Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

"Βρες τι πνεύμα υπάρχει μέσα σου" . Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος


Φωτογραφία του χρήστη Εκκωφαντική Σιωπή.

Όποιος ζει για τον Θεό, έχει ένα πνεύμα θείου φόβου και ευλάβειας. Όποιος ζει για τον εαυτό του, έχει ένα πνεύμα αυτάρεσκο, εγωιστικό, φίλαυτο, σαρκικό. Όποιος ζει για τον κόσμο, έχει ένα πνεύμα φιλόκοσμο και μάταιο. Κρίνοντας από αυτά, βρες τι πνεύμα υπάρχει μέσα σου.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος


https://www.facebook.com/ekkofantikisiopi/

anexperimentindepth

Tουρκική εισβολή στη Συρία: Το μοιραίο λάθος;

Δεν έχουν ούτε αρχή, ούτε τέλος τα καμώματα του ψευτο –σουλτάνου της Άγκυρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος συνεχίζει να παίζει με την φωτιά προκειμένου να «δραπετεύσει» από την αφόρητη δυσοσμία των σκανδάλων και της διαφθοράς της «Φαμίλιας Ερντογάν».
Αφού τροφοδοτεί σχεδόν καθημερινά τους πληθυσμούς της Ανατολίας –και όχι μόνο, με διάφορες μεγαλοστομίες και θεατρινισμούς, δεν διστάζει να παρουσιάζει με την μεγαλύτερη φυσικότητα, τους πιο εξωφρενικούς παραλογισμούς … σαν αυτονόητο δικαίωμα!
Βέβαια, η ίδια ακριβώς στρατηγική διακρίνει την Τουρκική Δημοκρατία από της συστάσεως της το 1923 και δεν αποτελεί «ευρεσιτεχνία» του Ρ. Τ. Ερντογάν. Η στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο βαφτίστηκε «Ειρηνευτική επιχείρηση» για να καταλήξει, 44 χρόνια αργότερα σε μόνιμη κατοχή για την δήθεν «προστασία» του 12% των κατοίκων της Κυπριακής Δημοκρατίας!
Το Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018 μια άλλη «ειρηνευτική επιχείρηση» με τον εντελώς παραπλανητικό τίτλο «Επιχείρηση Κλάδος Ελαίας» ξεκίνησε στην αιμορραγούσα Συρία με αεροπορικές επιδρομές της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στο Αφρίν. Με την γνωστή του έπαρση, ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι η εισβολή στο Αφρίν ξεκίνησε, προαναγγέλλοντας μάλιστα πως θα ακολουθήσει το Μάνμπιτζ το οποίο επίσης βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Κούρδων. Η αιτιολογία της εισβολής είναι αποκαλυπτική: «Κάποιοι προσπαθούν να μας εξαπατήσουν αλλάζοντας το όνομα των δυνάμεων που δρουν στην Συρία. Η ονομασία αυτής της δύναμης είναι PKΚ». Δηλαδή, σε ελεύθερη απόδοση, «τρομοκρατική οργάνωση» που βρίσκεται έξω από την Τουρκία, αλλά σε γειτονικό κράτος, άρα παίρνουμε μόνοι μας το δικαίωμα να εισβάλλουμε για τους εξοντώσουμε, μη τυχόν και αποτελέσουν μελλοντική απειλή για τα συμφέροντα μας!
Κάπως έτσι άρχισε η καινούργια εισβολή της Τουρκίας στην Συρία από αέρος για να ακολουθήσει η εισβολή από ξηράς – η πρώτη ήταν η «Ασπίδα του Ευφράτη» τον Αύγουστο του 2016 για την υποτιθέμενη απώθηση  των τζιχαντιστών, ουσιαστικά όμως για την παρεμπόδιση της προέλασης των Κούρδων. Η «επιχείρηση» όμως αυτή παρ΄όλο που είχε την σιωπηλή «έγκριση» όλων των μεγάλων δυνάμεων, παρά λίγο να καταλήξει σε τραγωδία η οποία απεφεύχθη μετά από γενναία «παρέμβαση» των Ρώσων.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έσπευσαν αμέσως να χαρακτηρίσουν «Αποσταθεροποιητική» την επιχείρηση που εξαπέλυσε η Τουρκία στην κατοικούμενη από Κούρδους περιοχή Αφρίν της βόρειας Συρίας, καλώντας τους εισβολείς «Να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση».
Ο Τούρκος εφοπλιστής – πρωθυπουργός και δεξί χέρι του Ερντογάν, Μπιναλί Γιλντιρίμ έσπευσε την επομένη (Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018) να διαβεβαιώσει πως «Η Ρωσία δεν έχει αντιρρήσεις όσον αφορά αυτήν την επιχείρηση. Επικοινωνούμε με τη Συριακή κυβέρνηση με τη μεσολάβηση της Μόσχας. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (δηλαδή οι μισθοφόροι ισλαμιστές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού FSA που καθοδηγούνται από την Τουρκία) μαζί με τις δικές μας μονάδες μπήκαν στην Αφρίν. Οι ανησυχίες του Ιράν διευθετούνται».
Τα πράγματα όμως, από τις πρώτες ώρες της «επιχείρησης» φαίνεται πως δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελαν οι Τούρκοι.
Η Ρωσία, αφού απομάκρυνε στρατιωτικές δυνάμεις από τον Αφρίν πριν την έναρξη της Τουρκικής εισβολής και αφού κάνει πως δεν βλέπει τα κύματα των αεροπορικών επιδρομών σπεύδει, μέσω της Επιτροπής Ασφάλειας του Ρωσικού Κοινοβουλίου, να διακυρίξει ότι «Θα στηρίξει την Συρία με διπλωματικά μέσα και θα ζητήσει από τα Ηνωμένα Έθνη να σταματήσει η Τουρκία τη στρατιωτική επιχείρησή της στο Αφρίν».
Η Συρία, λίγα εικοσιτετράωρα νωρίτερα, ξεκαθάρισε, με δήλωση του Συριακού Υπουργείου Εξωτερικών: «Προειδοποιούμε την τουρκική ηγεσία ότι, αν αρχίσουν επιχειρήσεις μάχης στην περιοχή Αφρίν, αυτό θα θεωρηθεί πράξη επίθεσης του τουρκικού στρατού. Η συριακή αντιαεροπορική άμυνα έχει αποκαταστήσει την πλήρη ισχύ της και είναι έτοιμη να καταστρέψει στόχους της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στους αιθέρες της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας».
Αμέσως μετά την εκδήλωση της επίθεσης, ο Πρόεδρος της Συρίας Baser Al Assad δήλωσε ότι «H βίαιη τουρκική επίθεση στην Αφρίν είναι μέρος της πολιτικής της Άγκυρας για την υποστήριξη της τρομοκρατίας στη Συρία». Είναι βέβαια γνωστό σε όλους πως οι «τουρκικές» χερσαίες δυνάμεις που χρησιμοποιούνται στην πρώτη γραμμή δεν είναι κανονικοί Τούρκοι στρατιώτες αλλά μισθοφόροι και αντικαθεστωτικοί που μάχονται για να ρίξουν τον Άσαντ!
Η Περσία, σύμμαχος της Συρίας και της Ρωσίας, κάλεσε την Τουρκία να τερματίσει αμέσως την εισβολή προκειμένου να εμποδίσει την εξάπλωση της κρίσης.
Η Γερμανία, δια του υπουργού των εξωτερικών Σίγκµαρ Γκάµπριελ, δήλωσε πως «Η στρατιωτική διένεξη μεταξύ τουρκικών και υπό τις ΗΠΑ κουρδικών δυνάμεων στη βόρεια Συρία συνεπάγεται απρόβλεπτο ρίσκο».
Την εικόνα συμπληρώνει η Γαλλία, η οποία ζήτησε (Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018) την κατεπείγουσα σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών προκειμένου να συζητηθεί η κατάσταση που διαμορφώνεται στη Συρία μετά και την επέμβαση της Τουρκίας στην επαρχία Αφρίν,  όπως ανακοίνωσε ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν.
Η έκδηλη ανησυχία του Ερντογάν για βίαιες αντιδράσεις και διαδηλώσεις Κούρδων μέσα στην Τουρκία, φάνηκε από τις δηλώσεις που έκανε (Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018) σε συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος στην Προύσα: «Θα συντρίψουμε όποιον απειλεί τον εθνικό αγώνα της Τουρκίας. Όποιος διαδηλώσει εναντίον της τουρκικής επιχείρησης στη Συρία, θα πληρώσει το τίμημα». Ταυτόχρονα δεν παρέλειψε μια ασυνήθιστη παραλλαγή των χιλιοειπωμένων λεονταρισμών εναντίον των Κούρδων: «Η Τουρκία θα τελειώσει το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) των Κούρδων της Συρίας και το κουρδικό συριακό κόμμα PYD, μέχρι να μην απομείνει ούτε ίχνος
Από τις επιθέσεις του δεν ξέφυγε ούτε η εφημερίδα «Άφρικα» η οποία κυκλοφόρησε στην κατεχόμενη Κύπρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Άλλη μια επιχείρηση κατοχής από την Τουρκία». Κατά τον Ερντογάν πρόκειται «μια χυδαία εφημερίδα με κακοήθεια» στην οποία «πρέπει να δώσουν την απαραίτητη απάντηση» – προφανώς οι εισβολείς της Κύπρου και οι ντόπιοι εκπρόσωποι τους!
Εκτός όμως από το πολιτικό πεδίο, η εικόνα από την έναρξη της Τουρκικής εισβολής, είναι θολή και στο στρατιωτικό πεδίο:
Οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι έχουν ήδη προωθηθεί αρκετά χιλιόμετρα μέσα στην Συριακή επαρχία Αφρίν, ότι έχουν πλήξει περισσότερους από 150 στόχους, ενώ το  Κουρδικό YPG ανακοίνωσε ότι όλες οι επιθέσεις της Τουρκίας έχουν αποκρουστεί, ότι τρία τουρκικά άρματα μάχης έχουν καταστραφεί και ότι έχουν σκοτωθεί 4 Τούρκοι στρατιώτες και τρείς από τους μαχητές του YPG, ενώ έξη άμαχοι υπήρξαν θύματα των Τουρκικών βομβαρδισμών.
Αργά το βράδυ της Κυριακής (21 Ιανουαρίου 2018) έγινε γνωστό ότι η τουρκική πόλη Ρεϊχανλί, της επαρχίας Χατάι, κοντά στα σύνορα με την Συρία,  έγινε στόχος επιθέσεων με ρουκέτες. Το αποτέλεσμα των επιθέσεων ήταν ένας νεκρός και 46 τραυματίες εκ των οποίων οι δύο σοβαρά. Σε παρόμοια επίθεση στην τουρκική πόλη Κιλίς, άλλοι πέντε άνθρωποι τραυματίστηκαν.
Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Στον ένα περίπου αιώνα που μεσολάβησε από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, όλες ανεξαιρέτως οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας είχαν εξασφαλισμένη μια και μοναδική, αλλά απόλυτα αναγκαία προϋπόθεση: Τις πολύ γερές, ισχυρές «πλάτες» και τις «ατσάλινες» συμμαχίες.
Η προϋπόθεση δηλαδή που λείπει σήμερα από τις ενέργειες στις οποίες οδηγεί η μεγαλομανία του Ρ. Τ. Ερντογάν και οι νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του καθεστώτος που εγκαθίδρυσε στην Τουρκία.
 Οι Κούρδοι για πρώτη φορά διατυμπανίζουν «Εδώ είναι ο τάφος σου!» ενώ είναι αδύνατο να προβλέψει κανείς τις αντιδράσεις εκατομμυρίων Κούρδων μέσα στην σημερινή Τουρκία.
Το ρίσκο της Τουρκίας με την νέα εισβολή στην Συρία είναι πολύ μεγάλο. Δεν έχει την καθαρή υποστήριξη ούτε της Ρωσίας, ούτε της Συρίας, ούτε της Περσίας, ούτε των Η.Π.Α., ούτε της Γερμανίας, ούτε του Ισραήλ. Συνεπώς είναι πολύ πιθανό, η Τουρκία να έχει ήδη κάνει το «μοιραίο λάθος»…

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Αλλάζει γραμμή το State Department: Ρωσία και Κίνα οι απειλές!

Σε μια κίνηση με ιδιαίτερη βαρύτητα προχώρησε το αμερικάνικο Υπουργείο Άμυνας αναθεωρώντας την βασική ατζέντα του στρατιωτικού δόγματος της Ουάσινγκτον: Συγκεκριμένα, μετά από μετά από 15 χρόνια που οι ΗΠΑ ήταν επικεντρωμένες στον αγώνα κατά των εξτρεμιστών ισλαμιστών στην κορυφή του ενδιαφέροντος έρχεται η αντιμετώπιση της Ρωσίας και της Κίνας!

Ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Τζιμ Ματίς παρουσίασε χθες μιά 
μη απόρρητη, 11σέλιδη σύνοψή του κειμένου που αντιπροσωπεύει το νέο δόγμα και τις προτεραιότητες που αντικατοπτρίζουν τα μελλοντικά αιτήματα αμυντικών δαπανών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αντιμέτωπες με "αυξανόμενες απειλές" εκ μέρους της Κίνας και της Ρωσίας, δύο "ρεβιζιονιστικών δυνάμεων" που "προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν κόσμο σύμφωνο με τα απολυταρχικά μοντέλα τους" υποστήριξε ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Τζιμ Μάτις παρουσιάζοντας τη νέα "Στρατηγική Εθνικής Άμυνας" των ΗΠΑ.

Ο υφυπουργός Άμυνας Έλμπριτζ Κόλμπι, που είναι αρμόδιος για θέματα στρατηγικής και ανάπτυξης δυνάμεων, είπε στους δημοσιογράφους ότι η Ρωσία είναι πολύ πιο θρασεία από την Κίνα σε ό,τι αφορά τη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Υπενθύμισε ότι η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία το 2014 και παρενέβη στρατιωτικά στη Συρία για να στηρίξει τον σύμμαχό της, τον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ. Ωστόσο, την περιορίζουν οι οικονομικοί πόροι της, σημείωσε.

Η Κίνα, από την άλλη, χαρακτηρίζεται στο έγγραφο αυτό ως οικονομικά και στρατιωτικά ανερχόμενη. Έχει ξεκινήσει έναν ευρύ στρατιωτικό εκσυγχρονισμό που, κατά τον Κόλμπι, έρχεται σε έντονη αντίθεση με "τα συμφέροντά μας".

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ: Μεταξύ των κορυφαίων προτεραιοτήτων του Πενταγώνου καταγράφεται επίσης η Βόρεια Κορέα. Επισημαίνεται ότι είναι αναγκαίο να επικεντρωθούν οι ΗΠΑ στην πυραυλική άμυνά τους απέναντι στην απειλή της Πιονγκγιάνγκ η οποία, εκτός από τα πυρηνικά όπλα, διαθέτει επίσης ένα οπλοστάσιο από βιολογικά, χημικά και συμβατικά όπλα.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να θεωρούν επίσης ότι οι εξτρεμιστές ισλαμιστές θα συνεχίσουν να συνιστούν απειλή.

Το Πεντάγωνο σημειώνει ότι οι διεθνείς συμμαχίες θα διαδραματίσουν κρίσιμο ρόλο για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, υπογραμμίζει όμως ότι είναι αναγκαίο οι χώρες να μοιράζονται μεταξύ τους το οικονομικό βάρος – σημείωση που παραπέμπει εμφανώς στη δημόσια κριτική που έχει ασκήσει ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ στους συμμάχους των ΗΠΑ οι οποίοι, όπως λέει, επωφελούνται από τις εγγυήσεις ασφάλειας που τους παρέχει η Ουάσινγκτον.


Πηγή: sofokleousin.gr


hassapis-peter

ΕΚΤΑΚΤΟ- Δηλώσεις βόμβα Ρώσων αφού έμπλεξαν την Τουρκία στην Αφρίν: «Ασυγχώρητο πολιτικό λάθος του Ερντογάν – Θα υποστεί μεγάλη γεωπολιτική καταστροφή»


Αφού τους έμπλεξαν και τους έχωσαν πιο βαθιά στον βάλτο της Συρίας, τώρα Ρώσοι αναλυτές ομολογούν πως απορούν πως ο Ερντογάν έκανε τέτοιο θανάσιμο πολιτικό λάθος καθώς όπως λένε η «Αραβική Άνοιξη» επεκτείνεται μέσα στην Τουρκία και είναι πιθανό η Τουρκία να υποστεί μεγάλη γεωπολιτική καταστροφή.

«Μύλος» στην κυριολεξία στην Βόρεια Συρία με την εμπλοκή Ρώσων ,Αμερικανών , Τούρκων , Κούρδων και Σύρων δυναμιτίζοντας την όλη κατάσταση η οποία μπορεί να ξεφύγει ανά πάσα στιγμή. 

Η τουρκική στρατιωτική επιχείρηση της Άγκυρας στη Συρία με την κωδική ονομασία «Κλάδος ελαίας», αλλά και η απόφαση της να μην εγκρίνει τη συμμετοχή των Κούρδων στο ειρηνευτικό συνέδριο του Σότσι που θα πραγματοποιηθεί στις 29-30 Ιανουαρίου, έχει αρχίσει να προβληματίζει την Μόσχα και τους Ρώσους ειδήμονες σε θέματα Μέσης Ανατολής.

Τους προβληματισμούς αυτούς διατύπωσε με δηλώσεις ο πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Ρωσικής Δούμας Βλαντίμιρ Σαμάνοφ, ο οποίος αναφερόμενος στην επιχείρηση της Άγκυρας, δήλωσε ότι η επιχείρηση «μπορεί να προκαλέσει ορισμένες δυσκολίες στην έναρξη του ενδοσυριακού διαλόγου» χαρακτηρίζοντας τα όσα συμβαίνουν ένα «οδυνηρό θέμα».

Ο Ρώσος κοινοβουλευτικός υπογράμμισε ότι η Μόσχα «προέβη σε όλες τις δυνατές πολιτικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες (σε σχέση με τα σχέδια της Άγκυρας) και φυσικά θα υπάρξει συνέχεια μετά από όλα αυτά».

Ποια όμως θα είναι η συνέχεια αυτή, είναι κάτι το οποίο προβληματίζει όπως φαίνεται σοβαρά την Μόσχα, αφού όπως είπε ο κ. Σαμάνοφ, «γι’ αυτό είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς, επειδή αυτό ήταν ένα ανεπιθύμητο προηγούμενο παραμονές του προγραμματισμένου ειρηνευτικού συνεδρίου για τη Συρία».

Ωστόσο οι προβληματισμοί αυτοί με διάφορες προεκτάσεις απασχολούν και διάφορους Ρώσους ειδήμονες σε θέματα Μέσης Ανατολής, μεταξύ των οποίων και ο διευθυντής του ερευνητικού Κέντρου για την «Μέση Ανατολή και τον Καύκασο» Στανισλάβ Ταράσοφ, ο οποίος δεν αποκλείει την εμπλοκή της Τουρκίας σε ένα παρατεταμένο πόλεμο, ούτε ακόμα και την ανατροπή του Ερντογάν με πραξικόπημα εντός της Τουρκίας

Ο Στανισλάβ Ταράσοφ είναι πεπεισμένος ότι ο Ερντογάν ξεκίνησε ένα επικίνδυνο παιγνίδι, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο οι Κούρδοι να προβάλλουν σθεναρή αντίσταση και να πάρουν την πρωτοβουλία στα χέρια τους.

Με δηλώσεις του στην εφημερίδα «Vzgliad» εκτιμά ο τουρκικός στρατός ενδέχεται να έχει μεγάλες απώλειες στη Συρία καθώς οι αμερικανοί έχουν εκπαιδεύσει πολύ καλά τους Κούρδους για μια τέτοια επίθεση.

Ο ρώσος ειδήμονας σε θέματα Μέσης Ανατολής δηλώνει ότι «δημιουργείται η αίσθηση ότι οι Αμερικανοί υπονομεύουν τον Ερντογάν οδηγώντας τον σε μοιραία έκβαση για να τον εμπλέξουν σε πόλεμο».

Εκτιμά ότι «δεν θα είναι μια επιχείρηση που θα διαρκέσει μια ημέρα» όπως και ότι «θα υπάρξουν μεγάλες απώλειες». «Φοβάμαι στρατιωτικό πραξικόπημα μέσα στην ίδια την Τουρκία», λέει ο Ταράσοφ.

Πού στηρίζει τους φόβους του όμως ο ρώσος ειδήμονας;

«Ο Ερντογάν παίζει ένα πολύ σοβαρό παιχνίδι» υποστηρίζει ο Ταράσοφ και προσθέτει «ερχόμενος σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την Ευρώπη, δεν έχει συμφωνήσει πλήρως με το Ιράν και την Ρωσία.

Οι φιλόδοξοι τακτικοί του ελιγμοί μπορούν να καταρρεύσουν, με τις πρώτες συγκρούσεις με τα ένοπλα τμήματα των κούρδων μαχητών, οι οποίοι όπως επεσήμαιναν και οι ρώσοι στρατιωτικοί είναι πολύ ικανοί στην μάχη».

Ο Ταράσοφ υπογράμμισε ότι οι πενιχρές επιτυχίες κατά τη διεξαγωγή της επιχείρησης η «Ασπίδα του Ευφράτη» δεν ανέδειξαν την αποτελεσματικότητα του τουρκικού στρατού. Παραδέχεται ότι «είναι νωρίς προς το παρόν να βγουν συμπεράσματα», αλλά όπως λέει «είναι γεγονός ότι η Τουρκία η οποία μέχρι πρόσφατα σήκωνε τις σημαίες του νεοοθωμανισμού, αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει συγκρούσεις όχι μόνο κοντά στα σύνορα της, αλλά βρίσκεται ενώπιον της απειλής να χάσει την εδαφική της ακεραιότητα.

Αν αυτό συμβεί -πιστεύει ο Ταράσοφ- αυτή θα είναι η δεύτερη γεωπολιτική καταστροφή μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης».

Ο ίδιος θεωρεί μάλιστα θεωρεί ότι η επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» είναι πολιτικό λάθος του Ερντογάν, που δείχνει απειρία στο επίπεδο κρατικής ηγεσίας.

Αναφερόμενος μάλιστα γενικά στον τρόπο που ενεργεί η τουρκική ηγεσία ο Ταράσοφ λέει ότι «αυτό είναι ένα αίνιγμα για όλους τους ερευνητές της Μ. Ανατολής» και αυτό γιατί «σε αντίθεση με τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, η Τουρκία ήταν μια σχετικά ανοιχτή χώρα, ενσωματωμένη στη Δύση. Θα έλεγε κανείς ότι θα διέθεταν εμπειρογνώμονες που καταλαβαίνουν καλά αυτή την περιοχή.

Όμως πραγματοποιούν ασυγχώρητα λάθη. Είναι ακατανόητο γιατί οι Αμερικανοί υπονομεύουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον εταίρο τους στο ΝΑΤΟ. Η Ουάσιγκτον συνεχίζει τα σενάρια της αραβικής άνοιξης, οδεύοντας ανοιχτά σε τμηματοποίηση της Τουρκίας, όπως έκαναν στο παρελθόν με το Ιράκ και τη Λιβύη.

Πολύ περισσότερο που με τις πλάτες των Κούρδων μπορούν να διεισδύσουν στο Ιράν. Μπορεί κανείς να δει με πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις τις ενέργειες των Αμερικανών στην περιοχή αυτή, αλλά δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι οι ενέργειες τους έχουν κάποια λογική σειρά», καταλήγει ο Ρώσος ειδήμων σε ζητήματα Μέσης Ανατολής.

Τα τουρκικά στρατεύματα θέλουν να δημιουργήσουν μια ζώνη «ασφαλείας» 30 χλμ.

Τουρκικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι ο Πρωθυπουργός Μπινάλι Γιλντερίμ δήλωσε σε ομάδα δημοσιογράφων την Κυριακή ότι η Τουρκία σκοπεύει να δημιουργήσει μια «ασφαλή ζώνη» 30 χιλιομέτρων στην Αφρίν.

Το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Βρετανία αναφέρει ότι η κουρδική πολιτοφυλακή και οι τουρκικές δυνάμεις διεξάγουν σφοδρές μάχες  στη βόρεια και δυτική άκρη της Αφρίν, αλλά και το ότι τα τουρκικά στρατεύματα δεν κατάφεραν να προχωρήσουν πολύ .

Το αμερικανικό Πεντάγωνο  αναγνώρισε όμως  τις ανησυχίες για την ασφάλεια της Τουρκίας σχετικά με την τρομοκρατική οργάνωση του ΡΚΚ,.

«Αναγνωρίζουμε τις ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλεια της από το PKK»,  δήλωσε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Adrian Rankine-Galloway, σε δήλωση που ανέφερε το πρακτορείο ειδήσεων  Anadolu.

«Οι ΗΠΑ δεν παρέχουν καμία υποστήριξη στο PKK», ανέφερε ο ίδιος.

Ενώ οι ΗΠΑ προσπαθούν να βρουν σημείο επαφής με τον Ερντογάν έχουμε αντίδραση από την Μόσχα για τις αμερικανικές δυνάμεις στην Συρία.

«Η θέση μας είναι ξεκάθαρη ότι τα αμερικανικά στρατεύματα δεν θα πρέπει να παραμείνουν στην επικράτεια ενός κυρίαρχου κράτους χωρίς την έγκριση της κυβέρνησής του, διότι θα επηρεάσουν αρνητικά την όλη κατάσταση  και επιπλέον αναμένουμε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ως μόνιμο μέλος του ΟΗΕ, και του Συμβουλίου  Ασφαλείας, να αποστείλουν  τον εκπρόσωπό τους στο φόρουμ του Σότσι με την ιδιότητα του παρατηρητή», ανέφερε ο Λάβρεντιεφ στους δημοσιογράφους, σύμφωνα με το  RIA Novosti.

Ο Ρώσος  διπλωμάτης δήλωσε ότι η κατάσταση που επικρατεί στο συριακό έδαφος σε ορισμένες περιοχές είναι αρκετά τεταμένη, αλλά υπογράμμισε ότι δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να επηρεάσει τις κινήσεις του Κογκρέσου.

«Το πιο σημαντικό, επαναλαμβάνω, και αυτή είναι μια δήλωση προς τους Σύρους  Κούρδους για την επιθυμία μας  να επιτευχθεί ειρήνη, να υπάρξει  καθεστώς κατάπαυσης του πυρός και όχι μόνο σε ζώνες κλιμάκωσης, αλλά σχεδόν σε όλη τη Συρία», πρόσθεσε.

Ο Lavrentyev συνέχισε μιλώντας για το επικείμενο συνέδριο του εθνικού διαλόγου του Συρίου, το οποίο θα διεξαχθεί στις 29-30 Ιανουαρίου στο ρωσικό θέρετρο του Σότσι.

«Νομίζω ότι η συνάντηση είναι επιτυχημένη, ενώ καταφέραμε να συμφωνήσουμε στον κατάλογο των συμμετεχόντων στο φόρουμ … οι οποίοι θα λάβουν και τις προσκλήσεις», δήλωσε ο Λαβρέντιεφ στους δημοσιογράφους μετά από διαβουλεύσεις με Ιρανούς και Τούρκους εκπροσώπους σχετικά με τη διοργάνωση.

Ανέφερε ότι η Μόσχα αναμένει να συμμετάσχει και η αμερικανική πλευρά στο συνέδριο του  Σότσι ως παρατηρητής .

«Θα θέλαμε πάρα πολύ επίσης οι εκπρόσωποι των ΗΕ να βρίσκονται στο ανώτατο επίπεδο στο φόρουμ του Σότσι. Ελπίζουμε ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ θα στείλει τον Ειδικό του Απεσταλμένο του», κατέληξε ο ίδιος.

Όλα αυτά ενώ ο  Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει υποσχεθεί να επεκτείνει τη δράση και σε άλλες κουρδικές περιοχές.

Εκτιμήσεις αναλυτών αναφέρουν ότι «παιχνίδι» στην Συρία ανάμεσα σε ΗΠΑ-Ρωσία  , τώρα ξεκίνησε και θα είναι πολύ , πολύ σκληρό και επικίνδυνο για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Δείτε Βίντεο από την περιοχή


πηγη

national-pride


Οι μέρες τους είναι μετρημένες…

Image result for το συλλαλητηριο του οχι
Συγκλονιστικά πράγματα χτες στη Θεσσαλονίκη, για όσους είχαμε την ευλογία να τα ζήσουμε από κοντά. Αφιερώνονται σε όλο τον καθεστωτικό απόπατο που εφρύαξε και εξέμεσε την εσώτατη μπόχα και δυσωδία του, σπιλώνοντας, καθυβρίζοντας και διαστρεβλώνοντας. 
Αφιερώνονται ειδικότερα στη συριζαϊκή χούντα και σε όλα τα χυδαία κρατικά και παρακρατικά όργανα (πρόληψης και καταστολής) που έθεσε σε λειτουργία για να μειώσει και να εξευτελίσει αυτή την πρωτοφανή παλλαϊκή εξανάσταση. 

Από την αστυνομία (που κράτησε εκατοντάδες πούλμαν εκτός πόλης ή που μετέτρεψε σε…90.000 το μισό εκατομμύριο), ως τα βοθροκάναλα που έθαψαν το μέγα γεγονός (για «δεκάδες πολιτών» έκανε λόγο μάλιστα το γκεμπελικό κρατικό χαμαιτυπείο της ΕΡΤ) και από τις… τεχνικές υπηρεσίες (που έστησαν το γενικό μπλακάουτ σε κινητή τηλεφωνία και ίντερνετ) ως τους κουκουλοφόρους φασιστοτσόγλανους που ήταν έτοιμοι να «παρέμβουν» (τους απέτρεψε η τρομακτική εικόνα του τεράστιου πλήθους και κάποιες ομάδες περιφρούρησης περιπολούντων ΠΑΟΚτσήδων). 

Αφιερώνονται όμως και σε ένα κάρο γελοίους καραγκιόζηδες «προοδευτικούς» με εγνωσμένες «δημοκρατικές ευαισθησίες», που βλέπω και διαβάζω από χτες το απόγευμα στο facebook να βγάζουν μανία και χολή για κάτι που ο εξηλιθιωμένος και διαποτισμένος απ’ όλα τα νεοταξίτικα βοθρολύματα εγκέφαλός τους αδυνατεί να κατανοήσει. 

Σε όλα αυτά τα ξεφτιλισμένα σούργελα απαντάμε απλώς ότι νιώθουμε απέραντη ηδονή απέναντι στον πανικό τους, τον τρόμο τους, τον εκνευρισμό τους, το μίσος και την καφρίλα τους. 
Περαστικά τους (που όμως τους διαβεβαιώνουμε πως από δω και πέρα ΔΕΝ θα είναι περαστικά).

Αρκετά έπαιξαν «εν ου παικτοίς». 
Οι μέρες τους είναι μετρημένες…

Καλύτερα να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί στον τρόπο με τον οποίο καταναλώνουμε την χυδαία προπαγάνδα του καθεστώτος. 

Πραγματικά, οι μόνοι φασίστες που έκαναν επεισόδια χτες ήταν οι συμμορίες των δήθεν αντιεξουσιαστών (δήθεν, γιατί φυσικά στην πραγματικότητα αποτελούν νεοταξίτικους στρατούς παρακρατικών υπαλλήλων).

Κατ’ αρχάς, ήταν απαράδεκτη προβοκάτσια και μόνο που τους επιτράπηκε από την αστυνομία να συγκεντρωθούν την ίδια και όχι άλλη μέρα και ώρα (εξ όσων γνωρίζω, ταυτόχρονες αντισυγκεντρώσεις απαγορεύονται παντού στον... πολιτισμένο κόσμο, γιατί αποτελούν αυτόματα πηγή κινδύνων και σχεδόν αναπόφευκτων ταραχών). 

Από εκεί και πέρα, ετούτοι οι... λαμπροί νέοι, πέραν της τρομοκρατίας που άσκησαν σε μεμονωμένους πολίτες την ώρα που προσέρχονταν στον Λευκό Πύργο, επιχείρησαν σε 2-3 σημεία να εισέλθουν και στο συλλαλητήριο και να προκαλέσουν φασαρία. 
Στα σημεία αυτά απωθήθηκαν από παρισταμένους και, όπως προανέφερα, από 1-2 ομάδες ΠΑΟΚτσήδων (βρήκαν ανθρώπους να προκαλέσουν). 
Και πολύ καλώς φυσικά απωθήθηκαν, για αυτονόητη νόμιμη άμυνα μιλάμε. 

Προσοχή στα γκεμπελικά ψέματα του καθεστώτος. 
Αφού τόλμησαν να μετατρέψουν τις 500.000 σε «λίγους διαδηλωτές» την ώρα που το διαδίκτυο έδειχνε την αλήθεια, φανταστείτε τι τερατολογίες λέγονται και γράφονται για πράγματα που οι περισσότεροι δεν βλέπουν καν…

Επαναλαμβάνω:
Αρκετά έπαιξαν «εν ου παικτοίς». 
Οι μέρες τους είναι μετρημένες…

Νεκτάριος Δαπέργολας
Διδάκτωρ Ιστορίας

kostasxan

maria.p. είπε...
H κατάσταση στη χώρα θυμίζει "προχωρημένη αποσύνθεση", υπάρχει πια τέτοιος παραλογισμός σε όσα συμβαίνουν που έχει μπερδευτεί το σωστό με το λάθος, το λογικό με το παράλογο, σε τέτοιο βαθμό, που αυτό το κουβάρι απειλεί να μας τυλίξει όλους.
Ο Ιερώνυμος επικαλείται τη διάσωση της εκκλησιαστικής περιουσίας (ως αποτέλεσμα της ελάφρυνσης του χρέους που μας έχουν υποσχεθεί), και φτάνει στο σημείο να λέει ότι η στάση του είναι "τα δύσκολα" που αυτός επέλεξε (!!).
Και δεν βλέπει (πραγματικά απορώ) όχι μόνο ότι έχει έρθει σε πλήρη αντίθεση με τον κόσμο, και το κοινό αίσθημα, και ότι έχει περάσει στο χώρο της απομόνωσης, αλλά ότι ακόμα και το θέμα της "διάσωσης της Εκκλησίας" που επικαλείται, σε λίγο θα είναι ξεπερασμένο.
Ακριβώς γιατί αν σε λίγο, "δεν υπάρχει" χώρα, το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας, ακόμα και της ίδιας της ύπαρξης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας, απλά δεν θα έχει νόημα.
Ήδη από την εποχή των Ιμίων, ξεκίνησε το "γκριζάρισμα" του Αιγαίου.
Η Τουρκία μιλάει σήμερα ανοιχτά για "κατοχή" 150 "δικών της" βραχονησίδων και όχι μόνο.
Ο στόχος είναι στην καλύτερη περίπτωση η δημιουργία πολλών "γκρίζων ζωνών" περιμετρικά της χώρας που θα χρησιμοποιηθούν στο όνομα της "πολυπολιτισμικότητας" και της "ειρηνικής συμβίωσης" [μέσω και της επιβολής "σύγχυσης" εθνικής κυριαρχίας σ’ ολόκληρη την περιοχή της Μακεδονίας και Θράκης εντός και εκτός Ελλάδας] ως "ανεξάρτητες" οικονομικές ζώνες(υπό την "προστασία" διεθνών οργάνων), και στην χειρότερη ακόμα και ο διαμελισμός της Ελλάδας.

Ο λαός βέβαια που παραμένει επί 8 χρόνια στο στάδιο της "έκπληξης" από τα αλληλοδιαδεχόμενα που ζει, ας πούμε και στο στάδιο της προσπάθειας συνειδητοποίησης του "τι συμβαίνει", και ανίκανος να περάσει στο στάδιο της πλήρους "ανάγνωσης" και ανάλυσης της "συνολικής εικόνας", πόσω μάλλον της αντιμετώπισης, είναι πολύ ελπιδοφόρο που σήκωσε την "ταφόπλακα" της ηττοπάθειας και της μιζέριας και βγήκε στους δρόμους.

Πώς κατέγραψαν τα διεθνή ΜΜΕ το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στη Θεσσαλονίκη

Με ανταποκρίσεις και εκτενή δημοσιεύματα σχολιάζουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και διεθνή ΜΜΕ το χθεσινό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη κατά της χρήσης του όρου «Μακεδονία» στην ονομασία της ΠΓΔΜ.
«Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στη βόρεια πόλη της Θεσσαλονίκης συγκεντρώθηκαν την Κυριακή για να διαδηλώσουν κατά της χρήσης του ονόματος “Μακεδονία” σε οποιαδήποτε λύση στην κόντρα μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων για το όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας», μεταδίδει το πρακτορείο Reuters.
«Η Ελλάδα στην πλατεία υπερασπίζεται το όνομα Μακεδονία», τιτλοφορεί το άρθρο του το ιταλικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ansa.
Το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο Abc News επισημαίνει: «Η συγκέντρωση της Κυριακής οργανώθηκε μπροστά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του πλέον φημισμένου κυβερνήτη του αρχαίου Ελληνικού Βασιλείου της Μακεδονίας. Δεν υπήρξε κρατικός αξιωματούχος μεταξύ των πέντε σημαντικότερων ομιλητών. Ο γνωστότερος ομιλητής ήταν ο Φραγκούλης Φράγκος, ένας απόστρατος στρατηγός και πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, που λέγεται ότι τρέφει πολιτικές φιλοδοξίες».
«Οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου είπαν ότι η συμμετοχή ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες στέλνοντας ισχυρό μήνυμα στην ελληνική κυβέρνηση ενόψει των διαπραγματεύσεων που λαμβάνουν χώρα με την κυβέρνηση της ΠΓΔΜ», μεταδίδει το Euronews, ενώ η Deutsche Welle αναφέρει: «Η περιοχή της Μακεδονίας, πρωτεύουσα της οποίας είναι η Θεσσαλονίκη, ήταν το κέντρο του αρχαίου βασιλείου του Μεγάλου Αλεξάνδρου και πηγή εθνικής υπερηφάνειας για πολλούς Έλληνες.
Σκληροπυρηνικοί κληρικοί και ακροδεξιοί ηγέτες, περιλαμβανομένων και μελών του νεοναζιστικού κόμματος Χρυσή Αυγή κάλεσαν σε συλλαλητήριο μετά τη συμφωνία Αθήνας και Σκοπίων να εργαστούν στην κατεύθυνση ενός συμβιβασμού για να τερματιστεί η 25ετής διαμάχη για την ονομασία».
Στο ίδιο μήκος κύματος και η κεντροαριστερή γερμανική εφημερίδα Die Zeit στην ηλεκτρονική της έκδοση: «Στη διαδήλωση καλούσαν ακροδεξιές οργανώσεις, καθώς και οργανώσεις με εθνικιστικό προσανατολισμό. Τα περισσότερα ελληνικά κόμματα, ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης και η ηγεσία της ορθόδοξης εκκλησίας είχαν ταχθεί εναντίον των διαδηλώσεων».
Σύμφωνα με την Tageszeitung του Βερολίνου «δεν ήταν μία νέα έκδοση του μεγάλου συλλαλητηρίου που είχε γίνει το 1992, όταν περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι συνέρρεαν στους δρόμους, διαδηλώνοντας υπέρ του ʻελληνικού χαρακτήρα της Μακεδονίαςʼ. Ήρθαν ωστόσο τουλάχιστον 50.000 διαδηλωτές σύμφωνα με εκτιμήσεις από τη Θεσσαλονίκη, η οποία είναι πρωτεύουσα της ελληνικής επαρχίας της Μακεδονίας. Και ακριβώς περί αυτού πρόκειται: οι περισσότεροι Έλληνες δεν θέλουν να διατηρήσει η γειτονική χώρα την ονομασία ʻΔημοκρατία της Μακεδονίαςʼ που προβλέπει στο σύνταγμά της. Η Ελλάδα επιθυμεί να κρατήσει την ονομασία αυτή ως μέρος της ιστορικής της κληρονομιάς και επιπλέον φοβάται πιθανές εδαφικές διεκδικήσεις προς την ομώνυμη επαρχία της. Τα επιχειρήματα αυτά επαναλήφθηκαν με πάθος στο συλλαλητήριο της Κυριακής. ʻΔιαδηλώστε αδέρφια μουʼ έλεγε ο ιδιαίτερα συντηρητικός μητροπολίτης Θεσσαλονίκης».
«Η Ελλάδα αξιώνει την αλλαγή του ονόματος της Μακεδονίας», είναι ο τίτλος του σχετικού άρθρου της οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt.
«Η Αθήνα υποστηρίζει ότι το όνομα Μακεδονία δείχνει ότι τα Σκόπια έχουν εδαφικές βλέψεις στη βόρεια περιοχή της Ελλάδας», γράφει το Skynews.
Για το γαλλικό δίκτυο France 24: «Οι πρωθυπουργοί της “Μακεδονίας” Ζόραν Ζάεφ και Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας δείχνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν και θα συναντηθούν την ερχόμενη εβδομάδα στο Forum του Νταβός. Αυτή την εβδομάδα οι απεσταλμένοι τους συνάντησαν στη Νέα Υόρκη τον διαμεσολαβητή του ΟΗΕ στο θέμα, Μάθιου Νίμιτς, ο οποίος δήλωσε “πολύ αισιόδοξος ως προς το ότι η διαδικασία κινείται προς θετική κατεύθυνση”».
«Ο κ. Τσίπρας, ο οποίος αναμένεται να συναντηθεί με τον “Μακεδόνα” ομόλογό του, Ζόραν Ζάεφ, στο περιθώριο της διάσκεψης κορυφής την ερχόμενη εβδομάδα στο Νταβός της Ελβετίας, είπε σε συνέντευξή του στην κεντροαριστερή ελληνική εφημερίδα “Εθνος” ότι κατανοεί τις ευαισθησίες των Ελλήνων για τις συζητήσεις για το όνομα. “Αλλά δεν είναι παράλογο να περιληφθεί ο όρος Μακεδονία σε μια σύνθετη ονομασία είτε με γεωγραφικό ή με χρονολογικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις”, είπε, “ώστε να καθίσταται απόλυτα σαφές ότι ουδείς διεκδικεί τη γη και την ιστορία άλλων λαών”. Ο ελάσσων κυβερνητικός εταίρος του, Πάνος Καμμένος, έχει διαφορετική άποψη», αναφέρουν οι New York Times.

Τ Ο Π Ε Π Λ Ο Τ Η Σ Ι Σ Ι Δ Α Σ (11)

ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ
Pierre Hadot

                                                          ΙIΙ
                                «Η ΦΥΣΗ ΑΓΑΠΑ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ»

7. ΤΟ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

1. Η φύση, οι θεοί και οι παραδοσιακές λατρείες
    
Αφού μας διηγήθηκε την ιστορία του Νουμήνιου που είδε σε όνειρο εκπορνευμένες τις θεότητες των Ελευσίνιων, επειδή  ερμήνευσε με φιλοσοφικούς όρους το τελετουργικό των μυστηρίων τους, ο Macrobius παραθέτει για τον Πορφύριο τα εξής:
     «Η έντονη επιθυμία των θεοτήτων να αναγνωρίζονται και να τιμώνται μέσα από τους μύθους που οι Αρχαίοι έπλαθαν για τον λαό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τους αφιέρωσαν ομοιώματα και αγάλματα (παρότι τέτοιες μορφές ήταν ξένες προς τη φύση τους), τους απέδωσαν ηλικίες ( παρότι δεν γνώριζαν γέννηση και θάνατο), και τις κόσμησαν με ενδύματα και στολίδια (παρότι δεν είχαν σώματα)».
     Εδώ εμφανίζεται ένα νέο στοιχείο: οι θεοί που αντιστοιχούν στις διαφορετικές δυνάμεις της φύσεως έχουν την απαίτηση να αναγνωρίζονται και να τιμώνται σύμφωνα με την καθιερωμένη λατρευτική παράδοση της πόλης. Τούτο σημαίνει ότι αφ’ ενός οι φιλόσοφοι θα πρέπει να αναφέρονται στη φύση διατηρώντας τα ονόματα των θεών που συνδέονταν από την παράδοση με τα στοιχεία και τις δυνάμεις της φύσεως, και αφ’ ετέρου ότι η αποκήρυξη αυτών των  λατρευτικών παραδόσεων, όπως συνέβη με τους χριστιανούς, ισοδυναμεί με πλήρη αδυναμία γνωριμίας της Φύσεως. Η κατά την παράδοση θρησκεία είναι επομένως μια φυσική των εικόνων, που παραδίδεται στους λαούς μέσα από τους μύθους και τα αγάλματα των θεών, μια μυθοπλαστική φυσική που αποκαλύπτεται από τους θεούς στις απαρχές της ανθρωπότητας, και της οποίας το νόημα αντιλαμβάνονται μόνον οι σοφοί δια της αλληγορικής ερμηνείας.
   Εκ πρώτης όψεως μια τέτοια αντίληψη φαίνεται απολύτως παρανοϊκή. Ποια σχέση θα μπορούσε να υπάρχει ανάμεσα στις θρησκευτικές τελετές του ελληνισμού και τη γνώση της Φύσεως; Πώς μπορεί να είναι η  ίδια Φύση αυτή που ταυτόχρονα κρύβεται πίσω από ζωντανές μορφές, αγάλματα θεών και θρησκευτικές τελετές; Επομένως, αφού οι διάφορες θρησκείες απέδωσαν στους θεούς τους τις μορφές ανθρώπων,  ζώων ή και φυτών, ένας αρχαίος φιλόσοφος θα μπορούσε ορθά να αναρωτηθεί αν δεν επρόκειτο για την ίδια ασώματη δύναμη που αναδύεται μέσα από τις αισθητές μορφές της φύσης, ή δια των αγαλμάτων των θεών. Εξ άλλου οι σύγχρονοι νατουραλιστές τόνισαν τον χαρακτήρα επίδειξης αυτών των ζωντανών μορφών καθώς και την ύπαρξη τελετουργικών εθίμων και παραδόσεων στο ζωικό βασίλειο.    
      Επομένως ένας σύγχρονος φιλόσοφος θα μπορούσε να συμπεράνει ότι υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα σε ορισμένα είδη συμπεριφοράς των όντων της φύσεως και τις θρησκευτικές τελετές. Θα μπορούσαμε έτσι να φαντασθούμε ένα είδος συνέχειας ανάμεσα στις ανθρώπινες τελετές και το τελετουργικό της φύσεως. Όλα αυτά που θεωρούνται συμβατικά, τεχνητά ή αυθαίρετα, όπως η ιεροτελεστία, ο μύθος, η φαντασία, η τέχνη, η ποίηση, η θρησκεία, δεν θα μπορούσαν να έχουν προεγγραφεί μέσα στη διαδικασία γένεσης των ζωντανών φυσικών μορφών και της συμπεριφοράς τους; Και επομένως η δημιουργική ανθρώπινη φαντασία θα μπορούσε να αποτελεί προέκταση αυτής της δυνατότητας που κατέχει η φύση να δημιουργεί μορφές.
     Αλλά ας επιστρέψουμε στον Πορφύριο. Παραθέτοντας τον αφορισμό του Ηράκλειτου, «Η Φύση αγαπά να κρύβεται», μήπως δεν επιθυμούσε μόνο να αποδείξει ότι ο λόγος περί της Φύσεως πρέπει να ενδυθεί τον μύθο, αλλά ταυτόχρονα να δικαιώσει, σε αντίθεση με τον χριστιανισμό που είχε αρχίσει να διαδίδεται, τον παραδοσιακό πολυθεϊσμό και ολόκληρο το φάσμα του αρχαίου πολιτισμού, με τους ναούς, τα αγάλματα, τις τραγωδίες και την ποίησή του.
     Εάν οι ασώματες και θείες δυνάμεις που συνιστούν τη Φύση καλύπτονται από ορατές μορφές, καλύπτονται επίσης από τις τελετές της παραδοσιακής λατρείας και τα μυστήρια. Εξ άλλου ο Πορφύριος είχε συνδέσει τον μυστικό χαρακτήρα των θρησκευτικών τελετών με την απόκρυψη των ίδιων των δαιμόνων. Η Φύση κρύβεται διότι οι θείες και δαιμονικές ψυχές που την αποτελούν έχουν ανάγκη από σωματικότητα και πρέπει να γίνουν κατ’ αρχήν γνωστές μέσα από τους μύθους. Οι ίδιοι οι δαίμονες επιθυμούν να παραμένουν στην αφάνεια και ο συμβολισμός των θρησκευτικών τελετών ανταποκρίνεται σε αυτή την ιδιότητα των δαιμόνων:
     «Οι δαίμονες που κυριαρχούν στη Φύση μάς αποκαλύπτουν τα χαρίσματά τους, είτε στον ύπνο είτε στο ξύπνιο, μέσα από φανταστικές εμφανίσεις, ή σκοτεινούς χρησμούς, αλλάζοντας το νόημα των πραγμάτων, μορφοποιώντας το άμορφο, με παραποιημένες μορφές και άλλες επινοήσεις, με τις εικόνες που τους αντιστοιχούν, διαδικασίες από τις οποίες βρίθουν οι ιερές τελετές και τα μυστικά δράματα των διαδικασιών μυήσεως, δράματα που επιδρούν στην ψυχή των μυουμένων, ακριβώς επειδή τα διακρίνει το μυστήριο και το απροσπέλαστο».
     Στον Ιάμβλιχο οι δαίμονες εμφανίζονται ως οι ζηλόφθονοι φύλακες των μυστικών της φύσεως, μυστικών που καλύπτονται από άρρητα μυστήρια, όπως τα μυστήρια της Ίσιδας και της Αβύδου (ιερή πόλη της αρχαίας Αίγυπτου όπου σύμφωνα με την παράδοση βρίσκεται ο τάφος του Όσιρι) ,διότι, όπως λέει, μέσα σ’ αυτά τα μυστήρια περιλαμβάνεται κατ’ εξοχήν η οργάνωση του σύμπαντος:
     «Αυτό που συντηρεί το σύμπαν (εννοώ το γεγονός ότι τα άρρητα παραμένουν πάντοτε κρυφά και ποτέ η ανέκφραστη ουσία των θεών δεν μετέχει της έκφρασης), οι γήινοι δαίμονες δεν ανέχονται να ακούσουν ότι θα μπορούσε είτε να αλλάξει, είτε να αποκαλυφτεί».
    «Αυτό που συντηρεί το σύμπαν» σημαίνει λοιπόν ότι το μυστικό της φύσεως δεν θα πρέπει να αποκαλυφθεί. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τρομοκρατούνται με τη μαγεία οι δαίμονες και υποτάσσονται δια των απειλών, όπως της αποκάλυψης των μυστηρίων της Ίσιδας, και του μυστικού της Αβύδου.
2. Απολογία του παγανισμού και ανοχή:  Θεμίστιος και Σύμμαχος
     Ο αφορισμός του Ηράκλειτου τίθεται λοιπόν στην υπηρεσία μιας απολογίας του παγανισμού. Απολογίας εξ άλλου αμφιλεγόμενης, διότι αφ’ ενός αποβλέπει στην προάσπιση της λατρείας των θεών, αφ’ ετέρου όμως θεωρεί ότι η απόκρυψη των θεών μέσα σε ζώσες μορφές, μέσα σε μύθους και τελετουργίες, αποτελεί μιαν απάτη της Φύσης, που επιδιώκει να κολακέψει το ανθρώπινο αίσθημα με τις καλαίσθητες αισθητές μορφές και τις μυθικές αφηγήσεις. Όπως και η ίδια η Φύση, η λατρεία των θεών μετέχει ασφαλώς στη συμπαντική τάξη, αλλά στα μάτια των φιλοσόφων τοποθετείται σε κατώτερη μοίρα. Παρότι συμμορφώνεται με τα έθιμα της πόλης, ο φιλόσοφος προτιμά να είναι  κήρυκας του ύψιστου Θεού, εκείνου που δεν τιμάται με αγάλματα και δεν γνωρίζεται δια μέσου των μύθων.
       Μισόν αιώνα μετά τον Πορφύριο, ο πλατωνικός και ειδωλολάτρης φιλόσοφος Θεμίστιος, παραθέτει και αυτός τον αφορισμό του Ηράκλειτου ως απολογία του παγανισμού. Αξιοσημείωτο είναι ότι τον παραθέτει στη διάρκεια μιας ομιλίας του στην Κωνσταντινούπολη της 1η Ιανουαρίου του 364, με αφορμή την ανάληψη της εξουσίας από τον Ιωβιανό, έναν χριστιανό αυτοκράτορα. Επωφελείται της ευκαιρίας για να εξυμνήσει τη θρησκευτική ανοχή, και καλεί με εύσχημο τρόπο τον αυτοκράτορα να σεβαστεί τον νόμο του Θεού, που παραχωρεί σε κάθε ψυχή το προνόμιο της επιλογής του αντικειμένου λατρείας. Ο στόχος είναι κοινός, λέει, αλλά οι δρόμοι για την κατάκτηση του διαφορετικοί. Μήπως ο Όμηρος δεν είχε πει ότι: καθένας θυσιάζει και σε κάποιον διαφορετικό θεό; Και συνεχίζει.
     «Η Φύση, κατά τον Ηράκλειτο, επιθυμεί να κρύβεται, και πριν από τη Φύση, ο πλάστης, που δημιούργησε τη Φύση, και τον οποίο τιμούμε και θαυμάζουμε πάνω από όλα τα άλλα, διότι η γνώση του δεν είναι εύκολη, ούτε προφανής, ούτε μας προσφέρεται: δεν μπορούμε να την αγγίξουμε χωρίς κόπο ούτε απλώνοντας μόνο το χέρι».
     Ο Θεμίστιος επιχειρεί εδώ να θεσπίσει μια προσέγγιση δύο αυθεντιών της αρχαιότητας: του Ηράκλειτου και του Πλάτωνα. Και πράγματι ο τελευταίος έχει πει ότι η ανακάλυψη του δημιουργού και πατέρα του σύμπαντος είναι μεγάλο κατόρθωμα, και όταν κανείς τον ανακαλύψει είναι αδύνατο να τον διαδώσει στους πάντες. Δεν κρύβεται επομένως μόνο η Φύση και οι κατώτεροι θεοί της, αλλά και ο ίδιος ο Δημιουργός, αυτός που την έπλασε. Δεν υπάρχει επομένως καμιά βεβαιότητα στα θέματα της θρησκείας. Όλες οι ανθρώπινες προσπάθειες που τιμούν θεότητες έχουν την ίδια αξία. Αυτό το απολογητικό πνεύμα συναντάται και πάλι μερικά χρόνια αργότερα, στη λατινική Δύση, όταν ο ειδωλολάτρης ρωμαίος ύπατος Σύμμαχος θα διαμαρτυρηθεί κατά της απόφασης του Αυτοκράτορα να αφαιρέσει από την αίθουσα της ρωμαϊκής Γερουσίας τον βωμό της Νίκης:
     «Ατενίζουμε τους ίδιους αστερισμούς, ο ουρανός μας είναι κοινός, ο ίδιος κόσμος μάς περιβάλλει. Τί σημασία έχει από ποιαν οδό της σοφίας θα πορευθούμε στην αναζήτηση της αλήθειας; Δεν υπάρχει μόνον ένας δρόμος αναζήτησης ενός τόσο μεγάλου μυστηρίου».
     Αυτό το αξιοθαύμαστο κείμενο, που θα έπρεπε να χαραχτεί με χρυσά γράμματα στις εκκλησίες, τις συναγωγές, τα τζαμιά και τους ναούς στο ξεκίνημα αυτής της τρίτης χιλιετίας, που ανατέλλει κάτω από τις δυσοίωνες προοπτικές των θρησκευτικών ερίδων, έχει πιθανότατα πηγή έμπνευσης, και αυτό, την ανάμνηση του αφορισμού του Ηράκλειτου.
     Η υπερβατική θεότητα επιδιώκει ακριβώς αυτή την ποικιλία των θρησκευτικών δοξασιών, των δρόμων της σοφίας. Για τον Θεμίστιο, όπως και για τον Πλωτίνο, η πληθώρα των επιμέρους θεών είναι αυτή που αφήνει να διαφανεί η υπερβατικότητα του ύψιστου Θεού.
     Επομένως υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στην απολογητική του Θεμίστιου και του Πορφύριου. Για τον τελευταίο η Φύση και οι κατώτερες θεότητές της επιθυμούν να τιμώνται μέσα από τις παραδοσιακές μορφές των μύθων και  τις τελετές της ελληνικής και ρωμαϊκής θρησκείας, που επέλεξαν και  υπαγόρευσαν στους αρχαίους σοφούς. Κατά τον Θεμίστιο αντίθετα, οι ανώτερες και οι κατώτερες θεότητες δεν προτιμούν κάποιο συγκεκριμένο τρόπο λατρείας. Αποδέχονται τις διαφορετικές  λατρευτικές παραδόσεις.
3. Η «τελεστική». Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός
     Δύο χρόνια νωρίτερα, το 362, ο αυτοκράτορας Ιουλιανός είχε και αυτός επικαλεστεί τον αφορισμό του Ηράκλειτου, σε ένα τελείως διαφορετικό πνεύμα:
    « Η Φύση αγαπά να κρύπτεται, διότι δεν ανέχεται το μυστήριο της ουσίας των θεών να παραδίδεται με απογυμνωμένους όρους σε ανίερα ώτα».
      Και εδώ βλέπουμε τον αφορισμό του Ηράκλειτου να τίθεται στην υπηρεσία της ειδωλολατρικής απολογητικής. Το τέλος της πρότασης που παραθέτουμε δείχνει με σαφήνεια το νόημα που αποκτά για τον αυτοκράτορα Ιουλιανό η διατύπωση: «Η Φύση αγαπά να κρύβεται».  Για τον Ιουλιανό σημαίνει ότι θα πρέπει η αναφορά στους θεούς να γίνεται με τρόπο αινιγματικό, μυθικό και συμβολικό, έτσι ώστε αυτό που είναι πραγματικά οι θεοί, δηλαδή η ουσία τους, να μην εκφράζεται «με όρους απογυμνωμένους».  Και αυτοί οι απογυμνωμένοι όροι δεν θα πρέπει να παραδίδονται σε ανίερα αυτιά: μόνον όποιος έχει εξαγνισθεί μπορεί να ανακαλύψει, δια  της αλληγορικής ερμηνείας, το βαθύ νόημα των μύθων και των ιεροτελεστιών. Ξαναβρίσκουμε εδώ το δίδαγμα του ονείρου του Νουμήνιου όπως το περιγράφει ο Πορφύριος.
     Όπως και ο Πορφύριος, ο Ιουλιανός διερωτάται σε ποιον τομέα της φιλοσοφίας αναλογεί η αφήγηση των μύθων. Αλλά σε αντίθεση με τον Πορφύριο, βεβαιώνει ότι ούτε η φυσική, ούτε η λογική, ούτε τα μαθηματικά, που αποτελούν κατά κάποιον τρόπο «επιστημονικούς» τομείς της φιλοσοφίας, δεν αποδέχονται τη χρήση του μύθου. Μόνον η ηθική και το τελεστικό και μυστηριακό μέρος της θεολογίας αποδέχονται, καθένα με τον δικό του τρόπο, τη μυθική αφήγηση.
     Τί εννοεί όμως ο Ιουλιανός όταν αναφέρεται στο τελεστικό και μυστηριακό μέρος της θεολογίας; Τα δύο αυτά επίθετα είναι πιθανότατα συνώνυμα, διότι στη συνέχεια της ομιλίας του, επικαλούμενος την πατρότητα του Ιάμβλιχου, ο Ιουλιανός συνδέει την «τελεστική» με τον Ορφέα, «ο οποίος θέσπισε τις ιερότερες μυήσεις», δηλαδή τα Ελευσίνια μυστήρια. Τα μυστήρια αυτά περιλάμβαναν  λεγόμενα, αποκαλύψεις και δρώμενα, τελετές, ιεροτελεστίες και αναπαραστάσεις. Είναι αλήθεια ότι ο όρος «τελεστικός» έχει νόημα ασαφές, διότι στον λόγο του Περί του Βασιλέως-Ηλίου τον χρησιμοποιεί σχετικά με μια θεωρία για τη θέση του ήλιου στο σύμπαν, θεωρία που αποδίδει τους Χαλδαϊκούς Χρησμούς, προσθέτοντας: «Αυτοί που υποστηρίζουν τέτοιες θεωρίες λέγουν ότι τις έλαβαν από θεούς ή από δαίμονες», επομένως δια της θείας αποκαλύψεως. Η ίδια λέξη θα μπορούσε να προσδιορίζει επίσης τελετές και ιεροτελεστίες που ανήκουν είτε στην παραδοσιακή θρησκείας – όπως εκπροσωπείται από τον Ιεροκλή της Αλεξανδρείας, που δέχθηκε την επίδραση του Ιάμβλιχου και υποστηρίζει ότι η τελεστική περιλαμβάνει το σύνολο των τελετών που αφιερώνονται σε τοπικές θεότητες – είτε τα μυστήρια ή τα ορφικά ποιήματα, ή ακόμη και τους Χαλδαϊκούς Χρησμούς. Αλλά μελετώντας τη συνέχεια του κειμένου του Ιουλιανού παρατηρούμε ότι αναφέρεται «στη φύση που είναι άρρητη και άγνωστη στους “χαρακτήρες”», δηλαδή στα μαγικά σημεία και σύμβολα, τα οποία εξ αιτίας τις συγγένειάς τους με τους θεούς, «θεραπεύουν τις ψυχές και τα σώματα και προσκαλούν τους θεούς», δηλαδή την εμφάνιση των θεών. Τούτο σημαίνει ότι η τελεστική, όπως απέδειξε ο Pierre Boyancé, έχει στενή σχέση με τη χρήση σημείων και συμβόλων: όπως τα σχέδια, τα γράμματα και τα ρητά που τοποθετούνταν έξω ή μέσα στα αγάλματα, εξασφαλίζοντας την παρουσία των θεών. Γι’ αυτό και στον Πρόκλο η τελεστική συνδέεται άμεσα με την τέχνη εμψύχωσης των αγαλμάτων.
     Οι αναπαραστάσεις αυτές είναι συνήθεις στην πλατωνική παράδοση, η οποία πίστευε ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια, και γενικότερα οι τελετές της λατρείας και οι μορφές των αγαλμάτων, καθώς και η διακόσμηση και τα σύμβολα που περιέβαλαν τα αγάλματα, είχαν επιλεγεί από σοφούς, σε μια μακρινή Αρχαιότητα, σε σχέση με την ύπαρξη του σύμπαντος. Αυτή η πλατωνικής έμπνευσης ιδέα εμφανίζεται ήδη στον Βάρρωνα, που υποστηρίζει ότι αρχαίοι σοφοί συνέλαβαν τις μορφές των αγαλμάτων των θεών και τα χαρακτηριστικά τους έτσι ώστε, όταν τα παρατηρεί κανείς με τα σωματικά μάτια να μπορεί να δει την Ψυχή του κόσμου και τα μέρη της, που αντιπροσωπεύονται από πραγματικούς θεούς. Σε μια μεταγενέστερη εποχή, συναντάται, για παράδειγμα στον Πλωτίνο, η αντίληψη ότι οι αρχαίοι σοφοί, αναζητώντας την παρουσία των θεών, ανακάλυψαν, παρατηρώντας τη φύση του όλου, ότι η Ψυχή μπορεί να είναι παντού παρούσα, και ότι ήταν εύκολο να τη συλλάβουν  όλα τα πράγματα, αρκεί να κατασκευαστεί  κάποιο αντικείμενο, το οποίο δια της “συμπαθείας” θα ήταν ικανό να ελκύσει ένα μέρος της. Οι ιδιαίτερες θεότητες εμφανίζονται εδώ ως εκπορεύσεις της Ψυχής του Όλου, και τα αγάλματα των θεών εξασφαλίζουν την παρουσία τους, υπό την προϋπόθεση ότι ένα αντικείμενο μέσα σ’ αυτά διαθέτει κάποια συγγένεια με την Ψυχή του Όλου. Στο κείμενο του Πορφύριου που αναφέρεται στην κατά τον Ηράκλειτο απόκρυψη της φύσεως, τόσο οι θεοί όσο και η Ψυχή του κόσμου βρίσκονται επίσης σε στενή σχέση, και η παραδοσιακή θρησκεία εμφανίζεται σαν μια φυσική τους εικόνων.
     Οι πρακτικές και οι προγονικές αυτές τελετές προορίζονται, κατά τους νεοπλατωνικούς, να εξαγνίσουν το όχημα της ψυχής, δηλαδή τα διάφορα σκεπάσματα και τα σώματά της, για να καταστήσουν δυνατή την εκ νέου άνοδό της προς τους θεούς και προς τον Θεό. Ο Ιουλιανός αποφεύγει να δώσει συγκεκριμένο ορισμό σ’ αυτή την «τελεστική και μυστηριακή θεολογία», μπορούμε όμως να υποθέσουμε ότι υπονοεί μια διαδικασία που αφορά τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα: η πρώτη διαδικασία περιλαμβάνει μια δημιουργική επεξήγηση των μύθων και η δεύτερη την πρακτική εφαρμογή των παραδοσιακών τελετών καθώς και τις θεουργίες. Δι’ αυτής της μεθόδου εξασφαλίζεται αφ’ ενός ο εξαγνισμός του αστρικού σώματος της ψυχής και αφ’ ετέρου η ανύψωσή της προς την υψίστη αρχή. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Ιουλιανός αναφέρεται σε αυτή την ανύψωση όταν γράφει ότι, το παράδοξο και τερατώδες των μύθων
     «μας υποχρεώνει να αποδεχθούμε ότι, υπό την καθοδήγηση των θεών, εμφανίζεται το φως της μύησης, ή μάλλον της τελειοποίησης της νόησης, και επίσης αυτού που είναι ανώτερο κι από τη νόηση: αυτού του ελάχιστου ίχνους του Ενός-Αγαθού, ίχνους που μετέχει αδιάσπαστα στο όλο, αυτού του πληρώματος της ψυχής, που χάρη στην υπερέχουσα, την πέρα από την ύλη και υπερβατική παρουσία του Ενός-Αγαθού, περιλαμβάνεται σε Αυτό-εδώ».
     Είναι φανερό ότι ο Ιουλιανός επικαλείται εδώ έναν θείο φωτισμό που θα οδηγήσει σε μια μυστική ένωση με την υψίστη αρχή.
     Σύμφωνα λοιπόν με τον ύστερο νεοπλατωνισμό, η τελεστική θεολογία περιλαμβάνει κατ’ αρχήν τον μυθικό λόγο και τις θρησκευτικές τελετές,  στα οποία έχουν πρόσβαση οι αμύητοι, αποκτώντας έτσι  κατά ανεξήγητο τρόπο σχέση με τη θεία παρουσία, τουλάχιστον των κατωτέρων θεοτήτων. Αλλά για τον φιλόσοφο, η πρακτική αυτών των τελετών και των ενεργειών, που φωτίζεται από την ερμηνεία τους, οδηγεί στη γνώση των ανωτέρων θεοτήτων.
      Ο Πορφύριος από την πλευρά του πίστευε ότι η φιλοσοφία, δηλαδή ο πνευματικός μόχθος, ήταν αρκετός, χωρίς τη βοήθεια των μύθων και των τελετουργιών, για να οδηγήσει στην ένωση με το υπερβατικό θείο στοιχείο. Ο Ιουλιανός, ακολουθώντας τον Ιάμβλιχο, του οποίου αποδέχεται ρητά τη θεωρία, πιστεύει ότι η ανθρώπινη ψυχή βρίσκεται πολύ βαθειά μέσα στην ύλη, για να μπορέσει διά  των ιδίων μέσων να προσεγγίσει αυτόν τον ύψιστο στόχο. Έχει την ανάγκη της θείας συνδρομής, δηλαδή της αποκαλύψεως των μύθων, συνοδευόμενης από τις τελετουργίες και τα μυστήρια που έχουν προδιαγράψει οι θεϊκές δυνάμεις. Ο Ιάμβλιχος επομένως και οι οπαδοί του, όπως ο Ιουλιανός, και αργότερα ο Πρόκλος, αναβαθμίζουν τη σημασία του μύθου. Δεν υποβαθμίζεται δηλαδή πλέον, όπως στον Πορφύριο, στην κατώτερη θεολογία, αλλά μπορεί επίσης να βρίσκεται και στην ανώτερη εκδοχή της, προκειμένου να προσεγγίσει το επίπεδο της μυήσεως.
     Οι νεοπλατωνικοί επεχείρησαν να προστατέψουν την παραδοσιακή θρησκεία από την εισβολή της χριστιανικής θρησκείας, διότι πίστευαν σθεναρά ότι η λατρεία των θεών συνδέεται με την ενέργεια της Ψυχής του κόσμου, που συντηρεί το σύμπαν. Έτσι έφτασαν στο σημείο να καταστήσουν τον αφορισμό του Ηράκλειτου το έμβλημα της ειδωλολατρικής αντίστασης. Ο Νίτσε είχε πει ότι ο χριστιανισμός είναι ένας πλατωνισμός προς χρήση του λαού. Για τους νεοπλατωνικούς, οι μύθοι και οι ειδωλολατρικές τελετές λειτούργησαν επίσης ως ένας πλατωνισμός προς χρήση του λαού, και επιπλέον, ακόμη πιο συγκεκριμένα, ως ένα είδος κεκαλυμμένης φυσικής.

(συνεχίζεται)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...