Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος Λόγος Δεύτερος (10)



Συνέχεια από: Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

O μυημένος λοιπόν από τον Θεό και τους αληθινούς θεολόγους, όταν ακούει ότι το Πνεύμα εμφυσάται δι' εμφυσήματος νοεί ότι σημαίνεται παρόν και συμφυές εις τον εμφυσώντα, όχι όμως ότι αυτό είναι εμφύσημα, ώστε αναγκαίως να έχει την ύπαρξη εξ εκείνου από τον όποιον προέρχεται το εμφύσημα˙ αν δε το ακούει και πεμπόμενο, εννοεί φανερούμενο˙ αν δε και διδόμενο, αναγνωρίζει και το συνημμένο του πεμπομένου και του πέμποντος˙ αν δε λαμβανόμενο από εμάς, γνωρίζει ότι καθ’ όσον είναι Θεός, είναι άληπτο, ληπτά δε από εμάς τα χαρίσματα από εκείνο˙ αν δε ακούσει πεμπόμενο και από τον Υιό, διδόμενο, εμφυσώμενο, ευθύς μαζί με τα άλλα αντιλαμβάνεται και τούτο, ότι εκπορεύεται εκ του Πατρός, καθώς απαιτεί σοφώς να εκλαμβάνουμε και ο πολύς στην θεολογία Γρηγόριος, ο οποίος λέγει, «όσα περί του Αγίου Πνεύματος λέγονται ταπεινότερα, το δίδεσθαι, το στέλλεσθαι, το μερίζεσθαι, το χάρισμα, το δώρημα, το εμφύσημα, και οτιδήποτε άλλο παρόμοιο, πρέπει να αναχθεί επί την πρώτη αιτία, για να δειχθεί το ἐξ οὗ» (δηλαδή του Πατρός, διότι αυτός είναι η πρώτη αιτία) «και για να μη γίνουν δεκτές τρεις αρχές διαχωρισμένες πολυθεϊστικώς». Τούτο έπαθες εσύ, εφ’ όσον δια των φωνών τούτων δεν ανάγεσαι προς την πρώτη αιτία.

Και δεν αισχύνεσαι να κηρύττεις σαφώς δύο αρχές, καθώς δογματίζεις ότι το Πνεύμα έχει την ύπαρξιν εκ του Πατρός και του Υιού, την δε τρίτη αφήνεις να συναχθεί από όσα λέγεις. Εάν πράγματι για το ότι πέμπεται παρά του Υιού εκπορεύεται και εξ αυτού, πέμπει δε και το Πνεύμα τον Υιό, όχι μόνο ως άνθρωπο, αλλά και ως Θεό, όπως έχει δειχθεί ανωτέρω, αλλά και τον Πατέρα (πέμπει) ο Υιός και το Πνεύμα, όπως αντιλαμβάνεται ο χρυσούς θεολόγος Ιωάννης εξηγώντας το προφητικό εκείνο, «ο Κύριος με απέστειλε και το Πνεύμα αυτού». Ιδού λοιπόν ότι κατ' εσέ και το Πνεύμα είναι αρχή, και εκ του Πατρός και του Πνεύματος ο Υιός ή γεννάται ή εκπορεύεται.

Παραλείπω πράγματι να αναφέρω τον Πατέρα, έστω και αν από την λατινική καινοφωνία και τούτο συνάγεται, φοβούμενος το μέγεθος της υπερβολής. Θα μπορούσε δε να δει κανείς ότι δεν στερούνται της προς το κακόν υπερβολής και τα άλλα συναγόμενα άτοπα˙ διότι αποδεικνύεται ότι αλληλοαναιρούνται, εάν διά της αποστολής νοήσουμε την εκπόρευση ή την γέννησή. Εάν πράγματι κατά την αποστολή νοήσουμε ταύτα, τότε έκαστο τούτων δεν είναι τρόπος υπάρξεως, έστω και αν είναι προαιώνια˙ εάν δε κατά την προαιώνια εκπόρευση και γέννηση νοήσουμε την προς εμάς αποστολή, τότε θα είναι αποστολή προς εμάς άχρονος και αΐδιος παρά χρονική ύπαρξις του Υιού και του Πνεύματος.

Πρέπει δε ο συνετός ακροατής να προσέξει και τούτο, ότι ο επώνυμος της θεολογίας Γρηγόριος συναρίθμησε και το αποστέλλεσθαι στα περί του Πνεύματος ταπεινότερα λεγόμενα˙ το δε εκπορεύεσθαι είναι μέγα και επάνω από το μέγα. «Εάν πράγματι είναι μέγα για τον Πατέρα το να μην ορμάται από πουθενά, δεν είναι μικρότερο για το Πνεύμα το να εκπορεύεται εκ τοιούτου Πατρός». Δεν είναι άρα το ίδιο αποστολή και εκπόρευση. Διότι η μεν αποστολή φανερώνει την πρόθεση της προς εμάς συγκαταθέσεως˙ η δε εκπόρευση είναι όνομα της καθ᾿ ἑαυτό παρά Πατρός ὑπάρξεως τοῦ Πνεύματος. Και η μεν μία είναι αυτή κατά την οποία εμείς μετέχουμε του ευ είναι, η δε άλλη παριστά το Άγιο Πνεύμα, φύσει συνημμένο ομοτίμως προς τον Πατέρα, το κατά την υπόσταση μόνον διαφέρον αυτού και του Υιού.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

Το αρχαίο κείμενο:
Ὁ τοίνυν παρά Θεοῦ καί τῶν ὡς ἀληθῶς θεολόγων μεμυημένος ἐμφυσώμενον μέν ἀκούων τό Πνεῦμα δι᾿ ἐμφυσήματος παρόν καί συμφυές ὄν τῷ ἐμφυσῶντι νοεῖ σημαινόμενον, ἀλλ᾿ οὐκ αὐτό ὑπάρχον ἐμφύσημα, ὡς ἐξ ἀνάγκης ἔχειν τήν ὕπαρξιν ἐξ οὗ τό ἐμφύσημα˙ ἄν δέ καί πεμπόμενον, φανερούμενον˙ ἄν δέ καί διδόμενον, καί τό συνημμένον ἐπιγινώσκει τοῦ πεμπομένου τε καί τοῦ πέμποντος˙ ἄν δέ παρ᾿ ἡμῶν λαμβανόμενον, οἶδε μέν ᾗ Θεόν, ἄληπτον, ληπτά δέ ἡμῖν τά παρ᾿ ἐκείνου χαρίσματα˙ ἄν δέ καί παρά τοῦ Υἱοῦ ἀκούσῃ πεμπόμενον, διδόμενον, ἐμφυσώμενον, εὐθύς καί τοῦτο πρός τοῖς ἄλλοις συνίησιν, ὡς ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται, καθά καί Γρηγόριος ἐκλαμβάνειν ἀξιοῖ σοφῶς ὁ ἐν θεολογίᾳ πολύς˙ «ὅσα γάρ», φησί, «περί τοῦ ἁγίου Πνεύματος ταπεινότερα λέγεται, τό δίδοσθαι, τό στέλλεσθαι, τό μερίζεσθαι, τό χάρισμα, τό δώρημα, τό ἐμφύσημα, εἴτε τι ἄλλο τοιοῦτον, ἐπί τήν πρώτην αἰτίαν ἀνακτέον, ἵνα τό ἐξ οὗ δειχθῇ», (δηλαδή τοῦ Πατρός˙ αὐτός γάρ ἡ πρώτη αἰτία) καί μή τρεῖς, φησίν, ἀρχαί μεμερισμέναι πολυθέως παραδεχθῶσιν», ὅπερ αὐτός ἔπαθες, μή πρός τήν πρώτην αἰτίαν διά τούτων τῶν φωνῶν ἀναγόμενος.
Καί δύο μέν σαφῶς κηρύττων οὐκ αἰσχύνῃ ἀρχάς ἐκ τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ τό Πνεῦμα δογματίζων ἔχειν τήν ὕπαρξιν, τήν δέ τρίτην ἀφ᾿ ὧν λέγεις διδούς συνάγεσθαι. Εἰ γάρ διά τό πέμπεσθαι παρά τοῦ Υἱοῦ καί ἐξ αὐτοῦ ἐκπορεύεται, πέμπει δέ καί τό Πνεῦμα τόν Υἱόν, οὐχ ὡς ἄνθρωπον μόνον ἀλλά καί ὡς Θεόν, καθάπερ ἀνωτέρω δέδεικται, ἀλλά καί τόν Πατέρα ὁ Υἱός τε καί τό Πνεῦμα, ὡς ὁ χρυσοῦς θεολόγος Ἰωάννης ἐξηγούμενος τό προφητικόν ἐκεῖνο, «Κύριος ἀπέσταλκέ με καί τό Πνεῦμα αὐτοῦ», ἐξεδέξατο, ἰδού σοι καί τό Πνεῦμα ἀρχή, καί ἐκ τοῦ Πατρός καί τοῦ Πνεύματος ὁ Υἱός ἤ γεννᾶται ἤ ἐκπορεύεται.
Παρίημι γάρ τόν Πατέρα λέγειν, κἄν ἐκ τῆς λατινικῆς καινοφωνίας καί τοῦτ᾿ ἐκβαίνῃ, τό περιόν τῆς ὑπερβολῆς εὐλαβούμενος. Ἴδοι δ᾿ ἄν τις οὐδέ τ᾿ ἄλλα τῶν ἐκβαινόντων ἀτόπων τήν ἐπί τό χεῖρον ὑπερβολήν ἀπολείπονται˙ καί γάρ δι᾿ ἀλλήλων ἀναιρούμενα δείκνυται, εἰ διά τῆς ἀποστολῆς νοήσαιμεν τήν ἐκπόρευσιν ἤ τήν γέννησιν. Εἰ γάρ ταῦτα κατά τήν ἀποστολήν, ἑκάτερον λοιπόν τούτων οὐχ ὑπάρξεώς ἐστι τρόπος, κἄν προαιώνια ᾖ˙ εἰ δέ κατά τήν πρό αἰώνων ἐκπόρευσίν τε καί γέννησιν τήν πρός ἡμᾶς ἀποστολήν νοήσαιμεν, ἀποστολή τις πρός ἡμᾶς ἄχρονος καί ἀΐδιος ἤ χρονική τις ὕπαρξιν ἔσται τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Πνεύματος.
Ἐπιστῆσαι δέ καί τοῦτο χρή τόν συνετόν ἀκροατήν, ὡς ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυμος Γρηγόριος τοῖς περί τοῦ Πνεύματος ταπεινότερον λεγομένοις καί τό ἀποστέλλεσθαι συνηρίθμησε˙ τό δέ ἐκπορεύεσθαι μέγα καί ὑπέρ τό μέγα ἐστίν. «Εἰ γάρ μέγα τῷ Πατρί τό μηδαμόθεν ὁρμᾶσθαι, οὐκ ἔλαττον τῷ Πνεύματι τό ἐκ τοιούτου Πατρός ἐκπορεύεσθαι». Οὐκ ἄρα τἀυτόν ἀποστολή καί ἐκπόρευσις. Ἡ μέν γάρ ἀποστολή τῆς πρός ἡμᾶς συγκαταβάσεως ἐκφαίνει τήν πρόθεσιν˙ ἡ δέ ἐκπόρευσις τῆς καθ᾿ ἑαυτό παρά Πατρός ὑπάρξεως τοῦ Πνεύματος ἐστιν ὄνομα. Καί ἡ μέν ἔστι, καθ᾿ ἥν ἡμεῖς τοῦ εὖ εἶναι μετέσχομεν˙ ἡ δέ παρίστησι τό φύσει συνημμένον ὁμοτίμως πρός τόν Πατέρα, τό κατά μόνην ὑπόστασιν διαφέρον αὐτοῦ καί τοῦ Υἱοῦ Πνεῦμα ἅγιον.
Συνεχίζεται

Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία εις τον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου - Λητής



Με περισσή ευλάβεια και με την πρέπουσα τιμή εορτάστικε εις την Ιερά Μητρόπολη Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης την Ιερά Μνήμη των Δύο Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας, Αγίων Αθανασίου του Μεγάλου και Κυρίλλου Πατριαρχών Αλεξανδρείας.

Στην σύντομη προσλαλιά του προς το παριστάμενο πολυπληθές εκκλησίασμα, το οποίο ετίμησε και αυτό με τον δικό του τρόπο τον προστάτη και έφορο της περιοχής της Λητής, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης απεύθυνε λόγους επικαίρους υπογραμμίζοντας μεταξύ των άλλων, ότι είναι πολλή σημαντικό να τιμούμε αυτούς που τιμούν τα Σύμβολα και τις Παραδόσεις μας, καθώς επίσης είναι και καθήκον μας να στηλιτεύουμε εκείνους που είναι βλάσφημοι της Πίστεως και των Ιερών Προσώπων και Θεσμών, εν’ ονόματι της δήθεν ανυπάρκτου ευλαβείας και ευσεβείας που τους κυριεύει, όπως είναι πολλοί που εμφανίζονται τον τελευταίο καιρό ως δήθεν ομολογητές της Πίστεως μας, αλλά δυστυχώς είναι μόνο ομολογητές της πλάνης τους. 


Ομολογητής αληθινός είναι ο Μέγας Αθανάσιος και δεν μπορεί κανείς να έρθει και να σταθεί δίπλα στην Μεγάλη Αυτή Μορφή, που αποτελεί ένα Πνευματικό Κάτοπτρο, που ορθοτόμησε τον Λόγο της Αληθείας και υπηρέτησε την Εκκλησία με θυσιαστικό φρόνημα, και παρότι τους διωγμούς που υπέστη εδογμάτισε και εθεολόγησε την μόνη Αλήθεια, εν αντιθέση με κάποιους που θεολογούν μέσα από το θολό τους το μυαλό και μέσα από την πλάνη τους, υβρίζοντας και κατακρίνοντας συνεχώς Ιερές Συνόδους, Ιεράρχες, Κληρικούς αλλά και λαϊκούς. 

Ποιος όμως τους κατέστησε όλους αυτούς κριτές; Ο Κύριος μας λέει «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε», και αυτοί κατακρίνουν τους πάντες, με την δικαιολογία ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ανεγνώρισε ως Εκκλησίες τους αιρετικούς. Αυτό αποτελεί την μεγαλύτερη ψευδή πλάνη και διαστροφή της αλήθειας που διακηρύσσουν οι κύριοι αυτοί. Ουδεμία εκκλησιαστικότητα δεν αναγνωρίσθει προς τους αιρετικούς, είτε αυτοί λέγονται παπικοί, είτε προτεστάντες, απεναντίας κατεδικάσθη η Ουνία. 

Ιστορικά και μόνο αν το δούμε πως μπορούμε αλλιώς να τους αποκαλέσουμε αφού αυτό είναι το όνομα τους. Στην Παραβολή του Ασώτου Υιού, ο υιός όταν απομακρύνθηκε εκ της πατρώας οικίας απώλεσε την ιδιότητα του ως Υιός; Ο Μέγας Βασίλειος στην Θεία Λειτουργία του, έχει μία σημείωση και αναφορά ευχόμενος υπέρ επιστροφής των πεπλανημένων.

Η Εκκλησία είναι η Φιλόστοργος Μητέρα και αναμένει την επιστροφή, και των πεπλανημένων, και των πεπτωκότων και των αμαρτωλών. Η Εκκλησία είναι Ιατρείο και η αγκαλιά της Αγάπης του Θεού για όλους τους ανθρώπους, είτε αυτοί πιστεύουν είτε αυτοί δεν πιστεύουν, είτε είναι αλλόθρησκοι είτε είναι αλλογενής, είτε είναι αιρετικοί. Η Εκκλησία καλεί τους πάντες σε Μετάνοια χαρίζοντας στο παρόν την Επίγνωση της Αλήθειας και εν τω μέλλον την ζωή την αιώνιον.

Αυτή είναι η ακριβής αλήθεια περί των πραγμάτων που αφορούν την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο που συνεκλήθη τον Ιούνιο εις την νήσον Κρήτην. Όλα τα άλλα εκφράζουν πολιτικές σκοπιμότητες και όταν μπαίνουν αυτές οι σκοπιμότητες μέσα στα πνευματικά θέματα της Εκκλησίας τότε δημιουργούνται προβλήματα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αμάρτημα από το να διασπά κανείς την ενότητα για χάρη της εγωπαθούς αντιλήψεως του, του εγωισμού και της πλάνης του, όπως πράττουν κάποιοι κύκλοι που αποκαλούνται και ομολογητές. 

Είδατε ποτέ κάποιον ήρωα να αυτοαποκαλείται ήρωας. Η Ιστορία είναι αυτή που θα τον κρίνει και θα τον αποκαλέσει ήρωα ή όχι, με βάση τα ανδραγαθήματα του, τις θυσίες του και τα κατορθώματα του. 

Ο Κύριος μας λέει ότι, «ὃς δ' ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ε΄ 19). Και μόνο αυτό τους το εγχείρημα αποτελεί έκφραση της κενότητας τους, αποδεικνύοντας περίτρανα το πόσο κούφιοι και άδειοι είναι, εκφράζοντας άποψη για Ιερά Πρόσωπα και Θεσμούς. Ούτε ο Τόπος, ούτε η Κοινωνία μας επιδέχονται επεμβάσεις που διασπούν την Ενότητα του Λαού μας, σπέρνοντας συνεχώς ζιζάνια.

Αν θέλουμε πραγματικούς Ομολογητές, ας ακολουθήσουμε το φωτεινό παράδειγμα των δύο σήμερα τιμωμένων Αγίων Πατριαρχών Αλεξανδρείας, Αθανασίου του Μεγάλου και Κυρίλλου και ας ανατρέξουμε και μελετήσουμε λεπτομερώς την αγωνιστική τους πορεία για να δούμε ποιοι είναι οι πραγματικοί ορισμοί των λέξεων Ομολογητές και Άγιοι. 

Όλοι αυτοί που δήθεν Θεολογούν σήμερα χωρίς την Θεολογία της Αρχιερατικής Προσευχής του Κυρίου μας και χωρίς το μεγάλο Μήνυμα της Αγάπης και της Ενότητος Του, δεν Θεολογούν αλλά θολολογούν. 

Ο Κύριος για την Σωτηρία όλων των ανθρώπων ανέβηκε επάνω στον Σταυρό και άπλωσε τις παλάμες του, για να ενώσει τα το πριν διεστώτα, εν αντιθέση με αυτούς που θέλουν να δημιουργήσουν διεστώτα και μέσα στην Εκκλησία και μέσα στην Κοινωνία, διδάσκοντας έναν Χριστό, όχι όπως Αυτός αποκαλύπτεται και βιώνεται μέσα από την ζωή και το παράδειγμα των Αγίων αλλά όπως θέλουν αυτοί να το μορφοποιήσουν και να το προβάλλουν μέσα από την εσωτερική τους κακότητα και διαστροφή, όπως έκαναν και οι Φαρισαίοι στις ημέρες του Κυρίου, οι οποίοι παρότι ήταν καλοί άνθρωποι και εκκλησιαζόμενοι, άνθρωποι του Θεού και Ευσεβείς, κατέκριναν τον ίδιο τον Νομοδότη και Νομοθέτη ως άνομο.

imlagada.


ΣΧΟΛΙΟ: Δυστυχώς έχουμε συμφωνήσει περιέργως όλοι μας σήμερα ότι αυτή η ομιλία είναι εκκλησιαστικός λόγος. Μιά ομιλία η οποία χαρακτηρίζεται από μιά άτακτη συμπλοκή λογικών αντιφάσεων καταρχάς. Γιατί καί από ποιούς υπέστη διωγμούς ο Μ. Αθανάσιος; Τίμησε τά σύμβολα καί τίς παραδόσεις μας μέ τήν ομολογία του; Τίμησε τά Ιερά Πρόσωπα καί τούς Θεσμούς; Είναι συμβολική η πίστη μας; Εκείνο όμως πού ξεχωρίζει είναι τό επιχείρημά του τό οποίο βιάζει καταφανώς τό Ευαγγέλιο!

 Στην Παραβολή του Ασώτου Υιού, ο υιός όταν απομακρύνθηκε εκ της πατρώας οικίας απώλεσε την ιδιότητα του ως Υιός;  Ο Ασωτος υιός τού Ευαγγελίου είμαστε όλοι εμείς, είσαι εσύ άνθρωπε, πού γύρισες από τήν εξαθλίωση καί σού πρόσφερε μανδύα καινούργιο, πιό λαμπρό. Ρίξε μιά ματιά στόν καθρέφτη. Καί δέν είσαι ευχαριστημένος από τό δώρο αχάριστε αλλά σάν τόν Πρεσβύτερο υιό τώρα θές νά πάρεις ευλογία νά βγείς από τήν εκκλησία καί νά πάς νά φάς καί νά πιείς στήν υγεία τού κορόιδου μέ τούς φίλους σου τούς λατίνους, τούς προδότες!  Απέκτησες δικαίωμα στήν εκκλησία. Αφού σέ ανεχόμαστε πάρτα όλα.  Νομίζεις ότι δέν θάρθει ο λογαριασμός νά πληρώσεις στό τέλος! Καυμένε.
Αμέθυστος

Βλαντιμίρ Σολόβιεφ - Η Ρωσία και η Παγκόσμια Εκκλησία (16)

Συνέχεια από: Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


Η Εκκλησία ως παγκόσμια κοινωνία. Η αρχή της αγάπης

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν το σταθερό υλικό πλαίσιο και το εκμαγείο του Βασιλείου του Θεού. Οι μεγάλες δυνάμεις του αρχαίου κόσμου ήταν απλώς περαστικά στοιχεία από το στάδιο της ιστορίας· η Ρώμη και μόνο ζει για πάντα. Η πέτρα του Καπιτωλίου ήταν καθαγιασμένη από την πέτρα της Βίβλου, και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε μετατραπεί σε μεγάλο βουνό το οποίο στο προφητικό όραμα ξεπήδησε από αυτή την πέτρα. Και τι μπορεί η ίδια η πέτρα να σημαίνει, εκτός από τη μοναρχική εξουσία εκείνου ο οποίος ονομαζόταν ουσιαστικά Πέτρα και πάνω στον οποίο η Παγκόσμια Εκκλησία, το βουνό του Θεού, ιδρύθηκε;

Η εικόνα αυτής της μυστηριώδους πέτρας στο βιβλίο του Δανιήλ αναφέρεται συνήθως στον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Είναι αξιοσημείωτο, ωστόσο, ότι αν και ο Ιησούς έκανε σημαντική χρήση του προφήτη Δανιήλ στο κήρυγμα Του, όμως μιλώντας για τον Εαυτό του, για Αυτόν τον ίδιο, δεν δανείζεται από τον προφήτη το σύμβολο της πέτρας, αλλά έναν άλλο τίτλο που συνήθιζε σχεδόν σαν το δικό Του όνομα: ο Υιός του ανθρώπου. Είναι αυτό το ίδιο το όνομα το οποίο Εκείνος χρησιμοποιεί στο κρίσιμο απόσπασμα του Αγίου Ματθαίου: Quem dicunt homines esse Filium hominis; (Ματθαίος 16, 13-18) Ο Ιησούς είναι ο Υιός του ανθρώπου όπως φαίνεται από τον προφήτη Δανιήλ (Δανιήλ 7, 13), ενώ η πέτρα (Δανιήλ 2,  34-35, 45) δεν σημαίνει άμεσα τον Ιησού, αλλά μάλλον τη θεμελιώδη αρχή της Εκκλησίας, στον πρώτο εκπρόσωπο της οποίας το σύμβολο αυτό εφαρμόστηκε από τον Ίδιο τον Υιό του Ανθρώπου: Et ego dico Tibi quia tu es Petrus (Ματθαίος 16, 18-19) (ΣτΜ: εναρμονίζει με ήπιο τρόπο τα του Ευαγγελίου με τις παπικές στρεβλώσεις).

Το πλαίσιο της προφητείας του Δανιήλ επιβεβαιώνει άμεσα την άποψή μας, γιατί μιλάει για ένα Βασίλειο που προέρχεται από τον Θεό, αλλά παρόλα αυτά ορατό και γήινο, που έμελλε να κατακτήσει, να καταστρέψει και να αντικαταστήσει τις μεγάλες ειδωλολατρικές Αυτοκρατορίες. Η εμφάνιση και θρίαμβος αυτού του πέμπτου Βασιλείου, το οποίο σε ένα παράλληλο χωρίο ονομάζεται «ο λαός των αγίων του Υψίστου» (Δανιήλ 7, 18, 27) και το οποίο είναι προφανώς η Παγκόσμια Εκκλησία (ΣτΜ: υπενθυμίζουμε εννοεί την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία), συμβολικά εκπροσωπείται από αυτήν την πέτρα η οποία, μετά το σπάσιμο των ποδιών του κολοσσού, γίνεται ένα μεγάλο βουνό και γεμίζει όλη τη γη. Αν, λοιπόν, η πέτρα η οποία αναφέρεται από τον Δανιήλ συμβόλιζε άμεσα το Χριστό, αυτό θα σημαίνει ότι ήταν ο ίδιος ο Χριστός ο οποίος έγινε το "μεγάλο βουνό", ή, με άλλα λόγια, η παγκόσμια μοναρχία της Εκκλησίας, στην οποία οι ειδωλολατρικές Αυτοκρατορίες έδωσαν τη θέση τους. Αλλά γιατί θα έπρεπε να παρεκκλίνουμε του δρόμου μας να αποδώσουμε, στον πραγματικά εμπνευσμένο συγγραφέα αυτού του θαυμάσιου βιβλίου, σύγχυση και παράλογες εικόνες, όταν υπάρχει όλη την ώρα μια σαφής και αρμονική ερμηνεία όχι μόνο ανοιχτή σε εμάς αλλά και απολύτως μας έχει επιβληθεί από τη σύγκριση μεταξύ αυτών των προφητικών αποσπασμάτων και το αντίστοιχο χωρίο του Ευαγγελίου; Τόσο στο Δανιήλ όσο και στον Άγιο Ματθαίο βρίσκουμε τον Υιό του Ανθρώπου και την Πέτρα της Εκκλησίας. Τώρα, είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Υιός του ανθρώπου, είτε στο προφητικό βιβλίο είτε στο Ευαγγέλιο, δηλώνει ένα και το αυτό πρόσωπο, τον Μεσσία· η αναλογία απαιτεί, ως εκ τούτου, ότι η Πέτρα της Εκκλησίας και στα δύο εδάφια φέρει την ίδια αίσθηση. Αλλά στο Ευαγγέλιο η Πέτρα είναι προφανώς ο πρίγκιπας των Αποστόλων - tu es Petrus· συνεπώς και η «πέτρα» του προφήτη Δανιήλ πρέπει επίσης να προδιαγράφει τον αρχικό διαχειριστή της μοναρχικής εξουσίας στην Παγκόσμια Εκκλησία, ο βράχος που λήφθηκε και δεν πετάχθηκε από ανθρώπινα χέρια, αλλά από τον Υιό του Θεού του ζώντος και από τον ουράνιο Πατέρα τον ίδιο, αποκαλύπτει στον ανώτατο άρχοντα της Εκκλησίας εκείνη τη θεανθρώπινη αλήθεια η οποία ήταν η πηγή της εξουσίας του.

Υπάρχει μια περαιτέρω αξιοσημείωτη σύμπτωση η οποία πρέπει να σημειωθεί. Ήταν ο μεγάλος βασιλιάς της Βαβυλώνας, ο τυπικός εκπρόσωπος της ψευδούς παγκόσμιας μοναρχίας, που είδε σε ένα μυστηριώδες όνειρο τον κύριο εκπρόσωπο της αληθινής παγκόσμιας μοναρχίας κάτω από τη σημαντική εικόνα μιας πέτρας που ήταν να γίνει το πραγματικό του όνομα. Επιπλέον, είδε την πλήρη αντίθεση μεταξύ των δύο μοναρχιών: το ένα αρχίζει από το χρυσό κεφάλι και τελειώνει στα πήλινα πόδια τα οποία καταρρέουν και καταλήγουν σε σκόνη, το άλλο αρχίζει με μια μικρή πέτρα και τελειώνει σε ένα τεράστιο βουνό το οποίο γεμίζει τον κόσμο (ΣτΜ: που να φανταζόταν ο Απόστολος Πέτρος με τι πέτρες θα τον λιθοβολούν στον αιώνα).

Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας
Η Αγγλική έκδοση του βιβλίου Russia and the Universal Church βρίσκεται εδώ.


Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΡΩΣΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΙΙΙ-επανάληψη

FLORENSKIJ-Φλωρενσκι 

Ο Φλωρένσκι συνθέτει όλες τις πτυχές της Ρωσικής ψυχής, ακόμη και τους νεωτερισμούς του Μ.Πέτρου, σε μια μεγαλειώδη ενότητα η οποία βρίσκεται έκτοτε στη βάση κάθε πνευματικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων. Η σύνθεση του αυτή ονομάζεται : «Ο στύλος και το θεμέλιο της αλήθειας». Το έργο αυτό, παρότι ενώνει τα αντίθετα, διαθέτει και ένα ιδιαίτερο κέντρο βαρύτητος. Είναι η σχέση ανάμεσα στο αόρατο και στο ορατό, ανάμεσα στο επέκεινα και στην εμπειρική πραγματικότητα, ανάμεσα στον Θεό και στον κόσμο. Ο σκοπός δέ του έργου είναι η προσπάθεια υπερβάσεως αυτού του «σχίσματος» ανάμεσα στα δύο άκρα και το πλήρωμα του κενού που τα χωρίζει. Το πρώτο κεφάλαιο, το πρώτο γράμμα απο τα 12 που αποτελούν το βιβλίο, έχει τον τίτλο Δύο κόσμοι. 

«Σύμφωνοι ομολογεί, στη ζωή κυριαρχεί η ανησυχία, όλα λυγίζουν κάτω απο το βάρος τών απατηλών οπτασιών, αλλά απο το βάθος της ψυχής υψώνεται η αδιαμφισβήτητη ανάγκη να ακουμπήσουμε στον στύλο και εδραίωμα της αληθείας (Τιμ. 1 3,15). Της αληθείας και όχι απλώς αληθείας, μιας απο τις αλήθειες, όχι μιας ιδιαίτερης αληθείας, ανθρώπινης, μερικής, που στριφογυρίζει με βία σα σήφουνας για λίγο και έπειτα χάνεται σαν την άμμο στα ρεύματα του αέρα. Της καθολικής και αιωνίου ανά τους αιώνες, της φωτεινής και υπέρ το φώς αληθείας».

Αυτοί οι δύο κόσμοι, για όποιον πιστεύει στον Χριστό και στο καινούργιο που αναπαρίσταται στην ενσάρκωση του Κυρίου, παρότι παραμένουν διακριτοί, είναι υποστατικά ενωμένοι στον ενσαρκωμένο λόγο και με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος και σε εκείνους που γίνονται «Ένα στο Χριστό». Για τον Φλωρένσκι αυτή η ιδέα του συνόρου αποκτά μεγάλη σημασία καθώς δέν πιστεύει στην διαφάνεια αυτής της διαχωριστικής γραμμής, στο διαφανές γυαλί που ενώνει τους δύο κόσμους στην αναγεννησιακή προοπτική που επιβάλλουν τα παράθυρα των ναών. Το σύνορο έχει διπλή σημασία για τον Φλωρένσκι. Όπως και το Ορθόδοξο εικονοστάσι, χωρίζει και ενώνει καθώς η εικόνα παραπέμπει στο πρωτότυπο. Σ’αυτή τή βασική έννοια τού συνόρου επηρεάζεται από τίς ιδέες τού Vernadskij, καί από τίς εργασίες του στήν βιόσφαιρα καί στήν νοόσφαιρα. 

Φαίνεται δέ ξεκάθαρα στήν ιδέα του γιά τό προπατορικό αμάρτημα καί επομένως γιά τό κακό σάν «ένα διαχωριστικό τοίχος πού τό ΕΓΩ υψώνει ανάμεσα στόν εαυτό του καί στήν πραγματικότητα. Η αμαρτία στήν καθαρή της κατάσταση, στό όριο, η γέενα, είναι τό σκότος , επειδή το φώς φανερώνει τήν πραγματικότητα, ενώ τό σκότος είναι η διάλυση τής πραγματικότητος, η αδυναμία φανερώσεως τού ενός στόν άλλον. Η αμαρτία αφαιρεί τή δυνατότητα εδραιώσεως καί επομένως τή δυνατότητα εξηγήσεως, καθώς δέν διαθέτει τό φώς τής γνώσεως. Η αμαρτία λοιπόν είναι τό σύνορο, τό οποίο γίνεται κατανοητό σάν γραμμή διαχωρισμού ξεκάθαρη καί ανυπέρβλητη, τήν οποία υψώνει τό εγώ ανάμεσα στόν εαυτό του καί στήν πραγματικότητα, ανάμεσα στόν εαυτό του καί τόν άλλον, ανάμεσα στόν εαυτό του καί στό θεό, καταλήγοντας τοιουτοτρόπως ‘‘είδωλο τού εαυτού του’’, υπερήφανου γιά τήν αυτάρκειά του χάριν τής οποίας παραμυθιάζεται πώς μπορεί νά εδραιώσει τό ΕΓΩ πάνω στό ΕΓΩ καί νά εξηγήσει τό ΕΓΩ μέ τό ΕΓΩ. 

Βασισμένος στούς δύο κόσμους λοιπόν, στήν συνέχεια προχωρά στό πρόβλημα τής αλήθειας από τό οποίο αναδύονται πολλά ερωτήματα : ποιά είναι η λογική δομή τού συμβόλου καί τής ουσιώδους σχέσεως πού δένει τούς δύο πόλους από τούς οποίους συντίθεται; Πώς είναι δυνατόν νά σχεδιάσουμε τό απόλυτο μέ τά χρώματα τού σχετικού; Πώς είναι δυνατόν νά εξάγουμε από τό σχετικό υλικό τής ανθρώπινης διάνοιας τό τέλειο σύμβολο, τήν τέλεια έκφραση τής αληθείας;

Η αλήθεια είναι αντίφαση γιά τή διάνοια, αντινομία. 

Στόν Ελληνικό κόσμο η αλήθεια εκφράζεται μέ τό στερητικό α καί τόν όρο λήθη. Μέ τόν ίδιο όρο ονομάζεται καί ο ποταμός Λήθης τού Άδου. Από τόν ποταμό αυτό έπιναν οι νεκροί γιά να λησμονήσουν τήν επίγεια ζωή τους. Η Λήθη ήταν αδελφή τού θανάτου καί τού ύπνου. Ήταν θυγατέρα τής έριδας. Οι Μύστες καί οι ήρωες έπιναν νερό από τήν μνημοσύνη. Αυτή η δύναμις λοιπόν η οποία κατέστρεφε ένα μέρος τής συνειδήσεως, ήταν η δύναμις τού χρόνου πού καταπίνει τά πάντα. Όλα αναπτύσσονται καί αλλάζουν. Όταν λέμε αυτό τό πράγμα υπάρχει τό τοποθετούμε αμέσως στόν χρόνο, καθώς ο κρόνος είναι η φόρμα πού παράγει τά φαινόμενα, δηλ ο θεός πού τρώει τά δημιουργήματά του.

Η αλήθεια είναι η δύναμις η οποία αντιστέκεται στον χρόνο, αυτό που παραμένει και διατηρείται αναλλοίωτο στη ροή του χρόνου και επομένως αντιστέκεται στη λήθη. Παρόλα αυτά, μέσα στα μυθικά πλαίσια η αλήθεια δέν μπορεί να αποφύγει ένα μεγάλο κίνδυνο, την μνημοσύνη, την μνήμη. Η μνήμη θέλει να σταματήσει την κίνηση, προσπαθεί να αντισταθεί στην ρευστότητα του γίγνεσθαι. Για αυτό και η φιλοσοφία ερεύνησε και βρήκε την αιώνια αλήθεια, πέρα απο τη μνήμη. Την ελευθερία πέρα απο τη φθορά του χρόνου. 

Το λατινικό Veritas ανήκει στο Δίκαιο. Μόνον ο Κικέρων προσπάθησε να το συνδέσει με την γνώση. Για τους Εβραίους η έννοια της αλήθειας περιέχεται στην ιστορική στιγμή, είναι θεοκρατική. Μόνον ο λόγος του Θεού είναι αληθινός και πιστευτός. Η αλήθεια είναι η υπόσχεση του Θεού, επιβεβαιωμένη απο την εμπιστοσύνη στην ακινησία, στην σταθερότητα του Θεού. Η αλήθεια είναι μια ιστορική έννοια. 

Πολύ διαφορετική όμως είναι η Ρωσική αλήθεια. Λέγεται Istina και ανήκει στο είναι. Έχει χαρακτήρα οντολογικό. Istina είναι η ύπαρξις που διαρκεί, το ζωντανό όν, το αναπνέον, δηλαδή αυτό που διαθέτει ζωή και ύπαρξη. Για αυτόν το λόγο η Istina δέν μπορεί να ικανοποιηθεί ούτε απο τον νόμο της ταυτότητος, που αντιπροσωπεύει την στατικότητα της σκέψης με την οποία κάθε Α αναγνωρίζεται απο την διάνοια σαν Α και τίποτε άλλο (Α=Α), ούτε απο τον νόμο της επαρκούς νοήσεως, του επαρκούς λόγου, ο οποίος βασίζεται σε μια κρίση η οποία δίνεται έμμεσα. Ονομάζεται στα Ρώσικα diskursija, και ίσως συμαίνει κάτι σαν διαλογικό κριτήριο, διαλογική κρίση. 

Η αρχή της ταυτότητος είναι μια τυφλή ταυτολογική εξίσωση: Κάτι είναι επειδή είναι. Εκφράζει όμως το σύνολο του λογικού χώρου των δυνατοτήτων της γλώσσας και της σκέψης. Χωρίς να εκφράζει ή να δέιχνει τίποτα ιδιαίτερο. Αυτή η αρχή όπως και όλες οι ταυτολογίες, φανερώνει την μορφή της δομής δηλαδή εφόσον προτάσεις συνδυασμένες με ένα συγκεκριμένο τρόπο δημιουργούν μια ταυτολογία, πρέπει να διαθέτουν για αυτό και μόνο συγκεκριμένες ιδιότητες της δομής.

Αυτό δείχνει την δυνατότητα να εκφράσουμε προτάσεις ανεξαρτήτως της καταστάσεως των πραγμάτων του κόσμου. Κάτι που καταλήγει στην αυτονομία και στην ενύπαρξη, στην σταθερότητα της γλώσσας, δηλαδή στη συνθήκη σύμφωνα με την οποία μόνον μέσα στο εσωτερικό της δομής των προτάσεων μπορούμε να ανακαλύψουμε την λογική μορφή, δηλ. την δυνατότητα νοήματος χωρίς να τρέξουμε σε βοήθεια άλλου γνωσιακού εξωτερικού συστήματος ή σε υπερβατική φόρμα. 

Λόγο ακριβώς αυτής της αυτονομίας της γλώσσας μπορούμε να εκλάβουμε τις ταυτολογίες (και τον νόμο της ταυτότητος) σαν αληθινές με άμεσο τρόπο: μόνον που αυτό επιφέρει, σαν την άλλη όψη του νομίσματος, το γεγονός πώς αυτές οι προτάσεις, σαν συνέπεια της ανεξαρτησίας τους απο την κατάσταση των πραγμάτων του κόσμου, ανασκευάζονται και καταρρίπτονται απο την πραγματικότητα σε όλα τα επίπεδα. 

Συνεχιζεται 

Aμέθυστος

Στην Ουάσιγκτον ο Ντόναλντ Τραμπ

trumpjanΟ Ντόναλντ Τραμπ έφθασε σήμερα με στρατιωτικό αεροσκάφος στην Ουάσιγκτον, όπου θα ορκιστεί αύριο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ, μετέδωσαν φωτορεπόρτερ του Γαλλικού Πρακτορείου.

Ο εκλεγμένος πρόεδρος εθεάθη χθες στην αμερικανική πρωτεύουσα στο πλαίσιο υποχρεώσεων που είχε σχετικά με την τελετή ορκωμοσίας, ωστόσο αναχώρησε για να κοιμηθεί στη Νέα Υόρκη. Όπως επιτάσσει η παράδοση, ο μεγιστάνας θα κοιμηθεί σήμερα το βράδυ στην Ουάσιγκτον στην επίσημη κατοικία Blair House. Θα εγκατασταθεί στον Λευκό Οίκο, μετά την ορκωμοσία του, την Παρασκευή το μεσημέρι.

Φορώντας σκούρο κοστούμι και μπλε γραβάτα ο επόμενος πρόεδρος της Αμερικής αποβιβάστηκε από το αεροσκάφος μαζί με τη σύζυγό του Μελάνια, η οποία φόραγε γυαλιά ηλίου και ένα σκούρο παλτό. Μαζί τους ήταν και ο γιος τους Μπάρον.
Το αεροσκάφος προσγειώθηκε στη στρατιωτική βάση Άντριους όπου σταθμεύει το προεδρικό αεροσκάφος Air Force One το οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ θα χρησιμοποιεί για τις μετακινήσεις του μετά την ορκωμοσία του.

Ο δισεκατομμυριούχος μετέβη αμέσως στο ξενοδοχείο της Ουάσιγκτον το οποίο φέρει το όνομά του –το Trump International Hotel, κι εγκαινίασε ο ίδιος κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας– προκειμένου να γευματίσει με τους επικεφαλής των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ αναμένεται επίσης να συμμετάσχει με τον επόμενο αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Μάικ Πενς σε μια τελετή στο στρατιωτικό κοιμητήριο του Άρλινγκτον, στα περίχωρα της Ουάσιγκτον.

Κατόπιν θα εκφωνήσει μια ομιλία στο περιθώριο των συναυλιών και του σόου πυροτεχνημάτων που σχεδιάστηκαν ενόψει της τελετής ορκωμοσίας κοντά στο Μνημείο Λίνκολν, με τη συμμετοχή πολλών τραγουδιστών της μουσικής κάντρι.

«Πολύ προσωπική» η ομιλία του Τραμπ στην τελετή ορκωμοσίας
Ο Ντόναλντ Τραμπ θα εκφωνήσει αύριο, την ημέρα που ορκίζεται πρόεδρος, μια «πολύ προσωπική» ομιλία που θα είναι διανθισμένη από «φιλοσοφικές» σκέψεις, είπε σήμερα ο εκπρόσωπος τύπου του.

«Θα είναι μια πολύ προσωπική κι ειλικρινής παρουσίαση του οράματός του για την χώρα» δήλωσε ο Σον Σπάισερ.
«Θα εξηγήσει τι σημαίνει να είσαι Αμερικανός, οι προκλήσεις τις οποίες αντιμετωπίζουμε» συνέχισε ο ίδιος, αναφέροντας μεταξύ άλλων εκείνες του τομέα των υποδομών και της εκπαίδευσης.

«Δεν πρόκειται για (την παρουσίαση) ενός λεπτομερούς προγράμματος, αλλά για ένα ντοκουμέντο φιλοσοφικών ιδεών, το όραμά του για το μέλλον της χώρας, του ρόλου της κυβέρνησης και του ρόλου των πολιτών» πρόσθεσε ο αξιωματούχος.
Τηρώντας μια μακροχρόνια παράδοση, ο Ντόναλντ Τραμπ θα εκφωνήσει την ομιλία στο πλαίσιο της ορκωμοσίας του στη δυτική πρόσοψη του Καπιτωλίου αφού ορκιστεί στη Βίβλο.
 πηγη


ΣΧΟΛΙΟ:  Στήν μεγάλη κρίση, λίγο πρίν τόν αφανισμό, η Αμερική γύρισε στόν μεγάλο της μύθο. Τό Φάρ Γουέστ. Στόν πλούσιο μέ τά σαλούν καί τίς γυναίκες καί τόν τζόγο καί τόν νόμο στά χέρια του. Καί τόν Κλίντ Ιστγουντ πού προστατεύει τούς αδύναμους καί εξασφαλίζει τήν ισορροπία τού νόμου. Τόν Πούτιν.

Αμέθυστος

«Η δικαιοδοσία των επισκόπων πηγάζει κατ’ ευθείαν και αμέσως από τον Πάπα»


Αποτέλεσμα εικόνας για Bellarminus, De Pontifice Romano

«Η ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΠΗΓΑΖΕΙ ΚΑΤ’ ΕΥΘΕΙΑΝ ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑ»*
Ο τίτλος του κειμένου αυτού, «Η δικαιοδοσία των επισκόπων πηγάζει κατ’ ευθείαν και αμέσως από τον Πάπα», είναι παρμένος από το ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’**, που δυστυχώς ερμηνεύει παράλληλα και την πολύ μεγάλη δυσκολία επιστροφής των Παπικών στην Εκκλησία. Ο τίτλος τίποτε άλλο δεν φανερώνει, εκτός από το Παπικό εξουσιαστικό παραλήρημα.  Φανερώνει επιπλέον τη συγκέντρωση εξουσιών στον Πάπα.  Αυτό εξάλλου καταδεικνύει και  αυτό που αναφέρεται στη λεγόμενη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» (Catechismo della Chiessa Cattolica), των Παπικών, στο εδάφιο 837 γίνεται αναφορά στη ‘’εκκλησία’’ που την ‘’κυβερνά’’ ο Ανώτατος Ποντίφηκας και οι ‘’επίσκοποι’’.  Το ‘’Ανώτατος‘’ μεθερμηνεύει παράλληλα και την εξουσιαστική και  αντιεκκλησιατική στρέβλωση του παπικού  πρωτείου εξουσίας.

Σπεύδουν κάποιοι να υπερασπιστούν  την κανονικότητα των παπικών ‘’επισκόπων’’, ως εχόντων αποστολική διαδοχή, τη  στιγμή που ο Παπισμός κατ’ ουσία τη μόνη αποστολική διαδοχή που παραδέχεται είναι αυτή του Πάπα. (Διάταγμα του Πίου Χ- Pii X, Decretum ‘’Lamentabii’’, 50.  Actae Sanctae Sedis, 40, 476). «Οι εξουσίες οι οποίες ανήκαν στους Αποστόλους χάθηκαν μαζί τους και γι’ αυτό δεν περιήλθαν στους διαδόχους τους στο επισκοπικό αξίωμα.  Μόνο η εξουσία  του Αποστόλου Πέτρου, κάτω από την οποία βρίσκονται όλες οι άλλες, μεταβιβάσθηκε στους διαδόχους του στον παπισμό» (απόσπασμα από το Devoti, Institutiones Canonicae, Prolegom., κεφ. 2)**.
Τόση επιμονή, τόση απαξίωση προς αδελφούς Ορθόδοξους, τόσο ‘’πλούσιο’’ υβρεολόγιο γι’ αυτούς που Ορθοδόξως επιμένουν στην αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ότι δηλαδή αυτή αποτελεί τη Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, τη στιγμή που οι Παπικοί κατ’ ουσία μια μόνο αποστολική διαδοχή δέχονται και την Ορθόδοξη Εκκλησιά βλασφήμως τη θεωρούν ‘’ελλειμματική’’.  Τόσο πάθος και εμμονή τη στιγμή που οι Παπικοί κατ’ ουσία θεωρούν ότι «οι υπόλοιποι επίσκοποι δεν διαδέχονται στην κυριολεξία τους Αποστόλους, επειδή εκείνοι ήταν απλοί εξουσιοδοτημένοι ποιμένες, των οποίων διάδοχος δεν μπορεί να υπάρξει» (‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’)**.
Ενώ για όσους προβαίνουν σε σχίσμα από την Εκκλησία μας, αντί του χαρακτηρισμού μη κανονικός επίσκοπος, προτιμούν τον όρο ψευδεπίσκοπος, για τους αιρετικούς παπικούς δεν δέχονται καμιά αμφισβήτηση της κανονικότητας των.
«Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην διαδοχή του Αποστόλου Πέτρου και στη διαδοχή οποιουδήποτε άλλου Αποστόλου.  Ο ρωμαίος Ποντίφηκας διαδέχεται τον Πέτρο ως νόμιμος ποιμένας ολόκληρης της Εκκλησίας και, κατά συνέπεια, έχει όλες τις εξουσίες που προέρχονται από Εκείνον από τον οποίον ο Πέτρος τις παρέλαβε.  Ενώ οι υπόλοιποι επίσκοποι δεν διαδέχονται στην κυριολεξία τους Αποστόλους, επειδή εκείνοι ήταν απλοί εξουσιοδοτημένοι ποιμένες, των οποίων διάδοχος δεν μπορεί να υπάρξει» (Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9)**.   Αυτές οι αναφορές  δεν τους προβληματίζουν;
Η εξουσιαστική έξαρση ότι «η δικαιοδοσία των επισκόπων πηγάζει κατ’ ευθείαν και αμέσως από τον Πάπα» (Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9)**, τους αφήνει αδιάφορους;  Ο Άγιος Πορφύριος αναφέρει πως «είναι φως φανάρι ότι τον ενδιαφέρει να αναγνωρίσουν οι Ορθόδοξοι κεφαλήν τον Πάπα και τίποτε περισσότερο».
Ο μακαριστός Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Μπαγιεστέρ στο σύγγραμμά του «Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία», αναφέρει ότι «η σημασία και ο ρόλος των επισκόπων στην ρωμαϊκή Εκκλησία συνίστατο στο να κατέχουν θέση απλού υφισταμένου, εκπροσώπου της παπικής εξουσίας, διεσπαρμένοι σε κάθε γωνιά του κόσμου.  Στην εξουσία αυτήν υποτάσσονται το ίδιο όπως και οι απλοί πιστοί»**.  
Κάθετι που αναιρεί την κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου σκοπίμως οι Παπικοί το παραγνωρίζουν.  Όπως για παράδειγμα τον λόγο του Αποστόλου Παύλου, «Λογίζομαι γαρ μηδέν υστερηκέναι των υπερλίαν αποστόλων» (Β΄ Κορ. 11,5).
Τόσο πάθος και εμμονή, τη στιγμή που οι Παπικοί κατ’ ουσία θεωρούν ότι «οι υπόλοιποι επίσκοποι δεν διαδέχονται στην κυριολεξία τους Αποστόλους, επειδή εκείνοι ήταν απλοί εξουσιοδοτημένοι ποιμένες, των οποίων διάδοχος δεν μπορεί να υπάρξει». Τόσο πάθος και εμμονή τη στιγμή που κατ’ ουσία τη μόνη αποστολική διαδοχή που παραδέχονται είναι αυτή του Πάπα;  Τόσες ύβρεις για την προστασία του Παπισμού ως κανονικής εκκλησίας, τη στιγμή που οι Παπικοί θεωρούν την Ορθόδοξη Εκκλησία βλασφήμως ως ‘’ελλειμματική Εκκλησία’’;
*O τίτλος είναι παρμένος από το ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’

**Οι αναφερόμενες πληροφορίες που αφορούν τον μακαριστό Επίσκοπο Ναζιανζού Παύλο Μπαγιεστέρ, έχουν παρθεί από το βιβλίο του «Η επιστροφή μου στην Ορθοδοξία», (Έκδοσις Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μαχαιρά - 2009).
ΣΧΟΛΙΟ: Δέν έχουμε τόν ίδιο Θεό. Ο Παπισμός είναι η μεγαλύτερη ειδωλολατρική θρησκεία τής Ιστορίας. Ο Ψυχρός Πόλεμος τού Παπισμού μέ τήν Ορθοδοξία τελειώνει μέ τήν εμφάνιση τού δευτέρου Πάπα, τού Βαρθολομαίου. Η Ουνία πέτυχε τήν αποστολή της μεταλλάσσοντας τήν ορθοδοξία σέ ουνία.  Η Εκκλησία τού Χριστού δίνει τήν θέση της στήν εκκλησία τών Αποστόλων, βαπτίζοντας, διά τού πνεύματος τής ταυτότητος, καί τόν ιησού χριστό απεσταλμένο. Η μία καθολική καί αποστολική εκκλησία τώρα πραγματοποιείται. Ακόμη καί οι αντιφρονούντες στηρίζονται στούς αποστολικούς κανόνες.
Αμέθυστος

LIVE FOX News Stream Donald Trump Inauguration Day Basket of Deplorables Basket of Deplorables



https://www.youtube.com/watch?v=nqrxDHY7ya8

Η Διάσκεψη τής Γενεύης

                                                                Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Να θυμίσω κατ’ αρχήν, σε όσους τυχόν δεν το αντιλήφθηκαν, ότι η Διάσκεψη της Γενεύης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν προβλέπεται να τελειώσει παρά μόνον αν επέλθει συμφωνία, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία αυτό. Είναι open ended, διαρκής θεσμός, όπως η Ιερά Εξέταση, και θα παραμείνει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού μέχρι, είτε να κόψει το κεφάλι του κυπριακού κράτους, είτε να αποφασίσει κάποιος να τη διακόψει.
Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι προσέρχονται στη Γενεύη ανυποχώρητες στο θέμα των εγγυήσεων και ξένων στρατευμάτων στην Κύπρο.
Αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο κρίσιμο θέμα – διότι δεν αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα, πρέπει να μας προκύψει στο τέλος και κάποιας μορφής κράτος στο νησί, όχι μπάχαλο. Είναι όμως ένα από τα κρισιμότερα.
Αν αυτό όντως προκύψει ο γράφων θα είναι ο πρώτος που θα χαιρετίσει αμφότερες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κριτικής ή διαφωνίας.
Εν τούτοις, δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, πόσο μάλλον πολλάκις εξ αμαρτείν.
Ο μεν Αναστασιάδης εξελέγη υποσχόμενος να μην επιτρέψει ποτέ το κούρεμα των καταθέσεων, που έκανε δύο μήνες μετά την εκλογή του και αφού φρόντισε τα οικονομικά της οικογενείας του. Εξελέγη επίσης διακηρύσσοντας ότι το σχέδιο Ανάν και οι συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ έχουν πεθάνει. Ευθύς μετά την εκλογή του ανέστησε τους πεθαμένους και άρχισε επί τη βάσει αυτών τις διαπραγματεύσεις.
Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε τη διαβεβαίωση της παρούσας κυβέρνησης ότι δεν θα υπογράψει νέα Μνημόνια, για να ξυπνήσει με το τρίτο και χειρότερο. Αν ήταν σοφότερος θα είχε ανησυχήσει πολύ νωρίτερα και οπωσδήποτε διαβάζοντας την επιστολή του ‘Ελληνα Υπουργού Οικονομικών προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, στην αρχή ήδη της διαπραγμάτευσης, που αναγνώριζε και τις προηγούμενες συμφωνίες και το ελληνικό δημόσιο χρέος.
Γι’ αυτό και θέλουμε να τους πιστεύουμε όλους αυτούς, μακάρι να λένε αλήθεια αυτή τη φορά, αλλά προτιμάμε να παραμένουμε άπιστοι Θωμάδες, μέχρις αποδείξεως τού, και ευχόμενοι να αποδειχθεί το ενάντιο.
Γιατί διαφορετικά, αν τυχόν γίνει κάποιο λάθος στο κυπριακό τώρα, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα, μπορεί να είναι η χαριστική βολή στον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Καλύτερα λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μην ακολουθήσουμε το “Πίστευε και μη ερεύνα”, αλλά το “Ερευνάτε τας Γραφάς”.
Πόσο μάλλον που οι εκπρόσωποι τόσο της Λευκωσίας, όσο και της Αθήνας, με την ορολογία που οι ίδιοι χρησιμοποιούν εγείρουν σοβαρότατα ερωτηματικά για το τι εννοούν αμφότερες με τη φόρμουλα “λύση χωρίς ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις”. Διαφωτιστικές επ’ αυτού είναι οι συνεντεύξεις των κ.κ. Κοτζιά και Αναστασιάδη στη Καθημερινή (26-9-2016 και 25-12-2016) που κάνουν λόγο για μεταβατικές περιόδους αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, αφού προηγουμένως έχει διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η Εθνοφρουρά της.
  1. Τα τουρκικά στρατεύματα θα μείνουν για πάντα αν δεν έχουν αποχωρήσει προ της εφαρμογής της λύσεως και όχι μετά τη λύση.
Υποστηρίζεται ότι χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων (“και για πρακτικούς λόγους”, Καθημερινή, τους άλλους τους αγνοούμε).
Τα τουρκικά στρατεύματα ήρθαν πολύ γρήγορα στην Κύπρο και δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούν να φύγουν εξίσου γρήγορα. Αν όμως δεν μπορούν να φύγουν τότε μπορούμε ασφαλώς να περιμένουμε όσο χρειάζεται για να φύγουν και μετά να εφαρμόσουμε τη λύση.
Διότι αυτό που τώρα ζητείται από την ελληνική πλευρά είναι στην πραγματικότητα να διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του έναντι μιας υποσχέσεως του κ. Ερντογάν.
  1. Θα τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;
Δεν βλέπω κανένα λόγο να είμαι πιο Τούρκος από τους Τούρκους, αποδίδοντάς τους προθέσεις που όχι μόνο δεν έχουν, αλλά λένε ότι δεν έχουν.
Την απάντηση την έχει δώσει ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλά Γκιουλ. Στη διάρκεια επισκέψεως στο Μπακού, όπου οι Αζέροι τον ενεκάλεσαν για τις συμφωνίες με την Αρμενία, τους απάντησε ότι κακώς νομίζουν ότι η ‘Αγκυρα υπέγραψε τις συμφωνίες για να τις τηρήσει.
Διδακτική φαντάζομαι είναι και η εμπειρία από τη Συρία και το Ιράκ, όπου ο τουρκικός στρατός έχει εισέλθει χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός και παραβιάζοντας όλο το διεθνές δίκαιο.
Τι μας λέει άλλωστε ο ίδιος ο κ. Ακιντζί, απείρως σοβαρότερος και ειλικρινέστερος από τη δική μας πλευρά; Χρειαζόμαστε λέει τον τουρκικό στρατό καμιά δεκαπενταριά χρόνια και, αν το πράγμα δουλέψει, το συζητάμε.
(Διερωτάται κανείς και πάλι τι ακριβώς εξυπηρετεί και σε τι μπορεί να είναι ωφέλιμη οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με παρόμοιους όρους).
  1. Τι θα κάνουμε αν δεν τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;
Υπό τέτοιες συνθήκες, τα “δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα” δεν φαίνονται παρά να δεσμεύουν μόνο τα θύματα της εισβολής, που φυσικά δεν θα μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.
Μία περίπτωση είναι να στείλουμε τους Ευζώνους που φυλάνε τη Βουλή να διώξουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο. ‘Αλλη να τους αναγκάσει να τηρήσουν τη συμφωνία η κυπριακή Εθνοφρουρά. Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχουν τέτοια σενάρια. ‘Αλλωστε, η συζητούμενη συμφωνία προβλέπει την αποχώρηση των στρατευμάτων μετά και όχι πριν τη διάλυση της Εθνοφρουράς και του κράτους.
Ο κ. Αναστασιάδης υπόσχεται, στην Καθημερινή (25.12) ότι, αν δεν τηρηθούν οι τουρκικές υποσχέσεις, θα προσφύγει στην ΕΕ και στον ΟΗΕ. Δεν ξέρω αν θα υπάρχει η ΕΕ όταν θα προσφύγει εκεί ο Αναστασιάδης, ξέρω ότι δεν θα μπορεί να το κάνει. Διότι το σχέδιο λύσης προβλέπει 50-50% την Κύπρο και αμφιβάλλω ότι θα τον αφήσει το σύνοικο στοιχείο να πάει να το καταγγείλει οπουδήποτε.
Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την άμεση, χωρίς όρους και χωρίς διασύνδεση με λύση ή μη λύση ή όποια λύση του κυπριακού, αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και την πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, είναι το πολιτικό προϊόν μιας τελείως διαφορετικής εποχής και είναι αδύνατο να ξαναβγούν τώρα.
Ακόμα όμως κι αν βγαίνανε, δεν υπάρχει πρακτικός τρόπος να υλοποιηθούν, όπως δεν υπήρχε και μέχρι τώρα. Η κρίσιμηδιαφορά όμως της παρούσης με τη μέλλουσα κατάσταση είναι ότι τώρα υπάρχει συγκροτημένο κράτος στην Κύπρο, αύριο, επί τη βάσει της συζητούμενης λύσης θα έχει διαλυθεί.
Δηλαδή, μεταβατικές περίοδοι και υπό όρους αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνεπάγεται νομιμοποίηση της παρουσίας τους στο νησί και κατάργηση από τώρα της κύριας διεθνούς νομικής ασπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας, των περί αποχωρήσεως προβλέψεων των ψηφισμάτων του ΣΑ.
  1. Γιατί καμία καλή συμφωνία δεν μπορεί να βγει από τη Γενεύη
Ας υποθέσουμε όμως ότι όλα τα παραπάνω παίρνονται υπόψιν σε μια μελλοντική συμφωνία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες μοιάζει σενάριο πολιτικής φαντασίας. Και η καλύτερη συμφωνία από τη Γενεύη, κινδυνεύει δυστυχώς όχι μόνο να αποδειχθεί άνθρακες, αλλά και να αποτελέσει μια ακόμα θηλειά στον λαιμό του κυπριακού λαού.
Ο αποικιοκράτης δεν είναι κουτός. Η ίδια η διαδικασία της Γενεύης είναι έτσι φτιαγμένη που να μην μπορεί να βγάλει καλό αποτέλεσμα. Η Γενεύη συνιστά αναβίωση σε τελειοποιημένη τώρα και “διαρκή” (open ended) μορφή της τριμερούς του Λονδίνου του 1955 (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία), που δέχθηκε ο Αβέρωφ κατ’ εντολήν του Λονδίνου και των διασκέψεων της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959-60) όπου το Λονδίνο επέβαλε τις γνωστές συμφωνίες, παρά την αντίθετη γνώμη των αντιπροσώπων της οργάνωσης που ηγούντο της αντιαποικιακής επανάστασης στην Κύπρο (Λυσσαρίδης, Παπαδόπουλος) και όσων δημάρχων της Κύπρου επρόσκειντο στο ΑΚΕΛ, και χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός λαός.
Πρόκειται για μέθοδο και παράνομη και παράλογη.
Φανταστείτε π.χ. αύριο μια διάσκεψη της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας που θα συζητήσει τα εθνικά προβλήματα της Ισπανίας, χωρίς τη συμμετοχή του ισπανικού κράτους, αλλά με τη συμμετοχή των Ανδαλουσίων, των Βάσκων, των Καταλανών κλπ. Αν η διάσκεψη της Γενεύης για την Κύπρο είναι μια καλή ιδέα, να οργανώσουμε μια παρόμοια διάσκεψη για την Ισπανία στη Ζυρίχη. Να στείλουμε και δικούς μας, ήδη έμπειρους “τεχνοκράτες”, να τους προσφέρουν τεχνογνωσία.
  1. Ποιό είναι το κόλπο με τη Γενεύη;
Να συνδεθεί η αυτοτελής υποχρέωση για αποχώρηση των στρατευμάτων που εισέβαλαν στην Κύπρο χωρίς άλλους όρους και προϋποθέσεις με την λύση του κυπριακού, και μάλιστα με συγκεκριμένο, καταστροφικό τύπο λύσης, με ανεπίτρεπτες αλλαγές στη βασική συνταγματική διάρθρωση της κυπριακής πολιτείας και με πολυετείς περιόδους αποχώρησης “μετά τη λύση”, πολύ προτού κληθεί να αποφασίσει αν θέλει οτιδήποτε από αυτά ο κυπριακός λαός.
Αν υπάρξει τέτοια συμφωνία στη Γενεύη, ο Αναστασιάδης θα θυμηθεί αμέσως που έχει βάλει το “καπέλο” του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν μπορούσε να βρει πηγαίνοντας στη Γενεύη, θα το φορέσει και θα πάει ο ίδιος, εκ μέρους της Κύπρου, στην ΕΕ και τον ΟΗΕ, για να επικυρώσουν αυτό το αποτέλεσμα.
Δηλαδή να ακυρώσουν, εμμέσως πλην σαφώς, το καθεστώς κράτους πλήρους, ανεμπόδιστης κυριαρχίας με το οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε δεκτή στην ΕΕ και τα ψηφίσματα του ΣΑ με τα οποία ζητείται η χωρίς όρους αποκατάσταση της πληγείσης κυριαρχίας του κυπριακού κράτους και η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποχώρηση των παρανόμως ευρισκομένων κατοχικών στρατευμάτων.
Αν οι φίλοι Κύπριοι νομίζουν ότι θα γίνουν όλα αυτά και θα τα ανατρέψουν σε δημοψήφισμα, πλανώνται πλάνην οικτράν, αν δεν βρίσκουν απλώς δικαιολογία για να μην κάνουν αυτό που πρέπει τώρα να κάνουν, ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς.
(‘Αλλωστε, δεν χρειάστηκε κανένα δημοψήφισμα για να εγγραφεί στα ψηφίσματα του ΣΑ η “διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία).
Το 2004 δοκίμασαν να επιβάλλουν το σχέδιο Ανάν μέσω δημοψηφίσματος, γιατί νόμιζαν ότι οι Κύπριοι θα το ψηφίσουν. ‘Επαιζαν τίμια, γι’ αυτό δεν χρειάστηκε καμία Γενεύη. Τώρα τι τη θέλουνε;
  1. Μήπως εκτός από κριτική υπάρχει και καμία θετική πρόταση;
Nαι. Να προτείνει η Κύπρος και η Ελλάδα την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων με διεθνείς εγγυήσεις της ΕΕ και του ΟΗΕ για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων και την ανάπτυξη στις περιοχές που τώρα ζουν δυνάμεων της ΕΕ (στην οποία επιθυμούν να ενταχθούν) και του ΣΑ του ΟΗΕ. Αυτό θα δημιουργήσει και συνθήκες κανονικής διαπραγμάτευσης και συζήτησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων για το πως θέλουν να οργανώσουν τις σχέσεις τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει φυσιολογική διαπραγμάτευση και συζήτηση με 40.000 στρατιώτες και πλήρη αεροπορική υπεροχή. Αυτό δεν είναι μειονότητα που χρήζει προστασίας, τοπική υπερδύναμη είναι.
Και αν επιμένουν σε σχέδιο παραπλήσιο του Ανάν, που άλλωστε υπεστήριξε η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων το 2004, να εφαρμοσθεί μόνο για την τουρκοκυπριακή ζώνη της υπό σύσταση διζωνικής ομοσπονδίας, με αντίστοιχους περιορισμούς της εκεί κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
‘Οχι όμως να διαλύσουμε το κυπριακό κράτος σε ότι αφορά και το 82% του πληθυσμού, ‘Ελληνες στην εθνότητα (και όχι στην
καταγωγή, όπως νομίζει ο Χριστόφιας) και να του βάλουμε ξένους δικαστές και “Διεθνείς Αστυνομίες” να το διοικούν.
  1. Μια επίκαιρη άποψη του Ηλία Ηλιού
Η ελληνική λέξη αλήθεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους. Σημαίνει “δεν ξεχνώ” (α-λήθη). Γι’ αυτό θάθελα κλείνοντας να θυμίσω την αξιοπρέπεια του μεταπολεμικού ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς, του Ηλία Ηλιού. Δεν είχε ακόμα τελειώσει η βαθιά νύχτα των εκτάκτων στρατοδικείων, των δολοφονιών, των βασανιστηρίων, της τρομοκρατίας στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όταν ο Πρόεδρος της ΕΔΑ είχε το θάρρος να εκφωνήσει μια ιστορική ομιλία στη Βουλή των Ελλήνων χαρακτηρίζοντας τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου Ανταλκίδειο Ειρήνη.
‘Ισως όμως, όπως μου είπε μια μέρα ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο ένας από τους δύο ανθρώπους στους οποίους, πιστεύω, χρωστάει το κυπριακό κράτος την επιβίωσή του το 1974, “σε εποχές όπως η σημερινή, είναι πιο δύσκολη η αντίσταση.”
Ανάρτηση από: http://www.konstantakopoulos.gr

Περιουσιολόγιο και κούρεμα



ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΒΙΛΙΑΡΔΟΥ


Πιθανολογείται πως θα επιβληθεί φόρος στα ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία, για την εξυπηρέτηση των χρεών – ενώ η κατάσταση των τραπεζών δεν είναι τόσο καλή, ώστε να αποκλείεται η διάσωση μίας ή περισσότερων με τους νέους κανονισμούς.
.
«Όταν ένα υπερχρεωμένο κράτος δεν δηλώνει επίσημα την πτώχευση του, προσπαθώντας ανόητα να καλύψει τα παλαιά του χρέη με νέα, τότε χρεοκοπούν σταδιακά οι Πολίτες του – οι οποίοι κυριολεκτικά ληστεύονται μετατρεπόμενοι σε σκλάβους χρέους στο διηνεκές, ενώ δεν είναι ασφαλή ούτε τα χρυσά τους δόντια» (πηγή).
.
Ανάλυση
Το συνολικό παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε ξανά κατά 11 τρις $, φτάνοντας στα 217 τρις $ ή στο 325% του ΑΕΠ του πλανήτη, από 199 τρις $ το 2014 (πηγή). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. σχεδόν διπλασιάστηκε (+88%) σε σχέση με το 2009 – στα 19,98 τρις $, από 10,6 τρις $ πριν από οκτώ χρόνια. Το μακροπρόθεσμο παγκόσμιο εμπορικό χρέος αυξήθηκε περίπου κατά 1 τρις $ το 2016, πλησιάζοντας στα 42 τρις $ (γράφημα) – με τις Η.Π.Α. και την Ιαπωνία να έχουν δανεισθεί το έτος που πέρασε το 58%, ακολουθούμενες από την Κίνα, την Ιταλία και τη Γαλλία.

Επεξήγηση γραφήματος: Οι 40 πρώτες χώρες στον πλανήτη, όσον αφορά τον εμπορικό μακροπρόθεσμο δανεισμό τους, σε δις $ (προβλέψεις 2016).
.
Μόνο ο συνολικός εμπορικός δανεισμός παγκοσμίως μειώθηκε κατά 2%, αλλά ευρίσκεται σε επίπεδα εξαιρετικά υψηλά (στα 154 τρις $) – ξανά με τις Η.Π.Α. και την Ιαπωνία στις πρώτες θέσεις, ακολουθούμενες από τη Μ. Βρετανία, από την υπερχρεωμένη Ιταλία όσον αφορά το δημόσιο χρέος και τις τράπεζες της, την Κίνα και τη Γαλλία (γράφημα).


Επεξήγηση γραφήματος: Οι 10 πρώτες χώρες στον πλανήτη, όσον αφορά το συνολικό εμπορικό δανεισμό τους, σε δις $ (προβλέψεις 2016).
.
Φυσικά όλα αυτά τα βουνά χρεών (άρθρο), είναι αδύνατον να πληρωθούν ποτέ – πόσο μάλλον τα εμπορικά των αναπτυσσομένων οικονομιών σε δολάρια, εάν συνεχιστεί από τη Fed η αύξηση των βασικών επιτοκίων και η ανατίμηση του αμερικανικού νομίσματος.
Όπως έχουμε λοιπόν ήδη αναφέρει, εξαιρώντας τον υπερπληθωρισμό και το παγκόσμιο κραχ που θέλει να αποφύγει η διεθνής ελίτ με κάθε τρόπο, φοβούμενη μεταξύ άλλων την κατάρρευση της νομισματικής πυραμίδαςυπάρχουν δύο βασικοί τρόποι ειρηνικής μείωσης του, χωρίς την οποία είναι αδύνατη η ανάπτυξη και άρα η επιβίωση του καπιταλιστικού συστήματος – τόσο σε διεθνές, όσο και σε εθνικό επίπεδο: Ειδικότερα, είτε
(α) η διαγραφή ενός μέρους του εκ μέρους των δανειστών (πλούσιοι ιδιώτες, επενδυτές, ασφαλιστικές εταιρείες, συνταξιοδοτικά ταμεία κοκ.), είτε
(β) η επιβολή φόρου περιουσίας, έτσι ώστε να μην υποχρεωθούν μόνο οι δανειστές να υποστούν τη ζημία, αλλά όλοι οι υπόλοιποι – είτε οφείλουν οι ίδιοι, είτε όχι. Εδώ συμπεριλαμβάνεται επίσης το «κούρεμα» των καταθέσεων είτε έμμεσα, με τα αρνητικά επιτόκια δηλαδή, είτε άμεσα – όπως στην περίπτωση της Κύπρου, η οποία ουσιαστικά ήταν το πειραματόζωο της συγκεκριμένης διαδικασίας.   
Περαιτέρω, ο τρόπος που θα επιλεχθεί για τη μείωση του χρέους, η οποία είναι αδύνατον να αποφευχθεί τελικά, θα εξαρτηθεί από εκείνη την ομάδα συμφερόντων που τελικά θα επικρατήσει – είτε είναι αυτή οι δανειστές, είτε όλοι οι υπόλοιποι.
Με δεδομένο όμως το ότι, οι δανειστές είναι λιγότεροι και περισσότερο οργανωμένοι, ενώ συνεργάζονται στενά μεταξύ τους έχοντας ιδρύσει δικές τους λέσχες, καθώς επίσης διάφορους οργανισμούς χειραγώγησης της κοινής γνώμης, όπως οι δεξαμενές σκέψηςκυριαρχώντας ταυτόχρονα στα ΜΜΕ (άρθρο), στις κεντρικές τράπεζες, στα διεθνή όργανα όπως το ΔΝΤ, στις εταιρείες αξιολόγησης κοκ., εύλογα πιθανολογεί κανείς πως τελικά θα επικρατήσουν αυτοί – εκτός εάν ξυπνήσουν βέβαια τα πρόβατα και εξεγερθούν, κάτι που πολύ δύσκολα θα μπορούσε να συμβεί.
Ως εκ τούτου, έχουμε την άποψη πως θα επιλεχθεί κάποια στιγμή η επιβολή φόρου στα περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων, όλων αυτών που δεν θα μπορέσουν να το αποφύγουν – με την έννοια πως αδυνατούν να τα διατηρήσουν σε φορολογικούς παραδείσους ή σε άλλες ασφαλείς τοποθεσίες και εταιρικές κατασκευές. Στα πλαίσια αυτά υπάγεται ασφαλώς η κατάργηση των μετρητών χρημάτων, πρώτο πειραματόζωο για την οποία είναι η Ινδία – η χώρα που πρωταγωνιστούσε στις συναλλαγές με μετρητά.
Συνεχίζοντας, για να μπορέσουν να φορολογηθούν τα περιουσιακά στοιχεία των απλών και ανυπεράσπιστων Πολιτών, θα πρέπει να προηγηθεί επίσης ένα πείραμα – έτσι ώστε να διερευνηθούν τυχόν επιπλοκές. Το γεγονός δε, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα ως πειραματόζωο, οδηγεί στο συμπέρασμα πως το πείραμα θα διενεργηθεί ξανά στην πατρίδα μας.
Ως εκ τούτου η πρόθεση του υπουργείου οικονομικών, των δανειστών καλύτερα, να δηλωθούν, καθώς επίσης να καταγραφούν όλα τα είδη της ιδιωτικής περιουσίας το συντομότερο δυνατόν, ενδεχομένως για να χρησιμοποιηθούν αυτά που δεν θα κατασχεθούν και δεν θα πλειστηριαστούν για την εξυπηρέτηση του υπέρογκου δημοσίου χρέους μέσω της φορολόγησης τους, δεν είναι απίθανο να αποτελεί την αφετηρία του πειράματος – το οποίο, εάν έχει τελικά επιτυχία, θα εφαρμοσθεί σε όλες τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες. Διαφορετικά πάντως δεν εξηγείται η επιμονή στο περιουσιολόγιο, όσο καλοπροαίρετος και αν είναι κανείς.
Σύμφωνα τώρα με αναφορές των ΜΜΕ, περισσότεροι από 8.500.000 Έλληνες θα κληθούν να δηλώσουν όλα τα ακίνητα και κινητά τους περιουσιακά στοιχεία, εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας – ακόμη και τα μετρητά χρήματα που έχουν στα σπίτια τους μέχρι το τελευταίο Σεντ, τα έργα τέχνης, τα κοσμήματα κοκ.
Εκτός αυτού θα πρέπει να δηλώνουν τις μεταβολές στα περιουσιακά τους στοιχεία, όταν αυτές συμβαίνουν και όχι μία φορά ετήσια, όπως συνηθίζεται παντού – γεγονός που σημαίνει ότι, όταν αγοράζουν ή πουλούν κάτι, θα είναι υποχρεωμένοι μέσα σε ένα μήνα να υποβάλλουν δήλωση τροποποίησης, ενημερώνοντας άμεσα τις φορολογικές αρχές.
Από την άλλη πλευρά, η οικονομική κατάσταση των τραπεζών έχει επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό που θα χρειαστεί πιθανότατα η διάσωση μίας ή περισσότερων με τους νέους ευρωπαϊκούς κανονισμούς – όπου προηγούνται οι μέτοχοι, οι ομολογιούχοι και οι καταθέτες.
Εν προκειμένω, επειδή δεν δέχτηκε η Ιταλία να αποτελέσει το πειραματόζωο, οπότε οι τράπεζες της μάλλον θα διασωθούν από το δημόσιο ή/και την ΕΚΤ εναντίον των κανόνων της ΕΕ, πιθανολογείται πως θα κληθεί ξανά η Ελλάδα στη θέση της – αφού η Ιταλία, λόγω του μεγέθους της, θεωρείται κίνδυνος για την Ευρωζώνη, οπότε μπορεί να την εκβιάζει για άλλου είδους λύσεις.
Περαιτέρω, ο λόγος που έχει επιλεχθεί η Ελλάδα για τα πειράματα, είναι αφενός μεν η παντελής έλλειψη αντίδρασης εκ μέρους των Πολιτών της στη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών που συντελείται στην επικράτεια της, αφετέρου η φτωχοποίηση της συντριπτικής πλειοψηφίας μέσω του εκ προμελέτης εγκλήματος των μνημονίων – η οποία θα ολοκληρωθεί σύντομα, με τις μαζικές κατασχέσεις και με τους πλειστηριασμούς που θα ακολουθήσουν.
Εξαιτίας αυτής ακριβώς της φτωχοποίησης και επειδή η φτώχεια είναι συγκριτικό μέγεθος (νοιώθουμε φτωχοί μόνο όταν ο διπλανός μας είναι πλουσιότερος), θεωρείται πως η πλειοψηφία θα αντιμετωπίσει χαιρέκακα την επιβολή φόρου σε όλους όσους θα διαθέτουν ακόμη περιουσιακά στοιχεία – οπότε όχι μόνο δεν θα εξεγερθεί αλλά, αντίθετα, θα χαρεί ενδόμυχα με αυτήν την εξέλιξη, αφού δεν θα είναι η μοναδική που θα υποφέρει.
Φυσικά έχει προηγηθεί η «αυτοενοχοποίηση» των Πολιτών οι οποίοι, χειραγωγούμενοι επιδέξια μέσω των ΜΜΕ, έχουν πεισθεί ανόητα πως σε αυτούς οφείλεται η υπερχρέωση της χώρας τους, μεταξύ άλλων επειδή αυτοί ψήφιζαν τους διεφθαρμένους πολιτικούς – οπότε είναι δίκαιο και σωστό να πληρώσουν το τίμημα που τους ζητείται από τους δανειστές. Ακόμη χειρότερα, παρά το ότι το τίμημα είναι υπέρογκο και απάνθρωπο – ενώ ασφαλώς δεν οφείλεται στους ίδιους, ιδίως μετά το 2010, όπως άλλωστε επιβεβαίωσε το ΔΝΤ (ανάλυση).
Η επόμενη ερώτηση τώρα δεν είναι άλλη, από το ποσοστό της φορολόγησης της ιδιωτικής περιουσίας, το οποίο θα μπορούσε να επιβληθεί – κάτι που όμως θα εξαρτηθεί από το ύψος της, καθώς επίσης από την επιδιωκόμενη μείωση του δημοσίου χρέους. Για παράδειγμα, εάν τα συνολικά, ελεύθερα βαρών ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας θα ήταν 600 δις € και το χρέος θα έπρεπε να περιορισθεί στο 90% του ΑΕΠ (στα 160 δις € περίπου), από τα σημερινά 330 δις €, τότε το ποσοστό θα οριζόταν γύρω στο 30% – ποσόν που θα επιβαλλόταν μεν εφάπαξ, αλλά θα εξοφλούταν σε βάθος χρόνου.
Σε παγκόσμιο επίπεδο πάντως, υπολογίζεται πως πρέπει να απαλειφθεί χρέος ύψους 21 τρις $ (πηγή: BCG), εις βάρος των μεσαίων και ανώτερων εισοδηματικών στρωμάτων – τα οποία έχουν στην κατοχή τους καθαρά χρηματοοικονομικά στοιχεία της τάξης των 74 τρις $. Ως εκ τούτου, λέγεται πως θα φορολογηθούν με ποσοστό ύψους 28% περίπου – εάν φυσικά στεφθεί με επιτυχία το ελληνικό πείραμα, χωρίς να δημιουργηθούν παρενέργειες ή/και να προκληθούν λαϊκές εξεγέρσεις.
Ολοκληρώνοντας, ανεξάρτητα από τα παραπάνω αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί η Ελλάδα έχει ανάγκη από μία κυβέρνηση «πιόνι και υποχείριο» των δανειστών, όπως αυτή κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής – με την έννοια πως καλύτερα να είναι ακυβέρνητη, παρά να προσφέρει ένα «κυβερνητικό άλλοθι» στους δανειστές, οι οποίοι χρησιμοποιούν τον εκάστοτε πρωθυπουργό απλά και μόνο για να κάνουν τη δουλειά τους τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό.
Μπορεί φυσικά να κάνουμε λάθος, αλλά αυτή είναι η άποψη μας – ενώ το γεγονός ότι, τέτοιου είδους κυβερνήσεις δίνουν την εσφαλμένη εντύπωση στους Ευρωπαίους Πολίτες πως οι Έλληνες συμφωνούν με όσα τους επιβάλλονται, επειδή αναγνωρίζουν ότι είναι ένοχοι για τα δεινά τους και πρέπει να πληρώσουν, είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στην πατρίδα μας.
.
Υστερόγραφο: Για χιλιάδες πλειστηριασμούς και εκατοντάδες εξώσεις, με συγκρότηση ειδικού σώματος της ΕΛ.ΑΣ με βάση το ισπανικό μοντέλο, έκανε λόγο στον 9.84 ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προστασίας Δανειοληπτών – με αφορμή την εφαρμογή το αργότερο σε δύο μήνες της εκ των μνημονίων απορρέουσας υποχρέωσης των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και τις αλλαγές στο κώδικα πολιτικής δικονομίας, καταργεί ουσιαστικά την έδρα των ειρηνοδικείων – ενώ ανοίγει την πόρτα για 20.000 αρχικά πλειστηριασμούς στην Ελλάδα.

ΠΗΓΗ: http://www.analyst.gr/
geromorias.blogspot.com
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...