Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2021

Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

 Μόνο στην μέλλουσα ζωή υπάρχει η αιώνια μακαριότητα. Ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με τίποτα το φθαρτό και το πρόσκαιρο. Αν κάτι φαίνεται ικανοποιητικό, μην το πιστεύεις, απλά σε κολακεύει. Θα σε κολακεύει και θα σε απατά για κάποιο διάστημα κι έπειτα θα απομακρυνθεί και θα εξαφανιστεί, αφήνοντάς σε στόν τρόμο στην φτώχεια και τον όλεθρο.Ότι ανήκει στόν Θεό είναι θετικό και αιώνιο. Στήν αρχή θα εμφανιστεί στήν καρδιά σου σαν ένας μικρός σπόρος, με την μορφή μιας ελάχιστης κλίσης ή επιθυμίας.Μετά θα αρχίσει να αναπτύσεται σιγά σιγά και θα συγκεντρώσει όλες τις σκέψεις σου, όλα σου τα συναισθήματα.Θα περιβάλει την ψυχή και το σώμα σου και θα αναπτυχθεί σε μεγάλο δέντρο με πολλά κλαδιά.Ουράνια πουλιά , δηλαδή αγγελικές σκέψεις και θεωρίες, θα πετούν στα κλαδιά του.Αυτά συμβαίνον στόν χριστιανό κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής του. Εκείνος στόν οποίο συμβαίνουν αυτά, όταν εισέλθει στην αιωνιότητα, θα διαπιστώσει ότι είναι πλούσιος σε πνευματικούς θησαυρούς - τα εχέγγυα της μακαριότητας.Τέτοια κατάσταση είναι αιώνια ευλογία, ενώ ο άνθρωπος εξακολουθεί να ζει στην γή, πρίν από την ελεύθερη είσοδό του στήν αιωνιότητα, με τον θάνατο του σώματός του.Τέτοια ζωή είναι ήδη αιώνια ζωή.

http://trelogiannis.blogspot.com/2021/10/blog-post_937.html

Οἱ πειρασμοί, Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

 Τὰ λυπηρὰ ποὺ μᾶς συμβαίνουν γίνονται ἢ γιὰ παιδαγώγησή μας, ἢ γιὰ τὴν ἐξάλειψη παλιῶν ἁμαρτιῶν, ἢ γιὰ διόρθωση τῆς τωρινῆς ἀμέλειάς μας, ἢ γιὰ ἀποτροπὴ μελλοντικῶν ἁμαρτιῶν.

Ἐκεῖνος λοιπὸν ποὺ συλλογίζεται ὅτι ὁ πειρασμὸς τοῦ συνέβη γιὰ κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς λόγους, δὲν ἀγανακτεῖ, ὅταν τὸν χτυποῦν ἢ τὸν ἀδικοῦν ἢ τοῦ κάνουν κάποιο ἄλλο κακό. Καθὼς μάλιστα συναισθάνεται τὶς ἁμαρτίες του, οὔτε κατηγορεῖ ἐκεῖνον ποὺ τοῦ προξενεῖ τὸν πειρασμό, ἀφοῦ, εἴτε μέσω αὐτοῦ εἴτε μέσω ἄλλου, ὄφειλε νὰ πιεῖ τὸ ποτήρι τῆς θείας δικαιοσύνης.
Ἀντίθετα, στὸν Θεὸ ἀποβλέπει καὶ τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ ὅ,τι ἐπέτρεψε, καὶ τὸν ἑαυτὸ του κατηγορεῖ καὶ δέχεται πρόθυμα τὴν παιδαγωγικὴ δοκιμασία, ὅπως ἔκανε ὁ Δαβὶδ μὲ τὸν Σεμεΐ (Β’ Βασ. 16:5-13).
Ὁ ἀσύνετος ἄνθρωπος, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ζητᾶ συχνὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἐλεηθεῖ καὶ νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ δεινά, ὅταν ὅμως ἔρχεται τὸ ἔλεος, δὲν τὸ δέχεται, ἐπειδὴ αὐτὸ δὲν εἶναι ὅπως ἐκεῖνος ἤθελε, ἀλλὰ ὅπως τὸ ἔκρινε συμφέρον ὁ Γιατρὸς τῶν ψυχῶν. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἀδημονεῖ καὶ ἀναστατώνεται, καὶ ἄλλοτε τὰ βάζει ὀργισμένος μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ ἄλλοτε βλασφημεῖ τὸν Θεό. Ἔτσι ὅμως καὶ ἀγνωμοσύνη δείχνει, καὶ ἐνίσχυση στὸν πειρασμό του δὲν παίρνει.

Οἱ δαίμονες μᾶς προξενοῦν πειρασμοὺς εἴτε αὐτοὶ οἱ ἴδιοι εἴτε ξεσηκώνοντας ἐναντίον μας ἐκείνους ποὺ δὲν φοβοῦνται τὸν Θεό. Μᾶς πειράζουν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ὅταν χωριστοῦμε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως ἔκαναν στὸν Κύριο στὴν ἔρημο (Ματθ. 4:1-10)• καὶ μέσω ἀνθρώπων, ὅταν ζοῦμε ἀνάμεσα σὲ αὐτούς, ὅπως τὸν Κύριο μέσω τῶν Φαρισαίων (Ματθ. 16:1• 19:3). Ἐμεῖς ὅμως, ἔχοντας τὸ βλέμμα στραμμένο στὸ πρότυπό μας, τὸν Κύριο, ἂς τοὺς ἀποκρούσουμε καὶ στὶς δύο περιπτώσεις.

Κάθε σχεδὸν ἁμαρτία γίνεται μέσω ἡδονῆς, καὶ κάθε ἐξάλειψη ἁμαρτίας γίνεται μέσω κακοπάθειας καὶ λύπης, εἴτε θεληματικῆς, μὲ τὴ μετάνοια, εἴτε σταλμένης ἀπὸ τὴν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, μὲ πειρασμὸ ποὺ ἐπιτρέπει ἡ πρόνοιά του. Γιατί, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος, ἂν ἀνακρίναμε ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας, δὲν θὰ ἐπισύραμε τὴν τιμωρία τοῦ Θεοῦ· ὅταν ὅμως ὁ Κύριος μᾶς τιμωρεῖ, μᾶς διαπαιδαγωγεῖ, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν καταδικαστοῦμε μαζὶ μὲ τὸν κόσμο (Α’ Κορ. 11:31-32).

Ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς ἄλλοι φέρνουν στοὺς ἀνθρώπους ἡδονές, ἄλλοι λύπες καὶ ἄλλοι σωματικοὺς πόνους. Γιατί ἀνάλογα μὲ τὴν αἰτία τῶν παθῶν ποὺ βρίσκεται στὴν ψυχὴ βάζει σὲ αὐτὴν καὶ τὸ φάρμακο ὁ Γιατρὸς τῶν ψυχῶν μὲ τὶς δίκαιες κρίσεις του.

Ὅταν σοῦ ἔρθει πειρασμὸς χωρὶς νὰ τὸ περιμένεις, μὴν κατηγορεῖς ἐκεῖνον πού σοῦ τὸν προξένησε, ἀλλὰ ἀναζήτησε τὸ γιατί, καὶ ὅταν τὸ βρεῖς, διορθώσου.

Ὁ συνετὸς ἄνθρωπος, καθὼς ἀναλογίζεται τὸ θεραπευτικὸ ἀποτέλεσμα τῶν κρίσεων τοῦ Θεοῦ, ὑπομένει μὲ εὐχαριστία τοὺς πειρασμοὺς ποὺ αὐτὲς ἐπιτρέπουν νὰ τοῦ συμβοῦν, θεωρώντας αἰτία τους τὶς ἁμαρτίες του καὶ κανέναν ἄλλον. Ὁ ἀσύνετος, ἀντίθετα, ἐπειδὴ ἀγνοεῖ τὴν πάνσοφη πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἁμαρτάνει καὶ παιδαγωγεῖται μὲ πειρασμούς, θεωρεῖ αἴτιους αὐτῶν ἢ τὸν Θεὸ ἢ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐκεῖνος πραγματικὰ θέλει νὰ σωθεῖ, ὁ ὁποῖος δὲν ἀντιστέκεται στὰ θεραπευτικὰ φάρμακα. Καὶ αὐτὰ εἶναι οἱ ὀδύνες καὶ οἱ λύπες ποὺ ἔρχονται μὲ τοὺς ποικίλους πειρασμούς. Ὅποιος ὅμως ἀντιστέκεται, δὲν γνωρίζει οὔτε τί ἐμπορεύεται στὸν ἐδῶ κόσμο, οὔτε τί πρέπει νὰ ἀγοράσει μὲ αὐτὲς προτοῦ φύγει ἀπὸ τὸν κόσμο.


http://www.agiazoni.gr/article.php?id=98856398636455124704

Θα συμβούν πολλά, μη φοβηθούμε

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Όλα αυτά που γίνονται και θα γίνουν τα επιτρέπει ο Θεός και είναι χρήσιμα· δεν μπορούν να μας βλάψουν καθόλου. Ίσα-ίσα θα μας ωφελήσουν, εάν εμείς πιστεύουμε στον Χριστό.

Έτσι, θα είμαστε ευάρεστοι στον Θεό και θα νιώσουμε ότι τώρα πιο πολύ είμαστε στα χέρια του Θεού, αφού ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο. Και χάνει το πολύ ενδιαφέρον που νομίζουμε ότι έχει η εδώ ζωή· που εδώ στη ζωή αυτή όλα καλά είναι, αλλά με την έννοια ότι μας ετοιμάζουν για την αιώνια ζωή. Έτσι, από το ένα μέρος ησυχάζουμε, και φεύγει ο φόβος, και από το άλλο μέρος ξυπνά η ψυχή μας.

Από κάποια πλευρά η εποχή η δική μας ίσως είναι η δυσκολότερη από όλες τις εποχές. Διότι, στις παλαιότερες γενεές, στους παλαιότερους αιώνες και καιρούς το κακό προερχόταν απ’ έξω, είτε στα πρώτα χρόνια που ήταν οι διωγμοί, είτε ύστερα που υπήρχε γενικότερα η ειδωλολατρία και όποιες άλλες δυσκολίες και εμπόδια. Σήμερα το κακό είναι μέσα στον άνθρωπο. Δηλαδή επιδρά το όλο πνεύμα της εποχής και αλλοιώνει τον νου του ανθρώπου και τον όλο ψυχοσωματικό οργανισμό του.

Δεν υπήρχαν τέτοια φαινόμενα στις παλαιότερες εποχές· σήμερα είναι αυτά: το ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να απολαμβάνει το καθετί, να γνωρίζει πολλά πράγματα δια μέσου των μέσων ενημερώσεως και κυρίως το ότι πλέον έχει γίνει κατάσταση, είναι δεδομένο αυτό, ότι είναι ελεύθερος κανείς να κάνει ό,τι θέλει, να φρονεί ό,τι θέλει – δεν μπορεί να τον εμποδίσει κανένας· έχει δικαίωμα. Και έχει ξυπνήσει μέσα στον κάθε άνθρωπο όλο το αρνητικό υπόβαθρο, τα όποια κατακάθια υπάρχουν μέσα του.

*****

Καθώς έτσι θα πάει η ανθρωπότητα, και όλοι επηρεαζόμαστε από το όλο πνεύμα της ανθρωπότητος, δεν θα ξεκαθαρίσει η ήρα από το σιτάρι που λένε, δεν ξεκαθαρίζει κανείς τα πράγματα, εάν δεν περάσει από καμίνι – φωτιά – και από νερό – διήλθομεν δια πυρός και ύδατος. Γι’ αυτό και όποιος, χωρίς να περιμένει να συμβούν τα όποια γεγονότα συμβούν, τα πάρει έτσι ταπεινά, έντιμα, αληθινά, απλά τα πράγματα, με πίστη, δεν θα τα περάσει όλα αυτά τα δεινά. Θα τα βλέπεις να γίνονται στην ανθρωπότητα, στην οικουμένη και εσύ θα είσαι, τρόπον τινά, απ’ έξω θεατής· δεν θα σε αγγίξουν.

Ας το έχουμε και αυτό υπ’ όψιν: θα επιτρέψει ο Θεός να γίνει… – και τι δεν θα γίνει! – ακριβώς για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως ο καθένας θα τα περάσει. Στην καθ’ ημέραν ζωή μας, εάν ενώπιον του Θεού ταπεινωνόμαστε – και δεν χρειάζεται να παθαίνουμε πρώτα και ύστερα να ταπεινωνόμαστε – δεν θα πάθουμε. Κι αν ακόμη ο Θεός, τρόπον τινά, έχει αποφασίσει να πάθουμε ο καθένας μας, αν στη συνέχεια δει μετάνοια αληθινή σ’ εμάς, δεν θα πάθουμε. Όπως ακριβώς συνέβη με τον βασιλιά Εζεκία.

Επιτρέψτε μου να πω ότι δεν είναι καιρός για φόβους και λιποψυχίες, καιρός για να δείξουμε με τη στάση μας ως χριστιανοί ότι δεν έχουμε Θεό δυνατό. Έχουμε Θεό με άκρα ευσπλαχνία· ευσπλαχνία χωρίς όρια. Όταν κυριευτεί κανείς – ο λαός – από ηττοπάθεια, δειλία, φόβο, απόγνωση και απελπισία, αυτό είναι το μεγάλο κακό. Όταν όμως διατηρεί κανείς μέσα του την πίστη, την αγάπη του στον Θεό, αυτό δεν είναι κακό, αλλά είναι μεγάλη χάρη· έστω κι αν ο Θεός θα επιτρέψει ο λαός αυτός να μαρτυρήσει και να υποστεί πολλά.

Ως χριστιανοί ορθόδοξοι αυτό πρέπει να έχουμε ως μέλημά μας, ως φροντίδα μας: πώς πράγματι μέσα μας θα κρατήσουμε τον αληθινό Θεό, τον Κύριο, ο οποίος θα μας ενδυναμώσει και δεν θα φοβηθούμε τίποτε.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), Ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο! (Ομιλίες εσχατολογικού περιεχομένου). Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2021, σελ. 9.

πηγή: koinoniaorthodoxias
https://simeiakairwn.wordpress.com

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Πνευματικά Μηνύματα 2021» – π. Συμεών Κραγιόπουλος ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ

Άγιος Μάξιμος Γραικός: Διάλογος της ψυχής με τον νου, με την μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων σχετικά με την προέλευση των παθών μέσα μας

 Λόγος Β΄: Διάλογος της ψυχής με τον νου, με την μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων σχετικά με την προέλευση των παθών μέσα μας. Επίσης λόγος περί θείας πρόνοιας και κατά των αστρολόγων (Άγιος Μάξιμος Γραικός)

Ψυχή: Αγαπημένε νου μου! Προς σε στρέφω τώρα τούτα τα απλά μου λόγια. Μου προκαλεί μεγάλη απορία το γεγονός ότι εσύ που ορίστηκες από τον Δημιουργό ως κυβερνήτης όλων των δυνάμεών μου, κυβερνάς το σώμα ολάκερο με τις πιο ευέλικτες νοητικές κινήσεις, ως βασιλέας που κυβερνάει μια περιτειχισμένη πόλη ή ως ένας έμπειρος πηδαλιούχος, όταν σε κυριεύει κάποιο σκοτεινό πάθος, είτε φθόνος, είτε οργή, είτε θλίψη, παθαίνεις αμέσως δυνατή σύγχυση και πέφτεις σε βαθειά θλίψη και μοιάζεις με ιππέα, που, όταν τον ρίξει κάτω το ατίθασο άλογό του, χάνει την νίκη. Τότε όλοι οι συλλογισμοί σου και τα λόγια σου γίνονται απρεπή και, με λίγα λόγια, δεν αναγνωρίζεις κανέναν, ούτε τους συγγενείς ούτε τους πιο αγαπημένους φίλους σου. Εκστομίζεις τότε τις πιο άνομες βλασφημίες εναν­τίον εκείνου που είναι ο μόνος αγαθός. Πες μου, σε παρακαλώ, γιατί συμβαίνουν αυτά σε εμένα και σε εσένα; Θα ήθελα πολύ, αγαπημένε μου, να μου το έλεγες.

Νους: Θέλεις να μάθεις από μένα, ψυχή, κάτι εξαιρετικά ακατάληπτο και ασύλληπτο για την σκέψη. Γι’ αυτό θα προτιμούσα με μεγάλη ευχαρίστηση την απόλυτη σιωπή, αν δεν είχα τύψεις μπροστά στον θείο ευαγγελιστή, που απαιτεί να είμαστε «έτοιμοι δε αεί προς απολογίαν παντί τω αιτούντι υμάς λόγον περί της εν ημίν ελπίδος μετά πραότητος και φόβου»[Α΄ Πέτρ. 3, 15]. Θα σου δώσω λοιπόν, με την βοήθεια του Θεού, μία σύντομη απάντηση σε αυτά που ρωτάς.

Τρομερή, πολύ τρομερή αρρώστια είναι, ψυχή μου, ο εγωισμός που έχει ριζωθεί στις ψυχές μας και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και πολλούς αγώνες για να εκδιωχθεί από μέσα μας. Κάποτε εμείς οι δύο ήμασταν ελεύθεροι από αυτά τα πάθη και ζούσαμε μία ζωή πολύ ήσυχη και γαλήνια, με υψηλές και καθαρές σκέψεις και θείες επιθυμίες. Τότε δεν μας αναστάτωναν ματαιοδοξίες, μήτε φιλονικίες, φθόνος και υπερηφάνεια, αλλά κατευθυνόμασταν πάντοτε προς τα υψηλά με απλή, ήρεμη και σταθερή σκέψη, αφού μας έδινε θάρρος η επιθυμία του πιο τέλειου αγαθού.

Ο Δημιουργός μας είναι απλός, ψυχή μου, και δεν μετέχει ούτε κατ᾽ ελάχιστον στην κακία και την πονηρία. Είναι ο μόνος αγαθός, η μόνη σοφία και η μόνη αλήθεια. Είναι φιλεύσπλαγχνος, γενναιόδωρος, πανάγιος και δίκαιος. Από Αυτόν πηγάζει πλούσια η αγιότητα, η αγαθότητα και όλα τα πνευματικά αγαθά. Αυτός, ως πανάγαθος, έδωσε τις θείες εντολές, από επιθυμία να οδηγήσει εξαρχής σε αυτήν την τελειότητα και το κατά την θεία εικόνα Του δημιούργημά Του. Αν ο άνθρωπος είχε τηρήσει τις θείες αυτές εντολές, θα ήταν αληθινά μακάριος και θα απολάμβανε την συνομιλία με τον ίδιο τον Θεό πάντοτε καθαρά και χωρίς πάθος. Με την ίδια την θεία πνοή Του έδωσε στον άνθρωπο όλες τις αρετές που βρίσκονται στην θεία και πανάγια φύση Του και αυτές είναι η αγαθότητα, η ευσπλαγχνία, η πραότητα, η αλήθεια, και η αγάπη. Όμως δεν του έδωσε αμέσως και την απόλυτη ευτυχία, αφ’ ενός για να μην υπερηφανευθεί για τα πολλά χαρίσματά του και χάσει εντελώς την θεία αγάπη και αφ’ ετέρου για να παρακινηθεί από την επιθυμία του τελειοτάτου και καθαροτάτου αγαθού και να επιδιώκει όλο και περισσότερο να το αποκτήσει. Έτσι αντιλαμβάνομαι το γεγονός, ότι ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να κρατηθεί για πολύ χρόνο μακριά από την παράβαση της θείας εντολής. Αν είχε πίστη σταθερή, θα χαιρόταν και την διαρκή ευτυχία, επειδή η πίστη γεννάει το μυαλό, όπως το λέγει σαφώς το σοφό ρητό της Αγίας Γραφής: «Εάν μή πιστεύσητε, ουδέ μη συνιήτε»[Ησ. 7, 9]. Επομένως η αιτία της πτώσεώς του υπήρξε η ατέλεια της πίστεως και της αγάπης για τον Δημιουργό. Ικανοποιήθηκε τώρα η επιθυμία σου, ψυχή, ή ακόμη θέλεις να πω περισσότερα;

Ψυχή: Αν δεν σου κάνει πολύ κόπο, θα σε παρακαλούσα να τα πεις σαφέστερα. Πες μου επίσης με ποιόν τρόπο μπορεί να αποκτήσει κανείς την πραότητα.

Νους: Με χαρά θα κάνω και αυτό για εσένα, αν με φωτίσει η Χάρη του Θεού. Όπως σου είπα προηγουμένως, η αιτία της πτώσεώς μας υπήρξε η αδυναμία της πίστεώς μας, που ως συνακόλουθο έχει την άγνοια του τελείου αγαθού [Δηλαδή του ιδίου τού Θεού, που είναι τέλειος και αγαθός. Πρβλ. Ματθ. 5, 48 και 19, 17]. Αυτό θολώνει πολύ τους σοφούς οφθαλμούς μας, και μας κάνει, ψυχή μου, να μοιάζουμε, αλλοίμονο, με τα άλογα κτήνη, όπως λέγει και ο θεόπνευστος Ψαλμωδός, επειδή αυτός το ύμνησε περισσότερο και πολύ καθαρά [Πρβλ. Ψαλμ. 48, 21]. Οι προπάτορές μας δεν κατάλαβαν την απάτη του κακοβούλου όφεως λόγω της ατελείας του νου τους και δέχθηκαν την συμβουλή του σαν το ψάρι, που καταπίνει το δόλωμα άφοβα, και έτσι γεύτηκαν τον καρπό του απαγορευμένου δένδρου.

Γι’ αυτό, σύμφωνα με την δίκαιη κρίση του Θεού, έχασαν την μακαριότητα και την έως τότε θεία διαμονή τους στον παράδεισο. Και αφού έχασαν την προηγούμενη θεία φώτιση, υπέστησαν αμέσως εσωτερικό θάνατο και δέχθηκαν πρώτα από όλα μέσα τους τις δύο από τις πιο βλαβερές για την ψυχή νόσους, την λήθη και την άγνοια, εξαιτίας των οποίων θάμπωσαν οι σοφοί οφθαλμοί τους, ενώ οι ίδιοι δέχθηκαν ποικίλα πάθη. Έτσι εξαιτίας της λήθης στερήθηκαν, αλλοίμονο, την θεία δόξα.

Επιθυμούσαν όμως ολόψυχα την μάταιη δόξα που κυριαρχεί στην γη, γι᾽ αυτό μόλις εμείς οι άνθρωποι την φθάσουμε, υπερηφανευόμαστε και καμαρώνουμε, σαν τους κέδρους του Λιβάνου. Όταν όμως την χάσουμε, η καρδιά μας υποφέρει, λυπούμαστε και φθονούμε καθώς δεν αντέχουμε εμάς να μας περιφρονούν και στους άλλους να αποδίδουν μεγάλους επαίνους. Γι’ αυτό υποκύπτουμε στην οργή, επειδή θεωρούμε τον εαυτό μας άξιο τιμών. Αν όμως είχαμε θυμηθεί ότι όλοι μας υποφέρουμε εξίσου από την άγνοια και την λήθη, θα ήμασταν τουλάχιστον πράοι και δεν θα ορμούσαμε, ψυχή μου, ο ένας εναντίον του άλλου σαν άγρια θηρία. Επομένως, η λήθη είναι αυτή πού γεννάει την ματαιοδοξία και την οργή, τον φθόνο και την υπερηφάνεια. Αυτά με την σειρά τους γεννούν πολλά φοβερά πάθη, που σαν θηρία ανήμερα ορμούν εναντίον μας, μας αναστατώνουν, μας αιχμαλωτίζουν, μας παραπλανούν και μας ρίχνουν σε άπειρες δυστυχίες.

Εξάλλου, η άγνοια είναι το αρνητικό παράγωγο της απομάκρυνσής μας από το τέλειο αγαθό. Η πηγή όλων των κακών είναι η φιλαργυρία και η προερχόμενη από αυτήν τοκογλυφία, να αδικεί κανείς άσπλαγχνα, να αρπάζει την περιουσία του άλλου, να παραδίδεται σε αισχρές σαρκικές απολαύσεις, να μη γνωρίζει κανείς τον εαυτό του, αλλά και να μην κατέχει ποτέ μνήμη θανάτου.

Το αποκορύφωμα όμως όλων αυτών των κακών είναι το να μη φοβάται κανείς τον Θεό, να μην τρέμει για την μέλλουσα φοβερή Κρίση, αλλά να ζει πάντοτε μόνο σαν τα άλογα ζώα, ικανοποιών­τας την κοιλία και τις σαρκικές επιθυμίες, θεωρώντας μάλιστα αυτές τις επιθυμίες του ως το τέλειο αγαθό. Οι επιθυμίες αυτές, όμως, γεννούν έχθρες και πολέμους, αιχμαλωσίες και ληστρικές επιθέσεις σε κάθε γη και κάθε θάλασσα.

Ο άνθρωπος που έχει το πάθος της οινοποσίας, όταν τον βαραίνει υπερβολικά το κρασί που έχει πιεί, ασχημονεί εκστομίζον­τας λόγια απρεπή, ενώ τους τιμίους και ευπρεπείς ανθρώπους τους θεωρεί ανέντιμους, απρεπείς και δεν καταλαβαίνει τίποτα. Κατά παρόμοιο τρόπο και εμείς, όταν η σκέψη μας θολώνει λόγω της αγνοίας του αληθινού αγαθού, γινόμαστε εύκολα θύματα της επιδράσεως των παθών. Άλλοτε τρελαινόμαστε από την οργή και τον θυμό, άλλοτε λιώνουμε από την ζήλεια και άλλοτε λυσσάμε από τις σαρκικές επιθυμίες. Έτσι πολλές φορές απαρνούμαστε και την ίδια μας την ζωή. Αλλά γιατί να πολυλογούμε! Το πλοίο, σαν χάσει το κατάρτι, τα σχοινιά, τα πανιά και το πηδάλιό του, είτε από τα κύματα πού το χτυπούν εξαιτίας του ισχυρού ανέμου είτε γιατί έπεσε σε κάποιον ύφαλο, καταστρέφεται από τα κύματα και καταποντίζεται. Και εμείς, ψυχή μου, δεχόμαστε συνεχώς τις επιθέσεις των παθών, επειδή καταστρέψαμε ανόητα το αρχετυπικό κάλλος μας, αφού προηγουμένως υποταχθήκαμε στις απατηλές κολακείες του όφεως. Από τότε πεθάναμε με εσωτερικό θάνατο, με τον οποίο μας ετιμώρησε ο Θεός, γιατί ποδοπατήσαμε τις εντολές Του, και η ζωή της απαθείας και της θείας έμπνευσης έφυγε μακριά μας.

 

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2021

 


Άγιος Μάξιμος ο Γραικός: Oλόψυχα πιστεύω και απερίφραστα ομολογώ…

 

Άγιος Μάξιμος ο Γραικός (1470 – 1556).


(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Λόγος α΄

Ὁμολογία ὀρθοδόξου πίστεως, μὲ τὴν ὁποία ὁ ὅσιος Μάξιμος πληροφορεῖ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κάθε ὀρθόδοξο ἱερέα καὶ ἡγεμόνα ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ὄντως ὀρθόδοξος μοναχὸς καὶ τηρεῖ στὸ ἀκέραιο τὴν ὀρθόδοξη πίστη χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἀλλοίωση

Γράφτηκε ἀπὸ τὸν ὅσιο Μάξιμο κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἐγκλεισμοῦ του στὴν Μονὴ Ὀτρὸτς τοῦ Τβὲρ μετὰ τὸ ἔτος 1534. Βλ. Ἁγίου Μαξίμου Γραικοῦ, Λόγοι, τ. Α´, Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὄρος 2011, σελ. 117.

«Ἀπρόσκοποι γίνεσθε καὶ Ἰουδαίοις καὶ Ἕλλησι καὶ τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ»1, λέγει ὁ θεῖος καὶ ἀληθὴς λόγος τοῦ ἀποστόλου. Πῶς κατορθώνουμε ὅμως κάτι τέτοιο, ἂν ὄχι μὲ τὴν ἀληθινὴ ὀρθόδοξη πίστη, τὸν τίμιο καὶ θεάρεστο βίο καὶ τὴν ἐπιμελὴ τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν τοῦ Κυρίου καὶ Σωτήρα ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ; Ὅπως λέγει δὲ ὁ ἅγιος Ἰακώβος ὁ ἀδελφόθεος πὼς: «ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρὰ ἐστιν»2, ἔτσι καὶ τὰ ἔργα χωρὶς ἀληθινὴ πίστη εἶναι τὸ ἴδιο νεκρά. Σύμφωνα πάλι μὲ τοὺς λόγους τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ εἶναι τέλειος καὶ στὸ ἕνα καὶ στὸ ἄλλο3. Ἀμήν!

Ἐπειδὴ ὁρισμένοι, χωρὶς φόβο τολμοῦν νὰ μὲ ἀποκαλοῦν ἀναιτίως καὶ γιὰ λόγους ἄγνωστους σὲ μένα, αἱρετικό, ἐχθρὸ καὶ προδότη τοῦ θεοφυλάκτου ρωσικοῦ κράτους, ἔκρινα ἀπαραίτητο καὶ συνάμα δίκαιο νὰ ἀπαντήσω ἐν συντομία, ὥστε νὰ διαβεβαιώσω ὅσους μὲ συκοφαντοῦν κατηγορώντας με ἀδίκως, ὅτι μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶμαι κατὰ πάντα ὀρθόδοξος χριστιανὸς καὶ σέβομαι διὰ πάντα τὸ θεοφύλακτο ρωσικὸ κράτος.

Ἀπευθύνομαι λοιπὸν σὲ κάθε ὀρθόδοξο ἱερέα, σὲ κάθε εὐσεβὴ ἡγεμόνα καὶ ἱκετεύω νὰ διαβάσει τὴν ἀπάντησή μου μὲ σωφροσύνη καὶ πραότητα, παραμερίζοντας κάθε ἄδικη ὀργὴ καὶ μένος. «Ὀργὴ γὰρ ἀνδρὸς δικαιοσύνην Θεοῦ οὐ κατεργάζεται»4, λέγει ὁ θεῖος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος. Ἐξάλλου ὅπου διεισδύει ὀργὴ καὶ μένος, ἐκεῖ φωλιάζει κάθε ψυχικὴ ἐκτροπή, διαταραχὴ καὶ σύγχυση τοῦ λογικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς, ὁ δὲ νοῦς τυφλώνεται ἀπὸ τὴν θύελλα τῆς ὀργῆς. Γι’ αὐτὸ φωτίστε τὸν νοῦ σας μὲ τὴν ἁρμόζουσα στοὺς ὀρθοδόξους ἡσυχία τῆς ἱερᾶς ἀγάπης καὶ νηφαλιότητας· προσπαθεῖστε, μὲ πνεῦμα πραότητος, κατὰ τὸν θεῖο ἀπόστολο5, νὰ μὲ ἐλέγξετε ἂν ἀποκλίνω ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη πίστη, εἴτε ἀπὸ παρανόηση, λήθη, εἴτε ἀπὸ ἀνεπαρκῆ καλλιεργεία τοῦ νοῦ καὶ τῆς φρονήσεώς μου. Δὲν ντρέπομαι νὰ μὲ διορθώνουν, μήτε ἀπορρίπτω κάτι τέτοιο, ἀντιθέτως τὸ ἐπιθυμῶ διακαῶς καὶ δέχομαι κάθε σύσταση μὲ ἀγάπη, ἀφοῦ ἔτσι θὰ ὁδηγηθῶ μὲ ἀσφάλεια στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, τὴν προσμονή κάθε πιστοῦ.

Συνεπῶς ὁλόψυχα πιστεύω καὶ ἀπερίφραστα ὁμολογῶ τὸν μόνο Ὕψιστο Θεό, τὸν Δημιουργὸ τῶν πάντων, τὸν ἄναρχο, τὸν ἀΐδιο, τὸν αἰώνιο, τὸν ὑπάρχοντα σὲ τρεῖς ὑποστάσεις· τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸν ἀδιαίρετα διαιρούμενο στὸν Πατέρα ὡς πηγὴ καὶ ἄναρχη ἀρχὴ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στὸν Υἱὸ ὡς γεννώμενο ἀπὸ Αὐτὸν καὶ ὑποστατικῶς λατρευόμενο καὶ δοξολογούμενο καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ ἐκπορευόμενο ἀπὸ τὸν Πατέρα ὑποστατικῶς πιστευόμενο καὶ ὁμολογούμενο. Τὸν ἕνα Τριαδικὸ Θεό, τὴν μία θεότητα, τὴν μία βασιλεία, τὴν μία κυριότητα, ποὺ ἀδιαίρετα διαιρεῖται σὲ ὑποστάσεις καὶ ἀσύγχυτα ἑνώνεται μὲ τὴν ἄναρχη θεία οὐσία. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀντιλαμβάνομαι καὶ κατανοῶ συνοπτικὰ τὴν ἁγία, ὁμοουσία καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα.

Ἐπίσης πιστεύω καὶ ὁμολογῶ ὅτι ὁ ἀπὸ τὸν ἄναρχο Θεὸ Πατέρα, ἀνάρχως καὶ ἀϊδίως γεννώμενος Υἱὸς καὶ Θεὸς Λόγος, μὲ τὴν εὐδοκία τοῦ Πατρὸς καὶ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, συνελήφθη στοὺς ἁγνοὺς λαγόνες τῆς Παναγίας καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας τῆς Θεομήτορος. Δεχόμενος τὴν ἁγία σάρκα ἀπὸ τὸ ἄμωμο αἷμα της, ἐγενήθη ὡς τέλειος ἄνθρωπος ὄντας ὁ ἴδιος τέλειος Θεὸς ποὺ ὑπάρχει καὶ λατρεύεται σὲ μία ὑπόσταση καὶ δύο φύσεις, δύο ἐνέργειες καὶ δύο βουλήσεις. Μάλιστα, οὔτε ἡ θεότητά Του μετατράπηκε σὲ ἀνθρωπίνη φύση οὔτε ἡ ἀνθρωπότητά του μετατράπηκε σὲ θεία. Πιστεύω καὶ ὁμολογῶ πὼς γιὰ τὴν σωτηρία μας Αὐτὸς ὑπέφερε τὸν σταυρό, τὰ πάθη, τὸν θάνατο καὶ τὴν τριήμερη ταφή, καὶ ὅλα αὐτὰ εὐδόκησε ἐθελουσίως νὰ τὰ δεχθεῖ στὴν σάρκα Του.

Ταυτόχρονα ἡ θεότητά Του παρέμεινε ἀμέτοχη στὸ πάθος, καθὼς ἡ θεία φύση εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ κάθε φθορὰ καὶ πόνο, καὶ ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν τὴν τρίτη ἡμέρα μέσα σὲ δόξα ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα καὶ ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανοὺς μὲ τὴν ἁγία σάρκα Του, τὴν ὁποία δέχθηκε καὶ ἀφθαρτοποίησε καθιστώντας αὐτὴν ἀπαθή. Κάθεται ἐν σαρκὶ στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ πάλι θὰ ἔλθει μὲ δόξα, γιὰ νὰ κρίνει τοὺς ζωντανοὺς καὶ τοὺς νεκροὺς καὶ νὰ ἀνταποδώσει στὸν καθένα ἀνάλογα μὲ τὶς πράξεις του.

Ἐπίσης πιστεύω στὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τὸ κηρύττω ὡς Θεό, ποὺ ὑπάρχει καὶ προσκυνεῖται ὑποστατικῶς. Ἐκπορεύεται δὲ μόνο ἀπὸ τὸν Πατέρα, ὅπως μᾶς δίδαξε καὶ μᾶς φανέρωσε μυστικὰ ἡ θεία φωνὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Δὲν φρονῶ καὶ δὲν διδάσκω τίποτε περισσότερο ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἁγία μυστικὴ διδαχὴ περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ταυτοχρόνως συμφωνῶ ὁλόψυχα μὲ ὅλα τὰ θεολογικὰ δόγματα καὶ νοήματα, ὅπως αὐτὰ μᾶς παραδόθηκαν ἀπὸ τοὺς αὐτόπτες μάρτυρες καὶ ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ-Λόγου ἀλλὰ καὶ οἱ μεταγενέστερες Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι τῶν θεοπνεύστων πατέρων.

Δὲν προσθέτω οὔτε ἀφαιρῶ τίποτα σὲ αὐτὰ καὶ δὲν ἀλλάζω οὔτε ἕνα γιώτα ἢ μία κεραία. Ἀντίθετα φυλάω ἀναλλοίωτη ἐντός μου ὅλη τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ διδασκαλία. Ἀκολουθῶ δὲ τὶς ἐκκλησιαστικὲς παραδόσεις, τὶς ὁποῖες οἱ πατέρες καθιέρωσαν. Δηλαδή, γιὰ τὴν προσκύνηση τῶν τιμίων εἰκόνων, γιὰ τὶς νηστεῖες, γιὰ τὴν μοναστικὴ εὐταξία καὶ τοὺς κανόνες, ποὺ ἔγραψαν καὶ παρέδωσαν στὴν ἁγία, ἀποστολικὴ καὶ καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ γιὰ τὴν θεία Λατρεία· ὅλα αὐτὰ τὰ δέχομαι, τὰ κηρύττω καὶ τὰ ἀσπάζομαι μὲ ὅλη τὴν καρδιά μου. 

Ἐπίσης ὁμολογῶ καὶ κηρύττω σὲ κάθε ὀρθοδόξο πιστὸ τὴν εὐλογημένη Δέσποινά μου Θεοτόκο, τὴν προστάτιδα καὶ ὑπέρμαχο ὅλων τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ὅτι Αὐτὴ εἶναι ἁγία καὶ πάναγνη καὶ πανάχραντη καὶ ἀειπάρθενη. Ἀκόμα καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν θεία καὶ ἄσπορο σύλληψη τοῦ ἐνσαρκωμένου ἀπὸ αὐτὴν μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὴν ἴδια τὴν γέννηση καὶ μετὰ τὴν γέννηση ἐκείνη παρέμεινε Παναγία Παρθένος.

Ὅπως δὲν γνώρισε πειρασμὸ ἀνδρὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἄσπορη σύλληψη τοῦ Ἐμμανουήλ, ἔτσι παρέμεινε καὶ μετὰ τὴν γέννησή Του. Ἂς μὴν ἐπιτρέψει κάποιος ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς στὸν ἑαυτό του νὰ διανοηθεῖ σχετικὰ μὲ αὐτὰ κάτι βλάσφημο γιὰ τὴν Παναγία καὶ Ἀειπάρθενο, τὴν τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἀσυγκρίτως ἐνδοξοτέρα τῶν Σεραφείμ!

Ἐπὶ τοῦ θέματος πιστεύω πὼς εἴπα ἀρκετὰ καὶ δὲν ἐπεκτείνομαι, γιὰ νὰ μὴν κουράσω πολυλογώντας τὴν εὐσέβειά σας.

https://www.pemptousia.gr/2021/10/agios-maximos-o-grekos-olopsicha-pistevo-ke-aperifrasta-omologo/

Κυρ φώτης κόντογλου: Η χριστιανικὴ θρησκεία δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὰ πρακτικὰ μυαλά, γιατὶ εἶναι ἡ βαθύτερη ποίηση, ἡ ἄβυσσο τῆς ποίησης

 

Ἡ κακοδαιμονία τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει τὴν αἰτία της, κατὰ τὴν γνώμη μου, στὸ ὅτι λείψανε ἀπ᾿ αὐτὴν οἱ ποιητικὲς ψυχές, μὲ τὴν πραγματικὴ σημαία τῆς ποίησης, καὶ γέμισε ἀπὸ «πρακτικοὺς ἀνθρώπους, ἤγουν ἀπὸ ξεραΐλα καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Νὰ βάλῃ κανεὶς μὲ τὸν νοῦ του καὶ ν᾿ ἀπορήσῃ τί σχέση ἔχουν αὐτοὶ οἱ «θετικοὶ καὶ πρακτικοὶ» ἄνθρωποι, οἱ λεγόμενοι φρόνιμοι καὶ ἔξυπνοι, μὲ τὸν Χριστό, ποὺ εἶπε τὰ παρακάτω λόγια:
Ἂν δὲν γυρίσετε πίσω καὶ γίνετε σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ μπεῖτε στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
- μὴν φροντίζετε τί θὰ φᾶτε καὶ τί θὰ πιῆτε καὶ τί ροῦχο θὰ φορέσετε.
- Ἐγὼ σᾶς λέγω μὴν ἀντισταθεῖτε στὸν πονηρό, ἀλλὰ ὅποιος σὲ χτυπήσει ἀπὸ τὸ δεξὶ μάγουλό σου, στρέψε καὶ τ᾿ ἄλλο.
- Μακάριοι ὅσοι καταδιώκονται γιὰ μένα.
- Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας.
- Μὴ θησαυρίζετε θησαυροὺς ἀπάνω στὴ γῆ.
- Ἐμπᾶτε ἀπὸ τὴν στενὴ πύλη, γιατὶ εἶναι στενὸς καὶ θλιμμένος, ὁ δρόμος ποὺ πηγαίνει στὴ ζωή, κ᾿ εἶναι λίγοι ποὺ τὸν βρίσκουνε.
- Ἀφῆστε τοὺς νεκροὺς νὰ θάψουν τοὺς πεθαμένους τους.- Δὲν ἦλθα νὰ φέρω εἰρήνη ἀλλὰ μάχαιρα.
- Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ παίρνεται μὲ τὴ βία κ᾿ οἱ βιαστὲς τὴν ἀρπάζουνε».

Ποιὰ σχέση μποροῦνε νὰ ἔχουνε αὐτὰ τὰ πράγματα κι᾿ ἄλλα πολλὰ ποῦ εἶπε ὁ Χριστός, μὲ τὸ πρακτικὸ μυαλό; Τὸ πρακτικὸ μυαλὸ κοιτάζει ποιὸ εἶναι τὸ συμφέρον καὶ τὸ ὠφέλιμο γιὰ τὴν ὑλικὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴν ἀσφάλειά της· δὲ μπορεῖ νὰ πετάξει ἐλεύθερο ἐκεῖ ποὺ τὸ καλεῖ ὁ Χριστός. Μιὰ θρησκεία ποὺ παραγγέλνει κάποια πράγματα ποὺ εἶναι ὁλότελα ἀνάποδα ἀπὸ ὅ,τι νοιώθει τὸ πρακτικὸ μυαλό, μπορεῖ νὰ εἶναι γιὰ πρακτικοὺς ἀνθρώπους; Πῶς νὰ παραδεχθῇ ὁ πρακτικὸς ἄνθρωπος πὼς δὲν ὠφελεῖται σὲ τίποτα ἂν κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον; Πῶς, αὐτὸς ὁ θετικὸς ἄνθρωπος νὰ θυσιάσει ὅλα τὰ χεροπιαστὰ τούτου τοῦ κόσμου, κυνηγώντας τοὺς ἴσκιους τῆς μέλλουσας ζωῆς; «Οἱ βιαστὲς ἁρπάζουνε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», λέγει ὁ Χριστός.

Απατηλός και πλανερός είναι ο δρόμος της επίγειας ζωής

 


 «Απατηλός και πλανερός είναι ο δρόμος της επίγειας ζωής. Σ’ αυτούς που κάνουν τα πρώτα τους βήματα, φαίνεται ατέλειωτος και γεμάτος δράση. Σ’ αυτούς που έφτασαν στο τέρμα του, φαίνεται πάρα πολύ σύντομος και γεμάτος κούφια όνειρα».


Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Βροχές, πλημμύρες, καταστροφές, όπως πριν 125 χρόνια, όπως πριν πενήντα χρόνια ,όπως πριν 25 χρόνια, όπως πάντα.....

 καταρράκται του ουρανού  ηνοίγησαν  και έγινε βροχή, θάλασσα , καταποντισμός. 

Το κατώγειον της γρια- ραγιάδαινας  εγέμισε  νερόν ως δύο πήχεις. 

Το ελαιοτριβείον  του Λακιώτη επατήθη μέχρι αναστήματος, και πλέον από το νερόν οι κοπάνες εγέμισαν , αι ελαίαι  παρεσύρθησαν  από τον χαμηλόν σοφάν,το άλογον εσταμάτησε  και ο Γιάννης ο Αρμαμέντος  έμεινε με το πτυάριον εις την χείραν.

Ο σταύλος  του γέρο-Κουμενή είχε πλημμυρίσει  και το γαϊδούρι έπλεε  εις το νερόν.

Ο κύριός του, άλλο μέσον δεν εύρε παρά να τραβήξει την τριχιάν από την κλαβανήν επάνω εις το πάτωμα με κίνδυνον, το ζώον  να πνιγεί από το σχοινίον πριν γλυτώσει από το νερόν 

Το νερ'ον παρέσυρε , καλύβας, σταύλους, φυτείας και δένδρα. 

Τα κατώγεια των οικιών είχον πλημμυρίσει όλα . 

Το βαρελάδικο  του μαστρο-Στεφανή, είχεν γεμίσει  νερόν ως δυο μπόγια Ο βρόχινος ποταμός παρέσυρε τα βαρέλια εις χορόν όλα.

Η γριά Ραγιάδαινα  εφώναζε απ αντίκρυ να πάγουν να την γλυτώσουν . 

Ομως θα εχρειάζετο βάρκα, αλλά πού να βρεθεί;

Το σπιτάκι της πτωχής χήρας, είχε καθίσει από το έν μέρος και στήριγμα δεν υπήρχε δι αυτό.

Σπαρακτική  ήτο η φωνή της μητρός : Θα πνιγούμε ..Και απευθυνόμενη προς την κόρην : 

-Ο αδερφός σου  που λείπει απ' το  πρωί στο χωράφι, δεν θα πνιγεί ;...     

κυρ Αλέξανδρος  Παπαδιαμάντης  , 1896

https://trelogiannis.blogspot.com/2021/10/125-25.html

Τι δρομολογεί η ανασύσταση της «Πενταρχίας»;

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 14η Οκτωβρίου 2021

ΤΙ ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙ Η ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ «ΠΕΝΤΑΡΧΙΑΣ»;

Αναφερθήκαμε πολλές φορές στην χρονολογία – ορόσημο για την Ορθόδοξο Καθολική Εκκλησία του Χριστού: το 2025, όπου αναμένονται κοσμοϊστορικά γεγονότα. Υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα με ξεκάθαρες δηλώσεις των μας πληροφορούν, ότι στο έτος αυτό πρόκειται κατά πάσαν πιθανότητα να γίνει η θρυλούμενη «ένωση των Εκκλησιών», δηλαδή Ορθοδοξίας και Παπισμού. 

Το 2025 όπως είναι γνωστό, θα εορταστούν τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας (325), από τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα Άγιο και Μέγα Κωνσταντίνο. Η σημαντική αυτή επέτειος θα αποτελέσει αφορμή για την επίσπευση των στόχων του Οικουμενισμού, που είναι αρχικά μεν η «ένωση των Εκκλησιών», (Ορθοδοξίας και Παπισμού) και στη συνέχεια η θρησκευτική ένωση της ανθρωπότητας, με τη δημιουργία της φρικώδους ΠανθρησκείαςΦυσικά η «ένωση» αυτή προετοιμάζεται χωρίς να υφίστανται οι προϋποθέσεις, οι οποίες είναι απαραίτητες για να πραγματοποιηθεί. Και οι προϋποθέσεις αυτές, όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, είναι η επιστροφή στην Ορθοδοξία της καταδικασμένης συνοδικά, (με πάμπολλες συνοδικές αποφάσεις Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων), αιρετικής παρασυναγωγής του Παπισμού με την απόπτυση όλων των αιρετικών διδασκαλιών της. Δηλαδή επιχειρείται μια «ένωση» ουνιτικού τύπου, στην οποία διαγράφεται ουσιαστικά μια ολόκληρη Συνοδική Ορθόδοξη Παράδοση 10 αιώνων. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι στο παρελθόν επιχειρήθηκαν δύο παρόμοιες προσπάθειες «ενώσεως», χωρίς ευτυχώς επιτυχία. Η πρώτη στα πλαίσια της παπικής Συνόδου της Λυών το 1274 και η δεύτερη στα πλαίσια της ψευδοσυνόδου της Φεράρας-  Φλωρεντίας το 1438-1439.

Να επισημάνουμε επίσης ότι με την έκπτωση στην αίρεση του Πατριαρχείου της της Ρώμης, έχουμε την διατάραξη του αρχέγονου συστήματος διοικήσεως της Εκκλησίας, της λεγομένης «Πενταρχίας» (Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων). Αργότερα με την ισλαμική κατάκτηση των τριών Πατριαρχείων: Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, καταλύθηκε ουσιαστικά το σύστημα αυτό και στη συνέχεια, στην εποχή της Τουρκοκρατίας, οι εκάστοτε Σουλτάνοι έδωσαν τη δυνατότητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο να παίξει «πρωτεύοντα ρόλο» στη ρύθμιση των εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, αναμένεται η πραγματοποίηση μιας «παγχριστιανικής Συνόδου», βασισμένης «στο πνεύμα της  Α΄ Οικουμενικής Συνόδου», στην οποία, αν δεν αποφασισθεί η «ένωση των Εκκλησιών», (το πιο πιθανό), αυτή θα δρομολογηθεί, ώστε να πραγματοποιηθεί το ταχύτερο δυνατόν. Φυσικά η αιτία για τη σύγκλησή της, (που θα προβληθεί κατά κόρον στα ΜΜΕ), θα είναι αφ’ ενός μεν ο από κοινού εορτασμός των «Εκκλησιών» της μεγάλης επετείου και αφ’ ετέρου η από κοινού με τον Παπισμό εξέταση και ρύθμιση του τρόπου με τον οποίο θα επιτευχθεί η «ένωση», παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορέςΕπομένως θα δρομολογηθούν πολύ δυσάρεστες εξελίξεις, όπως ακριβώς τις έχουν προγραμματίσει ισχυρές πολιτικές δυνάμεις, ο Διεθνής Σιωνισμός και η Μασονία, που κινούν την όλη διαδικασία στα σκοτεινά παρασκήνια

Αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Ένωσης Ορθόδοξων Δημοσιογράφων εκτιμά πως «το φάντασμα της τρίτης ένωσης με τους Καθολικούς δεν είναι πλέον φάντασμα». Και διευκρινίζει: «Πριν από λίγους μήνες, σε ένα κήρυγμα για τη γιορτή του ιερού Αποστόλου Ανδρέα του Πρώτου Καλεσμένου, ο Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος δήλωσε ότι ο διάλογος μεταξύ Καθολικών και Ορθόδοξων οδηγεί σε πλήρη ενότητα. Ταυτόχρονα, υποστήριξε ότι μια τέτοια ενότητα θα έρθει ‘παρά τις αντιρρήσεις εκείνων που είτε υποτιμούν την αξία της θεολογίας, είτε θεωρούν τον οικουμενισμό μια ουτοπία’. Τώρα ο επικεφαλής του Φαναρίου έχει περιγράψει πιο συγκεκριμένα περιγράμματα τέτοιας ενότητας. Δήλωσε ότι το κίνημα προς την ενότητα θα μπορούσε να προχωρήσει σημαντικά σε σχέση με την επερχόμενη επέτειο της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια το 2025: ‘Βεβαίως, η επέτειος 1.700 ετών της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας το 2025 μπορεί να χρησιμεύσει ως ευκαιρία για τις χριστιανικές Εκκλησίες να προβληματιστούν για την πορεία τους, για τα λάθη του παρελθόντος, καθώς και του παρόντος, και να αναλάβουν περισσότερο καθορισμένη οικουμενική πορεία, αξιοποιώντας τα μαθήματα πάνω από έναν αιώνα σύγχρονης οικουμενικής εμπειρίας’» (https://spzh.news/gr/zashhita-very/77665-prizrak-tretyjej-unii-s-katolikami-uzhe-ne-prizrak). Το δημοσίευμα αναφέρει ακόμη «ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος οδηγεί τους υποστηρικτές του στην τρίτη ένωση, (μετά τη Λυών το 1274 και τη Φλωρεντία το 1439), με το Βατικανό και το 2025 είναι η στιγμή κατά την οποία αυτή η ένωση είτε θα ολοκληρωθεί, είτε θα γίνει ένα μεγάλο βήμα προς αυτή» (πηγή: όπου ανωτέρω)!

 Ο Σεβ. Μητροπολίτης Τελμησσού κ. Ιώβ «φέρεται να έχει δηλώσει πως οι Ορθόδοξοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αναγνωρίσουν το πρωτείο της Ρώμης» και διαβεβαιώνει πως «ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Καρδινάλιος Κοχ ελπίζουν ότι θα υπάρξει πλήρης κοινωνία και ‘ορατή ενότητα’ μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου!».

Ως «προεόρτια» αυτής της αναμενόμενης, ολέθριας για την Εκκλησία του Χριστού, εξελίξεως χωρίς αμφιβολία αποτελούν δύο πρόσφατα ιστορικά γεγονότα: η «Σύνοδος» της Κρήτης (2016) και το ουκρανικό Αυτοκέφαλο.

Είναι γνωστό πως η «Σύνοδος» της Κρήτης, κατά κόρον σχολιασθείσα με εκτενείς και περισπούδαστες μελέτες από μεγάλες θεολογικές προσωπικότητες και πνευματικά αναστήματα της εποχής μας, θεωρήθηκε, (και δικαίως), ως μία «Σύνοδος» με πολλές παθογένειες, κυρία των οποίων είναι η μη κατάγνωση των υφισταμένων αιρέσεων και κακοδοξιών και η μη έναντι αυτών οριοθέτηση της πίστεως. Περιοριζόμαστε ωσάυτως να τονίσουμε ότι δεν αποτελεί οργανική συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων, για πολλούς μεν λόγους, αλλά και για τον λόγο, ότι δεν έλαβε Ορθόδοξες αποφάσεις. Το δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» νομιμοποιεί συνοδικά, (αντί να καταδικάσει) και θεσμοθετεί τον Οικουμενισμό. Αντί να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών και αντί να τους καλέσει σε μετάνοια και επιστροφή στην Ορθοδοξία, αναγνώρισε την ιστορική ονομασία τους ως «Εκκλησιών». Επισημειώνουμε εκφαντορικά ότι ουδεμία αίρεση και κακοδοξία, από τον απίστευτο κυκεώνα των συγχρόνων αιρέσεων, κατονομάστηκε, πολλώ δε μάλλον καταδικάστηκε σ’ Αυτή!

 Είναι γνωστό πως στη «Σύνοδο» της Κρήτης δεν συμμετείχαν τέσσερις Τοπικές Εκκλησίες, (Πατριαρχεία Αντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας). Η Εκκλησία της Ρωσίας σε Σύνοδο, την οποία συγκάλεσε στις 13 Ιουνίου 2016, έλαβε ορισμένες πολύ σημαντικές και διαφωτιστικές αποφάσεις, δια των οποίων η Τοπική αυτή Εκκλησία εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους δεν θα συμμετάσχει τελικά, όχι μόνον αυτή, αλλά και οι υπόλοιπες τρεις Τοπικές Εκκλησίες. Από την μελέτη του Συνοδικού Κειμένου προκύπτει, ότι  η απουσία των ως άνω τεσσάρων Τοπικών Εκκλησιών, που δεν συμμετείχαν, οφειλόταν πρώτον μεν στην μη εξασφάλιση της ομοφωνίας όλων ανεξαιρέτως των Τοπικών Εκκλησιών, που ετέθη ως απαραίτητος όρος για τη σύγκληση της «Συνόδου» της Κρήτης, τόσο στον Κανονισμό Λειτουργίας της, όσο και στη Σύναξη των Προκαθημένων του Ιανουαρίου του 2016. Και εν συνεχεία στην επισήμανση πολλών αντιπατερικών και αντορθοδόξων θέσεων των προσυνοδικών κειμένων, που είχαν ψηφισθεί στις Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις.

Η εφημερίδα «Στύλος Ορθοδοξίας», (τεύχος 227 Δεκέμβριος 2020), προσθέτει έναν ακόμη λόγο, για τον οποίο δεν συμμετείχε το Πατριαρχείο της Ρωσίας. Γράφει: «Ο οικουμενισμός δε που καλλιεργήθηκε μέσω των προκαθορισμένων - κατευθυνόμενων διαθρησκειακών και διαχριστιανικών διαλόγων συνέβαλε στην επίτευξη των στόχων του αμερικανικού βαθέως κράτους. Αυτό διαφάνηκε και στην σύνοδο του Κολυμπαρίου, όπου το γενικό πρόσταγμα δεν το είχε το Πατριαρχείο αλλά οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ (CIA). Αυτό ακριβώς το στοιχείο ήταν η αιτία της μη συμμετοχής του Πατριαρχείου Μόσχας στην ψευτοσύνοδο της Κρήτης, η οποία είχε ένα και μοναδικό στόχο. Την αναγνώριση του Παπισμού ως Εκκλησία!!! Αυτό ήταν και το πρώτο βήμα. Η μη συμμετοχή της Μόσχας στην σύνοδο της Κρήτης ενεργοποίησε το επιθετικό σχέδιο απομόνωσής της»! Από την ειδησεογραφία των ημερών εκείνων πληροφορούμαστε ότι η «Σύνοδος» της Κρήτης βρισκόταν υπό τον απόλυτο αμερικανικό έλεγχο με την παρουσία αμερικανών πρακτόρων που βρίσκονταν σε διαρκή επιχειρησιακή ετοιμότητα με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, τύπου C.I.A., και βέβαια με την παρουσία της κ. Ελισάβετ Προδρόμου, η οποία υπό την ιδιότητά της ως σύμβουλος στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Π.Α., το υπουργείο Άμυνας, την Αμυντική Υπηρεσία Πληροφοριών, (D.I.A.), την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, (C.I.A.), το N.A.T.O., τον Ο.Η.Ε. και άλλους διεθνείς οργανισμούς, υπήρξε η κυρία εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβερνήσεως στην «Σύνοδο».

Σύμφωνα με μία άποψη, κακώς τα τέσσερα Πατριαρχεία δεν συμμετείχαν. Η μη συμμετοχή τους προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην αμερικανική διπλωματία, η οποία έτσι πέτυχε τον στόχο της: Πραγματοποίησε το πρώτο μεγάλο ρήγμα στην ενότητα της παγκόσμιας Ορθοδοξίας! Έπρεπε να συμμετάσχουν και να ξεσκεπάσουν τους σκοτεινούς της σκοπούς! Σύμφωνα με μία άλλη άποψη, η μη συμμετοχή των τεσσάρων Πατριαρχείων ήταν έργο της θείας προνοίας, διότι χάρις σ’ αυτή την μη συμμετοχή η «Σύνοδος» αυτή έχασε το  πανορθόδοξο κύρος της, κάτι το οποίο σφόδρα εξόργισε το Φανάρι. Πράγματι, τα 2/3 της παγκοσμίου Ορθοδοξίας δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν. Επίσης έγινε αφορμή για την περαιτέρω ενίσχυση του αντιαιρετικού αγώνος κατά των αποφάσεων της «Συνόδου», (από Χριστιανικά Σωματεία, Μοναστικές Αδελφότητες, ακαδημαϊκούς θεολόγους, κ.α.), στις Τοπικές εκείνες Εκκλησίες, που συμμετείχαν σ’ αυτήν και δέχθηκαν τις αποφάσεις της. Η μη συμμετοχή των τεσσάρων Πατριαρχείων ήταν ένα ισχυρό «χαρτί», ένα ισχυρό έρεισμα, στην διεξαγωγή αυτού του αντιαιρετικού αγώνος.

Με το ουκρανικό Αυτοκέφαλο υλοποιείται το δεύτερο πολύ καλά μεθοδευμένο σχέδιο των Αμερικανών για την διάσπαση της Ορθοδοξίας. Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, η Αυτοκεφαλία έπρεπε να δοθεί όχι στη συντριπτική πλειοψηφία του κλήρου και του ουκρανικού λαού, υπό τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο, αλλά σε μια μικρή μειοψηφία δύο σχισματικών ομάδων. Γύρω από το  θέμα αυτό έχει ασχοληθεί το Γραφείο μας με εκτενείς μελέτες.  Επίσης διαφωτιστικές είναι οι εισηγήσεις στο Συνέδριο, που συνδιοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολή μας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στις 19 Μαΐου 2020. Εδώ απλώς τονίζουμε ότι η χορήγηση της Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία, είχε ως τραγική συνέπεια τη δημιουργία μεγάλου σχίσματος, το μεγαλύτερο στην ιστορία της Εκκλησίας μετά από εκείνο του 1054. Η Εκκλησία της Ρωσίας διέκοψε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις ΕκκλησίεςΕλλάδος, Αλεξανδρείας και Κύπρουοι οποίες αναγνώρισαν το νέο εκκλησιαστικό μόρφωμα στην Ουκρανία. Το ουκρανικό Αυτοκέφαλο επέφερε με τη σειρά του νέα πόλωση και διχασμό, τον διαχωρισμό δηλαδή των Τοπικών Εκκλησιών σε Σλαβικές και σε Ελληνόφωνες, πράγμα που αποτελεί μια άλλη μεγάλη επιτυχία της αμερικανικής διπλωματίας. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα για την «ένωση των Εκκλησιών». Με την ανασύσταση της Πενταρχίας, με πρώτο «Πατριαρχείο» την παπική Ρώμη, ανοίγει ο δρόμος για την «ένωση», με την πραγματοποίηση το 2025 της «πανχριστιανικής Συνόδου», στην οποία θα συμμετάσχουν μόνο τα πέντε πρεσβυγενή Πατριαρχεία, αφήνοντας απ’ έξω τους «σχισματικούς» Σλάβους!  Έγκριτοι εκκλησιαστικοί αναλυτές αναφέρουν πως η «ένωση των Εκκλησιών» το 2025 θα πραγματοποιηθεί πάνω σ’ αυτή την βάση!

Το ερώτημα είναι, τι άραγε θα επακολουθήσει; Το Ορθόδοξο πλήρωμα, θα αποδεχθεί την «ένωση»; Αναμφίβολα θα επακολουθήσουν τραγικές εξελίξεις, αλλά κατά την ταπεινή μας γνώμη, οι όποιες αντιδράσεις, υπό τις σύγχρονες συνθήκες, δεν θα καρποφορήσουν! Είναι απόλυτα σίγουρο, πως η συντριπτική πλειοψηφία των Πατριαρχών και Επισκόπων των τεσσάρων πρεσβυγενών Ορθοδόξων Πατριαρχείων θα αποδεχθεί την «ένωση». Μία από τις αποφάσεις της εν λόγω «ενωτικής Συνόδου» θα προβλέπει, κατά πάσαν πιθανότητα, ότι δεν έχουμε την υποχρέωση  να ασπαστούμε τις κακοδοξίες των αιρετικών παπικών, αλλά καλούμεθα να τις ανεχθούμε, «από αγάπη» και «ανεκτικότητα», για το «καλό της ανθρωπότητος»! Όσοι ελάχιστοι Επίσκοποι αντιταχθούν, θα κηρυχθούν έκπτωτοι, θα καθαιρεθούν και θα απομακρυνθούν από τις Επισκοπές τους με την συνδρομή αστυνομικών δυνάμεων, ως «απείθαρχοι», ως «σχισματικοί» και «παράνομοι»!

Οι υπόλοιποι κληρικοί τι άραγε θα κάμουν; Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, κατά πάσαν πιθανότητα, θα εξαναγκαστούν να αποδεχθούν την «ένωση» και να υποταχθούν στους εξωμότες Επισκόπους τους, προκειμένου να επιβιώσουν, διότι θα απειληθούν με στέρηση μισθού. Τι θα κάμουν οι μοναχοί; Πιστεύουμε ότι θα υπάρξει κάποια αντίδραση, όχι όμως υπολογίσιμη. Άλλωστε είναι γνωστό, πως υπάρχει σημαντική υποβάθμιση του ομολογιακού φρονήματος σε μεγάλη μερίδα ιερομονάχων και μοναχών, όπως λ.χ. στο Άγιον Όρος. Ο λαός τι θα κάνει; Οι διοργανωτές της «ενωτικής συνόδου» δεν θα λογαριάσουν τις όποιες αντιδράσεις του. Και τούτο διότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι αδιάφορη γύρω από τα θέματα της πίστεως. Μάλιστα πολλοί θα είναι εκείνοι, οι οποίοι θα εγκρίνουν την «ένωση» προς όφελος κοσμικών επιδιώξεων, π.χ. αναχαίτιση του Ισλάμ!

Περαίνοντας εκφράζουμε τις ανησυχίες μας  για όσα δρομολογούνται. Δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας μας, αλλά πρόκειται για δρομολόγηση πραγματικών γεγονότων, για ευθείες ομολογίες υψηλά ισταμένων εκκλησιαστικών παραγόντων, για νηφάλια ερμηνεία των όσων συμβαίνουν. Όπως και στο παρελθόν κατ’ επανάληψη τονίσαμε, εμείς μια τέτοιου είδους «ένωση» δεν πρόκειται να αποδεχθούμε και θα διακόψουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με όσους την αποδεχθούν. Παρά ταύτα δεν θα πρέπει να απελπιζόμαστε, διότι η Εκκλησία είναι ακατάλυτη στους αιώνες, αφού «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ.16,16). Καλούμαστε να μείνουμε εδραίοι στην σώζουσα πίστη της Εκκλησίας μας, να δώσουμε την ομολογία μας και να αφήσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, την κεφαλή της Εκκλησίας να μας στηρίξει στα όσα δυσμενή αναφαίνονται στον ιστορικό ορίζοντα!       

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

http://aktines.blogspot.com/2021/10/blog-post_94.html#more

Πολλές φορές πηγαίνουμε στον πνευματικό, για να λύσουμε το πρόβλημα μας. Αυτό σημαίνει: - π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 


 Πολλές φορές πηγαίνουμε στον πνευματικό, για να λύσουμε το πρόβλημα μας. Αυτό σημαίνει: Σε παρακαλώ μη μου μιλήσεις τώρα για τον Θεόν, μόνο βοήθησε με να προσαρμοσθώ στη ζωή αυτή, να τακτοποιήσω τα θέματα μου, ώστε να μην υποφέρω, βοήθησε με, να συνδυάσω αυτό που θέλω, που σκέπτομαι ή που αγαπώ, με την δυσκολία που έχω.
Δεν πηγαίνουμε διότι μας ενδιαφέρει ο Θεός, παρ'οτι εξομολογούμαστε, αλλά διότι μας ενδιαφέρει πως να βρεθεί λύση.
Άνθρωπος που δεσμεύει τον εαυτό του με κοσμικά πράγματα δεν μπορεί να πετάξει επάνω στον ουρανό.
Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

"Η ώρα πλησιάζει, το σύμπαν αναταράσεται και σας δεν σας τρομάζει;"

 Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο, χάρτης και κείμενο που λέει "Black Sea Georgia Turkey menia Azerbaijan Syria Mediterranean Sea Iraq"

Πριν από χρόνια πραγματοποίησα επταήμερη επίσκεψη στην Θεοφύλακτο Βασιλίδα των Πόλεων, στην «κατ’ εξαίρεσιν ανακειμένης τη Δεσποίνη ημών Αγία Θεοτόκω και υπ’ αυτής δια παντός σωζομένης» Κωνσταντινουπόλεως, όπως αυτή προβάλλεται μέσα από τον Ιερό Συναξαριστή της Αγίας μας Εκκλησίας.
Ιχνηλατώντας στο μέτρο των ασήμαντων δυνάμεων μου, τον καημό του Γένους μας για την Άλωση της Πόλης, βρέθηκα στην Αγιά Σοφιά. Οι σφυγμοί έγιναν τότε δυνατότεροι. Ο οφθαλμός της Οικουμένης στις μέρες μας έγινε μουσείο. Το κάλλος και το πνεύμα της αγια-Σοφιάς παραμένει όμως αναλλοίωτο, συνεχίζει να ζει μέσα στο αίμα του κάθε Ρωμιού. Με συντάραξε συθέμελα η σκέψη πως εδώ στην καρδιά της Ορθοδοξίας, δεν τελείται εδώ και αιώνες η Θεία Λειτουργία, όμως ένιωσα πως το Ορθόδοξο Πνεύμα ζει και βασιλεύει, ως μια αέναη αντίσταση του Γένους μας, στις δυνάμεις της Νέας Εποχής που επιθυμούν όλα να τα διαλύσουν.
Με ανάμεικτες σκέψεις βρέθηκα σε παρακείμενο πάρκο, καθισμένος σε παγκάκι να θαυμάζω αυτή την έκπαγλη ομορφιά. Δεν πέρασε καιρός και ένας κύριος, περίπου σαράντα ετών, ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Πιάσαμε την κουβέντα σε σπασμένα αγγλικά και με ρώτησε από πού προέρχομαι.
Τότε θεωρώντας πως είναι τουρκικής καταγωγής, τον ρώτησα εάν είναι Πολίτης και εκείνος μου απάντησε πως είναι Κούρδος! Του μίλησα τότε για τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν και τότε διεξήχθη η εξής στιχομυθία που χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη μου.
- Γνωρίζεις τον Αρχηγό μας, με ρώτησε συγκινημένος με δάκρυα να τρέχουν στα μάτια του.
- Φυσικά του είπα, όλοι οι Έλληνες τον γνωρίζουμε και είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα σας για να αποκτήσετε τη δική σας πατρίδα. (Σκέφτηκα τότε την προδοτική δράση των δήθεν Ελλήνων πολιτικών, που παρέδωσαν τον Οτσαλάν, ο οποίος κρατείτε από το 1999 σε τουρκικές φυλακές).
- Ο Αρχηγός μας είναι αγαπητός, αλλά έχει ένα κακό: Δεν μπορεί να σκοτώσει(!!!) μου είπε, συγκλονίζοντας με, σκεφτόμενος πόσο σπουδαίος άνθρωπος μπορεί να είναι ο ηγέτης του απελευθερωτικού αγώνα ενός έθνους, όταν είναι «ανίκανος» να βλάψει άνθρωπο!
Το γεγονός αυτό μου ενίσχυσε την πεποίθηση πως ο Κουρδικός λαός θα απελευθερωθεί και θα αποκτήσει τη δική του πατρίδα, γεγονός που ευχήθηκα στον Κούρδο φίλο με όλη μου την καρδιά.
Μερικά χρόνια αργότερα χάρητι Θεού συνδέθηκα με πνευματική φιλία με ενα απο τα αγαπημένα παιδιά του Αγίου Παϊσίου.
Ένα βράδυ σε μια πνευματική μας συζήτηση μου φανέρωσε την προφητεία του μεγάλου μας Προφήτη για την απελευθέρωση της Κωνσταντινουπόλεως και τον χρονικό ορίζοντα που αυτή θα συμβεί!
Είχε πάει στην Παναγούδα μαζί με έναν φίλο του και κάποια στιγμή είπε στον Άγιο:
«Γέροντα , η πατρίδα μας περιβάλλεται από εχθρούς και όλοι οι μεγάλοι (Αμερικάνοι , Ευρωπαίοι) βοηθούν αυτούς και , κυρίως , τους Τούρκους.
‘Οι Τούρκοι’, του απάντησε ο Αγιος , τα κόλλυβα τα έχουν στη μέση τους . Θα πάθουν μεγάλο κακό. Θα γίνει σύγκρουση στο Αιγαίο . Εμείς δεν θα πάθουμε μεγάλο κακό . Τότε θα επέμβει από πάνω ο Ρώσος και θα γίνει όπως τα λέει η προφητεία του Αγίου Κοσμά.
Οι μεγάλοι θα φροντίσουν ….Την Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες πρέπει να την φυλάξουν. Και , έτσι ,ο Θεός θα την χαρίσει σε εμάς. Θα μας βοηθήσει ο Θεός , γιατί είμαστε ορθόδοξοι.
"Γέροντα" του αντείπε 'τι χριστιανοί είμαστε; Ξέρεις έξω πόσο αμαρτωλά ζουν οι Έλληνες; Μέρα νύχτα διασκεδάζουν και κυλιούνται στην αμαρτία. Πως θα μας βοηθήσει ο Θεός να πάρουμε την Πόλη ;
Και με το απλό , σοφό του ύφος , του είπε : ‘Υπάρχει η μαγιά και αυτή η μαγιά κρατάει την Εκκλησία και την Ελλάδα . Γι’ αυτή τη μαγιά ο Κύριος θα κάμει ότι θα κάμει».
Έχοντας μεγάλη αγάπη στην Κωνσταντινούπολη και θάρρος στον Άγιο τον ρώτησε:
- Γέροντα πότε θα γίνουν τα αυτά τα γεγνότα;
Ο Άγιος τότε απάντησε: «όταν οι Η.Π.Α. ανακηρύξουν την ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους».
Η φωτιά άναψε. Όσα συμβαίνουν στις έσχατες ξερές μας, όχι μόνο δεν είναι τυχαία, αλλά επιβεβαιώνουν το σχέδιο του Θεού όπως μας το φανέρωναν οι μεγάλοι μας Άγιοι, Πατροκοσμάς και Παΐσιος! Πλέον δε βρισκόμαστε στην αρχή, αλλά στο τέλος της αρχής και να περιμένουμε προβοκάτσιες και στημένα επεισόδια. Οι Τούρκοι φημίζονται για την εξειδίκευση τους σε αυτούς τους τομείς.
Να είμαστε σε ετοιμότητα, σε πνευματική εγρήγορση, γιατί δεν έχουμε πολύ χρόνο. Με πίστη και εμπιστοσύνη στο σχέδιο του Θεού. Να ζητάμε απο τους Αγίους να μας ενισχύουν και όταν έρθει η μεγάλη ώρα να αναφωνήσουμε όλοι μαζί, με μια φωνή και μια ψυχή : "Ταις πρεσβείες της Θεοτόκου, Σώτερ σώσων ημάς".
"Βασιλεύς Βασιλέων, Βασιλεί Βοήθει, έλεος, έλεος Επουράνιε Θεέ
Η πόλη ήταν το σπαθί, η πόλη το κοντάρι, η πόλη ήταν το κλειδί της Ρωμανίας όλης
Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά Σου θάναι.
Στην πύλη του αγίου Ρωμανού
έφυγες για αλλού
κι άγγελος θα σε φέρει εδώ
στον σωστό καιρό.
Μες την Άγια Σοφιά
θα βρεθούμε ξανά λειτουργία μελλοντική
οι Έλληνες μαζί"
*Αληθινή ιστορία

 Δημήτριος Γκιουζέλης

http://trelogiannis.blogspot.com/2021/10/blog-post_390.html

Στον κατακλυσμό του Νώε, όλοι οι άνθρωποι είχαν γίνει "χώμα" (αγαπούσαν το "χώμα", "τρεφόντουσαν" με το "χώμα"). Στον ίδιο κατακλυσμό (τον προκάλεσε ο ίδιος ο Θεός), σώθηκε ΜΟΝΟ ο Νώε με την οικογένεια του. Όπως είπε η Παναγία στην υπερήλικη γερόντισσα Κυριακή της Πτολεμαΐδας (ήταν μαθήτρια της Αγίας Σοφίας, της ασκήτριας της Κλεισούρας), η σημερινή εποχή μοιάζει με την εποχή του Νώε, διότι οι πολλοί άνθρωποι αρνούνται να μετανοήσουν (να επιστρέψουν στον αληθινό Θεό).

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ.


Οι άνθρωποι μόνοι τους δεν μπορούν να καταλάβουν αν αμαρτάνουν ή όχι. Μόνο ο Κύριος και το Άγιο Πνεύμα το αποκαλύπτουν. Στον Παράδεισο, όταν ο Ιησούς Χριστός μίλησε με τον Αδάμ, αυτός αρνήθηκε να κατηγορήσει τον εαυτό του: ''Εσύ μου έδωσες αυτή τη γυναίκα, και αυτή μου έδωσε να φάω αυτόν τον καρπό''. Ας προσπαθήσουμε να μη κατηγορούμε τον Θεό.


Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος: Σε Ευρώπη - Μεσόγειο - Ασία εξελίσσεται η πιο σύνθετη παρτίδα του αιώνα


Στη συζήτηση μας (13-10-2021) ο στρατηγικός αναλυτής, ειδικός επιστήμονας Άμυνας και Ασφάλειας περιγράφει την πολυπλοκότητα των σχέσεων που διαμορφώνονται σε Ευρώπη, Μεσόγειο, Μέση Ανατολή και στους διατλαντικούς δεσμούς καθώς το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μεταβατική φάση, αναλύει τον γρίφο της διαχείρισης της Τουρκίας από τη Δύση και επισημαίνει τις ευκαιρίες που υπάρχουν για την Ελλάδα εν μέσω απειλών και κρίσεων, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα μας θα συνεχίσει να αναβαθμίζει την παρουσία και την ποιότητα των παρεμβάσεών της όπως κάνει το τελευταίο διάστημα με θετικά αποτελέσματα

Χακαρισμένος άνθρωπος… νεκρός άνθρωπος.

 

Χακαρισμένος άνθρωπος… νεκρός άνθρωπος.

https://tasthyras.wordpress.com/