Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Πνευματικά είμαστε όλοι Έλληνες.

 

Είναι δυνατόν να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού, και να καταλήξει η Εκκλησία στο περιθώριο της Ιστορίας, ή να αποσυρθεί στην έρημο... Αυτό συνέβη κατ' επανάληψη στην Ιστορία και είναι πολύ πιθανό, να συμβεί και πάλι... 
Το καθήκον της υπακοής παύει... όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνει από τον καθολικόν κανόνα, και ο Λαός έχει το δικαίωμα να τον κατηγορήσει, ακόμη δε και να τον καθαιρέσει...
Tο μέτρον της Aληθείας ~ Πρωτ. Γεώργιος Φλωρόφσκυ
Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, Εκδ. Π.Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη, σελ. 71 και 75.


ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Εκτός από τούς μαθητές του. Τόν Ζηζιούλα καί τόν Ρωμανίδη.

Σαν να μη πέρασε μιά μέρα...


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Αύγουστοι, διακοπές, καλοκαίρια έρχονται και φεύγουν και η προδοσία, η πολιτική (και όχι μόνον) αλητεία, η υποκινούμενη κρίση, μας περιμένουν να γυρίσουμε, επίμονα, σαδιστικά, με σχέδιο εξόντωσης, με στόχους "τριτοκοσμοποίησης" της χώρας.

Με διάφορους γελοίους (γελοιοδέστατους) τύπους, προεξάρχοντος του πρωθυπουργού, η κυβέρνηση προχωρά την ανάθεση έργου που έχει αναλάβει απ' το γερμανικό Δ' Ράϊχ, διαμέσου της νεοφασιστικής Ευρωπαϊκής "Ένωσης".
Το σχέδιο δεν σταματά ποτέ, καλοκαίρι-ξεκαλοκαίρι, με καταστροφές ή μή, με λιμούς, σεισμούς, και καταποντισμούς.
Γνωρίζουν πως αν δώσουν μιά ευκαιρία ανάσας, έναν τόνο επιείκειας, θα θεωρηθεί κακό προηγούμενο, και δεν θέλουν.
Θέλουν να τελειώσουν την βρώμικη δουλειά, πριν ο λαός πάρει απόφαση πως μόνον με την εξέγερση θα σταματήσει το κακό.

Το μικρό ανθρωπάκι χωρίς τσίπα, την ώρα που η φωτιά κατάκαιγε την μισή Αττικήέκοβε το επίδομα θέρμανσης από τους δικαιούχους.
Την ώρα που μετακινούνταν με αεροπλάνα και κότεραέκοβε την επιδότηση εισητηρίωνστα μέσα μαζικής μεταφοράς για τους φοιτητές και τους ανήμπορους.
Την ώρα που οι υπουργοί του ξημεροβραδιάζονταν σε πισίνες, καμπάνες και σπάέκοβαν την επιδότηση ενοικίου για τους άπορους φοιτητές και τις ταλαίπωρες οικογένειές τους.

Την ίδια ώρα τα νοσοκομεία αγκομαχούσαν χωρίς προσωπικό και υλικά να τα φέρουν βόλτα στις αυξημένες ανάγκες του καύσωνα, των ατυχημάτων, της αυξημένης λόγω τουρισμού κίνησης.
Κάθε φωτιά έκαιγε τριπλάσια έκταση από αυτή που θα έκαιγε κανονικά αν υπήρχαν λεφτάγια καύσιμα, ανταλλακτικά και σέρβις για μηχανήματα που θα χάρασσαν αντιπυρικές ζώνεςαν υπήρχαν λεφτά για συντήρηση και ανανέωση του γερασμένου στόλου πυροσβεστικών αεροπλάνων και ελικοπτέρων.
Αλλά πού λεφτά;
Σε ένα κράτος υπό διαλύση που πρώτη και μέγιστη προτεραιότητα είναι όχι οι υποδομές, αλλά η πληρωμή των τοκογλύφων, δεν περισσεύουν λεφτά για τον λαό και την χώρα.

Όλα εξυπηρετούν έναν στόχο: την υποβάθμιση ενός κράτους από κυρίαρχο σε εξαρτημένο προτεκτοράτο, μέσω της εξαθλίωσης του λαού που το κατοικεί.
Αυτόν ακριβώς τον στόχο εξυπηρετούν και οι καταργήσεις κάθε λογής επιδομάτων.

Είναι τόσο αγαθοί οι διεθνείς απατεώνες και τοκογλύφοι της "Ένωσης" ώστε να πιστεύουν πως θα αποπληρωθούν τα τεράστια χρέη που ισχυρίζονται ότι έχουμε με το κόψιμο επιδομάτων και συντάξεων, με την υπολειτουργία Υγείας, Παιδείας, και Δημόσιας Τάξης;
Όχι βέβαια.
Ο απώτερος σκοπός είναι το καθολικό ξήλωμα του κοινωνικού κράτους.
Στόχος είναι να καταστραφεί η κοινωνική ασφάλεια που ένοιωθε (όση ένοιωθε) ο πολίτηςνα μείνει έρμαιο στην "καλή διάθεση" των εργοδοτών των μεγάλων διεθνών επιχειρήσεων, και των τραπεζών. 

Και όσο τον στόχο αυτόν τον υπηρετεί και τον προωθεί μιά τάχα αριστερή κυβέρνηση τόσο καλύτερα για τους απατεώνες-κατακτητές.

Εξ ού και το ανθρωπάκι χωρίς τσίπα είναι τρις χειρότερο και πολύ πιό επικίνδυνο από οποιαδήποτε δεξιά πέρασε από την χώρασυμπεριλαμβανομένης και της (φανερής) χούντας των συνταγματαρχών.

"Καλό χειμώνα" είπαμε;
Δεν είπαμε.
Κακόν, λοιπόν, και ψυχρό μας χειμώνα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

kostasxan

Καμπανάκι από Γερμανούς οικονομολόγους: Αβέβαιο το μέλλον του ευρώ.

Η παγκόσμια ελίτ των οικονομολόγων προειδοποιεί για μια επόμενη οικονομική κρίση, ενώ εκτιμά ότι το μέλλον του ευρώ είναι αβέβαιο.

Λίγο πριν την έναρξη της έκτης συνάντησης βραβευμένων με Νόμπελ που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Λίνταου της νότιας Γερμανίας η εφημερίδα Welt ζήτησε από 18 οικονομολόγους να συζητήσουν τα τρέχοντα οικονομικά προβλήματα του κόσμου.

Μία δεκαετία μετά το ξέσπασμα της προηγούμενης οικονομικής κρίσης, οι βραβευμένοι με Νόμπελ οικονομολόγοι προειδοποιούν για τον κίνδυνο να ξεσπάσει νέα.

Ένας κίνδυνος που έχει μάλλον παραβλεφθεί τον τελευταίο καιρό, καθώς στην επικαιρότητα κυριαρχούν θέματα που έχουν να κάνουν με την τρομοκρατία, το ενδεχόμενο μιας πυρηνικής αντιπαράθεσης και τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Η προσοχή στα οικονομικά προβλήματα και τις ανεπάρκειες του οικονομικού συστήματος έχει βρεθεί σε δεύτερη μοίρα.

Οι οικονομολόγοι αμφιβάλουν αν ο χρηματοπιστωτικός κόσμος θα είναι ποτέ επαρκώς προετοιμασμένος για μελλοντικές κρίσεις.

"Οι οικονομικοί κίνδυνοι μοιάζουν με τον ηλεκτρισμό σε ένα τεράστιο δίκτυο", δήλωσε ο Ντάνιελ ΜακΦάντεν που τιμήθηκε με το Νόμπελ Οικονομίας το 2000.
Όπως με την ηλεκτρική ενέργεια, έτσι και στην οικονομία υπάρχει ένα κλειστό, οικονομικό κύκλωμα. "Δεν διαθέτουμε τα εργαλεία για να παρακολουθούμε, να ρυθμίζουμε και να διαχειριζόμαστε αυτές τις αστάθειες. Γι’ αυτό η επόμενη οικονομική κρίση είναι αναπόφευκτη", τόνισε.

Εξάλλου η πλειονότητα των ερωτηθέντων εκτίμησε ότι το ευρώ δεν έχει ξεπεράσει την οικονομική κρίση και την κρίση χρέους.

"Το ευρώ θα καταφέρει να ευημερήσει μόνο όταν η οικονομική πολιτική της ΕΕ και της ευρωζώνης τεθεί σε πιο υγιείς βάσεις και αντιμετωπιστεί η οικονομική στασιμότητα κάποιων κρατών μελών", σημείωσε ο ΜακΦάντεν.

Ο Έρικ Μάσκιν, που τιμήθηκε με Νόμπελ το 2007, πήγε ένα βήμα πιο πέρα εξηγώντας ότι "αν το ευρώ πρόκειται να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, θα πρέπει να υπάρχει όχι μόνο ενιαία νομισματική πολιτική, αλλά και δημοσιονομική".


Σύμφωνα με τον Αμερικανό οικονομολόγο Έντουαρτ Πρέσκοτ (2004) πρόκειται για ένα μάταιο έργο: "Είμαι πολύ απαισιόδοξος για το ευρώ. Το μόνο ερώτημα είναι πόση ζημιά θα κάνει στην ευρωζώνη πριν καταρρεύσει". "Οι χώρες της ΕΕ θα πρέπει να διατηρήσουν την κυριαρχία τους σε ό,τι αφορά τα οικονομικά ζητήματα", τόνισε.

Πηγή: AΠΕ-ΜΠΕ
Από: capital.gr

Σχόλιο Blogger:  Η Γερμανία εκμεταλλεύεται το ευρώ μέχρι να "φουσκώσει" όσο το δυνατόν πιο πολύ η ίδια και να καταστεί απόλυτος κυρίαρχος της Ευρώπης. Όταν διαπιστώσει ότι δεν την παίρνει άλλο, τότε το ευρώ θα καταρρεύσει μέσα σε μια μεγάλη κρίση όλων των υπόλοιπων κρατών πλην της Γερμανίας. Έτσι τουλάχιστον σκέφτεται το Δ΄ Ράϊχ.

Οι πνευματκές θεωρίες (Αγίου Ιγνατίου Μπριατσιανίνωφ)


Οι άγιοι Δημήτριος του Ροστώφ και Τύχων του Βορονέζ ασκούντο σε πνευματικές θεωρίες:
• σε άγιες σκέψεις γύρω από την ενσάρκωση του Θεού Λόγου, την επίγεια ζωή Του, τα φρικτά και σωτήρια πάθη Του, την ένδοξο Ανάστασή Του και Ανάληψή Του.
• σε σκέψεις γύρω από τον άνθρωπο, τον προορισμό του, την πτώση του, την αναγέννησή του από τον Λυτρωτή, και γύρω από όλα τα βαθειά μυστήρια του Χριστιανισμού.
α. Οι πνευματικές θεωρίες είναι επικίνδυνες
Τις ιερές αυτές σκέψεις, ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, καθώς και άλλοι ασκητικοί συγγραφείς, τις κατατάσσει στις πνευματικές θεωρίες, και στην κατηγορία των θεωριών τις προσδιορίζει στον τέταρτο βαθμό.
Πνευματική θεωρία είναι η θέα κάποιου μυστηρίου και φανερώνεται στον ασκητή, όπως το βλέπομε στα έργα του οσίου Πέτρου, ανάλογα με την κάθαρσή του και με την μετάνοια του.

Η μετάνοια έχει δικά της στάδια. Και οι πνευματικές θεωρίες δικούς τους βαθμούς. Τα μυστήρια του χριστιανισμού αποκαλύπτονται στον ασκητή βαθμιαία, ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση. Οι πνευματικές θεωρίες, ή ευσεβείς σκέψεις, των αγίων Δημητρίου και Τύχωνος, εκφράζουν την πνευματική τους κατάσταση. Όποιος επιθυμεί να ασκηθή σε πνευματικές θεωρίες, ας διαβάζει τα συγγράμματά τους και τότε στις θεωρίες του δεν θα κινδυνεύει να πέσει σε πλάνη και θα του είναι πολύ ωφέλιμες στην ψυχή.
Μα, προσοχή! Εάν ο ασκητής δεν έχει καθαρθή με την μετάνοια και δεν έχει ακριβή γνώση της Πίστεως, η θεωρία θα τον ζημιώσει. Ο αληθινός ασκητής δεν επιτρέπει ποτέ στον εαυτό του ισχυρόγνωμες σκέψεις, που σίγουρα είναι καρπός πλάνης και γι' αυτό φέρνουν επιβλαβή αποτελέσματα πλάνης και τον οδηγούν στον γκρεμό, στην πτώση.
Οι άγιοι είχαν μάθει πολύ καλά, με ακρίβεια ακόμη και στις λεπτομέρειες, την Ορθόδοξη θεολογία. Και γι' αυτό, μπόρεσαν με την άγια τους ζωή, να ανέβουν στο ύψος της χριστιανικής τελειότητας. Η πνευματική θεωρία ήταν γι' αυτούς κάτι το φυσικό. Μα δεν είναι καθόλου φυσικό για τον «ασκητή», που δεν έχει ούτε την στοιχειώδη γνώση της θεολογίας και δεν έχει καθαρθή με την μετάνοια. Γι' αυτό οι άγιοι Πατέρες απαγόρευαν στους αρχαρίους και γενικά ατούς μοναχούς, που δεν είχαν προετοιμασθή με την μελέτη και με τον κατάλληλο τρόπο ζωής, να ασχολούνται με την «θεωρία».
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέγει: «Δογμάτων βυθός, βαθύς νους δε ησυχαστού άλλεται ουκ ακινδύνως εν αυτοίς. Ουκ ασφαλές μετ' εσθήτος νήχεσθαι ουδέ πάθος έχοντα, θεολογίας άπτεσθαι» (Λόγος ΚΖ', 9).
Με άλλα λόγια:
«Τα δόγματα είναι πολύ βαθειές έννοιες. Είναι σαν ένας ανεξερεύνητος θαλάσσιος βυθός σαν ένας βαθύς βυθός. Ο νους του ησυχαστού "βουτάει" συνεχώς σ' αυτόν τον βυθό. Μα αυτό δεν είναι κάτι το ακίνδυνο. Όπως δεν μπορείς να το έχεις σίγουρο ότι θα γλυτώσεις, άμα κολυμπάς ντυμένος, έτσι δεν πρέπει να ελπίζεις και ότι θα πάς καλά, αν παρ' ότι εξακολουθείς να έχεις κάποιο πάθος, τολμάς και ασχολείσαι με την θεολογία».
Αυτά τα λόγια είναι προειδοποίηση για τους ησυχαστές. Και ησυχαστές επιτρέπεται να γίνωνται μόνο οι δόκιμοι, οι πεπειραμένοι μοναχοί.
β. Η πλάνη
Την παλαιότερη εποχή πολλοί μοναχοί έπεσαν σε ολέθριες πλάνες, αποκλειστικά και μόνο επειδή επέτρεψαν στον εαυτό τους να ερευνήσουν δόγματα επάνω από τις δυνάμεις τους. «Μοναχός ταπεινόφρων», διδάσκει ο άγιος Ιωάννης, «ου πολυπραγμονήσει άρρητα, ο δε υπερήφανος πολυπραγμονήσει κρίματα» (Λόγος ΚΕ', 11).
Με απλά λόγια: «Ο ταπεινόφρων μοναχός ποτέ δεν θα τολμήσει να ασχοληθή με τα άρρητα θεία μυστήρια, θεωρώντας τον εαυτό του άξιο να εμβαθύνει σ' αυτά! Αντίθετα, ο υπερήφανος αυτό θα το αποτολμήσει! θα προσπαθήσει ακόμη και τα κρίματα του Θεού να αποσαφηνίσει φορτώνοντας την ψυχή του κρίμα».
Πράγματι! Για εκείνον που είναι πνευματικά ανώριμος και ακατάλληλος για τέτοιο έργο, η επιθυμία να αναχωρήσει σε πνευματικές θεωρίες είναι υποβολή αλαζονείας, δηλ. είναι καρπός μιας υπερήφανης και ασύνετης επιθυμίας. Άσκησε τον εαυτό σου στην προσευχή και στην μελέτη για την οικοδόμηση της ψυχής σου. Και τότε η άσκησή σου θα γίνει μόνη της πνευματική θεωρία και μάλιστα ασφαλής και ευπρόσδεκτη στον Θεό.
Όταν τα αισθητήρια της οράσεως, τα μάτια μας, θεραπευθούν από την τύφλωση, βλέπομε, γιατί βλέπομε με τα αισθητήρια όργανα μας. Έτσι και όταν ο νους μας καθαρθή από την αρρώστια της αμαρτίας, αρχίζει εντελώς φυσικά να βλέπει τα μυστήρια του χριστιανισμού. Έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό. Τίποτε δεν πάει χαμένο. Αν είναι καλό για σένα και γενικά για τον Χριστιανισμό, να γίνεις θεατής και διδάσκαλος των άρρητων μυστηρίων, ο Θεός οπωσδήποτε θα σου το δώσει αυτό το χάρισμα. Μα αν κάτι τέτοιο δεν είναι θέλημα του Θεού για σένα, άφησε το και αγωνίσου για εκείνο που είναι θέλημα του Θεού, δηλαδή, για τη σωτηρία σου.
Προσπάθησε να αποκτήσεις καθαρή προσευχή: συνδυασμένη με το αίσθημα της μετάνοιας και του πένθους, με την μνήμη θανάτου, με την κρίση του Θεού και με τα τάρταρα του άδη όπου καίουν αιώνιες φλόγες και βασιλεύει το αιώνιο σκοτάδι. Με τέτοια προσευχή δεν θα κινδυνεύσεις ποτέ, να πέσεις σε πλάνη. 
Αυτή η προσευχή είναι η πιο καλή προϋπόθεση της πνευματικής θεωρίας.  Αυτή μας δίνει τη μεγαλύτερη ψυχική ωφέλεια.
ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΡΙΑΤΣΙΑΝΙΝΩΦ
ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ (ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΖ) - ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΤΟΜΟΣ Α'

ΛΟΓΟΣ ΑΓΊΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ. ΠΡΟΣΟΧΉ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΊ.. (ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ)


apantaortodoxias

Οι αποτειχισμένοι ταυτίζουν τούς Κανόνες τής εκκλησίας μέ τίς εντολές τού Ευαγγελίου. Διχάζουν καί διαιρούν τούς πιστούς, δυσκολεύουν αδιάφορα τόν εκκλησιασμό τους, κατηγορούν τούς Αγίους. ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΟΥΝ. Καί τί υπόσχονται καί τί προσφέρουν;
“Οι ημέρες στις οποίες μας αξίωσε ο Κύριος να ζούμε είναι πονηρές. Χρειάζεται ιδιαίτερη διάκριση στον χειρισμό της υπόθεσης «Αγώνας εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού». Δεν ωφελεί κανένα η υβριστική αντιπαράθεση. Μην ξεχνάμε ότι το ζητούμενο είναι η «Εκκλησία» μας  να οδηγηθεί και πάλι στο λιμανάκι της γαλήνης."

ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ; ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΣΤΑ ΑΡΘΡΑ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΟΣΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ; ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΕΤΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΝ ΤΟΙΣ ΕΘΝΕΣΙ;

Μέ αναφορά στόν Γέροντα Εφραίμ τής Αριζόνας.

Καί πού θά καταλήξουν οι άνθρωποι πού είχαν τήν τάξη τους στούς τόπους πού βρίσκονται υπό διωγμόν; ΣΤΟΝ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ; Πού θά Βαπτισθούν; Πού θά παντρευτούν;

Ο Γέροντας είναι εντυπωσιακός καί περιεκτικός.Αλλά δέν στέκεται στό σήμερα. Δέν μπορεί. Καί δέν κατανοεί ότι έχουν επιδοθεί σέ αντιεξουσιαστικό αγώνα εναντίον τών επισκόπων. Εχουν εξουσίες οι επίσκοποι; Δέν κατανοοεί ότι ο αγώνας σήμερα δέν είναι θεολογικός καί θά αποτύχει. Ότι οι αποτειχισμένοι όπως καί οι παλαιοημερολογίτες μάχονται εναντίον τού Πατριαρχείου, δέν μάχονται τόν Βαρθολομαίο. Ότι παύουν τήν κοινωνία τους μέ τήν εκκλησία. Όχι μέ τήν αίρεση. Ότι δέν πρόκειται γιά τήν ίδια αίρεση αλλά γιά τήν κόρη της. Πιό σκληρής καί αντίχριστης.

Αμέθυστος

Φραγκίσκος: Τα δικαιώματα των μεταναστών προηγούνται της εθνικής ασφάλειας

Η στάση του ποντίφικα, όπως αναφέρεται σε κείμενό του σχετικά με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, φαίνεται και πάλι να έρχεται σε αντίθεση με τις περιοριστικές πολιτικές πολλών κυβερνήσεων που αντιμετωπίζουν ένα διογκούμενο αντιμεταναστευτικό ρεύμα.
Να υπερασπιστούν τους μετανάστες προτρέπει τους πολιτικούς ο Πάπας Φραγκίσκος, λέγοντας ότι η προσωπική τους ασφάλεια πρέπει να υπερισχύει των ανησυχιών για την εθνική ασφάλεια και ότι δεν πρέπει να υποβάλλονται σε συλλογικές απελάσεις.

Η στάση του ποντίφικα, όπως αναφέρεται σε κείμενό του σχετικά με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, φαίνεται και πάλι να έρχεται σε αντίθεση με τις περιοριστικές πολιτικές πολλών κυβερνήσεων που αντιμετωπίζουν ένα διογκούμενο αντιμεταναστευτικό ρεύμα.

"Η αλληλεγγύη πρέπει να εκφράζεται ρητά σε κάθε στάδιο της μεταναστευτικής εμπειρίας - από την αναχώρηση από το ταξίδι μέχρι την άφιξη και την επιστροφή", ανέφερε χαρακτηριστικά σε μήνυμα του ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας των μεταναστών και των προσφύγων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ζητώντας "ευρύτερες επιλογές για μετανάστες και πρόσφυγες ώστε να εισέλθουν με ασφάλεια και νόμιμα σε χώρες προορισμού", δήλωσε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια όλων των μεταναστών έπρεπε να γίνονται σεβαστά ανεξάρτητα από το νομικό τους καθεστώς.
"Η αρχή της κεντρικής θέσης του ατόμου... μάς υποχρεώνει να δίνουμε πάντα προτεραιότητα στην προσωπική ασφάλεια πάνω από την εθνική ασφάλεια", δήλωσε.
Ο Πάπας ζήτησε "εναλλακτικές λύσεις στην κράτηση" για τους παράτυπους μετανάστες και είπε ότι "συλλογικές και αυθαίρετες απελάσεις μεταναστών και προσφύγων δεν είναι οι κατάλληλες λύσεις".
Ο Φραγκίσκος δήλωσε ότι οι μετανάστες πρέπει να θεωρούνται "ένας πραγματικός πόρος για τις κοινότητες που τους καλωσορίζουν" και (στο πλαίσιο αυτό) να τους χορηγείται η ελευθερία κινήσεων, η πρόσβαση στα μέσα επικοινωνίας, η πρόσβαση στη δικαιοσύνη και τα καθημερινά δικαιώματα, όπως το άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού.

Πηγή
: .skai.gr

Αναστάσιος

ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΠΡΟΗΓΟΥΜΑΙ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΑΛΑΘΗΤΑ. ΕΓΩ ΘΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΩ ΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ. ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΜΟΥ. ΑΛΑΘΗΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Αμέθυστος

Ο λαός το κατάλαβε, οι πολιτικοί όχι!


Του Τάκη Μίχα
To καλοκαίρι του 2017 η Ελλάδα παρουσίαζε την ακόλουθη συγκλονιστική εικόνα: Περίπου 1 σε κάθε 3 παιδιά είναι καταδικασμένο να καταλήξει στην φτώχεια. Περίπου 1 στους 3 νέους με πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι καταδικασμένοι να μείνουν άνεργοι.

Με άλλα λόγια: Το 2017 οποιοσδήποτε ορθολογικός πολίτης αυτής της χώρας θα έπρεπε τόσο να αποφύγει να κάνει παιδιά και στην περίπτωση που είχε παιδιά να αποφύγει τις δαπάνες για την εκπαίδευση τους. Το τί σημαίνει αυτό για το μέλλον της χώρας το αφήνω στην κρίση του αναγνώστη.

Στο ερώτημα για το ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή την κατάσταση ο Ελληνικός λαός σήμερα δίνει μία ξεκάθαρη απάντηση: H ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ. Οπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία του λαού κρίνει ότι η χώρα δεν έπρεπε ποτέ να είχε γίνει μέλος της ΟΝΕ.

Ομως είναι εκπληκτικό ότι για την απόφαση ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ -ερήμην του λαού- πού οδήγησε στην τραγωδία που βιώνει η χώρα για έβδομο συνεχές έτος έχουν πάψει να αναζητούνται ευθύνες και υπεύθυνοι. Η συντεχνία των πολιτικών, συνεπικουρούμενη από το μιντιακό καταστημένο και την νομενκλατούρα των Βρυξελλών, έχει καταφέρει να αποπροσανατολίσει την συζήτηση εντοπίζοντας σε αμοιβαίες φιλοφρονήσεις για τις πραγματοποιούμενες «μεταρρυθμίσεις», για την «πάταξη της φοροδιαφυγής» και σε θριαμβολογίες κάθε φορά που η ανεργία των νέων μειώνεται από 50% σε 49,99%.

Εδώ ιδιαίτερα παραπλανητική είναι η άποψη που εκφράζει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας σύμφωνα με την οποία την ευθύνη φέρουν τα «μνημόνια» και οι πολιτικές δυνάμεις που τα υπέγραψαν.

Λάθος. Τα «μνημόνια» ήταν η νομοτελειακή κατάληξη του οργίου του δανεισμού στην οποία προέβησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις ως επακόλουθο της ένταξης στην ΟΝΕ καθώς και της κατάρρευσης της ανταγωνιστικότητας.

Η σημερινή κατάσταση οφείλεται στην ένταξη στην ΟΝΕ και όχι στα «μνημόνια». Το να λέμε ότι ευθύνονται τα «μνημόνια» παραγνωρίζοντας την ένταξη στην ΟΝΕ είναι σαν να λέμε ότι για τα εγκλήματα του «υπαρκτού» ευθύνοταν αποκλειστικά ο Στάλιν και να παραγνωρίζουμε τον ρόλο του Λένιν στην εγκαθίδρυση της τυραννίας.

Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι αυτό το καλοκαίρι κατέπεσε και το τελευταίο επιχείρημα των υποστηρικτών της υιοθέτησης του «σκληρού» ευρώ. Σύμφωνα με αυτό το επιχείρημα η υιοθέτηση του ευρώ απέτρεψε τον κίνδυνο του πληθωρισμού τον οποίο θα αντιμετώπιζε η χώρα αν παρέμενε εκτός ΟΝΕ.

Να σημειωθεί ότι αυτό το επιχείρημα είχε ιδιαίτερη απήχηση στους Ελληνες φιλελεύθερους οικονομολόγους που το ενστερνίσθηκαν προκειμένου να δικαιολογήσουν την –ακατανόητη κατά την άποψη μου -απόφαση τους να στηρίξουν την ένταξη στην ΟΝΕ.

Σε άρθρο του στο Project Syndicate ο καθηγητής του Harvard Kenneth Rogoffθέτει το ερώτημα αν υπήρχε καμία βάση στους φόβους ότι η μή ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ θα οδηγούσε την χώρα σε ένα ανεξέλεγκτο πληθωρισμό. Και η απάντηση του είναι σαφώς αρνητική.

«Αν λάβουμε υπόψη μας «γράφει» ότι πολλές φτωχές αφρικανικές χώρες κατάφεραν να κρατήσουν τον πληθωρισμό σε μονοψήφια επίπεδα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι και η Ελλάδα θα τα κατάφερνε. Μάλιστα αν οι χώρες της Νότιας Ευρώπης είχαν διατηρήσει τα νομίσματα τους, ποτέ δεν θα είχαν δημιουργήσει τέτοιο χρέος και θα είχαν την επιλογή της μερικής χρεωκοπίας μέσω πληθωρισμού».

Να σημειωθεί ότι ο καθηγητής Rogoff όχι απλά θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ειδήμονες σε θέματα δημόσιων οικονομικών αλλά ε
πίσης υπήρξε και επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Ερευνών του ΔΝΤ την περίοδο 2001-2003.

Πηγή: euro2day.gr


Σχόλιο Blogger: Φυσικά και το γνώριζαν και το γνωρίζουν οι πολιτικοί, όμως οι πολιτικοί πάτρωνές τους έχουν διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετική βούληση.

Δίνουν κρατική γη σε 1.500 πρόσφυγες

Δίνουν κρατική γη σε 1.500 πρόσφυγες
Σε μια περίοδο όπου η χώρα μας δίνει μάχη, καθώς κινδυνεύει με απώλεια έως και του 20% των συνολικών πόρων που η Ε.Ε. της παρέχει λόγω της μετακύλισης των προσφυγικών ρευμάτων προς την Ιταλία και την Ισπανία, το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής ετοιμάζει εκτεταμένο πρόγραμμα εκμάθησης δεξιοτήτων και παροχής εργασίας για τους πρόσφυγες, αναφέρει το protothema.gr.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, τις τελευταίες ημέρες εντατική είναι η συνεργασία μεταξύ των υπουργείων Μεταναστευτικής Πολιτικής, Παιδείας και Αγροτικής Ανάπτυξης, με σκοπό την παροχή προς τους δοκιμαζόμενους μετανάστες βασικών γνώσεων επικοινωνίας και κατόπιν επαγγελματικών δεξιοτήτων, κυρίως, στον αγροτικό τομέα. Ειδικότερα, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλης Αποστόλου μελετά την προοπτική παραχώρησης γης αρχικά σε 1.000 έως 1.500 πρόσφυγες για να απασχοληθούν με τις καλλιέργειες. Αν και ακόμα το υπουργείο δεν έχει αποφασίσει τον τρόπο με τον οποίο θα εξελιχθεί αυτό το πρόγραμμα, ο προσανατολισμός του είναι οι πρόσφυγες, κυρίως από εμπόλεμες περιοχές, να απασχοληθούν άμεσα ώστε να μην αποτελούν κοινωνικό κίνδυνο και να μην εκτραπούν προς παράνομες ή παραβατικές ενέργειες.
Η απόκτηση δεξιοτήτων αποτελεί σημαντικό στοίχημα για την ελληνική κυβέρνηση και την Κομισιόν, η οποία επιδιώκει την προώθηση πολιτικών ενσωμάτωσης ενδεχομένως και με πιο μακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Σκέψεις των ιθυνόντων είναι να υπάρξουν περιοχές στη Μακεδονία ή τη Βοιωτία όπου θα μπορέσουν να απασχοληθούν οι πρόσφυγες-καλλιεργητές, όμως η κυβέρνηση δεν μένει μόνο σε αυτόν τον σχεδιασμό. Συγκεκριμένα, ήδη οι αρμόδιες ομάδες του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής είναι σε επικοινωνία με συνδικάτα, την ΠΑΣΕΓΕΣ, τη ΓΣΕΕ, ακόμα και τους βιομηχάνους, με στόχο να οργανώσουν προγράμματα απασχόλησης των μεταναστών.
Μέσα στο φθινόπωρο, μάλιστα, θα προωθηθεί η αναλυτική καταγραφή των δεξιοτήτων και της επαγγελματικής εμπειρίας χιλιάδων προσφύγων (σ.σ.: θα δημιουργηθούν ειδικά data και φάκελοι ανά περίπτωση) ώστε με τρόπο συντεταγμένο να εισέλθουν, όπως μας αναφέρουν καλά ενημερωμένες πηγές, στην εγχώρια αγορά εργασίας και κυρίως σε χαμηλής έντασης εργασίες, όπως οι αγροτικές. Στόχος του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής είναι να τρέξει το ίδιο και όχι το συναρμόδιο υπουργείο Εργασίας αυτά τα προγράμματα, όμως εδώ είναι που ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυνος, όπως μας λένε πηγές της ΓΣΕΕ. Να υπάρξει δηλαδή ένα σχέδιο αποκατάστασης των προσφύγων, δίχως όμως μέριμνες ως προς την πάταξη της ενδεχόμενης μαύρης, εκ μέρους τους, εργασίας. Κι αυτό σε μια περίοδο σύνθετη και κρίσιμη για την Ελλάδα, με τους δείκτες ανεργίας στα ύψη.
Για τον λόγο αυτό θα υπάρξει ειδική επικοινωνιακή διαχείριση ως προς την παροχή τόσο αυτών των βοηθειών όσο και εκτάσεων γης. Στόχος, επίσης, είναι μετά την παροχή χρημάτων για στέγαση και σίτιση εκτός καταυλισμών για τους πρόσφυγες να υπάρξει και συζήτηση για τον τρόπο παροχής υπηρεσιών υγείας μέσα από ειδικές κάρτες, ενώ ακόμα δεν έχει τεθεί σε διαβούλευση το ζήτημα της ασφαλιστικής τους κάλυψης παρότι οδηγούνται σταδιακά στην αγορά εργασίας, έστω και μέσω προγραμμάτων κοινωνικού χαρακτήρα.
Μάχη για τα κονδύλια
Την ίδια στιγμή, βάσει ευρωπαϊκών πηγών μας στην Ε.Ε. ορατός είναι ο κίνδυνος απώλειας έως και 20% των συνολικών ευρωπαϊκών πόρων που η Ελλάδα περιμένει για την αντιμετώπιση των αναγκών των προσφύγων που ήδη μένουν στη χώρα μας. Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό που θα χειροτερεύσει αυτόματα το ήδη υποβαθμισμένο επίπεδο διαμονής των προσφύγων στην Ελλάδα και θα ανατρέψει σειρά προγραμμάτων που βρίσκονται σε εξέλιξη με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνία μας.
Ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Μουζάλας ήδη παλεύει προς την κατεύθυνση να αποτρέψει μια τέτοια προοπτική, όμως λειτουργεί αρνητικά το δεδομένο της μη αξιοποίησης ήδη υπαρχόντων πόρων λόγω της ελληνικής ολιγορίας και γραφειοκρατίας.
Ενα άλλο αρνητικό δεδομένο είναι ότι σε αυτή την προσπάθεια η Ελλάδα δεν έχει μαζί της τους παραδοσιακούς συμμάχους της στην προσφυγική κρίση, τις χώρες δηλαδή του ευρωπαϊκού Νότου, οι οποίες διεκδικούν αυτά τα χρήματα από την πατρίδα μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε δε ότι η διακοπή των μεγάλων προσφυγικών ροών από την Τουρκία προς την Ελλάδα οδήγησε σε νέους δρόμους τους πρόσφυγες τόσο από τη Συρία όσο και από τη Λιβύη.
Ετσι, μπορεί ο δρόμος του Ανατολικού Αιγαίου να έχει κλείσει εν μέρει, όμως αυτός της Μεσογείου οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους στις νότιες ακτές της Ιταλίας και της Ισπανίας. Οπως αναφέρουν στο "ΘΕΜΑ" καλά ενημερωμένες πηγές, όλα θα κριθούν πλέον μέχρι τον Οκτώβριο, ωστόσο οι πιέσεις από τη Ρώμη και τη Μαδρίτη είναι τόσο ισχυρές που οι Βρυξέλλες δύσκολα θα αρνηθούν νέα βοήθεια προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση.
antinews

Η ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΟΣ.

Τι σημαίνει σήμερα να είσαι Έλληνας



Μαρία Μαντουβάλου - αν. καθηγήτρια φιλοσοφικής σχολής Παν/μιου Αθηνών.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Γιατί σκοτώνουν τον "τρομοκράτη"-μάρτυρα ενώ θα ήθελαν να του μιλήσουν και να μιλήσει; (video)



Από το "PRESS-GR" 
Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
http://nikosklitsikas.gr/

«Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...»
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Άμλετ
Υπάρχει στ' αλήθεια "τρομοκρατία" ή ένα...
σχέδιο μυστικών υπηρεσιών τουυπερεθνικού κεφαλαίου; (μέρος Β΄)

[Πρώτο μέρος: Ραβίνος της Βαρκελώνης: «Η Ευρώπη χάθηκε»!]

Το απλό ερώτημα που κάνει ο απλός πολίτης και θα έπρεπε να κάνει κι ο δόκιμος ρεπόρτερ, πόσω μάλλον ο δημοσιογράφος -αν δεν είναι σε συγκεκριμένα payrollrs- είναι το εξής: "Πως τρομοκράτες που μπορούν εύκολα να συλληφθούν και κατά συνέπεια να ανακριθούν ώστε να ανεβρεθούν οι εντολείς των αιματηρών δολοφονικών τους πράξεων, συστηματικά τους σκοτώνουν;"

Το είδαμε να επαναλαμβάνεται σε ΟΛΕΣ "τρομοκρατικές" επιθέσεις. Σ' εκείνη με την εκτέλεση του "τρομοκράτη" Amedy Coulibaly, στην επίθεση στο γαλλικό σατυρικό περιοδικό "Charlie Hebdo. Του "τρομοκράτη" της επίθεσης στο... Βερολίνο Anis Amri, που είχε την "ατυχία" να συναντήσει έναν Ιταλό αστυνομικό των μυστικών υπηρεσιών στο Μιλάνο...
Η επανάληψη της ίδιας θεατρικής παράστασης με τον πέμπτο "τρομοκράτη" της αιματηρής σφαγής στην Cambril (βίντεο και στην El Pais). Στον παραλιακό δρόμο της Cambrils ο "τρομοκράτης" σκοτώνεται ενώ έχει σηκωμένα ψηλά τα χέρια του και παραδίδεται.Κι εδώ ένας αστυνομικός των μυστικών υπηρεσιών τον πυροβολεί, ένας "ήρωας" για τα έγκυρα διεθνή ΜΜΕ όπως διαβάζουμε και στην Corriere della Sera. Άμεσα τα ΜΜΕ έχουν το πορτρέτο του "ήρωα" αστυνομικού που σκοτώνει τους "τρομοκράτες", ή τα στοιχεία τους μιας και όταν πηγαίνουν ως ισλαμιστές για να δολοφονήσουν, κρατάνε δαγκωμένη στο στόμα την ταυτότητά τους...



Η επιβεβαίωση στην Corriere della Sera...ένας άνδρας εκπαιδευμένος στη Λεγεώνα των Ξένων και σήμερα είναι η επίλεκτη στρατιωτική ομάδα της Ισπανίας είναι ο ήρωας αστυνομικός... Και να η φωτογραφία του... όπως ακριβώς του "ήρωα" αστυνομικού στο Μιλάνο... Η "δημοσιογραφία" έχει απογειωθεί!

Μια ακόμη "σύμπτωση"... Όλοι αυτοί οι "ισλαμιστές τρομοκράτες" περιγράφονται από τους γείτονές τους στα διαμερίσματα που ζούσαν ως απελπισμένοι, ναρκομανείς, μεθύστακες, άνεργοι, εξαθλιωμένοι, λούμπεν, υπόκοσμος...
Κι όλα φυσιολογικά, αλλά "ισλαμιστές" μεθύστακες... κάπου δεν δένει η κομπόστα.
Μέχρι τώρα κανένας "τρομοκράτης" δεν γλίτωσε το θάνατο και συνεπώς οι αρχές δεν μπορούν να έχουν στοιχεία  
Συνομωσιολογία; 
Τι συμβαίνει και δεν θέλουν να συλληφθεί κανένας τρομοκράτης;
Ενδιαφέρον αποκτάει και θα λέγαμε επίκαιρη εκείνη η αποκάλυψητου Bernard Squarcini, πρώην Διευθυντή (2008-2012) των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών: To Παρίσι αρνήθηκε να παραλάβει λίστα Γάλλων τρομοκρατών από τη Συρία!
Όπως και η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! Ο Βέλγος ΥΠΕΞ Didier Reynders... ήθελε να στηθεί μνημείο για τους ήρωες τζιχαντιστές που πήγαιναν στη Συρία!
Φυσικά να μην μας διαφεύγει πως στις δολοφονίες στην Ισπανία μίλησε ο Αρχιραβίνος της Βαρκελώνης (Ραβίνος της Βαρκελώνης: «Η Ευρώπη χάθηκε»!) και σε προηγούμενες: Αυτή είναι η πράκτορας της Μοσάντ, που τράβηξε και διέδωσε τα βίντεο των σφαγών σε Νίκαια, Παρίσι και Μόναχο...
Η μόνη ιδεολογικοπολιτική προσέγγιση αυτών των "τρομοκρατικών" επιθέσεων -μέχρι απόψε- συναντάται στον Θύμιο Παπανικολάου: "Κατασκευάζει ο διεθνής ιμπεριαλισμός ένα τρομοκρατικό δαίμονα και «μπαμπούλα», διαπράττει, μέσω αυτού, τα αιματηρά και φονικά του εγκλήματα και ΜΕΤΑ χρησιμοποιεί τον «δαίμονα» για να σπείρει τον τυφλό τρόμο, να θωρακίσει την καταρρέουσα εξουσία του, να ΥΠΟΤΑΞΕΙ τους λαούς και να προωθήσει τη νέα δουλεία σε όλον τον κόσμο..." (ολόκληρο το άρθρο στο περιοδικό"Ρεσάλτο").

Τα συμπεράσματα στον αναγνώστη... που μπορεί να διακρίνει πίσω από τις “συμπτώσεις”.
Ακολουθεί συνέχεια... 

ΠΗΓΗ και το βίντεο με το θάνατο του μοναδικού επιζήσαντα "τρομοκράτη" της αιματηρής σφαγής στην Cambrils:

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Η ζωή του αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Η ζωή του αγίου Κοσμά του Αιτωλού
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣΟ Κοσμάς ο Αιτωλός, μοναχός, υπήρξε διδάσκαλος και φωτιστής του Γένους, εθνομάρτυρας και άγιος της Εκκλησίας. Καμιά προσωπικότητα των χρόνων της δουλείας δεν έχει απασχολήσει τόσο πολύ την επιστήμη, τη λογοτεχνία και τη θεολογία, όσο ο Πατροκοσμάς, όπως επικράτησε να ονομάζεται από τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Ανήκει στις φωτισμένες μορφές, που προετοίμασαν το Γένος για την παλιγγενεσία του. Η εμφάνιση του συνέπεσε με μια κρισιμότατη περίοδο της ιστορίας του δούλου Γένους. Τον 18ο αιώνα συντελείται η ανασυγκρότηση του ελληνισμού σε όλους τους τομείς. Μέσα στο προστατευτικό πλαίσιο της εθναρχούσας Εκκλησίας διατήρησε την ακεραιότητα του και μπόρεσε να επιβιώσει στους ιδιαίτερα δύσκολους 16ο και 17ο αιώνες.

Βιογραφικά
Γεννήθηκε το 1714 στο Μέγα Δένδρο (κατ” άλλους στον Ταξιάρχη), της επαρχίας Αποκούρου της Αιτωλίας. Το Μέγα Δένδρο δέχεται ως τόπο καταγωγής του ο πρώτος βιογράφος και σύγχρονος του Νικόδημος ο Αγιορείτης. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο ιεροδιδασκαλείο του Λύτσικα στη Σιγδίτσα της Παρνασσίδος και στη μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγγιανά των Αγράφων. Δίδαξε ως «υποδιδάσκαλος» στη Λομποτινά Ναυπακτίας και σε άλλα χωριά. Επιθυμώντας να λά6ει μιαν ανώτερη παιδεία πήγε στην Αθωνιάδα Σχολή (μονή Βατοπεδίου) γύρω στο 1750, όπου είχε δασκάλους τον Παν. Παλαμά, τον Ευγένιο Βούλγαρη και τον Νικ. Τζαρτζούλη. Στο Άγιο Όρος επιδόθηκε στην άσκηση και τη μελέτη της Αγίας Γραφής και των εκκλησιαστικών Πατέρων. «Μελετώντας το άγιον και ιερόν Εύαγγέλιον -έλεγε στο κήρυγμα του-εύρον μέσα πολλά και διάφορα νοήματα, τα οποία είναι όλα μαργαριτάρια, διαμάντια, θησαυρός, πλούτος, χαρά, ευφροσύνη, ζωή αιώνιος». Μολονότι το περιεχόμενο της παιδείας του δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια, από το κήρυγμα του συνάγεται ότι είχε μια βαθιά εκκλησιαστική γνώση και μια επαρκή γενικότερη «θύραθεν» παιδεία. Γνώριζε καλά Ελληνικά, έμαθε ξένες γλώσσες («Εβραϊκά, Τουρκικά, Φράγκικα») και δείχνει κάποια άνεση στη χρήση και της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Άλλωστε, και μετά τη φοίτηση του στην Αθωνιάδα, ως μοναχός μπορούσε να συνεχίσει την κατάρτιση του «κατ” ιδίαν» («… έφθειρα την ζωήν μου είς την σπουδήν σαράντα πενήντα χρόνους… τα βάθη της σοφίας ήρεύνησα» -θα ομολογήσει). Το 1759 έγινε μοναχός στη μονή Φιλόθεου. Τότε άλλαξε το κοσμικό του όνομα Κώνστας με το μοναχικό Κοσμάς.
Στον χώρο της μετανοίας του φλεγόταν από τον πόθο να βοηθήσει το υπόδουλο Γένος, συμβάλλοντας στον κατά Θεόν φωτισμό του. «Άκούοντας και εγώ, αδελφοί μου -θα πει αργότερα-τούτον τον γλυκύτατον λόγον, όπου λέγει ο Χριστός μας, να φροντίζωμεν και δια τους αδελφούς μας, μ” έτρωγεν εκείνος ο λόγος μέσα είς την καρδίαν τόσους χρόνους, ωσάν το σκουλήκι, όπου τρώγει το ξύλον… Όθεν άφησα την Ιδικήν μου προκοπήν, το ιδικόν μου καλόν, και εβγήκα να περιπατώ από τόπον είς τόπον και διδάσκω τους αδελφούς μου». Και αλλού θα συμπληρώσει: «Επειδή το Γένος μας έπεσεν εις αμάθειαν, είπα: Ας χάση ο Χριστός εμένα, ένα πρόβατον, και ας κερδίση τα άλλα. Ίσως η ευσπλαγχνία του Θεού και η ευχή σας σώση και εμένα». Στα τέλη του 1760, πιθανότατα, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και έλαβε άδεια και ευλογία του οικουμενικού πατριάρχη Σωφρονίου Β”, για να αρχίσει το ιεραποστολικό του έργο, το οποίο συνέχισε για μια περίπου εικοσαετία και το επισφράγισε με το μαρτύριο του.
Ο Κοσμάς πραγματοποίησε τέσσερεις ή κατ” άλλους τρεις περιοδείες, σε όλο τον ελλαδικό χώρο. Οι πορείες του δεν μπορούν να οριστούν με ακρίβεια. Διάφορες «ενθυμήσεις» εκκλησιαστικών βιβλίων, τοπικές παραδόσεις και οι επιστολές του βεβαιώνουν ότι περιόδευσε τα μέρη της Κωνσταντινούπολης, τη Θράκη, το Άγιο Όρος, τη Στερεά Ελλάδα, την Αχαΐα, τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία, την Ήπειρο, τα νησιά του Αιγαίου και Ιονίου, τμήμα της Σερβίας και τη Βόρειο Ήπειρο, όπου υπήρχε ελληνικό στοιχείο. Κήρυττε σε πόλεις και χωριά, σε ορεινές και απομονωμένες περιοχές, αψηφώντας μόχθο και κινδύνους. Παρά την ηπιότητα και πατρικότητα του κηρύγματος του, που έβρισκε μεγάλη λαϊκή ανταπόκριση, δεν έλειψαν οι αντιδράσεις. Τους πλουσίους και κάθε είδους δυνατούς προκαλούσε ο λόγος του να δώσουν «το άδικον οπίσω»· πολλούς από τους κοτζαμπάσηδες ο λόγος του για δικαιοσύνη- τους Ενετούς και το επτανησιακό αρχοντολόι η ρωμαίικη παράδοση, που αυτός εκπροσωπούσε· και τέλος τους Εβραίους η μεταφορά, με ενέργειες του, του παζαριού από την Κυριακή στο Σάββατο και οι λαϊκές αντιεβραϊκές παραδόσεις, που χρησιμοποιούσε. Η επιβουλή των Εβραίων εναντίον του έγινε ο μεγαλύτερος κίνδυνος του: «Να τον παρακαλέσετε (τον Χριστό) -έλεγε-να με φυλάγη από τις παγίδες του Διαβόλου και μάλιστα των Εβραίων, όπου εξοδιάζουν χιλιάδες πουγγιά δια να με θανατώσουν». Στις 2 Μαρτίου 1779 έγραφε στον λόγιο αδελφό του Χρύσανθο: «Δέκα χιλιάδες Χριστιανοί με άγαπώσι και ένας με μισεί. Χίλιοι Τούρκοι με άγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χιλιάδες Εβραίοι θέλουν τον θάνατον μου και ένας όχι». Οι Εβραίοι τον συκοφάντησαν ότι δήθεν ήταν όργανο της Ρωσίας και υποκινούσε επανάσταση. Ενώ κήρυσσε στο χωριό Κολικόντασι του Βερατίου, συνελήφθη με εντολή του Κουρτ πασά, στις 23 Αυγούστου 1779, και την επομένη κρεμάστηκε από δέντρο στις όχθες του ποταμού Άψος, χωρίς καμιά δίκη και καταδικαστική απόφαση. Το σώμα του γυμνώθηκε και ρίχτηκε οτον ποταμό, απ” όπου το ανέσυρε ύστερα από τρεις μέρες ο εφημέριος του χωριού και το έθαψε στον ναό του.
Η δράση
Ο Κοσμάς επέλεξε τον αποστολικό τρόπο δράσης, υπακούοντας σε εντολές και ευρύτερο σχέδιο του οικουμενικού πατριαρχείου. Η έναρξη ιεραποστολικής δράσης σχεδόν ταυτόχρονα με τον Κοσμά και από τον λόγιο ιεροκήρυκα του πατριαρχείου Δωρόθεο Βουλησμά ενισχύει αυτή την εκδοχή. Οι περιοδείες του Πατροκοσμά αποσκοπούσαν στην ενίσχυση της λαϊκής ενότητας μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση, που ήταν και εθνική. Πρωταρχικός στόχος του ήταν η ανάσχεση των εξισλαμισμών, που είχαν πυκνωθεί τον 18ο αιώνα. Το κήρυγμα του Πατροκοσμά μπόρεσε να βρει απήχηση και συνεπώς να έχει και διάρκεια, γιατί ο Κοσμάς μπορούσε να μιλεί με τρόπο κατανοητό στον λαό, αντίθετα με άλλους λογίους ιεροκήρυκες της εποχής του. Ο λόγος του φανερώνει το λαϊκό φρόνημα του. Χρησιμοποίησε τον γλωσσικό κώδικα επικοινωνίας των λαϊκών στρωμάτων, για να μπορεί να βρει απήχηση ο λόγος του. Διάνθιζε το κήρυγμα του με ελεύθερη απόδοση αγιογραφικών και πατερικών χωρίων, με τα οποία ο λαός ήταν εξοικειωμένος στη λειτουργική ζωή του. Ο «δημοτικισμός» όμως του Πατροκοσμά δεν ήταν τεχνητός, αλλά φυσικός και αβίαστος. Δεν επεδίωκε, άλλωστε, τον εντυπωσιασμό του λαού, αλλά την πνευματική προκοπή του. Στην απλουστευμένη μορφή του λόγου του σώζεται ατόφιος ο ελληνικός γλωσσικός πλούτος, μέσα σε μια φυσική και ανεπιτήδευτη ρητορικότητα, που παρουσιάζει σε πολλά σημεία σπάνια λογοτεχνική δύναμη. Ο Πατροκοσμάς δεν κατέχεται από κάποιο γλωσσικό μονισμό. Γνωρίζει την ελληνική γλώσσα σ” όλη τη διαχρονία της. Γι” αυτό χρησιμοποιεί με άνεση διάφορες γλωσσικές μορφές, ανάλογα με τις περιστάσεις. Αρκεί να παραβάλει κανείς τη γλώσσα του κηρύγματος του με εκείνη της αλληλογραφίας του.
Η αγάπη του Κοσμά για τον λαό φανερώνεται συχνά στο κήρυγμα του. «Χρέος έχουν εκείνοι, όπου σπουδάζουν -σημειώνει-να μη τρέχουν εις αρχοντικά και αυλάς μεγάλων και να ματαιώνωσι (να χαραμίζουν) τη σπουδή τους, δια να αποκτήσουν πλούτον και αξίωμα, αλλά να διδάσκωσι μάλιστα τον κοινόν λαόν, όπου ζώσι με πολλήν απαιδευσίαν και βαρβαρότητα». Πρότυπα του σε αυτό το πλησίασμα του λαού, που επιχείρησε, είχε ασφαλώς τον Φραγκίσκο Σκούφο (1644-1697), τον Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) και τον Βικέντιο Δαμοδό (1700-1752). Την ίδια δε παράδοση θα ακολουθήσει και ο νεώτερος του Κοσμά Νικηφόρος Θεοτόκης (1730-1800).
Το κήρυγμα του Πατροκοσμά και η διδασκαλία του αποτυπώθηκαν στις περίφημες Διδαχές του, ο οποίες δείχνουν την πατερικότητα και παραδοσιακότητά τους. Στον λιτό και ανεπιτήδευτο λόγο του ανακεφαλαιώνεται όλη η πατερική παράδοση. Το φιλολογικό πρόβλημα των Διδαχών εξέτασε εκτεταμένα ο Ι. Μενούνος στη διατριβή του. Ο λόγος του Πατροκοσμά δεν έχει μεγάλη ποικιλία. Είναι μια βασική διδασκαλία, που ο «σκελετός» της παρέμενε βασικά ο ίδιος, με ανάλογες προσαρμογές κατά τις περιστάσεις. Το θεολογικό του σχήμα είναι: δημιουργία από τον Θεό -πτώση- σωτηρία εν Χριστώ -μέθοδος οικειώσεως της εν Χριστώ σωτηρίας (λυτρωτικά μέσα της Εκκλησίας: άσκηση -μυστήρια). Ο Ι. Μενούνος διακρίνει πέντε τύπους Διδαχών (συνολικά 26 κείμενα) του Κοσμά, των τελευταίων ετών της δράσης του. Κανένα αυτόγραφο του δεν σώζεται. Τα κηρύγματα του καταγράφονταν από ακροατές του.
Ο Κοσμάς ακολουθούσε συγκεκριμένη πορεία στο κήρυγμα του. Σε κάθε τόπο έκανε μια πρώτη ομιλία το βράδυ, γιατί η μετακίνηση του γινόταν στη διάρκεια της ημέρας. Το πρωί έκανε μια δεύτερη ομιλία. Στην πρώτη μιλούσε για τη δημιουργία και την πτώση, στη δεύτερη για τη σωτηρία. Το δεύτερο βράδυ έκανε τρίτη ομιλία με θέμα την ανάσταση και την εξάπλωση της πίστης, μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.
Η ευρύτερη θεματική των ομιλιών του είχε στόχο την ανταπόκριση στις άμεσες ανάγκες και στους προβληματισμούς του Γένους. Θα μπορούσαν να διακριθούν εδώ τρεις άξονες:
α) Η ορθόδοξη πίστη και παράδοση
Απέβλεπε στην αναζωπύρηση του πατερικού φρονήματος, για την επανεύρεση των υπαρκτικών θεμελίων του Γένους. ΓΓ αυτό έκανε συνεχώς έκκληση στην ορθόδοξη συνείδηση του λαού: «Έμαθα -έλεγε-πώς με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου και Θεού δεν είσθενε Έλληνες (δηλ. ειδωλολάτρες), δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί άθεοι, αλλ” είσθενε ευσεβείς ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύετε και είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας…». Η δική του (δια)φωτιστική προσπάθεια διαφοροποιούνταν ριζικά από εκείνη των δυτικόφρονων Διαφωτιστών της εποχής και επεδίωκε να προφυλάξει τον λαό από τη σύγχυση των διαφόρων προπαγανδών, που άρδευαν κατακλυσμικά τη συνείδηση του: «Όλες οι πίστες -ήταν το κήρυγμα του Πατροκοσμά-είναι ψεύτικες, κάλπικες, όλες του Διαβόλου. Τούτο εκατάλαβα αληθινόν, θείον, ούράνιον, σωστόν, τέλειον και δια λόγου μου και δια λόγου σας, πως μόνη η πίστις των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών είναι καλή και αγία…». Το κήρυγμα του, τριαδοκεντρικό οπωσδήποτε, εστιάζεται συχνά στο πρόσωπο του Χριστού, αφού το «κινδυνευόμενον και προκείμενον» ήταν η χριστιανική (ορθόδοξη) υπόσταση του Έθνους. Ο Χριστός είναι για τον Κοσμά «ό γλυκύτατος αύθέντης και δεσπότης». Χρυσοστομικές εξάρσεις στον λόγο του είναι συχνές: «Άνίσως, αδελφοί μου, και ήταν δυνατόν να ανεβώ εις τον ούρανόν, να φωνάξω μίαν φωνήν μεγάλην, να κηρύξω εις δλον τον κόσμον πώς μόνος ό Χριστός μου είναι Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός αληθινός και ζωή των απάντων, ήθελα να το κάμω».
Το κήρυγμα του δεν ήταν άχρωμη ηθικολογία, αλλά θεολογία, πατερικό στην ουσία του και δογματικό παρά την απλότητα του. Προέβαλλε το ορθοδοξοπατερικό ήθος μέσα από τον ρεαλισμό της εν Χριστώ σωτηρίας. Ζητούσε καθαρότητα της καρδιάς, για να μπορεί να βλαστήσει ο Θείος σπόρος (πρβλ. Λουκ, η” 5 κ.εξ.) και μετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας. Γι” αυτό έστηνε έναν ξύλινο σταυρό (πολλοί από αυτούς έχουν σωθεί) και δίδασκε στη σκιά του, καλώντας τον λαό στα μυστήρια (ευχέλαιο, εξομολόγηση, Θεία Ευχαριστία). Από την ορθόδοξη παράδοση προχωρούσε στο ορθόδοξο ήθος, προβάλλοντας την τριάδα των αρετών: ταπείνωση, συγχωρητικότητα, αγάπη, ως θεμέλιο της εκκλησιαστικής κοινωνικότητας. Ζητούσε από τον Θεό να «φύτευση και να ρίζωση εις την καρδίαν (των ακροατών του) την εϊρήνην, την άγάπην, την όμόνοιαν, την πραότητα, την θερμήν πίστιν, την όρθήν έξομολόγησιν». Οικοδομούσε, έτσι, τον σύνδεσμο ατομικότητας και κοινωνικότητας μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα.
β) Η γνήσια παιδεία
Ο Πατροκοσμάς υπήρξε απόστολος όχι μόνο της Ορθόδοξης πίστης, αλλά και της ελληνικής παιδείας. Σ” αυτό το σημείο δεν έλειψαν οι αντιφατικές κρίσεις και ιδεολογικές ακόμη χρήσεις των λόγων του. Την παιδεία συνδύαζε με τον φωτισμό του ανθρώπου και γι” αυτό θεωρούσε αμάρτημα την αδιαφορία απέναντι της: «Άμαρτάνετε πολύ να τα αφήνετε (=τα παιδιά) αγράμματα και τυφλά, και μη μόνον φροντίζετε να τους αφήσετε πλούτη καί υποστατικά, και μετά τον θάνατο σας να τα τρων και να τα πίνουν και να σας όπισολογοϋν (κατηγορούν; δυσφημούν;). Καλύτερα να τα αφήσετε φτωχά και γραμματισμένα, παρά πλούσια και αγράμματα». Η παιδεία όμως, που αυτός συνιστά, είναι η παιδεία του Γένους, ελληνική. Δεν τον κινεί κάποιος εθνικιστικός σωβινισμός στο αίτημα αυτό, αλλά η ιστορία του Γένους. Μιλεί για την παιδεία των Πατέρων, η οποία ως γνήσια ζήτηση της αλήθειας (φιλοσοφία) ανοίγει τον δρόμο προς το Ευαγγέλιο, τον λόγο της σωτηρίας. «Ή Εκκλησία μας -λέγει-είναι εις την έλληνικήν. Και αν δεν σπουδάσης τα Ελληνικά, δεν ημπορείς να καταλάβης εκείνα πού ομολογεί η Εκκλησία μας». Για να περιορίσει και να εξαφανίσει από τους Έλληνες τη χρήση του βλάχικου ή αρβανίτικου γλωσσικού ιδιώματος, θα φθάσει σε σημείο να δηλώσει: «Όποιος χριστιανός, άνδρας ή γυναίκα, υπόσχεται μέσα είς το σπίτι του να μη κουβεντιάζη Αρβανίτικα, ας σηκωθή επάνω να μου είπη και να πάρω όλα του τα αμαρτήματα εις τον λαιμόν μου από τον καιρόν όπου εγεννήθηκε, έως τώρα, και να βάλω όλους τους χριστιανούς να τον συγχωρέσουν…».
Η παιδεία που διέδιδε ο Πατροκοσμάς απέβλεπε στην αναγέννηση του Έθνους. Όπως έγραφε στους Παργίους, το ελληνικό σχολείο που θα ίδρυαν, έπρεπε να συντελέσει «εις την διαφύλαξιν της πίστεως και ελευθερίαν της πατρίδος». Ήταν μια παιδεία που ανταποκρινόταν στις άμεσες ανάγκες του δούλου Γένους και διαφοροποιούνταν ριζικά από εκείνη των δυτικοπλήκτων και τα «άθεα γράμματα» μερικών Διαφωτιστών. Το αυθεντικό πατερικό φρόνημα του αποτυπώνουν τα λόγια του: «Αι πολλαί Εκκλησίαι ούτε διατηρούν, ούτε ενισχύουν την πίστιν μας, όσον και όπως πρέπει, εάν οι εις Θεόν πιστεύοντες δεν είναι φωτισμένοι υπό των παλαιών και νέων Γραφών. Η πίστις μας δεν εστερεώθη από αμαθείς Αγίους, αλλά από σοφούς και πεπαιδευμένους, οίτινες και τας αγίας Γραφάς ακριβώς μας εξήγησαν και δια θεοπνεύστων λόγων αρκούντως μας εφώτισαν…». Πάνω σε παρόμοιες θέσεις του Πατροκοσμά, φαίνεται, στηρίχθηκε η άποψη ότι γκρέμισε στη Χειμάρρα εκκλησίες, για να γίνουν σχολεία. Δεν είναι όμως απίθανο, ερειπωμένες και εγκαταλελειμμένες εκκλησίες να όριζε να τις μετατρέψουν σε σχολεία. Το σχολείο όμως του Κοσμά ήταν προέκταση της Εκκλησίας: «Από το σχολείο μανθάνομεν, το κατά δύναμιν, τί είναι Θεός, τί είναι ή Αγία Τριάς, τί είναι άγγελοι, τί είναι αρχάγγελοι, τί είναι δαίμονες, τί είναι παράδεισος, τί είναι κόλασις, τί είναι αμαρτία, αρετή. Από το σχολείον μανθάνομεν τι είναι Αγία Κοινωνία, τι είναι Βάπτισμα, τι είναι το άγιον Εύχέλαιον, ο τίμιος γάμος, τι είναι ψυχή, τι είναι κορμί, τα πάντα από το σχολείον τα μανθάνομεν». Έβλεπε, συνεπώς, το σχολείο ως ναό της αληθινής γνώσης και θεοκεντρικής παιδείας. Ο διαφωτισμός του Πατροκοσμά ήταν ορθοδοξοκεντρικός. Το παιδευτικό του πρότυπο ήταν ο Θεάνθρωπος, όχι ο κατά κόσμον σοφός, αλλ” ο θεούμενος. Πλήρης η ταύτιση του με τους συγχρόνους του Κολυβάδες. Ως φωτιστής του Γένους δεν μπορεί να τοποθετηθεί δίπλα στους δυτικόφρονες, αλλά δίπλα στον Βούλγαρι και τον Νικόδημο τον Αγιορείτη. Ο ζήλος του για την παιδεία των ομοεθνών του φαίνεται από τα ίδια τα έργα του. Στον αδελφό του Χρύσανθο έγραφε (1779) ότι ίδρυσε 10 ελληνικά σχολεία και 200 για τα κοινά γράμματα (δημοτικά), στις 30 επαρχίες που είχε επισκεφθεί.
γ) Ορθόδοξη κοινωνικότητα
Ο Πατροκοσμάς απέβλεπε με το κήρυγμα του να σώσει και τα υπαρκτικά θεμέλια του Γένους στις διαστάσεις της ρωμαίικης κοινωνικότητας. Αποσκοπούσε όχι μόνο στην αναγέννηση του ανθρώπινου προσώπου, αλλά και σύνολης της κοινωνίας. Την κοινωνικότητα έβλεπε ως οριζόντια θρησκευτικότητα. Κήρυττε ισότητα και αδελφότητα όλων των ανθρώπων («από ένα άνδρα και μίαν γυναίκα εγεννήθημεν και όλοι είμεθα αδελφοί»). Δεν παρέλειπε όμως να συμπληρώνει: «Όλοι είμεθα αδελφοί, μόνον η πίστις μας χωρίζει», δείχνοντας την πατερική και εδώ θεμελίωση του. Η υπερφυλετική παναδελφοσύνη των ανθρώπων απέρρεε από τη ρωμαίικη οικουμενικότητα του φρονήματος του, που θεμελιωνόταν όχι στο όμαιμο, αλλά στο ομόπιστο, στο ομόδοξο. Παράλληλα όμως κήρυττε την ισότητα ανδρών και γυναικών και την ιερότητα του γάμου, μέσα όμως στη λειτουργική ιδιαιτερότητα των φύλων και της αποστολής τους στο κοινωνικό σώμα (ήθελε τον άνδρα «ωσάν βασιλέα» στην οικογένεια και την γυναίκα «ωσάν βεζίρη»). Συνιστούσε την πρακτική δικαιοσύνη, την αποφυγή «της αρπαγής και αδικίας» και να δίνεται «το άδικον οπίσω», σ” όποιον και αν είχε γίνει η αδικία («… όσοι αδικήσατε Χριστιανούς, ή Εβραίους, ή Τούρκους»).
Ιδιαίτερα εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ο Πατροκοσμάς έδειχνε σημαντικό ενδιαφέρον για τη συλλογική -κοινωνική συμπεριφορά και οργάνωση, για κοινή-κοινοτική ύπαρξη και σύμπραξη: «Άμή τί είναι ή πλερωμή μου; Να καθίστετε από πέντε-δέκα να συνομιλήσετε αυτά τα θεϊα νοήματα, να τα βάλετε μέσα είς την καρδίαν σας, δια να σας προξενήσουν την ζωήν την αίώνιον». Σε κάθε τόπο, που επισκεπτόταν, συνιστούσε στη συσσωμάτωση σε αδελφότητα, για τη συλλογική δραστηριοποίηση της κοινωνικής ομάδας, στα όρια όμως μιας κοινής και εθνωφελούς στοχοθεσίας. Όριζε εκλογή των υπευθύνων με βάση δημοκρατική («με τη γνώμη όλων των χριστιανών»). Σύμφωνα με μαρτυρία του προβλεπτή της Λευκάδας, που είχε πάρει από τον κατάσκοπο του αγίου, άρχοντα Μαμωνά, ο Πατροκοσμάς απέτρεπε τους κατοίκους της Πρέβεζας να εκκλησιάζονται στις ενορίες εκείνες που δεν είχαν συσσωματωθεί σε αδελφότητα. Είναι φανερό ότι το κοινοβιακό πρότυπο του Αγιορείτη μοναχού Πατροκοσμά μεταφυτευόταν στις κοσμικές ενορίες και κοινότητες.
Την κοινωνική ενότητα στήριζε στον αλληλοσεβασμό «αρχόντων και αρχομένων». Προέτρεπε τους πιστούς να τιμούν τους ιερείς παραπάνω από τους βασιλείς και τους αγγέλους, αλλά και τους προεστούς και τους γεροντότερους, χωρίς «να καταφρονούν κανένα… ότι ο Θεός όμοια μας έχει όλους». Τις ρωμαίικες-ορθόδοξες ρίζες της κοινωνικής του θεωρίας αποκαλύπτει η θέση του για τους προεστούς: «Ό,τι χρεία τύχη της χώρας, τους προεστούς γυρεύουν και σεις κοιμάσθε ξέγνοιαστοι…». Στη συνάφεια αυτή έχει σημασία η τοποθέτηση του Πατροκοσμά απέναντι στον κατακτητή. Συνιστά στον λαό νομιμοφροσύνη, αλλ” όχι δουλικότητα: «Περιπατώ -γράφει σε κάποιον κατή-και διδάσκω τους Χριστιανούς να φυλάγουσι τας εντολάς του Θεού και να πείθωνται (υπακούουν) εις τας κατά Θεόν βασιλικάς προσταγάς» (Πράξ. ε” 29). Συνιστούσε υπακοή σε όσα «δεν αντιστέκονται στο Ευαγγέλιο».
Στη θέση του απέναντι στους Τούρκους μένει πιστός στη χαραγμένη ήδη από τον πατριάρχη Γεννάδιο Β” τον Σχολάριο τακτική. Βραχυπρόθεσμη συνεργασία και κατευνασμός του «θηρίου» και πρόκριση του Τούρκου, ως λιγότερο επικίνδυνου για την «ψυχή», από τον Φράγκο: «Και διατί δεν έφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον μέσαθε από την Κόκκινην Μηλιά και του το έχάρισεν; Ήξερεν ο Θεός, πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν, και ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα (χρήματα) δώσ” του καί καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι…». Έδινε έτσι μιαν απάντηση στους δυτικόφρονες ενωτικούς. Δεν δίσταζε όμως, όταν έπρεπε, να αποκαλύπτει τους εχθρούς της πίστεως και του Γένους: «Ό αντίχριστος ο ένας είναι ο Πάπας και ο έτερος είναι αυτός, που είναι εις το κεφάλι μας. Χωρίς να είπω το όνομα του, το καταλαβαίνετε…».
Ο οραματισμός
Η μεγαλόπνοη δράση του Πατροκοσμά δέχθηκε πολλές ερμηνείες, αναζητήθηκαν διάφορες σκοπιμότητες και επισημάνθηκαν ανάλογοι στόχοι. Θεωρήθηκε «εθνικιστής», «κοινωνικός επαναστάτης», «δημοτικιστής» κ.ά. Οι τοποθετήσεις όμως αυτές μάλλον τον αδικούν, διότι είναι ευδιάκριτη η πατερικότητά του. Ο άγιος Κοσμάς ανήκε ολόκληρος στην ορθόδοξη πατερική παράδοση, είχε ευρύ πατερικό πνεύμα και οι στόχοι και τα μέσα του καθορίζονταν από τη ζωή και πράξη της Εκκλησίας. Απέβλεπε στον αναβαπτισμό του Έθνους στην πατερική παράδοση, όπως αυτή σώζεται στην πραγματικότητα της Εκκλησίας. Οραματιζόταν μια ελληνική κοινωνία «κατοικία του Θεού, κατοικία των αγγέλων». Τίποτε λιγότερο, δηλαδή, ή περισσότερο από ό,τι ο ιερός Χρυσόστομος, όταν έλεγε: «γήν ούρανόν ποιήσωμεν». Το κήρυγμα του, προϋποθέτοντας την ακαταστασία των καιρών, οδηγούσε σε μια χριστοκεντρική κοινωνία, σε μια αταξική αδελφοποιία, μέσα στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη: «Να ζήσουν (οι άνθρωποι) -έλεγε-και εδώ καλά, ειρηνικά και αγαπημένα, και μετά να πηγαίνουν εις τον παράδεισον να χαίρωνται πάντοτε». Έξω από κάθε ουτοπία, κινούνταν στον πνευματοκρατικό ρεαλισμό της Ορθοδοξίας, στα όρια του -υπαρκτού Χριστιανισμού», όπως σώζεται στη μοναστική αδελφότητα-ενορία. Αδιανόητη ήταν γι” αυτόν μια Ελλάδα χωρίς Χριστό, χωρίς Ορθοδοξία. Η φιλοπατρία του διεπόταν από τη διπολικότητα πρόσκαιρου – αιωνίου, με έμφαση βέβαια στο δεύτερο:
α) «Ή πατρίδα μου η ψεύτικη, η γήινη και ματαία, είναι από του Αγίου Άρτης και από την έπαρχίαν Άπόκουρον». Αλλά συμπλήρωνε:
β) «Ήμεϊς, Χριστιανοί μου, δεν έχομεν εδώ πατρίδα (Εβρ. ιγ” 14). Δια τούτο και ό Θεός μας έβαλε τον νουν εις το επάνω μέρος, δια να στοχαζώμασθε πάντοτε την ούράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας».
Μέσα σ” αυτό το πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί και η εθνική του προσδοκία, η οποία δεν πρέπει να χωριστεί από τη ρωμαίικη οικουμενικότητα, που, όπως στους Κολυβάδες, σωζόταν και στον Πατροκοσμά. Μιλούσε για το ρωμαίικο («αυτό μια μέρα θα γίνη ρωμαίικο»). Η ανάσταση του Γένους προσανατολιζόταν στην Πόλη και την Ελληνορθόδοξη αυτοκρατορία της Ρωμανίας. Αυτή την αποκατάσταση του Γένους υπαινίσσονταν και οι σπουδαίες προφητείες του. Με υπονοούμενα και συμβολικές φράσεις, εξάλλου, προσπαθούσε να εμπνεύσει στις ψυχές των υποδούλων τον πόθο της παλιγγενεσίας και να συντηρήσει την ελπίδα για την έλευση του «ποθούμενου». Και ως μόνο μέσο γι” αυτή την ενδυνάμωση της συλλογικής συνείδησης θεωρούσε την εμμονή στην πίστη: «Το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν· τα πράγματα σας ας τα πάρουν, μη σας μέλλει. Δώσατε τα. Δεν είναι δικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέση δεν ημπορεί να σας τα πάρη, εκτός και τα δώσετε με το θέλημα σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάττετε, να μη τα χάσετε». Μετά τις αποτυχίες των ρωσοτουρκικών συγκρούσεων (1774 κ.ε.) πρέπει να συνειδητοποίησε ο Κοσμάς την ανάγκη της εσωτερικής σποράς μέσα στη λαϊκή ψυχή, ώστε να βρει μόνη της τον δρόμο της ελευθερίας, με την αναζωπύρηση της αυτοσυνειδησίας της.
Η απήχηση
Το κήρυγμα του Πατροκοσμά είχε τεράστια απήχηση στον λαό. Σε κάθε τόπο, που επισκεπτόταν, προκαλούσε σεισμό στις συνειδήσεις, συνοδευόμενο από μετάνοια. Εχθροί συμφιλιώνονταν, κλέπτες επέστρεφαν τα κλοπιμαία, ληστές μεταβάλλονταν, πλούσιες γυναίκες πρόσφεραν τα χρυσάφια τους για έργα φιλανθρωπίας κ.λπ. Κατά τον βιογράφο του Νικόδημο μοίρασε συνολικά «υπέρ τα πεντακόσιας χιλιάδας σταυρούδια». Τις ομιλίες του παρακολουθούσαν χιλιάδες (τουλάχιστον 6.000 ήταν οι ακροατές του στο χωριό Μαύρο Μανδήλι κοντά στην Πρέβεζα κατά τον κατάσκοπο του Μαμωνά). Ακόμη και σήμερα όλη η βορειοδυτική Ελλάδα διατηρεί τη μνήμη της παρουσίας του. Σε πολλά μέρη της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, των Αγράφων και της Στερεάς άρχιζε η επανάσταση με το δίστιχο: «Βοήθα μας, άγιε Γιώργη, και συ άγιε Κοσμά / να πάρουμε την Πόλη και την Αγιά-Σοφιά». Ιδιαίτερη εκτίμηση έτρεφε για τον άγιο ο διαβόητος Αλή πασάς των Ιωαννίνων, του οποίου το μέλλον είχε προφητεύσει ο Κοσμάς. Γι” αυτό και ανήγειρε μεγαλοπρεπή ναό στον τόπο της ταφής του αγίου. Διέταξε ακόμη να κατασκευάσουν αργυρά θήκη για την κάρα του, την οποία πολλές φορές έφερε στα Γιάννινα, για να την προσκυνήσει. Όταν κάποιοι τον χλεύασαν για την πράξη του αυτή, απάντησε με οργή: «Φέρετε μου ένα μουσουλμάνο σαν κι αυτόν τον Χριστιανό και να του φιλήσω και τα πόδια».
Ο Πατροκοσμάς είχε και το χάρισμα της θαυματουργίας, ευρύτατα γνωστό στον λαό, που είχε, έτσι, τη βεβαίωση του αγιοπνευματικού φωτισμού του. Δείγματα της αγιότητας του ήταν και οι προφητείες του, πολλές από τις οποίες βρήκαν την πραγμάτωση τους. Έλεγε λ.χ. «το ποθούμενο θα γίνη στην τρίτη γενεά. Θα τδ δουν τα εγγόνια σας». Πράγματι, η γενεά του 1821 ήταν η τρίτη από την εποχή του Κοσμά. «Πότε θαρθή το ποθούμενο;» -τον ρώτησαν στα Τσαραπλανά της Ηπείρου. «Όταν ενωθούν αυτά», απάντησε, δείχνοντας δύο μικρά δένδρα, τα οποία πράγματι μεγάλωσαν και ενώθηκαν το 1912. Ο λαός τον τιμούσε γι” αυτό ως άγιο ήδη πριν από το μαρτύριο του, μετά το οποίο του αποδίδονταν τιμές μάρτυρα της πίστεως. Αυτή την πράξη έλαβε υπ” όψιν το οικουμενικό πατριαρχείο, το οποίο με πράξη του τον κατέταξε μεταξύ των αγίων της Εκκλησίας, στις 20 Απριλίου 1961, υπογραμμίζοντας, ότι «άπασαν την πατρώαν γήν διέδραμε, κηρύττων ιεραποστολικώς τον λόγον του θεού, σχολεία πολλαχοϋ ιδρύων, ασθενούντας θεραπεύων, την άγίαν αυτού έκκλησίαν κρατύνων, τύπον δ” εαυτόν ταπεινώσεως, αύταπαρνήσεως, αρετής και εγκράτειας άναδείξας, έως ου και τον μαρτυρικόν ύπέμεινε θάνατον». Η μνήμη του τιμάται στις 24 Αυγούστου, μέρα του μαρτυρίου του.
Ο άγιος Κοσμάς ονομάστηκε «ο μεγαλύτερος μετά την άλωση Έλληνας» και πατέρας του νεοελληνικού Έθνους. Ίσως θα πρέπει να προστεθεί ότι υπήρξε πρότυπο νεοελληνικού ήθους και αναστηλωτής του αυθεντικού ελληνορθόδοξου ιδεώδους.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...