Πηγή: The Slingshot
Αλλά είναι ο Peter Thiel αληθινός ή μήπως προσποιείται; Και τα δύο. Η σειρά διαλέξεων για τον Αντίχριστο που απολαμβάνει να δίνει για να διαδώσει το μήνυμά του έχει φτάσει και στην Ιταλία, εγείροντας το ερώτημα αν πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι διατριβές αυτού του Αμερικανού βιομηχανικού μεγιστάνα, ο οποίος δεν είναι από τους πλουσιότερους (εκτιμώμενη καθαρή περιουσία 26 δισεκατομμύρια δολάρια, η καθαρή περιουσία του Musk είναι 839 δισεκατομμύρια δολάρια) αλλά σίγουρα ο πιο πνευματικά χαρισματικός. Από τότε που ήταν φοιτητής στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ενώ ήταν απασχολημένος να συσσωρεύει βουνά χρημάτων ιδρύοντας και στη συνέχεια πουλώντας, με τον τότε σύντροφό του Musk, τον γίγαντα των ψηφιακών πληρωμών PayPal, τα ενδιαφέροντά του ήταν πάντα κυρίως η φιλοσοφία. Έχει γράψει πολλά βιβλία (από το νεανικό The Diversity Myth μέχρι το The Straussian Moment, και το πιο διάσημο, το Zero to One ) και, διατηρώντας χαμηλό προφίλ, πάντα έβλεπε το κέρδος ως εργαλείο για ένα ακόμη πιο εσχατολογικό όραμα. Ένα όραμα που αφορούσε, δηλαδή, την τύχη του πλανήτη. Ή μάλλον, αυτό ήθελε να μας κάνει να πιστέψουμε. Το ίδιο το όνομα που επιλέχθηκε για την πολυεθνική εταιρεία ανάλυσης δεδομένων που ίδρυσε, και με την οποία κάνει μια λαμπρή συναλλαγή χάρη στον Τραμπ, υποδηλώνει μια έντονη ευαισθησία στον συνδυασμό της επιχειρηματικής οξυδέρκειας με τις ονειροπολήσεις ενός πλούσιου κοινωνιοπαθούς: Το Παλαντίρ, στην πραγματικότητα, είναι η κρυστάλλινη σφαίρα μέσα από την οποία, στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν, κανείς βλέπει το μέλλον και συμβολίζει ένα όνειρο απόλυτης κυριαρχίας που παραπέμπει στις φαντασιώσεις παντοδυναμίας ενός άστοχου εφήβου. Αλλά, προσέξτε, δεν είναι λιγότερο επικίνδυνο γι' αυτό, δεδομένης της θέσης στην οποία έχει φτάσει στην κορυφή του στρατιωτικού-οικονομικού μηχανισμού των ΗΠΑ, μιας αυτοκρατορίας σε κρίση, αλλά παρ' όλα αυτά μιας αυτοκρατορίας.
Πριν φτάσει στη Ρώμη, προφανώς επιλεγμένη επειδή είναι η έδρα αυτής της ισχυρής μηχανής οικοδόμησης συναίνεσης που είναι ο Οικουμενιστικός Καθολικισμός (ο προστατευόμενός του, ο Αντιπρόεδρος Βανς, είναι Καθολικός), ο Θιλ είχε πραγματοποιήσει τη σειρά των συνεδρίων του, μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 2025, στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Διεξήχθησαν υπό άκρως μυστική προστασία και με τα κινητά τηλέφωνα αυστηρά απενεργοποιημένα, προσδίδοντας στην εκδήλωση μια μυστηριώδη αύρα. Όπως αρμόζει στην πραγματική εξουσία, η οποία δεν έχει ανάγκη από δημοσιότητα στις μάζες, παρόλο που η ατμόσφαιρα μυστηρίου μπορεί να είναι λίγο κωμική σε σύγκριση με το θορυβώδες και σκόπιμα θορυβώδες ύφος του Ντόναλντ, ο οποίος είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μαριονέτα στα χέρια τεχνοκρατών όπως ο Θιλ ή ο Μασκ. Ενώ εδώ, ο οικοδεσπότης είναι μια ένωση συντηρητικών Καθολικών, ο Βιντσέντζο Τζιομπέρτι, στη Δυτική Ακτή της Αμερικής, χρηματοδοτήθηκε από το Acts 17 Collective, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό του οποίου το ακρωνύμιο σημαίνει «Acknowledging Christ in Technology and Society». Με απλά λόγια, αναφέρεται στον επιχειρηματικό κόσμο που επιδεικνύει τη χριστιανική πίστη, η οποία συνήθως εκφράζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω των ευαγγελικών αιρέσεων, ιδιαίτερα των εθνικιστικών και φιλοσιωνιστικών, για τις οποίες ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και ο μεσσιανισμός που μάχεται τον διάβολο είναι εναλλάξιμοι. Άλλωστε, αν εμβαθύνετε στους ιδρυτές των Πράξεων 17, θα βρείτε τη σύζυγο του Τρέι Στίβενς, τον συνεργάτη του Θιλ στο hedge fund Founders Fund και την Anduril, μια άλλη εταιρεία με τολκινιανό όνομα, της οποίας τα έργα περιλαμβάνουν την ανάπτυξη μη επανδρωμένων πολεμικών οχημάτων (για τα οποία ο Στίβενς, η καημένη η ψυχή, είχε προκαλέσει κάποια ηθική «εχθρότητα», είπε η ευσεβής σύζυγός του). Άλλωστε, για τους Προτεστάντες πουριτανικής καταγωγής, το κέρδος και η οικονομική επιτυχία είναι σημάδια θεϊκής εκλογής. Ακόμα και όταν, στο όνομα μιας χώρας που πιστεύεται ότι είναι ο λυτρωτής της ανθρωπότητας, τα χρήματα ρέουν άφθονα από την παραγωγή όπλων.
Ο Thiel, ωστόσο, δεν είναι απλώς ένας οποιοσδήποτε ευαγγελιστής, ένας από τους πολλούς που συγχέουν το σύμβολο του δολαρίου με τον σταυρό του Χριστού. Έχει φιλοδοξίες ως πολιτικός θεωρητικός. Το ιδεολογικό πλαίσιο που έχει αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια αναμειγνύει χρέη σε ακαδημαϊκούς συγγραφείς (René Girard, Leo Strauss) με υπόγεια κινήματα υπό τη σημαία του «σκοτεινού διαφωτισμού» (Nick Land, Curtis Yarvin), με αποτέλεσμα την επανανομιμοποίηση του καπιταλισμού σε πατερναλιστικά και αυταρχικά εδάφη με δυστοπικές αποχρώσεις. Εν ολίγοις: η δημοκρατία που έχει εδραιωθεί στη Δύση είναι δυσλειτουργική σε σχέση με την ανάπτυξη της ελευθερίας του κεφαλαίου (και μέχρι στιγμής βρισκόμαστε στο πεδίο της κλασικής φιλελεύθερης κριτικής· σκεφτείτε την έκθεση για την Κρίση της Δημοκρατίας που ανατέθηκε από την Τριμερή Επιτροπή το 1975). Η καθολική ψήφος είναι ένα πρόβλημα από μόνη της, επειδή δίνει στον λαό το δικαίωμα να παρεμβαίνει, δυστυχώς δεν είναι όλοι υπάκουοι και υποταγμένοι στην λεγόμενη ελίτ (και εδώ συνδεόμαστε με την πιο εξτρεμιστική προοπτική της ιδιωτικοποίησης του δημόσιου τομέα, όπως υποστηρίζεται από τον αναρχοσυντηρητικό Hoppe). Όχι μόνο «η ελευθερία και η δημοκρατία είναι ασύμβατες», αλλά και «ο καπιταλισμός και ο ανταγωνισμός», επειδή η καινοτομία, η κινητήρια δύναμη της οικονομίας, ευνοείται από τα μεγάλα περιθώρια κέρδους που εγγυώνται οι μονοπωλιακές προσόδους, σε αντίθεση με τα στενά και μειωμένα που δημιουργούνται από τον ανταγωνισμό (αυτή η ιδέα είναι απόλυτα κατάλληλη για να δικαιολογήσει τους τεχνο-φεουδάρχες σαν αυτόν, οι οποίοι ήδη λειτουργούν υπό, αν όχι μονοπώλιο, τότε ολιγοπώλιο: βλέπε την αντικατάσταση του Anthropic στις υπηρεσίες πληροφοριών του Πενταγώνου, που θεωρείται αντιπατριωτική από τον Τραμπ, με το OpenAI του Σαμ Άλτμαν).
Και τι σχέση έχει ο Αντίχριστος με αυτό; Ναι, επειδή για τον Thiel, ο Αντίχριστος είναι η απάτη που απειλεί την ελευθερία, κρυμμένη πίσω από την εμφάνιση καλών ανθρωπιστικών, περιβαλλοντολογικών, διεθνιστικών και φιλελεύθερων-δημοκρατικών προθέσεων. Είναι το Κακό (ο αντικαπιταλισμός) μεταμφιεσμένο σε Καλό (δικαιώματα, ισότητα, ειρήνη κ.λπ.). Δεν είναι πλέον ο Μαρξ: είναι η Γκρέτα Τούνμπεργκ. Αν σταματούσε εκεί, ωστόσο, ο Thiel θα παρέμενε εντός του πεδίου του προβλέψιμου μίσους της αμερικανικής δεξιάς για την φιλελεύθερη , αφυπνισμένη και σοσιαλιστική αριστερά. Αντίθετα, ο δισεκατομμυριούχος, που πλουτίζει δημιουργώντας και πουλώντας προγνωστικούς αλγόριθμους βασισμένους στη συλλογή δεδομένων, προχωρά ένα βήμα παραπέρα, λαμβάνοντας υπόψη τον ρόλο της τεχνολογίας στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Έχοντας εισβάλει σε κάθε τομέα - από τους εξοπλισμούς μέχρι τα εργοστάσια, από τον αυτοματισμό κατοικιών μέχρι την ίδια την ανθρώπινη βιολογία - η τελευταία αποτελεί υπαρξιακό κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Ο τρόμος που εμπνέει μπορεί να οδηγήσει σε μια επιθυμία για περισσότερη διακυβέρνηση, και η δύναμη που προβάλλει στο παγκόσμιο Διαδίκτυο μπορεί να οδηγήσει σε έναν παγκόσμιο Μολώχ, έναν Οργουελιανό Μεγάλο Αδελφό (πίσω από τον οποίο μπορεί κανείς να διακρίνει τα χαρακτηριστικά της Κίνας, του στρατηγικού αντιπάλου των Ηνωμένων Πολιτειών, αν και μια πόλη-κράτος που θαυμάζεται από τους οπαδούς της ελεύθερης αγοράς παντού παρέχει ένα ιδανικό εργαστηριακό παράδειγμα αυτού: τη Σιγκαπούρη). Ενάντια σε αυτήν την αποκαλυπτική απειλή, ο Thiel βασίζεται στην έννοια του κατεχώντος , την οποία χρησιμοποιεί ο Άγιος Παύλος για να υποδείξει τη δύναμη που περιορίζει και καθυστερεί την κυριαρχία του σκότους. Η ηγεσία πρέπει να κατηχείται, όπως προσπαθεί να κάνει κηρύττοντας σε επιλεγμένα ακροατήρια (ή όπως, σε εκπαιδευτικό και προωθητικό επίπεδο, κάνει ο Διευθύνων Σύμβουλος της Palantir, Alex Karp, ένας άλλος geek με ισχυρή πίστη στον εαυτό του, ο οποίος έχει ιδρύσει ένα σχολείο στη Νέα Υόρκη για νέους που θέλουν να μελετήσουν πώς να αντιμετωπίσουν την ηγεμονία της αριστεράς). Επειδή η σύγκρουση, σύμφωνα με τον Thiel, δεν είναι μεταξύ του λαού και της ελίτ: είναι εντελώς εσωτερική στην ελίτ - και, πρέπει να ειπωθεί, σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο δεν κάνει εντελώς λάθος, το αντίθετο μάλιστα.
Πού καταλήγει όλη αυτή η εικασία; Στην κραυγαλέα, θρασύτατη, γελοία αντίφαση κάποιου που κηρύττει τον αντι-ολοκληρωτισμό ενώ είναι ένας από τους μεγαλύτερους ωφελημένους του ίδιου ολοκληρωτισμού, δεδομένου ότι βγάζει τόνους δολαρίων με την πιο κυριολεκτικά απανθρωποποιητική τεχνολογία στην ιστορία, αυτή την παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη που ήδη εκδιώκει τους ανθρώπους για να τους αντικαταστήσει με μηχανές. Ο Αντίχριστος, αν θέλουμε πραγματικά να χρησιμοποιήσουμε βιβλική γλώσσα, είναι αυτός, και όσοι σαν αυτόν ψάλλουν ύμνους σε μια «ελευθερία» που, μόλις ξυθεί η ρητορική επιφάνεια, είναι η ίδια παλιά, μπαγιάτικη, διαβόητη ελευθερία των πλουσιότερων να πλουτίζουν πέρα από κάθε μέτρο, των καπιταλιστών που είναι πάντα πρόθυμοι να διαιωνίσουν το πλεονάζον εισόδημα, των αυτο-λομπιστών που αναζητούν προνομιούχες διασυνδέσεις. Η διαφορά, στην περίπτωση του Antichrist Superstar , είναι ότι το λυσεργικό φίλτρο δεν φέρει πλέον την ετικέτα «αγορά» και δεν επικαλύπτεται με τις λέξεις «παραδοσιακές αξίες», όπως συμβαίνει με τον νεοφιλελεύθερο Ριγκανικό ή Θατσερικό, αλλά είναι διαποτισμένο με έναν ανοιχτό κοινωνικό Δαρβινισμό (οι ισχυρότεροι, στην οικονομική ζούγκλα, έχουν το δικαίωμα να κυριαρχούν) και αποκαλυπτικές, χιλιαστικές, μανιχαϊστικές εκπνοές. Η πραγματικά ανησυχητική πτυχή αυτού είναι ότι ο πρώτος που το πιστεύει, εκ πρώτης όψεως, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Θιλ. Πρόκειται για τον ίδιο Θιλ που αγόρασε ένα κομμάτι της Νέας Ζηλανδίας για να χτίσει ένα καταφύγιο, ανάμεσα στην Εδέμ και ένα καταφύγιο, με όλα όσα μπορεί να χρειαστεί κανείς για να επιβιώσει σε περίπτωση κλιματικής ή πυρηνικής καταστροφής. Ένας αντικειμενικά γκροτέσκο χαρακτήρας. Επομένως, δεν πρέπει να υπερεκτιμάται ή να υποτιμάται, αλλά μάλλον να θεωρείται για αυτό που είναι: ένας από εκείνη την κατηγορία των διαυγών μυθομανών που περιστασιακά εμφανίζονται, αναλαμβάνοντας την αποστολή να σώσουν τον κόσμο. Ενώ, κατά κανόνα, ο κόσμος είναι αυτός που πρέπει να σωθεί από αυτούς.
