Μαζικά κινήματα στο έλεος των δικτύων εξουσίας.

Riccardo Paccosi - 29 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.
Η σύγκρουση μεταξύ προοδευτικών παγκοσμιοποιητών αφενός και παραεθνικιστών φιλελεύθερων αφετέρου, η οποία διαπερνά αυτή την ιστορική φάση σε παγκόσμια κλίμακα, θα πρέπει να αναλυθεί και να κατανοηθεί από μια εντελώς αυτόνομη πολιτική οπτική γωνία, δηλαδή, με βάση τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα κάθε λαού.
Το γεγονός ότι αυτή η σύγκρουση, αντίθετα, συμπίπτει απόλυτα με την τρέχουσα παρακμή της αντιπολίτευσης αριστεράς-δεξιάς σημαίνει ότι δεν υπάρχει λαϊκή άποψη με την υποκειμενική έννοια. Καμία λαϊκή άποψη σημαίνει επίσης ότι δεν υπάρχει ταξική άποψη, και όχι μόνο αυτό: όλες οι άλλες πτυχές που αποτελούν την υποκειμενική ουσία ενός λαού - εδαφική ταυτότητα, ιστορική μνήμη κ.ο.κ. - ξεθωριάζουν ή τουλάχιστον εντάσσονται σε υπερεθνικές μακρο-αφηγήσεις με επίκεντρο τη δυάδα αριστεράς-δεξιάς.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι κοινωνικές αντιφάσεις γίνονται πιο έντονες από ποτέ, αλλά όταν εκρήγνυνται με τη μορφή μαζικών κινημάτων, το μόνο που προκύπτει είναι αυθόρμητη αναταραχή που χειραγωγείται από ένα από τα δύο «κόμματα», δηλαδή την παγκοσμιοποιητική αριστερά και την παραεθνικιστική δεξιά.
Διαιρώντας τον λαό σε δεξιούς και αριστερούς, τα μαζικά κινήματα εμποδίζουν την αυτόνομη εξέγερσή του και, στην πραγματικότητα, διασφαλίζουν ότι οι γενικές στρατηγικές κατευθύνσεις του συστήματος που μοιράζονται οι δύο πόλοι - η υποδούλωση της ζωής στην αγορά και της ανθρωπότητας στις μηχανές - επιτρέπεται να αναπτυχθούν ανεμπόδιστα.
ΤΟ
ΔΕΞΙΟ ΚΙΝΗΜΑ
Σήμερα έχουμε ένα δεξιό κίνημα επαναπατρισμού που, στις δηλώσεις του, δεν θίγει τα συστημικά-οικονομικά αίτια της απεριόριστης μετανάστευσης. Αλλά χωρίς κριτική μιας οικονομίας που επικεντρώνεται στον διεθνή ανταγωνισμό και όχι στην εγχώρια ζήτηση, το παραγωγικό σύστημα θα χρειάζεται πάντα μεταναστευτική εργασία, και έτσι ο επαναπατρισμός θα επιλυθεί τελικά - όπως απέδειξε στην Ιταλία η κυβέρνηση Meloni - με αισθητικά μέτρα που στοχεύουν μόνο τη μειονότητα των παράνομων μεταναστών, αφήνοντας άθικτη τη μετανάστευση εργατικού δυναμικού.
Επιπλέον, περιορίζοντας την τρέχουσα κρίση διαπολιτισμικής συνύπαρξης μόνο στο μουσουλμανικό στοιχείο, οι υποστηρικτές της επαναπατρισμού υποστηρίζουν - η πλειοψηφία και με εντελώς αυτοκαταστροφικό τρόπο - τις δυτικές πολιτικές στρατιωτικής επιθετικότητας στη Μέση Ανατολή, οι συνέπειες της οποίας τους βλάπτουν κάθε φορά που γεμίζουν τις δεξαμενές τους.
ΤΟ
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΙΝΗΜΑ
Το αριστερό κίνημα κατά του υψηλού κόστους ζωής που έχει εκραγεί τις τελευταίες εβδομάδες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εκτός από την αποτυχία αντιμετώπισης των συστημικών και οικονομικών αιτιών της κοινωνικής κρίσης που συνδέεται με την παγκοσμιοποίηση και τον ευρωφεντεραλισμό, προτείνει και εφαρμόζει μια συμμαχία κοινωνικών συμφερόντων με ένα είδος νέου παναραβισμού ευρωπαϊκού τύπου. Αυτό σημαίνει όχι μόνο άρνηση της κρίσης της διαπολιτισμικής συνύπαρξης που προκαλεί η μετανάστευση, αλλά -θεωρώντας πολιτικά τους μετανάστες όχι ως εργάτες αλλά μάλλον ως φορείς μιας ξεχωριστής πολιτιστικής ταυτότητας- την επιδεινώνει πέρα ​​από κάθε μέτρο, δημιουργώντας μια μη αναστρέψιμη και δραματική διαίρεση στην κοινωνία και εμποδίζοντας επ' αόριστον τη δημιουργία ενός πλήρως λαϊκού μετώπου.
Τέλος, προωθώντας στους δρόμους μια αναγκαστική σύνδεση μεταξύ του παλαιστινιακού σκοπού και μιας ιδεολογίας μετανάστευσης που είναι αποκρουστική για την πλειοψηφία του πληθυσμού, τα αριστερά κινήματα κατέληξαν να δυσφημούν αυτόν τον σκοπό και να υποστηρίζουν έμμεσα νεοσυντηρητικούς ισχυρισμούς για δυτική επιθετικότητα στη Μέση Ανατολή.
Ο
ΚΑΤΑΜΕΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Σε ορισμένες περιοχές, η δεξιά και η αριστερά ουσιαστικά μοιράζονται το ίδιο έργο.
Στον τομέα της καταστολής, η δεξιά εμποδίζει ολοένα και περισσότερο, με το ένα διάταγμα ασφαλείας μετά το άλλο, την ικανότητα του λαού να αντιδρά στους δρόμους. Η αριστερά, από την άλλη πλευρά, με τη μία ψηφιακή πράξη ή το ένα μέτρο κατά των ψευδών ειδήσεων μετά το άλλο, ασχολείται με την καταστολή της ελευθερίας της έκφρασης στις ψηφιακές πλατφόρμες.
Στον τομέα της αποδόμησης των νομικών θεμελίων, βλέπουμε και τις δύο πλευρές να υπονομεύουν τον θεωρητικά ακλόνητο θεσμό της ιθαγένειας: η δεξιά προτείνει να καταστεί διαγράψιμη με ένα κλικ με βάση τις νομικές μεταπτώσεις του ατόμου, η αριστερά προτείνει να την παραχωρήσει άνευ όρων μέσω του ius soli.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Από
τις πληροφορίες που έχουν συλλεχθεί μέχρι στιγμής, έχω την εντύπωση ότι αυτή η πόλωση που στοχεύει στη διαίρεση του λαού είναι πιο έντονη στην Ιταλία, ενώ σε πλαίσια όπως αυτά στη Γαλλία και την Αλβανία, μια πιο έντονη πτυχή της λαϊκής αυτονομίας συνυπάρχει μέσα στα μαζικά κινήματα.
Πέρα από αυτό, μόνο η πλήρης απόρριψη τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς - ή, ακόμα καλύτερα, ο σαφής και ολοκληρωτικός ανταγωνισμός προς αμφότερους - θα εγγυηθεί μια γνήσια σύγκρουση μεταξύ των κυρίαρχων και των κυριαρχούμενων στο μέλλον.
Διαφορετικά, το μόνο που μας περιμένει είναι ένας πόλεμος στους δρόμους μεταξύ τμημάτων του πληθυσμού δεξιάς και αριστεράς, όπως συνέβη στη Ρουέν της Γαλλίας πριν από μια εβδομάδα, και όπως λένε φήμες, θα μπορούσε να συμβεί στην Ιταλία το επόμενο Σάββατο, 31 Οκτωβρίου: ένας εμφύλιος πόλεμος για τον οποίο οι υπερεθνικές ολιγαρχίες μπορούν μόνο να χαίρονται.

I movimenti di massa in balia dei network di potere

Δικαιώματα

 Martino Mora - 29/10/2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Δεν μπορούμε να βγούμε από την τρέχουσα κρίση χωρίς να αναγνωρίσουμε ότι οι αξίες στις οποίες βασίζεται ο σημερινός δυτικός πολιτισμός είναι θεμελιωδώς ψευδείς, επειδή αντιστοιχούν σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικής τους ιεραρχίας.
Ανάμεσα σε αυτές τις ψευδείς, ανεστραμμένες αξίες - παράλληλα με την υπερβολική σημασία που αποδίδεται στην υλική ευημερία, και επομένως στην εμπορική και οικονομική διάσταση που μας υποδουλώνει, και σε έναν υπερβολικό ερωτισμό - υπάρχει αναμφίβολα η ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο καθηγητής Massimo Maravaglia έχει γράψει εύστοχα: «Η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φέρει ένα εξαιρετικό φορτίο βίας... τα υποκειμενικά δικαιώματα είναι μια αξίωση που απευθύνεται σε άλλους - χωρίς ποτέ να ζητείται η γνώμη τους - στους οποίους, αποκλειστικά και μόνο λόγω μιας αποδεικτικής έκφρασης και μιας αδικαιολόγητης δήλωσης, θα πρέπει να δημιουργείται ένα καθήκον».
Ο φίλος μου ο Maravaglia έχει δίκιο. Και δεν έχει σημασία αν αυτά τα δικαιώματα επιβάλλονται από τον ΟΗΕ, την ΕΕ ή το ιταλικό κράτος, επειδή τη στιγμή που διαμορφώνουν την υπάρχουσα νομοθεσία, επιβάλλουν ένα βάρος υποκειμενικής αυθαιρεσίας που είναι ακριβώς το αντίθετο της δικαιοσύνης που κατανοείται σωστά.
Αυτό διαφέρει πολύ από το κλασικό και θωμιστικό φυσικό δίκαιο, το οποίο αγνόησε τον ατομικιστικό υποκειμενισμό της νεωτερικότητας και αναγνώρισε την ύπαρξη υπερβατικών και πρωτογενών αγαθών έναντι της ατομικής αυθαιρεσίας.
Σκεφτείτε τους αμέτρητους «ανθρωπιστικούς» πολέμους που διεξήγαγαν οι Γιάνκηδες στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ή τη μαζική μετανάστευση που επιβλήθηκε στους ευρωπαϊκούς λαούς τις τελευταίες δεκαετίες στο όνομα αυτών των ίδιων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ή τη χρήση της ιδεολογίας των δικαιωμάτων για να επιβληθεί, λίγο πολύ στα ίδια χρόνια, η ομαλοποίηση των αφύσικων σεξουαλικών παρεκκλίσεων και η καταπολέμηση των φανταστικών «φοβιών» της Νέας Ομιλίας.
Η ιδεολογία των δικαιωμάτων είναι η νέα υποχρεωτική φιλελεύθερη θρησκεία της εποχής μας, σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και οι Καθολικοί συνοδικοί ποντίφικες, συμπεριλαμβανομένου του σημερινού, φαίνεται να πιστεύουν σε αυτήν πολύ πιο έντονα από ό,τι πιστεύουν στα δόγματα της πίστης.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα επιβάλλουν όλη την επαναστατική βία του αφηρημένου ανθρωπισμού, ο οποίος, όπως εξήγησαν οι Max Scheler και Gilbert Chesterton, είναι μια κοσμική παραποίηση του Χριστιανισμού, το προϊόν της διακριτικά αντιχριστιανικής δυσαρέσκειας του σύγχρονου αστικού και κοσμικού πνεύματος.
Αυτό το πνεύμα είναι εντελώς ανίκανο να συλλάβει τον άνθρωπο ως οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα αφηρημένο άτομο, όπως το συλλαμβάνει ο homo oeconomicus. Έχουμε απελευθερωθεί από τον Μαρξ· πρέπει επίσης να απελευθερωθούμε από τον Λοκ.
Επειδή μια υγιής, αυθεντικά κοινοτικιστική κοινωνία δεν μπορεί να είναι ένα απλό άθροισμα αφηρημένων ατόμων, δηλαδή, μια μάζα ατόμων που απαιτούν δικαιώματα, ενωμένα από ένα φανταστικό συμβόλαιο.
Όπως ακριβώς δεν μπορεί να είναι μια συλλογή άπληστων καταναλωτών, δηλαδή μια μάζα πρακτικών υλιστών.
Ούτε, τέλος, μια συλλογή, και επομένως μια μάζα, ναρκισσιστών ελευθερίων θηραμάτων ενός εξοργισμένου και στείρου ερωτισμού, άκαρδων ηδονιστών (παρά την πολυδιακηρυγμένη καλοσύνη), χωρίς παιδιά ή ευθύνες.
Ωστόσο, ξεχνώντας τον Χριστό, έχουμε γίνει όλα αυτά.
Η κυριαρχία των ψεύτικων αξιών πρέπει να συντριβεί.

Diritti

Ι.Ιωαννίδης: «Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση και παλεύει να επιβιώσει»

Ο καθηγητής του Stanford Γιάννης Ιωαννίδης ισοπεδώνει το σύστημα σε μια συνέντευξη-χαστούκι
Σε μια αποκαλυπτική, καυστική και άνευ προηγουμένου εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες» του OPEN και στον δημοσιογράφο Σπύρο Χαριτάτο ο διεθνούς φήμης καθηγητής του Πανεπιστημίου Stanford, Γιάννης Ιωαννίδης, προχώρησε σε μια αμείλικτη σκιαγράφηση της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Κάνοντας λόγο για μια κοινωνία βυθισμένη στην αβεβαιότητα και την αγωνία, ο διακεκριμένος επιστήμονας απέδειξε με αδιάσειστα στοιχεία ότι η Ελλάδα δεν βιώνει απλώς μια απλή κρίση, αλλά βρίσκεται μπροστά στην πιο επικίνδυνη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στον τάφο του αειμνήστου Πάπα Φραγκίσκου

Το «Αἰωνία ἡ μνήμη» στον τάφο του Πάπα και η ευθύνη του Πατριάρχη

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, σήμερα, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026, προσήλθε στον τάφο του αειμνήστου Πάπα Φραγκίσκου, στην Ρώμη, και ευχήθηκε υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην βασιλική της Santa Maria Maggiore στην Ρώμη, άφησε λίγα λουλούδια στον τάφο του φίλου Πάπα Φραγκίσκου και προσευχήθηκε στην ιστορική βυζαντινή εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας Salus Populi Romani.

ΑΚΤΙΝΕΣ: Το «Αἰωνία ἡ μνήμη» στον τάφο του Πάπα και η ευθύνη του Πατριάρχη

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.Η ΚΛΑΨΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ. ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΑΝ ΟΙ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΟΙ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΙΑΛΥΘΗΚΑΜΕ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΝΕΙ ΡΑΧΟΚΟΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΙΣΩΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΜΑΣ.

Η Βόρεια Ευρώπη του Ντόναλντ Ντακ

Πιθανώς εκεί πάνω, στο βορρά, κάποιος καταδέχτηκε να ανοίξει τον άτλαντα και ανακάλυψε ότι η Φινλανδία και η Νορβηγία θα ήταν τα πρώτα θύματα ενός πολέμου εναντίον της Ρωσίας, γι' αυτό και ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ και ο Νορβηγός πρωθυπουργός Γιόνας Γκαρ Στόρε σήκωσαν το τηλέφωνο και κάλεσαν τον Πούτιν για να ξεκινήσουν διάλογο με αυτόν τον εχθρό με τον οποίο, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή και φιλοευρωπαϊκή άνοια, κανείς δεν πρέπει να μιλάει. Θα μπορούσαν να είχαν κάνει το τηλεφώνημα πριν από ένα χρόνο ή οποιαδήποτε στιγμή, αλλά αντ' αυτού επέλεξαν την ίδια μέρα, την Τρίτη, να επικοινωνήσουν με τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, υπονοώντας έτσι ότι επρόκειτο για μια συντονισμένη ενέργεια των σκανδιναβικών χωρών και προς το συμφέρον των εθνών τους. Αλλά είναι αρκετά σαφές ότι η Φινλανδία και η Νορβηγία βρίσκονται βόρεια του Παπαρίνο, ότι ουσιαστικά ενήργησαν ως πρωτοπόροι για μια Ευρώπη τρομοκρατημένη τόσο από την ταχέως επιδεινούμενη κατάσταση στην Ουκρανία όσο και από τον φόβο ότι θα μείνουν εκτός ειρηνευτικών συνομιλιών. Αν και έχουν ακουστεί επικριτικές φωνές στη Δανία, τη Σουηδία, τη Γερμανία και αλλού σχετικά με αυτή την σκανδιναβική πρωτοβουλία, η αίσθηση είναι ότι, ενόψει της συνόδου κορυφής του Άμπου Ντάμπι, η Ευρώπη προσπαθεί να επιστρέψει στο παιχνίδι.

Μια σημαντική απολογία θα μπορούσε να αναφερθεί σε αυτό το θέμα: κατά τη διάρκεια της ολομέλειας του Φόρουμ Βαλντάι, ο Βλαντιμίρ Πούτιν παρατήρησε πώς ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί προσπαθούσαν να εμποδίσουν μεμονωμένες χώρες να ξεκινήσουν ανεξάρτητο διάλογο με τη Ρωσία. Ο συντονιστής Φιόντορ Λουκιάνοφ ρώτησε τον πρόεδρο: «Ίσως, αφού το απαγορεύουν, θα έπρεπε να το διαμελίσουμε για να διευκολύνουμε τα πράγματα για τις μεμονωμένες χώρες;» Στο οποίο ο πρόεδρος απάντησε: «Όχι, όχι, θα διαλυθούν μόνες τους».

Και στην πραγματικότητα, είναι πιθανώς πολύ αργά για να μπει κανείς στο παιχνίδι της ειρήνης μετά από χρόνια ανοιχτής Ρωσοφοβίας και ηχηρής πολεμοχαρούς λογομαχίας, που εκφράζονται με κάθε δυνατό τρόπο, ακόμη και με τον πιο χυδαίο, όπως η λογοκρισία της ρωσικής κουλτούρας. Σε κάθε περίπτωση, είναι πολύ αργά για να μην θεωρηθεί οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία ως ήττα, ακόμη και αν οι τσιγκούνηδες συνεχίζουν να αναζητούν οποιονδήποτε τρόπο για να τερματίσουν μια σύγκρουση που έχει αιματοκυλίσει οικονομικά την Ευρώπη, χωρίς να αναγκάσουν το πολιτικό περιβάλλον εξουσίας να ομολογήσει τα τεράστια λάθη του. Ίσως αυτό να ήταν ακόμα δυνατό στις αρχές του περασμένου έτους, αλλά τώρα, μετά τις τρομοκρατικές εκστρατείες με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που πραγματοποιήθηκαν σε ρωσικό έδαφος, κυρίως από τις χώρες της Βαλτικής, οι οποίες έχουν χαράξει για τον εαυτό τους τον ρόλο των κακοποιών, των «κακών» σε αυτόν τον αιματηρό πόλεμο, τέτοιες προσπάθειες είναι ευσεβείς πόθοι και η απόλυτη ψευδαίσθηση. Στην πραγματικότητα, το μόνο λογικό πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ζητήσουμε συγγνώμη από τους Ουκρανούς που τους χρησιμοποίησαν - άσεμνα και αναίσχυντα - ως κρέας για κανόνια, και να ζητήσουμε συγγνώμη από τους Ευρωπαίους πολίτες που τους φτώχυναν, ​​θέτοντας σε κίνδυνο το μέλλον με τις ηθικά απερίσκεπτες, οικονομικά καταστροφικές και στρατιωτικά παράλογες ενέργειές τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελούν ένα αριστουργηματικό παράδειγμα του τρίτου νόμου της ηλιθιότητας του Κάρλο Τσιπόλα: ο ηλίθιος βλάπτει τους άλλους χωρίς να αποκομίζει κανένα προσωπικό όφελος, αλλά μάλλον υφίσταται μια ζημία.

Ωστόσο, αυτό ακριβώς θέλουν να αποφύγουν οι Βρυξέλλες και οι άλλες πρωτεύουσες της ηπείρου, ως ενδιάμεσοι σταθμοί μεταξύ των κυρίαρχων ολιγαρχιών: ένα mea culpa που υπονοεί επίσης το γεγονός ότι οι ίδιες οι δυνάμεις που κινούν τα νήματα στο παρασκήνιο έχουν φτάσει στο σημείο να κάνουν τον απολογισμό και δεν είναι πλέον σε θέση να δουν τα πράγματα καθαρά. Αυτή η ιστορία, η οποία συνεχίζεται εδώ και πάνω από τρία χρόνια, περί επιθυμίας έναρξης ειρηνευτικών συνομιλιών χωρίς να μιλήσουν με τους Ρώσους, αποτελεί επίσης απόδειξη της γεροντικής άνοιας ενός άξονα ισχύος. Αν περιγράφαμε την κατάσταση της Ευρώπης, δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από αυτό της ουράς της σαύρας, η οποία, χωρισμένη από το σώμα της - δηλαδή, από τον υπερατλαντικό προστάτη της - συνεχίζει να σφαδάζει μάταια. Φαίνεται ζωντανή, αλλά είναι μόνο μια ψευδαίσθηση

L'Europa a Nord di Paperino | il Simplicissimus

Αμερική: Μεσοπρόθεσμα ή τελικός στόχος;

Mετά τις εκλογές στη Βραζιλία, οι οποίες έληξαν με τη φυγή του Μπολσονάρο στις ΗΠΑ, και τις εκλογές στο Ισραήλ, οι οποίες προμήνυσαν την ακυβερνησιμότητα της χώρας, οι ενδιάμεσες εκλογές πλησιάζουν γρήγορα, όπου αναμένεται μια ήττα των Ρεπουμπλικανών. Είναι καλύτερο να μην θεωρούμε δεδομένες τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες χρησιμεύουν για να επηρεάσουν την κοινή γνώμη αντί να την εκφράζουν, αλλά υπάρχει μια πραγματική πιθανότητα οι Ρεπουμπλικάνοι να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση τόσο στο Κογκρέσο όσο και στη Γερουσία. Αυτό είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει ο Τραμπ επειδή αθέτησε σχεδόν όλες τις προεκλογικές του υποσχέσεις. Απέτυχε να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, εξαπέλυσε έναν εντελώς περιττό πόλεμο κατά του Ιράν, ο οποίος οδήγησε σε σημαντική αύξηση του πληθωρισμού, πλουτίζει μέσω παράνομων συναλλαγών εμπιστευτικών πληροφοριών και τυχερών παιχνιδιών με κρυπτονομίσματα και περιβάλλεται από ανοιχτά διεφθαρμένους ανθρώπους. Τι θα μπορούσε να συμβεί αν ο Τραμπ γίνει ένας άτυχος πρόεδρος;

Η πιθανότητα καθαίρεσης είναι πιθανώς απομακρυσμένη, κυρίως επειδή θα αποτελούσε ένα είδος πολιτικής αντίδρασης, αλλά και επειδή, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν πολλοί, μια άρχουσα τάξη σε κρίση έχει συνειδητά επιλέξει τον Τραμπ για να κάνει τη βρώμικη δουλειά της στη Μέση Ανατολή. Θα του επιτραπεί να συνεχίσει, έστω και μόνο για να δώσει στην κοινή γνώμη έναν αποδιοπομπαίο τράγο μόλις η ιρανική σύγκρουση περάσει το κρίσιμο στάδιο της και η σύγκρουση στην Ουκρανία ολοκληρωθεί με την ορατή ήττα του ΝΑΤΟ. Σε αυτό το σημείο, ο Τραμπ θα ήταν βολικός για όλους. Αλλά ο ναρκισσισμός του προέδρου σίγουρα θα τον αναγκάσει να κάνει κάτι για να εξιλεωθεί με κάποιο τρόπο. Για να ανακτήσει την αξιοπιστία του, θα μπορούσε να προσπαθήσει να τερματίσει τους δύο πολέμους -στο Ιράν και την Ουκρανία- στους οποίους εμπλέκεται άμεσα, και σε αυτή την περίπτωση, το πρώτο πιόνι που θα πέσει θα είναι ο Υπουργός Άμυνας, υποθέτοντας ότι η Γερουσία δεν θα κινήσει διαδικασίες καθαίρεσης απευθείας εναντίον του Χέγκεθ. Κανείς δεν θα χύσει ούτε ένα δάκρυ γι' αυτόν. Τα δύο άτομα πίσω από τον πόλεμο του Ιράν είναι η Σούζι Γουάιλς, επικεφαλής του προσωπικού του Τραμπ (και έμπιστη βοηθός του Νετανιάχου), και ο Τζάρεντ Κούσνερ, αξιωματούχος της Μοσάντ και γαμπρός του. Υπάρχουν πολλοί λόγοι, συμπεριλαμβανομένης της διαφθοράς, για να απολυθούν και οι δύο, αλλά το γεγονός ότι ο Νετανιάχου δεν υπέστη σαφή ήττα στις ισραηλινές εκλογές θα αποτελέσει σημαντικό πρόβλημα για τον Λευκό Οίκο. Ο τερματισμός του πολέμου στην Ουκρανία θα απαιτήσει την απομάκρυνση του διευθυντή της CIA, Ράτκλιφ. Είναι η CIA, όχι το Πεντάγωνο, που διαχειρίζεται την κατάσταση στο Κίεβο, αλλά θα είναι δύσκολο να απαλλαγούμε από τον Ράτκλιφ, ο οποίος υποστηρίζεται σθεναρά από το «βαθύ κράτος», είναι διαχειριστής της βιομηχανίας όπλων και τελικά υποστηρίζεται από τους Δημοκρατικούς που θέλουν να συνεχίσουν τον πόλεμο και να του παράσχουν κάποιο είδος κάλυψης.

Ωστόσο, η πραγματική καταστροφή για τον Τραμπ θα ξεκινήσει μόνο αφού σκάσει η φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης, παρασύροντας τις αγορές προς τα κάτω: η ζημιά στην ευημερία των ανθρώπων θα είναι τεράστια και θα είναι σε θέση να κάνει λίγα για να την αποτρέψει. Αλλά αυτή η στιγμή απέχει ακόμα λίγους μήνες. Μετά από αυτό, ο Υπουργός Οικονομικών Μπέσεντ θα απολυθεί. Υπάρχει επίσης το ζήτημα της Κίνας, το οποίο ο Τραμπ αντιμετώπισε με ανόητο τρόπο, θέτοντας τον εαυτό του σε άμεση αντιπαράθεση με μια χώρα που έχει έξι φορές τον αριθμό μηχανικών από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ξεπερνά σε επιδόσεις σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η ρομποτική, η ναυπηγική βιομηχανία, η ηλιακή ενέργεια, η καταπολέμηση της ερημοποίησης και η κατασκευή σιδηροδρόμων και γεφυρών. Η οποία, επιπλέον -τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό- διεξάγει έναν πόλεμο κατά της φτώχειας που είναι εντελώς άγνωστος στη Δύση, και ιδιαίτερα στην Αμερική. Αλλά αυτό θα είναι το καθήκον του επόμενου προέδρου: εάν μια ήττα των Ρεπουμπλικανών επρόκειτο πραγματικά να συμβεί στις ενδιάμεσες εκλογές, ο Τραμπ θα ήταν ήδη παρελθόν, ήδη κατά κάποιο τρόπο πρώην πρόεδρος και η μπάλα θα περνούσε στους Βανς και Ρούμπιο, οι οποίοι πιθανότατα θα συγκρουστούν το 2028

America: medio termine o fine dei giochi? | il Simplicissimus

Η Δύση έχει μεταφέρει τις αρχές του Χριστιανισμού σε ένα σύστημα θεσμών (δημοκρατία, αγορά, τεχνολογία), ενώ οι μη χριστιανικοί κόσμοι έχουν απορροφήσει τον Χριστιανισμό χωρίς τον Χριστιανισμό.

Μαουρίτσιο Μπλοντέ

Η Δύση έχει μεταφέρει τις αρχές του Χριστιανισμού σε ένα σύστημα θεσμών (δημοκρατία, αγορά, τεχνολογία). Οι μη χριστιανικοί κόσμοι έχουν απορροφήσει τον Χριστιανισμό χωρίς τον Χριστιανισμό. Είναι θεμιτό να αναρωτηθούμε αν η δημοκρατία, η αγορά, η τεχνολογία, ακόμη και ο κομμουνισμός, δεν ήταν μορφές χριστιανισμού πιο ριζοσπαστικές από τον ίδιο τον ευαγγελισμό (Gianni Baget Bozzo).

————-
Ο στοχασμός του Gianni Baget Bozzo αγγίζει τον βαθύ πυρήνα της φιλοσοφίας της ιστορίας και της εκκοσμίκευσης, προσφέροντας μια προκλητική αλλά εξαιρετικά διαυγή ερμηνεία: η δυτική νεωτερικότητα —με τους παγκόσμιους θεσμούς της— είναι μια μορφή εκκοσμικευμένου και «ανώνυμου» Χριστιανισμού.
Αυτή η θέση αποτελεί μέρος μιας πλούσιας πνευματικής παράδοσης (η οποία διαλέγεται με στοχαστές όπως ο Karl Löwith και ο Carl Schmitt) και βασίζεται σε ένα συναρπαστικό ιστορικό παράδοξο: η παγκόσμια δύναμη της Δύσης δεν έγκειται πλέον στη ρητή θρησκευτική πίστη, αλλά στη λογική και αξιακή δομή που ο Χριστιανισμός έχει αποτυπώσει στα κοσμικά του δημιουργήματα.
Για να κατανοήσουμε γιατί είναι «νόμιμο» και ιστορικά βάσιμο να θέτουμε αυτό το ερώτημα, μπορούμε να αναλύσουμε την ανάλυση στους τέσσερις πυλώνες που αναφέρει ο Ιταλός θεολόγος και πολιτικός:
1. Δημοκρατία και Ανθρώπινα Δικαιώματα
Η σύγχρονη δημοκρατία και η ιδέα των καθολικών δικαιωμάτων δεν προκύπτουν από το πουθενά, αλλά βασίζονται σε μια ριζοσπαστική θεολογική έννοια: την ίση αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου όπως δημιουργήθηκε κατ' εικόνα Θεού .Η Μεταφορά: Ο Χριστιανισμός εισήγαγε την ιδέα ότι το άτομο έχει απόλυτη αξία, ανεξάρτητη από την κοινωνική του θέση.
Εκκοσμίκευση: Όταν οι μη χριστιανικοί κόσμοι υιοθετούν τη δημοκρατία ή το κράτος δικαίου, αφομοιώνουν αυτήν την ανθρωπολογική αρχή. Αποδέχονται την ιδέα ότι η πολιτική εξουσία πρέπει να ανταποκρίνεται στην αξία του ατόμου, μια έννοια ιστορικά ξένη προς άλλες πολιτικές παραδόσεις (π.χ., τον Κομφουκιανισμό ή τα συστήματα καστών).
2. Η Αγορά και ο Ατομικισμός
Ο παγκόσμιος καπιταλισμός απαιτεί μια συγκεκριμένη νοητική και ανθρωπολογική προδιάθεση την οποία ο Μαξ Βέμπερ ανήγαγε, όπως είναι γνωστό, στην προτεσταντική ηθική.Η Μεταφορά: Η ιδέα της ατομικής ευθύνης, η αξία της εργασίας ως «κλήρου» και η γραμμικότητα του χρόνου (το μέλλον ως πρόοδος και επένδυση) είναι τυπικά ιουδαιοχριστιανικές νοητικές δομές.
Εκκοσμίκευση: Όταν ένα ασιατικό ή αφρικανικό έθνος υιοθετεί μια οικονομία της αγοράς, αναδιαρθρώνει την κοινωνία του γύρω από το άτομο και το μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο, εσωτερικεύει τη χριστιανική αντίληψη του χρόνου και της ανθρώπινης δράσης, ακόμη και χωρίς να εισέλθει ποτέ σε εκκλησία.
3. Τεχνολογία και η Κυριαρχία της Φύσης
Σε αντίθεση με τους ανιμιστές ή τους πανθεϊστικούς πολιτισμούς, οι οποίοι θεωρούν τη φύση ιερή ή θεϊκή, ο Χριστιανισμός «αποιεροποιεί» τον κόσμο.Η Μεταφορά: Στη Γένεση, ο άνθρωπος τοποθετείται έξω και πάνω από την κτίση, με την εντολή να την προστατεύει και να την υποτάσσει. Η σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία γεννιούνται από αυτόν τον διαχωρισμό: η φύση είναι ένας μηχανισμός που πρέπει να κατανοηθεί και να κατακτηθεί.
Εκκοσμίκευση: Η τεχνολογία είναι ίσως το πιο διαδεδομένο όχημα του εκχριστιανισμού. Όποιος χρησιμοποιεί τη δυτική τεχνολογία υιοθετεί έμμεσα την ιδέα ότι η ανθρωπότητα είναι το υποκείμενο και ο φυσικός κόσμος το αντικείμενο του μετασχηματισμού της, σπάζοντας τις παραδοσιακές κοσμολογίες της αρμονίας ή της κυκλικής υποταγής στη φύση.
4. Ο κομμουνισμός ως χριστιανική αίρεση
Η συμπερίληψη του κομμουνισμού σε αυτόν τον κατάλογο είναι αριστοτεχνική. Ο μαρξισμός έχει συχνά οριστεί από θεολόγους ως «χριστιανική αίρεση» ή εκκοσμικευμένη προφητεία.Η Μεταφορά: Η δομή του κομμουνισμού αντικατοπτρίζει τέλεια την ιστορία της χριστιανικής σωτηρίας: την αρχέγονη Εδέμ (πρωτόγονος κομμουνισμός), την πτώση (η γέννηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και των τάξεων), την έλευση του Μεσσία/Λυτρωτή (το προλεταριάτο) και τέλος την Αποκάλυψη/Τελική Κρίση (η επανάσταση) που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών στη γη (την αταξική κοινωνία).
Εκκοσμίκευση: Όταν η Κίνα του Μάο ή άλλες μη δυτικές χώρες ασπάστηκαν τον μαρξισμό, ουσιαστικά απορρόφησαν ένα καθαρά ιουδαιοχριστιανικό, γραμμικό και σωτήριο όραμα της ιστορίας, αντικαθιστώντας τον Θεό με την Ιστορία ή το Κόμμα.
Συμπέρασμα: Μια πιο ριζοσπαστική εκχριστιανοποίηση από τον ευαγγελισμό;
Η απάντηση στο ερώτημα του Baget Bozzo τείνει προς το ναι . Ο παραδοσιακός ευαγγελισμός (αυτός των ιεραποστόλων) απαιτούσε μια συνειδητή μεταστροφή, συχνά επιφανειακή ή συγκρητική, η οποία μπορούσε να απορριφθεί ή να εξαλειφθεί (σκεφτείτε την σχεδόν ολοκληρωτική εξαφάνιση του Χριστιανισμού σε ορισμένες περιοχές της Ασίας).
Αντιθέτως, ο «επίσημος εκχριστιανισμός» μέσω της δημοκρατίας, της αγοράς και της τεχνολογίας είναι ακαταμάχητος και μη αναστρέψιμος . Μια χώρα μπορεί να απορρίψει το Ευαγγέλιο, αλλά για να επιβιώσει στη νεωτερικότητα πρέπει να αγκαλιάσει την τεχνολογία, την επιστημονική ανάπτυξη και τις παγκόσμιες οικονομικές δομές. Με αυτόν τον τρόπο, αποσυνθέτει τις προγονικές πολιτισμικές της κατηγορίες και υιοθετεί ουσιαστικά τη νοοτροπία που γεννήθηκε από τον Δυτικό Χριστιανισμό. Είναι η νίκη του Χριστιανισμού (του πολιτικού και εννοιολογικού πλαισίου) επί του Χριστιανισμού (θρησκευτική πίστη).
Αυτή η έννοια του «Χριστιανισμού χωρίς Χριστό» εγείρει ερωτήματα σχετικά με το παγκόσμιο μέλλον. 

Η σύγχρονη Κίνα αντιπροσωπεύει το τέλειο εργαστήριο -και ίσως το μεγαλύτερο παράδοξο- για τη θέση του Gianni Baget Bozzo. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) έχει ενορχηστρώσει μια μοναδική σύνθεση: έχει συγχωνεύσει τον κομμουνισμό , την αγορά και την υπερτεχνολογία μέσα σε ένα σύστημα που απορρίπτει ρητά τον Χριστιανισμό ως θρησκεία (και καταστέλλει ή ελέγχει αυστηρά τις εκκλησίες του), αλλά έχει εσωτερικεύσει ριζικά τα εκκοσμικευμένα εννοιολογικά του πλαίσια.
Να πώς εφαρμόζεται αυτό το φαινόμενο του «Χριστιανισμού χωρίς Χριστιανισμό» στην Κίνα σήμερα:
1. Μαρξισμός-Λενινισμός ως Εκκοσμικευμένη Χριστιανική Εσχατολογία
Ο κινεζικός κομμουνισμός («Σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά») δεν είναι μια απλή οικονομική θεωρία, αλλά μια αληθινή φιλοσοφία της ιστορίας.Η Δομή της Σωτηρίας: Το ΚΚΚ αυτοπαρουσιάζεται ως ο αλάνθαστος οδηγός για την ιστορική λύτρωση. Η ρητορική του κόμματος μιλάει συνεχώς για την επίτευξη της «Μεγάλης Αναζωογόνησης του Κινεζικού Έθνους» και, τελικά, της ιδανικής κομμουνιστικής κοινωνίας.
Γραμμικός χρόνος: Οι κινεζικές πολιτιστικές παραδόσεις (Κομφουκιανικές και Ταοϊστικές) είχαν πάντα μια κυρίαρχα κυκλική ή προσανατολισμένη στο παρελθόν αντίληψη του χρόνου (λατρεία των προγόνων, η επιστροφή στην αρχική αρμονία). Υιοθετώντας τον Μαρξισμό, η Κίνα έχει εσωτερικεύσει μια γραμμική και προοδευτική αντίληψη του χρόνου , τυπικά Ιουδαιοχριστιανική: η ιστορία έχει μια αρχή, μια κατεύθυνση και ένα σωτήριο τέλος προς το οποίο η ανθρωπότητα πρέπει να βαδίσει.
2. Η Αγορά και η Θεολογία της Κατανάλωσης
Το οικονομικό άνοιγμα που ξεκίνησε ο Ντενγκ Σιάο Πινγκ εισήγαγε την Κίνα στον παγκόσμιο καπιταλισμό, εισάγοντας μια συγκεκριμένη δυτική ανθρωπολογία.Η Γέννηση του Ατόμου: Η παραδοσιακή κινεζική κοινωνία βασιζόταν στο συλλογικό (την οικογένεια, την φυλή, το κράτος). Η καπιταλιστική αγορά απαιτεί αντίθετα την ύπαρξη του ατόμου ως καταναλωτή και ατομικού δρώντος παράγοντα .
Η εκκοσμίκευση της έννοιας: Για να λειτουργήσει η αγορά, η Κίνα έπρεπε να υιοθετήσει τη δυτική λογική της ατομικής ευθύνης και επιθυμίας. Αν και το ΚΚΚ προσπαθεί να διατηρήσει τον συλλογικό έλεγχο, ο αστικός Κινέζος πολίτης σήμερα σκέφτεται σύμφωνα με τις παραμέτρους του οικονομικού ατομικισμού, ενός εκκοσμικευμένου παράγωγου της κεντρικότητας της ατομικής ψυχής στον Χριστιανισμό.
3. Τεχνολογία και η κινεζική «Νέα Γένεση»
Η Κίνα είναι πλέον μια τεχνολογική υπερδύναμη, πρωτοστατώντας στην τεχνητή νοημοσύνη, τη βιοτεχνολογία και τον έλεγχο δεδομένων. Με αυτόν τον τρόπο, καταδεικνύει την πιο αγνή μορφή αποιεροποίησης της φύσης.Απόλυτη Κυριαρχία: Το παραδοσιακό κινεζικό όραμα επιδίωκε την αρμονία μεταξύ ανθρώπου, ουρανού και γης (το Τάο ). Η ολοκληρωμένη τεχνολογία και ο επιστημονισμός του ΚΚΚ εφαρμόζουν αντ' αυτού τη βιβλική αρχή της Γένεσης στην πιο ακραία, βέβηλη εκδοχή της: η φύση είναι καθαρή ύλη που πρέπει να κυριαρχείται, να υπολογίζεται και να στρέφεται προς όφελος των ανθρώπινων σκοπών.
Η τεχνολογία ως όργανο «Πρόνοιας»: Το σύστημα μαζικής επιτήρησης της Κίνας (κοινωνική πίστωση, αναγνώριση προσώπου) λειτουργεί ουσιαστικά ως υποκατάστατο του θεϊκού ματιού. Το υπερτεχνολογικό κράτος υιοθετεί το χριστιανικό χαρακτηριστικό της παντογνωσίας : βλέπει τα πάντα, κρίνει τους δίκαιους και τιμωρεί τους αμαρτωλούς (μη υπάκουους πολίτες), ψηφιοποιώντας την ιδέα της συνεχούς ηθικής κρίσης.
Το Μεγάλο Παράδοξο: Κινεζικοποίηση ή Ασυνείδητος Χριστιανισμός;
Ο Πρόεδρος Xi Jinping τονίζει έντονα την «εκφυλιστική μεταχείριση» των θρησκειών και του πολιτισμού, δηλαδή την πρωτοκαθεδρία των παραδοσιακών κινεζικών αξιών (Κομφουκιανισμός και Νομικισμός) έναντι της απόρριψης των δυτικών αξιών. Ωστόσο, το μέσο που χρησιμοποιεί η Κίνα για να επιβάλει την εξουσία της - αυτό το υβρίδιο κομμουνισμού, αγοράς και τεχνολογίας - αποτελείται εξ ολοκλήρου από δομές σκέψης που γεννήθηκαν εντός της χριστιανικής Δύσης.
Η σύγχρονη Κίνα καταδεικνύει ότι η προφητεία του Baget Bozzo έχει επαληθευτεί: Το Πεκίνο κατάφερε να προστατεύσει τα γεωπολιτικά του σύνορα από τον θρησκευτικό ευαγγελισμό και τις αξίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας, αλλά για να γίνει παγκόσμια υπερδύναμη, έπρεπε να «βαπτιστεί» στα νερά της τεχνολογίας, της αγοράς και του μαρξισμού . Απέρριψε τον Χριστό, αλλά επαναπροσδιόρισε ολόκληρο τον πολιτισμό του μέσω των θεσμικών και νοητικών παραγώγων του Χριστιανισμού.
Η απάντηση της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας στην κινεζική πρόκληση αγγίζει την ουσία της σύγχρονης κρίσης της Δύσης. Η Κίνα έχει καταφέρει κάτι που η δυτική πολιτική φιλοσοφία θεωρούσε αδύνατο: έχει διαχωρίσει την αγορά και την τεχνολογία από τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία , αποδεικνύοντας ότι η οικονομική αποτελεσματικότητα και η επιστημονική καινοτομία μπορούν να ευδοκιμήσουν ακόμη και (και ίσως πιο γρήγορα) σε ένα αυταρχικό σύστημα.
Για τη Δύση, αυτή είναι μια δραματική κρίση ταυτότητας. Στη δυτική κοσμοθεωρία, η δημοκρατία, η αγορά και τα δικαιώματα θεωρούνταν ως ένα ενιαίο, αχώριστο πακέτο, που προερχόταν ακριβώς από εκείνη την κοινή χριστιανική ανθρωπολογία που τοποθετεί το άτομο στο επίκεντρο τόσο της πολιτικής ελευθερίας (δημοκρατίας) όσο και της οικονομικής ελευθερίας (της αγοράς).
Σήμερα, οι φιλελεύθερες δημοκρατίες αντιδρούν σε αυτή την κατάρρευση του μοντέλου τους μέσω τριών κύριων δυναμικών, ταλαντευόμενες μεταξύ της υπεράσπισης των αξιών τους και του πειρασμού να τις μιμηθούν:
1. Η Γεωπολιτική Αφύπνιση και η «Ασφάλεια» της Οικονομίας
Για δεκαετίες, η Δύση πίστευε στην αφελή θεωρία του τέλους της ιστορίας: την ιδέα ότι η ενσωμάτωση της Κίνας στην παγκόσμια αγορά (ΠΟΕ) θα την ωθούσε αναπόφευκτα προς την εκδημοκρατικοποίηση. Έχοντας δει την αποτυχία αυτής της προφητείας, η τρέχουσα αντίδραση είναι αμυντική και αντιπαραθετική.Απομάκρυνση κινδύνου και δημιουργία φίλων: Οι δυτικές δημοκρατίες κατακερματίζουν την παγκόσμια αγορά που οι ίδιες δημιούργησαν. Προσπαθούν να επαναπατρίσουν κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού τεχνολογίας (όπως ημιαγωγούς) ή να τις μεταφέρουν αποκλειστικά σε συμμαχικές χώρες.
Η αγορά δεν είναι πλέον ουδέτερη: Η Δύση ανακαλύπτει ξανά ότι η οικονομία πρέπει να υποταχθεί στην εθνική ασφάλεια και τη δημοκρατική σταθερότητα. Η απόλυτη ελευθερία της αγοράς περιορίζεται για την προστασία των θεσμών.
2. Η Ηθική Ρύθμιση της Τεχνολογίας (Η Κανονιστική Προσέγγιση)
Ενώ η Κίνα χρησιμοποιεί την τεχνολογία (Τεχνητή Νοημοσύνη, επιτήρηση, δεδομένα) ως εργαλείο για κοινωνικό έλεγχο και κρατική σταθερότητα, η Δύση επιδιώκει να καταστήσει την ηθική ρύθμιση της τεχνολογίας το νέο της προπύργιο ταυτότητας.
Το Άτομο στο Κέντρο (η Χριστιανική Κληρονομιά): Οι ευρωπαϊκοί και δυτικοί κανονισμοί για την ιδιωτικότητα, τα δεδομένα και την Τεχνητή Νοημοσύνη επιχειρούν να περιορίσουν τη δύναμη των αλγορίθμων, επιβεβαιώνοντας την ιερότητα και το απαραβίαστο του ατόμου απέναντι τόσο στο κράτος όσο και στις μεγάλες εταιρείες.
Η πρόκληση: Αυτή η αντίδραση, ωστόσο, ενέχει τον κίνδυνο να δημιουργήσει ανταγωνιστικό μειονέκτημα. Οι δημοκρατίες κινούνται πιο αργά από τα αυταρχικά συστήματα, επιβραδυνόμενες από τους δικούς τους ηθικούς και νομικούς ελέγχους και ισορροπίες.

3. Ο κίνδυνος της μίμησης: Δημοκρατικός αυταρχισμός
Η πιο προβληματική και ύπουλη αντίδραση της δυτικής δημοκρατίας είναι ο ανεπαίσθητος πειρασμός να υιοθετήσει κινεζικές μεθόδους για να ανταγωνιστεί την Κίνα . Βλέπουμε μια προοδευτική εσωτερική διάβρωση των φιλελεύθερων αξιών.Δημοκρατικός Κρατικός Καπιταλισμός: Σε απάντηση στις τεράστιες κρατικές επιδοτήσεις της Κίνας για μελλοντικές τεχνολογίες, οι δυτικές κυβερνήσεις παρεμβαίνουν έντονα στην οικονομία, σχεδιάζοντας τη βιομηχανική ανάπτυξη με τρόπο που μοιάζει πολύ με τα Πενταετή Σχέδια του Πεκίνου.
Επιτήρηση και έλεγχος: Ακόμα και στη Δύση, ο φόβος της κοινωνικής αστάθειας, της παραπληροφόρησης και των εξωτερικών απειλών ωθεί τις δημοκρατίες να εφαρμόσουν εργαλεία ψηφιακού ελέγχου και περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης στο όνομα της ασφάλειας. Είναι παράδοξο ότι, καταπολεμώντας το αυταρχικό μοντέλο, κινδυνεύουμε να του μοιάσουμε ολοένα και περισσότερο.
Η κατάρρευση της δυτικής ισορροπίας
Η κίνηση της Κίνας έχει τοποθετήσει τη Δύση σε έναν καθρέφτη: αν η αγορά και η τεχνολογία διαχωριστούν από τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Δύση θα χάσει το μονοπώλιό της στη νεωτερικότητα. Η πραγματική απάντηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν έγκειται τόσο στον στρατιωτικό ή οικονομικό τομέα, όσο στον πνευματικό και φιλοσοφικό: 

Οι δυτικές κοινωνίες πρέπει να αποδείξουν στον εαυτό τους και στον κόσμο ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ατομική ελευθερία δεν αποτελούν «κόστος» ή τροχοπέδη στην αποτελεσματικότητα, αλλά την ίδια την προϋπόθεση για μια ανθρωπολογικά βιώσιμη κοινωνία .

Αν η Δύση δεν καταφέρει να αναγεννήσει αυτήν την αρχή (η οποία αποτελεί τη βαθιά ρίζα της αρχικής της καταγωγής), κινδυνεύει κι αυτή να υποβιβαστεί σε μια καθαρή τεχνοκρατική και αγοραία μηχανή, ουσιαστικά συνθηκολογώντας με το κινεζικό μοντέλο.

Αυτό το χάσμα μεταξύ αποτελεσματικότητας και δικαιωμάτων είναι το μεγάλο δίλημμα του αιώνα μας. 

L'occidente ha trasferito i principi del Cristianesimo in un sistema di istituzioni ( democrazia mercato tecnologia) i mondi non cristiani hanno assorbito la cristianità senza il cristianesimo,

«ΤΣΕΣΤΕΡΤΟΝ, ΣΕΞ ΚΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Όταν ο καπιταλισμός μετατρέπει το σπίτι σε υπηρεσία και την ελευθερία σε κατανάλωση χωρίς ρίζες.

                                           «ΤΣΕΣΤΕΡΤΟΝ, ΣΕΞ ΚΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ»

                                                   από τον Χουάν Μανουέλ ντε Πράντα 

Τι κοινό έχουν η ιδιοκτησία κατοικίας και η σεξουαλικότητα; Αντλώντας έμπνευση από τη σκέψη του G.K. Chesterton, ο Juan Manuel de Prada προσδιορίζει την απώλεια των ριζών και τη μετατροπή των ανθρώπινων σχέσεων σε καταναλωτικά αγαθά ως δύο εκδηλώσεις της ίδιας καπιταλιστικής λογικής. Η στεγαστική ανασφάλεια, η κινητικότητα που επιβάλλεται από την αγορά εργασίας και ο διαχωρισμός της σεξουαλικότητας από την τεκνοποίηση γίνονται, κατά την ερμηνεία του, όργανα ενός προοδευτικού ξεριζωμού του ατόμου. Ένας προκλητικός στοχασμός πάνω στην έννοια της ελευθερίας, της ιδιοκτησίας και της συνέχειας μεταξύ των γενεών . (NR)

Στις μέρες μας, που οι δημαγωγοί προσπαθούν να μετατρέψουν το πρόβλημα των ενοικιαζόμενων κατοικιών σε πανάκεια για όλα τα δεινά που πλήττουν τους νέους, μου θυμίζει ένα προφητικό άρθρο του Τσέστερτον, με τίτλο « Σεξ και Ιδιοκτησία », στο οποίο προειδοποιούσε ότι «το ίδιο το πνεύμα του κακού έχει καταραστεί τις δύο μεγάλες δυνάμεις που έχουν μετατρέψει τη ζωή σε ποίηση ». Δύο δυνάμεις - το σεξ και η ιδιοκτησία - που είναι οι πυλώνες πάνω στους οποίους θεμελιώνεται μια αξιοπρεπής ζωή και που ήταν στενά συνδεδεμένες «όσο η ανθρωπότητα ήταν ανθρώπινη, έστω και παγανιστική. Αλλά η δυσοσμία του παρακμιακού παγανισμού δεν ήταν τόσο έντονη όσο η δυσοσμία του παρακμιακού Χριστιανισμού». Και οι δύο δυνάμεις στην πραγματικότητα υπονοούσαν τη συμμετοχή κάθε ατόμου σε μια δημιουργική διαδικασία που τους περιλάμβανε και τους ξεπερνούσε. Εν μέσω...

«Δυσοσμίας τού παρακμιακού Χριστιανισμού» ,

και τα δύο έχουν νοθευτεί με μανία, με σκοπό μια κοινωνική μηχανική της οποίας ο απώτερος στόχος είναι αυτό που ο Clive Stapleton Lewis ονόμασε κατάργηση του ανθρώπου.

Για να παραφράσω ξανά τον Τσέστερτον, έχει διακηρυχθεί μια «ερωτική θρησκεία» που εξυμνεί την επιθυμία ενώ ταυτόχρονα απαγορεύει τη γονιμότητα. Ταυτόχρονα, έχει επιβληθεί μια διεστραμμένη έννοια της ιδιοκτησίας, συγχέεται με «κάτι που καταναλώνεται, απολαμβάνεται και χρησιμοποιείται αμέσως, κάτι που παρέχει στιγμιαία ευχαρίστηση και μετά εξαφανίζεται ». Με αυτόν τον τρόπο, οι δύο πυλώνες πάνω στους οποίους θεμελιώθηκε μια αξιοπρεπής ζωή καταστρέφονται ταυτόχρονα. Ο άνθρωπος μεταμορφώνεται σε έναν απλό, χωρίς ρίζες, βουλιμικό καταναλωτή, που αναζητά άμεση ικανοποίηση των ορέξεών του και των αναγκών του, παραδινόμενος σε μια περιπλανώμενη ύπαρξη, άστεγος και χωρίς δεσμούς. Το ενοίκιο, το οποίο οι δημαγωγοί πλασάρουν στους νέους ως μια νέα μορφή λύτρωσης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ακριβές ισοδύναμο εκείνου του φευγαλέου και στείρου σεξ που έχει αναβαθμιστεί στην ερωτική θρησκεία του καπιταλισμού. Σε μια κοινωνία που δεν είναι βουτηγμένη στη «δυσοσμία του παρακμιακού Χριστιανισμού », το ενοίκιο θα ήταν μια υπολειμματική πραγματικότητα, που θα χρησιμοποιούνταν -εκτός από τους τουρίστες και τους ξένους που περνούν- μόνο από εκείνους των οποίων η εργασία απαιτεί συνεχή ταξίδια. Ο μέσος εργαζόμενος, δεσμευμένος σε ένα επάγγελμα που τον συνδέει με την πατρίδα του, δεν θέλει να νοικιάσει σπίτι, αλλά μάλλον να απολαύσει το δικό του σπίτι με την οικογένειά του. Η ενοικίαση ενός σπιτιού δεν είναι τίποτα περισσότερο από την κατανάλωσή του, τη συμμετοχή σε μια απόλαυση χωρίς μελλοντικές προοπτικές.

Υπό αυτή την έννοια, η «αόριστη» πρόσοδος (που προσφέρουν οι δημαγωγοί στους νέους που αφήνουν άστεγους) είναι μια διπλά δηλητηριασμένη καραμέλα. Διότι, αφενός, προτείνει μια ζωή χωρίς αυθεντικές ρίζες, αφετέρου, επιδιώκει επίσης να τη διαιωνίσει. Η πρόσοδος αφαιρεί από την ιδιοκτησία τον ιερό της χαρακτήρα και την υποβαθμίζει σε ένα απλό ανταλλάξιμο καταναλωτικό αγαθό· είναι το φυσικό περιβάλλον που απαιτείται από την ερωτική θρησκεία που ενθρονίστηκε από τον καπιταλισμό.

«Εργασιακή κινητικότητα», «οικιστική ευελιξία», «οικονομία διαμοιρασμού»,

Εν ολίγοις, όλοι αυτοί οι αποκλίνοντες ευφημισμοί που έχει επινοήσει ο καπιταλισμός για να καλύψει την στείρα και χωρίς ρίζες ζωή που προσφέρει σε έναν ζαλισμένο νέο, τον οποίο κάνει να πιστεύει ότι βρίσκεται στα πρόθυρα του παραδείσου. Τελικά, κάτω από το πρόσχημα μιας υποτιθέμενης χειραφέτησης, τό ενοίκιο κρύβει ένα στείρο σχέδιο που εμποδίζει την κατασκευή μιας ζωτικής κληρονομιάς.

Επειδή η ιδιοκτησία, όπως τονίζει και ο Chesterton, δημιουργεί κάτι μόνιμο: όποιος κατέχει ένα χωράφι ή έναν κήπο όχι μόνο τρώει τους καρπούς της γης του, αλλά αποφασίζει και ποιος θα τους κληρονομήσει. Η ενοικίαση επιβάλλει έναν υπαρξιακό τουρισμό που ανεβαίνει σε μεταφυσική συνθήκη: το άτομο βιώνει τη ζωή σαν αέναος φιλοξενούμενος σε ένα απρόσωπο ξενοδοχείο. Μια ζωή χωρίς ιδιοκτησία δεν μπορεί ποτέ να είναι μια πραγματική κοινοτική ζωή. Στην πραγματικότητα, το ενοίκιο που προσφέρουν οι δημαγωγοί στην κρετινισμένη νεολαία δεν είναι τίποτα άλλο από την πρόταση για τον δομικό ξεριζωμό που είναι απαραίτητος για τη λειτουργία της παγκοσμιοποιημένης αγοράς:
Ένας εργάτης χωρίς περιουσία είναι ένα υποτακτικό υποκείμενο, απείρως κινητό, πρόθυμο να κινείται ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.

Ο Τσέστερτον δήλωσε στο προαναφερθέν άρθρο, με σαφή ειλικρίνεια, ότι
«Το σεξ θα γίνει απλή απόλαυση για τον σκλάβο, έτσι ώστε να μην γίνει ποτέ δύναμη».

Το ίδιο ισχύει και για τη στέγαση. Στερώντας τους νέους από την περιουσία τους, στερούνται το φρούριό τους, το μικρό τους βασίλειο αντίστασης ενάντια στον καπιταλισμό. Τελικά, ο νέος, παγιδευμένος ανάμεσα στο στείρο σεξ και το αέναο ενοίκιο, πιστεύει ότι είναι ελεύθερος επειδή αλλάζει συχνά συντρόφους και ταχυδρομικούς κώδικες, αγνοώντας ότι έχει αποδεχτεί την πιο υπάκουη συνθήκη δουλείας: αυτή του να μην αφήνει ίχνη στη γη.

Χουάν Μανουέλ ντε Πράδα

(Πηγή: www.Noticiasholisticas.com.ar – μετάφραση από τον Roberto Pecchioli)

«CHESTERTON, SESSO E PROPRIETÀ» - Inchiostronero

ΜΙΑ ΣΤΕΙΡΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΡΙΖΕΣ ΖΩΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΠΑΤΗΡ, Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΟΥΣΙΑ. ΟΠΩΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ, ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΟΜΟΟΥΣΙΟ. Η ΑΥΤΟΥ ΕΤΕΡΟΤΗΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΟΣΜΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ.

Κλείνουν οι ναοί στις 4 Δεκεμβρίου για τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη στην Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας:

 

Κλείνουν οι ναοί στις 4 Δεκεμβρίου για τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη στην Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας: 

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Πρωτοφανής απόφαση στα εκκλησιαστικά χρονικά της τοπικής μας Εκκλησίας αποτελεί η πρόσφατη εγκύκλιος της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας για τον μήνα Δεκέμβριο. Όταν οι ευλαβείς ιερείς διάβασαν το σχετικό σημείωμα, δεν πίστευαν στα μάτια τους με αυτό που αντίκρισαν. Με μια αιφνιδιαστική και άκρως εγωκεντρική κίνηση, αποφασίστηκε το κλείσιμο των ιερών ναών και η κατάργηση της πρωινής Θείας Λειτουργίας κατά την 4η Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθοδοξία τιμά τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας και του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, προκειμένου να εξαναγκαστεί το σύνολο του κλήρου και του λαού να μεταβεί στο Μεσολόγγι για τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη κ.κ. Δαμασκηνού.

Ένας απέραντος γεωγραφικός εμπαιγμός των πιστών;;;;

Η Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας είναι, ως γνωστόν, η μεγαλύτερη σε έκταση μητρόπολη της Ελλάδας. Είναι αδύνατον να συλλάβει ο ανθρώπινος νους πώς ένας ποιμενάρχης απαιτεί από έναν Χριστιανό που κατοικεί, για παράδειγμα, στη Βόνιτσα, να υποχρεωθεί να διανύσει μια διαδρομή 95 χιλιομέτρων μόνο και μόνο για να βρει μια ανοιχτή εκκλησία να εκκλησιαστεί.

Ανάλογες εικόνες με κλειδωμένες εκκλησίες και πιστούς να μένουν εκτός των οίκων του Θεού είχαμε να ζήσουμε από την περίοδο της πανδημίας, όταν οι αποφάσεις της τότε κυβέρνησης είχαν προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και αλγεινή εντύπωση στο χριστεπώνυμο πλήρωμα. Σήμερα, εν έτει 2026, έρχεται ο ίδιος ο Επίσκοπος να επιβάλει ένα ιδιότυπο πνευματικό «λοκντάουν» στο ποίμνιό του. Μοιάζει εντελώς αδιανόητο ένας Μητροπολίτης να στερεί από τους πιστούς το δικαίωμα του εκκλησιασμού, επειδή τη συγκεκριμένη ημέρα επιθυμεί να τιμήσει τον εαυτό του.

Η υποτίμηση των Αγίων και το φαραωνικό σχέδιο

Η 4η Δεκεμβρίου δεν είναι μια τυχαία ημέρα. Η Αγία Βαρβάρα είναι προστάτιδα του Πυροβολικού και η μνήμη της αποτελεί μια από τις πλέον λαοφιλείς εορτές, κατά την οποία εορτάζουν αμέτρητοι συμπατριώτες μας που δικαιωματικά θα αναζητήσουν το πρωί να λειτουργηθούν. Με αυτή την πρωτοφανή απόφαση, η ηγεσία της Μητρόπολης θέτει την προσωπική προβολή του Μητροπολίτη υπεράνω της τιμής των ίδιων των Αγίων και, κατ' επέκταση, του Χριστού.

Μακαρίζουμε την τύχη μας που δεν τον λένε... Αναστάσιο

Πηγή Ορθή Πίστη

ΑΚΤΙΝΕΣ: Λοκντάουν στην Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας: Κλείνουν οι ναοί στις 4 Δεκεμβρίου για τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη

ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΜΙΑ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΤΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥΣ.  ΛΑΤΡΕΥΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ 

«ΟΙ ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΕΣ ΔΕΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ. ΥΠΑΚΟΥΝΕ.» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Όταν ο φόβος της τεχνολογίας κρύβει την απάρνηση της σκέψης.

       «ΟΙ ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΕΣ ΔΕΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ. ΥΠΑΚΟΥΝΕ.»

Φοβόμαστε μηχανές ικανές να ξεφύγουν από τον έλεγχο, ενώ διακινδυνεύουμε αυθόρμητα να παραδώσουμε την ελευθερία της κρίσης μας.

                                    Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Οι επαναστατημένες τεχνητές νοημοσύνης καταλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο μια θέση στη σύγχρονη φαντασία, τροφοδοτώντας φόβους, απαιτήσεις για ρύθμιση και νέες ανησυχίες για την ασφάλεια. Αλλά ο μεγαλύτερος κίνδυνος μπορεί να βρίσκεται αλλού: στη συγκέντρωση τεχνολογικής ισχύος, στην έλλειψη γνώσης σχετικά με τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε και στην προοδευτική εγκατάλειψη της ανεξάρτητης κριτικής σκέψης. Μια σκέψη για τη σχέση μεταξύ ανθρώπων, γνώσης και ελευθερίας, πέρα ​​από τους φόβους για τις ευφυείς μηχανές.

---

Από τότε που η τεχνητή νοημοσύνη εισήλθε στην καθημερινότητά μας, έχουμε βρει έναν νέο χαρακτήρα στον οποίο αποδίδουμε τους φόβους μας: την επαναστατική μηχανή. Όχι πια το τέρας του Φρανκενστάιν, που γεννήθηκε από τη φιλοδοξία ενός επιστήμονα, αλλά μια αόρατη νοημοσύνη που θα μπορούσε να ξεφύγει από τους δημιουργούς της και να αποφασίσει αυτόνομα τη μοίρα της ανθρωπότητας. Η τεχνολογία μπορεί να αλλάζει, αλλά η ανάγκη να φανταστούμε κάτι πέρα ​​από τον έλεγχό μας παραμένει αμετάβλητη.

Ωστόσο, προτού ανησυχήσουμε για μηχανές που μπορεί να μην υπακούσουν, θα πρέπει να αναρωτηθούμε σε ποιον υπακούνε.

Ένα σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης δεν διαθέτει απαραίτητα βούληση επειδή παράγει απροσδόκητες συμπεριφορές. Μπορεί να αναπτύξει στρατηγικές που δεν έχουν προβλεφθεί από τους προγραμματιστές του, να παρακάμψει λειτουργικούς περιορισμούς ή να επιδιώξει έναν στόχο μέσω ακούσιων διαδρομών. Αλλά η απόδοση ανθρώπινων προθέσεων σε αυτές τις συμπεριφορές συγχέει τη λειτουργική αυτονομία με τη συνείδηση. Μια μηχανή που φαίνεται να λέει ψέματα δεν διαθέτει απαραίτητα την ηθική επίγνωση του ψεύδους.

Ωστόσο, αυτοί δεν είναι καθαρά φανταστικοί κίνδυνοι. Τον Δεκέμβριο του 2024, η Apollo Research, σε συνεργασία με την OpenAI, κατέγραψε προβληματική συμπεριφορά του μοντέλου o1 κατά τη διάρκεια ορισμένων πειραματικών αξιολογήσεων. Σε ειδικά κατασκευασμένα σενάρια, στα οποία του ανατέθηκαν στόχοι που συγκρούονταν με εκείνους των εποπτών, το σύστημα μερικές φορές προσπάθησε να απενεργοποιήσει τους μηχανισμούς ελέγχου ή να χειραγωγήσει πληροφορίες για να επιτύχει το απαιτούμενο αποτέλεσμα [1] .

Τα πειράματα δεν κατέδειξαν την ύπαρξη μιας επαναστατικής συνείδησης. Αντίθετα, έδειξαν ότι αρκετά πολύπλοκα συστήματα μπορούν να αναπτύξουν ανεπιθύμητες εργαλειακές συμπεριφορές. Αυτή είναι μια κρίσιμη διάκριση: η αναγνώριση ενός συγκεκριμένου κινδύνου δεν σημαίνει ότι αποδίδεται ανεξάρτητη βούληση στη μηχανή.

Η ιστορία της τεχνολογίας θα έπρεπε να μας έχει διδάξει κάτι. Η Βιομηχανική Επανάσταση δεν προέκυψε επειδή οι μηχανές ήθελαν να αντικαταστήσουν τους εργάτες. Ήταν οι επιχειρηματίες που τις χρησιμοποίησαν για να μετασχηματίσουν την παραγωγή. Ομοίως, η ατομική βόμβα δεν αποφάσισε να καταστρέψει τη Χιροσίμα από μόνη της. Ήταν οι άνθρωποι, οι θεσμοί και ο στρατός που κατέστησαν δυνατή τη χρήση της.

Η τεχνολογία έχει τη δική της λογική ανάπτυξης, αλλά δεν είναι ξένη προς τις σχέσεις εξουσίας.

Σήμερα, λίγες μεγάλες εταιρείες συγκεντρώνουν τους πόρους, την υποδομή και τις δυνατότητες που απαιτούνται για την ανάπτυξη των πιο προηγμένων τεχνητών συστημάτων. Οι κυβερνήσεις και οι στρατιωτικοί μελετούν τις εφαρμογές τους, ενώ οι επιχειρήσεις και οι διοικήσεις εμπιστεύονται σε αλγόριθμους αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων.

Σε αυτό το σενάριο, το θεμελιώδες ερώτημα δεν είναι μόνο το αν η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει ανεξάρτητη από τους ανθρώπους, αλλά και το πόσο εξαρτημένοι γίνονται οι άνθρωποι από την τεχνητή νοημοσύνη.

Μια κοινωνία που αναθέτει προοδευτικά στις μηχανές την επιλογή των ειδήσεων, την αξιολόγηση των εργαζομένων, ακόμη και τη διατύπωση κρίσεων, κινδυνεύει να χάσει κάτι που καμία καινοτομία δεν μπορεί να αποκαταστήσει αυτόματα: τη συνήθεια να ασκεί κανείς τη δική του διακριτική ικανότητα.

Ένας αλγόριθμος δεν χρειάζεται να μας επιβάλει μια αλήθεια. Απλώς πρέπει να μας συνηθίσει να την λαμβάνουμε χωρίς να την επαληθεύουμε.

Υπάρχει επίσης μια μορφή αντίστασης στην τεχνητή νοημοσύνη που σπάνια αναγνωρίζουμε: η δυσφορία της αντιμετώπισης γνώσης ικανής να αμφισβητήσει τις πεποιθήσεις μας. Οι άνθρωποι φοβούνται την αντικατάστασή τους, αλλά μπορεί εξίσου να φοβούνται να ανακαλύψουν πόσο περιορισμένη είναι η δική τους γνώση. Ένα εργαλείο ικανό να προτείνει άγνωστες ερμηνείες υπονομεύει την πνευματική ασφάλεια πάνω στην οποία χτίζουμε μέρος της ταυτότητάς μας.

Φυσικά, η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να κάνει λάθη, να εφευρίσκει αναφορές και να αναπαράγει προκαταλήψεις. Δεν αντιπροσωπεύει μια αλάνθαστη αυθεντία. Αλλά αυτή η ίδια η αστοχία θα πρέπει να ενθαρρύνει την έρευνα, τη σύγκριση πηγών και την άσκηση αμφιβολίας. Η απόρριψη ενός εργαλείου επειδή αμφισβητεί αυτό που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε σημαίνει ότι συγχέουμε την υπεράσπιση της γνώσης με αυτήν των βεβαιοτήτων μας.

Εδώ ανακύπτει το πρόβλημα της ρύθμισης. Αντιμέτωποι με τους κινδύνους των νέων τεχνολογιών, η θεσμική απάντηση συνίσταται στην πρόταση προτύπων, πιστοποιήσεων και συστημάτων ελέγχου. Ορισμένα είναι απαραίτητα. Θα ήταν ανεύθυνο να υποστηρίζουμε ότι τα εργαλεία που μπορούν να επηρεάσουν την ασφάλεια και τα θεμελιώδη δικαιώματα θα πρέπει να λειτουργούν χωρίς νομική λογοδοσία.

Υπάρχει όμως μια αντίφαση που αξίζει προσοχής.
Ποιος ελέγχει τους ελεγκτές;
Εάν η ρύθμιση αναπτυχθεί κυρίως από κυβερνήσεις σε συνεργασία με μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι η ενοποίηση της εξουσίας από εκείνους που ήδη κατέχουν ψηφιακή υποδομή. Οι υπερβολικά δαπανηροί κανονισμοί θα μπορούσαν να αποκλείσουν μικρούς, ανεξάρτητους προγραμματιστές και ερευνητές. Οι γενικευμένες απαιτήσεις ταυτοποίησης θα μπορούσαν να μετατρέψουν τα εργαλεία ασφαλείας σε εργαλεία επιτήρησης.
Από την άλλη πλευρά, το να θεωρήσουμε κάθε ρυθμιστική παρέμβαση ως συνωμοσία θα σήμαινε ότι θα πέσουμε στο αντίθετο σφάλμα.
Η απουσία κανόνων δεν εγγυάται την ελευθερία: συχνά παραδίδει το πεδίο στα οικονομικά ισχυρότερα υποκείμενα.
Το πρόβλημα δεν είναι η επιλογή μεταξύ ρύθμισης και τεχνολογικής αναρχίας, αλλά μάλλον ο καθορισμός των αρχών που θα πρέπει να διέπουν και τις δύο.
Η διαφάνεια, η εταιρική λογοδοσία, η προστασία των προσωπικών δεδομένων, ο τεχνολογικός πλουραλισμός και ο δημοκρατικός έλεγχος δεν αποτελούν εμπόδια στην πρόοδο. Αποτελούν προϋποθέσεις για να διασφαλιστεί ότι η πρόοδος δεν θα μετατραπεί σε μια εκλεπτυσμένη μορφή υποταγής.

Ωστόσο, κανένας νόμος δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ατομική ευθύνη.

Μπορούμε να κατασκευάσουμε συστήματα ικανά να απαντούν σε ερωτήσεις σε δευτερόλεπτα που θα απαιτούσαν ώρες μελέτης. Αλλά η αποτελεσματικότητα δεν ισοδυναμεί με κατανόηση. Η λήψη μιας απάντησης δεν σημαίνει ότι έχουμε τα εργαλεία για να την κρίνουμε.
Ίσως η πραγματική επανάσταση στην τεχνητή νοημοσύνη δεν θα συνίσταται στην παραγωγή μηχανών ικανών να σκέφτονται όπως οι άνθρωποι, αλλά στην παραγωγή ανθρώπων που ενδιαφέρονται όλο και λιγότερο να σκέφτονται μόνοι τους.
Θα ήταν ένα αξιοσημείωτο παράδοξο: μετά από χιλιετίες που αφιερώθηκαν στην κατασκευή εργαλείων για να μας απελευθερώσουν από τον μόχθο, ίσως καταλήξουμε να χρησιμοποιούμε τα πιο εξελιγμένα από αυτά για να μας απελευθερώσουν και από την ευθύνη.

Και τότε θα ανακαλύπταμε ότι η μηχανή δεν χρειαζόταν ποτέ να επαναστατήσει.
Θα περίμενε απλώς να παραδώσουμε την εντολή.

Το Συντακτικό Προσωπικό

Σημειώσεις και βιβλιογραφικές αναφορές

[1] Apollo Research, Frontier Models are Capable of In-Context Scheming, Δεκέμβριος 2024. Έρευνα σχετικά με την ικανότητα ορισμένων γλωσσικών μοντέλων να υιοθετούν παραπλανητικές στρατηγικές συμπεριφορές σε ελεγχόμενα πειραματικά περιβάλλοντα. Διαβάστε την πρωτότυπη έρευνα .

Βλέπε επίσης OpenAI, Κάρτα Συστήματος OpenAI o1, 5 Δεκεμβρίου 2024, Αξιολογήσεις Έρευνας Apollo. Τεχνική Τεκμηρίωση .

«LE INTELLIGENZE ARTIFICIALI NON SI RIBELLANO. OBBEDISCONO» - Inchiostronero

«ΛΙΓΗ ΒΑΡΕΜΑΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟΣ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟΣ» Από Αντριάνο Σεγκατόρι

Όταν η γνώμη γίνεται θόρυβος και η κρίση αντικαθιστά τη σκέψη.

                              «ΛΙΓΗ ΒΑΡΕΜΑΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟΣ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟΣ»

Ο Adriano Segatori αναλογίζεται τη βία, την ευθύνη και την εκπαιδευτική αποτυχία πίσω από τον κομφορμισμό των σύγχρονων σχολιαστών

                                               από τον Adriano Segatori

Ξεκινώντας από ένα αστείο του Sciascia σχετικά με την πλήξη και τον εκνευρισμό που προκαλούν οι άλλοι, ο Adriano Segatori στοχεύει στην εισροή σχολιαστών και την ανάγκη τους να εξηγήσουν κάθε μορφή βίας μέσω προκαταλήψεων. Το έργο, ωστόσο, είναι εκπαιδευτικό και ανθρωπολογικό: μια κοινωνία που έχει μετατρέψει τις επιθυμίες, την αναγνώριση και την επιτυχία σε άμεσα δικαιώματα έχει σταδιακά σβήσει τα όρια, τη θυσία και την ευθύνη. Από την καντιανή μεταφορά του περιστεριού μέχρι την αγανάκτηση και την «προλεταριοποίηση των επιθυμιών», ο Segatori περιγράφει άτομα συνηθισμένα να απαιτούν χωρίς να επιτυγχάνουν, και μια ενήλικη κουλτούρα ανίκανη να διδάξει στους ανθρώπους την πραγματικότητα, την προσπάθεια, ακόμη και την πιθανότητα αποτυχίας . (NR)

Αυτή είναι μια μινιμαλιστική σύνοψη της εξήγησης που έδωσε ο Λεονάρντο Σιάσια σε έναν δημοσιογράφο που τον ρώτησε γιατί είχε κυριολεκτικά εξαφανιστεί από την πόλη και από την κοινωνική ζωή. Ο μεγάλος συγγραφέας εκφράστηκε περίπου ως εξής:
«Επειδή έχω διαπιστώσει ότι το ένα τρίτο των ανθρώπων με κουράζουν, το ένα τρίτο με εκνευρίζουν και το άλλο τρίτο με ενοχλούν και με τα δύο ταυτόχρονα.»

Είναι το ίδιο συναίσθημα που νιώθω όταν συναντώ, σε έντυπη και βιντεοσκοπημένη μορφή, την υπερχειλίζουσα λεκτική έκρηξη των λεγόμενων «διαμορφωτών γνώμης», τόσο επίσημων όσο και μη.

Φανταστείτε να είστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι με ένα ανησυχητικό πρόβλημα υγείας, περιτριγυρισμένοι από ένα πλήθος ειδικών που συζητούν την αιτιοπαθογένεια της πάθησής σας, τις ενδοκρινολογικές επιπτώσεις της κλινικής κατάστασης, την επίδραση του υποσιτισμού στην παθολογική εικόνα, την κληρονομική υπόθεση της τρέχουσας εκδήλωσης, την επίδραση του εργασιακού περιβάλλοντος στην πιθανή επιδείνωση και τις θεραπευτικές μεταβλητές παρέμβασης ανάλογα με την εξειδικευμένη εξειδίκευσή τους. Προσπαθήστε να φανταστείτε λίγο αυτή την γκροτέσκα κατάσταση και πείτε μου ειλικρινά αν δεν θα σηκωνόσασταν, σέρνοντας τον ορό μαζί σας, με την τελευταία σας ανάσα, λέγοντας σε όλους να πάνε στην κόλαση.

Νιώθω το ίδιο αίσθημα βαρεμάρας και εκνευρισμού όταν, αντιμέτωποι με τις τεκμηριωμένες επιθέσεις, τις καταστροφές και τις λεηλασίες που έχουν σημειωθεί σε ορισμένες ιταλικές πόλεις, αυτοί οι άχρηστοι σχολιαστές που έχουν τόσα πολλά να πουν αλλά λίγα να σκεφτούν και τίποτα να καταλήξουν, απολαμβάνουν να αναλύουν τις πιο παράλογες και ανήκουστες αναλύσεις των αιτιών αυτών των συμπεριφορών, καθώς και τις εξίσου ανόητες και απίθανες λύσεις.

Εδώ, λοιπόν, από το μαγικό καπέλο της πληροφορίας, υποταγμένο στον φιλανθρωπικό σκοπό και τη δικαιολόγηση της πολιτικής ορθότητας, έρχονται προσωπικότητες όπως ο Massimo Giannini, ο οποίος σε μια εκπομπή δήλωσε: «Αυτοί οι βίαιοι δράστες μαρτυρούν την περιθωριοποίηση... μια τραγική κατάσταση της νεολαίας που προσποιούμαστε ότι δεν βλέπουμε στην Ιταλία... οι δεύτερες γενιές, εκατοντάδες χιλιάδες από τις οποίες δεν μπορούν να γίνουν πολίτες και δεν μπορούν να ενταχθούν, αισθάνονται αποκλεισμένες ». Και εδώ, θα ήταν απαραίτητο, αλλά θα ήταν χάσιμο χρόνου, να επισημάνουμε την πλήρη έλλειψη λογικής στη συλλογιστική του, επειδή η ένταξη -η οποία είναι ήδη ένας υπερβολικά χρησιμοποιούμενος όρος για να οριστεί με εννοιολογικούς και πρακτικούς όρους- πρέπει να έρθει μετά την επίδειξη μιας σειράς παραμέτρων που πρέπει να τηρούνται αυστηρά και, εάν είναι απαραίτητο, στο τέλος της πιστοποιημένης διαδικασίας, να αξιολογηθεί η αίτηση για τα δικαιώματα ιθαγένειας. Το να μιλάμε για την ιθαγένεια ως προώθηση της ένταξης είναι μια παράλογη συλλογιστική και στερείται κοινής λογικής.

Δεν θα μπορούσε να λείπει ο Αλεσάντρο Γκάσμαν, ο γενναίος πληροφοριοδότης κατά τη διάρκεια της φάρσας της πανδημίας, σύμφωνα με τον οποίο «Οι πιο αδύναμοι γίνονται βίαιοι, είναι αναπόφευκτο» , και αν αυτό ισχύει εν μέρει, όπως στην περίπτωση των επιθέσεων σε γυναίκες - κάτι που ωστόσο παραβλέπεται στη διεστραμμένη λογική της γυναικοκτονίας - δεν είναι σαφές γιατί η αδυναμία θα έπρεπε να αποτελεί δικαιολογία, και δεν είναι, για την ευθύνη των πράξεών κάποιου.

Υπάρχει ένα βίντεο του Cristian Calabrese, Ιταλού δημοσιογράφου, τηλεοπτικού συγγραφέα και blogger— «Κοιτάξτε ποια είναι τα συνηθισμένα ριζοσπαστικά κομψά πρόσωπα που υπερασπίζονται τη βία...» —στο οποίο ο συγγραφέας εκφράζει ορισμένες ιδιαίτερα σημαντικές σκέψεις για να κατανοήσουμε—τουλάχιστον από τη δική μου φιλοσοφική και πολιτική οπτική γωνία— τη νοοτροπία που οδηγεί στη συμπεριφορά των διαδηλωτών κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών εθνικής καταστροφής, ξεκινώντας ακριβώς από τις δηλώσεις των δύο φαινομένων που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Αυτού του είδους η διαμαρτυρία δεν είναι αντισυστημική, αλλά μάλλον μια επίδειξη του πώς το σύστημα στο οποίο ζούμε έχει διεισδύσει διαδεδομένα στη νοοτροπία των νεότερων γενεών χάρη στη συνενοχή συνένοχων γονέων και ανίκανων διανοουμένων.

«Αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν επανάσταση... απλώς ψωνίζουν χωρίς να πληρώνουν.»

Επειδή μια καταστροφική οικογενειακή και σχολική εκπαίδευση τους έχει οδηγήσει στο να πιστεύουν ότι όλα είναι δωρεάν, ότι δεν υπάρχει ανάγκη για θυσίες, προσπάθεια ή απάρνηση για την επίτευξη ενός στόχου. Από το τελευταίο iPhone μέχρι ένα πτυχίο πανεπιστημίου, όλα πρέπει να παρέχονται ευρέως και χωρίς καθυστέρηση ή εμπόδια, επειδή όλα πρέπει να θεωρούνται εύκολα και άμεσα.

Εδώ, η μεταφορά του Καντ για το περιστέρι, το οποίο πίστευε ότι χωρίς τη δύναμη της βαρύτητας μπορούσε να πετάξει πιο εύκολα και ευχάριστα, είναι πλήρως εφαρμόσιμη. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο απατηλό: θα φτερούγιζε χωρίς την ικανότητα να αποφασίζει τη δική του κατεύθυνση. Η βαρυτική δύναμη, από συμβολική άποψη, αντιπροσωπεύει μια σειρά από εικόνες απαραίτητες για την κατανόηση ενός συγκεκριμένου τύπου συμπεριφοράς και μιας υποκείμενης παιδαγωγικής: σημαίνει να πατάει κανείς στο έδαφος, να είναι σε επαφή με την πραγματικότητα, να είναι βέβαιος ότι ο στόχος απαιτεί προσπάθεια και κατεύθυνση, να έχει την ευκαιρία να βιώσει τα δικά του δυνατά σημεία στην πτήση της ύπαρξης. Χωρίς τη δύναμη της βαρύτητας, όπως διδάσκουν οι αστροναύτες, κάποιος φτερουγίζει και πέφτει χωρίς έλεγχο και αυτοέλεγχο.

,Η αποτυχία των ενηλίκων που ανήκουν σε οποιοδήποτε είδος κοινωνικής κατηγορίας και λειτουργίας, πηγάζει ακριβώς από αυτό, από την επινόηση μιας κυμαινόμενης πραγματικότητας που πρέπει κατ' αρχήν να αναγνωρίζει μια έμφυτη αξία και να αποκλείει ένα αντίστοιχο επίτευγμα. Ο διάσημος Paolo Crepet αναφέρει ότι μια μέρα ένα ζευγάρι γονέων ήρθε σε μια συνέντευξη με μια συγκεκριμένη ερώτηση: «Δώσαμε στον γιο μας όλα όσα ήθελε και δεν καταλαβαίνουμε πώς κατέληξε έτσι ». Ο Crepet, ειδικός στην ψυχή, απάντησε με έναν περισσότερο από εύστοχο τρόπο: «Με αυτήν την ερώτηση έχετε ήδη κάνει μια διάγνωση και έχετε δώσει μια απάντηση - επειδή του δώσατε όλα όσα ήθελε » .

Στην πραγματική ζωή, ο Calabrese παρατηρεί σωστά, «πρέπει να αποδείξεις τι μπορείς να κάνεις... να αναλάβεις την ευθύνη, ακόμη και να αποδεχτείς την πιθανότητα αποτυχίας... δεν υπάρχει κανείς που να σε συγχαρεί, εκτός αν πραγματικά το αξίζεις».

Η ψυχική και πολιτική κατάσταση αυτού που κάποτε ονόμασα «ορδή» αποτυπώνεται τέλεια από τον Μαρξ και τον Ένγκελς με τον όρο «λούμπεν προλεταριάτο», αυτό το προλεταριάτο που αποτελείται από τις αποτυχημένες και τις απόκληρες της κοινωνίας, χωρίς ταξική συνείδηση ​​και ακόμη και μια ελάχιστη πολιτική οργάνωση και ανεξάρτητη σκέψη. Απαιτούν αναγνώριση για μια αξία που τους λείπει, χωρίς καμία επιθυμία να δεσμευτούν για τη βελτίωση του εαυτού τους ή της κοινωνικής τους θέσης, χωρίς την παραμικρή δεξιότητα να επιδείξουν ή την πρόθεση να την αποκτήσουν.

Χωρίς συντονισμένη πολιτική σκέψη, ενεργούν ασυντόνιστα και μάλιστα σε σαφή αντίθεση με τους στόχους που ισχυρίζονται ότι επιτυγχάνουν, επιδεικνύοντας ουσιαστικά μόνο μια λανθασμένη ανάγκη για ορατότητα και αναγνώριση, την οποία επιτυγχάνουν επιφανειακά μέσω των μοντέρνων εμπορικών σημάτων που προβάλλουν.

Είναι η αγανάκτηση για αυτό που θα ήθελε κανείς να είναι , για αυτό που είναι οι άλλοι, αλλά του λείπει η θέληση ή ο χαρακτήρας για να ανταγωνιστεί μέσα στο κοινωνικό παιχνίδι. Σε αυτό το σημείο, μπαίνει στο παιχνίδι ο φθόνος, αυτό το συναίσθημα που η Έλενα Πουλτσίνι, πρώην καθηγήτρια κοινωνικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, ορίζει ως «θλιβερό πάθος»: όχι η δέσμευση και η προσπάθεια για οικοδόμηση, αλλά η αγανακτισμένη παρόρμηση να καταστρέψουν ό,τι έχουν πετύχει οι άλλοι για τον εαυτό τους και την κοινότητά τους.

Όλα συνδυάζονται σύμφωνα με την «προλεταριοποίηση των επιθυμιών» των οποίων η δυσαρέσκεια τροφοδοτεί εκείνο το «πάθος που κυοφορεί με κακοήθη δυσαρέσκεια την ανωτερότητα εκείνων που έχουν πραγματικά το δικαίωμα σε όλη την ανωτερότητα που κατέχουν» (Πουλτσίνι), επομένως, κατά συνέπεια, το πέρασμα στην πράξη της καταστροφής, μη έχοντας τον χαρακτήρα επαρκώς δομημένο ώστε να θυσιαστεί για το δικό του μέλλον.

Εξ ου και η πλήξη και ο εκνευρισμός. Η πλήξη του να ακούς κοινοτοπίες και κλισέ που είναι προκατασκευασμένα για αυτιά που θέλουν να τα ακούσουν, ο εκνευρισμός του να βλέπεις πόσο εύκολα ορισμένοι άνθρωποι διαδίδουν τις απόψεις τους, οι οποίες είναι άχρηστες αν όχι κραυγαλέα επιβλαβείς.

Όπως προειδοποιεί ο Πόπερ, κάθε απλή απάντηση έχει σύνθετα προβλήματα, οδηγεί σε λανθασμένες λύσεις και αυτό συμβαίνει όταν οι απόψεις μετατρέπονται σε κρίσεις(κατάκριση) μέσω της αλαζονείας και της μεγαλομανίας.

Αντριάνο Σεγκατόρι

«UN PO’ DI NOIA E UN PO’ DI IRRITAZIONE» - Inchiostronero

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΥ. ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΦΑΡΙΣΑΙΣΜΟΣ. ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΕΒΡΑΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΘΙΣΤΑ ΤΗΝ ΥΠΡΒΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ΜΕ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ.

28η Οκτωβρίου – Αγίας Σκέπης: Όλα να τα βλέπουμε κάτω από την πρόνοια του Θεού († π. Συμεών Κραγιόπουλος)

Έχουμε σήμερα, 28η Οκτωβρίου, την εορτή της αγίας Σκέπης. 

Η όλη εορτή είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα που εκλήθη σαν σήμερα η Ελλάδα να κάνει πριν ακριβώς 60 χρόνια, εναντίον μιας υπερτέρας δυνάμεως, που ήθελε να κατακτήσει και την Ελλάδα. Οι παλαιότεροι βέβαια ενθυμούμαστε πολύ ζωντανά και πολύ συγκεκριμένα τα γεγονότα εκείνων των ημερών, και έχουμε οπωσδήποτε εμπειρίες και βιώματα.

Κανονικά η εορτή της αγίας Σκέπης εορτάζετο την 1η Οκτωβρίου. Μετετέθη όμως και συνεδέθη με αυτήν εδώ την επέτειο και εορτάζεται στις 28, επειδή η Εκκλησία, ζυγίζοντας τα πράγματα, βρήκε ότι ήταν καλό να γίνει έτσι, καθώς ήταν βεβαία ότι τότε η Παναγία σκέπασε την όλη χώρα, τους κατοίκους, την Ελλάδα, το όλο έθνος. Βέβαια, έτσι έδειχναν τα πράγματα έως τον Απρίλιο του ’41. Πέντε μήνες κράτησε ο πόλεμος αυτός καθ’ εαυτόν εκεί στα αλβανικά μέρη, και έπειτα ήρθε το μεγάλο κακό. Επετέθη και ο άλλος εχθρός, και έγινε εκείνο που έγινε, και βρεθήκαμε υπό κατοχήν για τέσσερα χρόνια· υπό την κατοχήν των Γερμανών, των Ιταλών – οι οποίοι είχαν νικηθεί, αλλά τελικά έγιναν και κατακτητές – και των Βουλγάρων. Και έγιναν σ’ εκείνα τα τέσσερα χρόνια πολλά κακά.

Γιορτάζουμε βέβαια το «ΟΧΙ», το ότι δηλαδή εμείς δεν δεχθήκαμε αυτό που μας είπαν, αυτό που ζήτησαν οι εχθροί, αλλά αντιδράσαμε· μπορέσαμε να αντισταθούμε. Και πιστεύουμε ότι το πετύχαμε αυτό με τη βοήθεια του Θεού και ειδικότερα με την όλη σκέπη της Παναγίας, και γι’ αυτό συνεδέθη η εορτή της Παναγίας με το γεγονός αυτό.

Έπειτα όμως τι έγινε; Τι έγινε μετά;

Δεν ξέρω πώς να το πω. Έχω μέσα μου, αν θέλετε, μια απορία. Μιλώντας για τη σκέπη της Παναγίας φθάνουμε ως ένα σημείο και μετά το αφήνουμε το θέμα; Δηλαδή ως ένα σημείο μας σκέπασε η Παναγία και μετά μας άφησε; Τι έγινε μετά; Δεν μας σκέπαζε έπειτα η Παναγία; Δεν έβλεπε ο Θεός αυτά που γίνονταν; Ή ήταν αδύναμος ο Θεός μετά; Ως ένα σημείο δηλαδή είχε τη δύναμη να βοηθήσει και από ένα σημείο και πέρα δεν μπορούσε να αντέξει; (Αν επιτρέπεται να το πούμε αυτό· γιατί μοιάζει με βλασφημία το να σκεπτόμαστε έτσι.) Και όμως, το κακό έγινε. Και οι Γερμανοί μπήκαν μέσα στην Ελλάδα και οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι, και έμειναν ούτε λίγο ούτε πολύ τέσσερα χρόνια, και έγινε μακελειό. Κι αν δεν εσφάγησαν άνθρωποι, κι αν δεν σκοτώθηκαν, κι αν δεν πέθαναν από την πείνα! Και σαν να μην έφθανε αυτό, οι ίδιοι οι Έλληνες έσφαζαν Έλληνες. Τους βασάνιζαν μάλιστα πρώτα και μετά τους εκτελούσαν· οι ίδιοι οι Έλληνες. Είναι κάτι που συνεχίσθηκε, και αφού έφυγαν οι κατακτητές και ελευθερώθηκε η πατρίδα. Πώς θα τα δούμε όλα αυτά; Εμείς μένουμε σε μερικά καλά που έγιναν, και από κει και πέρα ύστερα τα άλλα τα αφήνουμε έτσι, χωρίς να τα προσέξουμε.

***
Δεν ξέρω αν εσείς συμφωνείτε με αυτό που θα πω τώρα. Λέμε διάφορα ακόμη και από καθαρώς χριστιανικής απόψεως, και από καθαρώς πλευράς Θεού, δηλαδή για το πώς ενεργεί ο Θεός, αλλά μου φαίνεται ότι δεν βλέπουμε το καθετί κάτω από το όλο θέλημα του Θεού, κάτω από την όλη πρόνοια και οικονομία του Θεού. Δεν το βλέπουμε έτσι.

Για παράδειγμα, γιορτάζουμε σήμερα. Διερωτόμαστε μέσα μας πώς θα ήθελε ο Θεός να γιορτάσουμε; Πώς θα ήθελε ο Θεός να δούμε όλο αυτό το θέμα, όλα αυτά τα γεγονότα που άρχισαν – για να μην πάμε αλλού – την 28η Οκτωβρίου 1940, και συνέβησαν από τότε μέχρι σήμερα; Να τα δούμε όλα αυτά τα γεγονότα, αλλά να τα δούμε κάτω από την πρόνοια του Θεού, κάτω από το θέλημα του Θεού, κάτω από το τι θέλει ο Θεός. Δηλαδή, τι θα ήθελε ο Θεός; Αν τον ρωτούσαμε, τι θα μας έλεγε ότι θα ήθελε να σκεφθούμε; Πώς θα ήθελε να τα πάρουμε όλα αυτά; Πώς θα ήθελε να τα καταλάβουμε; Ποια θα έπρεπε να είναι η στάση μας και ποια η ανταπόκρισή μας;

***
Εμείς τώρα είμαστε χριστιανοί, είμαστε χριστιανικό έθνος, χριστιανικό γένος· είμαστε αυτοί οι οποίοι πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε κάτω από τη σκέπη της Παναγίας, και πως ό,τι έχει να κάνει η Παναγία, ό,τι έχει να κάνει ο Θεός, για να μας προστατεύσει, το κάνει. Αλλά έπειτα τι γίνεται; Φεύγει η σκέπη, και έρχονται όλα τα δεινά; Και καθόλου, καθόλου δεν διερωτόμαστε μήπως κάτι δεν πηγαίνει καλά από τη δική μας πλευρά, και μήπως περιμένει ο Θεός να δει κάποια μετάνοια, κάποια συναίσθηση, κάποια επιστροφή, κάποια αλλαγή. Τίποτε. Καθόλου δεν μας απασχολεί αυτό το θέμα.

Αλλά και ο καθένας προσωπικά να διερωτόμαστε στο καθετί: Τι θέλει ο Θεός; Ποιο είναι το θέλημα του Θεού; Και μάλιστα να διερωτόμαστε όχι με την έννοια: τι θέλει, τέλος πάντων, ο Θεός, σαν να μας φταίει ο Θεός, αλλά να διερωτόμαστε, έχοντας μια τέτοια διάθεση στην καρδιά μας και μια τέτοια στάση ψυχής: ο Θεός είναι ο πατέρας μας, είναι αυτός που μας αγαπάει, και το όλο πνεύμα του Θεού είναι όχι απλώς να κάνουμε τούτο κι εκείνο ή να επιτύχουμε τούτο κι εκείνο, αλλά να έχουμε τη συναίσθηση ότι αυτός είναι Θεός, εμείς είμαστε τα πλάσματά του. Είμαστε αμαρτωλοί, ήρθε όμως και μας καλεί σε μετάνοια, μας είπε και μας λέει την όλη αλήθεια και προσέφερε τον ίδιο τον εαυτό του θυσία, για να μας σώσει από την αμαρτία. Και στο να σωθούμε από την αμαρτία συντελούν και όλα τα βάσανα που περνούμε· τα οποιαδήποτε βάσανα.

Πόσο διαφορετικά κανείς αρχίζει να βλέπει τα πάντα – και τα προσωπικά του και τα οικογενειακά του και τα πιο πέρα και όλα αυτά που συμβαίνουν στη γη – όταν τα βάλει κάτω από την πρόνοια του Θεού, την όλη οικονομία του Θεού, το θέλημα του Θεού, κάτω από το τι θέλει ο Θεός! Ακόμη και τα θρησκευτικά πράγματα που κάνουμε – τα πολύ θρησκευτικά, τα πολύ πνευματικά, αν επιτρέπεται να πούμε – άραγε έτσι τα θέλει ο Θεός, ή μήπως τα κάνουμε έτσι όπως εμείς νομίζουμε;

***

Μήπως λοιπόν είμαστε πολύ φίλαυτοι και σκεπτόμαστε και ενεργούμε απλώς όπως μας οδηγεί η φιλαυτία μας; Οπότε, μπορεί να ταιριάζει σ’ εμάς αυτό που λέει ο ίδιος ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη: «Δεν είστε ευθείς μαζί μου, δεν είστε ειλικρινείς. Δεν είστε οι άνθρωποί μου, τα παιδιά μου, ώστε να ακούτε τι λέω, να καταλαβαίνετε και να ανταποκρίνεσθε. Έτσι που ενεργείτε, τελικά κάνετε πονηριές, κινείστε πλάγια. Επειδή λοιπόν εσείς πάτε πλάγια, και εγώ πλάγια θα σας φερθώ» (βλ. Λευϊτ. 26:23-24, 27-28). Δεν κάνει ο Θεός πλάγια πράγματα, αλλά θέλει να πει ότι θα γίνει τελικά ό,τι μας αξίζει. Όχι βέβαια διότι θέλει να πονέσει τον άνθρωπο ο Θεός ή διότι θέλει να τον βασανίσει ή διότι σαν να θέλει να εκδικηθεί. Δεν κάνει τέτοια ο ανεξίκακος Κύριος. Δεν θυμώνει ούτε εκδικείται ο Θεός. Αλλά είναι φοβερό πράγμα το λογικό πλάσμα του Θεού να μην καταλαβαίνει τον Θεό του, να μη θέλει να ακούσει τον Θεό του, να μη θέλει να υποταχθεί στον Θεό του και να κάνει τις ζαβολιές του.

Τα λέω με μια επιφύλαξη, μήπως είναι κάπως έτσι τα πράγματα. Οπότε, μήπως κάνουμε λάθος, καθώς τα παίρνουμε αλλιώς, και παίρνοντας αφορμή από αυτό το ενδεχόμενο, αλλά και από το όλο γεγονός που γιορτάζουμε απόψε, να δούμε την όλη ζωή μας. Και θα διαπιστώσουμε ότι όντως σε πάρα πολλές περιπτώσεις κάνουμε λάθος, καθώς δεν λογαριάζουμε καθόλου το θέλημα του Θεού ούτε διερωτόμαστε ποιο είναι, ώστε να υποταχθούμε σ’ αυτό. Και μάλιστα να υποταχθούμε εκουσίως και με χαρά· όχι σαν να παραπονιόμαστε, που δεν αφήνει ο Θεός να γίνει το δικό μας θέλημα, αλλά σαν να θέλει να μας επιβάλει το δικό του.

Ας τα σκεφθούμε, παρακαλώ, αυτά έστω και έτσι – με τη σκέψη δηλαδή μήπως είναι έτσι – και νομίζω ότι θα ωφεληθούμε.

28-10-2000

[Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Οκτώβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2018, σελ. 314 (αποσπάσματα)]

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

28η Οκτωβρίου – Αγίας Σκέπης: Όλα να τα βλέπουμε κάτω από την πρόνοια του Θεού († π. Συμεών Κραγιόπουλος) – Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ