Συνέχεια από Παρασκευή 1η Μαίου 2026
Όμηρος του Διαβόλου (Hostage to the Devil) 27
Κατοχή και Εξορκισμός στην Αμερική της δεκαετίας του 1990
Η Παρθένα και ο Διορθωτής των Κοριτσιών
«Τηλεφώνησέ μου αύριο, μετά το μεσημέρι», απάντησε ο Father Byrnes. Μόλις είχε θυμηθεί τον Father Gerald και τη μεγάλη του κοινή λογική.
Το πρωί του εξορκισμού ο Richard/Rita σηκώθηκε νωρίς, έκανε μπάνιο, έλουσε τα μαλλιά του, ψέκασε προσεκτικά τον εαυτό του με αποσμητικό και έβαλε το αγαπημένο του άρωμα στον λαιμό, στο στήθος, στους καρπούς και πίσω από τα αυτιά. Φόρεσε ένα σκούρο μπλε παντελόνι, ένα κόκκινο ζιβάγκο πουλόβερ και φαρδιά σανδάλια. Τα μακριά μαύρα μαλλιά του ήταν βουρτσισμένα και χτενισμένα με απλό τρόπο. Δεν φορούσε μακιγιάζ ούτε κοσμήματα. Όταν ντύθηκε, βγήκε έξω και τάισε τις πάπιες στη λίμνη, περπάτησε για λίγο, έπειτα επέστρεψε εγκαίρως για να υποδεχθεί τους βοηθούς του Gerald στην πόρτα.
Εν μέρει επειδή οι δύο αδελφοί του ήταν βοηθοί, έμοιαζε σχεδόν σαν να συγκεντρωνόταν μια ομάδα στενών φίλων για μια επανένωση ή για τον εορτασμό ενός πολύ ιδιωτικού γεγονότος. Ο Richard/Rita συνεργαζόταν γελώντας και ευχάριστα, έφτιαχνε καφέ, τακτοποιούσε το δωμάτιο για την τελετή του Εξορκισμού και, γενικά, ζητούσε πολύ συγγνώμη και φαινόταν να εκτιμά την «ενόχληση που προκαλείται», όπως έλεγε επανειλημμένα. Για τον εξορκισμό, ύστερα από κάποια συζήτηση, ο Gerald είχε επιλέξει το υπνοδωμάτιο του Richard/Rita, κυρίως επειδή φαινόταν να είναι το μέρος που ο Richard/Rita ήθελε περισσότερο να αποφύγει.
Όταν όλα ήταν έτοιμα, ο Richard/Rita κάθισε με τους βοηθούς και περίμενε, άλλοτε κουβεντιάζοντας, άλλοτε προσευχόμενος μαζί τους, ώσπου ακούστηκε το αυτοκίνητο του Gerald στον δρόμο. Ο Bert βγήκε έξω, ενημέρωσε τον Gerald, έπειτα επέστρεψε και είπε στον Richard/Rita να καθίσει ή να ξαπλώσει στον καναπέ. Αλλά ο Richard/Rita επέμεινε να περιμένει τον Gerald.
Ο Gerald μπήκε στο υπνοδωμάτιο μαζί με τον Father John. Και οι δύο φορούσαν τα τελετουργικά τους άμφια. Όλοι, μαζί και ο Richard/Rita, γονάτισαν καθώς απήγγελλαν μια προσευχή προς το Άγιο Πνεύμα. Έπειτα, ενώ ο Richard/Rita εξακολουθούσε να είναι γονατιστός, οι βοηθοί παρατάχθηκαν γύρω από τον Gerald. Εκείνος άρχισε τον εξορκισμό με μια προσευχή από το επίσημο τυπικό.
Ο Richard/Rita διέκοψε απαλά και αγορίστικα. «Father Gerald, δεν νομίζετε ότι θα μπορούσαμε να τα επισπεύσουμε όλα αυτά; Αυτό που πραγματικά χρειάζομαι τώρα είναι μια ευλογία και οι προσευχές και οι καλές ευχές όλων».
Σηκώθηκε και έριξε σε καθέναν από τους παρόντες ένα λαμπερό, αμήχανο χαμόγελο γοητείας και ευγνωμοσύνης. Η καρδιά του Bert σχίστηκε στη θέα του μικρού του αδελφού. Οι περισσότεροι ένιωσαν αμήχανα, περίπου σαν —ο Jasper, ο μεγαλύτερος αδελφός του Richard/Rita, έκανε αργότερα αυτή την παρατήρηση— να είχαν έρθει να συλλάβουν κάποιον για φόνο και να έβρισκαν τον υποτιθέμενο δολοφόνο και το θύμα του να κάνουν έρωτα. Ο Richard/Rita έδειχνε πολύ θηλυκός εκείνο το πρωί.
Και ο Gerald αιφνιδιάστηκε. Το μυαλό του έτρεχε. Είχε κάνει λάθος; Είτε είχαν γελοιοποιήσει τον εαυτό τους και τον Richard/Rita, είτε ήταν θύματα μιας βαθύτερης απάτης απ’ όση είχε προβλέψει. Αλλά δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη ή παύση. Έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Ο αρχηγός της αστυνομίας και ο δάσκαλος τον κοιτούσαν σαν να έλεγαν: «Ας φύγουμε από εδώ, Father. Ας αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι». Αλλά ο Gerald ήξερε ότι έπρεπε να βεβαιωθεί.
«Ωραία, Rita», είπε, έκπληκτος με τη δική του υποκριτική, αλλά χαμογελώντας αδιάφορα. «Ας κάνουμε ακριβώς αυτό. Εδώ, John, δώσε μου το φιαλίδιο με τον αγιασμό. Jasper! Πάρε το προσευχητάρι μου και βάλε το στον χαρτοφύλακά μου. Bert, σε παρακαλώ, φτιάξε κι άλλο καφέ. Κάποιος ας πάει να τηλεφωνήσει στην ενορία και να τους πει ότι θα επιστρέψω για μεσημεριανό. Rita, δώσε μου τον σταυρό από το τραπέζι δίπλα σου, και ας προχωρήσουμε στην ευλογία».
Αργότερα, όταν συζητούσαν τα γεγονότα εκείνου του πρωινού, όλοι συμφώνησαν ότι τη στιγμή που ο Gerald ολοκλήρωσε το αίτημά του προς τον Richard/Rita, συνέβη κάποια απότομη αλλαγή στο δωμάτιο. Ήταν μια ποιοτική αλλαγή, τόσο αποτελεσματική και τόσο αιφνίδια όσο μια πλήρης, στιγμιαία αλλαγή στο άρωμα του αέρα ή στη θερμοκρασία του δωματίου. Κάποιοι από αυτούς, μη μαντεύοντας το απώτερο κίνητρο του Gerald, είχαν αρχίσει μηχανικά να κάνουν όσα τους είχε ζητήσει προτού απευθύνει το αίτημά του στον Richard/Rita. Αλλά η μυστηριώδης αλλαγή στο δωμάτιο, καθώς ο Gerald μιλούσε στον Richard/Rita, τους σταμάτησε όλους απότομα. «Σαν κόκκινα φώτα γύρω μου», είπε ένας. «Σαν προειδοποιητικό κουδούνι», σχολίασε ένας άλλος. «Μια απόκοσμη αίσθηση στον αυχένα μου», ήταν η περιγραφή του δασκάλου.
«Ξέραμε ότι ξαφνικά μια άλλη παρουσία είχε γίνει απτή για εμάς. Ξέραμε ότι ήταν κακή, κακή, κακή», δήλωσε αργότερα ο Bert.
Όλοι γύρισαν και κοίταξαν τον Gerald και τον Richard/Rita. Ο Gerald στεκόταν σχεδόν στις μύτες των ποδιών του, τόσο αιχμηρό από πρόθεση ήταν το αίτημά του και τόσο απτή γι’ αυτόν η επίδρασή του πάνω στον Richard/Rita. Ο Richard/Rita είχε καθίσει στον καναπέ, εικόνα απορίας. Το μέτωπό του ήταν ένα χωράφι από ρυτίδες. Τα φρύδια του σχεδόν ακουμπούσαν μεταξύ τους με ερωτηματική έκφραση. Το στόμα του ήταν σφιχτά κλειστό, με το κάτω χείλος σφιγμένο πάνω από το επάνω. Κάθε χρώμα είχε φύγει από τα μάγουλά του. Δεν μπορούσαν να δουν τα μάτια του. Κοιτούσε την ποδιά του, όπου και τα δύο του χέρια έκλειναν και άνοιγαν, από γροθιά σε ανοιχτή παλάμη, έπειτα από ανοιχτή παλάμη σε γροθιά, συνεχώς, σπασμωδικά και αργά. Ο Gerald σήκωσε το χέρι του ζητώντας σιωπή και προσοχή.
«Rita», είπε απαλά, «δώσε μου τον σταυρό». Δάκρυα άρχισαν να λαμπυρίζουν στις βλεφαρίδες του Richard/Rita και έπειτα κύλησαν σιωπηλά στο πρόσωπό του.
«Θέλω να με αφήσετε ήσυχο. Σας παρακαλώ» — η φωνή ήταν θηλυκή, βραχνή και αγωνιώδης. Άλλο ένα ξέσπασμα δακρύων. Αναστέναξε με λυγμούς. «Είναι όλα υπερβολικά — ξέρω ότι κανείς σας δεν καταλαβαίνει τι μου έχει συμβεί. Η Moira καταλαβαίνει — ρωτήστε την. Αλλά όλο αυτό είναι μια φάρσα — χρειάζομαι μόνο να με αφήσετε ήσυχο». Περισσότεροι λυγμοί.
Ο Gerald κοίταξε τον Bert. Ο Bert ανασήκωσε τους ώμους σαν να έλεγε: Δική σου απόφαση! Ο Gerald άνοιξε το τυπικό του: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, είμαστε εδώ σήμερα για να προσευχηθούμε και να ζητήσουμε, στο όνομα του Ιησού Χριστού, Κυρίου του Ουρανού και της Γης, οποιοδήποτε πονηρό πνεύμα έχει εισέλθει και κατέχει αυτό το πλάσμα του Παντοδύναμου Θεού, τη Rita O., να υπακούσει...»
Τα υπόλοιπα πνίγηκαν στους λυγμούς του Richard/Rita. Είχε γυρίσει απαλά, σαν να είχε πληγωθεί ή χτυπηθεί, και ξάπλωσε στον καναπέ, με την πλάτη προς τον Gerald. Όλοι άκουγαν τον Richard/Rita, χωρίς να ακούν πια τα λόγια που διάβαζε ο Gerald. Μπορούσαν να ακούσουν μόνο εκείνη τη φωνή που έκλαιγε, που θρηνούσε και στέναζε με ανεξέλεγκτη λύπη, ολόκληρο το σώμα του να τραντάζεται με κάθε λυγμό, κάθε ήχος της φωνής του να περνά μέσα από τον λαιμό και το στόμα του σαν τρομερή μομφή προς όλους τους παρόντες.
«...και όποιες κακές συνέπειες προκάλεσε το πονηρό πνεύμα στη Rita», κατέληξε ο Gerald, «να καθαρθούν και να εξαγνιστούν με τη Χάρη του Κυρίου, Ιησού». Ο Gerald ολοκλήρωσε την πρώτη προσευχή.
Με αυτή τη μνεία του ονόματος του Ιησού, ο Richard/Rita ακαμψώθηκε και γύρισε ανάσκελα. Το πρόσωπό του δεν ήταν εικόνα δακρύων και λύπης, όπως όλοι είχαν περιμένει, αλλά μια συσπώμενη μάζα μίσους, φόβου και αηδίας.
«Πάρτε τον Ιησού σας και τον βρόμικο σταυρό του και το βρομερό αγιασμό του και τον μαραμένο ιερέα του και φύγετε από το σπίτι μου». Και τα δύο του χέρια ήταν τώρα τεντωμένα, με τις παλάμες προς τον Gerald, αποκρούοντας το βλέμμα του. «Πάρτε τα από εδώ. Θέλω να μείνω μόνος».
Ο Gerald είδε τον Bert να ξεκινά να προχωρήσει. «Bert!» είπε κοφτά, «μείνε εκεί που είσαι — μόνο μια στιγμή». Ο Bert σταμάτησε.
«Bert, σώσε με από αυτόν τον άθλιο καθολικό ιερέα και τα ταχυδακτυλουργικά του. Bert! Bert! Βοήθησέ με!» Ο Bert ξεκίνησε πάλι μπροστά. Αυτή τη φορά ο John, ο νεότερος ιερέας, άγγιξε τον Bert στο μπράτσο: «Δώσε στον Gerald μία ακόμη στιγμή, Bert», ψιθύρισε, «μόνο μία ακόμη στιγμή. Πρέπει να βεβαιωθούμε».
«Bert!» συνέχισε ο Richard/Rita με λυγμούς, «ήμουν υπέρτατα ευτυχισμένος ώσπου εκείνος άρχισε να με πιέζει. Είναι όλα λάθος. Είμαι γυναίκα, Bert. Είμαι γυναίκα. Όπως η Marcia σου [η γυναίκα του Bert]. Όπως η Moira. Όπως η Mummy. Όπως η Julie [η γραμματέας του Bert]. Κοίτα!» — και ο Richard/Rita κατέβασε το φερμουάρ του παντελονιού του και άνοιξε το επάνω κουμπί: «Κοίτα! Έχω τρίχες στο εφηβαίο και αιδοίο όπως η Marcia. Κοίτα, Bert! Έλα και άγγιξέ το! Είναι ζεστό και υγρό. Μπορώ να σε κρατήσω, Bert, μπορώ τώρα να σε κρατήσω καλύτερα από την Julie. Θυμάσαι που αυνανιζόμασταν μαζί στο κρεβάτι όταν ήμασταν παιδιά; Τώρα μπορείς να μπεις μέσα μου. Βοήθησέ με, Bert. Θα είμαι δικός σου αν το κάνεις!»
Ο Bert τραβήχτηκε πίσω, κάτασπρος. Ο Gerald έσκυψε μπροστά, πήρε τον σταυρό και τον κράτησε υψωμένο μπροστά στον Richard/Rita.
«Rita, όλα θα πάνε καλά. Θα σε αφήσουμε ήσυχη. Μόνο τώρα πρέπει να κάνεις αυτό που έκανες πριν από λίγες μέρες στην ενορία». Όταν ο Richard/Rita είχε έρθει με τον Bert και τον Jasper να τον δει, είχε ακουμπήσει το δεξί του χέρι σε έναν σταυρό που ο Gerald κρατούσε πάντοτε στο γραφείο του και είχε πει: «Σε αυτό ορκίζομαι, Father Gerald: θέλω να είμαι ολόκληρος και ακέραιος και εντάξει με τον Θεό». Όλο αυτό το διάστημα, αυτή η ικανότητα του Richard/Rita να αγγίζει τον σταυρό είχε δώσει μεγάλη ενθάρρυνση στον Gerald. Σήμαινε ότι η κατοχή του Richard/Rita ήταν ακόμη μια ατελής διαδικασία. Εκτός από τα προχωρημένα της στάδια, η κατοχή ποικίλλει ως προς τις επιδράσεις και τα χαρακτηριστικά της.
Αλλά τώρα ο Richard/Rita ξάπλωσε στον καναπέ, με τα πόδια ανοιχτά, τα χέρια ακουμπισμένα στη βουβωνική χώρα. Περίμεναν. Το στήθος του ανέβαινε και κατέβαινε σαν να κοιμόταν. Έξω, ο καιρός είχε σκοτεινιάσει. Ο άνεμος δυνάμωνε, κουνώντας τα δέντρα γύρω από το σπίτι με έναν ακανόνιστο, γοερό ήχο.
Έπειτα το στόμα του Richard/Rita άνοιξε και, ύστερα από κάτι που φάνηκε σαν λεπτά, τον άκουσαν να μιλά, αλλά με άλλη φωνή. Ήταν λαρυγγώδης, τραχιά, αργή, απροσδιόριστη ως προς το φύλο — θα μπορούσε να είναι γυναικεία ή ανδρική. Ήταν σαν τη φωνή ορισμένων πολύ ηλικιωμένων ανθρώπων: μια νύξη φαλτσέτου, ένα ίχνος μπάσου, αλλά κουρασμένη και βαριά, απαιτώντας προσπάθεια.
«Ξέρω ότι υποτίθεται πως είσαι παρθένος, Father Gerald. Τι θα ήξερες εσύ από γυναίκα — ή από άνδρα, εδώ που τα λέμε;»
Ο Gerald αποφάσισε να παρέμβει. «Πες μας ποιος είσαι».
Ο Richard/Rita έμεινε σιωπηλός για μια στιγμή· έπειτα μίλησε σαν να αστειευόταν. «Ποιος είμαι; Μα η Rita, φυσικά. Ποιος άλλος; Ηλίθιε!»
«Αν είσαι η Rita που γνωρίζουμε, κάθισε όρθια και πάρε αυτόν τον σταυρό».
«Η Rita δεν θέλει. Μπα!»
«Γιατί τότε κατσουφιάζεις, Rita; Γιατί δεν κάθεσαι όρθια και δεν μιλάς μαζί μας σαν συνηθισμένος άνθρωπος;»
«Επειδή... επειδή... επειδή δεν είμαι συνηθισμένη. Άκου!» Το κεφάλι του Richard/Rita στράφηκε προς τα κλειστά παντζούρια. Τα μάτια του τρεμόπαιξαν σαν να κοιτούσαν μια σκηνή που περνούσε. Το κεφάλι του γύρισε πίσω. «Δεν είμαι συνηθισμένη».
Ο Gerald είχε ανοίξει πάλι το βιβλίο του τυπικού και ήταν έτοιμος να αρχίσει το επόμενο μέρος του εξορκισμού, όταν ξαφνικά του ήρθε μια νέα σκέψη: αν μιλούσε απλώς στον Richard/Rita, δεν θα έχανε άραγε το νόημα του εξορκισμού; Και δεν θα μπορούσε ο Richard/Rita, ή όποιο πονηρό πνεύμα τον κατείχε εκείνη τη στιγμή, να πραγματοποιήσει μια μεγαλοπρεπή απάτη — να προσποιηθεί, στην πραγματικότητα, ότι συνεργάζεται; Όχι! Έπρεπε να καταρρίψει την πρόσοψη, αν υπήρχε πρόσοψη. Ο Gerald ψηλαφούσε τυφλά προς την αλήθεια της ανάλυσης του Father Conor, χωρίς να έχει ωφεληθεί από τη διδασκαλία του Conor. Η ψυχρή εμπειρία ήταν ο σκληρός δάσκαλός του εκείνη την ημέρα.
Έκλεισε αργά το βιβλίο, έσφιξε τον σταυρό ανάμεσα στις παλάμες του και άρχισε να ανακρίνει τον Richard/Rita. Τώρα η ανταλλαγή μεταξύ τους κατέληξε σε μια μάλλον ήρεμη σειρά ερωτήσεων και απαντήσεων. Και κράτησε ολόκληρη εκείνη την ημέρα. Σε κάποιο στάδιο η Rita σιώπησε. Ύστερα από άκαρπες προσπάθειες να πάρει απαντήσεις από αυτόν, ο Gerald βγήκε έξω, πλύθηκε, έφαγε λίγο και επέστρεψε. Η μέρα είχε ήδη προχωρήσει. Ο γιατρός είχε ελέγξει την αναπνοή και τον σφυγμό του Richard/Rita. Όλα ήταν φυσιολογικά. Καθώς ο Gerald επέστρεφε, όλοι άρχισαν να νιώθουν το διαπεραστικό κρύο στο δωμάτιο. Ο James ασχολήθηκε με το καλοριφέρ, κατέβηκε ακόμη και στον λέβητα στο κελάρι. Το κρύο όμως επέμενε.
Ο Gerald άρχισε ξανά να ανακρίνει τον Richard/Rita. Αυτή τη φορά ο Richard/Rita άρχισε να απαντά. Ο Gerald διερευνούσε, προκαλούσε, ρωτούσε, αντέλεγε, διέκοπτε, έστηνε παγίδες και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διασπάσει την αντίσταση που αισθανόταν στον Richard/Rita. Αλλά ό,τι κι αν έκανε, ο Richard/Rita το παραμέριζε με μακροσκελείς, φλύαρες απαντήσεις, περιγραφές σεξουαλικών πράξεων, αναλύσεις του αρσενικού και του θηλυκού, μικρές προσβολές και χλευασμούς, περιστασιακά δηκτικά σχόλια. Έτσι κύλησε η νύχτα και οι μικρές ώρες του πρωινού.
Δεν θα μάθουμε ποτέ τώρα, αλλά εκείνη η διαδικασία θα μπορούσε να είχε διαρκέσει επ’ αόριστον, ώσπου η κοινή λογική και τα όρια της αντοχής να δείξουν σε όλους ότι ο εξορκισμός είχε αποτύχει — ή, εναλλακτικά, ότι ο Richard/Rita δεν είχε υπάρξει ποτέ κατεχόμενος, αλλά ήταν απλώς πολύ ανώμαλος με μια εντελώς συνηθισμένη έννοια της λέξης. Ύστερα από πολλές ώρες, ωστόσο, ο Gerald άρχισε να αισθάνεται ότι κατά διαστήματα σχεδόν άγγιζε κάτι, κι έπειτα αυτό ξέφευγε από τη σύλληψή του. Κατά διαστήματα, επίσης, οι άλλοι στο δωμάτιο είχαν έντονη αίσθηση κάποιου ξένου πράγματος που τους πίεζε. Έπειτα αυτό ελάφρωνε και εξαφανιζόταν. Όλοι άρχιζαν να γίνονται ανήσυχοι. Όλοι ήταν κουρασμένοι.
Το τέλος της αναμονής τους ήρθε απροσδόκητα, με μια γενική δήλωση του Gerald ως απάντηση σε μια διαμαρτυρία του Richard/Rita.
«Αλλά κάθε συνηθισμένη γυναίκα θέλει να την κρατά και να τη φροντίζει ο άνδρας της», έλεγε ο Gerald, «και, ύστερα από αυτό, να τον οδηγήσει εκεί όπου αλλιώς δεν θα μπορούσε να πάει. Χέρι με χέρι. Και με αλήθεια. Και με αγάπη. Όχι με εξουσία ή με ανωτερότητα. Περπατούν μέσα στο χαμόγελο του Θεού. Αναπαράγουν την ομορφιά Του». Ο Gerald άγγιζε ακριβώς τη χορδή που είχε στοιχειώσει τον Richard/Rita από την επέμβασή του.
Ο Richard/Rita ακαμψώθηκε. «Γιατί στο διάολο δεν με αφήνεις ήσυχο; Εσύ και ο Θεός σου! Ποιος χρειάζεται το χαμόγελό του ή την ομορφιά του;»
Ο Gerald αφυπνίστηκε από έναν νέο τόνο στη φωνή του Richard/Rita. Δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει, αλλά ήξερε ότι ήταν ένας νέος τόνος. Και του ήρθε μια ιδέα.
«Γιατί; Επειδή ξέρω ότι δεν είσαι η Rita. Ξέρω ότι δεν είσαι ο Richard. Ξέρω ότι η Rita-Richard αγαπά τον Θεό, το χαμόγελό Του και την ομορφιά Του. Αλλά εσύ —ό,τι ή όποιος κι αν είσαι— γιατί δεν βγαίνεις από τα ψέματά σου και τις απάτες σου και δεν μας αντιμετωπίζεις;»
Ξέσπασε όλη η κόλαση — όπως είπε αργότερα ο αρχηγός της αστυνομίας. Ο Richard/Rita διπλώθηκε στα δύο, με το κεφάλι του να ακουμπά στα πόδια του, το σώμα του να πάλλεται σπασμωδικά. Οι βοηθοί τον κρατούσαν και προσπαθούσαν να τον ισιώσουν. Δεν μπορούσαν να τον κουνήσουν· ήταν βαρύς σαν μαντέμι. Ο καναπές κουνιόταν και έτρεμε. Η ταπετσαρία πάνω από το κρεβάτι ξεκόλλησε, αρχίζοντας από μια γωνία, σαν αόρατα δάχτυλα να την είχαν τραβήξει βίαια. Τα παντζούρια κουνιούνταν και κροτάλιζαν. Ο Richard/Rita άρχισε να αερίζεται και να ουρλιάζει ταυτόχρονα. Όλοι εκεί άρχισαν να αισθάνονται μια παράξενη πίεση απειλής και φόβου. Άρχισαν να ιδρώνουν. Τίποτε δεν τους είχε προετοιμάσει για αυτό το αίσθημα ανυπολόγιστου κινδύνου.
«Να κρατηθούν όλοι! Μείνετε ήρεμοι!» Ήταν ο Gerald που τους προειδοποιούσε. Τώρα είχε επίγνωση ότι είχε αγγίξει τον ουσιώδη πυρήνα του προβλήματός τους. Αλλά εξακολουθούσε να βρίσκεται στο σκοτάδι. Πλησίασε τον καναπέ και έσκυψε πάνω από τον Richard/Rita, ο οποίος ήταν εντελώς ακίνητος· το σώμα του όμως ήταν διπλωμένο όπως πριν, με το κεφάλι να ακουμπά στα πόδια του.
«Rita», είπε με καθαρή, δυνατή φωνή. «Σου λέω: θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για σένα. Εσύ, λοιπόν, συνέχισε να παλεύεις και να αντιστέκεσαι».
Ο Richard/Rita τινάχτηκε και σείστηκε για μερικά δευτερόλεπτα· έπειτα τα δόντια του βυθίστηκαν στο κουτουπιέ του ενός ποδιού.
Ο Gerald ισιώθηκε. Άλλαξε τον τόνο του σε μια κοφτή, ανακριτική και επιτακτική νότα: «Εσύ, Πονηρό Πνεύμα, θα υπακούσεις στις εντολές μας».
Πάλι η τραχιά φωνή: «Δεν ξέρεις σε τι μπλέκεις, ιερέα. Δεν μπορείς να πληρώσεις το τίμημα. Δεν είναι απλώς την παρθενία σου που θα χάσεις. Ούτε απλώς τη ζωή σου. Θα τα χάσεις όλα—»
«Όπως ο Ιησούς, ο Κύριός μας, υπέμεινε πάθη, έτσι είμαι κι εγώ πρόθυμος να υπομείνω ό,τι κοστίσει για να σε εκβάλω και να σε στείλω πίσω εκεί απ’ όπου ήρθες».
Αυτό ήταν το πρώτο λάθος του Gerald. Χωρίς να το συνειδητοποιήσει, και μέσα σε κάτι που έμοιαζε με ηρωισμό, είχε πέσει σε μια παλιά παγίδα. Βρίσκονταν τώρα σε προσωπικό επίπεδο: εκείνος εναντίον του πονηρού πνεύματος. Κανένας εξορκιστής δεν μπορεί να λειτουργήσει με προσωπικό τρόπο, με δικό του δικαίωμα, προσφέροντας μόνο τη δική του δύναμη ή τη δική του βούληση για να αντισταθεί και να προκαλέσει το πνεύμα που κατέχει. Δεν θα έπρεπε ποτέ να προσπαθεί να λειτουργήσει στη θέση του Ιησού, αλλά μόνο να μιλά και να ενεργεί σε σύμπνοια μαζί Του, ως αντιπρόσωπός Του.
Για τον Gerald το κόστος εκείνου του λάθους ήταν υψηλό. Δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι η σωματική τιμωρία μπορούσε να είναι τόσο έντονη. Πέρασαν τρεις ολόκληρες εβδομάδες προτού μπορέσει να σηκωθεί και να κουτσαίνει μέσα στο δωμάτιό του με μεγάλο πόνο· εκείνη η βίαιη επίθεση εναντίον του θα αποδεικνυόταν τελικά θανατηφόρα για τον Gerald. Αλλά αυτά δεν ήταν τα βαθύτερα πάθη του. Σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα καταιγίδας, όταν εκσφενδονίστηκε μέσα στο δωμάτιο και χτύπησε στον τοίχο, ήταν ένα αίσθημα παραβίασης που τον συγκλόνισε και τον έσκισε.
Μόνο τότε συνειδητοποίησε ότι, μέχρι εκείνη τη στιγμή, πράγματι σε όλη του τη ζωή, απολάμβανε μια ασυλία. Ένα εσωτερικό οχυρό του ίδιου του εαυτού του, ο πυρήνας του προσώπου του, δεν είχε ποτέ αγγιχθεί. Η λύπη δεν είχε φτάσει ποτέ εκεί. Η μεταμέλεια δεν το είχε ποτέ πονέσει. Ούτε κάποιο τσίμπημα αδυναμίας ή ενοχής είχε πονέσει ποτέ εκεί.
Η δύναμη εκείνου του ιδιωτικού εαυτού ήταν η ασυλία του. Η επαγγελματική του αγαμία και η σωματική του παρθενία ήταν απλώς εξωτερικές εκφράσεις της τελικά ανέμελης κατάστασης του πνεύματος μέσα στην οποία υπήρχε πάντοτε. Με μία έννοια, η αμαρτία ή η κακή πράξη δεν τον είχε αγγίξει ποτέ εκεί, όχι επειδή το είχε αποφασίσει ο ίδιος, αλλά επειδή η επιλογή δεν είχε παρουσιαστεί ποτέ.
Αλλά, μέσα σε μια στροφή εγωισμού, εκείνο το άτρωτο μέρος του είχε υπάρξει η πηγή της υπερηφάνειάς του, όπως και της ανεξαρτησίας του. Και οι φίλοι που θαύμαζαν τη σταθερότητά του ως ιερέα και την απέδιδαν σε κάποιο γνήσιο είδος αγιότητας δεν θα μπορούσαν ποτέ να γνωρίζουν —όχι περισσότερο από τον ίδιο τον Gerald— ότι η έσχατη δύναμη του Gerald ήταν μολυσμένη από μια μεγάλη αδυναμία: την αυτοπεποίθηση της υπερηφάνειας. Ο σωματικός πόνος και ο τραυματισμός που έπληξαν το σώμα του κατά τη διάρκεια και μετά την επίθεση ήταν τόσο σύμβολο όσο και απτή έκφραση μιας αναπόφευκτης αδυναμίας και ευθραυστότητας, της οποίας ήταν κληρονόμος απλώς και μόνο επειδή ήταν άνθρωπος.
Ανάρρωσε αρκετά από την επίθεση, αλλά δεν είχε ποτέ ξανά εκείνη την παλιά αίσθηση ασυλίας. Αντί γι’ αυτήν, γεννήθηκε μέσα του ένα οξυμένο αίσθημα αβοηθησίας. Και, για πρώτη φορά στη ζωή του, αναγνώρισε την πλήρη εξάρτησή του από τον Θεό. Και η προοπτική του ήταν τώρα διαποτισμένη από εκείνη τη συγκινητική αίσθηση που οι χριστιανοί παραδοσιακά περιέγραφαν με μια πολύ παρεξηγημένη λέξη: ταπείνωση. Ήταν μια ευγνώμων συνειδητοποίηση ότι η αγάπη, όχι απλώς μια μεγάλη αγάπη, αλλά η ίδια η αγάπη, τον είχε επιλέξει και τον είχε αγαπήσει για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο από αγάπη. «Μόνο η αγάπη μπορούσε να με αγαπήσει» ήταν ένα ρητό μιας αρχαίας Αγγλίδας αγίας, της Juliana of Norwich.
Στο μεταξύ, ο Gerald έπρεπε να πάρει μια απόφαση: να προχωρήσει με τον εξορκισμό ή να τον κηρύξει επισήμως λήξαντα. Ο Richard/Rita βρισκόταν τώρα σε μια ανώμαλη κατάσταση ακόμη και για τον ίδιο. Χρειαζόταν επιτήρηση όλο το εικοσιτετράωρο. Συνήθως ξάπλωνε στον καναπέ, ξύπνιος ή κοιμισμένος, ή στεκόταν δίπλα στο παράθυρο, φαινομενικά κοιτάζοντας και ακούγοντας. Ήταν υπάκουος σε κάθε υπόδειξη των αδελφών του, αλλά κανένας άλλος δεν μπορούσε να τον επηρεάσει. Έτρωγε λιτά, έπρεπε να τον πλένουν σαν μωρό, βυθιζόταν περιοδικά σε μια παράξενη, φλύαρη ασυναρτησία και δεν άντεχε καμία αναφορά στον Gerald, στη θρησκεία ή στον Εξορκισμό. Ούτε επέτρεπε κανένα θρησκευτικό αντικείμενο κοντά του ή μέσα στο σπίτι του. Πάντοτε φαινόταν να γνωρίζει πότε κάποιο τέτοιο αντικείμενο είχε φερθεί μέσα. Η καθαρίστριά του, για παράδειγμα, συνήθιζε να φορά ένα μετάλλιο στον λαιμό· έπρεπε να το αφήνει στο σπίτι. Αν οι αδελφοί του είχαν μιλήσει με τον Gerald, ο Richard/Rita το γνώριζε όταν έμπαιναν στην παρουσία του. Ακολουθούσε μια σκηνή, ποτέ βίαιη, πάντοτε σπαρακτική και γεμάτη ικεσίες προς αυτούς να τον σώσουν από περαιτέρω ενόχληση.
Η υγεία του Gerald, στο μεταξύ, ήταν επισφαλής και οι φίλοι του άρχισαν να ανησυχούν. Ο γιατρός του είπε ότι είχε πάθει βλάβη στην καρδιά, και οι σωματικές του πληγές ήταν πολύ σοβαρές. Οι γιατροί τον είχαν μπαλώσει όσο καλύτερα μπορούσαν.
Πέρα από τα σωματικά του βάσανα, ο Gerald έγινε αντικείμενο μιας παράξενης μεταβολής στις αισθήσεις του. Δεν μπορούσε, για πολλή ώρα, να βλέπει ή να αγγίζει οποιοδήποτε υλικό αντικείμενο χωρίς να συμβαίνει αυτή η αλλαγή. Όπως μου είπε αργότερα: «Έμοιαζε σαν να κοιτούσα μέσα από αυτό και γύρω από αυτό — όχι πέρα από αυτό. Διότι, με κάποια ιδιόμορφη έννοια, δεν ήταν πια εκεί. Αντί γι’ αυτό, με κάποιο είδος όρασης διαφορετικό από εκείνο των ματιών μου, κρατιόμουν από την αντίληψη μιας συνθήκης ή διάστασης ή κατάστασης για την οποία δεν έχω λέξεις. Εκείνο —εκείνη η συνθήκη— έμοιαζε να είναι ο πραγματικός κόσμος. Το υλικό αντικείμενο —τραπέζι, καρέκλα, τοίχος, τροφή, οτιδήποτε κι αν ήταν— φαινόταν εντελώς μη πραγματικό, στην πραγματικότητα να είναι τίποτε. Και ακόμη και το ίδιο μου το σώμα ήταν για μένα ένα φανταστικό κέλυφος, διαποτισμένο από εκείνη την άλλη συνθήκη και συγκρατημένο από αυτήν».
Η επίδραση όλων αυτών ήταν πολύ αναστατωτική, ιδίως όταν συναντούσε άλλους. Αυτό που έβλεπαν εκείνοι ήταν ένας αδύνατος, χλωμός άνδρας με στραβή στάση, στηριγμένος σε μπαστούνι, που έμοιαζε να τους κοιτά με την απρόσωπη προσοχή ενός αστροπαρατηρητή ή ενός αναγνώστη χαρτών. Εξακολουθούσε να είναι καλοσυνάτος, πρόσχαρος, ακόμη και αστεϊζόμενος, και πάντοτε εύθυμος. Στη συζήτηση φαινόταν να ενδιαφέρεται πολύ για τους ανθρώπους, όχι τόσο για τους ίδιους, όσο για το τι σήμαιναν ή για το πού στέκονταν πνευματικά. Αυτή ήταν μια νέα στάση για τον Gerald. Εκείνο που διαπίστωνε τώρα ο ίδιος ο Gerald ήταν ότι κάθε άνδρας και γυναίκα που συναντούσε υφίστατο στα μάτια του την ίδια «διαμόρφωση» με τα υλικά αντικείμενα. Αλλά, διαφορετικά από τα αντικείμενα, μόλις η υποκείμενη και αόρατη κατάσταση ενός προσώπου γινόταν σαφής σε αυτόν, διαισθανόταν ένα νέο στοιχείο.
Του ήταν δύσκολο να εκφράσει με μία λέξη ή μία φράση αυτό το νέο στοιχείο…
Κατοχή και Εξορκισμός στην Αμερική της δεκαετίας του 1990
MALACHI MARTIN
Η Παρθένα και ο Διορθωτής των Κοριτσιών
«Τηλεφώνησέ μου αύριο, μετά το μεσημέρι», απάντησε ο Father Byrnes. Μόλις είχε θυμηθεί τον Father Gerald και τη μεγάλη του κοινή λογική.
Το πρωί του εξορκισμού ο Richard/Rita σηκώθηκε νωρίς, έκανε μπάνιο, έλουσε τα μαλλιά του, ψέκασε προσεκτικά τον εαυτό του με αποσμητικό και έβαλε το αγαπημένο του άρωμα στον λαιμό, στο στήθος, στους καρπούς και πίσω από τα αυτιά. Φόρεσε ένα σκούρο μπλε παντελόνι, ένα κόκκινο ζιβάγκο πουλόβερ και φαρδιά σανδάλια. Τα μακριά μαύρα μαλλιά του ήταν βουρτσισμένα και χτενισμένα με απλό τρόπο. Δεν φορούσε μακιγιάζ ούτε κοσμήματα. Όταν ντύθηκε, βγήκε έξω και τάισε τις πάπιες στη λίμνη, περπάτησε για λίγο, έπειτα επέστρεψε εγκαίρως για να υποδεχθεί τους βοηθούς του Gerald στην πόρτα.
Εν μέρει επειδή οι δύο αδελφοί του ήταν βοηθοί, έμοιαζε σχεδόν σαν να συγκεντρωνόταν μια ομάδα στενών φίλων για μια επανένωση ή για τον εορτασμό ενός πολύ ιδιωτικού γεγονότος. Ο Richard/Rita συνεργαζόταν γελώντας και ευχάριστα, έφτιαχνε καφέ, τακτοποιούσε το δωμάτιο για την τελετή του Εξορκισμού και, γενικά, ζητούσε πολύ συγγνώμη και φαινόταν να εκτιμά την «ενόχληση που προκαλείται», όπως έλεγε επανειλημμένα. Για τον εξορκισμό, ύστερα από κάποια συζήτηση, ο Gerald είχε επιλέξει το υπνοδωμάτιο του Richard/Rita, κυρίως επειδή φαινόταν να είναι το μέρος που ο Richard/Rita ήθελε περισσότερο να αποφύγει.
Όταν όλα ήταν έτοιμα, ο Richard/Rita κάθισε με τους βοηθούς και περίμενε, άλλοτε κουβεντιάζοντας, άλλοτε προσευχόμενος μαζί τους, ώσπου ακούστηκε το αυτοκίνητο του Gerald στον δρόμο. Ο Bert βγήκε έξω, ενημέρωσε τον Gerald, έπειτα επέστρεψε και είπε στον Richard/Rita να καθίσει ή να ξαπλώσει στον καναπέ. Αλλά ο Richard/Rita επέμεινε να περιμένει τον Gerald.
Ο Gerald μπήκε στο υπνοδωμάτιο μαζί με τον Father John. Και οι δύο φορούσαν τα τελετουργικά τους άμφια. Όλοι, μαζί και ο Richard/Rita, γονάτισαν καθώς απήγγελλαν μια προσευχή προς το Άγιο Πνεύμα. Έπειτα, ενώ ο Richard/Rita εξακολουθούσε να είναι γονατιστός, οι βοηθοί παρατάχθηκαν γύρω από τον Gerald. Εκείνος άρχισε τον εξορκισμό με μια προσευχή από το επίσημο τυπικό.
Ο Richard/Rita διέκοψε απαλά και αγορίστικα. «Father Gerald, δεν νομίζετε ότι θα μπορούσαμε να τα επισπεύσουμε όλα αυτά; Αυτό που πραγματικά χρειάζομαι τώρα είναι μια ευλογία και οι προσευχές και οι καλές ευχές όλων».
Σηκώθηκε και έριξε σε καθέναν από τους παρόντες ένα λαμπερό, αμήχανο χαμόγελο γοητείας και ευγνωμοσύνης. Η καρδιά του Bert σχίστηκε στη θέα του μικρού του αδελφού. Οι περισσότεροι ένιωσαν αμήχανα, περίπου σαν —ο Jasper, ο μεγαλύτερος αδελφός του Richard/Rita, έκανε αργότερα αυτή την παρατήρηση— να είχαν έρθει να συλλάβουν κάποιον για φόνο και να έβρισκαν τον υποτιθέμενο δολοφόνο και το θύμα του να κάνουν έρωτα. Ο Richard/Rita έδειχνε πολύ θηλυκός εκείνο το πρωί.
Και ο Gerald αιφνιδιάστηκε. Το μυαλό του έτρεχε. Είχε κάνει λάθος; Είτε είχαν γελοιοποιήσει τον εαυτό τους και τον Richard/Rita, είτε ήταν θύματα μιας βαθύτερης απάτης απ’ όση είχε προβλέψει. Αλλά δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη ή παύση. Έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Ο αρχηγός της αστυνομίας και ο δάσκαλος τον κοιτούσαν σαν να έλεγαν: «Ας φύγουμε από εδώ, Father. Ας αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι». Αλλά ο Gerald ήξερε ότι έπρεπε να βεβαιωθεί.
«Ωραία, Rita», είπε, έκπληκτος με τη δική του υποκριτική, αλλά χαμογελώντας αδιάφορα. «Ας κάνουμε ακριβώς αυτό. Εδώ, John, δώσε μου το φιαλίδιο με τον αγιασμό. Jasper! Πάρε το προσευχητάρι μου και βάλε το στον χαρτοφύλακά μου. Bert, σε παρακαλώ, φτιάξε κι άλλο καφέ. Κάποιος ας πάει να τηλεφωνήσει στην ενορία και να τους πει ότι θα επιστρέψω για μεσημεριανό. Rita, δώσε μου τον σταυρό από το τραπέζι δίπλα σου, και ας προχωρήσουμε στην ευλογία».
Αργότερα, όταν συζητούσαν τα γεγονότα εκείνου του πρωινού, όλοι συμφώνησαν ότι τη στιγμή που ο Gerald ολοκλήρωσε το αίτημά του προς τον Richard/Rita, συνέβη κάποια απότομη αλλαγή στο δωμάτιο. Ήταν μια ποιοτική αλλαγή, τόσο αποτελεσματική και τόσο αιφνίδια όσο μια πλήρης, στιγμιαία αλλαγή στο άρωμα του αέρα ή στη θερμοκρασία του δωματίου. Κάποιοι από αυτούς, μη μαντεύοντας το απώτερο κίνητρο του Gerald, είχαν αρχίσει μηχανικά να κάνουν όσα τους είχε ζητήσει προτού απευθύνει το αίτημά του στον Richard/Rita. Αλλά η μυστηριώδης αλλαγή στο δωμάτιο, καθώς ο Gerald μιλούσε στον Richard/Rita, τους σταμάτησε όλους απότομα. «Σαν κόκκινα φώτα γύρω μου», είπε ένας. «Σαν προειδοποιητικό κουδούνι», σχολίασε ένας άλλος. «Μια απόκοσμη αίσθηση στον αυχένα μου», ήταν η περιγραφή του δασκάλου.
«Ξέραμε ότι ξαφνικά μια άλλη παρουσία είχε γίνει απτή για εμάς. Ξέραμε ότι ήταν κακή, κακή, κακή», δήλωσε αργότερα ο Bert.
Όλοι γύρισαν και κοίταξαν τον Gerald και τον Richard/Rita. Ο Gerald στεκόταν σχεδόν στις μύτες των ποδιών του, τόσο αιχμηρό από πρόθεση ήταν το αίτημά του και τόσο απτή γι’ αυτόν η επίδρασή του πάνω στον Richard/Rita. Ο Richard/Rita είχε καθίσει στον καναπέ, εικόνα απορίας. Το μέτωπό του ήταν ένα χωράφι από ρυτίδες. Τα φρύδια του σχεδόν ακουμπούσαν μεταξύ τους με ερωτηματική έκφραση. Το στόμα του ήταν σφιχτά κλειστό, με το κάτω χείλος σφιγμένο πάνω από το επάνω. Κάθε χρώμα είχε φύγει από τα μάγουλά του. Δεν μπορούσαν να δουν τα μάτια του. Κοιτούσε την ποδιά του, όπου και τα δύο του χέρια έκλειναν και άνοιγαν, από γροθιά σε ανοιχτή παλάμη, έπειτα από ανοιχτή παλάμη σε γροθιά, συνεχώς, σπασμωδικά και αργά. Ο Gerald σήκωσε το χέρι του ζητώντας σιωπή και προσοχή.
«Rita», είπε απαλά, «δώσε μου τον σταυρό». Δάκρυα άρχισαν να λαμπυρίζουν στις βλεφαρίδες του Richard/Rita και έπειτα κύλησαν σιωπηλά στο πρόσωπό του.
«Θέλω να με αφήσετε ήσυχο. Σας παρακαλώ» — η φωνή ήταν θηλυκή, βραχνή και αγωνιώδης. Άλλο ένα ξέσπασμα δακρύων. Αναστέναξε με λυγμούς. «Είναι όλα υπερβολικά — ξέρω ότι κανείς σας δεν καταλαβαίνει τι μου έχει συμβεί. Η Moira καταλαβαίνει — ρωτήστε την. Αλλά όλο αυτό είναι μια φάρσα — χρειάζομαι μόνο να με αφήσετε ήσυχο». Περισσότεροι λυγμοί.
Ο Gerald κοίταξε τον Bert. Ο Bert ανασήκωσε τους ώμους σαν να έλεγε: Δική σου απόφαση! Ο Gerald άνοιξε το τυπικό του: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, είμαστε εδώ σήμερα για να προσευχηθούμε και να ζητήσουμε, στο όνομα του Ιησού Χριστού, Κυρίου του Ουρανού και της Γης, οποιοδήποτε πονηρό πνεύμα έχει εισέλθει και κατέχει αυτό το πλάσμα του Παντοδύναμου Θεού, τη Rita O., να υπακούσει...»
Τα υπόλοιπα πνίγηκαν στους λυγμούς του Richard/Rita. Είχε γυρίσει απαλά, σαν να είχε πληγωθεί ή χτυπηθεί, και ξάπλωσε στον καναπέ, με την πλάτη προς τον Gerald. Όλοι άκουγαν τον Richard/Rita, χωρίς να ακούν πια τα λόγια που διάβαζε ο Gerald. Μπορούσαν να ακούσουν μόνο εκείνη τη φωνή που έκλαιγε, που θρηνούσε και στέναζε με ανεξέλεγκτη λύπη, ολόκληρο το σώμα του να τραντάζεται με κάθε λυγμό, κάθε ήχος της φωνής του να περνά μέσα από τον λαιμό και το στόμα του σαν τρομερή μομφή προς όλους τους παρόντες.
«...και όποιες κακές συνέπειες προκάλεσε το πονηρό πνεύμα στη Rita», κατέληξε ο Gerald, «να καθαρθούν και να εξαγνιστούν με τη Χάρη του Κυρίου, Ιησού». Ο Gerald ολοκλήρωσε την πρώτη προσευχή.
Με αυτή τη μνεία του ονόματος του Ιησού, ο Richard/Rita ακαμψώθηκε και γύρισε ανάσκελα. Το πρόσωπό του δεν ήταν εικόνα δακρύων και λύπης, όπως όλοι είχαν περιμένει, αλλά μια συσπώμενη μάζα μίσους, φόβου και αηδίας.
«Πάρτε τον Ιησού σας και τον βρόμικο σταυρό του και το βρομερό αγιασμό του και τον μαραμένο ιερέα του και φύγετε από το σπίτι μου». Και τα δύο του χέρια ήταν τώρα τεντωμένα, με τις παλάμες προς τον Gerald, αποκρούοντας το βλέμμα του. «Πάρτε τα από εδώ. Θέλω να μείνω μόνος».
Ο Gerald είδε τον Bert να ξεκινά να προχωρήσει. «Bert!» είπε κοφτά, «μείνε εκεί που είσαι — μόνο μια στιγμή». Ο Bert σταμάτησε.
«Bert, σώσε με από αυτόν τον άθλιο καθολικό ιερέα και τα ταχυδακτυλουργικά του. Bert! Bert! Βοήθησέ με!» Ο Bert ξεκίνησε πάλι μπροστά. Αυτή τη φορά ο John, ο νεότερος ιερέας, άγγιξε τον Bert στο μπράτσο: «Δώσε στον Gerald μία ακόμη στιγμή, Bert», ψιθύρισε, «μόνο μία ακόμη στιγμή. Πρέπει να βεβαιωθούμε».
«Bert!» συνέχισε ο Richard/Rita με λυγμούς, «ήμουν υπέρτατα ευτυχισμένος ώσπου εκείνος άρχισε να με πιέζει. Είναι όλα λάθος. Είμαι γυναίκα, Bert. Είμαι γυναίκα. Όπως η Marcia σου [η γυναίκα του Bert]. Όπως η Moira. Όπως η Mummy. Όπως η Julie [η γραμματέας του Bert]. Κοίτα!» — και ο Richard/Rita κατέβασε το φερμουάρ του παντελονιού του και άνοιξε το επάνω κουμπί: «Κοίτα! Έχω τρίχες στο εφηβαίο και αιδοίο όπως η Marcia. Κοίτα, Bert! Έλα και άγγιξέ το! Είναι ζεστό και υγρό. Μπορώ να σε κρατήσω, Bert, μπορώ τώρα να σε κρατήσω καλύτερα από την Julie. Θυμάσαι που αυνανιζόμασταν μαζί στο κρεβάτι όταν ήμασταν παιδιά; Τώρα μπορείς να μπεις μέσα μου. Βοήθησέ με, Bert. Θα είμαι δικός σου αν το κάνεις!»
Ο Bert τραβήχτηκε πίσω, κάτασπρος. Ο Gerald έσκυψε μπροστά, πήρε τον σταυρό και τον κράτησε υψωμένο μπροστά στον Richard/Rita.
«Rita, όλα θα πάνε καλά. Θα σε αφήσουμε ήσυχη. Μόνο τώρα πρέπει να κάνεις αυτό που έκανες πριν από λίγες μέρες στην ενορία». Όταν ο Richard/Rita είχε έρθει με τον Bert και τον Jasper να τον δει, είχε ακουμπήσει το δεξί του χέρι σε έναν σταυρό που ο Gerald κρατούσε πάντοτε στο γραφείο του και είχε πει: «Σε αυτό ορκίζομαι, Father Gerald: θέλω να είμαι ολόκληρος και ακέραιος και εντάξει με τον Θεό». Όλο αυτό το διάστημα, αυτή η ικανότητα του Richard/Rita να αγγίζει τον σταυρό είχε δώσει μεγάλη ενθάρρυνση στον Gerald. Σήμαινε ότι η κατοχή του Richard/Rita ήταν ακόμη μια ατελής διαδικασία. Εκτός από τα προχωρημένα της στάδια, η κατοχή ποικίλλει ως προς τις επιδράσεις και τα χαρακτηριστικά της.
Αλλά τώρα ο Richard/Rita ξάπλωσε στον καναπέ, με τα πόδια ανοιχτά, τα χέρια ακουμπισμένα στη βουβωνική χώρα. Περίμεναν. Το στήθος του ανέβαινε και κατέβαινε σαν να κοιμόταν. Έξω, ο καιρός είχε σκοτεινιάσει. Ο άνεμος δυνάμωνε, κουνώντας τα δέντρα γύρω από το σπίτι με έναν ακανόνιστο, γοερό ήχο.
Έπειτα το στόμα του Richard/Rita άνοιξε και, ύστερα από κάτι που φάνηκε σαν λεπτά, τον άκουσαν να μιλά, αλλά με άλλη φωνή. Ήταν λαρυγγώδης, τραχιά, αργή, απροσδιόριστη ως προς το φύλο — θα μπορούσε να είναι γυναικεία ή ανδρική. Ήταν σαν τη φωνή ορισμένων πολύ ηλικιωμένων ανθρώπων: μια νύξη φαλτσέτου, ένα ίχνος μπάσου, αλλά κουρασμένη και βαριά, απαιτώντας προσπάθεια.
«Ξέρω ότι υποτίθεται πως είσαι παρθένος, Father Gerald. Τι θα ήξερες εσύ από γυναίκα — ή από άνδρα, εδώ που τα λέμε;»
Ο Gerald αποφάσισε να παρέμβει. «Πες μας ποιος είσαι».
Ο Richard/Rita έμεινε σιωπηλός για μια στιγμή· έπειτα μίλησε σαν να αστειευόταν. «Ποιος είμαι; Μα η Rita, φυσικά. Ποιος άλλος; Ηλίθιε!»
«Αν είσαι η Rita που γνωρίζουμε, κάθισε όρθια και πάρε αυτόν τον σταυρό».
«Η Rita δεν θέλει. Μπα!»
«Γιατί τότε κατσουφιάζεις, Rita; Γιατί δεν κάθεσαι όρθια και δεν μιλάς μαζί μας σαν συνηθισμένος άνθρωπος;»
«Επειδή... επειδή... επειδή δεν είμαι συνηθισμένη. Άκου!» Το κεφάλι του Richard/Rita στράφηκε προς τα κλειστά παντζούρια. Τα μάτια του τρεμόπαιξαν σαν να κοιτούσαν μια σκηνή που περνούσε. Το κεφάλι του γύρισε πίσω. «Δεν είμαι συνηθισμένη».
Ο Gerald είχε ανοίξει πάλι το βιβλίο του τυπικού και ήταν έτοιμος να αρχίσει το επόμενο μέρος του εξορκισμού, όταν ξαφνικά του ήρθε μια νέα σκέψη: αν μιλούσε απλώς στον Richard/Rita, δεν θα έχανε άραγε το νόημα του εξορκισμού; Και δεν θα μπορούσε ο Richard/Rita, ή όποιο πονηρό πνεύμα τον κατείχε εκείνη τη στιγμή, να πραγματοποιήσει μια μεγαλοπρεπή απάτη — να προσποιηθεί, στην πραγματικότητα, ότι συνεργάζεται; Όχι! Έπρεπε να καταρρίψει την πρόσοψη, αν υπήρχε πρόσοψη. Ο Gerald ψηλαφούσε τυφλά προς την αλήθεια της ανάλυσης του Father Conor, χωρίς να έχει ωφεληθεί από τη διδασκαλία του Conor. Η ψυχρή εμπειρία ήταν ο σκληρός δάσκαλός του εκείνη την ημέρα.
Έκλεισε αργά το βιβλίο, έσφιξε τον σταυρό ανάμεσα στις παλάμες του και άρχισε να ανακρίνει τον Richard/Rita. Τώρα η ανταλλαγή μεταξύ τους κατέληξε σε μια μάλλον ήρεμη σειρά ερωτήσεων και απαντήσεων. Και κράτησε ολόκληρη εκείνη την ημέρα. Σε κάποιο στάδιο η Rita σιώπησε. Ύστερα από άκαρπες προσπάθειες να πάρει απαντήσεις από αυτόν, ο Gerald βγήκε έξω, πλύθηκε, έφαγε λίγο και επέστρεψε. Η μέρα είχε ήδη προχωρήσει. Ο γιατρός είχε ελέγξει την αναπνοή και τον σφυγμό του Richard/Rita. Όλα ήταν φυσιολογικά. Καθώς ο Gerald επέστρεφε, όλοι άρχισαν να νιώθουν το διαπεραστικό κρύο στο δωμάτιο. Ο James ασχολήθηκε με το καλοριφέρ, κατέβηκε ακόμη και στον λέβητα στο κελάρι. Το κρύο όμως επέμενε.
Ο Gerald άρχισε ξανά να ανακρίνει τον Richard/Rita. Αυτή τη φορά ο Richard/Rita άρχισε να απαντά. Ο Gerald διερευνούσε, προκαλούσε, ρωτούσε, αντέλεγε, διέκοπτε, έστηνε παγίδες και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διασπάσει την αντίσταση που αισθανόταν στον Richard/Rita. Αλλά ό,τι κι αν έκανε, ο Richard/Rita το παραμέριζε με μακροσκελείς, φλύαρες απαντήσεις, περιγραφές σεξουαλικών πράξεων, αναλύσεις του αρσενικού και του θηλυκού, μικρές προσβολές και χλευασμούς, περιστασιακά δηκτικά σχόλια. Έτσι κύλησε η νύχτα και οι μικρές ώρες του πρωινού.
Δεν θα μάθουμε ποτέ τώρα, αλλά εκείνη η διαδικασία θα μπορούσε να είχε διαρκέσει επ’ αόριστον, ώσπου η κοινή λογική και τα όρια της αντοχής να δείξουν σε όλους ότι ο εξορκισμός είχε αποτύχει — ή, εναλλακτικά, ότι ο Richard/Rita δεν είχε υπάρξει ποτέ κατεχόμενος, αλλά ήταν απλώς πολύ ανώμαλος με μια εντελώς συνηθισμένη έννοια της λέξης. Ύστερα από πολλές ώρες, ωστόσο, ο Gerald άρχισε να αισθάνεται ότι κατά διαστήματα σχεδόν άγγιζε κάτι, κι έπειτα αυτό ξέφευγε από τη σύλληψή του. Κατά διαστήματα, επίσης, οι άλλοι στο δωμάτιο είχαν έντονη αίσθηση κάποιου ξένου πράγματος που τους πίεζε. Έπειτα αυτό ελάφρωνε και εξαφανιζόταν. Όλοι άρχιζαν να γίνονται ανήσυχοι. Όλοι ήταν κουρασμένοι.
Το τέλος της αναμονής τους ήρθε απροσδόκητα, με μια γενική δήλωση του Gerald ως απάντηση σε μια διαμαρτυρία του Richard/Rita.
«Αλλά κάθε συνηθισμένη γυναίκα θέλει να την κρατά και να τη φροντίζει ο άνδρας της», έλεγε ο Gerald, «και, ύστερα από αυτό, να τον οδηγήσει εκεί όπου αλλιώς δεν θα μπορούσε να πάει. Χέρι με χέρι. Και με αλήθεια. Και με αγάπη. Όχι με εξουσία ή με ανωτερότητα. Περπατούν μέσα στο χαμόγελο του Θεού. Αναπαράγουν την ομορφιά Του». Ο Gerald άγγιζε ακριβώς τη χορδή που είχε στοιχειώσει τον Richard/Rita από την επέμβασή του.
Ο Richard/Rita ακαμψώθηκε. «Γιατί στο διάολο δεν με αφήνεις ήσυχο; Εσύ και ο Θεός σου! Ποιος χρειάζεται το χαμόγελό του ή την ομορφιά του;»
Ο Gerald αφυπνίστηκε από έναν νέο τόνο στη φωνή του Richard/Rita. Δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει, αλλά ήξερε ότι ήταν ένας νέος τόνος. Και του ήρθε μια ιδέα.
«Γιατί; Επειδή ξέρω ότι δεν είσαι η Rita. Ξέρω ότι δεν είσαι ο Richard. Ξέρω ότι η Rita-Richard αγαπά τον Θεό, το χαμόγελό Του και την ομορφιά Του. Αλλά εσύ —ό,τι ή όποιος κι αν είσαι— γιατί δεν βγαίνεις από τα ψέματά σου και τις απάτες σου και δεν μας αντιμετωπίζεις;»
Ξέσπασε όλη η κόλαση — όπως είπε αργότερα ο αρχηγός της αστυνομίας. Ο Richard/Rita διπλώθηκε στα δύο, με το κεφάλι του να ακουμπά στα πόδια του, το σώμα του να πάλλεται σπασμωδικά. Οι βοηθοί τον κρατούσαν και προσπαθούσαν να τον ισιώσουν. Δεν μπορούσαν να τον κουνήσουν· ήταν βαρύς σαν μαντέμι. Ο καναπές κουνιόταν και έτρεμε. Η ταπετσαρία πάνω από το κρεβάτι ξεκόλλησε, αρχίζοντας από μια γωνία, σαν αόρατα δάχτυλα να την είχαν τραβήξει βίαια. Τα παντζούρια κουνιούνταν και κροτάλιζαν. Ο Richard/Rita άρχισε να αερίζεται και να ουρλιάζει ταυτόχρονα. Όλοι εκεί άρχισαν να αισθάνονται μια παράξενη πίεση απειλής και φόβου. Άρχισαν να ιδρώνουν. Τίποτε δεν τους είχε προετοιμάσει για αυτό το αίσθημα ανυπολόγιστου κινδύνου.
«Να κρατηθούν όλοι! Μείνετε ήρεμοι!» Ήταν ο Gerald που τους προειδοποιούσε. Τώρα είχε επίγνωση ότι είχε αγγίξει τον ουσιώδη πυρήνα του προβλήματός τους. Αλλά εξακολουθούσε να βρίσκεται στο σκοτάδι. Πλησίασε τον καναπέ και έσκυψε πάνω από τον Richard/Rita, ο οποίος ήταν εντελώς ακίνητος· το σώμα του όμως ήταν διπλωμένο όπως πριν, με το κεφάλι να ακουμπά στα πόδια του.
«Rita», είπε με καθαρή, δυνατή φωνή. «Σου λέω: θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για σένα. Εσύ, λοιπόν, συνέχισε να παλεύεις και να αντιστέκεσαι».
Ο Richard/Rita τινάχτηκε και σείστηκε για μερικά δευτερόλεπτα· έπειτα τα δόντια του βυθίστηκαν στο κουτουπιέ του ενός ποδιού.
Ο Gerald ισιώθηκε. Άλλαξε τον τόνο του σε μια κοφτή, ανακριτική και επιτακτική νότα: «Εσύ, Πονηρό Πνεύμα, θα υπακούσεις στις εντολές μας».
Πάλι η τραχιά φωνή: «Δεν ξέρεις σε τι μπλέκεις, ιερέα. Δεν μπορείς να πληρώσεις το τίμημα. Δεν είναι απλώς την παρθενία σου που θα χάσεις. Ούτε απλώς τη ζωή σου. Θα τα χάσεις όλα—»
«Όπως ο Ιησούς, ο Κύριός μας, υπέμεινε πάθη, έτσι είμαι κι εγώ πρόθυμος να υπομείνω ό,τι κοστίσει για να σε εκβάλω και να σε στείλω πίσω εκεί απ’ όπου ήρθες».
Αυτό ήταν το πρώτο λάθος του Gerald. Χωρίς να το συνειδητοποιήσει, και μέσα σε κάτι που έμοιαζε με ηρωισμό, είχε πέσει σε μια παλιά παγίδα. Βρίσκονταν τώρα σε προσωπικό επίπεδο: εκείνος εναντίον του πονηρού πνεύματος. Κανένας εξορκιστής δεν μπορεί να λειτουργήσει με προσωπικό τρόπο, με δικό του δικαίωμα, προσφέροντας μόνο τη δική του δύναμη ή τη δική του βούληση για να αντισταθεί και να προκαλέσει το πνεύμα που κατέχει. Δεν θα έπρεπε ποτέ να προσπαθεί να λειτουργήσει στη θέση του Ιησού, αλλά μόνο να μιλά και να ενεργεί σε σύμπνοια μαζί Του, ως αντιπρόσωπός Του.
Για τον Gerald το κόστος εκείνου του λάθους ήταν υψηλό. Δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι η σωματική τιμωρία μπορούσε να είναι τόσο έντονη. Πέρασαν τρεις ολόκληρες εβδομάδες προτού μπορέσει να σηκωθεί και να κουτσαίνει μέσα στο δωμάτιό του με μεγάλο πόνο· εκείνη η βίαιη επίθεση εναντίον του θα αποδεικνυόταν τελικά θανατηφόρα για τον Gerald. Αλλά αυτά δεν ήταν τα βαθύτερα πάθη του. Σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα καταιγίδας, όταν εκσφενδονίστηκε μέσα στο δωμάτιο και χτύπησε στον τοίχο, ήταν ένα αίσθημα παραβίασης που τον συγκλόνισε και τον έσκισε.
Μόνο τότε συνειδητοποίησε ότι, μέχρι εκείνη τη στιγμή, πράγματι σε όλη του τη ζωή, απολάμβανε μια ασυλία. Ένα εσωτερικό οχυρό του ίδιου του εαυτού του, ο πυρήνας του προσώπου του, δεν είχε ποτέ αγγιχθεί. Η λύπη δεν είχε φτάσει ποτέ εκεί. Η μεταμέλεια δεν το είχε ποτέ πονέσει. Ούτε κάποιο τσίμπημα αδυναμίας ή ενοχής είχε πονέσει ποτέ εκεί.
Η δύναμη εκείνου του ιδιωτικού εαυτού ήταν η ασυλία του. Η επαγγελματική του αγαμία και η σωματική του παρθενία ήταν απλώς εξωτερικές εκφράσεις της τελικά ανέμελης κατάστασης του πνεύματος μέσα στην οποία υπήρχε πάντοτε. Με μία έννοια, η αμαρτία ή η κακή πράξη δεν τον είχε αγγίξει ποτέ εκεί, όχι επειδή το είχε αποφασίσει ο ίδιος, αλλά επειδή η επιλογή δεν είχε παρουσιαστεί ποτέ.
Αλλά, μέσα σε μια στροφή εγωισμού, εκείνο το άτρωτο μέρος του είχε υπάρξει η πηγή της υπερηφάνειάς του, όπως και της ανεξαρτησίας του. Και οι φίλοι που θαύμαζαν τη σταθερότητά του ως ιερέα και την απέδιδαν σε κάποιο γνήσιο είδος αγιότητας δεν θα μπορούσαν ποτέ να γνωρίζουν —όχι περισσότερο από τον ίδιο τον Gerald— ότι η έσχατη δύναμη του Gerald ήταν μολυσμένη από μια μεγάλη αδυναμία: την αυτοπεποίθηση της υπερηφάνειας. Ο σωματικός πόνος και ο τραυματισμός που έπληξαν το σώμα του κατά τη διάρκεια και μετά την επίθεση ήταν τόσο σύμβολο όσο και απτή έκφραση μιας αναπόφευκτης αδυναμίας και ευθραυστότητας, της οποίας ήταν κληρονόμος απλώς και μόνο επειδή ήταν άνθρωπος.
Ανάρρωσε αρκετά από την επίθεση, αλλά δεν είχε ποτέ ξανά εκείνη την παλιά αίσθηση ασυλίας. Αντί γι’ αυτήν, γεννήθηκε μέσα του ένα οξυμένο αίσθημα αβοηθησίας. Και, για πρώτη φορά στη ζωή του, αναγνώρισε την πλήρη εξάρτησή του από τον Θεό. Και η προοπτική του ήταν τώρα διαποτισμένη από εκείνη τη συγκινητική αίσθηση που οι χριστιανοί παραδοσιακά περιέγραφαν με μια πολύ παρεξηγημένη λέξη: ταπείνωση. Ήταν μια ευγνώμων συνειδητοποίηση ότι η αγάπη, όχι απλώς μια μεγάλη αγάπη, αλλά η ίδια η αγάπη, τον είχε επιλέξει και τον είχε αγαπήσει για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο από αγάπη. «Μόνο η αγάπη μπορούσε να με αγαπήσει» ήταν ένα ρητό μιας αρχαίας Αγγλίδας αγίας, της Juliana of Norwich.
Στο μεταξύ, ο Gerald έπρεπε να πάρει μια απόφαση: να προχωρήσει με τον εξορκισμό ή να τον κηρύξει επισήμως λήξαντα. Ο Richard/Rita βρισκόταν τώρα σε μια ανώμαλη κατάσταση ακόμη και για τον ίδιο. Χρειαζόταν επιτήρηση όλο το εικοσιτετράωρο. Συνήθως ξάπλωνε στον καναπέ, ξύπνιος ή κοιμισμένος, ή στεκόταν δίπλα στο παράθυρο, φαινομενικά κοιτάζοντας και ακούγοντας. Ήταν υπάκουος σε κάθε υπόδειξη των αδελφών του, αλλά κανένας άλλος δεν μπορούσε να τον επηρεάσει. Έτρωγε λιτά, έπρεπε να τον πλένουν σαν μωρό, βυθιζόταν περιοδικά σε μια παράξενη, φλύαρη ασυναρτησία και δεν άντεχε καμία αναφορά στον Gerald, στη θρησκεία ή στον Εξορκισμό. Ούτε επέτρεπε κανένα θρησκευτικό αντικείμενο κοντά του ή μέσα στο σπίτι του. Πάντοτε φαινόταν να γνωρίζει πότε κάποιο τέτοιο αντικείμενο είχε φερθεί μέσα. Η καθαρίστριά του, για παράδειγμα, συνήθιζε να φορά ένα μετάλλιο στον λαιμό· έπρεπε να το αφήνει στο σπίτι. Αν οι αδελφοί του είχαν μιλήσει με τον Gerald, ο Richard/Rita το γνώριζε όταν έμπαιναν στην παρουσία του. Ακολουθούσε μια σκηνή, ποτέ βίαιη, πάντοτε σπαρακτική και γεμάτη ικεσίες προς αυτούς να τον σώσουν από περαιτέρω ενόχληση.
Η υγεία του Gerald, στο μεταξύ, ήταν επισφαλής και οι φίλοι του άρχισαν να ανησυχούν. Ο γιατρός του είπε ότι είχε πάθει βλάβη στην καρδιά, και οι σωματικές του πληγές ήταν πολύ σοβαρές. Οι γιατροί τον είχαν μπαλώσει όσο καλύτερα μπορούσαν.
Πέρα από τα σωματικά του βάσανα, ο Gerald έγινε αντικείμενο μιας παράξενης μεταβολής στις αισθήσεις του. Δεν μπορούσε, για πολλή ώρα, να βλέπει ή να αγγίζει οποιοδήποτε υλικό αντικείμενο χωρίς να συμβαίνει αυτή η αλλαγή. Όπως μου είπε αργότερα: «Έμοιαζε σαν να κοιτούσα μέσα από αυτό και γύρω από αυτό — όχι πέρα από αυτό. Διότι, με κάποια ιδιόμορφη έννοια, δεν ήταν πια εκεί. Αντί γι’ αυτό, με κάποιο είδος όρασης διαφορετικό από εκείνο των ματιών μου, κρατιόμουν από την αντίληψη μιας συνθήκης ή διάστασης ή κατάστασης για την οποία δεν έχω λέξεις. Εκείνο —εκείνη η συνθήκη— έμοιαζε να είναι ο πραγματικός κόσμος. Το υλικό αντικείμενο —τραπέζι, καρέκλα, τοίχος, τροφή, οτιδήποτε κι αν ήταν— φαινόταν εντελώς μη πραγματικό, στην πραγματικότητα να είναι τίποτε. Και ακόμη και το ίδιο μου το σώμα ήταν για μένα ένα φανταστικό κέλυφος, διαποτισμένο από εκείνη την άλλη συνθήκη και συγκρατημένο από αυτήν».
Η επίδραση όλων αυτών ήταν πολύ αναστατωτική, ιδίως όταν συναντούσε άλλους. Αυτό που έβλεπαν εκείνοι ήταν ένας αδύνατος, χλωμός άνδρας με στραβή στάση, στηριγμένος σε μπαστούνι, που έμοιαζε να τους κοιτά με την απρόσωπη προσοχή ενός αστροπαρατηρητή ή ενός αναγνώστη χαρτών. Εξακολουθούσε να είναι καλοσυνάτος, πρόσχαρος, ακόμη και αστεϊζόμενος, και πάντοτε εύθυμος. Στη συζήτηση φαινόταν να ενδιαφέρεται πολύ για τους ανθρώπους, όχι τόσο για τους ίδιους, όσο για το τι σήμαιναν ή για το πού στέκονταν πνευματικά. Αυτή ήταν μια νέα στάση για τον Gerald. Εκείνο που διαπίστωνε τώρα ο ίδιος ο Gerald ήταν ότι κάθε άνδρας και γυναίκα που συναντούσε υφίστατο στα μάτια του την ίδια «διαμόρφωση» με τα υλικά αντικείμενα. Αλλά, διαφορετικά από τα αντικείμενα, μόλις η υποκείμενη και αόρατη κατάσταση ενός προσώπου γινόταν σαφής σε αυτόν, διαισθανόταν ένα νέο στοιχείο.
Του ήταν δύσκολο να εκφράσει με μία λέξη ή μία φράση αυτό το νέο στοιχείο…
