Όπως σημείωσα παρεμπιπτόντως πριν από λίγες ημέρες, το πρώτο κύμα καύσωνα της χρονιάς έχει ενεργοποιήσει την μηχανή προπαγάνδας για το κλίμα, ειδικά βόρεια των Άλπεων, όπου οι ζεστές μέρες δεν είναι άφθονες και πρέπει να αξιοποιηθούν εντατικά για πολιτικό μάρκετινγκ και τους ψεύτικους τηλεοπτικούς επιστήμονες. Δυστυχώς, τα κύματα καύσωνα και οι ακραίες καλοκαιρινές θερμοκρασίες δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο στο κεντρικό τμήμα της ηπείρου, όπου υπάρχουν πολύ καλά διατηρημένα και εύκολα προσβάσιμα αρχεία. Μια γρήγορη αναζήτηση σε αυτά τα αρχεία αποκαλύπτει ότι τον 20ό αιώνα υπήρξαν αρκετές εξαιρετικά ζεστές και ξηρές περίοδοι συγκρίσιμες με τις τρέχουσες καιρικές συνθήκες. Η ακραία ζέστη έχει μακρά παράδοση στην Κεντρική Ευρώπη, πολύ μεγαλύτερη από τις πολιτικές για το κλίμα.
Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να πάει ακόμη πιο πίσω στο χρόνο. Αλλά ας μην υπερβάλλουμε. Το κλιματικό κανάλι Stormweatherblog έχει συντάξει μια επισκόπηση. Ένα από τα πρώτα καταγεγραμμένα έντονα κύματα καύσωνα σημειώθηκε το 1911. Για περίπου δύο εβδομάδες, οι θερμοκρασίες κυμαίνονταν συχνά μεταξύ 30 και 35 βαθμών Κελσίου, φτάνοντας τους 38 βαθμούς Κελσίου σε ορισμένες περιοχές. Η ζέστη συνοδεύτηκε από σοβαρή ξηρασία, συγκρίσιμη με τις περιόδους του 1976 και του 2003, η οποία είχε σημαντικό αντίκτυπο στη γεωργία. Το καλοκαίρι του 1947 ήταν ακόμη πιο ακραίο. Είναι από τα πιο καυτά και ξηρότερα ολόκληρου του 20ού αιώνα στη Γερμανία. Η Γερμανική Μετεωρολογική Υπηρεσία δημοσίευσε μια ειδική έκθεση για το θέμα. Ο συνδυασμός επίμονης ζέστης και ακραίας ξηρασίας προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στη γεωργία, ιδιαίτερα σοβαρά στην μεταπολεμική περίοδο.
Το 1976, ακολούθησε ένα παρατεταμένο κύμα καύσωνα, που διήρκεσε από τα τέλη Ιουνίου έως τα τέλη Ιουλίου. Μεγάλα τμήματα της δυτικής και νοτιοδυτικής Γερμανίας κατέγραψαν θερμοκρασίες 30 βαθμών Κελσίου ή και υψηλότερες για περισσότερες από δύο συνεχόμενες εβδομάδες σε ορισμένες περιοχές. Η σοβαρή ξηρασία προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στις καλλιέργειες, μαραμένα χωράφια και, σε ορισμένα μέρη, υποδομές όπως οι αυτοκινητόδρομοι υπέστησαν ζημιές. Ένα ιστορικό ορόσημο επιτεύχθηκε το καλοκαίρι του 1983: στις 27 Ιουλίου, στο Γκέρμερσντορφ, στο Άνω Παλατινάτο, η θερμοκρασία έφτασε τους 40,2 βαθμούς Κελσίου για πρώτη φορά στη Γερμανία - ένα νέο εθνικό ρεκόρ θερμοκρασίας. Ζεστά καλοκαίρια σημειώθηκαν επίσης τη δεκαετία του 1990. Το 1994, η Γερμανία κατέγραψε κατά μέσο όρο περίπου 16 ζεστές ημέρες με θερμοκρασίες τουλάχιστον 30 βαθμών Κελσίου. Το επόμενο έτος, το 1995, ο μέσος όρος ήταν πάνω από δέκα τέτοιες ημέρες .
Μετά την αλλαγή της χιλιετίας, τα ακραία καιρικά φαινόμενα συνεχίστηκαν. Το «καλοκαίρι του αιώνα» του 2003 έφερε ένα εξαιρετικά μακρύ κύμα καύσωνα σε όλη την Ευρώπη. Στη Γερμανία, οι θερμοκρασίες έφτασαν και πάλι τους 40,2 βαθμούς Κελσίου. Το 2015, σημειώθηκαν αρκετά έντονα κύματα καύσωνα, με θερμοκρασίες που έφτασαν τους 35-38 βαθμούς Κελσίου σε πολλά μέρη. Καταγράφηκε νέο ρεκόρ 40,3 βαθμών Κελσίου. Το 2018 ήταν ένα από τα πιο ζεστά και ξηρά καλοκαίρια από τότε που ξεκίνησαν οι μετεωρολογικές καταγραφές. Το 2019, οι θερμοκρασίες έφτασαν σε υψηλά επίπεδα έως και 41,2 βαθμούς Κελσίου. Και το 2022, σημειώθηκαν ξανά αρκετά κύματα καύσωνα, με θερμοκρασίες που ξεπέρασαν τους 40 βαθμούς Κελσίου σε ορισμένες περιοχές. Αλλά προσέξτε, αυτά τα τελευταία παραδείγματα θεωρούνταν ήδη απόδειξη της «υπερθέρμανσης του πλανήτη», η οποία έκτοτε μετονομάστηκε σε «κλιματική αλλαγή», ένας όρος που επιτρέπει επίσης τις έντονες βροχές, τα κρύα κύματα ή άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα να αποδίδονται στο CO2 και την ανθρώπινη δραστηριότητα.
Το γεγονός είναι ότι η κυρίαρχη επιστήμη του κλίματος έχει παγιδευτεί σε ένα αδιέξοδο μοντέλων και υποθέσεων που θεωρούν την ανθρώπινη επιρροή ως τη μόνη κινητήρια δύναμη. Το επόμενο Ελ Νίνιο θα επηρεάσει το κλίμα μας για ένα ή δύο χρόνια, αλλά τι αντίκτυπο στο κλίμα, αν υπάρχει, θα έχει αυτό το μετεωρολογικό φαινόμενο; Οι πραγματικές φυσικές διακυμάνσεις του κλίματος επισκιάζονται ολοένα και περισσότερο από την προπαγάνδα του CO2 που είναι απολύτως απαραίτητη για τη νέα εποχή εικασιών για το Net Zero. Έτσι, τα θεμελιώδη γεγονότα παραβλέπονται εντελώς επειδή δεν ευθυγραμμίζονται με την προπαγάνδα: για παράδειγμα, η συζήτηση για το Ελ Νίνιο και τη Λα Νίνια στην έρευνα για το κλίμα περιορίζεται κυρίως σε βραχυπρόθεσμα μετεωρολογικά φαινόμενα. Ωστόσο, η ανάλυση από τον εξειδικευμένο ιστότοπο Clintel αναδεικνύει μια θεμελιώδη σύνδεση που αμφισβητεί τις επικρατούσες αφηγήσεις σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη. Δείχνει ότι τα γεγονότα του Ελ Νίνιο -σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι απλώς προκαλούν αιχμές θερμοκρασίας- θα μπορούσαν να διαδραματίσουν έναν πιο σύνθετο, ενδεχομένως ψυχρότερο ρόλο στο παγκόσμιο κλιματικό σύστημα. Αυτό υπονομεύει την αφήγηση ότι οποιαδήποτε αύξηση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας είναι απαραίτητα αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αν οι φυσικές διακυμάνσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό είναι ικανές να επηρεάσουν σημαντικά τις παγκόσμιες θερμοκρασίες —με τρόπο που δεν αναπαρίσταται επαρκώς στα τυπικά μοντέλα της IPCC— τότε αντιμετωπίζουμε μια αντίφαση και ένα τεράστιο επεξηγηματικό έλλειμμα στον τομέα του κλίματος. Ιδανικά, η επιστήμη θα έπρεπε να χρησιμεύει για να εξηγεί τα φαινόμενα όπως έχουν. Ωστόσο, μια προκατάληψη επιβεβαίωσης έχει εισχωρήσει στη συζήτηση για το κλίμα: μόνο αυτό που ταιριάζει στα μοντέλα γίνεται αντιληπτό ως σχετική επιστήμη. Η συνειδητοποίηση ότι οι φυσικοί κύκλοι όπως το Ελ Νίνιο μπορεί να έχουν μια συνιστώσα ψύξης αποτελεί σοβαρό πλήγμα για τη θεωρία της ασταμάτητης ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη. Αν οι παγκόσμιες θερμοκρασίες επηρεαστούν σημαντικά από τέτοιους κύκλους, ολόκληρο το σύστημα των φόρων άνθρακα, της αποβιομηχάνισης και της «Πράσινης Συμφωνίας» χάνει την επιστημονική του βάση. Είναι σημαντικό ότι τέτοιες αναλύσεις σπάνια εμφανίζονται στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης: προφανώς, δεν θέλουν το κοινό να καταλάβει πόσο εξαρτάται το κλίμα από παράγοντες πέρα από τον έλεγχό μας.
Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να πάει ακόμη πιο πίσω στο χρόνο. Αλλά ας μην υπερβάλλουμε. Το κλιματικό κανάλι Stormweatherblog έχει συντάξει μια επισκόπηση. Ένα από τα πρώτα καταγεγραμμένα έντονα κύματα καύσωνα σημειώθηκε το 1911. Για περίπου δύο εβδομάδες, οι θερμοκρασίες κυμαίνονταν συχνά μεταξύ 30 και 35 βαθμών Κελσίου, φτάνοντας τους 38 βαθμούς Κελσίου σε ορισμένες περιοχές. Η ζέστη συνοδεύτηκε από σοβαρή ξηρασία, συγκρίσιμη με τις περιόδους του 1976 και του 2003, η οποία είχε σημαντικό αντίκτυπο στη γεωργία. Το καλοκαίρι του 1947 ήταν ακόμη πιο ακραίο. Είναι από τα πιο καυτά και ξηρότερα ολόκληρου του 20ού αιώνα στη Γερμανία. Η Γερμανική Μετεωρολογική Υπηρεσία δημοσίευσε μια ειδική έκθεση για το θέμα. Ο συνδυασμός επίμονης ζέστης και ακραίας ξηρασίας προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στη γεωργία, ιδιαίτερα σοβαρά στην μεταπολεμική περίοδο.
Το 1976, ακολούθησε ένα παρατεταμένο κύμα καύσωνα, που διήρκεσε από τα τέλη Ιουνίου έως τα τέλη Ιουλίου. Μεγάλα τμήματα της δυτικής και νοτιοδυτικής Γερμανίας κατέγραψαν θερμοκρασίες 30 βαθμών Κελσίου ή και υψηλότερες για περισσότερες από δύο συνεχόμενες εβδομάδες σε ορισμένες περιοχές. Η σοβαρή ξηρασία προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στις καλλιέργειες, μαραμένα χωράφια και, σε ορισμένα μέρη, υποδομές όπως οι αυτοκινητόδρομοι υπέστησαν ζημιές. Ένα ιστορικό ορόσημο επιτεύχθηκε το καλοκαίρι του 1983: στις 27 Ιουλίου, στο Γκέρμερσντορφ, στο Άνω Παλατινάτο, η θερμοκρασία έφτασε τους 40,2 βαθμούς Κελσίου για πρώτη φορά στη Γερμανία - ένα νέο εθνικό ρεκόρ θερμοκρασίας. Ζεστά καλοκαίρια σημειώθηκαν επίσης τη δεκαετία του 1990. Το 1994, η Γερμανία κατέγραψε κατά μέσο όρο περίπου 16 ζεστές ημέρες με θερμοκρασίες τουλάχιστον 30 βαθμών Κελσίου. Το επόμενο έτος, το 1995, ο μέσος όρος ήταν πάνω από δέκα τέτοιες ημέρες .
Μετά την αλλαγή της χιλιετίας, τα ακραία καιρικά φαινόμενα συνεχίστηκαν. Το «καλοκαίρι του αιώνα» του 2003 έφερε ένα εξαιρετικά μακρύ κύμα καύσωνα σε όλη την Ευρώπη. Στη Γερμανία, οι θερμοκρασίες έφτασαν και πάλι τους 40,2 βαθμούς Κελσίου. Το 2015, σημειώθηκαν αρκετά έντονα κύματα καύσωνα, με θερμοκρασίες που έφτασαν τους 35-38 βαθμούς Κελσίου σε πολλά μέρη. Καταγράφηκε νέο ρεκόρ 40,3 βαθμών Κελσίου. Το 2018 ήταν ένα από τα πιο ζεστά και ξηρά καλοκαίρια από τότε που ξεκίνησαν οι μετεωρολογικές καταγραφές. Το 2019, οι θερμοκρασίες έφτασαν σε υψηλά επίπεδα έως και 41,2 βαθμούς Κελσίου. Και το 2022, σημειώθηκαν ξανά αρκετά κύματα καύσωνα, με θερμοκρασίες που ξεπέρασαν τους 40 βαθμούς Κελσίου σε ορισμένες περιοχές. Αλλά προσέξτε, αυτά τα τελευταία παραδείγματα θεωρούνταν ήδη απόδειξη της «υπερθέρμανσης του πλανήτη», η οποία έκτοτε μετονομάστηκε σε «κλιματική αλλαγή», ένας όρος που επιτρέπει επίσης τις έντονες βροχές, τα κρύα κύματα ή άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα να αποδίδονται στο CO2 και την ανθρώπινη δραστηριότητα.
Το γεγονός είναι ότι η κυρίαρχη επιστήμη του κλίματος έχει παγιδευτεί σε ένα αδιέξοδο μοντέλων και υποθέσεων που θεωρούν την ανθρώπινη επιρροή ως τη μόνη κινητήρια δύναμη. Το επόμενο Ελ Νίνιο θα επηρεάσει το κλίμα μας για ένα ή δύο χρόνια, αλλά τι αντίκτυπο στο κλίμα, αν υπάρχει, θα έχει αυτό το μετεωρολογικό φαινόμενο; Οι πραγματικές φυσικές διακυμάνσεις του κλίματος επισκιάζονται ολοένα και περισσότερο από την προπαγάνδα του CO2 που είναι απολύτως απαραίτητη για τη νέα εποχή εικασιών για το Net Zero. Έτσι, τα θεμελιώδη γεγονότα παραβλέπονται εντελώς επειδή δεν ευθυγραμμίζονται με την προπαγάνδα: για παράδειγμα, η συζήτηση για το Ελ Νίνιο και τη Λα Νίνια στην έρευνα για το κλίμα περιορίζεται κυρίως σε βραχυπρόθεσμα μετεωρολογικά φαινόμενα. Ωστόσο, η ανάλυση από τον εξειδικευμένο ιστότοπο Clintel αναδεικνύει μια θεμελιώδη σύνδεση που αμφισβητεί τις επικρατούσες αφηγήσεις σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη. Δείχνει ότι τα γεγονότα του Ελ Νίνιο -σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι απλώς προκαλούν αιχμές θερμοκρασίας- θα μπορούσαν να διαδραματίσουν έναν πιο σύνθετο, ενδεχομένως ψυχρότερο ρόλο στο παγκόσμιο κλιματικό σύστημα. Αυτό υπονομεύει την αφήγηση ότι οποιαδήποτε αύξηση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας είναι απαραίτητα αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αν οι φυσικές διακυμάνσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό είναι ικανές να επηρεάσουν σημαντικά τις παγκόσμιες θερμοκρασίες —με τρόπο που δεν αναπαρίσταται επαρκώς στα τυπικά μοντέλα της IPCC— τότε αντιμετωπίζουμε μια αντίφαση και ένα τεράστιο επεξηγηματικό έλλειμμα στον τομέα του κλίματος. Ιδανικά, η επιστήμη θα έπρεπε να χρησιμεύει για να εξηγεί τα φαινόμενα όπως έχουν. Ωστόσο, μια προκατάληψη επιβεβαίωσης έχει εισχωρήσει στη συζήτηση για το κλίμα: μόνο αυτό που ταιριάζει στα μοντέλα γίνεται αντιληπτό ως σχετική επιστήμη. Η συνειδητοποίηση ότι οι φυσικοί κύκλοι όπως το Ελ Νίνιο μπορεί να έχουν μια συνιστώσα ψύξης αποτελεί σοβαρό πλήγμα για τη θεωρία της ασταμάτητης ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη. Αν οι παγκόσμιες θερμοκρασίες επηρεαστούν σημαντικά από τέτοιους κύκλους, ολόκληρο το σύστημα των φόρων άνθρακα, της αποβιομηχάνισης και της «Πράσινης Συμφωνίας» χάνει την επιστημονική του βάση. Είναι σημαντικό ότι τέτοιες αναλύσεις σπάνια εμφανίζονται στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης: προφανώς, δεν θέλουν το κοινό να καταλάβει πόσο εξαρτάται το κλίμα από παράγοντες πέρα από τον έλεγχό μας.
