στον «Φαίδωνα», ο Σωκράτης. Για να πάη μετά στο Λύκειο, στο καθημερινό του δηλ. έργο, απ’ το οποίο και εξαιρείται αξιοθαύμαστα αυτή η νύχτα, και να επαληθεύση τον έρωτα, αφού μίλησε για τον έρωτα.
.
      
      ( συνεχίζεται με το επόμενο κεφάλαιο: «Φαίδων» )

Περί της υπάρξεως του Θεού και περί της δημιουργίας του κόσμου


Η διαφορά της Θεολογίας από τη Φιλοσοφία, είναι ότι η Θεολογία ξεκινάει να διατυπώσει πράγματα γνωστά εξ εμπειρίας, γι' αυτό και οι διατυπώσεις της είναι αντανάκλαση του πραγματικού. Ενώ η φιλοσοφία, διατυπώνοντας σκέψεις και έρευνα "εκ των κάτω προς τα πάνω", συχνά αγνοώντας βασικά ζητήματα, καταλήγει σε ελλειπή ή εσφαλμένα συμπεράσματα.

 Του πρωτοπρ. Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη
 (+) Καθηγητή Πανεπιστημίου 

Αυτό το θέμα είναι συνυφασμένο, κατά κάποιο τρόπο, αλλά συγχρόνως και ανεξάρτητο, από το φιλοσοφικό πρόβλημα περί της υπάρξεως του Θεού. Το φιλοσοφικά επιχειρήματα των ειδωλολατρών εναντίον της υπάρξεως του Χριστιανικού Θεού ήταν τα ίδια με τα φιλοσοφικά επιχειρήματά τους εναντίον του δόγματος περί δημιουργίας.
Έλεγαν δηλαδή οι ειδωλολάτρες: Οι Χριστιανοί λένε ότι υπάρχει Θεός δημιουργός και ότι ο Θεός αυτός είναι τέλειος. Αλλά, εάν  ο Θεός ήταν τέλειος, τότε τι ανάγκη είχε ο Θεός να δημιουργήση τον κόσμο; Η δημιουργία του κόσμου αποδεικνύει φιλοσοφικά ότι ο Θεός χωρίς τον κόσμο είναι διαφορετικός από τον Θεόν με τον κόσμο. Διότι, αν  ο Θεός ήταν τέλειος και τελείως ευδαίμων με τον εαυτό Του, είχε δηλαδή αυτοαγάπη – αν χρησιμοποιήσωμε βέβαια χριστιανικά κατηγορήματα περί αγάπης – δεν θα είχε ανάγκη να δημιουργήση τον κόσμο. Αλλά, επειδή δεν είναι τέλειος, γι’ αυτό φαίνεται ότι δημιούργησε τον κόσμο. Αυτή η χρήσις των φιλοσοφικών επιχειρημάτων εναντίον της Χριστιανικής πίστεως βασίσθηκε στην φιλοσοφική διάκρισι μεταξύ της ουσίας και ενεργείας στον Θεό.
Όμως η εκκλησιαστική διάκρισις δεν είναι φιλοσοφική, αλλά προέρχεται από την Αποκάλυψι του Θεού στον άνθρωπο.  Είναι δηλαδή εμπειρική. Έτσι η Εκκλησία αποδεικνύει την διάκρισι μεταξύ της ουσίας και ενεργείας στον Θεό. Διότι βασίζεται στην εμπειρία των θεουμένων. Παρόμοια αποδεικνύει και την ύπαρξι του Θεού. Για τους Πατέρες της Εκκλησίας ίσως το μοναδικό επιχείρημα, για να καταδείξουν την ύπαρξι του Θεού, είναι ένα γεγονός και όχι μία διαλεκτική λογική απόδειξι.  Ποιο γεγονός; Το ότι υπάρχει μία ομάδα ανθρώπων που λέγονται Προφήται, Απόστολοι και Άγιοι, οι οποίοι είδαν τον Θεόν. Για έναν φιλόσοφο ή επιστήμονα, είτε είναι άθεος είτε όχι, ο ισχυρισμός αυτός, το ότι δηλαδή οι Προφήται, οι Απόστολοι και οι Άγιοι είδαν τον Θεό, θέλει κάποια αντιμετώπισι. Δεν μπορεί κάποιος να τον προσπεράση αδιάφορος.
Δηλαδή ή θα το πιστέψη και θα δεχθή ότι είδαν τον Θεό αυτοί οι άνθρωποι, ή θα συζητήση το θέμα, αν δηλαδή η κατάτασις φωτισμού και θεώσεως είναι μία πραγματικότητα ή όχι. Αλλά, για να γίνη αυτό, χρειάζονται ωρισμένες προϋποθέσεις, να υπάρχουν δηλαδή και ωρισμένα κοινά κριτήρια. Μία όμως σωστή επιστημονική συζήτησις δεν μπορεί να γίνη με ανθρώπους συνθηματολόγους, διότι ο συνθηματολόγος θα πη ναι ή όχι εκ των προτέρων· πριν αρχίση δηλαδή η συζήτησις, θα προδικάση το αποτέλεσμα.
Ένας πιστός Ορθόδοξος π.χ., που μεγάλωσε μέσα στο Ιερό ενός ναού και βαστούσε το θυμιατό του παπά, όταν ήταν μικρός (που ήταν δηλαδή παπαδάκι), ένας δηλαδή που μεγάλωσε μέσα στην Εκκλησία και του άρεσε να πηγαίνη να παίρνη την Θεία Κοινωνία, επειδή ήταν γλυκό εκείνο το κρασάκι και που του άρεσε να παίρνη το αντίδωρο, την Κυριακή, επειδή ήταν πεινασμένος και περίμενε πότε να τελειώση η Θεία Λειτουργία, και μετά έγινε ψάλτης κλπ., όποιος μεγάλωσε με την απόλυτη πεποίθησι περί της ορθότητος του Ορθοδόξου δόγματος που πιστεύει και περί της δεδομένης ορθότητος της Ορθοδόξου λατρείας στην οποία μετέχει από μικρός και για την ορθότητα της οποίας δεν έχει καμμία αμφιβολία, ότι δηλαδή όλα τα Ορθόδοξα, όπως τα πιστεύει και τα νομίζει, είναι ωραία και σωστά, όποιος λοιπόν δεν αφίνει περιθώρια εξετάσεως και ερεύνης περί της ορθότητος και αληθείας αυτού που πιστεύει και δεν έχει καμμία αμφιβολία γι’ αυτά, αλλά ούτε είχε και ποτέ και ο οποίος ίσως έφθασε και μέχρι το Πανεπιστήμιο χωρίς αμφιβολίες γι’ αυτά και ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο να μαθαίνη τα μαθήματά του για να πάρη το πτυχίο του και να καταλάβη μία θέσι στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδος, για να βολευτή ή, αν γίνη και παπάς, να μπη στην πρώτη μισθολογική κατηγορία, για να βολευτή και αυτός σε μία ενορία και να ζήση καλά και να παντρέψη τα παιδιά του, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει βέβαια τις προϋποθέσεις για μία επιστημονική συζήτησι. Σε έναν τέτοιον άνθρωπο όλα, όσα πιστεύει, είναι ωραία, όταν έχη τη υποστήριξι των Ενόπλων Δυνάμεων[1].
Όμως δεν είναι μόνον οι Ορθόδοξοι ευσεβείς ή ζηλωτές Χριστιανοί που έχουν απόλυτη πεποίθησι για την θρησκεία τους, αλλά υπάρχουν και μη Ορθόδοξοι, π.χ. Μουσουλμάνοι με αντίστοιχο πνεύμα, όπως οι Πέρσες του Χομεϊνί π.χ., οι οποίοι πιστεύουν ότι, αν φυλάξουν την ορθή πίστη, ο Θεός θα τους χαρίση μία σχετική υλική ευδαιμονία κλπ.
Όταν όμως κάποιος κινήται έξω από τον χώρο της Ελλάδος, όπου δεν υπάρχει η προστασία των Ενόπλων Δυνάμεων, εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Κάθε Εκκλησία ζη στον δικό της χώρο με τις ιδικές της δυνάμεις και δίνει μάχη βάσει ιδεών και πεποιθήσεων. Στο Εξωτερικό οι Εκκλησίες της Δύσεως, της Σχολαστικής παραδόσεως και της Προτεσταντικής παραδόσεως, τα τελευταία χρόνια έχουν βρη σκούρα τα πράγματα και παρατηρείται μία μεγάλη στροφή προς την Ορθοδοξία.
Μόνο στην Γερμανία υπάρχουν διακόσιες χιλιάδες Γερμανοί που έχουν γίνει Ορθόδοξοι. Αυτοί όμως συνήθως, πάνε στην Ρωσσική Εκκλησία για να βαπτισθούν, διότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει κάνει συμφωνία με την τοπική Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Γερμανίας, που ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, να μη δέχεται προσηλύτους και να μη τους κάνη κληρικούς. Δεν ξέρω όμως αν αυτό στέκη εξ επόψεως Κανονικού Δικαίου. Διότι κατά τους κανόνες της Εκκλησίας ο κάθε επίσκοπος είναι υπεύθυνος στην δικαιοδοσία του, για να οδηγήση τους αιρετικούς ή τους μη Χριστιανούς στην Ορθοδοξία. Είναι υποχρεωμένος να το κάνη αυτό. Και οποιοσδήποτε επίσκοπος αρνηθή να δεχθή έναν αιρετικό, που μετανοεί, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, βάσει των Κανόνων καθαιρείται. Φαίνεται όμως ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο θεωρεί ότι δεν υπάρχουν πλέον αιρετικοί…
Πάντως στα μέρη αυτά εκτός της Ελλάδος τα προβλήματα περί της δημιουργίας του κόσμου και η φιλοσοφική οπτική του προβλήματος παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο. Αρκεί κάποιος να σπουδάση φιλοσοφία στην Δύσι από τους χρόνους μετά την Σχολαστική περίοδο μέχρι την σύγχρονη εποχή και θα δη ότι επανειλημμένως ασχολούνται με αυτό το απλό πρόβλημα από φιλοσοφικής απόψεως. Δηλαδή με το πως μπορεί ο τέλειος Θεός να θεωρήται δημιουργός του κόσμου, καθώς και τι σημαίνει δημιουργία εκ του μηδενός, με την έννοια ότι το μηδέν είναι ανύπαρκτο και ο Θεός έφερε στην ύπαρξι τα όντα από την ανυπαρξία, ενώ ο Ίδιος πάντοτε υπήρχε.
Το βασικό κατηγόρημα της Ορθοδόξου θεολογίας στην περίπτωση αυτή είναι το κτιστό και το άκτιστο. Το κτιστό είναι εκείνο που προέρχεται από την ανυπαρξία, από το μη ον, ενώ το άκτιστο είναι εκείνο που δεν είναι κτίσμα και το οποίο πάντοτε υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχη. Όλα τα άκτιστα πάντοτε υπήρχαν και πάντοτε θα υπάρχουν, ενώ όλα τα κτιστά προήλθαν από την ανυπαρξία και θα υπάρχουν στο μέλλον, εφ’ όσον ο Θεός θελήση να υπάρχουν.
Αυτή η διδασκαλία είναι η διδασκαλία της Αγίας Γραφής καθώς και η διδασκαλία της Εβραϊκής παραδόσεως (πριν δηλαδή γραφή η Παλαιά Διαθήκη), όπως επίσης και η διδασκαλία της Εκκλησίας. Από την στιγμή όμως που θα προσπαθήση κάποιος να φιλοσοφήση επάνω σ’ αυτήν την διδασκαλία, τότε συναντά τις δυσκολίες που περιγράψαμε. Οι δυσκολίες δηλαδή προέρχονται από την φιλοσοφοποίηση αυτής της διδασκαλίας.
Αλλά ίσως ρωτήση κάποιος: Από που ήξεραν οι Προφήτες, οι Απόστολοι και οι Άγιοι αυτά τα δόγματα περί της δημιουργίας εκ του μηδενός, περί κτιστού, ακτίστου κλπ.;
Πρώτα τα ήξεραν από την Αγία Γραφή, αφ’ ότου γράφτηκε η Αγία Γραφή. Κατά την περίοδο όμως προ της Αγίας Γραφής από που ήξεραν οι Προφήτες τα δόγματα αυτά; Τι υπάρχει προ της Αγίας Γραφής; Υπάρχει η προφορική Εβραϊκή παράδοσις από τον Αδάμ μέχρι τον Μωϋσή. Ποιος είναι ο πυρήνας αυτής της προφορικής παραδόσεως; Ποια πρόσωπα είναι οι φορείς της; Είναι οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Οι Πατριάρχες υπήρχαν πριν από το γραπτό κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης. Αλλά γιατί ήταν αυτοί οι φορείς της Παραδόσεως; Και σε τι διέφεραν οι Πατριάρχες από τους άλλους ανθρώπους; Διέφεραν στο ότι αυτοί είχαν την θεοπτία. Αυτοί είδαν τον Θεό. Ακόμη και ο Αδάμ με την Εύα θεόπτες ήσαν. Ο πυρήνας της Παραδόσεως αυτής είναι η θεοπτία,  η συνάντησις δηλαδή του Θεού με τους φίλους Του, που είναι οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Ο πυρήνας λοιπόν της παραδόσεως αυτής έχει σχέσι με κάποια εμπειρία.
Γνωρίζομε από την εμπειρία των Πατέρων της Εκκλησίας και των Αγίων, από του βίους τους δηλαδή, ότι και αυτοί εξακρίβωσαν κατά την εμπειρία της θεώσεως ότι δεν υπάρχει ομοιότης μεταξύ κτιστού και ακτίστου και ότι ο Θεός είναι αυθύπαρκτος, αφού δεν έχη καμμία ομοιότητα με τα κτιστά και δεν έχει την αιτία της υπάρξεώς Του σε τίποτα. Δηλαδή ο Θεός είναι αναίτιος κατά την ύπαρξί Του [2]. Υπάρχει από την ύπαρξί Του ο Θεός Πατέρας [3]. Επίσης ότι το αρχέτυπον Φως είναι η αιτία της υπάρξεως του Λόγου ή της σαρκωμένης εικόνος του Φωτός (δηλαδή του Χριστού), καθώς και του Αγίου Πνεύματος. Και επίσης εξακρίβωσαν κατά την εμπειρία της θεώσεως ότι είναι μία η δόξα και των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος και μία η ουσία Τους.
Βέβαια οι Πατέρες και οι Άγιοι δεν έχουν εμπειρία της ουσίας του Θεού, διότι κανένας άνθρωπος δεν είχε ποτέ την εμπειρία της ουσίας του Θεού, αλλά μόνο την εμπειρία της φυσικής ενεργείας της ουσίας του Θεού, που είναι η δόξα του Θεού [4]. Εξακρίβωσαν δηλαδή μέσα από την εμπειρία τους ότι έχομε τρίφωτο Θεότητα εν μια Θεότητι ή εν ενί Φωτί. Δηλαδή ένα Φως, το οποίο είναι τρία Φώτα, τα οποία όμως Φώτα δεν είναι τρία ξεχωριστά Φώτα. Ο θεούμενος εν ενί Φωτί μέσω του άλλου Φωτός βλέπει το αρχέτυπον Φως. Αυτή ήταν η βάσις της εμπειρίας τους.
Επίσης όμως εξακρίβωσαν ότι όλα τα κτιστά όντα προέρχονται εκ του μη όντος. Όλα τα κτιστά υπάρχουν κατά την βούλησι του Θεού· δεν προέρχονται όμως εκ του Θεού, δηλαδή εκ του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αλλά προέρχονται εκ του μη όντος. Και αυτό εξακριβώνεται από την εμπειρία της θεώσεως.
Οπότε βλέπομε ότι υπάρχει ταυτότης εμπειρίας στους Πατριάρχες και στους Προφήτες με τους Πατέρες της Εκκλησίας και του Αγίους. Όλοι τους διεπίστωσαν τις ίδιες αλήθειες. Έτσι οι διακρίσεις, που υπάρχουν μεταξύ των υποστάσεων του Θεού, μεταξύ της ουσίας και της ενεργείας του Θεού, μεταξύ του σαρκωθέντος Λόγου και του Θεού και μεταξύ της θεώσεως του σαρκωθέντος Λόγου σε σχέσι με την θέωσι των ανθρώπων, όλες αυτές οι διαφοροποιήσεις, που πήραν μετά μορφή ορολογίας μέσα στην Εκκλησία, όλα αυτά ως βασικό θεμέλιο έχουν την εμπειρία της θεώσεως. Γι’ αυτό η διάκρισις μεταξύ ουσίας και ενεργείας του Θεού, που κάνει η Εκκλησία, δεν είναι φιλοσοφική, αλλά είναι καθαρά εμπειρική.

Σημειώσεις

[1] Το 1983 που ελέχθησαν αυτά ήταν νωπές οι εντυπώσεις από την ισλαμική επανάστασι του Αγιατολλάχ Χομεϊνί στην Περσία (Ιράν) το 1979.

[2] Ο νόμος του αιτίου και του αιτιατού καταργείται.

[3] Πρβλ. «Εγώ ειμί ο ων».

[4] Βεβαίως ο όρος  «ουσία» είναι της Παραδόσεως  και όχι της Αγίας Γραφής.
Πηγή: Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου, Πατερική Θεολογία, Εκδόσεις Παρακαταθήκη, 2004, Πρόλογος Πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Επιμέλεια – Σχόλια: Μοναχού Δαμασκηνού Αγιορείτου.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ: Ρωμανίδης. Ο τελευταίος μεγάλος αποδομητής τού ελληνικού καί πατερικού λόγου. Μετά τόν Τρεμπέλα, τόν Ματσούκα, τόν Ζηζιούλα καί τόν Γιανναρά. Υπεύθυνους γιά τήν φαρισαική τυποποίηση τής ζωής μας. Κατέστρεψε τήν διαχωριστική γραμμή πού διακρίνει τήν ελληνική φιλοσοφία από τήν δυτική, λόγω αδιαφορίας καί άγνοιας. Τυποποίησε τήν εμπειρία τών Αγίων αποκρύπτοντας τόν λόγο τους τόν οποίο γέννησε η αγιοπνευματική εμπειρία. Τήν διδασκαλία τους. Τόν δρόμο τών αρετών, τήν καταπολέμηση τών παθών. Δέν εντόπισε κάν τήν αίρεση πού μάς καταστρέφει. Μιά θλιβερή σελίδα στόν δρόμο τής διάλυσης.

Αμέθυστος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...