Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020

Σεβασμός στην Παράδοση (Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης)

«Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας»
Συχνά γίνεται λόγος γιά ἀνανέωση στήν Ἐκκλησία· λές καί ἡ Ἐκκλησία γηράσκει καί χρειάζεται ἀνανέωση. Προσπαθεῖ κανείς σήμερα νά κρατήσει λίγο τήν παράδοση, νά τηρεῖ τίς νηστεῖες, νά μή δουλεύει τίς γιορτές, να εἶναι εὐλαβής καί τόν λένε ἀναχρονιστικό καί ξεπερασμένο. Σέ ποιά ἐποχή ζεῖς; Αὐτά δέν γίνονται τώρα. Πᾶνε αὐτά τά πράγματα! Εἶναι μερικές ἀπό τίς ἐκφράσεις πού ἀκούει κανείς ἀπό τόν κόσμο. Δηλαδή, σιγά σιγά οἱ ἄνθρωποι ὅλα αὐτά τά παίρνουν γιά παραμύθια. Ἀκόμη και τίς ἀξίες τίς λένε κατεστημένο τώρα και πᾶνε νά ἀντικαταστήσουν τίς ἀξίες με ἀταξίες. Μεγάλη διαστροφή ὑπάρχει στόν κόσμο! Τήν ὀμορφιά τήν πνευματική τήν θεωροῦν ἀσχήμια. Ἡ πνευματική ὀμορφιά δηλαδή γιά τούς κοσμικούς εἶναι κοσμική ἀσχήμια. Δέν εἶναι λίγοι δέ αὐτοί πού μάχονται τήν Ἐκκλησία καί ἀγωνίζονται γιά την καταστροφή της. Καλά, νά ποῦμε, δέν πιστεύουν καί διδάσκουν τήν ἀθεΐα. Δεν ἀναγνωρίζουν, ὅμως, τό καλό πού προσφέρει ἡ Ἐκκλησία, ὅτι προστατεύει τά παιδιά, τά βοηθάει νά μή γίνουν ἀλητάκια, νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι; Αὐτοί προωθοῦν τά παιδιά στό κακό· ἐπιτρέπουν τήν καταστροφή τῶν παιδιῶν ἐλεύθερα. Ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τί διδάσκει; «Να εἶναι ὁ νέος φρόνιμος, νά σέβεται τους ἄλλους, νά διατηρηθεῖ ἁγνός, γιά νά παρουσιασθεῖ στήν κοινωνία σωστός ἄνθρωπος».
Νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στήν παράδοση καί σ’ αὐτά πού οἱ Ἅγιοι Πατέρες θέσπισαν. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἦταν πιο ἔμπειροι, ἦταν ἐνάρετοι καί ἅγιοι. Σήμερα, δυστυχῶς, μπῆκε ἡ εὐρωπαϊκή εὐγένεια καί πᾶνε νά δείξουν τόν καλό. Θέλουν νά δείξουν ἀνωτερότητα καί τελικά πᾶνε νά προσκυνήσουν τόν διάβολο μέ τά δύο κέρατα. Τό εὐρωπαϊκό πνεῦμα νομίζει ὅτι καί τά πνευματικά θέματα μποροῦν νά μποῦν στην «κοινή ἀγορά». Μπαίνει αὐτό το εὐρωπαϊκό πνεῦμα καί σιγά-σιγά μᾶς παίρνει ὅλους σβάρνα. Ἐάν, ὅμως, ζούσαμε ὅλοι πατερικά, θά εἴχαμε και πνευματική ὑγεία.
Γι’ αὐτό πρέπει νά προσέξουμε να κρατηθεῖ λίγη μαγιά. Νά ἀφήσουμε μία καλή παράδοση. Ἔχουμε χρέος σαν χριστιανοί. Ὅσο μπορεῖ κανείς νά γίνει σωστός Χριστιανός. Τότε θά ἔχει πνευματικό αἰσθητήριο. Καί ὅσο κανείς ἀποκτᾶ αὐτό τό πνευματικό αἰσθητήριο κυλάει ὄμορφα σάν στρογγυλή ρόδα. Σπρώχνεται ἀπό μέσα καί μετά τόν πληροφορεῖ ὁ Θεός πιό πολύ και ἀπό αὐτόν πού διαβάζει ἀλλά καί για περισσότερα πράγματα. Ἔρχεται ὁ θεῖος φωτισμός καί ὅλες οἱ ἐνέργειες του εἶναι φωτισμένες. Ἔτσι, δέν κάνουμε μία ὀρθοδοξία δική μας καί στα μέτρα μας, ἀλλά σύμφωνα μέ το εὐαγγέλιο, τήν παράδοση καί τούς Πατέρες. Τέτοια κληρονομιά πού μᾶς ἔχει ἀφήσει ὁ Χριστός δέν ἔχουμε δικαίωμα νά τήν ἐξαφανίσουμε στίς μέρες μας. Θά δώσουμε λόγο στόν Θεό. Ἐμεῖς, τό μικρό αὐτό ἔθνος πιστέψαμε στόν Μεσσία, μᾶς δόθηκε ἡ εὐλογία νά διαφωτίσουμε ὅλον τόν κόσμο. Ἡ Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκε στήν ἑλληνική γλώσσα ἑκατό χρόνια πρίν ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί τί τράβηξαν! Κινδύνευε συνέχεια ἡ ζωή τους. Τώρα τι ἀδιαφορία ὑπάρχει!… Ἐνῶ ἀνώδυνα σήμερα, χωρίς νά κινδυνεύει ἡ ζωή μας μποροῦμε νά διαφωτίσουμε τά ἔθνη, να γινόμαστε πιό ἀδιάφοροι; Ξέρετε τι εἶχαν τραβήξει οἱ παλιοί; Ξέρετε πόσοι θυσιάστηκαν; Τώρα τίποτε δέν θα εἴχαμε, ἄν δέν θυσιάζονταν ἐκεῖνοι. Ἑπομένως, πῶς τότε, ἐνῶ κινδύνευε ἡ ζωή τους, κρατοῦσαν τήν πίστη τους καί πῶς τώρα, χωρίς καμμιά πίεση, ὅλα τά ἰσοπεδώνουν! Τέτοιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι σήμερα. Δῶσε τους χρήματα, αὐτοκίνητα καί δέν νοιάζονται οὔτε γιά τήν πίστη οὔτε γιά τήν τιμή οὔτε γιά τήν ἐλευθερία.
Τήν Ὀρθοδοξία μας σάν Ἕλληνες την ὀφείλουμε στόν Χριστό καί τούς ἁγίους Μάρτυρες καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας· καί τήν ἐλευθερία μας την ὀφείλουμε στούς ἥρωες τῆς Πατρίδας μας, πού ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά μᾶς. Αὐτήν τήν ἁγία κληρονομιά ὀφείλουμε νά τήν τιμήσουμε καί νά τήν διατηρήσουμε καί ὄχι νά τήν ἐξαφανίσουμε στίς μέρες μας. Εἶναι κρίμα νά χαθεῖ ἕνα τέτοιο ἔθνος! Καί βλέπουμε τώρα, ὅπως πρίν ἀρχίσει ἕνας πόλεμος στέλνουν ἀτομικές προσκλήσεις, ἔτσι καί ὁ Θεός μέ ἀτομικές προσκλήσεις μαζεύει ἀνθρώπους γιά νά κρατηθεῖ κάτι και νά σωθεῖ τό πλάσμα Του. Δέν θά ἀφήσει ὁ Θεός, ἀλλά πρέπει καί ἐμεῖς να κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε ἀνθρωπίνως και γιά ὅ,τι δέν μποροῦμε νά κάνουμε ἀνθρωπίνως, νά κάνουμε προσευχή να βοηθήσει ὁ Θεός.__
(Πηγή: «Παρέμβαση Εκκλησιαστική». Τεύχος: Μάιος – Αύγουστος 2017. Ἐπιμέλεια: Σάββας Παρῆς, Θεολόγος)

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020

O Ερντογάν μετατρέποντας το ναό της Αγ. Σοφίας σε τζαμί προσφέρει τη νομιμοποιητική βάση στο Ισραήλ να ανεγείρει το Γ΄Ναό του Σολομώντα στο τζαμί Αλ Ακσά


Η μετατροπή του ναού της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης σε τζαμί με προεδρικό διάταγμα Ερντογάν είναι το πρώτο θέμα στην παγκόσμια επικαιρότητα..όμως είναι όντως ο ναός της Αγια-Σοφιάς το αληθινό διακύβευμα; Η δήλωση του Ερντογάν είναι άκρως διαφωτιστική”η αναγέννηση της Αγίας Σοφίας είναι ένας προάγγελος ελευθερίας του Αλ- Ακσά”. Ωστόσο η ενέργειά του κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση…..

Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας ιερού τόπου και συμβόλου του παγκόσμιου χριστιανισμού σε τζαμί νομιμοποιεί το Ισραήλ να προχωρήσει στην μετατροπή του τζαμιού Αλ Ακσά ( στην Ιερουσαλήμ-3ου ιερού τόπου για ισλάμ μετά Μέκκα/Μεδίνα) στον Γ΄Ναό του Σολομώντα που αποτελεί την πάγια Μεγάλη Ιδέα των Ιουδαιστών που θεωρούν ότι το τζαμί χτίστηκε στα ερείπια του Ναού του Σολομώντα και ζουν με το όνειρο της ανέγερσης του και πάλι εκ βάθρων σε αυτή τη θέση…

Ο Ερντογάν ανοίγει το δρόμο για την ανέγερση του Γ Ναού του Σολομώντα…Το Ισραήλ θα κεφαλοποιήσει αργά ή γρήγορα την εξέλιξη με την Αγία Σοφία. Άλλωστε η δημοσιότητα που πήρε το θέμα με Αγία Σοφία ευνοεί το Ισραήλ αφού πλέον εμπεδώνεται στο κοινό αίσθημα στη διεθνή κοινότητα και κοινή γνώμη ότι πλέον όλα είναι εφικτά τα πάντα ρει και κάθε στάτους δεν είναι αιώνιο ακόμη κι αν μιλάμε για θρησκείες…

Το Ισραήλ ενεργώντας μεονομερώς και παρά το Διεθνές Δίκαιο και αποφάσεις Συμβουλίου Ασφαλείας,ΟΗΕ

κατέχει τα Υψίπεδα Γκολάν

μετέφερε την πρωτεύουσά του στην Αγία Πόλη της Ιερουσαλήμ

είναι έτοιμο να προβεί σε προσάρτηση τμημάτων της Δυτικής Όχθης

και τι απομένει η υλοποίηση της προαναφερόμενης Μεγάλης Ιδέας..

Η Χαμάς έσπευσε να συγχαρεί τον Ερντογάν αλλά είτε παρέχει κάλυψη και σ΄αυτόν και στο Ισραήλ είτε δεν έχει αντιληφθεί ότι η μετακίνηση στο θέμα της Αγ Σοφίας επιφέρει με μαθηματική ακρίβεια την μετατόπιση και του αλ Ακσά ποιά μετατόπιση την απόλυτη κατεδάφιση του/τροποποίηση του αργά ή γρήγορα στη νομιμοποιητική βάση που έθεσε ο Ερντογάν.

Oυσιαστικά υπό μια έννοια η Αγ.Σοφία αποτελεί τις λεγόμενες παράπλευρες απώλειες στο εσχατολογικό σχέδιο του Ισραήλ.

dimpenews.com

yiorgosthalassis

Αποκαλύπτει ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος στον μακαριστό Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη...

Αποκαλύπτει ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος στον μακαριστό Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη

"Πολλή αμαρτία, γι' αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος"


Στις 15 Ιουλίου 1990, ημέρα Κυριακή, το πρωί, μόλις ο... πατήρ Ιάκωβος κατέβηκε από το κελλάκι του στο ναό για τη Θεία Λειτουργία περιέγραψε μέσα στο Ιερό με πρόσωπο εκστατικό σε Πατέρες της Μονής του όσα ο όσιος Ιωάννης ο Ρώσος «πνευματικώ τω τρόπω» του είχε πει τη νύκτα που πέρασε – «ο Θεός οίδεν»  εμπρός στην Ιερή λάρνακα με το αδιαλώβητο σκήνος Του στο Ναό του στο Προκόπι : 

«- Νομίζουν πώς κοιμάμαι, πεθαμένος, είμαι νεκρός και δεν υπολογίζουν οι χριστιανοί. Τους πάντας βλέπω. Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από τη λάρνακά μου. Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους βοηθήσω. Πολύς ο πόνος. Αυτοί δε με βλέπουν. Εγώ τους βλέπω και τους ακούω τί λένε. Και πάλι εισέρχομαι στη λάρνακά μου. Αλλά άκουσε Πάτερ μου να σου πω : πολλή η αμαρτία στον κόσμο, πολλή η ασέβεια και πολλή η απιστία.

- Γιατί τα λες αυτά Άγιε μου ; του απάντησα. Δέ βλέπεις πόσος κόσμος έρχεται στη χάρη σου και σε προσκυνά ;

- Πολλοί έρχονται, Πάτερ Ιάκωβε, αλλά λίγα είναι τα τέκνα μου, πρόσθεσε ο Όσιος και συνέχισε: Γι΄ αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος. Διότι πολλή αμαρτία στον κόσμο.

- Όχι, Άγιέ μου, του είπα αμέσως ταραγμένος. Από μικρό παιδί όλο σε πολέμους και ταλαιπωρίες βρέθηκα. Στη Μικρά Ασία που γεννήθηκα αλλά κι όταν ήλθαμε εδώ στην Ελλάδα. Ύστερα, Άγιε μου, αν γίνει έξαφνα ο πόλεμος θα χαθούν και ψυχές πριν προφτάσουν να μετανοήσουν.

- Πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, απάντησε λυπημένα μα με σταθερή φωνή ο Όσιος…».

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος για την Αγία Σοφία: Προσβολή και ύβρις για όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα

ieronymos-thumb-large-thumb-large-thumb-large
Μετά την απόφαση του Προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος προέβη, μέσω του ΑΠΕ-ΜΠΕ, στην ακόλουθη δήλωση:
«Η εργαλειοποίηση της θρησκείας για την επιδίωξη κομματικών, γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών σκοπιμοτήτων χαρακτηρίζει αυτόν που την επιχειρεί.
Η προσβολή και η ύβρις δεν αφορούν μόνο στην Ορθοδοξία και στη Χριστιανοσύνη γενικότερα, αλλά και σε όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα, σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Είναι σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν».
ΑΣ ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΟΥ ΜΑΣ. 
ΑΛΛΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ  ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΟΤΙ ΠΡΩΤΗ Η ΔΥΣΗ , Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΣΕ ΣΤΑΒΛΟ. 
ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΗΝ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΜΕ ΧΑΛΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ. ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΕ.


"Είναι οδυνηρό για να σε εκτιμήσουν να προσπαθείς να κάνεις πράγματα που να αρέσουν σε ανθρώπους που δεν εκτιμάς." Γιάννης Τσαρούχης

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ και η «ασθένεια της ορθότητας»

Αποσπάσματα από το βιβλίο του ιερομονάχου Δαμασκηνού π.Σεραφείμ Ρόουζ, Η ζωή και τα έργα του, εκδ. Μυριόβιβλος, τόμ. Γ΄, σελ. 175-179, 186-188, 302-307. Ο π. Σεραφείμ αναφέρεται στις διαμάχες μεταξύ ορθοδόξων. Στο βιβλίο δίνονται παραπομπές για όλα τα παραθέματα από κείμενα του π. Σεραφείμ, αλλά εδώ τις παραλείπουμε.


«Ανεξάρτητα από το πόσο “σωστός” μπορεί να είσαι στις διάφορες θέσεις σου,
θα πρέπει επίσης να είσαι ευγενικός και διπλωματικός. Το πρώτο και σημαντικό πράγμα δεν είναι διόλου το “σωστό”, αλλά η χριστιανική αγάπη και η αρμονία. […] Ο ζήλος που παρουσιάζεις για τις ακολουθίες στην αγγλική, η ψαλμωδία του εκκλησιάσματος κ.λ.π., δεν είναι καταρχήν κατά Θεόν ζήλος, δεν είναι βασισμένος στον Χριστιανισμό· είναι, αντίθετα, μόνο επίμονο ίδιον θέλημα, ένα σύμπτωμα της “ασθένειας της ορθότητας” που πλήττει τόσο πολλούς νεοφώτιστους και τους οδηγεί κατευθείαν στην καταστροφή…» (σελ. 202-203).
«Η μόνη έγνοια μου είναι να αποφύγω μια περιττή δημόσια “διαπάλη” μεταξύ μελών της μίας και ίδιας Ορθόδοξης Εκκλησίας» (σελ. 305).


Κηρύσσοντας την εσωτερική Ορθοδοξία της καρδιάς, ο π. Σεραφείμ προειδοποίησε ενάντια στον «μαθηματικό υπολογισμό» και την επίκριση. Προσδιόρισε αυτό ως πειρασμό της επακόλουθης «εξωτερικής φρόνησης». «Μερικές φορές» είπε «ο ζήλος κάποιου για την “Ορθοδοξία” (σε εισαγωγικά) μπορεί να είναι τόσο υπερβολικός που επιφέρει μια κατάσταση παρόμοια με αυτήν που ανάγκασε μια ηλικιωμένη Ρωσίδα να παρατηρήσει σχετικά με έναν ενθουσιώδη Αμερικανό νεοφώτιστο: “Καλά, βεβαίως είναι ορθόδοξος, εντάξει – αλλά είναι αυτός χριστιανός;”. Να είσαι “ορθόδοξος αλλά όχι χριστιανός” είναι μια κατάσταση που έχει ένα ιδιαίτερο όνομα στη χριστιανική γλώσσα: σημαίνει να είσαι ένας Φαρισαίος, να είσαι τόσο κολλημένος στο γράμμα των κανόνων της Εκκλησίας, που κάποιος χάνει το πνεύμα που του δίνει ζωή, το πνεύμα του αληθινού χριστιανού».
Ο π. Σεραφείμ επισήμανε πως μπορούμε να παρασυρθούμε από την «ορθότητα» ακόμη και με μικρούς τρόπους: «Μπορούμε να συμπαθήσουμε τις καλοφτιαγμένες βυζαντινές εικόνες (που είναι ένα καλό πράγμα), αλλά πηγαίνουμε πάρα πολύ μακριά εάν περιφρονούμε τις περισσότερες εικόνες της σύγχρονης τεχνοτροπίας που είναι ακόμα σε πολλές από τις εκκλησίες μας. Το ίδιο πράγμα γίνεται με το ψάλσιμο στην Εκκλησία, την αρχιτεκτονική, το να ακολουθούμε τους σωστούς κανόνες των νηστειών, τη γονυκλισία στην εκκλησία κ.λ.π…».
«Εάν είσαστε συγκινημένοι για την κατοχή του σωστού είδους εικόνων και αρχίσετε να λέτε “Εκεί είναι μια εικόνα λανθασμένης τεχνοτροπίας στην εκκλησία μας”, πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί, επειδή δίνετε όλη σας την έμφαση σε κάτι εξωτερικό. Στην πραγματικότητα, εάν εκεί υπάρχει μία εκκλησία με εικόνες μόνο σωστής τεχνοτροπίας, εγώ είμαι καχύποπτος γι’ αυτό, επειδή ίσως (οι άνθρωποι εκεί) ακολουθούν μόνο τη μόδα. Υπάρχει μια περίπτωση (μία από τις πολλές) στην οποία μια εκκλησία είχε παλαιές, αυθεντικές ρωσικές εικόνες – κάποιες καλές και μερικές μάλλον φτηνού γούστου, ζωγραφισμένες με ένα σχετικά νέο ύφος – και ένα ενθουσιώδες πρόσωπο τις αφαίρεσε όλες και έβαλε νέες, τυπωμένες χάρτινες εικόνες με άριστο βυζαντινό ύφος. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Οι άνθρωποι έχασαν εκεί την επαφή με την παράδοση, με τους ανθρώπους που τους έδωσαν την Ορθοδοξία. Αφαίρεσαν τις αρχικές εικόνες, στις οποίες οι πιστοί είχαν προσευχηθεί πριν για αιώνες». […]
Ο π. Σεραφείμ παρατήρησε επίσης πως μπορεί να ακολουθούμε την «εξωτερική σοφία» όταν καταπιανόμαστε με εξυψωμένες ιδέες: «Είναι η μόδα τώρα να μαθαίνουν για την ευχή του Ιησού, να διαβάζουν Φιλοκαλία, προκειμένου να πάμε “πίσω στους Πατέρες”. Αυτά τα είδη πραγμάτων επίσης δεν θα μας σώσουν – είναι εξωτερικά. Μπορούν να είναι χρήσιμα εάν χρησιμοποιούνται σωστά, αλλά εάν γίνουν πάθος σου, το πρώτο πράγμα που κάνεις μετά είναι ότι αυτά γίνονται εξωτερικά που οδηγούν όχι στον Χριστό, αλλά στον Αντίχριστο».
Ο π. Σεραφείμ συμφωνούσε με τον προφήτη άγιο Ιγνάτιο Μπραντσανίνωφ, του δεκάτου ενάτου αιώνα, στη διδασκαλία ότι μόνο εκείνοι που αισθάνονται τη Βασιλεία του Θεού στις καρδιές τους θα είναι σε θέση να αναγνωρίσουν την αληθινή φύση του Αντιχρίστου όταν έλθει. Σε αντίθεση, ο π. Σεραφείμ δήλωσε πως «ο “υπέρ-ορθόδοξος” σήμερα μπορεί πολύ εύκολα να γίνει το θήραμα του Αντιχρίστου». Σε μερικά μέρη είπε πώς αυτό θα συμβεί: «Ο Βλαδίμηρος Σολόβιεφ, στη “Σύντομη ιστορία περί Αντιχρίστου”, με εφευρετικότητα προτείνει ότι ο Αντίχριστος, προκειμένου να προσελκύσει τους συντηρητικούς της Ορθοδοξίας, θα ανοίξει ένα μουσείο όλων των χριστιανικών αρχαιοτήτων. Ίσως οι πραγματικές εικόνες του ίδιου του Αντιχρίστου (Αποκ. 13, 14) θα είναι σε καλό βυζαντινό ύφος – αυτό θα είναι μια νηφάλια (“αντιμεθυστική”) σκέψη για μας.
Ο Αντίχριστος θα πρέπει να γίνει κατανοητός ως πνευματικό φαινόμενο. Γιατί ο καθένας στον κόσμο θα θελήσει να τον προσκυνήσει; Προφανώς, επειδή υπάρχει κάτι σε αυτόν το οποίο θα ανταποκρίνεται σε κάτι δικό μας – κάτι που είναι απουσία του Χριστού σε μας. εάν τον προσκυνήσουμε (ο Θεός απαγορεύει να κάνουμε έτσι), θα είναι επειδή θα αισθανθούμε μια έλξη σε κάποιο εξωτερικό πράγμα, το οποίο ακόμη μπορεί και να μοιάζει με τον Χριστιανισμό, δεδομένου ότι “αντίχριστος” σημαίνει αυτός που “είναι στη θέση του Χριστού” ή μοιάζει με τον Χριστό». […]
Συχνά ο π. Σεραφείμ σχολίασε τον κίνδυνο να κάνουμε την Ορθοδοξία να έχει ένα «ύφος», ένα «στυλ», ενώ συγχρόνως να αγνοούμε τα πιο βασικά καθήκοντα κάποιου ως χριστιανού. Σε μια ομιλία είπε: «Ίσως καυχιόμαστε ότι νηστεύουμε, έχουμε τις “σωστές εικόνες” και τη “σωστή εκκλησιαστική ψαλμωδία”, κάνουμε ελεημοσύνη στους φτωχούς και ίσως δίνουμε τη δεκάτη στην εκκλησία. Χαιρόμαστε τις ένδοξες πατερικές διδασκαλίες και τις θεολογικές συζητήσεις χωρίς να έχουμε στις καρδιές μας την απλότητα του Χριστού και το πραγματικό έλεος για τη δοκιμασία – τότε δική μας είναι μια “πνευματικότητα με άνεση” και δεν θα έχουμε τους πνευματικούς καρπούς που θα προσφερθούν από εκείνους που δεν έχουν όλες αυτές τις “ανέσεις” και οι οποίοι δοκιμάζονται βαθιά και αγωνίζονται για τον Χριστό».
Το 1979, όταν μιλούσε για τον αρχιεπίσκοπο Ανδρέα του Νέου Ντιβέγιεβο, ο οποίος είχε αναπαυτεί ένα έτος πιο πριν, ο π. Σεραφείμ είπε: «[…] Μπορούμε να ζούμε κοντά σε μια εκκλησία, να έχουμε ακολουθίες στην αγγλική, έναν καλό ιερέα, να πηγαίνουμε συχνά στην εκκλησία και να κοινωνούμε, να είμαστε στη “σωστή” δικαιοδοσία, και να είμαστε ακόμα ψυχροί, αναίσθητοι, αλαζονικοί και υπερήφανοι, όπως ο άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ είχε πει».
Στην ίδια συζήτηση ο π. Σεραφείμ μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο κάποιος μπορεί να προσπαθεί να είναι «πνευματικός» παραμελώντας τη βασική χριστιανική αγάπη: «Η πνευματική ζωή μας δεν είναι κάποια βιβλιοφιλία ή κάτι που ακολουθεί τους τύπους. Όλα όσα μαθαίνουμε πρέπει να γίνουν μέρος της ζωής μας και να είναι κάτι φυσικό για μας. μπορούμε να διαβάζουμε για ησυχασμό και την ευχή του Ιησού, παραδείγματος χάριν, και να αρχίσουμε να τη λέμε οι ίδιοι, και να είμαστε ακόμα τυφλοί στα πάθη μας, μη βλέποντας ότι αυτό είναι μια δοκιμασία για τον χριστιανισμό μας που έρχεται σε ένα πιο βασικό επίπεδο από το να λέμε την ευχή του Ιησού».
«Σε οποιοδήποτε σημείο και αν είστε στην πνευματική σας ζωή» συμβούλευε ο π. Σεραφείμ, «αρχίστε από εκεί αμέσως να συμμετέχετε στη ζωή της Εκκλησίας, αγωνιστείτε για τον Θεό, αγαπήστε ο ένας τον άλλον, ενημερωθείτε για τους ανθρώπους γύρω σας, για να δείτε ότι είστε υπεύθυνοι για αυτούς, ώστε να είστε τουλάχιστον καλοί και πρόσχαροι, προσπαθώντας να κάνετε καλές πράξεις. Πρόκειται να γνωρίστε τη δυστυχία των άλλων, να τους κάνετε να ευθυμήσουν και να τους βοηθήσετε. Όλα αυτά τα πράγματα προωθούν το βίωμα της Χάριτος στην Εκκλησία». […]

***
«Στον προτεσταντικό κόσμο, έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων με μαλακές καρδιές, οι οποίοι, για την αγάπη του Χριστού, δείχνουν καλοσύνη σε άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι ο βασικός χριστιανισμός. Δεν πρέπει, βιώνοντας την ορθόδοξη ζωή, να σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να είμαστε ψυχροί και σκληροί και σωστοί και να είμαστε ακόμα χριστιανοί. Με το να είμαστε σωστοί, αυτή είναι η εξωτερική πλευρά του Χριστιανισμού. Είναι σημαντικό, αλλά όχι πρώτης σπουδαιότητας. Πρώτης σπουδαιότητας είναι η καρδιά. Η καρδιά πρέπει να είναι μαλακή, η καρδιά πρέπει να είναι θερμή. Εάν δεν έχουμε αυτήν τη θερμή καρδιά, πρέπει να ζητήσουμε από τον Θεό να μας τη δώσει και πρέπει να δοκιμαστούμε για να κάνουμε εκείνα τα πράγματα με τα οποία μπορούμε να την αποκτήσουμε. Προπάντων, πρέπει να δούμε ότι δεν το κατέχουμε αυτό – επειδή είμαστε ψυχροί. Επομένως, δεν θα εμπιστευθούμε τον λόγο μας και τα συμπεράσματα τις λογικής του μυαλού μας, από τα οποία πρέπει να είμαστε κάπως “ελεύθεροι”. Εάν κάνουμε αυτό, εισερχόμενοι στη μυσταγωγική ζωή της Εκκλησίας και λαμβάνοντας τη χάρη του Θεού, κατόπιν ο Θεός ο ίδιος αρχίζει να μας φωτίζει…
Ένα πράγμα που μπορεί να μας σώσει είναι η απλότητα. Μπορεί να είναι δική μας εάν στις καρδιές μας προσευχόμαστε στον Θεό να μας κάνει απλούς· εάν ακριβώς δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας τόσο σοφούς· εάν, όταν γίνεται μία ερώτηση όπως “Μπορούμε εμείς να αγιογραφήσουμε μια εικόνα του Θεού Πατέρα”, δεν βρίσκουμε μια γρήγορη απάντηση λέγοντας “Ω, φυσικά αυτός είναι ο τρόπος – που αναφέρεται σε αυτήν και αυτήν τη Σύνοδο, σύμφωνα με τον τάδε και τάδε αριθμό”. Είτε εμείς, γνωρίζοντας ότι έχουμε δίκαιο, πρέπει να αφορίσουμε τον καθένα, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση θα παθιαστούμε και θα βγούμε εκτός ελέγχου· ειδάλλως πρέπει να σταματήσουμε και να σκεφτούμε “Καλά, υποθέτω ότι δεν ξέρω πάρα πολλά”. Όσο περισσότερο έχουμε αυτήν τη δεύτερη τοποθέτηση, τόσο περισσότερο θα προστατευθούμε από τους πνευματικούς κινδύνους.
Δεχτείτε απλά την πίστη που πήρατε από τους πατέρες σας. Εάν υπάρχει ένας πολύ απλός ιερέας με τον οποίο συμβαίνει να σχετίζεστε, να ευχαριστείτε τον Θεό που έχετε κάποιον σαν κι αυτόν. Μπορείτε να μάθετε πολλά πράγματα από αυτόν: επειδή είστε τόσο σύνθετοι, διανοούμενοι και ευμετάβλητοι, αυτοί οι απλοί ιερείς μπορούν να σας δώσουν κάτι πολύ καλό…
Μόλις αρχίζετε να ακούτε ή να σκέφτεστε τις επικριτικές δηλώσεις (σχετικά με ανθρώπους της Εκκλησίας), πρέπει να σταματήσετε και να προειδοποιήσετε τον εαυτό σας ότι, ακόμα κι αν είναι αληθινό – επειδή συχνά εκείνες οι δηλώσεις είναι μέχρι ενός σημείου αληθινές – αυτή η επικριτική τοποθέτηση είναι ένα πολύ αρνητικό πράγμα. Δεν θα σας οδηγήσει πουθενά. Στο τέλος μπορεί να σας βγάλει εκτός Εκκλησίας. Επομένως, πρέπει να σταματήσετε σε εκείνο το σημείο και να θυμηθείτε να μην κρίνετε και να σκεφτείτε πως δεν είστε τόσο σοφοί ώστε να γνωρίζετε καλύτερα. Αντίθετα, προσπαθήστε να μάθετε, ίσως χωρίς λόγια, από μερικούς από εκείνους τους ανθρώπους τους οποίους ίσως έχετε επικρίνει…
Εάν ακολουθήσουμε την απλή οδό – δυσπιστώντας ως προς τη δική μας σοφία, κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορούμε με το μυαλό μας, διαπιστώνοντας πως το μυαλό μας, χωρίς τη θέρμη της καρδιάς, είναι ένα πολύ αδύνατο εργαλείο – μια ορθόδοξη φιλοσοφία της ζωής θα αρχίσει κατόπιν να διαμορφώνεται σε μας». […]
***
«…Εάν πάρετε οποιοδήποτε γραπτό του αρχιεπισκόπου Ιωάννη [«Ν»: αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς], είτε ένα κήρυγμα είτε ένα μεγάλο άρθρο, διαπιστώνετε πως δεν υπάρχει καμιά απολύτως διαμάχη. Ακόμα και όταν “μάχεται” κάποιον, όπως τον π. Σέργιο Μπουλγκάκωφ, και πρέπει να παρουσιάσει ότι αναφέρει τους Πατέρες λανθασμένα και ότι η διδασκαλία του δεν είναι ορθόδοξη, ακόμα και εκεί δεν δίνει την εντύπωση ότι παλεύει, όπως οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι μας. αντίθετα, είναι πολύ ήρεμος. Υπάρχει μια ορισμένη διδασκαλία των Πατέρων, την οποία παρουσιάζει· και όπου ο π. Σέργιος Μπουλγκάκωφ ξεφεύγει, το δείχνει. Τα λόγια του είναι πειστικά όχι με βάση τη λογική επιχειρηματολογία, αλλά μάλλον από την παρουσίαση της πατερικής διδασκαλίας στο αρχικό της κείμενο.
Μερικοί άνθρωποι που πηγαίνουν στις ακαδημαϊκές σχολές αγαπούν πολύ να “αποδεικνύουν” ότι κάποιος άλλος δεν είναι γνώστης και έτσι “θριαμβεύουν”. Είναι όπως η προπτυχιακή φοιτητική διαπάλη. Ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ήταν υπεράνω αυτών, παρουσιάζοντας ήρεμα και με σαφήνεια ποια είναι η αληθινή διδασκαλία της Εκκλησίας, και χωρίς να διεγείρεται από τις μικροπρέπειες. Αυτή η ελευθερία του θεολογικού του πνεύματος είναι πολύ σημαντική για μας…» […]
«Δυστυχώς, συμβαίνει μερικές φορές, ειδικά κατά την κρίση της διαμάχης, οι βασικά υγιείς ορθόδοξες θέσεις να είναι υπερβάλλουσες από τη μία πλευρά και παρανοημένες από την άλλη· και έτσι, μια εξ ολοκλήρου παραπλανητική εντύπωση δημιουργείται σε μερικούς ότι το κίνητρο της αληθινής Ορθοδοξίας σήμερα είναι ένα είδος “εξτρεμισμού”, κάποιο είδος “αντίδρασης εκ δεξιών” στην επικρατούσα “αριστερή πλευρά” που τώρα ακολουθείται από τους προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών». […]
Ο π. Σεραφείμ απείχε πολύ από το να αναμιχθεί στις παρατεταμένες δημόσιες διαμάχες, με τα ατελείωτα έγγραφα των ανταπαντήσεων και της αυτοδικαίωσης. Όταν είδε να προσβάλλεται η Ορθοδοξία που είχε παραλάβει, έγραφε συνήθως ένα μοναδικό άρθρο για να την υπερασπιστεί – όπως έκανε κι ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης – αλλά έπειτα θα περιοριζόταν σ’ αυτό, χωρίς να δώσει συνέχεια. […]
Το 1979 άρχισε να λαμβάνει επιστολές για μια προσωπική διαμάχη μεταξύ δύο ορθόδοξων μοναστηριών στην Αμερική. Ο ηγούμενος του ενός μοναστηριού είχε συναισθηματικά ξεσπάσματα και ήταν στα πρόθυρα καρδιοπάθειας επειδή ο επικεφαλής ενός άλλου μοναστηριού εξέταζε τα προσόντα του και υποστήριζε ότι ξέρει το «αληθινό» υπόβαθρό του. Η πρώτη μονή προσέλαβε ένα δικηγόρο για να μηνύσει τον άλλο ηγούμενο για «συκοφαντική δυσφήμιση» εάν συγκεντρώνονταν επαρκή στοιχεία της δημόσιας δυσφήμισης. Όταν το μοναστήρι έστειλε στον π. Σεραφείμ ένα άρθρο υπερασπίζοντας τον ηγούμενό τους ενάντια στη δυσφήμιση, ο π. Σεραφείμ συμβούλευσε τους μοναχούς «να σταματήσουν αυτή την αντιπαράθεση σε αυτό το αμφισβητούμενο επίπεδο». «Η μόνη ελπίδα μας να καθαρίσουμε τον αέρα» είπε «είναι να αποφύγουμε τις διαμάχες όσο μπορούμε, να ξεφύγουμε από αυτές όσο μπορούμε πιο πολύ, να υψώσουμε τα μάτια μας σε αυτό που βρίσκεται από πάνω μας και δεν περισπάται από τα κοσμικά πράγματα. Λέγεται ευκολότερα απ’ ό,τι γίνεται! – αλλά μπορούμε να κάνουμε μια προσπάθεια».
Επίσης το 1979, όταν του έγραψε ένας ορθόδοξος ιεραπόστολος παραπονούμενος για τις δηλώσεις και τα γραπτά ορισμένων επισκόπων, ο π. Σεραφείμ τον συμβούλευσε πως «το καλύτερο πράγμα είναι να το “ξεχάσει”». «Όλο αυτό» συνέχισε «είναι ένα λυπηρό υπόβαθρο των συγχρόνων ορθοδόξων μας εργατών – εδώ έχετε δίκιο. Αλλά παρακαλώ ακούστε αυτό: Δεν μπορούμε απλά να αφήσουμε τις θέσεις, την έμπνευση και τις ιεραποστολικές μας εργασίες να χρωματίζονται από όλους αυτούς τους αρνητικούς παράγοντες: πρέπει οι ίδιοι να δημιουργούμε μια θετική προοπτική που θα εμπνέει εμάς και τους άλλους».
Προσδιορίζοντας την αιτία των διαφωνιών στη σημερινή Εκκλησία, ο π. Σεραφείμ έγραψε πως «Είναι όλα κάπως συνδεδεμένα με το μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης Ορθοδοξίας μας (όπου προσπαθεί να είναι σοβαρή και πιστή στην παράδοση): πάρα πολύ λογική και όχι αρκετή καρδιά. Το έχουμε δει αυτό… στους ιερείς που ακολουθούν τη “γραμμή της Βοστώνης”, στους πολυάριθμους νεοφώτιστους… Αλλά γιατί να βλέπουμε πιο πέρα; Το βλέπω σε μένα, είναι μέρος του αέρα που αναπνέουμε στη “διαφωτισμένη”, προσανατολισμένη στη λογική και το νου εποχή μας».
Αλλού έγραψε: «Πρέπει να υπάρξει περισσότερη καρδιά στην Ορθοδοξία μας και λιγότερη “λογική των κανόνων”, που οδηγεί στη διχόνοια και το σχίσμα».
syghorisis

ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΑ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ. 
ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΔΕ ΞΑΝΑΕΣΚΙΣΑΝ ΤΑ ΙΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ.. ΚΟΣΤΙΖΕΙ Ο ΖΗΛΟΣ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ. 
ΕΑΝ ΔΕΝ ΜΑΧΟΝΤΑΝ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΤΟΝ ΒΑΡΛΑΑΜ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΙΝΔΥΝΟ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. 
ΠΡΩΤΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΥΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ  ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. 

“Ψωροκώσταινα” και Αγία Σοφία…


Από τις κόκκινες γραμμές ολοταχώς για χαρτομάντηλα

Με βάση τις μέχρι στιγμής ενδείξεις είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ελλάδα μέσα σε 10 χρόνια θα κατορθώσει το… ακατόρθωτο: το 2010 να χρεοκοπήσει οικονομικά, με τους «ηρωικούς αγώνες κωλοτούμπας» του καλοκαιριού του 2015 να υποθηκευθεί για 99 χρόνια και το 2020 να χρεοκοπήσει στρατηγικά.

Πλέον βαδίζουμε ολοταχώς να γίνουμε παγκοσμίως η πρώτη κρατική οντότητα «ολοκληρωτικής στρατηγικής ανυποληψίας». Φυσικά εδώ που βρισκόμαστε δεν φθάσαμε αμέσως ούτε τυχαία.

Αποδεικνύεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και η ανυπαρξία ελληνικής αντίδρασης άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην πολιτική ελίτ, το στράτευμα και την ελληνική κοινωνία γενικότερα.

Το δεύτερο μεγάλο «πατατράκ» ήρθε με την κρίση των Ιμίων των 1996, όπου, ασχέτως πόσο θέλαμε ή όχι, αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσαμε. Δυστυχώς τον Μάρτιο του 2020, μπορεί να κερδήθηκε η «μάχη των συνόρων» αλλά όπως φαίνεται ήταν απλώς μία μάχη σε έναν χαμένο πόλεμο.

Ενός πολέμου, στο πλαίσιο του οποίου, αρνούμαστε να κατανοήσουμε ότι το μοναδικό που μπορεί να σταματήσει την επέλαση των νέο-οθωμανών είναι η στρατιωτική ισχύς και τίποτε άλλο.

Το τελευταίο περιστατικό στην αξιοθρήνητη πορεία… «ατυχιών» που χαρακτηρίζει τη διαδρομή της χώρας τα τελευταία 50 χρόνια, είναι η «Αγία Σοφία». Δεν θα υπεισέλθουμε στην ουσία του ζητήματος ή τη σημασία που μπορεί να έχει (ή να μην έχει) η «Αγία Σοφία».

Όμως δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε την οργή μας από τον τρόπο που η πολιτική ελίτ και η κοινωνία γενικότερα προσλαμβάνει τις αντιδράσεις της παγκόσμιας κοινότητας απέναντι σε αυτή την επίδειξη «νεοθωμανικού τσαμπουκά».

Άπαντες, σύμμαχοι και εταίροι (εντός και εκτός εισαγωγικών) απλώς εξέφρασαν τη… λύπη τους (περισσότερο ή λιγότερο χλιαρά). Ο δε Αμερικανός πρόεδρος και ο Λευκός Οίκος δεν έχει δεήσει ακόμα να καταδικάσει, έστω και χαλαρά.

Κάποιοι δε, όπως ο βρετανικός λέων, φθίνουσα σκιά του αυτοκρατορικού παρελθόντος, εμμέσως δείχνουν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα ως εσωτερική υπόθεση της Τουρκίας, με την ελπίδα να καταφέρουν να κάνουν «μπίζνες» με τη χώρα του Ερντογάν μετά την έξοδο από το «ευρωπαϊκό μαντρί».

Ακόμη και μετά από αυτές τις αντιδράσεις η κυβέρνηση ευελπιστεί στην επιβολή κυρώσεων από αυτούς που εξέφρασαν τη … λύπη τους.

Όπως πάμε, είναι πολύ πιθανό, σύντομα να αρχίσουμε να εισπράττουμε πολύ συχνά… λύπη κάθε φορά που ο Ερντογκάν προχωράει στην επόμενη φάση των σχεδίων του.

Αν δεν αλλάξουμε μυαλά, το μόνο που θα πρέπει να ευχόμαστε είναι από εδώ και πέρα η έκφραση λύπης να συνοδεύεται και από αποστολή χαρτομάντηλων για να σκουπίζουμε τα δάκρυα μας…


Defence-Point


kostasxan

Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι - Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης


  Μερικοί λένε: «Σ᾿ αυτόν τον Ναό τον μικρό, τον κατανυκτικό, ζω την Θεία Λειτουργία· στον μεγάλο Ναό δεν την ζω. Αν είναι κανένα εξωκλήσι σοβατισμένο άσπρο, δεν νιώθω τίποτε· αν όμως είναι αγιογραφημένο, έχει καλό τέμπλο κ.λπ., εκεί ζω την Θεία Λειτουργία!». Αυτά είναι για έναν άνθρωπο που δεν έχει όρεξη να φάει και του βάζεις λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι, για να του έρθει η όρεξη.
– Δηλαδή, Γέροντα, αυτά δεν παίζουν κάποιο ρόλο; Δεν βοηθούν;
– Ναι, δεν λέω, βοηθούν και αυτά, αλλά να μη σκαλώνει κανείς σʹ αυτά.
Διαφορετικά, με μαγικό τρόπο θα ζητά ο άνθρωπος να ζήση τον Χριστό. Θα ζητά κελλί σκοτεινό, κανδήλι με χαμηλό φως, κατανυκτικό Ναό. Χωρίς αυτά δεν θα μπορεί να προσευχηθεί. Ή στο τραίνο βρίσκεται ή στην σπηλιά ή στον δρόμο, να είναι το ίδιο γιʹ αυτόν.
Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι * και μπορεί να το φέρνει παντού μαζί του.
* Βλ. Α´ Κορ. 3, 16 καὶ 6, 19

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Η Αγιά Σοφιά εκφράζει με αρχιτεκτονικό τρόπο όλη την χριστιανική εκκλησιολογία

Γιώργος Κόρδης

Ακούω τις απειλές πως θα μετατρέψουν λέει την Αγιά Σοφιά της Πόλης σε τζαμί. Κάποιοι θορυβούνται και θυμώνουν, ενώ κάποιοι άλλοι, για λόγους γνωστούς, το βρίσκουν φυσιολογικό αφού κι εμείς λέει τα ίδια κάναμε παλιά μετατρέποντας στον ελλαδικό χώρο μουσουλμανικά τζαμιά σε εκκλησίες. Δεν θα πάρω θέση επί της ουσίας απλώς ένα σχόλιο θα καταθέσω, το ίδιο που θα έλεγα αν με έβαζαν στην δύσκολη θέση να απαντήσω στις απειλές αυτές.

Κανένας ναός, καμιάς θρησκείας που έχει χτιστεί βασισμένος σε μια θεωρία ζωής και θανάτου δεν μπορεί να μετατραπεί σε κάτι άλλο. Οι αρχιτεκτονικές φόρμες δεν είναι αφηρημένα γεωμετρικά σχήματα κι ασήμαντα πράγματα που απλώς διακοσμούν και ομορφαίνουν τον χώρο.

Όλα τα κτίσματα του κόσμου πόσο μάλλον ένας ναός είναι έκφραση ιδεών, αισθημάτων και μιας εμπειρίας ζωής που για κάθε θρησκεία, φιλοσοφία και κοσμοθεωρία είναι διαφορετική. Έτσι και για τον ναό της του Θεού Σοφίας στην Πόλη.

Το αρχιτεκτόνημα αυτό, θαύμα αληθινό για την εποχή του αλλά και για τους αιώνες που ακολούθησαν, εκφράζει με αρχιτεκτονικό τρόπο όλη την χριστιανική θεολογία για το πρόσωπο του Χριστού και ταυτόχρονα για την εμπειρία ζωής όσων πιστεύουν στην Ανάσταση του.

Ο σχεδιασμός του βασίζεται στην σύνθεση δύο μορφών διαφορετικών στην φύση τους, ενός κύκλου (ημισφαίριο τρούλου) κι ενός τετραγώνου (κύβος κυρίως ναού). Τα δύο αυτά σχήματα συναντώνται και συντίθενται σε μια ενότητα ασύγχυτη, άτρεπτη και αδιαίρετη όπως ακριβώς στο πρόσωπο του Χριστού, του ένσαρκου Λόγου.

Όποιος έχει βρεθεί μέσα στον χώρο του ναού αισθάνεται άμεσα την πραγματικότητα αυτή. Ο κύκλος κατέρχεται στη γη μέσα από ένα πολύπλοκο σύστημα καμπύλων γραμμών και από την άλλη το τετράγωνο ανεβαίνει στον ουρανό μέσα από την στέρεα δομή του ναού. Ένωση δύο φύσεων και αλληλοπεριχώρηση και αντίδοση ιδιωμάτων χωρίς να χαθεί η διάκριση των φύσεων.

Το όλο αρχιτεκτόνημα εκφράζει την χριστιανική εκκλησιολογία, οπτικοποιεί τον λόγο της Εκκλησίας για την των πάντων εν Χριστώ ενότητα, εκφράζει την πίστη των χριστιανών σε μια ζωή κοινωνίας ενότητας και αγάπης.

Κι αν έτσι είναι τα πράγματα πώς μπορεί η αγία της του Θεού Σοφίας να γίνει μουσουλμανικό τέμενος και να στεγάσει την σύναξη των πιστών μουσουλμάνων; Την ίδια φυσικά ερώτηση θα έκανα και σε οποιονδήποτε προσπαθούσε να μετατρέψει έναν ναό οποιασδήποτε θρησκείας σε κάτι άλλο. Δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό γιατί δεν θα λειτουργούσε.

Βέβαια κι επειδή αφελής δεν είμαι, αυτό συνέβη, συμβαίνει και θα συμβαίνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που «βλέπουν» τα πράγματα επιδερμικά και με κριτήριο συμφέροντα πολιτικά κι όσο υπάρχουν «πιστοί» που απλώς τρέφονται με ιδεολογήματα κι όχι με εμπειρία ζωής πραγματική.


Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του ιερομονάχου Αναστασίου, από το Ιερό Κουτλουμουσιανό Κελί του Τιμίου Προδρόμου.
Αντίφωνο

Ἅγιος Παϊσιος - ὁ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως

Φωτογραφία τοῦ
«Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»
Μὲ ἀφορμὴ τὴ σημερινὴ ἡμέρα μνήμης του
Ὁ ἅγιος Παϊσιος ὁ ἁγιορείτης ἔχει χαρακτηρισθεῖ, καὶ δικαίως, ὡς ὁ ἅγιος τοῦ πονεμένου σύγχρονου ἀνθρώπου. Ἡ ἀδιάκριτη ἀγάπη του γιὰ τοὺς πλανεμένους ἀδελφούς, ἡ συνεχὴς ἄσκηση καὶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ ἦταν τὰ καθημερινὰ ἐργαλεῖα του πρὸς τὴν ἁγιότητα καὶ τὴ θέωση. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, εἴτε εἶχε τὴν εὐλογία νὰ τὸν γνωρίζει προσωπικὰ εἴτε ὄχι, τὸν εἶχε ἁγιοποιήσει στὴ συνείδησή του, πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ὀσιακὴ του κοίμηση.
Αὐτὸ ποὺ ἴσως δὲν γνωρίζουμε οἱ περισσότεροι, εἶναι τὸ γεγονὸς πὼς ὁ ἅγιος Παϊσιος δὲν ἔμεινε ἀμέτοχος στὶς προκλήσεις τοῦ καιροῦ του. Ὅταν ἡ περίσταση τὸ ἀπαίτησε, ὁ ἀσκητὴς ἅγιος παρενέβη δυναμικὰ καὶ μὲ σθένος, ὑπερασπιζόμενος τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς πίστης μας καὶ τῆς παάδοσής μας. Συνεπὴς στὴν ἱερὰ παρακαταθήκη τῆς ὁποίας – ὅπως κι ἐμεῖς –  ὑπῆρξε κληρονόμος, ἐκφράστηκε δημόσια, μὲ παρρησία καὶ ἀποφασιστικότητα, στὰ ὅσα ἀντιπαραδοσιακά, καινοφανῆ καὶ ἀντορθόδοξα διαδραματίστηκαν κατὰ τὴν ἐποχή του καὶ γιὰ τὰ ὁποία ἀσφαλῶς εἶχε ἄποψη καὶ δὲν δίστασε νὰ τὴ δημοσιοποιήσει.
Ἀναφερόμαστε σὲ δύο ἀνοικτὲς ἐπιστολὲς τὶς ὁποῖες συνέταξε (τὴν πρώτη ἀπὸ τὶς δύο συνυπέγραψε μὲ ἄλλους δύο ἀσκητὲς) καὶ ἀπέστειλε μὲ ἀφορμὴ τὰ ἀνοίγματα τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα πρὸς τοὺς παπικοὺς κατὰ τὸ δεύτερο μισό τῆς δεκαετίας τοῦ...’60 (ἡ ἀντιστοιχία μὲ τὶς σημερινὲς κινήσεις προσέγγισης πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους ποὺ ἀκολουθοῦν Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ προφανής). Οἱ δύο αὐτὲς ἐπιστολὲς δημοσιοποιήθηκαν πολλὲς φορὲς ἀπὸ τότε καὶ ἀπὸ διάφορα μέσα, μέχρι καὶ σήμερα, ἀκριβῶς λόγω τοῦ ἐπικαίρου τοῦ θέματος καὶ τῆς ἁγιοπατερικῆς καὶ ὀρθόδοξα συνεποῦς στάσης τοῦ ἁγίου.

Γιὰ τὴν οἰκονομία τῆς παρούσης σχετικῆς ἀναφορᾶς, θὰ περιοριστοῦμε στὴν παρουσίαση μεμονωμένων σημείων τῶν δύο ἐπιστολῶν, τὰ ὁποία ὅμως ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ ὅσα τεκταίνονται σήμερα, λίγες ἡμέρες μετὰ τὴ λήξη τῶν ἐργασιῶν τῆς λεγομένης «ἁγίας καὶ μεγάλης Συνόδου τῆς Κρήτης».

Ἀναφερόμενος, λοιπόν, ὁ ἅγιος στὴ διαχρονικὴ στάση τῶν ἁγίων Πατέρων ἔναντι τῶν ἑτεροδόξων σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴ σημερινὴ ἀκατάσχετη καὶ ἀθεολόγητη ἀγαπολογία – τῶν κατὰ τὰ λοιπὰ ὀρθοδόξων σύγχρονων ποιμένων – γράφει: «Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ φάνηκαν «σκληροὶ» στὴ διατήρηση τοῦ Δόγματος, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἀγάπησαν περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὸν ἄνθρωπο. Γιατί γνώρισαν τὰ ἀπύθμενα βάθη του καὶ δὲν θέλησαν ποτὲ νὰ τὸν κοροϊδέψουν μὲ τὶς συνθηματολογίες ἐφήμερης καὶ ἀνύπαρκτης ἀγάπης, ἀλλὰ τὸν σεβάστηκαν προσφέροντάς του τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Ἀληθείας, ποὺ χαρίζει τὴ μακαρία ἐν Ἁγίω Πνεύματι ζωή».

Σὲ ἄλλο σημεῖο τῶν ἐπιστολῶν του, ὁ ὁμολογητὴς ἅγιος ἀναφέρει: «Ἐπειδὴ βλέπω τὸν μεγάλο σάλο εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μας, ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων φιλενωτικῶν κινήσεων καὶ τῶν ἐπαφῶν τοῦ Πατριάρχου μετὰ τοῦ Πάπα, ἐπόνεσα κι ἐγὼ σὰν τέκνον Της καὶ ἐθεώρησα καλόν, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς προσευχές μου, νὰ στείλω κι ἕνα μικρὸ κομματάκι κλωστὴ (ποὺ ἔχω σὰν φτωχὸς Μοναχός), διὰ νὰ χρησιμοποιηθεῖ κι αὐτό, ἔστω γιὰ μία βελονιά, διὰ τὸ πολυκομματιασμένο φόρεμα τῆς Μητέρας μας».

Γιὰ νὰ προλάβει μάλιστα τὶς ὅποιες ἀντιδράσεις τῶν φιλο-οἰκουμενιστῶν, ἐξηγεῖται: «Φαντάζομαι ὅτι θὰ μὲ καταλάβουν ὅλοι, ὅτι τὰ γραφόμενά μου δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνας βαθύς μου πόνος διὰ τὴν γραμμὴν καὶ κοσμικὴν ἀγάπην δυστυχῶς τοῦ πατέρα μας κ. Ἀθηναγόρα. Ὅπως φαίνεται, ἀγάπησε μιὰν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, ποὺ λέγεται Παπικὴ «Ἐκκλησία», διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δὲν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδὴ εἶναι πολὺ σεμνή».

Ἐπίκαιρος ὅσο ποτέ, ὁ λόγος τοῦ ἁγίου διαπνέεται ἀπὸ ἀνυπόκριτη ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀποδέκτες του, ἀλλὰ δὲν παύει νὰ παραμένει σταθερὰ ἁγιοπνευματικὸς καὶ ὀρθόδοξος. Σὲ ἄλλο σημεῖο τῶν λεγομένων του γράφει τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικὰ – κι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ ἁγίου στὴ σύγχρονη μεταπατερικὴ καὶ νεωτερικὴ  ἐκκλησιολογία ἀκόμα καὶ ὀρθοδόξων θεολόγων καὶ ἱεραρχῶν: «Ἂς γνωρίσωμεν καλὰ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δὲν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν. Ἡ μόνη ἔλλειψις, ποὺ παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψις σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καὶ Ποιμένων μὲ πατερικὲς ἀρχές. Εἶναι ὀλίγοι οἱ ἐκλεκτοί· ὅμως δὲν εἶναι ἀνησυχητικόν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ Αὐτὸς τὴν κυβερνάει… Ὁ Κύριος, ὅταν θὰ πρέπη, θὰ παρουσιάση τοὺς Μάρκους τοὺς Εὐγενικοὺς καὶ τοὺς Γρηγορίους Παλαμάδες, διὰ νὰ συγκεντρώσουν ὅλα τὰ κατασκανδαλισμένα ἀδέλφια μας, διὰ νὰ ὁμολογήσουν τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν, νὰ στερεώσουν τὴν Παράδοσιν καὶ νὰ δώσουν χαρὰν μεγάλην εἰς τὴν Μητέρα μας».

Σήμερα, ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ μεγάλου σύγχρονου ὁμολογητοῦ ἁγίου, μᾶς δίνεται ἡ μεγάλη εὐκαιρία νὰ προστρέξουμε σ’ αὐτὸν καὶ νὰ τοῦ ζητήσουμε ἰκετευτικῶς νὰ πρεσβεύει γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ γιὰ τὴ διαφύλαξη τοῦ ἀμωμήτου τῆς εὐλογημένης μας πίστης, νὰ τὸν παρακαλέσουμε ταπεινῶς νὰ μεσιτεύει στὸν πανοικτίρμονα Κύριο γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν πεπλανημένων καὶ τὸν φωτισμὸ τῶν ποιμένων μας.

Ἀντὶ ἄλλου ἐπιλόγου, ἀντιγράφουμε τὰ ὅσα ὡς κατακλείδα τῶν δικῶν του ἐπιστολῶν σημειώνει ὁ ἅγιος: «Ἂς εὐχηθοῦμε νὰ δώση ὁ Θεὸς τὸν φωτισμόν Του σὲ ὅλους μας καὶ εἰς τὸν Πατριάρχην μας …διὰ νὰ πραγματοποιηθῆ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στὸ σκανδαλισμένο Ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν, καὶ κατόπιν ἂς γίνη σκέψις διὰ τὴν ἕνωσιν μετὰ τῶν ἄλλων «Ὁμολογιῶν», ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν ν’ ἀσπασθοῦν τὸ Ὀρθόδοξον Δόγμα». Ἀμήν, γένοιτο!

Ὑπὸ Γεωργίου Μηλιώτη, ἐκπαιδευτικοῦ

Αγάπη με πόνο είναι να σφίξεις στην αγκαλιά σου έναν αδελφό σου που έχει δαιμόνιο και το δαιμόνιο να φύγει.

Οι Έλληνες δεν πειθαρχούν εύκολα.
Οι Ρωμαιοκαθολικοί πιστεύουν στο αλάθητο του πάπα. Εμείς πιστεύουμε στον λογισμό μας και έχουμε όλοι τό... αλάθητο! Γιατί λένε ότι οι Τούρκοι έχουν καλή πολιτική; Επειδή λίγοι Τούρκοι είναι μυαλωμένοι και οι περισσότεροι κοιμισμένοι· γίνονται λοιπόν αρχηγοί οι λίγοι που είναι μυαλωμένοι και οι άλλοι υπακούουν φυσιολογικά.
Οι Έλληνες, επειδή σχεδόν όλοι έχουν πολύ μυαλό, θέλουν όλοι να κυβερνούν, να διατάζουν, και δύσκολα υποτάσσονται. Και οι Ιταλοί έλεγαν: «Στους δέκα Έλληνες οι πέντε θέλουν να κάνουν κουμάντο»!
Τι δυστυχία υπάρχει στον κόσμο
Πολλές φορές, εκεί που λέω την ευχή, βλέπω μικρούτσικα παιδάκια, τα καημένα, να περνούν μπροστά μου θλιμμένα και να παρακαλούν τον Θεό.
Τα βάζουν οι μανάδες τους να κάνουν προσευχή, γιατί έχουν προβλήματα, δυσκολίες στην οικογένεια και ζητούν βοήθεια από τον Θεό.
Γυρίζουν το κουμπί στην ίδια συχνότητα, και έτσι επικοινωνούμε
!Μέσα στον πόνο κρύβεται περισσότερη αγάπη από την κανονική. Γιατί, όταν πονάς τον άλλο, τον αγαπάς λίγο παραπάνω. Αγάπη με πόνο είναι να σφίξεις στην αγκαλιά σου έναν αδελφό σου που έχει δαιμόνιο και το δαιμόνιο να φύγει. Γιατί η «σφιχτή» αγάπη, η πνευματική αγάπη με πόνο, δίνει παρηγοριά θεϊκή στα πλάσματα του Θεού, πνίγει δαίμονες, ελευθερώνει ψυχές και θεραπεύει τραύματα με το βάλσαμο της αγάπης του Χριστού που χύνει. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος. Λειώνει από τον πόνο για τους άλλους, εύχεται, παρηγορεί. Και ενώ παίρνει τον πόνο των άλλων, είναι πάντα χαρούμενος, γιατί ο Χριστός του παίρνει τον πόνο και τον παρηγορεί πνευματικά.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου.!
http://gpaisioskappadokis.blogspot.com/

Κυριακή Ε’ Ματθαίου: Λόγος εις τον δαιμονιζόμενον των Γεργεσηνών (Βασίλειος Επίσκοπος Σελευκείας)


Πολλές είναι οι επιβουλές των δαιμόνων κατά των ανθρώπων. Πολλαπλάσια όμως η βοήθεια του Θεού προς τους ανθρώπους. Πράγματι, εάν δεν μας υπερήσπιζε η άνωθεν συμμαχία, θα είχεν εξαφανισθή προ πολλού το γένος μας από τις πολιορκίες των δαιμόνων. Διότι ποία ευκαιρία η ποίον χρόνον άφησαν χωρίς πειρασμούς; Πότε έπαψαν να ετοιμάζουν παγίδες στην ανθρώπινη φύση και να σχεδιάζουν τις συμφορές μας;
Δεν είναι πονηρά η φύσις του διαβόλου, αλλά απεδείχθη η προαίρεσίς του. Σ’ αυτόν είχε αναθέσει ο Δημιουργός τη διοίκηση του αέρος, όπως ο ακροατής των ουρανίων Παύλος μας αποκάλυψε λέγοντας: «Κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, του πνεύματος του νυν ενεργούντος εν τοις υιοίς της απειθείας». Έπειτα όμως, επιθυμώντας να υπερβή την φύση του, εξέπεσε της αξίας του, χάνοντας τον θρόνο εξ αιτίας του υψηλού φρονήματός του. Έγινε δηλαδή ο όγκος του φρονήματος μέτρο της στερήσεως του Πνεύματος. Γι’ αυτό λοιπόν ήρχισε να ασχολήται με τους ανθρώπους, εκδηλώνοντας έτσι την αποστροφή του προς τον Δημιουργό, και να προσπαθή με διάφορες μηχανορραφίες να αμαυρώση την εικόνα του Κτίστου. Επειδή, δηλαδή, δεν ημπορούσε να πολεμήση τον Θεό, μεθοδεύει αλλιώς την μάχη, διδάσκοντας τα κτίσματα να επαναστατούν κατά του Κτίστου. Έτσι, αμέσως μόλις επλάσθη ο πρώτος άνθρωπος και έφερε τα χαρακτηριστικά της εικόνος, τον συνεβούλευσε να μελετήση την αντιθεϊα λέγοντας: «Η αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί, και έσεσθε ως θεοί». Καθώς δε επλήθαινε το γένος, του βάζει λογισμούς ειδωλολατρίας. Κατήντησε το κτίσμα σε τόσο σκοτασμόν, ώστε να προσκυνή την κτίση, αγνοώντας τον Κτίστη. Και έβλεπες παντού βωμούς και ναούς και κατασκευές ειδώλων, αίματα και χορούς δαιμόνων.
Δεν ηρκέσθησαν όμως σ’ αυτήν την αποπλάνηση των ανθρώπων οι δαίμονες, ούτε στις τιμές που απελάμβαναν από αυτούς, αλλά και τιμωρούσαν τους αθλίους ανθρώπους, και εισχωρώντας μέσα τους κατοικούσαν σ’ αυτούς. Δεν αφήνει όμως ο Θεός αβοήθητο το πλάσμα του, αλλά αφού εχρησιμοποίησε διάφορες μεθόδους θεραπείας, τελευταία, θέτει σε ενέργεια το σοφό σχέδιο της εν Χριστώ οικονομίας, προξενώντας έτσι το αύτανδρο ναυάγιο των δαιμόνων. Αναγγέλλοντας δε την ελευθερία με τα λόγια, επεβεβαίωνε την υπόσχεση με θαύματα.
Αυτό μας παρέστησε με σαφήνεια η διήγησις του Ευαγγελίου που μόλις ανεγνώσθη. Ελέγχει την επήρεια των δαιμόνων και δεικνύει την βοήθεια που παρέχει ο Θεός προς τους ανθρώπους: «Εξελθόντι δε αυτώ επί την γην υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως, ος είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν, αλλά εν τοις μνήμασιν». Αυτός είναι ο θυμός των δαιμόνων κατά των ανθρώπων. Επιθυμούν να τους καταλάβουν όλους, λυπούνται όμως που δεν ημπορούν ούτε καν να τους επηρεάσουν όλους. «Υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως». Η μία συμφορά πιο τρομερά από την άλλη. Οι δαίμονες κατοικούσαν μέσα του και ο ίδιος κατοικούσε στα μνήματα, ώστε κατοικώντας εκεί και συγχρόνως κατοικούμενος να αναγκάζεται να συγκατοική με τους νεκρούς. Μάλλον ήταν καταδικασμένος να υπομένη μία ζωή βαρυτέρα από τον θάνατο. Διότι σ’ εκείνους που απέρχονται, ο θάνατος κλέπτει την αίσθηση των παθημάτων και ο τάφος χαρίζει στους νεκρούς ελευθερία από τα λυπηρά. Ενώ εκείνος ήταν μεν κατά τα άλλα νεκρός, εζούσε δε μόνο τόσον όσο να αισθάνεται την ταλαιπωρία του και δεν ημπορούσε να απαλλαγή απ’ αυτήν. «Και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο». Πόσον αλλοπρόσαλλη είναι η κακία του διαβόλου! Τον Αδάμ, που ήταν σωστά γυμνός, τον ενέδυσε με αισχύνη. «Και εδεσμείτο αλύσεσι και πέδαις φυλασσόμενος, και διαρρήσων τα δεσμά ηλαύνετο υπό του δαίμονος εις τας ερήμους». Εδάνειζε και δύναμη στον πάσχοντα για να διαρρήξη τα δεσμά. Διότι στο πάθος αυτό υποχωρεί ακόμη και ο σίδηρος και αποδεικνύεται ανίσχυρος. Δεν άφηνε κανέναν να περάση απ’ αυτό το μέρος. Ως λυσσώδη είχε εξαπολύσει ο δαίμονας τον άνθρωπον εναντίον των ανθρώπων. Όμως αν και με τόσες συμφορές τον είχε δέσει ο δαίμονας, δεν κατόρθωσε να τον εμποδίση να συναντηθή με τον Κύριο. Το πρώτο μέσον που εχρησιμοποίησε η Πρόνοια ήταν αυτό: οι δαίμονες, μη υποφέροντας την λαμπρότητα εκείνου που ήταν ενώπιόν τους, εφώναζαν: «Τι ημίν και σοί, Ιησού;» Αντιδρούν μόνο στο σώμα που φαίνεται, μη γνωρίζοντας ότι σ’ αυτό το σώμα είναι κρυμμένη η θεότης. Διότι πώς ημπορεί ο δούλος να φωνάζη στoν Δεσπότη: «Τι εμοί και σοί»; Περιφρονούν αυτόν που βλέπουν, επειδή δεν βλέπουν αυτόν που τους βασανίζει.
Τι σχέση έχουμε εμείς μαζί σου; Ω, πόσους δικαίους έχουμε συναντήσει, και δεν εδοκιμάσαμε από αυτούς παρόμοιο μαστίγωμα! Μας είναι αφόρητος ο εχθρός, ανυπόφορα τα βέλη του. «Τι ημίν και σοί;» Από τότε που ήλθες στην γη εκήρυξες τον πόλεμο εναντίον μας. Σε είδαν οι μάγοι όταν εγεννήθης και σε προσεκύνησαν, δραπετεύοντας από εμάς. Σε ήκουσαν οι τελώνες που ομιλούσες και απέδρασαν από τα ιδικά μας τελώνια. Τις πόρνες, τα θύματά μας, τις συνέλαβες εσύ με την μετάνοια. Μία παρηγορία μας είχε μείνει, τα παθήματα των ανθρώπων, και αυτήν την απόλαυση μας την εστέρησες. Εκεί ανόρθωσες τους παραλύτους, αλλού απήλλαξες τους κωφούς από το πάθος τους. Εκεί εχάρισες τις ηλιακές ακτίνες στους τυφλούς. Εκεί απέλυσες τους νεκρούς από τους τάφους. Ετοιμόρροπο κατήντησες το δεσμωτήριον του θανάτου, το οποίον εμείς με τόσους κόπους οικοδομήσαμε. Όσες θεραπείες προσέφερες στους ανθρώπους, τόσες τιμωρίες προεκάλεσες σ’ εμάς.
«Τι ημίν και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού»; Τον αποκαλούν μεν Υιό του Θεού, δεν γνωρίζουν όμως ότι ο Υιός είναι Θεός. Επειδή υιοί του Θεού αποκαλούνται και όσοι για την μεγάλην αρετή τους εξοικειώθησαν με τον Θεόν. Με αυτήν την έννοια λέγει: «Υιός πρωτότοκός μου Ισραήλ». Και πάλι «Εγώ είπα: Θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες». Και πάλι: «Ιδόντες δε οι υιοί του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων». Αυτό το όνομα, δηλαδή, δεν είναι γνώρισμα μόνο της φύσεως, αλλά και της οικειότητος. Αυτήν την άγνοια έδειξεν ο διάβολος και σ’ αυτά που συνέβησαν στον Ιορδάνη. Διότι ακούγοντας την φωνήν την ερχομένην από τον ουρανόν «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός», του έλεγε, επειδή αγνοούσε, «ει Υιός ει του Θεού, βάλε σεαυτόν κάτω». Εάν εγνώριζε ότι ομιλεί σε Θεόν, πώς προσπαθεί να τον φοβήση προστάζοντάς τον να πέση κάτω; Διότι η φύσις του Θεού δεν γνωρίζει ούτε ύψος ούτε βάθος.
Ο Ευαγγελιστής Μάρκος έτσι εδιηγήθη τα λόγια των δαιμόνων: «Τι ημίν και σοί, Ιησού Ναζαρηνέ». Δεν απευθύνεται σ’ αυτόν ως ποιητήν των ανθρώπων, αλλά σαν πολίτη της Ναζαρέτ. Αφού είσαι ορατός, λέγει, να ενεργής αναλόγως. Άνθρωπο βλέπουμε, αλλά σαν από Θεό διωκόμεθα. Το μαστίγωμά σου δεν ομοιάζει με Ναζαρηνού, δείχνεις να έχης κατεβή από τον ουρανό. Αποκάλυψε την φύση με τα έργα σου.
«Τι ημίν και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού; Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς;» Τι λέγεις, διάβολε; Σ’ αυτόν που εδημιούργησε τον μετρητόν χρόνο και έθεσε τους όρους της Κρίσεως τολμάς να φωνάζης: Τώρα ήλθες; Αλλά δεν γνωρίζει ότι αυτή που τώρα ήλθε είναι η αθάνατος φύσις, επιβεβαιώνοντας την άφιξή της με την δουλικήν μορφή. Δεν γνωρίζει ότι ο Κύριος και Θεός των όλων φορά την στολή που έλαβε από τον Δαυϊδ. Παρακινείται μεν προς καταφρόνηση από την θέα, μαστιγώνεται δε αοράτως από την ενέργεια της θεότητας, γι’ αυτό εκστομίζει λόγια θρασύτητος μαζί και ικεσίας. «Τι ημίν και σοί, Ιησού; Δέομαί σου, μη με βασανίσης». Δειλία και θρασύτητα έχουν τα λόγια του. Δυναμώνει την φωνή σαν δούλος αυθάδης, αλλά και ικετεύει σαν κατάδικος που μαστιγώνεται. «Ήλθες ώδε προ καιρού». Από πού έμαθε ότι δεν είναι τώρα η ώρα της κρίσεως; Πώς γνωρίζουν ότι βασανίζονται πριν την ώρα τους; Γνωρίζουν από αυτά που κάνουν ότι θα τιμωρηθούν για τα έργα τους. Έβλεπαν ότι τώρα δεν τους τιμωρούσε, αλλά μόνον τους εδίωκε από τους ανθρώπους. Από το ότι λοιπόν δεν τιμωρούνται, συμπεραίνουν ότι δεν έχει έλθει ο καιρός των βασάνων. Υποφέρουν πριν από την Κρίση, επειδή διατάζονται να παύσουν να ταλαιπωρούν τους ανθρώπους. «Παρήγγειλε γαρ τω πνεύματι τω ακαθάρτω εξελθείν από του ανθρώπου». Δεν τους έσυρε ακόμη στο Δικαστήριο, δεν τους έδειχνε ακόμη το φοβερόν του Βήμα, δεν άναβε ακόμη την φλόγα της Κρίσεως, αλλά μόνον με απειλές ανεχαίτιζε την ορμή τους. Τόση ήταν η δύναμις του πάθους!
Θέλοντας όμως ο Δεσπότης να δείξη στους παρόντες ακόμη και μέσα στα δεινά, την ανέκφραστο πρόνοιά του για τους ανθρώπους, ερωτά: «Τι όνομά σοι; Και απεκρίθη λέγων: Λεγεών όνομά μοι, ότι πολλοί εσμέν». Δεν ερωτά επειδή αυτός είχεν ανάγκη να ερωτήση, αλλά για να αποκαλύψη σ’ εμάς πόσοι φονείς δαίμονες είχαν καταλάβει το ανθρώπινο σώμα και παρ’ όλα ταύτα εκείνο δεν είχε αφανισθή. Ότι πλήθος δαιμόνων, εκστρατεύοντας εναντίον ενός ανθρώπου, δεν υπερίσχυσε, δεν τον εκρήμνισε στους βράχους, δεν τον κατετεμάχισε, δεν κατεσπάραξε τον άνθρωπο μαζί με τα σίδερα που εφορούσε. Αλλά άντεξε στις τρικυμίες των δαιμόνων, προστατευόμενος μέσα στα βασανιστήρια από το χέρι του Θεού. Και μάλιστα ο Ευαγγελιστής φιλοτιμείται να προσθέση το ακόμη σημαντικότερο: «Πολλοίς γαρ χρόνοις συνηρπάκει αυτόν» (τον είχε κυριεύσει δηλαδή). Τι ανυπέρβλητος κηδεμονία! Δεν εβασανίζοντο λιγότερον από ό,τι εβασάνιζαν, αφού ο τρόπος τους ήταν φονικός, αλλά δεν επέτρεπε ο Θεός να επιτύχουν αυτό που επιθυμούσαν, μέχρι την στιγμή όπου έφθασε η φανερά απόφασις του Βασιλέως, χαρίζοντας την ελευθερία σ’ αυτόν που τόσο υπέφερε.
«Ην δε εκεί αγέλη χοίρων ικανών βοσκομένων εν τω όρει. Και παρεκάλουν αυτόν ίνα επιτρέψη αυτοίς εις εκείνους εισελθείν. Και επέτρεψεν αυτοίς. Εξελθόντα δε τα δαιμόνια από του ανθρώπου εισήλθον εις τους χοίρους, και όρμησεν η αγέλη κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη». Για ποίον λόγο το επιτρέπεις αυτό στους δαίμονες, Κύριε; Γιατί, αφού γνωρίζεις την πονηρία τους, επείσθης στα λόγια τους; Για να μάθωμε, άνθρωποι, ότι και από τους χοίρους είναι πιο αδύνατοι, όταν τους εμποδίζει ο Θεός. Εκτός αυτού, θέλει να διδάξη τους ανθρώπους ότι είναι χαρά στους δαίμονες η απώλεια των ανθρώπων και ότι εκείνοι διασκεδάζουν με τις συμφορές τις ιδικές μας. Διότι δεν δείχνουν κανέναν οίκτον για την φύση των ανθρώπων. Εφ’ όσον εκδηλώνουν μέχρι και στους χοίρους την κακία τους, τι δεν θα έκαμναν εναντίον των ανθρώπων εάν τους επετρέπετο; Από όλα αυτά, λοιπόν, θα παρακινηθούμε να μισήσωμε την απανθρωπία, γνωρίζοντας την έχθρα τους, και να αποφεύγωμε τις συμβουλές αυτών των οποίων δεν αντέχουμε τις επιβουλές.
Αλλά εκτός από αυτά μας εδίδαξε και την κηδεμονία του Θεού προς τους ανθρώπους. Διότι όλα θα εξηφανίζοντο ακαριαίως και κανένα από τα όντα δεν θα απέμενε, αφού θα κατεσπαράζοντο από τις δαιμονικές ορμές, εάν δεν επροστατεύοντο από το κεκρυμμένο και ακαταγώνιστο χέρι του Θεού. Επιτρέπει λοιπόν τα μικρότερα για να μάθωμε τα μεγαλύτερα, και πότε πότε μας παραδίδει στις δυσκολίες για να έχωμε την αίσθηση των υψηλοτέρων. Δεν θα άφηνε ποτέ να πάθωμε το παραμικρόν, εάν δεν ελησμονούσαμε εύκολα την θεία συμπαράσταση. Επέτρεψε να γίνη ζημία στους χοίρους, για να διδαχθούμε την ωφέλεια που προξενεί στους ανθρώπους.
Ας ομολογούμε λοιπόν την πρόνοια την οποία απολαμβάνουμε. Να υμνούμε την κηδεμονίαν από την οποία φυλαττόμεθα. Ας κηρύττωμε την βοήθεια του Θεού, από την οποία προστατευόμεθα. Από αυτήν να εξαρτήσωμε τους εαυτούς μας και προς αυτήν προσβλέποντας πάντοτε να αναφωνούμε: «Συ, Κύριε, βοηθός ημών και σκεπαστής».
Αυτώ η δόξα εις τους αιώνας.
Αμήν.



Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2020/07/blog-post_11.html#ixzz6RxUoZNYC
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...