Το επεισόδιο με το άλογο που αγκαλιάζει ο Νίτσε την παραμονή της ψυχικής του κατάρρευσης γίνεται το σημείο εκκίνησης για την αμφισβήτηση του βαθύτερου νοήματος του διάσημου «Ο Θεός είναι νεκρός». Ο Λορέντζο Μέρλο προσφέρει μια ανάγνωση που υπερβαίνει την πιο κοινή ερμηνεία της θρησκευτικής και ηθικής κρίσης της Δύσης, εντοπίζοντας το αληθινό δράμα του σύγχρονου ανθρώπου στην απώλεια της αυτογνωσίας και της δημιουργικής δύναμης. Αυτό το δοκίμιο μας προσκαλεί να ξαναδιαβάσουμε τον Νίτσε όχι ως προφήτη του μηδενισμού, αλλά ως τον στοχαστή μιας πιθανής εσωτερικής αναγέννησης . (ΣτΣ)
Οδηγός Ανάγνωσης
Ο Λορέντζο Μέρλο προσφέρει μια ερμηνεία του Νίτσε που διαφέρει από την πιο συνηθισμένη. Για αυτόν τον λόγο, ορισμένες ιδέες μπορεί αρχικά να φαίνονται ασυνήθιστες.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι το περίφημο «Ο Θεός είναι νεκρός» δεν σημαίνει απλώς το τέλος της θρησκείας ή των ηθικών αξιών. Κατά την άποψή του, ο Νίτσε περιγράφει πάνω απ' όλα την απώλεια του πιο αυθεντικού και δημιουργικού μέρους της ανθρωπότητας.
Για να κατανοήσετε το δοκίμιο, είναι χρήσιμο να έχετε κατά νου τέσσερις βασικές ιδέες.
1. Ο «θάνατος του Θεού»
δεν υποδηλώνει μόνο την κρίση της πίστης, αλλά και την απώλεια της επαφής του ανθρώπου με τη βαθύτερη διάσταση του εαυτού του.
2. Η «θέληση για δύναμη»
δεν είναι η επιθυμία να κυριαρχεί κανείς πάνω στους άλλους. Είναι η ικανότητα να δημιουργεί, να μεταμορφώνεται και να αναλαμβάνει την ευθύνη για την ύπαρξή του.
3. Ο «Υπεράνθρωπος»
δεν είναι ένα άτομο ανώτερο από τους άλλους. Είναι κάποιος που υπερβαίνει το εγώ, σταματά να επιρρίπτει πάντα την ευθύνη για τη ζωή του στους άλλους και γίνεται πλήρως ο αρχιτέκτονας του δικού του πεπρωμένου.
4. «Επίγνωση»
Στο κείμενο, αυτή η λέξη δεν σημαίνει απλή διανοητική κατανόηση. Υποδηλώνει μια εσωτερική εμπειρία ικανή να μεταμορφώσει τον τρόπο που ζούμε και βλέπουμε τον κόσμο.
Το άρθρο περιέχει επίσης αναφορές στον Χριστιανισμό, τον Βουδισμό, τον διαλογισμό, ακόμη και τη σύγχρονη φυσική. Δεν πρόκειται για ιστορική σύγκριση μεταξύ επιστημονικών κλάδων, αλλά μάλλον για παραδείγματα που χρησιμοποιούνται από τον συγγραφέα για να υποστηρίξουν μια ενιαία θέση: η αληθινή ανθρώπινη μεταμόρφωση προέρχεται από μέσα μας, όχι από τη συσσώρευση γνώσης ή κανόνων.
Διαβασμένο με αυτό το ερμηνευτικό κλειδί, το δοκίμιο δεν στοχεύει μόνο να εξηγήσει τον Νίτσε, αλλά να χρησιμοποιήσει τη σκέψη του ως ευκαιρία για αναστοχασμό πάνω στην κατάσταση του σύγχρονου ανθρώπου.
Η πιο διαδεδομένη άποψη για το «Ο Θεός είναι νεκρός» του Νίτσε περιορίζεται από μια γραμμική ερμηνεία, παρόμοια με αυτήν που ο καθένας μας θα μπορούσε να διατυπώσει, για παράδειγμα, όταν θέλουμε να επικαλεστούμε τους λόγους για την παρακμή των αξιών ή να εξηγήσουμε εκείνους μιας φρικτής συμπεριφοράς ή μιας αποτρόπαιης πράξης. Είναι ισοδύναμη με την καθολική έννοια του «εκτός της Χάρης του Θεού». Αλλά το «Ο Θεός είναι νεκρός» του Γερμανού φιλοσόφου είναι διαφορετικού επιπέδου και αναφέρεται στην απώλεια του εαυτού μας και της σχετικής δημιουργικής δύναμης («Θέληση για Δύναμη»), που ανάγονται στο εγώ (που έχουν συρρικνωθεί στο εγώ), την ουσία του «Τελευταίου Ανθρώπου». Ένας άνθρωπος στον οποίο η επίγνωση της θεϊκής φύσης της οποίας αποτελεί έκφραση έχει πεθάνει, έχει σκοτωθεί από την πίστη ή την αντίληψη ενός εξωτερικού Θεού, τον οποίο καταριέται αδέξια και άλλοτε επικαλείται, ανάλογα με τις περιστάσεις, σε λειτουργία του δικού του δυσανάλογου εγωκεντρισμού, το θεμέλιο της άγνοιάς του για τα πάντα εκτός από τη μικρή τεχνική-ειδική γνώση, στην επιδίωξη της οποίας έχει απαρνηθεί την ψυχή του. (Αυτός ο εγωκεντρισμός αποτελεί την πηγή της άγνοιάς του για τα πάντα, εκτός από τις περιορισμένες τεχνικές και εξειδικευμένες γνώσεις, για τις οποίες έχει απαρνηθεί την ίδια του την ψυχή).
Η επίγνωση αυτή δεν έχει γνωστικό χαρακτήρα ούτε μπορεί να μετατραπεί σε μαζική γνώση. Δεν ανάγεται στη διανοητική κατανόηση ούτε αντικειμενοποιείται. Αντίθετα, είναι η έλευση ενός ατομικού-ψυχαγωγικού γεγονότος (εσωτερικής αναγέννησης), όχι μεταφυσικού, αλλά σαρκικού, που δεν μπορεί να αποκτηθεί, μη κωδικοποιήσιμου, μη πρωτοκολλημένου και μη μεταδοτικού. Όποιος επιθυμεί να μεταδώσει την επίγνωση μπορεί να στραφεί στη μαιευτική. Όχι στη μέθοδο, στη μεταφορά· όχι στον κατακερματισμό της ανάλυσης, αλλά στο σύνολο, στην ολότητα, όχι στα μέρη.
Η τριπλή ενότητα
Η πιο συχνή ερμηνεία της έννοιας του «Θάνατος του Θεού» του Νίτσε, στην οποία αποδίδεται η απαρχή του μηδενισμού, δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, συνεπής με τη συνολική σκέψη του Γερμανού φιλοσόφου.
Σκέψη - Συλλογιστική : Η ερμηνευτική προσέγγιση που προτείνει ο συγγραφέας βασίζεται σε τρεις κεντρικές ιδέες της σκέψης του Νίτσε: τον «θάνατο του Θεού», τη «θέληση για δύναμη» και τον «Υπεράνθρωπο». Αυτές δεν είναι αυτόνομες έννοιες, δεν πρόκειται για τρεις ανεξάρτητες έννοιες, αλλά πτυχές ενός ενιαίου ανθρώπινου μετασχηματισμού, τον οποίο ο Νίτσε συνοψίζει στον τύπο της «Μεταξίωσης όλων των αξιών». Μόνο όταν εξετάζονται μαζί, όταν ιδωθούν ως αδιάσπαστη ενότητα, αποκτούν το πλήρες νόημά τους.
Ο Υπεράνθρωπος συνίσταται σε μια κατάσταση επίγνωσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά της εξάρτησης από τον εξωτερικό Θεό, αυτόν στον οποίο πιστεύει και περιγράφει ο Τελευταίος Άνθρωπος, ανθρωπομορφικός και διαφορετικός από τον εαυτό του. Αυτή η απελευθέρωση, με τη σειρά της, συμβαίνει μέσω της Θέλησης για Δύναμη, η οποία εδώ δεν σημαίνει κυριαρχία αλλά είναι συνώνυμη με την επίγνωση της ανθρώπινης δημιουργικής δύναμης, η οποία, μεταξύ άλλων, δημιούργησε επίσης αυτόν τον Θεό τον οποίο φοβάται ή στον οποίο στρέφεται όταν χρειάζεται, πάντα εκεί, ψηλά στα σύννεφα, που βλέπει όλα όσα κάνουμε. Ένα είδος ιδεολογίας, την οποία υιοθετεί ως οδηγό της ορθής συμπεριφοράς και στην οποία προσφεύγει πιστεύοντας ότι θα βρει απαντήσεις στα άλυτα ερωτήματα και τα υπαρξιακά του διλήμματα. Μια οντότητα ψυχολογικά πιο παρόμοια με τον υπηρέτη του Αλαντίν, πάντα έτοιμη να σπεύσει να σώσει, τουλάχιστον με την ελπίδα μιας προσευχής που, αντί να είναι ένωση με το θείο που υπάρχει σε όλα και πρόσβαση στην εξύψωση των ανησυχιών κάποιου σε αναγεννητική ενέργεια, μειώνεται σε μια αναίσχυντη έκκληση, μια απαίτηση για βοήθεια, την οποία, αν μόνο την αναζητούσαν, θα έβρισκαν μέσα τους. Μια πράξη που κινείται σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, καθώς είναι εγωκεντρική, σε σύγκριση με τη στοχαστική, ικανή να συγκεντρώσει δύναμη και δημιουργικότητα για να ξεπεράσει τις δυσκολίες, να τις ακυρώσει με αποδοχή.
Έτσι δημιουργείται μια οντότητα που είναι δημιούργημα του ανθρώπου αλλά αντιμετωπίζεται ως δημιουργός του, οντότητα ακατανόητη για τον Τελευταίο Άνθρωπο, ο οποίος είναι εγκλωβισμένος στους στενούς ορίζοντες του εγώ του, διαποτισμένος με θετικιστικές αξιώσεις και λογικές-ορθολογικές μεθόδους που τον προβληματίζουν συνεχώς γιατί ο Θεός επιτρέπει τόσο κακό. Μια διπλή-δυϊστική οντότητα, δηλαδή, που αναγκάζεται να υπάρχει μόνο παρουσία του αντιθέτου της. Αυτή η υπαρξιακή φάρσα αποκαλύπτει την αδυναμία του Τελευταίου Ανθρώπου να αναγνωρίσει τον Θεό του Χριστού, δηλαδή, το Ένα ή την ενότητα όλων των πραγμάτων, ή τη θειότητα μέσα μας.
Ο Υπεράνθρωπος, με τη σειρά του, αντιστοιχεί στον «πλήρη ολοκληρωμένο άνθρωπο», αυτόν που δεν ενδιαφέρεται για την αυτοϊκανοποίηση, που θεωρεί τον εαυτό του αποκλειστικά υπεύθυνο για την κατάστασή του, μια κατάσταση απέναντι στην οποία διαθέτει απεριόριστη ανθεκτικότητα. Σε αντίθεση με τον κατώτερο Τελευταίο άνθρωπο, που είναι αναγκασμένος να σπαταλά την ενέργειά του τόσο στην αυτοϊκανοποίηση όσο και στη θυματοποίηση, καθώς και στην υπεράσπιση του εγώ και της υπερηφάνειάς του, ο Υπεράνθρωπος ενσαρκώνει την ανεξαρτησία και τη χειραφέτηση από όλα τα ρυθμιστικά, κανονιστικά, συνταγματικά και ιδεολογικά συστήματα - την καλύτερη δύναμη που έχει στη διάθεσή του.[ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ]
Μηδενισμοί
Ο μηδενισμός, ή μάλλον, οι μηδενισμοί, δεν μπορούν να παραλειφθούν από τη συζήτηση. Ο ένας είναι αρνητικός, καταστροφικός (ολέθριος), ακίνητος ή απόλυτος, και ο άλλος καταφατικός, ψυχαγωγικός (αναδημιουργικός), εξελικτικός ή σχετικός.
Ο Απόλυτος μηδενισμός, ως έμμεση συνέπεια της πίστης του ανθρώπου στα έργα του δικού του εγώ. Ένας πρόλογος στο δράμα που κορυφώνεται αποκαλύπτοντας το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πίστευε, δηλαδή, την επίγνωση του κενού και της άγνοιας (της πλάνης) στην οποία είχε βυθιστεί μέχρι τον καταστροφικό επίλογο της κατάρρευσης του χάρτινου πύργου με τον οποίο είχε ταυτιστεί στην αναζήτηση της τεχνικής και ηθικής γνώσης, η οποία, όπως ισχυριζόταν, ήταν η εστία της δικαιοσύνης και της αλήθειας.[Ο ΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΜΙΑ ΤΕΡΑΤΩΔΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ Ο ΚΟΡΜΟΣ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ.]
Τα δόντια του θανατηφόρου ολέθριου μηδενισμού δαγκώνουν, και τα σαγόνια του μπορούν να καταβροχθίσουν μόνο τον Τελευταίο Άνθρωπο. Τον πιο διαδεδομένο τύπο ατόμου στη Δύση και αλλού. Είναι αυτός που αναζητά έξω από τον εαυτό του θεραπείες για ό,τι του λείπει, για ό,τι του προκαλεί δυσφορία. Είναι αυτός που δημιουργεί ο ίδιος τους εχθρούς του και στη συνέχεια τους αποδίδει την ευθύνη για τη δική του δυστυχία. Στην ουσία, αυτός που σπαταλά όλες τις ζωτικές του ενέργειες σε ακατάλληλες λανθασμένες αναζητήσεις για μια καλύτερη ζωή. Μόνο αυτός ο τύπος ανθρώπου μπορεί να πέσει στην απώλεια νοήματος, στον βάναυσο αποπροσανατολισμό του θανατηφόρου απόλυτου μηδενισμού.
Ο σχετικός μηδενισμός, από την άλλη πλευρά, παραπέμπει στην επίγνωση ότι η ανύψωση οποιασδήποτε ανθρώπινης επιβεβαίωσης πάνω από όλες τις άλλες, οποιασδήποτε ιεραρχίας ιδεών που πραγμοποιούν χειρονομίες, επιλογές και έργα, αντιστοιχεί σε μια καθαρά εγωιστική αντίληψη της ύπαρξης. Επομένως, καθίσταται απαραίτητο να αποκηρύξουμε την ταύτιση με κατακτητές ή ιερείς ανώτερων αξιών, καθώς αυτό προαναγγέλλει σύγκρουση, διατήρηση του status quo και αναπαραγωγή της ιστορίας. Σχετικός, επομένως, σημαίνει παρατήρηση του κόσμου από μέσα και θέαση της μαριονέτας του εγώ που νομίζαμε ότι ήμασταν.[ΤΟΥ ΕΓΩ]
Ενώ ο απόλυτος μηδενισμός αφορά και πλήττει το εγώ και, όταν μας κατακλύζει, καταστρέφει το πλαίσιό του, αφήνοντάς μας στο σκοτάδι, ο σχετικός μηδενισμός[ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΦΙΧΤΕ] - που μπορεί να προκύψει μέσα μας μέσω τραύματος, μιας στιγμής «εύρηκα» (μιας στιγμής διαύγειας) ή σταδιακά μέσω της αναζήτησης απαντήσεων που δεν είναι εφήμερες και ιδιοτελείς, όπως αυτές που παρέχει το εγώ - εκμεταλλεύεται ακριβώς την απελευθέρωση από το ίδιο μας το εγώ. Εξαιτίας αυτού, δεν σβήνει το φως μας, αλλά φωτίζει την πραγματικότητα, αποκαλύπτοντας τις σκιές που νομίζαμε ότι ήταν γνώση. Κάνει την ενεργειακή δυναμική των σχέσεων μεταξύ όλων των πραγμάτων να λάμπει σαν λευκό σε μια ντίσκο, αφήνοντάς μας ελεύθερους να παρατηρήσουμε τι διέπει την ανθρώπινη συμπεριφορά και πώς η νωθρότητά τους τα οδηγεί σε αδιέξοδο. Έτσι, μας επιτρέπει να λειτουργούμε χωρίς τα καθήκοντα, τις υποχρεώσεις και τη ματαιοδοξία του εγώ. Χωρίς το απώτερο κίνητρο να πιστεύουμε λανθασμένα ότι είμαστε μια ταυτότητα ανεξάρτητη από οτιδήποτε άλλο, μια ύπαρξη αποκομμένη από το σύνολο της πραγματικότητας..
Το λουλούδι - Η άνθηση (της επίγνωσης)
Ο ενεργητικός μηδενισμός δεν είναι η απεγνωσμένη κορύφωση ίση με το απόλυτο, αλλά ένα βήμα στον εξελικτικό λόγο που αναδημιουργείται από το υποκείμενο που συνειδητοποιεί την ταύτιση του ευατού του με το εγώ. Πράγματι, μέσα από τη θέαση του κενού και της ματαιοδοξίας κάθε εγωιστικής πράξης και σκέψης απελευθερώνεται από αυτά, κινούμενο έτσι προς την αυθεντική, καθολική, υπερκοσμική, διαχρονική γνώση. Μια γνώση, η οποία περιλαμβάνει την «Μετατόπιση/μεταξίωση όλων των αξιών», που χαρακτηρίζεται από μια κατάσταση ηθικής δύναμης που ακτινοβολεί και εμπλέκει τους άλλους, η οποία, για να χρησιμοποιήσουμε καθολικές μορφές, επιτρέπει την αντικατάσταση της υπαρξιακής κόλασης με τον επίγειο παράδεισο. Μια συμβολική γη, που παραπέμπει σε μια οικεία, εξιδανικευμένη κατάσταση, που στερείται στον κατώτερο Τελευταίο άνθρωπο. Μια υπαρξιακή συνθήκη στην οποία η Θέληση για Δύναμη εμφανίζεται αυθόρμητα, απαλλαγμένη από τα εγωκεντρικά εμπόδια που κάποτε την εμπόδιζαν, επιτρέποντας ταυτόχρονα ή/και επιβάλλοντας την προσφυγή σε μικροπρέπεια, τεχνάσματα, ψέματα και όλα όσα περιλαμβάνει και εκφράζει το σώμα των επτά Θανατηφόρων Αμαρτημάτων.
Ο μηδενισμός της φιλοσοφίας του Νίτσε είναι επομένως εξελικτικός, καθώς ο Υπεράνθρωπος έχει πλήρη επίγνωση του κενού που βασίζεται στη ματαιοδοξία και την εμφάνιση των ανθρώπινων φυσικών και μεταφυσικών επιτευγμάτων. Το να ενεργεί κανείς σαν αυτά να έχουν καθολική δύναμη και αξία - όπως είναι η ουσία του εγωκεντρισμού - είναι απλώς η προϋπόθεση για την απώλεια του νοήματος στη ζωή, το άλμα στο πνευματικό κενό. Με αυτή την επίγνωση, ο Υπεράνθρωπος ανεβάζει τον πήχη της άτρωτης φύσης του, υψώνει ακόμη περισσότερο το όριο της εσωτερικής του ανθεκτικότητας δηλαδή, γίνεται ικανός να μην σπαταλά πλέον ενέργεια στην αυτολύπηση, δηλαδή να την κάνει διαθέσιμη για να ανακάμψει μετά από κάθε πτώση, σε κάθε δυσκολία. Να γίνει ο εαυτός του και να σταματήσει να ταυτίζεται με τις μάσκες των ρόλων που σταδιακά ενσαρκώνει.
Τουλάχιστον μια υπόδειξη, μια αναφορά
Από τη συζήτηση, ωστόσο, λείπει ένα κομμάτι, μια περαιτέρω επίγνωση, αυτή της «Αιώνιας Επιστροφής του Ίδιου», στην οποία τουλάχιστον αξίζει μια αναφορά. Αφορά την επανάληψη της ιστορίας. Δεν είναι άραγε ο Τελευταίος Άνθρωπος η πηγή της διαιώνισης της ιστορίας των συγκρούσεων και των δεινών που ζούμε; Ένας κύκλος μεταμφιεσμένος σε διαφορετικές μορφές και επομένως άσβεστος στην τροχιά του, που εναλλάσσεται πάντα με μια ευθεία γραμμή που οδηγεί προς το μέλλον. Πώς γίνεται ο Τελευταίος Άνθρωπος να μην παρατηρεί την τεράστια απόσταση ανάμεσα στην ψευδαίσθηση της προόδου και στην πραγματική επανάληψη των ίδιων μοτίβων; Ή μάλλον, πώς μπορούμε να μην βρούμε σε αυτή την επίγνωση τι, αντίθετα, χαρακτηρίζει τον Υπεράνθρωπο; Δεν είναι θεμιτό να αναγνωρίσουμε στη φύση του Υπερανθρώπου αυτό που είναι απαραίτητο για να εξελιχθεί σε ένα άλλο είδος ιστορίας στην οποία ο Θεός, σαν τον Χριστό, ανασταίνεται σε καθέναν από εμάς;
Προς την αγκαλιά
Η προσωπική απομόνωση (μοναξιά) που βίωνε ο Γερμανός φιλόσοφος, η οποία προκλήθηκε από τη γενική παρανόηση της σκέψης του, του Υπεράνθρωπου, της Θέλησης για Δύναμη και του Θανάτου του Θεού, αφενός εκφράζει το βαθύ οραματικό του ταλέντο - ίσως τόσο φυλακισμένο σε μια τόσο κρυστάλλινη διάνοια που να είναι ακατάλληλη για την ενσάρκωση της μεταστοιχείωσης όλων των αξιών - και, αφετέρου, επομένως, αποκαλύπτει τους λόγους - τουλάχιστον περιστασιακούς - της ψυχολογικής του παρακμής. Η αρχή του άσραμ, δηλαδή ενός κύκλου συντρόφων (μια κοινότητα ανθρώπων δεμένων με κοινή πνευματική αναζήτηση και αμοιβαία στήριξη), ίσως θα τον είχε σώσει από το να αγκαλιάσει το άλογο.
Αν ίσχυε αυτό, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι η διαδικασία της φιλοσοφίας του Νίτσε, χριστόμορφης φύσης - δηλαδή, μη εγωιστικής, με θεραπευτική και ηρεμιστική δυναμική - προφανώς δεν είχε γίνει πράξη, πραγματικότητα, επειδή παρέμεινε μπλεγμένη στην πνευματική διάσταση του φιλοσόφου και, τελικά, στην εγωιστική του αξίωση για αναγνώριση. Μια πνευματικά θανατηφόρα σύγκρουση, στην οποία είχε επικρατήσει, δίνοντας έτσι στους επικριτές του την ευκαιρία και λόγους να πιστεύουν ότι είχε καλλιεργήσει μια ανόητη ουτοπία.
Πρόκειται για μια ριζοσπαστική και σφοδρή κριτική, η οποία όμως είναι καταδικασμένη να εξαντληθεί στο επίπεδο της καθαρής διανόησης. Το αντίθετο παράδειγμα αποτελούν οι Βούδες και οι Μποντισάτβα, δηλαδή εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν επίσης το βήμα που παρέλειψε ο Νίτσε, στο οποίο -και αυτό είναι το θέμα- δεν κατέληξαν μέσω της σκέψης αλλά μέσω του διαλογισμού και της στοχασμού (της ενατένισης).
Μια θανατηφόρα σύγκρουση —λέγαμε— μέχρι σημείου τρέλας, που δεν είναι τίποτα άλλο από το να πέφτει κανείς στη μαύρη τρύπα των σκέψεών του, των εκκεντρικών ιδεών, των εμμονών του, των τρόμων του και των εξάρσεων του. Μια άβυσσος με στενό ορίζοντα, τυφλή και αποκομμένη από την ζωτική ώθηση (του Μπεργκσόν), από τα βάθη της οποίας, όποια και αν ήταν η τελετουργία που ακολουθούσε, μπορεί κανείς μόνο να φωνάξει τις κατηγορίες του εναντίον του κόσμου.
Το Ένα
Δεν είναι άραγε κατανοητό ότι ο Νίτσε αγκάλιασε το άλογο, όχι επειδή ήταν τρελός, αλλά επειδή, σε μια στιγμή έντονης ενσυναίσθησης, ένιωσε τον πόνο που είχε προκαλέσει το μαστίγιο του αμαξά στο ζώο και, σε αυτό το μαστίγωμα και σε αυτό το βάσανο, μια ενότητα μαζί του, καθώς και, ταυτόχρονα, τη δική του απόσταση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα;
Αυτή η χειρονομία, τόσο παρεξηγημένη όσο και αυθόρμητη, με σαφή νοηματική σημασία, που προκαλείται από τη μέγγενη της μοναξιάς, πηγάζει από την ίδια εσωτερική ώθηση που κάνει ένα κακοποιημένο παιδί να σφίγγει στην αγκαλιά του το γατάκι του.
Ο κίνδυνος για το γατάκι
Όταν ο Κάρλο Ροβέλι, ένας διεθνώς αναγνωρισμένος Ιταλός φυσικός, ο οποίος ερευνά επίσης την κβαντική φύση κάθε πραγματικότητας -όχι μόνο της λεγόμενης απείρως μικρής- τιτλοφορεί μία από τις δημοσιεύσεις του «Περί της Ισότητας των Πάντων», εκτός του ότι αποτελεί μια πρόσκληση για επανεξέταση του εγωκεντρικού, ανθρωποκεντρικού συστήματος πεποιθήσεων που αντιλαμβάνεται το ακριβώς αντίθετο, συνδυάζει το όραμα του Νίτσε με αυτό που, από την έλευση της κβαντικής φυσικής, έχει γίνει μια παρουσία και ένα θέμα συζήτησης στον κόσμο της επιστήμης.
Χωρίς πάντα να ξεχνάμε ότι η δυτική φιλοσοφία και επιστήμη είναι απλώς οι τελευταίες προσθήκες στη χιλιετή γνώση που προσφέρεται στην ανθρωπότητα από όλες τις σοφές παραδόσεις της γης.
Ακόμα και μερικοί φυσικοί θα πρέπει να αγκαλιάσουν το γατάκι τους.
Λορέντζο Μέρλο«Το άλογο του Νίτσε» - Ιντσιοστρόνερο
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΟΤΙ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ. ΦΥΣΙΚΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ. Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΣ ΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΟ Pet ΤΗΣ.
