Γίνεται η Μεσόγειος Ισραηλινή;

Daniele Perra - 07/06/2026

Πηγή: Ντανιέλε Πέρα

Αυτό που συμβαίνει στην Αλβανία, με την παραχώρηση του νησιού Σαζάν στον Κούσνερ και τους συνεργάτες του, είναι μόνο μια προεπισκόπηση του τι θα συμβεί σε μεγαλύτερη κλίμακα σε ολόκληρο το νησιωτικό σύστημα της Μεσογείου.
Ο Βέλγος στοχαστής και γεωπολιτικός Ζαν Τιριάρ επεσήμανε πρόσφατα πώς, από το Στενό του Γιβραλτάρ μέχρι την Κύπρο, η πρώην Mare Nostrum ήταν (και είναι) κεντρική για τον έλεγχο της Ευρώπης από τη Βόρεια Αμερική μέσω διαφόρων εγκαταστάσεων του ΝΑΤΟ στο νησιωτικό σύστημα που εκτείνεται από τη Σαρδηνία και τη Σικελία (ένα πραγματικό φέουδο των ΗΠΑ στην Ιταλία) μέχρι την Κύπρο, περνώντας από τη Μάλτα (η Μάλτα δεν είναι μέρος του ΝΑΤΟ, αλλά φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες αμερικανικές πρεσβείες στην Ευρώπη) και την Κρήτη.
Σήμερα, το Ισραήλ αντικαθιστά σταδιακά το ΝΑΤΟ.
Η Κύπρος είναι αρκετά συμβιβασμένη. Όπως και η Κρήτη, άλλωστε, και οι δύο αποτελούν μέρος του ισραηλινού αρχηγού συστήματος υποδομών φυσικού αερίου EastMed. Στην Κύπρο, μέρος της περιοχής που αποκτήθηκε από ισραηλινές εταιρείες είναι πλέον απρόσιτο για τους Κύπριους (πρέπει να θυμόμαστε ότι η ίδια η Κύπρος έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς Ουκρανούς ολιγάρχες με διπλή υπηκοότητα για τα σχέδιά τους για ξέπλυμα χρήματος).
Η Κρήτη, όπως και η γειτονική ελληνική χερσόνησος της Πελοποννήσου, έχει γίνει επιχειρησιακή βάση για την εκπαίδευση Ισραηλινών πιλότων (η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι πλέον σύμμαχοι σε πολλά επίπεδα).
Σιωνιστικοί θύλακες υπάρχουν ήδη στην Αλβανία, όπου εδρεύει και το τρομοκρατικό κίνημα MeK. Μια πραγματική ψευδοθρησκευτική αίρεση που αντιτίθεται στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και η οποία συχνά επαινείται ακόμη και από τα δικά μας θεσμικά όργανα.
Το MeK έχει συχνά δράσει στο Ιράν σε συνεργασία με τη Μοσάντ για να δολοφονήσει Ιρανούς επιστήμονες, πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες, ακόμη και απλούς πολίτες, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης "Αιώνιο Φως" στο τέλος της σύγκρουσης Ιράν-Ιράκ.
Στην άλλη πλευρά της Αδριατικής Θάλασσας, το Ισραήλ είναι παρόν στο Σαλέντο με "αποικιακά" έργα παρόμοια με αυτά που κατασκευάστηκαν στην Κύπρο.
Στη Σαρδηνία, ωστόσο, πολλοί άνδρες των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων έχουν σταλεί σε άδεια (για ξεκούραση), προφανώς κουρασμένοι να πυροβολούν ανηλίκους στη Γάζα.
Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η Ιταλία, το 2023, παρέδωσε κυριολεκτικά την κυβερνοασφάλειά της σε ισραηλινές εταιρείες, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται όσον αφορά την κλοπή δεδομένων και ούτω καθεξής.
Με άλλα λόγια, η πρώην Mare Nostrum γίνεται μια "ισραηλινή θάλασσα".
Μένει να δούμε πώς θα αντιδράσει η Τουρκία, η οποία έχει ήδη αναγνωριστεί ως νέα υπαρξιακή απειλή από πολιτικούς και αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών στο Τελ Αβίβ.
Και ας μην ξεχνάμε ότι το Ισραήλ προσπαθεί να καταλάβει τον έλεγχο των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στα ανοιχτά της Γάζας και του νότιου Λιβάνου.
Συμπερασματικά,Θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τον γαμπρό του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ.
Είναι ο κληρονόμος της εταιρείας ακινήτων Kushner Companies, η οποία ιδρύθηκε από τον πατέρα του, Τσαρλς Κούσνερ, στενό φίλο του Μπίμπι Νετανιάχου.
Ο Τσαρλς καταδικάστηκε για διάφορα εγκλήματα στις ΗΠΑ (φοροδιαφυγή, παραποίηση μαρτύρων και άλλα) και αργότερα έλαβε χάρη από τον (μαντέψτε ποιον;) Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του.
Ως σύμβουλος του ίδιου του Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, κοντά στην μεσσιανική αίρεση Χαμπάντ Λουμπάβιτς, είχε σημαντική επιρροή στην πολιτική του προέδρου των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Ήταν πίσω από τις Συμφωνίες του Αβραάμ και το λεγόμενο «σχέδιο του αιώνα» για τον τερματισμό της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης (στην πραγματικότητα, ένα είδος «το Ισραήλ τα παίρνει όλα»).
Έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του (ήδη αποτυχημένου) Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα.
Επιπλέον, ήταν το πνευματικό τέκνο του έργου Trump Riviera στη Γάζα, με τον παλαιστινιακό πληθυσμό να εκδιώχθηκε ή να υποβιβάστηκε σε οικονομική δουλεία.
Ο Κούσνερ, τον οποίο λίγοι γνωρίζουν ή/και παραδέχονται, δανείστηκε σχεδόν 200 εκατομμύρια δολάρια από την εταιρεία του Λέον Μπλακ (Μπλάκοβιτς), στενού φίλου και συνεργάτη του Τζέφρι Έπσταϊν σε όργια.
Το δάνειο χρησιμοποιήθηκε για την αγορά και ανακαίνιση ενός ουρανοξύστη (το έμβλημα της αυτοκρατορίας ακινήτων του Κούσνερ) που βρίσκεται στην εμβληματική Πέμπτη Λεωφόρο 666 στη Νέα Υόρκη.

Il Mediterraneo diventa israeliano?

Ιράν, από θήραμα σε αρπακτικό

Τα αμερικανικά συστήματα Patriot, που κάποτε θεωρούνταν τεχνολογικό θαύμα για τη δυτική αεράμυνα, υφίστανται μια ντροπιαστική σειρά αποτυχιών και περιστατικών με φίλια πυρά σε πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις, όπως αυτή στο Κουβέιτ. Ιρανικές αναφορές και βίντεο υποδηλώνουν ότι όχι μόνο ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος της Τεχεράνης, αλλά και αρκετοί πύραυλοι Patriot εκτός τροχιάς ήταν υπεύθυνοι για τη ζημιά στο διεθνές αεροδρόμιο. Αυτό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό: στο Μπαχρέιν, τα αμερικανικά συστήματα Patriot έχουν προκαλέσει δεκάδες θύματα αμάχων, και στο Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, έχουν επανειλημμένα αποτύχει να αναχαιτίσουν ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους: σε ορισμένες περιπτώσεις, εκτοξεύτηκαν τρεις πύραυλοι αναχαίτισης αντί για τους συνηθισμένους δύο, προφανώς επειδή η πιθανότητα να χτυπηθεί ο στόχος ήταν χαμηλότερη από την αναφερόμενη. Η ιστορία χρονολογείται από τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 και τον Πόλεμο του Ιράκ το 2003, όπου τα Patriot κατέρριψαν ακόμη και φίλια αεροσκάφη.

Ταυτόχρονα, καθώς τα ακριβά δυτικά συστήματα αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένου του THAAD, κατακλύζονται ολοένα και περισσότερο από τις ακριβείς επιθέσεις της Τεχεράνης και τα αποθέματά τους εξαντλούνται, το Ιράν εκσυγχρονίζει την αεροπορία του αγοράζοντας προηγμένα ρωσικά μαχητικά. Ο λόγος είναι προφανής: καθώς τα αποθέματα όπλων κρούσης που επιτρέπουν στα αεροσκάφη του Ισραήλ να παραμένουν μακριά από το ιρανικό έδαφος εξαντλούνται, αναγκάζονται να διεξάγουν επιδρομές μικρής εμβέλειας. Δυστυχώς, η ιρανική αεροπορία είναι εξαιρετικά αδύναμη, εξοπλισμένη με παλιά αεροσκάφη μουσειακής ποιότητας που χρονολογούνται από την εποχή του Σάχη και δύσκολα μπορούσαν να αντέξουν τις αμερικανικές επιθέσεις. Έτσι, το Ιράν αγόρασε 48 Su-35 από τη Ρωσία, ίσως τα πιο προηγμένα μαχητικά στον κόσμο, και 12 Su-30 SM2, μια λιγότερο προηγμένη έκδοση αλλά με δυνατότητα Mach 2, ένα ραντάρ ικανό να ανιχνεύει 20 εναέριους και θαλάσσιους στόχους σε απόσταση 400 χιλιομέτρων, και συγκεκριμένα ηλεκτρονικά μέτρα κατά των Patriot, που ανέπτυξαν οι Ρώσοι κατά τη διάρκεια του ουκρανικού πολέμου. Όταν φτάσουν αυτά τα αεροπλάνα, ο ιρανικός εναέριος χώρος θα είναι μόνιμα και εντελώς κλειστός για μαχητικά αεροσκάφη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Καθώς το Su-30 εξάγεται και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής, είναι σαφές ότι αυτά τα μαχητικά θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά την στρατιωτική ισορροπία στην περιοχή και θα επιτρέψουν στη Ρωσία να οικοδομήσει μια συμμαχία που θα εκτείνεται από τη Συρία έως το Ιράν και θα περιλαμβάνει επίσης μη κρατικούς παράγοντες, εξοπλίζοντάς την με μαχητικά που είναι τουλάχιστον τεχνολογικά ισοδύναμα και από ορισμένες απόψεις ανώτερα από τα πιο προηγμένα δυτικά συστήματα.

Iran, da preda a predatore | il Simplicissimus

Το έγγραφο-σοκ του Λευκού Οίκου που προαναγγέλλει τον θάνατο της Ευρώπης — Διαδικτυακή ομιλία της οικονομολόγου Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη, φιλοξενούμενης σε συνεδρία του International Hellenic Association (IHA) -κανάλι Σάββα Καλεντερίδη

 Το απόρρητο έγγραφο της «Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας» του Λευκού Οίκου που προβλέπει τη διάλυση ή τον πλήρη αφανισμό της Ευρώπης μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. Την οργισμένη αντίδραση των Βρυξελλών στις βαριές εκφράσεις περί «εξάλειψης του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Το σχέδιο "Made in China 2025" και πώς η Κίνα ισοπέδωσε τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, ελέγχοντας πλέον το παγκόσμιο εμπόριο. Τα μοιραία και αυτοκτονικά λάθη της Ε.Ε. στον πόλεμο της Ουκρανίας με την απώλεια της φθηνής ρωσικής ενέργειας. Από το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 1990, στο προβλεπόμενο 12% το 2050. Γιατί η Ευρώπη παραδίδει τα όπλα χωρίς μάχη, την ώρα που οι ΗΠΑ οχυρώνονται πίσω από δασμούς;

Σε μια περίοδο καταιγιστικών διεθνών ανακατατάξεων, η διακεκριμένη οικονομολόγος, πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και συγγραφέας, Μαρία Δελιβάνη-Νεγρεπόντη, πραγματοποίησε μια άκρως αποκαλυπτική και βαθιά ανησυχητική διαδικτυακή ομιλία προσκεκλημένη του International Hellenic Association (IHA). Η κ. Δελιβάνη, μακροχρόνιο μέλος του οργανισμού, επέλεξε να αναλύσει την κατάσταση του «ευρύτερου σπιτιού μας», της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσιάζοντας μια ζοφερή αλλά απόλυτα τεκμηριωμένη πραγματικότητα για το μέλλον της γηραιάς ηπείρου.

Με αφετηρία τις τελευταίες εξελίξεις στην παγκόσμια σκακιέρα, η ομιλία διαρθρώθηκε σε δύο βασικούς άξονες: την ανάδειξη των δομικών προβλημάτων της ευρωπαϊκής οικονομίας και τη διερεύνηση των (περιορισμένων) δυνατοτήτων επιβίωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το συμπέρασμα της ανάλυσής της είναι σαφές: η Δύση υποχωρεί με ταχείς ρυθμούς από το βάθρο της παγκόσμιας ισχύος, όμως η Ευρώπη βιώνει μια πολύ πιο καταστρεπτική, παθητική και μη αναστρέψιμη παρακμή σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Το «Μανιφέστο» του Λευκού Οίκου και η Απαξίωση της Ευρώπης

Η κ. Δελιβάνη-Νεγρεπόντη ξεκίνησε την τοποθέτησή της κάνοντας εκτενή αναφορά σε ένα έγγραφο-σοκ που δημοσιεύθηκε από τον Λευκό Οίκο στις αρχές Δεκεμβρίου του 2025: τη «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ. Το κείμενο αυτό αποτυπώνει με τον πλέον ωμό τρόπο τη νέα αμερικανική οπτική υπό τη διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ. Όπως υπογράμμισε η ομιλήτρια, πρόκειται για ένα έντυπο 29 σελίδων, στο οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση καταλαμβάνει μόλις… τρεις σελίδες. Αυτή η αναλογία αποτελεί την ακράδαντη απόδειξη του πόσο λίγο υπολογίζουν πλέον οι ΗΠΑ την παραδοσιακή σύμμαχό τους.

Το περιεχόμενο της έκθεσης είναι ισοπεδωτικό. Περιγράφει την Ευρώπη ως μια ήπειρο σε βαθιά παρακμή, με πλήρη απώλεια ταυτότητας, και διατυπώνει τη δυσοίωνη πρόβλεψη ότι πιθανότατα η Ε.Ε. δεν θα υφίσταται με τη σημερινή της μορφή σε είκοσι χρόνια. Αν και οι ακραίοι χαρακτηρισμοί προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντώνιο Κόστα, η κ. Δελιβάνη σημείωσε με θλίψη ότι οι κατηγορίες της αμερικανικής πλευράς είναι σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένες.

Οι ΗΠΑ αποδίδουν την ευρωπαϊκή κατάρρευση στις υπερβολικές κανονιστικές ρυθμίσεις της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, οι οποίες πνίγουν τη δημιουργικότητα και το επιχειρηματικό πνεύμα. Το έγγραφο χρησιμοποιεί μάλιστα τη βαρύτατη έκφραση «εξάλειψη του πολιτισμού» για να περιγράψει την Ευρώπη της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, εστιάζοντας στις αποτυχημένες μεταναστευτικές πολιτικές που αλλοιώνουν τον ευρωπαϊκό πληθυσμό, προκαλούν εσωτερικές κοινωνικές συγκρούσεις και οδηγούν στην απώλεια των εθνικών ταυτοτήτων.

Η Γεωπολιτική Μοναξιά και το Σύνδρομο του «Υποτελούς»

Στο πολιτικό σκέλος, η πρώην Πρύτανης ανέλυσε την περίεργη στάση του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος εμφανίζει έντονες προρωσικές τάσεις, αναγνωρίζοντας σιωπηρά ιστορικές δικαιολογίες για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Κατά την εκτίμησή της, η στάση αυτή του Αμερικανού Προέδρου μπορεί να λειτουργεί και ως ένα προσωπικό άλλοθι για μελλοντικές δικές του επεμβάσεις σε κυρίαρχα κράτη.

Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη παρακολουθεί τις εξελίξεις ανήμπορη. Ανέχεται τις προσβολές και τις υποτιμητικές εξάρσεις του Τραμπ, προσποιούμενη ότι δεν καταλαβαίνει, εξαιτίας του τρόμου που της προκαλεί ο βίαιος γεωπολιτικός απογαλακτισμός της από την Ουάσιγκτον. Η ηγεσία των Βρυξελλών επιχειρεί απεγνωσμένα να αποφύγει τη ρήξη, παρά το γεγονός ότι η αμερικανική κυβέρνηση πολλαπλασιάζει τις εχθρικές ενέργειες εναντίον της. Χαρακτηριστικό κλίμα της αμερικανικής ελίτ αποτελεί το tweet του Ίλον Μασκ, ο οποίος ζήτησε ανοιχτά τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης – μια πρόταση που έσπευσε να αγκαλιάσει με ενθουσιασμό στη Μόσχα ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Η κ. Δελιβάνη εξήγησε ότι η τρέχουσα κρίση οφείλεται στη ριζική διάσταση συμφερόντων μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού. Ο κυρίαρχος στόχος των ΗΠΑ είναι η διατήρηση της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η επιθετική πολιτική προστατευτισμού και επιβολής δασμών που εφαρμόζει ο Τραμπ. Αντίθετα, η Ευρώπη δεν έχει πλέον καμία κυριαρχική φιλοδοξία· η μόνη της βλέψη είναι μια αγωνιώδης προσπάθεια βιολογικής και θεσμικής επιβίωσης.

Η Οικονομική Κατάρρευση σε Αριθμούς: Από το Απόγειο στον Μαρασμό

Περνώντας στο καθαρά οικονομικό σκέλος, η καθηγήτρια παρουσίασε ιστορικά και στατιστικά στοιχεία που σοκάρουν. Το απόγειο της παγκόσμιας ισχύος της Ευρώπης εντοπίζεται στην περίοδο 1870-1914. Έκτοτε, η φθίνουσα πορεία της είναι διαρκής.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της συρρίκνωσης, η κ. Δελιβάνη παρέθεσε την πορεία του ευρωπαϊκού μεριδίου στο παγκόσμιο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ):

Το 1990 η Ευρώπη αντιπροσώπευε το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το 2020 το ποσοστό αυτό υποχώρησε στο 21%.

Οι επίσημες προβλέψεις για το 2050 τοποθετούν το ευρωπαϊκό μερίδιο μόλις στο 12%.

Πρόκειται για μια πρωτοφανή συρρίκνωση της τάξεως του 50% μέσα σε διάστημα μισού αιώνα, η οποία συνοδεύεται από μια γενικευμένη πληθυσμιακή, τεχνολογική, οικονομική και ιδεολογική κατάπτωση. Μετά το 2020, η οικονομική μεγέθυνση της ευρωζώνης κινείται καθηλωμένη γύρω στη μονάδα (1%), εκπέμποντας μια μόνιμη εικόνα μαρασμού και ακινησίας.

Η ομιλήτρια τόνισε με έμφαση ότι όλες οι ιδρυτικές υποσχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης –η σταθερότητα, η ειρήνη, η δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, η πλήρης απασχόληση και η κοινωνική δικαιοσύνη– έχουν δυστυχώς αθετηθεί στο ακέραιο.

Το Έγκλημα της Αποβιομηχάνησης και η Κινεζική «Καταιγίδα»

Το εμφανέστερο και πιο καταστρεπτικό αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής παρακμής είναι η ραγδαία αποβιομηχάνισή της. Ενώ η Αμερική αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα ως κομμάτι της γερασμένης Δύσης, η διαφορά έγκειται στο ότι η Ουάσιγκτον μάχεται, λαμβάνει μέτρα και σχεδιάζει τη δυναμική επαναβιομηχάνιση της χώρας. Η Ευρώπη, αντίθετα, δέχεται το πλήγμα με απόλυτα παθητικό τρόπο.

Μεγάλος κερδισμένος της παγκοσμιοποίησης αναδείχθηκε η Κίνα. Η Αμερική είχε επιβάλει κάποτε την παγκοσμιοποίηση για να εμποδίσει την οικονομική άνοδο της Ευρώπης και της Ιαπωνίας, όμως υπολόγισε χωρίς τον ασιατικό γίγαντα. Η Κίνα, αθόρυβα και μεθοδικά, στηριζόμενη σε ένα μακροχρόνιο, διαρκώς ανανεούμενο σχέδιο, έδωσε διαδοχικά βάρος στην εκβιομηχάνιση, στις νέες τεχνολογίες και στο εξαγωγικό εμπόριο.

Οι συνέπειες του στρατηγικού σχεδίου «Made in China 2025» έγιναν οδυνηρά αισθητές στην Ευρώπη αμέσως μετά την κρίση της πανδημίας. Η κινεζική βιομηχανία κατάφερε να πλήξει ανεπανόρθωτα την ίδια την «καρδιά» της ευρωπαϊκής οικονομίας: τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. Τα κινεζικά ηλεκτρικά οχήματα εισβάλλουν στην ευρωπαϊκή αγορά με τιμές κατά 30% έως 40% χαμηλότερες από τα γερμανικά, προσφέροντας ίση ή και ανώτερη ποιότητα.

Τα στατιστικά στοιχεία που παρουσίασε η κ. Δελιβάνη για το έτος 2025 αποτυπώνουν το μέγεθος της κινεζικής κυριαρχίας:
Το 2019 η Κίνα είχε ισοζύγιο, εισάγοντας 1 εκατομμύριο οχήματα και εξάγοντας άλλο 1 εκατομμύριο.
Το 2025 οι κινεζικές εισαγωγές αυτοκινήτων μειώθηκαν στο μισό (500.000), ενώ οι εξαγωγές της εκτινάχθηκαν στο μυθικό νούμερο των 9 εκατομμυρίων μονάδων.
Η Κίνα παράγει πλέον τα 2/3 των ηλεκτρικών αυτοκινήτων παγκοσμίως, αυξάνοντας τις εξαγωγές της προς την Ε.Ε. με ετήσιο ρυθμό 20%.

Το συνολικό εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας το 2025 διπλασιάστηκε, αγγίζοντας το πρωτοφανές ποσό των 1.200 δισεκατομμυρίων δολαρίων (6% του κινεζικού ΑΕΠ). Το διμερές εμπορικό πλεόνασμά της με την Ε.Ε. διπλασιάστηκε επίσης στα 360 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ ειδικά με τη Γερμανία εκτινάχθηκε στα 90 δισεκατομμύρια ευρώ. «Η Κίνα κυριολεκτικά αρπάζει τη βιομηχανία της Ευρωπαϊκής Ένωσης», τόνισε χαρακτηριστικά η καθηγήτρια.

Παράλληλα, η Κίνα ελέγχει πλέον το 70% της παγκόσμιας παραγωγής μπαταριών, το 90% της αγοράς τηλεκατευθυνόμενων αεροσκαφών (drones), διαθέτει το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο στον κόσμο και κατέχει τα ορυχεία των κρίσιμων στρατηγικών μετάλλων. Για να διατηρήσει αυτό το πλεονέκτημα, η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας παρεμβαίνει διαρκώς με τεράστια ποσά ώστε να κρατά χαμηλά την εξωτερική αξία του γουάν, την ίδια ώρα που η Ε.Ε. υποφέρει από την υψηλή εξωτερική τιμή του ευρώ.

Τα Μοιραία Λάθη: Η Αυτοκτονική Εξάρτηση και το Ενεργειακό Realpolitik

Απαντώντας στο κρίσιμο ερώτημα γιατί η Ευρώπη επέδειξε αυτή την εικόνα πλήρους εγκατάλειψης και δεν αντέδρασε στην καταιγίδα, η κ. Δελιβάνη-Νεγρεπόντη εντόπισε τα αίτια στην τυφλή και απόλυτη υποταγή της στις υποδείξεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ευρώπη διέβλεψε τον κίνδυνο, αλλά η πολιτική της εξάρτηση δεν της επέτρεψε να λάβει αυτόνομα μέτρα.

Ως το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτής της «αυτοκτονικής» συμπεριφοράς ανέφερε τη διαχείριση του πολέμου στην Ουκρανία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στερήθηκε οποιουδήποτε δικού της σχεδίου που θα εξυπηρετούσε τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Αντίθετα, ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις αμερικανικές επιλογές, οι οποίες αποδείχθηκαν κάθε άλλο παρά σταθερές.

«Η αρχή του τέλους για την ευρωπαϊκή οικονομία ήταν η απώλεια της φθηνής ενέργειας από τη Ρωσία», δήλωσε κατηγορηματικά η ομιλήτρια. Η Ευρώπη θα μπορούσε να είχε βρει τρόπους να διατηρήσει τη ροή των ρωσικών ενεργειακών πόρων ακόμη και κατά τη διάρκεια της σύρραξης, διασφαλίζοντας τη βιομηχανική της βάση. Η επιλογή της πλήρους ισοπέδωσης με τις επιθυμίες της Ουάσιγκτον οδήγησε στο σημερινό παράδοξο: η Ευρώπη να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, τη στιγμή που οι ΗΠΑ αναζητούν νέες γεωπολιτικές ισορροπίες, αφήνοντας την Ε.Ε. εκτεθειμένη.

Η ομιλία της Μαρίας Δελιβάνη-Νεγρεπόντη στο IHA δεν ήταν απλώς μια οικονομική καταγραφή, αλλά ένα ηχηρό καμπανάκι κινδύνου για το τέλος της Ευρώπης όπως την γνωρίζαμε. Η πλήρης απώλεια της στρατηγικής αυτονομίας, η παθητικότητα απέναντι στην κινεζική βιομηχανική κυριαρχία και η δογματική προσκόληση σε ξένα συμφέροντα έχουν φέρει τη γηραιά ήπειρο στο χείλος ενός ιστορικού και οικονομικού γκρεμού.

geopolitico.gr

Διόδοτος: Το έγγραφο-σοκ του Λευκού Οίκου που προαναγγέλλει τον θάνατο της Ευρώπης — Διαδικτυακή ομιλία της οικονομολόγου Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη, φιλοξενούμενης σε συνεδρία του International Hellenic Association (IHA) -κανάλι Σάββα Καλεντερίδη

Η Μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας. Toυ Αγίου Νικοδήμου :

Ότι ο Αρχιερεύς και πάντες οι ασκούντες παρθενίαν, πρέπει να φεύγωσι τας συνομιλίας των γυναικών. Δια τούτο πρόσεχε. Ναι, παρακαλώ θερμώς, πρόσεχε, φίλτατε και φυλάττου καλώς από του να εντρυφώσιν οι οφθαλμοί σου, δια της περιέργου θεωρίας των ωραίων προσώπων· μήποτε νικήση σε κάλλους επιθυμία· πληροφορήθητι τοίνυν, ότι εις κίνδυνον μέγαν ευρίσκεσαι, και μάλιστα εάν είσαι νέος ή Αρχιερεύς ή όλως του ιερού κλήρου· και δεν είναι τρόπος να μη απαντήσης τοιαύτα πρόσωπα, τα οποία ρίπτουσιν εις την καρδίαν, και μακρόθεν θεωρούμενα, τα βέλη της ηδονής. Αλλ΄ ει δυνατόν εστι, μηδέποτε θελήσης τοις τοιούτοις προσώποις να απαντήσης και εις λόγους όλως να έλθης και συνομιλίας, καν και η συνομιλία είναι περί εξομολογήσεως, ως και τούτο οι θείοι Πατέρες διαγορεύουσιν. Ενθυμούμαι γαρ, ότι η αγία και οικουμενική εβδόμη σύνοδος, λέγει εις τον δέκατον όγδοον κανόνα, ότι, όταν Αρχιερεύς ευρεθή έξω εις προάστειον τι, ευρίσκονται δε εκεί και γυναίκες, ας αναχωρώσιν εκείναι εκείθεν ανυπερθέτως έως ου ευρίσκεται παρών ο Αρχιερεύς. «Εί τις δούλην, ή ελευθέραν εν τω επισκοπείω κτώμενος φωραθείη, ή εν μοναστηρίω, προς εγχείρησιν διακονίας τινός, επιτιμάσθω· επιμένων δε καθαιρείσθω. Ει δέ και τύχοι εν προαστείοις γυναίκας είναι, και θελήσει ο επίσκοπος ή ο ηγούμενος πορείαν εν τοις εκείσαι ποιήσασθαι, παρόντος επισκόπου ή ηγουμένου, μηδόλως εγχείρησιν διακονίας ποιείσθω κατ΄ εκείνον τον καιρόν γυνή· αλλ΄ ιδιαζέτω εν ετέρω τόπω, έως αν την αναχώρησιν ποιήσηται ο επίσκοπος, δια το ανεπίληπτον». (Ο.Τ. 1342).

Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: Η Μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας. Toυ Αγίου Νικοδήμου :

ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΣΗΣ ΒΡΑΔΥΝΟΙΑΣ. ΜΟΝΟ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΠΑΣΑΝ ΝΟΣΟΝ ΚΑΙ ΠΑΣΑΝ ΜΑΛΑΚΙΑΝ. ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ  ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.

Κυριακή των Αγίων Πάντων! Άγιος Νικόλαος, Επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης

Το Ευαγγέλιο περί της ακολουθίας του Χριστού
Κυριακή των Αγίων Πάντων
Πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή

Άγιος Νικόλαος, Επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης

Ματθαίος 10, 32-38· 19, 27-30. Περικοπή 38.

Στέλνει άραγε ο οικοδεσπότης τον δούλο του πίσω από τα πρόβατα νηστικό;
Στέλνει άραγε ο πατέρας τον γιο του στο όργωμα χωρίς άροτρο και βόδια;
Στέλνει άραγε ο στρατηγός τον στρατιώτη στη μάχη χωρίς όπλα;
Δεν τον στέλνει.

Και ο Θεός επίσης δεν στέλνει στον κόσμο αυτόν τους δούλους Του, τους υιούς Του, τους στρατιώτες Του, νηστικούς, ανεφοδίαστους, άοπλους. Οι άνθρωποι δεν είναι ούτε σοφότεροι ούτε ελεημονέστεροι από τον Θεό — μακριά από αυτό! Και αφού ακόμη και αυτοί ξέρουν να εφοδιάζουν τους εργάτες τους με ό,τι τους χρειάζεται, πολύ περισσότερο ξέρει ο Θεός να εφοδιάζει τους δικούς Του με ό,τι τους χρειάζεται.

Και ότι ο Θεός εφοδιάζει άφθονα με τη χάρη Του εκείνους που εργάζονται το έργο Του, μας το μαρτυρεί πιο φανερά από όλα το παράδειγμα των αγίων αποστόλων. Το ότι δώδεκα άνθρωποι, απλής καταγωγής και απλού επαγγέλματος, χωρίς στρατό και πλούτο, χωρίς επίγεια λαμπρότητα και δύναμη, μπόρεσαν να αφήσουν τα σπίτια τους και τους συγγενείς τους και να ξεκινήσουν μέσα στον κόσμο για να διαδώσουν το Ευαγγέλιο του Χριστού, δηλαδή κάτι εντελώς νέο και αντίθετο προς όλα όσα ο κόσμος μέχρι τότε θεωρούσε αλήθεια και αγαθό — αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί με τίποτε άλλο παρά με τη βοήθεια του Θεού, με τη συνέργεια του Θεού, με τη χάρη του Θεού. Και ακόμη, να έχουν το θάρρος να ορθωθούν εναντίον της ψεύτικης σοφίας των πιο μορφωμένων, και του ολέθριου πλούτου των πιο πλουσίων, και της πονηρής εξουσίας των ισχυροτέρων αυτού του κόσμου — από πού θα τολμούσαν και θα μπορούσαν απλοί ψαράδες να κάνουν αυτό, αν ο Θεός δεν τους έτρεφε με τη σοφία Του, δεν τους υπερασπιζόταν με τη δύναμή Του και δεν τους όπλιζε με τα όπλα Του; Και ακόμη, το ότι μπόρεσαν να έχουν τόση αφοβία και αντοχή, ώστε να υπομείνουν ανήκουστα βάσανα και απερίγραπτους εξευτελισμούς: να τους χτυπούν και οι άνθρωποι και οι φυσικές κακοκαιρίες· να τους δένουν με αλυσίδες· να τους καταδιώκουν με χλευασμούς και πέτρες· να τους κρατούν πεινασμένους στις φυλακές· να τους μεταφέρουν δεμένους πάνω σε θυελλώδεις θάλασσες από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη· να τους ρίχνουν μπροστά στα άγρια θηρία, να τους αποκεφαλίζουν και να τους σταυρώνουν· να βλέπουν όλο τον κόσμο οπλισμένο μέχρι τα δόντια εναντίον τους, αυτών των δώδεκα ψαράδων — αληθινά, ω αληθινά, αυτοί έπρεπε να έχουν κάποια ακατανίκητη μυστική βοήθεια, κάποια τροφή που δεν λαμβάνεται στο στόμα και όμως τρέφει, κάποιο όπλο που δεν κρατιέται στα χέρια και όμως αόρατα καταβάλλει τις δυνάμεις του στρατού του εχθρού (βλ. Β΄ Κορ. 10, 4).

Αφού αναστάτωσαν όλο τον κόσμο με το ανήκουστο κήρυγμα περί του Αναστημένου Χριστού, περί του Θεού που φανερώθηκε στους ανθρώπους εν σαρκί και ανήλθε πάλι στη δική Του ουράνια βασιλεία, και αφού έσπειραν τον σπόρο μιας νέας πίστεως, μιας νέας ζωής, μιας νέας κτίσεως, έφυγαν από αυτόν τον κόσμο. Μα τότε ακριβώς άρχισε η γη να φλέγεται από αυτούς: από τον σπόρο τους, από τα λόγια τους, από τα ίχνη τους. Οι λαοί που τους καταδίωκαν διασκορπίστηκαν μέσα στον κόσμο· οι αυτοκρατορίες που τους αντιστάθηκαν σωριάστηκαν ανίσχυρες στη σκόνη· τα σπίτια που δεν τους δέχθηκαν κατέρρευσαν σε ερείπια· οι άρχοντες και οι σοφοί που τους βασάνισαν γνώρισαν ντροπή και απόγνωση και τελείωσαν με φοβερότατο θάνατο. Ο σπόρος τους όμως φύτρωσε και άνθισε· η Εκκλησία υψώθηκε από το αίμα τους και πάνω στα ερείπια των βίαιων και ψεύτικων ανθρώπινων δημιουργημάτων· όσοι τους δέχθηκαν δοξάστηκαν· όσοι τους πίστεψαν και τους ακολούθησαν σώθηκαν. Ω, πόσο άφθονα τρέφει ο Κύριος τους εργάτες Του! Πόσο πλούσια εφοδιάζει τους πιστούς υιούς Του! Πόσο στρατηγικά οπλίζει όλους τους στρατιώτες Του!

Πρώτα ο Κύριος εφοδιάζει και οπλίζει τους πιστούς Του, και έπειτα τους στέλνει στο έργο και στη μάχη. Και ότι έτσι είναι, το έδειξε ο Χριστός και κατά την επίγεια ζωή Του, και το έδειξε και η ιστορία της Εκκλησίας μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. Στο Ευαγγέλιο λέγεται ότι ο Χριστός κάλεσε όλους τους μαθητές Του και τους έδωσε εξουσία πάνω στα ακάθαρτα πνεύματα, για να τα εκβάλλουν, και να θεραπεύουν τους ανθρώπους από κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία. Και τότε τους είπε να πορευθούν και να κηρύττουν ότι πλησίασε η βασιλεία των ουρανών, και ακόμη: θεραπεύετε ασθενείς, καθαρίζετε λεπρούς, ανασταίνετε νεκρούς, εκβάλλετε δαιμόνια· δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώστε. Πρώτα λοιπόν τους έδωσε εξουσία, ισχύ και δύναμη, και έπειτα τους έστειλε στο έργο. Για ένα τόσο υπερμέγα έργο οι απόστολοι έπρεπε να λάβουν και υπερμέγα δύναμη. Και ότι πραγματικά έλαβαν τέτοια δύναμη φαίνεται από τα ίδια τα λόγια του Σωτήρα: δωρεάν λάβατε. Και ακόμη, για να δείξει στους αποστόλους πόσο υπερμέγα και ακαταμάχητη είναι αυτή η θεία δύναμη, η οποία θα είναι πάντοτε μαζί τους, ο Κύριος τους προστάζει να πορεύονται αμέριμνα στο έργο τους, χωρίς να φέρουν μαζί τους ούτε χρυσό ούτε άργυρο, ούτε τροφή, ούτε δύο χιτώνες, ούτε σακίδιο, ούτε υποδήματα· να μη θυμώνουν αν κάποιος δεν τους δεχθεί· να μη σκέφτονται από πριν τι θα αποκριθούν στα δικαστήρια.

Και αφού τους έδωσε την αναγκαία δύναμη, και αφού τους εξήγησε την επάρκεια αυτής της δύναμης για όλες τις ανάγκες και όλα τα βάσανα της ζωής, τότε μόνο τους απαρίθμησε απροκάλυπτα όλα τα βάσανα και όλα τα παθήματα που τους περιμένουν. Ιδού, εγώ σας αποστέλλω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Μα πάλι ύστερα τους ενθαρρύνει: Μη φοβείσθε! Ακόμη και οι τρίχες της κεφαλής σας είναι όλες μετρημένες. Η δύναμη του Θεού βοηθά και τα σπουργίτια· πόσο μάλλον εσάς! Και τέλος ο Κύριος κλείνει με αποφασιστικά λόγια, τα οποία αποτελούν το σημερινό Ευαγγέλιο και τα οποία εκφράζουν καθαρά τι περιμένει εκείνους που χρησιμοποιούν για το καλό τη δύναμη που τους δόθηκε από τον Θεό, και τι εκείνους που είτε δεν χρησιμοποιούν καθόλου τη δύναμη που τους δόθηκε είτε επιχειρούν να τη χρησιμοποιήσουν για το κακό:

Όποιος λοιπόν με ομολογήσει ενώπιον των ανθρώπων, θα τον ομολογήσω κι εγώ ενώπιον του Πατέρα μου, που είναι στους ουρανούς. Όποιος όμως με αρνηθεί ενώπιον των ανθρώπων, θα τον αρνηθώ κι εγώ ενώπιον του Πατέρα μου, που είναι στους ουρανούς. Το πρώτο είναι η ανταμοιβή του καλού και πιστού στρατιώτη, που κρατά και υπομένει· το δεύτερο είναι η τιμωρία του κακού και άπιστου στρατιώτη, που κλονίζεται, αμφιβάλλει και παραδίδεται στον εχθρό. Μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ανταμοιβή για έναν άνθρωπο από το να τον αναγνωρίσει ο ίδιος ο Κύριος Χριστός στη βασιλεία των ουρανών, ενώπιον του ουράνιου Πατέρα και ενώπιον του αναρίθμητου στρατεύματος των αγγέλων, ως δικό Του; Να τον εγγράψει στο αιώνιο βιβλίο των ζώντων· να τον στεφανώσει με άρρητη δόξα· και να τον θέσει στα δεξιά Του στην αθάνατη ουράνια σύναξη; Και μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη τιμωρία για έναν άνθρωπο από το να τον αρνηθεί ο ίδιος ο Κύριος Χριστός, να του πει ενώπιον της συνάξεως όλων των αγγέλων και όλων των λαών, παρουσία του Ουράνιου Πατέρα: «Δεν σε γνωρίζω· δεν είσαι δικός Μου· δεν υπάρχεις στο βιβλίο των ζώντων· φύγε από κοντά Μου!» Και ότι είναι απολύτως αναγκαίο να αναγνωρίζει και να ομολογεί κανείς δημόσια το όνομα του Κυρίου Ιησού, όπως ακριβώς και να πιστεύει σ’ Αυτόν με την καρδιά, γι’ αυτό μιλά ο απόστολος Παύλος: αν ομολογήσεις με το στόμα σου ότι ο Ιησούς είναι Κύριος, και πιστέψεις στην καρδιά σου — θα σωθείς (Ρωμ. 10, 9-10). Αυτό σημαίνει ότι είμαστε υποχρεωμένοι και με την ψυχή και με το σώμα να ομολογούμε τον Κύριο Ιησού. Διότι ο άνθρωπος αποτελείται από ψυχή και σώμα· γι’ αυτό είναι ανάγκη ολόκληρος ο άνθρωπος να ομολογήσει Εκείνον που ήρθε να σώσει ολόκληρο τον άνθρωπο.

Όποιος αγαπά πατέρα ή μητέρα περισσότερο από εμένα, δεν είναι άξιός μου· και όποιος αγαπά γιο ή θυγατέρα περισσότερο από εμένα, δεν είναι άξιός μου. Τέτοια παράξενα λόγια μπορεί να σου τα πει μόνο Εκείνος που έχει μεγαλύτερη αξίωση επάνω στη ζωή σου από τον επίγειο πατέρα σου και τη μητέρα σου. Έτσι τολμά να μιλά μόνο Εκείνος που σε αγαπά περισσότερο από όσο σε αγαπούν ο πατέρας και η μητέρα· Εκείνος που αγαπά και τον γιο σου και την κόρη σου περισσότερο από όσο μπορείς εσύ να τους αγαπήσεις. Ο πατέρας και η μητέρα σε γέννησαν μόνο για αυτήν την πρόσκαιρη ζωή, ενώ Εκείνος σε γεννά για την αιώνια ζωή· ο πατέρας και η μητέρα σε γέννησαν για κόπο και ταπείνωση, ενώ Εκείνος σε γεννά για αιώνια χαρά και αιώνια δόξα. Και ακόμη, ο πατέρας και η μητέρα παίρνουν από Εκείνον και δίνουν σε εσένα. Ο πατέρας και η μητέρα σου ετοιμάζουν τροφή, ενώ Εκείνος σου δίνει αναπνοή. Τι είναι σημαντικότερο — η τροφή ή η αναπνοή; Ο πατέρας και η μητέρα σου ράβουν ένδυμα, ενώ Εκείνος σου έπλασε την καρδιά. Τι είναι πιο αναγκαίο, το ένδυμα ή η καρδιά; Εκείνος σε έφερε σε αυτόν τον κόσμο· ο πατέρας και η μητέρα είναι η πύλη μέσα από την οποία σε εισήγαγε. Ποιος έχει μεγαλύτερη αξία — εκείνος που σε οδηγεί σε μια πόλη ή η πύλη μέσα από την οποία μπαίνεις στην πόλη;

Φυσικά ο Κύριος δεν αποκλείει εκείνη την αγάπη προς τους γονείς και τα παιδιά, την οποία οφείλουμε σε όλους τους πλησίον μας και η οποία μας έχει παραγγελθεί με μία από τις δύο κύριες εντολές του Χριστού. Και ο ίδιος ο Κύριος έδειξε αγάπη προς την Παναγία Μητέρα Του ακόμη και από τον Σταυρό, δείχνοντάς της τον πιο αγαπημένο Του απόστολο, τον Ιωάννη, ως υιό αντί για τον εαυτό Του. Αλλά Εκείνος τα λέει αυτά σε σχέση με τους διωγμούς και τα παθήματα που επρόκειτο να συναντήσουν οι απόστολοί Του. Θα φοβηθεί ο πατέρας και η μητέρα· θα φοβηθεί ο γιος και η θυγατέρα, και θα πουν στον απόστολο του Χριστού: αρνήσου τον Χριστό, και ζήσε ειρηνικά μαζί μας, και μη φύγεις από το σπίτι σου. Ζήσε όπως και οι άλλοι άνθρωποι· άφησε αυτή τη νέα πίστη! Αυτή μπορεί να σε χωρίσει από εμάς και να σε οδηγήσει στον τόπο της εκτελέσεως. Και τι θα κάνουμε τότε εμείς; Μπορεί και εμάς να μας βασανίσουν με πείνα και μαστίγωση· μπορεί και να μας θανατώσουν. Γι’ αυτό σε γεννήσαμε, θα πουν ο πατέρας και η μητέρα, για να υποφέρουμε εξαιτίας σου πίκρα στα γηρατειά μας; Γι’ αυτό μας γέννησες, θα πουν ο γιος και η θυγατέρα, για να γίνουμε εξαιτίας σου περίγελος στους συνομηλίκους μας και να περιφρονηθούμε και να καταδιωχθούμε και, στο τέλος ίσως, να σκοτωθούμε; Αν μας αγαπάς, άφησε τον Χριστό, και ζήσε εδώ μαζί μας ήσυχα και γαλήνια.

Ιδού, σε τέτοιες αποφασιστικές στιγμές ο απόστολος θα πρέπει να αποφασίσει: ποιος του είναι πιο αναγκαίος και ποιον αγαπά περισσότερο — τον Χριστό ή τους γονείς του; Τον Χριστό ή τα ίδια του τα παιδιά; Από αυτήν την απόφαση εξαρτάται όλη η αιωνιότητά του, αλλά και η αιωνιότητα των συγγενών του. Ποτέ στη ζωή του ο άνθρωπος δεν θα βρεθεί σε φοβερότερο σταυροδρόμι· και δεν μπορεί με το ένα πόδι να βαδίζει στον έναν δρόμο και με το άλλο στον άλλον. Δεν μπορεί ο άνθρωπος σε μια τέτοια στιγμή να διαιρέσει την καρδιά του, αλλά πρέπει να τη δώσει στη μία ή στην άλλη πλευρά. Αν προσφέρει την καρδιά του στον Χριστό, μπορεί μαζί με τον εαυτό του να σώσει και τους συγγενείς του· αν προσφέρει την καρδιά του στον πατέρα και στη μητέρα και στον γιο και στη θυγατέρα, ασφαλώς θα καταστρέψει και τον εαυτό του και αυτούς. Διότι αρνήθηκε τον Χριστό ενώπιον του κόσμου· και ο Χριστός θα τον αρνηθεί στη Φοβερή Κρίση ενώπιον του ουράνιου Πατέρα και ενώπιον όλου του αγγελικού και αγίου στρατεύματος.

Ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης γράφει στον άρχοντα Φιλέα, ο οποίος ήταν λυπημένος επειδή δεν πέτυχε στην κοινωνία τη δόξα που επιθυμούσε: «Η δόξα σε αυτήν τη ζωή είναι πιο ασήμαντη από τον ιστό της αράχνης και πιο μάταιη από όνειρο· γι’ αυτό ύψωσε τον νου σου προς το πρωταρχικό, και εύκολα θα κατασιγάσεις τη λύπη της ψυχής. Όποιος επιθυμεί και τη μία και την άλλη δόξα, είναι αδύνατο να τις φθάσει και τις δύο. Είναι δυνατόν να φθάσει και τις δύο, όταν δεν αγαπήσουμε και τις δύο, αλλά μία, και αυτήν — την ουράνια. Γι’ αυτό, αν επιθυμείς δόξα, αγάπησε τη θεία, δηλαδή την ουράνια, και μετά από αυτήν όχι σπάνια ακολουθεί και η επίγεια δόξα» (Επιστολές, 5, 152).

Ότι αυτή η αποφασιστική στιγμή θα είναι δύσκολη, ο Κύριος το φανέρωσε στους αποστόλους λέγοντας: και εχθροί του ανθρώπου θα γίνουν οι οικιακοί του, δηλαδή οι συγγενείς του, οι οποίοι θα τον συγκρατούν περισσότερο από οποιονδήποτε στον κόσμο να μην ακολουθήσει τον Χριστό, και οι οποίοι θα τον κατακρίνουν περισσότερο αν Τον ακολουθήσει. Διότι πράγματι δεν μας δένουν με αυτόν τον κόσμο οι εχθροί αλλά οι φίλοι, όχι οι ξένοι αλλά οι συγγενείς. Για να ελαφρύνει αυτόν τον χωρισμό από την οικογένειά του και για να ειρηνεύσει τη συνείδηση εκείνων που θα ήθελαν για χάρη Του να αφήσουν όλα τα δικά τους, ο Κύριος τους είπε από πριν να μη μεριμνούν για τίποτε, όπως ούτε τα σπουργίτια μεριμνούν. Ας μη μεριμνούν οι ακόλουθοί Του ποιος θα τρέφει και θα ντύνει τους συγγενείς τους κατά την απουσία τους. Θα τους τρέφει και θα τους ντύνει Εκείνος που τρέφει και ντύνει και τα σπουργίτια. Χωρίς τη θέληση και τη γνώση του ουράνιου Πατέρα δεν μπορεί να πέσει στη γη ούτε ένα σπουργίτι. Είναι σαν να θέλει ο Κύριος να πει: ούτε στους συγγενείς σας, όπως ούτε και σε εσάς, δεν μπορεί να συμβεί τίποτε χωρίς τη θέληση και τη γνώση του ουράνιου Πατέρα. Και των συγγενών σας, όπως και οι δικές σας, όλες οι τρίχες της κεφαλής είναι μετρημένες. Γι’ αυτό αφήστε τους και ακολουθήστε Με. Ιδού, και όταν είστε μαζί τους, δεν μεριμνάτε εσείς γι’ αυτούς, αλλά ο Θεός. Έτσι θα μεριμνά ο Θεός γι’ αυτούς και χωρίς εσάς.

Όμως ο πατέρας και η μητέρα και οι γιοι και οι θυγατέρες έχουν εδώ και ένα εσωτερικό νόημα. Με τον πατέρα και τη μητέρα νοούνται και οι δάσκαλοί μας και οι πνευματικοί οδηγοί, οι οποίοι με την ψεύτικη διδασκαλία τους δημιουργούν μέσα μας πνεύμα αντίθετο προς τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Αυτοί είναι οι πνευματικοί μας γονείς. Μας διδάσκουν επίγεια σοφία, η οποία υπηρετεί περισσότερο το σώμα παρά την ψυχή, και η οποία μας χωρίζει από τον Χριστό και μας δένει δουλικά με τη γη. Όσο ακόμη δεν γνωρίζουμε τον Χριστό, βλέπουμε αυτούς τους πνευματικούς γονείς μας ως είδωλα· και είτε τους ακούμε προσωπικά είτε διαβάζουμε τα βιβλία τους, τους προσφέρουμε την καρδιά μας, την αγάπη μας, τον σεβασμό μας, τη δόξα και την προσκύνησή μας. Όποιος τους αγαπά περισσότερο από τον Χριστό, δεν είναι άξιος του Χριστού.

Με τους γιους και τις θυγατέρες πρέπει να νοηθούν, κατά το εσωτερικό νόημα, τα έργα μας, οι ασχολίες μας, οι δημιουργίες μας, τα οικοδομήματα, τα γραπτά μας και όλα τα άλλα για τα οποία υπερηφανευόμαστε ως προϊόντα του νου μας ή των χεριών μας. Σε αυτά τα προϊόντα μας βρίσκεται και η καρδιά μας, η αγάπη μας, η υπερηφάνειά μας. Αλλά τι είναι όλα αυτά τα προϊόντα μας και όλα αυτά τα έργα μας μπροστά στον Χριστό; Σαν νέφη καπνού μπροστά στον ήλιο! Σαν σκόνη του χρόνου μπροστά στο μάρμαρο της αιωνιότητας! Όποιος λοιπόν τα αγαπά περισσότερο από τον Χριστό, δεν είναι άξιος του Χριστού.

Στη συνέχεια ο Κύριος λέει: και όποιος δεν πάρει τον σταυρό του και δεν με ακολουθήσει, δεν είναι άξιός μου. Με τον σταυρό πρέπει πρώτα να εννοηθεί εκείνο που, σε σχέση με τα προηγούμενα λόγια, επιβάλλεται από μόνο του, δηλαδή: ο χωρισμός από πατέρα και μητέρα και γιο και θυγατέρα, από τους συγγενείς του, από τους φίλους και τους δασκάλους του, και από τα έργα του. Ο σταυρός είναι πόνος, και ο αποχωρισμός είναι πόνος.

Έπειτα, με τον σταυρό πρέπει να εννοηθούν όλα τα παθήματα, τα βάσανα και οι οδύνες που θα συναντήσει ένας ακόλουθος του Χριστού στον δρόμο του. Όμως όλα αυτά είναι αναγκαία για την αληθινή αγάπη, για να την κάνουν να φλογιστεί ακόμη περισσότερο· όλα αυτά είναι αναπόφευκτα αναγκαία σαν πικρό φάρμακο για τον άρρωστο που θέλει να θεραπευθεί. Κάθε ακόλουθος του Χριστού θα συναντήσει στον δρόμο του διαφορετικά παθήματα, βάσανα και οδύνες, και γι’ αυτό και οι σταυροί θα διαφέρουν. Γι’ αυτό και ο Κύριος λέει να πάρει ο καθένας τον δικό του σταυρό.

Έπειτα, με τον σταυρό πρέπει να εννοηθεί όχι μόνο το βάσανο και ο πόνος που έρχονται στον άνθρωπο απ’ έξω, αλλά και το εσωτερικό βάσανο και ο πόνος κατά τον χωρισμό από τον ίδιο του τον εαυτό, από τον παλαιό του άνθρωπο, από τις αμαρτωλές του συνήθειες και τα πάθη, από το σώμα του. Αυτός είναι ένας από τους βαρύτερους σταυρούς, και δεν μπορεί να τον σηκώσει κανείς χωρίς τη βοήθεια του Θεού και χωρίς την υπερμέγιστη αγάπη του ανθρώπου προς τον Χριστό. Όμως και αυτός ο σταυρός πρέπει οπωσδήποτε να ληφθεί επάνω μας. Διότι ο Κύριος λέει στη συνέχεια: όποιος φυλάσσει την ψυχή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει την ψυχή του για χάρη μου, θα τη βρει. Δηλαδή: όποιος φυλάσσει με φροντίδα την παλαιά του ψυχή, όλη κηλιδωμένη από αμαρτίες και όλη σκονισμένη από πάθη, αυτός αναμφίβολα θα τη χάσει, αφού τίποτε βρόμικο και ακάθαρτο δεν θα εμφανιστεί ενώπιον του προσώπου του Θεού. Όποιος όμως χάσει την παλαιά του ψυχή, όποιος την αρνηθεί, όποιος την απορρίψει για χάρη του Χριστού, δηλαδή για χάρη της ανακαινίσεως και της αναγεννήσεως, για χάρη του νέου ανθρώπου και της νέας ψυχής, θα τη βρει· δηλαδή θα βρει αυτή τη νέα ψυχή, λαμπρότερη και πλουσιότερη, εκατό φορές λαμπρότερη και πλουσιότερη· όπως ακριβώς θα λάβει εκατό φορές περισσότερα εκείνος που θα αρνηθεί τον κατά σάρκα πατέρα ή μητέρα, αδελφούς ή αδελφές, γυναίκα ή παιδιά.

Έπειτα, με τον σταυρό πρέπει να εννοηθεί ο τίμιος Σταυρός του Χριστού, ο τίμιος και ζωοποιός. Δεν αφήνουμε έναν επίγειο σταυρό, ούτε αφήνουμε ένα βάσανο για να το αντικαταστήσουμε με άλλο όμοιο βάσανο. Παίρνουμε επάνω μας τον Σταυρό του Χριστού, δηλαδή βάσανο και πόνο και πάθημα για χάρη της καθάρσεως από την αμαρτία, για χάρη της ανακαινίσεως της ψυχής και για χάρη της αιώνιας ζωής. Να τι λέει ο απόστολος Παύλος για τον Σταυρό του Κυρίου: εγώ όμως μη γένοιτο να καυχηθώ για τίποτε άλλο παρά μόνο για τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διά του οποίου ο κόσμος σταυρώθηκε για μένα και εγώ για τον κόσμο (Γαλ. 6, 14). Όποιος σηκώσει τον Σταυρό του Χριστού, γι’ αυτόν ο κόσμος γίνεται νεκρός και αυτός νεκρός για τον κόσμο — νεκρός για τον κόσμο, αλλά ζωντανός για τον Θεό.

Το ότι αυτός ο Σταυρός είναι για μερικούς μωρία και για άλλους σκάνδαλο (Α΄ Κορ. 1, 23) δεν είναι καθόλου παράδοξο. Διότι οι άνθρωποι με την παλαιά, αμαρτωλή ψυχή, αιχμάλωτοι αυτού του κόσμου και των σωματικών επιθυμιών, δεν μπορούν να καταλάβουν κανένα βάσανο που ο άνθρωπος δεν το υπομένει για κάποιο κέρδος εδώ στη γη, είτε σε υγεία είτε σε πλούτο είτε σε τιμή και δόξα. Αντιθέτως, ο Σταυρός του Χριστού σημαίνει βάσανα και πόνους που υπομένονται για χάρη της υγείας και του πλούτου της ψυχής, και για χάρη της τιμής και της δόξας του Χριστού, ο οποίος είναι ο Βασιλιάς της νέας βασιλείας και η μόνη αγάπη εκείνων που Τον ομολογούν.

Τότε αποκρίθηκε ο Πέτρος και Του είπε: ιδού, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε· τι λοιπόν θα γίνει με εμάς; Αυτήν την ερώτηση την έθεσε ο απόστολος Πέτρος εκείνη την περίσταση, όταν ο Κύριος συμβούλευσε τον πλούσιο νέο, που ζητούσε την αιώνια ζωή, να πάει και να πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του και να τα μοιράσει στους φτωχούς και έπειτα να Τον ακολουθήσει, και όταν ο νέος λυπήθηκε, επειδή ήταν πολύ πλούσιος. Τότε ο Πέτρος έθεσε την παραπάνω ερώτηση, την οποία η Εκκλησία συνέδεσε με το σημερινό Ευαγγέλιο λόγω της στενής πνευματικής σχέσεως του ενός με το άλλο. Ο άγιος Πέτρος ρωτά εξ ονόματος όλων των αποστόλων — τι θα γίνει με αυτούς. Ιδού, αυτοί άφησαν τα πάντα: και τα σπίτια τους, και τους συγγενείς τους, και την εργασία τους, και Τον ακολούθησαν.

Και ο Ιησούς τους είπε: αληθινά σας λέω, ότι εσείς που με ακολουθήσατε, κατά την παλιγγενεσία, όταν ο Υιός του ανθρώπου καθίσει στον θρόνο της δόξας Του, θα καθίσετε και εσείς σε δώδεκα θρόνους και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Στην ερώτηση του Πέτρου ο Κύριος απαντά σε όλους τους αποστόλους — τους είπε. Όμως εκεί ανάμεσά τους είναι και ο Ιούδας ο προδότης. Άραγε και αυτός θα καθίσει σε θρόνο; Εκείνον τον καιρό ο Ιούδας δεν είχε ακόμη προδώσει τον Χριστό, αν και ίσως η προδοσία είχε ήδη συλληφθεί στην καρδιά του. Γνωρίζοντας από πριν ότι ο Ιούδας θα Τον προδώσει, ο Κύριος μιλά υπό όρο και με προσοχή. Πρόσεξε πώς ο Χριστός δεν λέει: εσείς όλοι, αλλά: εσείς που με ακολουθήσατε. Με αυτά τα λόγια αποκλείεται ο προδότης Ιούδας, διότι αυτός ακόμη έως κάποιο βαθμό μόνο πορευόταν μαζί με τον Χριστό, αλλά δεν ακολουθούσε τον Χριστό. Σύντομα θα αποχωριζόταν τελείως από τον Χριστό και τους αποστόλους, και στη θέση του θα ερχόταν άλλος, και στον θρόνο του θα καθόταν άλλος.

Στους πιστούς Του αποστόλους ο Κύριος υπόσχεται τεράστια ανταμοιβή. Θα είναι κριτές όλου του λαού του Ισραήλ, όχι όλης της ανθρωπότητας — διότι Εκείνος θα είναι ο μόνος Κριτής όλης της ανθρωπότητας — αλλά του λαού του Ισραήλ, από τον οποίο και οι ίδιοι προήλθαν. Αυτός ο λαός θα καταδικάσει τους αποστόλους σε αυτήν τη ζωή, όμως οι απόστολοι θα είναι κριτές του στη Φοβερή Κρίση, όταν όλοι οι λαοί και όλοι οι άνθρωποι θα χωριστούν στα δεξιά και στα αριστερά, και όταν άλλοι θα καλούνται στην αιώνια μακαριότητα και άλλοι στην αιώνια κόλαση. Τότε, κατά τη νέα αυτή γέννηση, οι δώδεκα απόστολοι θα καθίσουν στα δεξιά του Κυρίου σε δώδεκα θρόνους δόξας, και θα κρίνουν τον λαό τους, τους κριτές τους σε αυτήν τη ζωή. Όμως η κρίση τους δεν θα είναι κρίση εκδίκησης, αλλά κρίση δικαιοσύνης.

Αυτό που απάντησε ο Κύριος στους αποστόλους αφορά αποκλειστικά τους αποστόλους. Αλλά σε αυτήν την απάντηση προσθέτει τώρα κάτι που αφορά όλους τους πιστούς ακολούθους Του σε όλους τους καιρούς:

Και καθένας που άφησε σπίτι ή αδελφούς ή αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή γη για χάρη του ονόματός μου, θα λάβει εκατό φορές περισσότερα και θα κληρονομήσει αιώνια ζωή. Δεν έλαβαν άραγε οι απόστολοι και οι άγιοι και σε αυτόν τον κόσμο εκατό φορές περισσότερα από όσα άφησαν για χάρη του ονόματος του Χριστού; Δεν υψώνονται εκατοντάδες και εκατοντάδες ναοί σε όλη την υδρόγειο, που φέρουν τα ονόματά τους; Όχι εκατοντάδες, αλλά άραγε δεν τους ονομάζουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες πνευματικούς τους πατέρες και πνευματικούς τους αδελφούς; Η υπόσχεση του Θεού που δόθηκε στον Αβραάμ εκπληρώθηκε κατά γράμμα και στους αγίους του Θεού: οι πνευματικοί τους απόγονοι έγιναν αληθινά τόσο πολυάριθμοι όσο τα αστέρια στον ουρανό και όσο η άμμος στην ακρογιαλιά της θάλασσας (Γεν. 22, 17). Δεν έγιναν άραγε οι αγίες, οι μάρτυρες και οι παρθένες πνευματικές μητέρες και πνευματικές αδελφές πολλών και πολλών πιστών, οι οποίοι, χρησιμοποιώντας το παράδειγμά τους, ακολούθησαν τον Χριστό; Δεν έχουν άραγε οι απόστολοι και οι άγιοι και τώρα στη γη, όπως και σε όλη την ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας, πολυάριθμα πνευματικά παιδιά και πνευματικές νύμφες; Αφήνοντας το σπίτι τους και τη γη τους, δεν έγιναν άραγε όλα τα σπίτια των πιστών δικά τους σπίτια και όλη η γη τους δική τους γη; Αφήνοντας λίγα — ακόμη και στην ίδια την αρχή της αποστολικής τους αποστολής — όλοι έλαβαν πολλά, και δεν ήταν φτωχοί ούτε στερούνταν (Πράξ. 4, 34). Η πνευματική γέννα είναι πολυαριθμότερη από τη σωματική γέννα. Το πνευματικό κέρδος είναι μεγαλύτερο από το σωματικό κέρδος. Γι’ αυτό ο Κύριος προσθέτει ότι όλοι αυτοί θα λάβουν επιπλέον και την αιώνια ζωή.

Κατά το εσωτερικό νόημα, το σπίτι σημαίνει την παλαιά, αμαρτωλή ψυχή· οι αδελφοί και οι αδελφές, ο πατέρας, η μητέρα και η γυναίκα σημαίνουν τις επίγειες προσκολλήσεις της ψυχής μας· τα παιδιά σημαίνουν τα αμαρτωλά μας έργα· και η γη σημαίνει όλο τον αισθητό κόσμο, μαζί με το σώμα μας. Όποιος αφήσει όλα αυτά για χάρη του Χριστού, θα λάβει εκατό φορές περισσότερα και καλύτερα από όσα είχε. Και πάνω από όλα, αιώνια ζωή.

Ο Κύριος χρησιμοποιεί τον αριθμό εκατό, επειδή με αυτόν τον αριθμό εκφράζεται η πληρότητα όλων των αριθμών, ώστε με αυτό να δηλώσει όλη την πληρότητα των δωρεών που θα λάβουν οι πιστοί. Όχι εκατοντάδες, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες άφησαν όλα εκείνα και έλαβαν όλα αυτά. Σε αυτούς και σε τέτοιους είναι αφιερωμένη η σημερινή Κυριακή — η Κυριακή των Αγίων Πάντων. Ορισμένοι άγιοι έχουν τις δικές τους ξεχωριστές ημέρες εορτασμού μέσα στο έτος. Αυτοί είναι μόνο οι πιο γνωστοί. Εκτός όμως από αυτούς υπάρχει ακόμη τεράστιος αριθμός αγίων, οι οποίοι έμειναν κρυμμένοι από τα ανθρώπινα μάτια, αλλά δεν είναι λιγότερο γνωστοί στον ζώντα και παντογνώστη Θεό. Αυτοί αποτελούν τη νικηφόρα ή δοξασμένη Εκκλησία του Χριστού, και βρίσκονται σε στενότατη σχέση με εμάς, οι οποίοι στη γη αποτελούμε την αγωνιζόμενη, στρατευόμενη Εκκλησία. Μέσα από αυτούς ο Κύριος λάμπει σαν ήλιος μέσα από τα άστρα. Διότι αυτοί είναι ζωντανά μέλη του σώματος του Χριστού (Εφ. 5, 30). Είναι ζωντανοί και ισχυροί και κοντά στον Θεό. Αλλά είναι το ίδιο κοντά και σε εμάς. Αδιάκοπα παρακολουθούν τη ζωή της Εκκλησίας του Θεού στη γη· άγρυπνα μας παρακολουθούν από τη γέννηση έως τον θάνατο· ακούν τις δεήσεις μας, γνωρίζουν τις θλίψεις μας, μας βοηθούν με τη δύναμή τους και με τις προσευχές τους, οι οποίες σαν θυμίαμα ανεβαίνουν μέσα από τα υψηλά όρη των αγγέλων προς τον θρόνο του Θεού (Αποκ. 8, 3-4).

Αυτοί είναι οι μεγάλοι μάρτυρες και μάρτυρες γυναίκες για τον Χριστό, οι άγιοι και θεοφόροι πατέρες, οι ποιμένες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, οι ευσεβείς βασιλείς και βασίλισσες, οι οποίοι έλαβαν την Εκκλησία του Θεού υπό την προστασία τους από τους διώκτες, οι ομολογητές και οι ερημίτες, οι ασκητές και οι αναχωρητές, οι στρατηλάτες και οι διά Χριστόν σαλοί — με μια λέξη, όλοι εκείνοι στους οποίους η αγάπη του Χριστού σκέπασε κάθε άλλη αγάπη στη γη, και οι οποίοι για χάρη του ονόματος του Χριστού άφησαν τα πάντα και υπέμειναν τα πάντα έως το τέλος, γι’ αυτό και σώθηκαν και έσωσαν και άλλους μαζί με τον εαυτό τους. Αυτοί και μέχρι σήμερα μας βοηθούν να σωθούμε· διότι μέσα τους δεν υπάρχει ούτε ιδιοτέλεια ούτε φθόνος: χαίρονται να σωθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερος αριθμός ανδρών και γυναικών και να έρθουν σε εκείνη τη δόξα στην οποία βρίσκονται αυτοί. Όλοι αυτοί με την πίστη νίκησαν. Όλοι αυτοί έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς, η οποία με τη μορφή των παθών κατακαίει τα αδύναμα ανθρώπινα όντα. Πολλοί από αυτούς υπέμειναν χλευασμούς και μαστιγώσεις, και δεσμά και φυλακές, και στο τέλος λιθοβολήθηκαν. Και πολλοί από αυτούς, των οποίων όλος ο κόσμος δεν ήταν άξιος, περιπλανήθηκαν από τόπο σε τόπο, σε βουνά και σπήλαια και τρύπες της γης (Εβρ. 11, 33-38). Όμως αυτή η ζωή είναι εξέταση στην πράξη, και οι ανταμοιβές δίνονται στον άλλο κόσμο. Αυτοί πέρασαν την εξέταση άριστα, και τώρα βοηθούν και εμάς, ώστε κι εμείς να μη ντροπιαστούμε, αλλά να περάσουμε την εξέταση όμοια με αυτούς, για να είμαστε στη βασιλεία του Θεού όμοιοι με αυτούς. Αληθινά θαυμαστός και παράδοξος είναι ο Θεός μέσα στους αγίους Του!

Αυτήν την Κυριακή η Εκκλησία την αφιέρωσε σε Όλους τους Αγίους σκοπίμως ως πρώτη Κυριακή μετά τον εορτασμό της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος, για τη δική μας διδαχή. Για να διδαχθούμε με αυτό ότι και όλοι οι άγιοι, όπως και οι απόστολοι, αναδείχθηκαν οι μεγαλύτεροι ήρωες στην ιστορία του ανθρώπινου γένους όχι τόσο με τη δική τους δύναμη, όσο με τη βοήθεια της χαριτωμένης δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Με τον άρτο του Θεού τρέφονταν, από την Πρόνοια του Θεού εφοδιάζονταν, με τα όπλα του Θεού οπλίζονταν. Γι’ αυτό μπόρεσαν να επιμείνουν στον αγώνα, να υπομείνουν τα πάντα και να νικήσουν τα πάντα. Ο άγιος Μακάριος ο Μέγας διδάσκει από την πείρα του ότι ο άνθρωπος πρέπει ο ίδιος να ασκείται για πολύ καιρό στην αρετή, με μεγάλο κόπο και αυτοβίαση, και «στο τέλος ο Κύριος έρχεται, κατοικεί μέσα του, και αυτός κατοικεί στον Κύριο, και ο ίδιος ο Κύριος μέσα του εκτελεί χωρίς κόπο τις δικές Του εντολές, γεμίζοντάς τον με πνευματικό καρπό» (Ομιλία 19). Όπως το παράδειγμα των αποστόλων, έτσι και το παράδειγμα όλων των αγίων μας αποκαλύπτει καθαρά τη μεγάλη και γλυκιά αλήθεια, ότι ο Θεός δεν στέλνει τους δούλους Του στο χωράφι χωρίς τροφή, ούτε τους εργάτες Του στον αγρό χωρίς εφόδια, ούτε τους στρατιώτες Του στη μάχη χωρίς όπλα. Δόξα και ευχαριστία ας είναι γι’ αυτό στον Ύψιστο Κύριο, ο οποίος δόξασε με τη νίκη τους αγίους Του και δοξάστηκε μέσω αυτών!

Αλλά πολλοί πρώτοι θα είναι τελευταίοι και οι τελευταίοι πρώτοι. Με αυτά τα προφητικά λόγια ο Κύριος τελειώνει τον λόγο Του προς τους αποστόλους. Τα λόγια αυτά εκπληρώθηκαν έως σήμερα, αλλά θα φανερωθούν στην πληρότητά τους μόνο στη Φοβερή Κρίση. Οι απόστολοι θεωρούνταν οι τελευταίοι άνθρωποι στο Ισραήλ, ενώ οι Φαρισαίοι και οι υποκριτές, που καταδίωκαν τους αποστόλους, θεωρούνταν πρώτοι: γίναμε σαν σκουπίδι του κόσμου, πάνω στο οποίο όλοι πατούν έως τώρα, γράφει ένας απόστολος (Α΄ Κορ. 4, 13). Όμως οι απόστολοι έγιναν πρώτοι, και οι διώκτες τους τελευταίοι, και στον ουρανό και στη γη. Ο Ιούδας ο προδότης ήταν ανάμεσα στους πρώτους, αλλά με την προδοσία του Θεού έγινε τελευταίος. Πολλοί άγιοι θεωρήθηκαν τελευταίοι και έγιναν πρώτοι, ενώ οι βασανιστές και περιφρονητές τους έπεσαν από τις πρώτες θέσεις τιμής και δόξας αυτού του κόσμου στην τελευταία θέση ενώπιον του προσώπου του Θεού. Και στη Φοβερή Κρίση θα φανερωθεί και θα φανεί πώς πολλοί και πολλοί, που τώρα ανάμεσά μας θεωρούνται πρώτοι, θα πάνε στις τελευταίες θέσεις, ενώ πολλοί που τώρα στη ζωή θεωρούν τους εαυτούς τους, και θεωρούνται από τον κόσμο, τελευταίοι, θα υψωθούν στις πρώτες θέσεις.

Αυτή η ρήση έχει και το εσωτερικό της νόημα. Σε καθέναν από εμάς υπάρχει αγώνας ανάμεσα στον κατώτερο και στον ανώτερο άνθρωπο. Όταν εκείνο που είναι χαμηλό, βδελυρό, αμαρτωλό, φοβερό, βασιλεύει μέσα μας, τότε ο κατώτερος άνθρωπος μέσα μας είναι πρώτος και ο ανώτερος τελευταίος. Αν ο άνθρωπος ομολογήσει τις αμαρτίες του, αν μετανοήσει, αν κοινωνήσει τον Ζώντα Χριστό, τότε ο κατώτερος άνθρωπος μέσα του πέφτει από την πρώτη στην τελευταία θέση, και ο ανώτερος υψώνεται από την τελευταία στην πρώτη θέση. Και αντίστροφα, όταν η ωραιότητα και η ευμορφία του Χριστού βασιλεύει μέσα μας με ταπείνωση και υπακοή προς τον Κύριο, με πίστη και καλά έργα, τότε ο ανώτερος άνθρωπος είναι πρώτος και ο κατώτερος τελευταίος. Συμβαίνει όμως, δυστυχώς, σε τέτοια περίπτωση ο καλός και ευσεβής άνθρωπος να γίνει υπερβολικά αυτάρεσκος· και από αυτήν την αυταρέσκεια γεννιέται η υπερηφάνεια, και από την υπερηφάνεια όλα τα υπόλοιπα κακά, σαν σκαλοπάτια με τα οποία ο κατώτερος άνθρωπος σκαρφαλώνει στην πρώτη θέση και ο ανώτερος σπρώχνεται στην τελευταία. Και έτσι ο πρώτος γίνεται τελευταίος και ο τελευταίος πρώτος.

Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να αγρυπνούμε αδιάκοπα πάνω στον εαυτό μας, και ποτέ να μην εμπιστευόμαστε υπερβολικά τον εαυτό μας, αλλά όλη την ελπίδα μας, με προσευχή, να την αποθέτουμε στον Κύριο και στο νικηφόρο όπλο της χαριτωμένης δυνάμεώς Του. Όλα τα μπορώ εν Ιησού Χριστώ που μου δίνει δύναμη (Φιλιπ. 4, 13), λέει ο απόστολος Παύλος. Ας πούμε κι εμείς έτσι: όλα τα μπορούμε, Κύριε Παντοδύναμε, διά μέσου Σου και διά μέσου της πάντοτε παρούσας δύναμής Σου μέσα μας. Τίποτε δεν μπορούμε από μόνοι μας, παρά μόνο να αμαρτάνουμε. Πεινασμένοι είμαστε χωρίς Εσένα, Οικοδεσπότη μας. Γυμνοί είμαστε χωρίς Εσένα, Πατέρα μας. Άοπλοι και αδύναμοι είμαστε χωρίς Εσένα, Στρατηγέ μας. Αλλά μαζί Σου έχουμε τα πάντα και μπορούμε τα πάντα, νικηφόρε Σωτήρα μας. Ευγνώμονες για όλα, Σε παρακαλούμε: μην απομακρυνθείς από εμάς και μην μας στερήσεις τη βοήθειά Σου έως το τέλος της ζωής μας. Δόξα σε Εσένα, Κύριε Ιησού, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα — την Τριάδα την ομοούσια και αδιαίρετη, τώρα και πάντοτε, σε όλο τον χρόνο και σε όλη την αιωνιότητα. Αμήν.

Јеванђеље о следовању Христу / Православие.Ru

ΠΛΑΝΗ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΚΗΡΥΣΣΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΑΠΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΥΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΕΘΕΣΕ ΠΡΟ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΩΡΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ.  

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΛΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ.  

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, ΦΙΛΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΓΟΛΟΓΙΑΣ;

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΛΑΝΗΣ.

 Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Γρηγόριος  Παλαμάς)

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Προφήτης ποιητὴς τῶν ψαλμῶν εἶπε· «ἀξιοθαύμαστος εἶναι ὁ Θεὸς σήμερα στοὺς ἁγίους του» καὶ συνάμα πρόσθεσε «αὐτὸς θὰ δώση δύναμη καὶ ἀντοχὴ στὸ λαό του». Ἐξετάστε μὲ σύνεση τὴ δύναμη τῶν προφητικῶν λόγων. Σ’ ὅλο τὸ λαό του δίνει ὁ Θεὸς δύναμη καὶ ἀντοχή· δὲν κάνει ὁ Θεὸς προσωποληψία, θαυμάζεται ὅμως μόνο ἀνάμεσα στοὺς ἁγίους του. Καθὼς ὁ ἥλιος ἀπὸ ψηλὰ πλούσια σ’ ὅλους σκορπᾶ τὶς ἀκτῖνες του, τὶς βλέπουν ὅμως μόνο ὅσοι ἔχουν μάτια καὶ μάλιστα ὄχι κλειστὰ καὶ χαίρονται καθαρὴ τὴ λάμψη, μόνο ἐπειδὴ μὲ καθαρὰ μάτια βλέπουν καλὰ καὶ δὲ θαμποξεχωρίζουν μονάχα ἀπὸ ἀρρώστεια ἤ ὁμίχλη ἤ κανένα ἐμπόδιο ποὺ μπῆκε μπροστά, ἔτσι κι ὁ Θεὸς πλούσια δίνει ἀπὸ ψηλὰ τὴ βοήθειά του σ’ ὅλους, γιατὶ αὐτὸς εἶναι ἡ ἄπειρη σωστικὴ φωτιστικὴ πηγὴ τῆς εὐσπλαχνίας καὶ τῆς καλωσύνης. Κερδίζουν τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη ποὺ ἀκτινοβολεῖται γιὰ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τὴς ἀρετῆς ἤ καὶ τὴν πραγματοποίηση τῶν θαυμάτων ὄχι ὅλοι γενικὰ παρὰ ὅσοι ἔχουν καλὴ προαίρεση καὶ ἐκδηλώνουν μὲ ἔργα τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό. Κι ὅσοι ἀποστρέφονται τέλεια τὴν κακία καὶ κρατοῦν μὲ ἀσφάλεια τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ στρέφουν τὰ νοερὰ μάτια στὸ Χριστό, στὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Ἐκεῖνος δὲν ἁπλώνει μόνο χέρι βοήθειας ἀόρατα σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς προτροπὲς τοῦ Εὐαγγελίου σήμερα συνομιλεῖ αἰσθητὰ μαζί μας. Ὅποιος ὁμολογήση μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους τὸ ὄνομά μου θὰ ὁμολογήσω κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν πατέρα μου στοὺς οὐρανούς. Βλέπετε ὅτι οὔτε ἐμεῖς μποροῦμε νὰ φανερώσωμε μὲ θάρρος τὴν πίστη μας στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ὁμολογία μας χωρὶς τὴ δύναμη καὶ τὴ βοήθειά του, οὔτε καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ μιλήση φανερὰ γιὰ μᾶς στὴ μέλλουσα ζωή, γιὰ νὰ μᾶς συστήση καὶ νὰ μᾶς γνωρίση μὲ τὸν Πατέρα, χωρὶς νὰ πάρη ἀφορμὴ ἀπὸ μᾶς. Αὐτὸ θέλοντας νὰ τὸ φανερώση δὲν εἶπε, καθένας ποὺ θὰ μὲ ὁμολογήση μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καθένας ποὺ θὰ ὁμολογήση στ’ ὄνομά μου. Γιατὶ στ’ ὀνομά του καὶ μὲ τὴ βοήθεια ἐκείνου μπορεῖ νὰ φανερώση θαρρετὰ τὴν εὐσέβειά του. Ἔτσι πάλι δὲν εἶπε, θὰ ὁμολογήσω κι ἐγὼ αὐτὸν ἀλλὰ στὸ ὄνομά του δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀγαθὴ ἐμμονὴ καὶ καρτερία ἐκείνου ποὺ ὁμολογεῖ, ποὺ ἔδειξε γιὰ χάρη τῆς εὐσέβειας. Πρόσεξε τί λέει παρακάτω γι’ αὐτοὺς ποὺ δείλιασαν καὶ πρόδωσαν τὴν εὐσέβεια. Ὅποιος μὲ ἀρνηθῆ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους θὰ τὸν ἀρνηθῶ κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν πατέρα μου στοὺς οὐρανούς. Δὲν εἶπε ἐδῶ ὅποιος ἀρνηθῆ στ’ ὄνομά μου. Γιατὶ ὅποιος ἀρνεῖται τὸ κάνει, ἀφοῦ στερηθῆ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὴ στερεῖται γιατὶ αὐτὸς πρῶτος ἐγκατέλειψε τὸ Θεό, ἐπειδὴ ἀγάπησε τὰ πρόσκαιρα καὶ τὰ γήϊνα περισσότερο ἀπὸ ὅσο τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια ἀγαθὰ ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Ἔτσι πάλι καὶ ὁ Χριστὸς δὲ θὰ τὸν ἀρνηθῆ στ’ ὄνομά του ἀλλὰ θὰ ἀρνηθῆ αὐτόν, γιατὶ δὲν βρῆκε τίποτα σ’ αὐτὸν νὰ τὸ χρησιμοποιήσει σὰν ἐπιχείρημα. Γιατὶ ὅποιος ἔχει ἀγάπη στὸ Θεό, μένει στοὺς κόλπους τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς σ’ ἐκεῖνον, ὅπως λέει ὁ Θεὸς μένει σ’ ἐκεῖνον, ὅπως λέει ὁ ἀγαπητὸς στὸ Χριστὸ Θεολόγος, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς μένει μέσα σ’ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἀγαπᾶ, κατὰ φυσικὸ λόγο μέσα στὸ Θεὸ κινεῖ τὴν ὁμολογία του αὐτὸς ποὺ ἀληθινὰ ἀγαπᾶ τὸ Θεό. Κι ἐπειδὴ κι αὐτὸς μένει μέσα στο Θεὸ κι ὁ Θεὸς θέτει τὴν ὁμολογία του γι’ αὐτὴν μέσα σ’ αὐτόν. Ἡ φράση τέλος «γιὰ καθέναν ποὺ θὰ ὁμολογήση στ’ ὄνομά μου, θὰ ὁμολογήσω στ’ ὄνομά του κι ἐγὼ» φανερώνει τὴν ἀδιάσπαστη ἑνότητα τοῦ Θεοῦ μ’ ἐκείνους ποὺ ὁμολογοῦν, ἀπὸ τὴν ὁποία μένει μακριὰ στέκεται αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται. Ἔτσι οἱ θεϊκὲς ἀνταποδόσεις ἔχουν μέσα τους τὴ θεία δικαιοσύνη καὶ ἐπιφέρονται κατάλληλα σύμφωνα μὲ μιὰ ἀρχὴ ὁμοιότητος.

Ἡ ὁμοιότητα λοιπὸν τῶν θείων ἐπιβραβεύσεων πρὸς αὐτὰ ποὺ τοῦ προσφέρομε εἶναι τέτοια. Ἐξετάστε καὶ τὴ διαφορὰ πρὸς τὰ ἄνω τῆς θείας ἀμοιβῆς γιὰ κείνους ποὺ τὸν ὁμολογοῦν μέσα στὸν ἑαυτό του. Κάθε ἅγιος σὰν δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἔκαμε φανερὰ τὴν ὁμολογία μέσα στὸν πρόσκαιρο αὐτὸν βίο καὶ μπροστὰ σὲ θνητοὺς ἀνθρώπους ἤ γιὰ νὰ πῶ καλύτερα σ’ ἕνα ἐλάχιστο σημεῖο τῆς ζωῆς αὐτῆς καὶ σὲ λίγους ὅπως εἶπα ἀνθρώπους. Ὁ Κύριος μας ὅμως Ἰησοῦς Χριστός, ἐπειδὴ εἶναι Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς θὰ μιλήση φανερὰ γι’ αὐτοὺς μέσα στὸν αἰώνιο καὶ ἀκατάλυτο ἐκεῖνο κόσμο μπροστὰ στὸ Θεὸ καὶ Πατέρα, σὲ ἀγγέλους ποὺ στέκονται ὁλόγυρα, σὲ ἀρχαγγέλους, ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ, κι ἐνῶ θὰ εἶναι παρόντες ὅλοι ἀπὸ τὸν Ἀδάμ ὡς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ὅλοι θ’ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ σταθοῦν κοντὰ στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τότε, ἐνῶ θὰ εἶναι ὅλοι μπροστὰ κι ὅλοι θὰ βλέπουν, θὰ φωνάξη τὰ ὀνόματα καὶ θὰ δοξάση καὶ θὰ στεφανώση ἐκείνους ποὺ ἔδειξαν ὡς τὸ τέλος τὴν πίστη τους σ’ αὐτόν. Γιατὶ πρέπει νὰ προσπαθήσω νὰ δείξω τοὺς οὐράνιους ἐκείνους στεφάνους, τὶς ὑπερβολικὲς ἐκεῖνες ἀμοιβὲς ποὺ μᾶς περιμένουν, ποὺ οὔτε μάτι σὰν τὸ δικό μας μπορεῖ νὰ δῆ, οὔτε αὐτὶ ν’ ἀκούση, οὔτε νὰ σκεφθῆ; Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ποὺ βλέπομε τώρα εἶναι τόσο ἀξιοθαύμαστα. Ποιός λόγος μπορεῖ ν’ ἀποκαλύψη τὴ δόξα ποὺ παρέχει ὁ Θεὸς στὰ λείψανα καὶ τὰ ὀστὰ τῶν ἁγίων, ποὺ παρατείνεται σ’ ὅλο τὸ μάκρος τοῦ χρόνου, τὴν ἱερὴ εὐωδία ποὺ ἀναδίνεται ἀπ’ αὐτὰ τὰ μύρα ποὺ ἀναβλύζουν, τὶς δωρεὰν θεραπεῖες, τὴ διενέργεια τῶν θαυμάτων, τὶς ποικίλες καὶ σωτήριες γιὰ μᾶς ἐμφανίσεις ποὺ γίνονται σ’ αὐτά. Νὰ πῶ κάτι ἀπ’ αὐτὰ ποὺ προσφέρονται σ’ αὐτοὺς ἀπὸ μᾶς; Λίγο χρόνο, ὅπως εἶπα, κράτησε ἡ θαρρετὴ ὁμολογία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ καθέναν ἀπὸ τοὺς ἁγίους καὶ μπροστὰ σὲ μερικοὺς ἄρχοντες καὶ βασιλεῖς· ἀνυμνοῦν ὅμως καὶ μεγαλύνουν τιμῶντας καὶ δοξάζοντας καὶ προσκυνῶνας ὄχι αὐτοὺς μονάχα καὶ τὶς εἰκόνες τους σὰ νὰ ἦσαν κύριοι καὶ παραπάνω ἀπὸ κύριοι καὶ βασιλεὶς οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες κι ὅλοι οἱ ὑπηκόοι προσπέφτοντας σ’ αὐτοὺς μὲ τὸση προθυμία καὶ χαρά, ὥστε νὰ εὔχεται κανεὶς νὰ τὸ κληρονομήσουν αὐτὸ καὶ στὰ παιδιὰ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο, σὰ μιὰ καλότυχη κληρονομία, ποὺ προξενεῖ τὴν πιὸ ψηλὴ εὐτυχία. Κι αὐτὸ εἶναι δεῖγμα καὶ ἐξοικόνιση καὶ σάμπως προανάκρουσμα τῆς δόξας ἐκείνης τῆς ἄρρητης ποὺ μᾶς περιμένει ποὺ καὶ τώρα τὴ χαίρονται τὰ πνεύματα τῶν δικαίων καὶ ποὺ θὰ τὴν ἐπιτύχουν μαζί μ’ αὐτὰ καὶ τὰ σώματα ποὺ μαζὶ μὲ τὰ πνεύματα πέρασαν ὄλο τὸν ἀγῶνα τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὴ τὴν ὑπερβολὴ τῆς δόξας καὶ τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν κάνοντας ἔνδειξη ὁ Κύριος στοὺς ἁγίους μαθητὰς καὶ ἀποστόλους ἀπὸ τὴ μιὰ εἶπε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, σεῖς ποὺ μ’ ἀκολουθήσατε, στὴν ὥρα τοῦ ξαναγεννημοῦ, ὅταν ὁ Γιὸς τοῦ ἀνθρώπου καθίση στὸν θρόνο τῆς δόξας του θὰ καθίσετε καὶ σεῖς σὲ δώδεκα θρόνους καὶ θὰ κρίνετε τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ». Καὶ σ’ ὅλους πάλι γενικὰ ποὺ πιστεύουν. «Καθένας ποὺ ἄφησε σπίτι ἤ ἀδελφὴ ἤ ἀδελφὲς ἤ πατέρα ἤ μάνα ἤ γυναῖκα ἤ παιδιὰ ἤ χωράφια γιὰ χάρη μου, θὰ λάβη ἑκατὸ φορὲς περισσότερο καὶ θὰ κληρονομήση ζωὴ παντοτινή. Κι ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν πατέρα ἤ τὴ μάνα του περισσότερο ἀπὸ μένα δὲν εἶναι ἄξιός μου». Ἐπεῖδὴ ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας ἔδωσε γιὰ χάρη μας τὸν Γιὸ του τὸν ἀγαπητὸ (καὶ ὁ ἴδιος ὁ Γιὸς τοῦ Θεοῦ ὁ μονογενὴς ἔδωσε τὴν ψυχή του γιὰ χάρη μας) ζητεῖ κι ἀπὸ μᾶς δίκαια ὅλους τοὺς συγγενεῖς μας νὰ μὴν λογαριάζωμε, ὅταν μᾶς ἐμποδίζουν στὴν εὐσέβεια καὶ τὸν εὐσεβῆ βίο. Καὶ τί λέγω τοὺς συγγενεῖς; Εἶναι δίκαιο καὶ ἀναγκαῖο νὰ προσφέρη καθένας τὴν ἴδια τὴν ψυχή του, ὅταν τὸ καλέση ἡ περίσταση, ἄν θέλη νὰ ἐπιτύχη τὴν παντοτινὴ ζωή, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Γιὸς τοῦ Θεοῦ ἔδωσε γιὰ μᾶς τὴν ψυχή του. Γι’ αὐτὸ λέει καὶ «ὅποιος δὲν παίρνει τὸ σταυρό του καὶ δὲν μ’ ἀκολουθεῖ δὲν εἶναι ἄξιος μου». Σταυρὸς λοιπὸν εἶναι καὶ τὸ νὰ σταυρώση κανεὶς τὴ σάρκα μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες.

ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΧΘΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ ΠΕΡΙ  ΑΦΟΜΟΙΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΖΩΗΣ. 

ΕΤΣΙ Η ΝΕΑ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΖΕΛΟΥ, ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ, ΤΗΣ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ΤΗΣ ΣΟΦΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ. ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΛΟΙΠΟΝ!

Ομιλία ΚΕ’ εκφωνηθείσα την Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

(Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38· ιθ΄ 27-30)
“Θαυμαστὸς ὄντως ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ”.
Εἶναι στ’ ἀλήθεια θαυμαστὸς ὁ Θεὸς στὰ ἔργα τῶν ἁγίων του. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ του τοὺς ὑπεράνθρωπους ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πῶς μὲ τὴν ἀσθενικὴ σάρκα τοaυς ντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὸ κακό, πῶς δὲν εἶχαν συναίσθηση τῶν πόνων καὶ τῶν τραυμάτων καθὼς ἔρριχναν τὸ σῶμα τους σὲ ἀγῶνα μὲ τὴ φωτιά, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὰ διάφορα εἴδη θανατηφόρων βασανιστηρίων, ἀντιπαλεύοντας μὲ τὴν ὑπομονή. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ ὅτι κομμάτιαζαν τὶς σάρκες τους, κι ἔσπαζαν τὶς κλειδώσεις τους, καὶ τσάκιζαν τὰ κόκκαλά τους, αὐτοὶ ὅμως φύλαγαν ἀκέραια, κι ἀπείραχτη κι ἀσάλευτη τὴ πίστη τους. Γι’ αὐτὸ καὶ πῆραν χάρισμα τὴν ἀδιαφιλονίκητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ δύναμη γιὰ θαύματα. Ὅταν ἀναλογιστῆ τὴν ὑπομονὴ τῶν ὁσίων, πῶς ὑπέφεραν θεληματικὰ σὰ νὰ ἦσαν ἀσώματοι τὶς πολυήμερες νηστεῖες, τὶς ἀγρυπνίες, τὶς διάφορες ἄλλες ταλαιπωρίες τοῦ σώματος, πῶς ἀντιστάθηκαν ὡς τὸ τέλος τὰ πονηρὰ πάθη, στὰ διάφορα εἴδη τῆς ἁμαρτίας, στὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται ἀοράτος μέσα μας, στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, στὶς πνευματικὲς δυνάμεις τῆς κακίας καὶ πῶς ὁ ἐξωτερικὸς ἄνθρωπος ἔλιωνε κι ἀφανιζόταν, ὁ ἐσωτερικὸς ὅμως ἄνθρωπος ἀνανεωνόταν καὶ θεοποιοῦνταν –καὶ γι’ αὐτὸ τοὺς δόθηκε ἡ χάρη νὰ θεραπεύουν καὶ νὰ πραγματοποιοῦν ἔργα δυνάμεως. Ὅταν κανένας τὰ συλλογιστῆ αὐτὰ καὶ κάνη τὴ σκέψη ὅτι αὐτὰ ξεπερνοῦν τὴν ἀνθρώπινη φύση, θαυμάζει καὶ δοξολογεῖ τὸ Θεό, ποὺ τοὺς ἔδωσε τὸση χάρη καὶ δύναμη. Γιατὶ ἄν εἶχαν τὴν προαίρεση τὴν ἀγαθὴ καὶ πολὺ ὡραία, ὅμως χωρίς τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ δὲ θὰ ἀποχτοῦσαν τὴ δύναμη νὰ γίνουν ὑπεράνθρωποι κι ἐνῶ ἦσαν ἄνθρωποι σωματικοὶ νὰ νικήσουν τὸν ἀσώματο ἐχθρό.

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Προφήτης ποιητὴς τῶν ψαλμῶν εἶπε· «ἀξιοθαύμαστος εἶναι ὁ Θεὸς σήμερα στοὺς ἁγίους του» καὶ συνάμα πρόσθεσε «αὐτὸς θὰ δώση δύναμη καὶ ἀντοχὴ στὸ λαό του». Ἐξετάστε μὲ σύνεση τὴ δύναμη τῶν προφητικῶν λόγων. Σ’ ὅλο τὸ λαό του δίνει ὁ Θεὸς δύναμη καὶ ἀντοχή· δὲν κάνει ὁ Θεὸς προσωποληψία, θαυμάζεται ὅμως μόνο ἀνάμεσα στοὺς ἁγίους του. Καθὼς ὁ ἥλιος ἀπὸ ψηλὰ πλούσια σ’ ὅλους σκορπᾶ τὶς ἀκτῖνες του, τὶς βλέπουν ὅμως μόνο ὅσοι ἔχουν μάτια καὶ μάλιστα ὄχι κλειστὰ καὶ χαίρονται καθαρὴ τὴ λάμψη, μόνο ἐπειδὴ μὲ καθαρὰ μάτια βλέπουν καλὰ καὶ δὲ θαμποξεχωρίζουν μονάχα ἀπὸ ἀρρώστεια ἤ ὁμίχλη ἤ κανένα ἐμπόδιο ποὺ μπῆκε μπροστά, ἔτσι κι ὁ Θεὸς πλούσια δίνει ἀπὸ ψηλὰ τὴ βοήθειά του σ’ ὅλους, γιατὶ αὐτὸς εἶναι ἡ ἄπειρη σωστικὴ φωτιστικὴ πηγὴ τῆς εὐσπλαχνίας καὶ τῆς καλωσύνης. Κερδίζουν τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη ποὺ ἀκτινοβολεῖται γιὰ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τὴς ἀρετῆς ἤ καὶ τὴν πραγματοποίηση τῶν θαυμάτων ὄχι ὅλοι γενικὰ παρὰ ὅσοι ἔχουν καλὴ προαίρεση καὶ ἐκδηλώνουν μὲ ἔργα τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό. Κι ὅσοι ἀποστρέφονται τέλεια τὴν κακία καὶ κρατοῦν μὲ ἀσφάλεια τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ στρέφουν τὰ νοερὰ μάτια στὸ Χριστό, στὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Ἐκεῖνος δὲν ἁπλώνει μόνο χέρι βοήθειας ἀόρατα σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς προτροπὲς τοῦ Εὐαγγελίου σήμερα συνομιλεῖ αἰσθητὰ μαζί μας. Ὅποιος ὁμολογήση μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους τὸ ὄνομά μου θὰ ὁμολογήσω κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν πατέρα μου στοὺς οὐρανούς. Βλέπετε ὅτι οὔτε ἐμεῖς μποροῦμε νὰ φανερώσωμε μὲ θάρρος τὴν πίστη μας στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ὁμολογία μας χωρὶς τὴ δύναμη καὶ τὴ βοήθειά του, οὔτε καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ μιλήση φανερὰ γιὰ μᾶς στὴ μέλλουσα ζωή, γιὰ νὰ μᾶς συστήση καὶ νὰ μᾶς γνωρίση μὲ τὸν Πατέρα, χωρὶς νὰ πάρη ἀφορμὴ ἀπὸ μᾶς. Αὐτὸ θέλοντας νὰ τὸ φανερώση δὲν εἶπε, καθένας ποὺ θὰ μὲ ὁμολογήση μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καθένας ποὺ θὰ ὁμολογήση στ’ ὄνομά μου. Γιατὶ στ’ ὀνομά του καὶ μὲ τὴ βοήθεια ἐκείνου μπορεῖ νὰ φανερώση θαρρετὰ τὴν εὐσέβειά του. Ἔτσι πάλι δὲν εἶπε, θὰ ὁμολογήσω κι ἐγὼ αὐτὸν ἀλλὰ στὸ ὄνομά του δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀγαθὴ ἐμμονὴ καὶ καρτερία ἐκείνου ποὺ ὁμολογεῖ, ποὺ ἔδειξε γιὰ χάρη τῆς εὐσέβειας. Πρόσεξε τί λέει παρακάτω γι’ αὐτοὺς ποὺ δείλιασαν καὶ πρόδωσαν τὴν εὐσέβεια. Ὅποιος μὲ ἀρνηθῆ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους θὰ τὸν ἀρνηθῶ κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν πατέρα μου στοὺς οὐρανούς. Δὲν εἶπε ἐδῶ ὅποιος ἀρνηθῆ στ’ ὄνομά μου. Γιατὶ ὅποιος ἀρνεῖται τὸ κάνει, ἀφοῦ στερηθῆ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὴ στερεῖται γιατὶ αὐτὸς πρῶτος ἐγκατέλειψε τὸ Θεό, ἐπειδὴ ἀγάπησε τὰ πρόσκαιρα καὶ τὰ γήϊνα περισσότερο ἀπὸ ὅσο τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια ἀγαθὰ ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Ἔτσι πάλι καὶ ὁ Χριστὸς δὲ θὰ τὸν ἀρνηθῆ στ’ ὄνομά του ἀλλὰ θὰ ἀρνηθῆ αὐτόν, γιατὶ δὲν βρῆκε τίποτα σ’ αὐτὸν νὰ τὸ χρησιμοποιήσει σὰν ἐπιχείρημα. Γιατὶ ὅποιος ἔχει ἀγάπη στὸ Θεό, μένει στοὺς κόλπους τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς σ’ ἐκεῖνον, ὅπως λέει ὁ Θεὸς μένει σ’ ἐκεῖνον, ὅπως λέει ὁ ἀγαπητὸς στὸ Χριστὸ Θεολόγος, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς μένει μέσα σ’ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἀγαπᾶ, κατὰ φυσικὸ λόγο μέσα στὸ Θεὸ κινεῖ τὴν ὁμολογία του αὐτὸς ποὺ ἀληθινὰ ἀγαπᾶ τὸ Θεό. Κι ἐπειδὴ κι αὐτὸς μένει μέσα στο Θεὸ κι ὁ Θεὸς θέτει τὴν ὁμολογία του γι’ αὐτὴν μέσα σ’ αὐτόν. Ἡ φράση τέλος «γιὰ καθέναν ποὺ θὰ ὁμολογήση στ’ ὄνομά μου, θὰ ὁμολογήσω στ’ ὄνομά του κι ἐγὼ» φανερώνει τὴν ἀδιάσπαστη ἑνότητα τοῦ Θεοῦ μ’ ἐκείνους ποὺ ὁμολογοῦν, ἀπὸ τὴν ὁποία μένει μακριὰ στέκεται αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται. Ἔτσι οἱ θεϊκὲς ἀνταποδόσεις ἔχουν μέσα τους τὴ θεία δικαιοσύνη καὶ ἐπιφέρονται κατάλληλα σύμφωνα μὲ μιὰ ἀρχὴ ὁμοιότητος.
Ἡ ὁμοιότητα λοιπὸν τῶν θείων ἐπιβραβεύσεων πρὸς αὐτὰ ποὺ τοῦ προσφέρομε εἶναι τέτοια. Ἐξετάστε καὶ τὴ διαφορὰ πρὸς τὰ ἄνω τῆς θείας ἀμοιβῆς γιὰ κείνους ποὺ τὸν ὁμολογοῦν μέσα στὸν ἑαυτό του. Κάθε ἅγιος σὰν δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἔκαμε φανερὰ τὴν ὁμολογία μέσα στὸν πρόσκαιρο αὐτὸν βίο καὶ μπροστὰ σὲ θνητοὺς ἀνθρώπους ἤ γιὰ νὰ πῶ καλύτερα σ’ ἕνα ἐλάχιστο σημεῖο τῆς ζωῆς αὐτῆς καὶ σὲ λίγους ὅπως εἶπα ἀνθρώπους. Ὁ Κύριος μας ὅμως Ἰησοῦς Χριστός, ἐπειδὴ εἶναι Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς θὰ μιλήση φανερὰ γι’ αὐτοὺς μέσα στὸν αἰώνιο καὶ ἀκατάλυτο ἐκεῖνο κόσμο μπροστὰ στὸ Θεὸ καὶ Πατέρα, σὲ ἀγγέλους ποὺ στέκονται ὁλόγυρα, σὲ ἀρχαγγέλους, ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ, κι ἐνῶ θὰ εἶναι παρόντες ὅλοι ἀπὸ τὸν Ἀδάμ ὡς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ὅλοι θ’ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ σταθοῦν κοντὰ στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τότε, ἐνῶ θὰ εἶναι ὅλοι μπροστὰ κι ὅλοι θὰ βλέπουν, θὰ φωνάξη τὰ ὀνόματα καὶ θὰ δοξάση καὶ θὰ στεφανώση ἐκείνους ποὺ ἔδειξαν ὡς τὸ τέλος τὴν πίστη τους σ’ αὐτόν. Γιατὶ πρέπει νὰ προσπαθήσω νὰ δείξω τοὺς οὐράνιους ἐκείνους στεφάνους, τὶς ὑπερβολικὲς ἐκεῖνες ἀμοιβὲς ποὺ μᾶς περιμένουν, ποὺ οὔτε μάτι σὰν τὸ δικό μας μπορεῖ νὰ δῆ, οὔτε αὐτὶ ν’ ἀκούση, οὔτε νὰ σκεφθῆ; Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ποὺ βλέπομε τώρα εἶναι τόσο ἀξιοθαύμαστα. Ποιός λόγος μπορεῖ ν’ ἀποκαλύψη τὴ δόξα ποὺ παρέχει ὁ Θεὸς στὰ λείψανα καὶ τὰ ὀστὰ τῶν ἁγίων, ποὺ παρατείνεται σ’ ὅλο τὸ μάκρος τοῦ χρόνου, τὴν ἱερὴ εὐωδία ποὺ ἀναδίνεται ἀπ’ αὐτὰ τὰ μύρα ποὺ ἀναβλύζουν, τὶς δωρεὰν θεραπεῖες, τὴ διενέργεια τῶν θαυμάτων, τὶς ποικίλες καὶ σωτήριες γιὰ μᾶς ἐμφανίσεις ποὺ γίνονται σ’ αὐτά. Νὰ πῶ κάτι ἀπ’ αὐτὰ ποὺ προσφέρονται σ’ αὐτοὺς ἀπὸ μᾶς; Λίγο χρόνο, ὅπως εἶπα, κράτησε ἡ θαρρετὴ ὁμολογία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ καθέναν ἀπὸ τοὺς ἁγίους καὶ μπροστὰ σὲ μερικοὺς ἄρχοντες καὶ βασιλεῖς· ἀνυμνοῦν ὅμως καὶ μεγαλύνουν τιμῶντας καὶ δοξάζοντας καὶ προσκυνῶνας ὄχι αὐτοὺς μονάχα καὶ τὶς εἰκόνες τους σὰ νὰ ἦσαν κύριοι καὶ παραπάνω ἀπὸ κύριοι καὶ βασιλεὶς οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες κι ὅλοι οἱ ὑπηκόοι προσπέφτοντας σ’ αὐτοὺς μὲ τὸση προθυμία καὶ χαρά, ὥστε νὰ εὔχεται κανεὶς νὰ τὸ κληρονομήσουν αὐτὸ καὶ στὰ παιδιὰ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο, σὰ μιὰ καλότυχη κληρονομία, ποὺ προξενεῖ τὴν πιὸ ψηλὴ εὐτυχία. Κι αὐτὸ εἶναι δεῖγμα καὶ ἐξοικόνιση καὶ σάμπως προανάκρουσμα τῆς δόξας ἐκείνης τῆς ἄρρητης ποὺ μᾶς περιμένει ποὺ καὶ τώρα τὴ χαίρονται τὰ πνεύματα τῶν δικαίων καὶ ποὺ θὰ τὴν ἐπιτύχουν μαζί μ’ αὐτὰ καὶ τὰ σώματα ποὺ μαζὶ μὲ τὰ πνεύματα πέρασαν ὄλο τὸν ἀγῶνα τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὴ τὴν ὑπερβολὴ τῆς δόξας καὶ τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν κάνοντας ἔνδειξη ὁ Κύριος στοὺς ἁγίους μαθητὰς καὶ ἀποστόλους ἀπὸ τὴ μιὰ εἶπε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, σεῖς ποὺ μ’ ἀκολουθήσατε, στὴν ὥρα τοῦ ξαναγεννημοῦ, ὅταν ὁ Γιὸς τοῦ ἀνθρώπου καθίση στὸν θρόνο τῆς δόξας του θὰ καθίσετε καὶ σεῖς σὲ δώδεκα θρόνους καὶ θὰ κρίνετε τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ». Καὶ σ’ ὅλους πάλι γενικὰ ποὺ πιστεύουν. «Καθένας ποὺ ἄφησε σπίτι ἤ ἀδελφὴ ἤ ἀδελφὲς ἤ πατέρα ἤ μάνα ἤ γυναῖκα ἤ παιδιὰ ἤ χωράφια γιὰ χάρη μου, θὰ λάβη ἑκατὸ φορὲς περισσότερο καὶ θὰ κληρονομήση ζωὴ παντοτινή. Κι ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν πατέρα ἤ τὴ μάνα του περισσότερο ἀπὸ μένα δὲν εἶναι ἄξιός μου». Ἐπεῖδὴ ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας ἔδωσε γιὰ χάρη μας τὸν Γιὸ του τὸν ἀγαπητὸ (καὶ ὁ ἴδιος ὁ Γιὸς τοῦ Θεοῦ ὁ μονογενὴς ἔδωσε τὴν ψυχή του γιὰ χάρη μας) ζητεῖ κι ἀπὸ μᾶς δίκαια ὅλους τοὺς συγγενεῖς μας νὰ μὴν λογαριάζωμε, ὅταν μᾶς ἐμποδίζουν στὴν εὐσέβεια καὶ τὸν εὐσεβῆ βίο. Καὶ τί λέγω τοὺς συγγενεῖς; Εἶναι δίκαιο καὶ ἀναγκαῖο νὰ προσφέρη καθένας τὴν ἴδια τὴν ψυχή του, ὅταν τὸ καλέση ἡ περίσταση, ἄν θέλη νὰ ἐπιτύχη τὴν παντοτινὴ ζωή, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Γιὸς τοῦ Θεοῦ ἔδωσε γιὰ μᾶς τὴν ψυχή του. Γι’ αὐτὸ λέει καὶ «ὅποιος δὲν παίρνει τὸ σταυρό του καὶ δὲν μ’ ἀκολουθεῖ δὲν εἶναι ἄξιος μου». Σταυρὸς λοιπὸν εἶναι καὶ τὸ νὰ σταυρώση κανεὶς τὴ σάρκα μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες.

Ὅταν λοιπὸν εἶναι περίοδος εἰρήνης, νεκρώνει μὲ τὴν ἀρετὴ ὁ ἄνθρωπος τὰ κακὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες καὶ σηκώνοντας ἔτσι τὸ σταυρὸ του ἀκολουθεῖ τὸν Κύριο. Ὅταν πάλι εἶναι περίοδος διωγμοῦ, περιφρονῶντας καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωὴ καὶ παραδίδοντας τὴν ψυχὴ του γιὰ χάρη τῆς εὐσέβειας, σηκώνει ἔτσι τὸ σταυρό του καὶ ἀκολουθεῖ τὸν Κύριο καὶ ἔτσι κληρονομεῖ τὴν παντοτινὴ ζωή. Ὅποιος εὕρη τὴν ψυχὴ του λέει θὰ τὴ χάση, κι αὐτὸς ποὺ ἔχασε τὴν ψυχή του γιὰ μένα θὰ τὴν εὕρη. Τί σημαίνει αὐτό; Ὅποιος ἔχασε τὴν ψυχή του θὰ τὴν εὕρη; Ὁ ἄνθρωπος εἶναι διπλός, ὁ ἔξω, δηλαδὴ τὸ σῶμα καὶ ὁ μέσα μας ἄνθρωπος δηλ. ἡ ψυχή. Ὅποιος λοιπὸν παραδώση σὲ θάνατο τὸν ἑαυτό του ὡς πρὸς τὸν ἔξω ἄνθρωπο χάνει τὴν ψυχή του ποὺ χωρίζεται ἀπ’ αὐτόν. Αὐτὸς λοιπὸν ποὺ χάνει τὴν ψυχή του γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου, αὐτὸς πραγματικὰ θὰ τὴν εὕρη, ἀφοῦ τῆς χαρίση ζωὴ οὐράνια καὶ παντοτινὴ καὶ τέτοια θὰ τὴν πάρη κατὰ τὴν ἀνάσταση καὶ τέτοιος θὰ γίνη κι αὐτὸς κατὰ τὸ σῶμα ἐξ αἰτίας της, οὐράνιος κι αἰώνιος. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὰ εἶναι δύσκολα καὶ μεγάλα καὶ γιὰ τοὺς τέλειους μόνο καὶ γιὰ νὰ πῶ ἔτσι, ἀποστολικά, νὰ σταυρώσης δηλ. τὴ σάρκα μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες, νὰ εἶσαι ἕτοιμος γιὰ τὴν ἐσχάτη περιφρόνηση καὶ τὸν πιὸ ἐπονείδιστο θάνατο γιὰ χάρη τοῦ καλοῦ, νὰ χάσης τὴν ψυχή σου γιὰ χάρη τοῦ Εὐαγγελίου, αὐτὰ ποὺ στὴ συνέχεια λέει ὁ Κύριος εἶναι γιὰ νὰ ἐνθαρρυνθοῦν οἱ πιὸ ἀτελεῖς ποὺ τὸσο ὑπεράνθρωπα ἀγωνίζονται· «αὐτὸς ποὺ δέχεται ἐσᾶς» δηλαδὴ τοὺς ἀποστόλους καὶ τοὺς ὕστερ’ ἀπ’ αὐτοὺς Πατέρες καὶ δασκάλους τῆς εὐσεβείας δέχεται καὶ ἐμένα κι ὅποιος δέχεται ἐμένα, δέχεται ἐκεῖνον ποὺ μ’ ἔστειλε.

Γιὰ τοὺς τέλειους ἐκείνους ἀπὸ δῶ ἑτοιμάζει ὑποδοχή, σ’ ὅσους δὲν εἶναι τέλειοι παρέχει τὴ σωτηρία, ἐπειδὴ ὑποδέχονται ἐκείνους. Βλέπεις πόσο μεγάλος εἶναι κι ὁ μισθὸς γι’ αὐτοὺς ποὺ δέχονται ὅσους ζοῦν κατὰ Θεὸ κι ὅσους διδάσκουν τὴν ἀλήθεια. Γιατὶ ὅποιος τοὺς δέχεται αὐτοὺς δέχεται τὸν Πατέρα καὶ τὸ Γιό. Πῶς λοιπὸν πρέπει νὰ τοὺς δεχώμαστε αὐτούς; Ὄχι μόνο νὰ τοὺς φιλοξενοῦμε καὶ νὰ τοὺς ἀναπαύωμε ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀκοῦμε. Γι’ αὐτὸ σ’ ἄλλο σημεῖο θέλοντας νὰ φοβίση ἐκείνους ποὺ τοὺς ἀψηφοῦν, ἔλεγε στοὺς μαθητές του. «Ὅποιος σᾶς ἀψηφᾶ, ἀψηφᾶ ἐμένα κι ὅποιος ἀψηφᾶ ἐμένα ἀψηφᾶ ἐκεῖνον ποὺ μ’ἔστειλε». Ἀλλὰ κι αὐτὸς ποὺ φιλοξενεῖ μόνο κι ἀναπαύει τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ἄν αὐτὸ τὸ κάμη γιὰ τὸ Θεό, θὰ πάρη μισθὸ πολύ. Αὐτὸ φανερώνοντας ὁ Κύριος ἔλεγε· «Ὅποιος δέχεται προφήτη ὡς προφήτη θὰ πάρη μισθό προφήτου κι ὅποιος δέχεται δίκαιο ὡς δίκαιο θὰ λάβη δικαίου μισθό». Πῶς θὰ πάρη μισθὸ προφήτου καὶ μισθὸ δικαίου; Ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος τὸ δικὸ τους περίσσευμα θ’ ἀναπληρώση τὸ ὑστέρημα τὸ δικό μας. Κι ὅποιος τὸν δίκαιο σὰ δίκαιο δέχεται κι ἀναπαύει κι ἄν δὲν προσφέρη μ’ ἀφθονία ἀλλὰ δώση μικροπράγματα, θὰ κερδίση τὰ μεγάλα. Ὅποιος ποτίση ἕνα ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς μικροὺς ἕνα ποτήρι νερὸ στ’ ὄνομα μαθητοῦ, σᾶς βεβαιώνω ὅτι δὲ θὰ χάση τὸ μισθό του. Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια καὶ τὶς ἐντολὲς δὲν φροντίζει μόνο γιὰ τοὺς δικαίους καὶ τοὺς μαθητὰς ἀλλὰ πολὺ περισσότερο γιὰ αὐτοὺς ποὺ τοὺς δέχονταν. Ἄν φρόντιζε μόνο γι’ αὐτούς, θὰ συνιστοῦσε τὴν ὑποδοχή τους μόνο καὶ θὰ ζητοῦσε τὴν ὑποδοχὴ μονάχα ἐκείνων καὶ τὴν ἀνάπαυση, ὅπως καὶ νὰ ἦταν. Τώρα ὅμως μὲ τὴν προσθήκη, σὲ ὄνομα προφήτου καὶ μαθητοῦ καὶ δικαίου δείχνει ὅτι φροντίζει περισσότερο αὐτοὺς ποὺ δέχονται θέλοντας ν’ ἀλλάξη τὴν ἀντίληψή τους στὸ καλύτερο, ὥστε μὲ τὴν ἀρετὴ ν’ ἀκολουθήση καὶ ὁ μισθός τους. Ἡ Ἐκκλησία λοιπὸν τοῦ Χριστοῦ τιμῶντας μετὰ τὸν θάνατο αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν ἀληθινὰ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὅλο τὸ χρόνο μνημονεύει κάθε μέρα αὐτοὺς ποὺ τὴ μέρα ἐκείνη ἔφυγαν ἀπὸ δῶ, καὶ τοὺς ἁγίους ποὺ ἀποδήμησαν ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτὴ τὴ σημαδεμένη μὲ τὸ θάνατο. Καὶ φέρνει μπροστὰ στὰ μάτια μας τὴ ζωὴ καθενὸς γιὰ δική μας ὠφέλεια καὶ παρουσιάζει τὸ τέλος τους, εἴτε ἦταν εἰρηνικὸ εἴτε ἔκλεισε ἡ ζωή του μὲ τὴ σφραγίδα τοῦ μαρτυρίου. Καὶ τώρα μετὰ τὴ Πεντηκοστή, ἀφοῦ ὅλους μαζί μᾶς συγκέντρωσε, τοὺς κάμνει κοινὰ ἔπαινο, ὄχι μόνο ἐπειδὴ ὅλοι εἶναι ἑνωμένοι μεταξὺ τους κι εἶναι ἕνας κατὰ τὴν εὐχὴ τοῦ Κυρίου. «Δῶσε σ’ αὐτοὺς, λέει πρὸς τὸν Πατέρα στὸ Εὐαγγέλιο ὁ Κύριος, δῶσε τους νὰ εἶναι ὅλοι ἕνα, ὅπως ἐγώ, Πατέρα, μὲ σένα καὶ σὺ μέ μένα ἔτσι κι αὐτοὶ νὰ εἶναι ἑνωμένοι μαζί μας ἀληθινά».

Δὲν ἀποδίδει λοιπὸν σ’ ὅλους αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τὸν κοινὸ ὕμνο μόνο γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἀλλὰ καὶ γιατὶ σπεύδει ἔτσι μὲ τὴν ἁγία Τεσσαρακοστὴ κι ἔπειτα τὴν Πεντηκοστὴ νὰ φανέρωση καὶ ν’ ἀνυμνήση ὅλα τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ λοιπὸν ὅλα τὰ ἐφανέρωσε, ὅπως γνωρίζετε, πῶς στὴν ἀρχὴ ἔγινε ἀπὸ τὸ Θεὸ ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος· πῶς ὁ Ἀδὰμ διώχτηκε ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ τὸ Θεό· πῶς ὁ παλαιὸς λαὸς δέχτηκε τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ· πῶς κι αὐτοὶ μὲ τὶς παραβάσεις τους ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν οἰκειότητά τους μὲ τὸ Θεό· πῶς ὁ μονογενὴς Γιὸς τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἔκλινε τοὺς οὐρανοὺς κατέβηκε σ’ ἐμᾶς κι ἀφοῦ ἔπραξε θαυμάσια, καὶ ἐδίδαξε κήρυγμα σωτηρίας, ἔπαθε καὶ πέθανε γιὰ μᾶς σὰν ἄνθρωπος θάφτηκε ἀλλὰ καὶ σὰ Θεὸς ἀναστήθηκε σὲ τρεῖς μέρες καὶ στοὺς οὐρανοὺς ἀπ’ ὅπου κατέβηκε ὕστερα ξαναγύρισε καὶ καθίζοντας στὰ δεξιὰ τοῦ Πατέρα ἔστειλε ἀπὸ κεῖ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Ἀφοῦ λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ ὕμνησε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τώρα κι ἐκεῖνο ποὺ ἔλειπε προσθέτοντας καὶ παρουσιάζοντας, πόσο πολλοὺς δηλαδὴ καὶ ὡραίους καρποὺς μάζεψε γιὰ νὰ ζήσουν αἰώνια ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου μας καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ δύναμη τοῦ παναγίου Πνεύματος, ὅλων μαζί τῶν ἁγίων κάμνει τὸ μνημόσυνο καὶ σ’ ὅλους τὸν ὕμνο καὶ τὴν τιμὴ ἀποδίδει σήμερα.

Ἄς τιμήσωμε λοιπὸν κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, τοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ. Καὶ θὰ τοὺς τιμήσωμε πῶς; Ἄν κατὰ τὸ παράδειγμα ἐκείνων καθαρίσωμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μόλυσμα σαρκικὸ καὶ πνευματικὸ κι ἄς ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὶς κακίες προχωρῶντας πρὸς τὴν ἁγιότητα μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπ’ αὐτές. Ἄν ἐμποδίσωμε τὴ γλῶσσα μας ἀπὸ τὸν ὅρκο καὶ τὴν ἐπιορκία, ἀπὸ τὴ φλυαρία καὶ ὑβρεολογία καὶ τὰ χείλη μας ἀπὸ τὸ ψεῦδος καὶ τὴ συκοφαντία κι ἔτσι τοὺς προσφέρομε τὸν ἔπαινο. Ἄν δὲν καθαρίσωμε ἔτσι τὸν ἑαυτό μας, δίκαια θ’ ἀκούσωμε ὁ καθένας μας ἀπ’ αὐτοὺς ἐκεῖνα τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἁμαρτωλό. Πῶς τολμᾶς νὰ φέρνης στὴ μνήμη σου καὶ νὰ ἀναφέρης μὲ τὴ γλῶσσα σου ἀκόμα κι αὐτὰ τὰ ὀνόματα τῶν ἁγίων καὶ νὰ διηγῆσαι τὴ συμπεριφορά τους γεμάτη ἀπὸ κάθε ἀρετὴ καὶ καθαρότητα. Ἐνῶ ἐσὺ ἐμίσησες τὸν ἐνάρετο βίο καὶ πέταξες μακρυά σου τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Ἄν ἔβλεπες κλέφτη, τὸν βοηθοῦσες καὶ ἔπαιρνες τὸ μερίδιο μὲ τὸ μοιχό. Τὸ στόμα σου ξεχείλισε ἀπὸ κακία κι ἡ γλῶσσα ὕφανε δολιότητες. Καθόσουν κάπου καὶ καταλαλοῦσες τὸν ἀδελφό σου, ἔστηνες παγίδα στὸν γιὸ τῆς μητέρας σου. Ἀπὸ τέτοια στόματα, ἀδελφοί μου, οὔτε ὁ Θεὸς οὔτε οἱ ἅγιοί του δέχονται ὕμνο. Ἄν καθένας ἀπὸ μᾶς, ἄν ἀγγίξη κάτι ἀκάθαρτο μὲ τὸ χέρι του, δὲ θέλη νὰ τὸ χρησιμοποιήση, ἄν δὲν τὸ πλύνη πρῶτα, πῶς ὁ Θεὸς θὰ δεχτῆ ὅ,τι προσφέρωμε ἀπὸ σῶμα καὶ στόμα ἀκάθαρτα, ἄν δὲν καθαρίσωμε πρῶτα τὸν ἑαυτό μας; Πολὺ πιὸ σχαμένη ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, τὸ ψεῦδος, ὁ φθόνος, τὸ μῖσος, ἡ πλεονεξία, ἡ προδοσία, οἱ αἰσχροὶ διαλογισμοὶ καὶ λόγοι καὶ οἱ ἀκαθάρατες πράξεις ποὺ τὰ ἀκολουθοῦν. Καὶ πῶς καθαρίζεται πάλι ἐκεῖνος ποὺ πέφτει σ’ αὐτά; Μὲ τὴ μετάνοια, τὴν ἐξομολόγηση, τὴν ἀγαθοεργία, μὲ τὴ συνεχῆ δέηση πρὸς τὸ Θεό.

Ὅταν λοιπὸν στὶς μνῆμες τῶν ἁγίων ποὺ ἑορτάζομε, σχολάζομε ἀπὸ τὴν τέχνη καὶ τὸ ἐπάγγλεμά μας καθένας, αὐτὰ ἄς εἶναι ἡ σκέψη μας, πῶς νὰ ἀπομακρυνθοῦμε καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας. Ἄν ὅμως καὶ τότε ἀκόμη περιπαίζωμε τὶς ψυχές μας κι ἀδιαφοροῦμε καὶ μεθοῦμε, πῶς λέμε ὅτι ἑορτάζουμε τοὺς ἁγίους, ἀφοῦ διώχνουμε ἀπὸ τὴν ἡμέρα τὴν ἁγιότητα; Ἀλλα ἄς μὴ γιορτάζωμε ἔτσι, ἀδελφοί μου, παρακαλῶ. Ἄς φέρνωμε τὰ σώματα καὶ τὶς ψυχὲς στὸ Θεὸ ἔτσι ὅπως τὰ θέλει καὶ μάλιστα τὶς γιορτινὲς αὐτὲς ἡμέρες κι ἔτσι μὲ τὴ μεσίτευση τῶν ἁγίων νὰ λάβωμε μέρος κι ἐμεῖς στὴν πανήγυρη καὶ στὴν ἀπέραντη ἐκείνη εὐφορσύνη. Μακάρι ὅλοι μας νὰ τὴν ἀπολαύσωμε μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτὸν ἀξίζει ἡ δόξα μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα του καὶ τὸ Πανάγιο καὶ ζωοποιὸ Πνεῦμα καὶ τώρα καὶ στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.

(Μητροπολίτου Τρίκκης καὶ Σταγῶν Διονυσίου “Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον”, Τόμος Δεύτερος, Ἀθῆναι 1969, σελ.104-113)

(Πηγή ηλ. κειμένου: kirigmata.blogspot.gr)

Ομιλία ΚΕ’ εκφωνηθείσα την Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς) – Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

Οι ουρανοί της Αγίας Πετρούπολης

Το Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης μας παρέχει ένα ακριβές μέτρο για το τι είμαστε και τι έχουμε εγκαταλείψει προ πολλού να είμαστε: το αλάτι της ιστορίας. Ενώ λάμβανε χώρα αυτή η οικονομική σύνοδος κορυφής, στην οποία συμμετείχαν 130 χώρες, μη επανδρωμένα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, υπό ουκρανικό καμουφλάζ, προσπάθησαν να διαταράξουν το πάρτι: το μεταλλικό μπλε της βόρειας πρωτεύουσας ρουθούνιζε περιστασιακά γιά μερικές κατεστραμμένες ιπτάμενες μηχανές. Έτσι, αποκαλύφθηκε η οργή όσων αποκλείστηκαν, οι οποίοι νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να είναι οι μόνοι DJs στον πλανήτη, που θα αποφάσιζαν τι και πώς θα έπρεπε να χορεύουν οι άνθρωποι. Αντ' αυτού, στον χώρο του Φόρουμ, δίπλα στον Πούτιν ήταν ο πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν Σαβκάτ Μιρζιγιόγιεφ, η πρόεδρος της Τανζανίας Σαμία Σουλούχου Χασάν, ο αντιπρόεδρος της Κίνας Χαν Ζενγκ και ο υπουργός Ενέργειας της Σαουδικής Αραβίας Αμπντουλαζίζ μπιν Σαλμάν Αλ Σαούντ. Ένας παγκόσμιος νότος που γίνεται ο αληθινός βορράς, και ως εκ τούτου δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Γερμανοί βιομήχανοι είναι τόσο πολυάριθμοι, κουρασμένοι από την επιθετικότητα του Βερολίνου που εκφράζεται εκ μέρους των υπολειμμάτων μιας αποτυχημένης οικονομικής ολιγαρχίας. Υπήρχε μάλιστα και μια αξιολύπητη και ταυτόχρονα γελοία στιγμή σε αυτή την κωμωδία Western που αναζητά συγγραφέα: η επιστολή του Ζελένσκι προς τον Πούτιν, στην οποία ο ηγέτης του Κιέβου ζητά συνάντηση και ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις απευθείας με τη Μόσχα, δεδομένων των σοβαρών προβλημάτων της Ρωσίας. Εν ολίγοις, μια παραχώρηση. Ο Πούτιν δεν απάντησε καν, αλλά σε μια παράλληλη συνέντευξη Τύπου, ξεκαθάρισε στον Ουκρανό Ναζί-Σιωνιστή ότι δεν έχει καμία επιθυμία να μιλήσει με κανέναν που δεν μετράει για τίποτα, την κύρια μαριονέτα στο τραγικό πολεμικό θέατρο, ούτε με τους άμεσους Ευρωπαίους χορηγούς του, αναφερόμενος στο γεγονός ότι οποιαδήποτε ειρήνη πρέπει να επιτευχθεί στο πνεύμα των συνομιλιών του Άνκορατζ.

Ο Ρώσος ηγέτης αγνοεί αυτές τις προσπάθειες να γεμίσει τη σκηνή, αλλά μπροστά στον μισό κόσμο -έναν με το μέλλον μπροστά του, όχι πίσω του- έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι η παγκοσμιοποίηση, που χτίστηκε γύρω από μερικά δυτικά οικονομικά, τεχνολογικά και πληροφοριακά κέντρα, έχει πλέον εξαντλήσει την ιστορική της λειτουργία και ότι σήμερα αυτή η δομή χρησιμοποιείται μόνο για να ασκήσει αδικαιολόγητη πίεση τόσο στον υπόλοιπο κόσμο όσο και στα ίδια τα δυτικά υποκείμενα. Η πορεία που ακολούθησαν ορισμένες χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα - η ανάπτυξη νέων μηχανισμών συναλλαγών, η δημιουργία νέων οδών και η επίτευξη τεχνολογικής ανεξαρτησίας- είναι η μόνη βιώσιμη. Και η Ευρώπη υπήρξε το παράδειγμα που χρησιμοποιήθηκε για να γίνει αυτό το όραμα συγκεκριμένο: η μυωπία των Βρυξελλών και η πολεμική ρητορική τους επιταχύνουν μόνο την παρακμή του. Έτσι, οποιοσδήποτε βιώσιμος διάλογος με την Ευρώπη μπορεί να ξεκινήσει μόνο με την ισότιμη αναγνώριση του καθεστώτος της Ρωσίας, την αναγνώριση των αμοιβαίων συμφερόντων και όχι με κατηγορίες. Το κύριο θέμα της συζήτησης είναι σαφές: η παλίρροια αλλάζει και η δυτική ηγεμονία πρόκειται να αντικατασταθεί από έναν πολυκεντρικό κόσμο, τόσο οικονομικά όσο και τεχνολογικά, στον οποίο στρέφεται τώρα η πλειονότητα των χωρών. Και το πολύ γεμάτο Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης είναι μια σαφής απόδειξη αυτού.

Από την άλλη πλευρά, η τροφοδότηση του πολέμου υπήρξε μια σημαντική επένδυση για τους συνήθεις υπόπτους τα τελευταία χρόνια, αλλά τώρα ακόμη και αυτό το εικοτολογικό έδαφος εξασθενεί: η Ουκρανία έχει απεγνωσμένα έλλειψη ανδρών, οι λιποταξίες αυξάνονται καθημερινά, ενώ οι όροι που θέτει η Ρωσία για την ειρήνη είναι σταθεροί σαν βράχος: εν ολίγοις, το Κίεβο και το ναζιστικό καθεστώς του δεν αποτελούν πλέον μια καλή επένδυση. Ούτε τα καταστροφικά δημογραφικά στοιχεία της χώρας, η συνεχής έξοδος προς τα δυτικά και προς την ίδια τη Ρωσία, και η επιρροή που θα έχει στο μέλλον, υπονομεύουν ακόμη και τις ψευδαισθήσεις μιας επικερδούς ανοικοδόμησης που θα ήταν η φάση Β του σχεδίου. Άλλωστε, η επιστολή του Ζελένσκι είναι τελικά ένα είδος παράδοσης, όσο γκροτέσκα κι αν είναι, αλλά παρ' όλα αυτά η αρχή της συνθηκολόγησης. Ο ουρανός πάνω από την Αγία Πετρούπολη είναι πάντα μπλε, και τα τελευταία πυροτεχνήματα δεν την ενοχλούν ιδιαίτερα: είναι μόνο ένα θέαμα για ηλίθιους και πληρωμένους στρατιώτες.

Οι Ουρανοί της Αγίας Πετρούπολης | Simplicissimus

Αγία Γαβριηλία: «Εσύ αδελφέ μου, λίγα πήρες από τον Θεό; Τι ανταπέδωσες στον Κύριο γι’ αυτά»;

Αγία Γαβριηλία (1897-1992).

Αγίων και Γερόντων παραινέσεις
04.06.2026

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Για το Φως και το Σκότος

Γερόντισσα Γαβριηλία: Η δύναμις του Σκότους δεν έχει δύναμη παρά μόνο όταν δεν είμεθα απόλυτα ενωμένοι μεσ’ στην καρδιά μας με τον Θεό.

Τ*: Μα μπορούμε να είμαστε απόλυτα ενωμένοι με τον Θεό;

Γ.Γ: Μπορούμε. Αποδεχόμεθα ότι ο Χριστός ήρθε για να μας σώσει από την αμαρτία. Αποδεχόμεθα ότι έχυσε το Αίμα του για μας. Αποδεχόμεθα ότι μας εμφύσησε το Πνεύμα Του, που είχαμε χάσει με την πτώση, όταν αναγεννηθήκαμε…

Άρα, είμεθα αναγεννημένοι κι ο αναγεννημένος άνθρωπος, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, δεν αμαρτάνει· Πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί… και… ου δύναται αμαρτάνειν ότι εκ Θεού γεγέννηται.

Πιο πάνω όμως λέει ότι όποιος λέει ότι δεν είναι αμαρτωλός είναι ψεύτης και πλανάται. Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν…

Με άλλα λόγια, η αμαρτία μεν υπάρχει, αλλά το να υποκύπτει κανείς σ’ αυτήν, δεν είναι ίδιον του αναγεννημένου ανθρώπου. Δηλαδή η αμαρτία θα έρθει να σε παιδεύσει, οι πειρασμοί θα έρθουν γύρω-γύρω, η Δύναμις του Σκότους θα έρθει αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε, γιατί έρχεται…

Στους Αγίους ήρθε. Και σε μας έρχεται, κάθε μέρα. Έρχεται ή σαν μία σκέψη, η με ορισμένους ανθρώπους που καμιά φορά την αντιπροσωπεύουν. Κάποτε έτσι, κάποτε αλλιώς. Όπως λέει ο Άγιος Πέτρος, και σε Άγγελο Φωτός μεταμορφώνεται ο Δαίμων για να πιάσει τους ανθρώπους.

Αλλά με το Παράδειγμα του Χριστού, μπορούμε να υπερνικήσουμε όλα αυτά, φτάνει να έχουμε όλο τον καιρό το Αίμα και την Θυσία του Χριστού μέσα στην ψυχή μας.

Είναι τότε πολύ δύσκολο να υποκύψουμε. Πολλές φορές θαρρούμε ότι επειδή δεν βλέπουμε ορατά τον Κύριο, όπως Τον βλέπανε στα χρόνια του, ότι δεν είναι πλάι μας.

Όμως είναι πλάι μας με το Πνεύμα Του. Αν θελήσουμε να Τον φωνάξουμε και μέσα μας μπορεί να έρθει να κατοικήσει. Τότε, δεν έχει πέραση η Δύναμη αυτή.

Δηλαδή θα προσπαθήσει να δράσει (εκεί είναι και η μεγάλη δύναμή της) αλλά εμείς δεν θα την ανεχθούμε, δεν θα υποκύψουμε. Γιατί ο Χριστός είπε: «Πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε».

Ουδέποτε είπε ο Χριστός: «Κάνε υπομονή, και θα γίνεις καλά».

Ούτε είπε καμιά φορά: «Αυτή η αρρώστια σε καλό θα σου βγεί, θα σε βοηθήσει»…

Όχι! Έλεγε αμέσως: «Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι», και τέλειωσε!

Τ: Δηλαδή, λέτε ότι αν ο άνθρωπος είναι γεμάτος από τον Χριστό, είναι πια στην θέλησή του το Ποιον θα δεχθεί μέσα του.

Γ.Γ. Βεβαίως! Αυτήν την ελευθερία με την οποία μας έπλασε ο Θεός, δεν την έχει καταλάβει ο άνθρωπος. Καμιά φορά ακούς: «Γιατί ο Θεός δεν βλέπει αυτό ή εκείνο το κακό;» Μα διότι ο Θεός μας έκανε ελευθέρους. Αν μας είχε κάνει σκλάβους, ε, τότε…

Τ: Τι γίνεται όμως με τις περιπτώσεις που δεν ευθύνονται οι άνθρωποι γι’ αυτό που περνούν;

Γ.Γ. Αυτό το πρόβλημα κι αυτό το ερώτημα, είναι αιώνιο. Εννοώ το μη υπεύθυνο θύμα… Το μικρό παιδί…

Ο Χριστός, όταν Τον ρώτησαν για τον Τυφλό, αν αμάρτησε αυτός ή οι γονείς του που γεννήθηκε τυφλός, απάντησε ότι ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του, αλλά έγινε για να δοξαστεί το όνομα του Θεού με το θαύμα που έκανε αμέσως μετά. Ο πατέρας και η μητέρα ενός ανάπηρου παιδιού, υποφέρουν και πληγώνονται πιο πολύ απ’ ό,τι το παιδί τους.

Μια φορά ήμουν στην Αμερική και μου ζήτησαν να πω μερικά λόγια παρηγορητικά σε γονείς καθυστερημένων παιδιών. Στο τέλος, ήρθαν κοντά μου και μου ομολογήσαν, άλλοι ότι ήταν χλιαροί στην πίστη τους κι άλλοι ότι ήταν έτοιμοι να πάρουν διαζύγιο πριν το παιδί κι ότι τόσο πολύ πληγώθηκαν και λυπήθηκαν, που ενώθηκαν ξανά, κι από κει που δεν ήταν Χριστιανοί, έγιναν.

Χάρη σ’ ένα καθυστερημένο παιδί!

Αλλά και στο Άσυλο Ανιάτων να πάμε, θα δούμε ανθρώπους κατάκοιτους εδώ και 18-20 χρόνια, που όταν τους ρωτήσεις, σου λένε: «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά»!

Τ: Κι εμείς, και τα ’χουμε όλα και καλά είμαστε και…

Γ.Γ. Ναι! Αυτή είναι η μεγάλη μας αχαριστία. Η τεράστια αχαριστία. Και γι’ αυτό όταν ακούω έναν άνθρωπο να παραπονιέται επειδή ο τάδε δεν του έδειξε ευγνωμοσύνη, παρ’ όλα τα καλά που του έκανε, λυπάμαι.

Θα ήθελα να του πω:
«Εσύ αδελφέ μου, λίγα πήρες από τον Θεό; Τι ανταπέδωσες στον Κύριο γι’ αυτά;… Ούτε τον αδελφό σου βοήθησες, ούτε τίποτε. Και με το λίγο που έκανες σε κάποιον, περιμένεις τα χίλια ευχαριστώ».

Δεν είμαστε εντάξει. Καθόλου. Ο αναγεννημένος άνθρωπος λοιπόν, αυτός που ξέρει την στιγμή που μπήκε μέσα του ο Χριστός, εκείνος είδε το σύμπαν ολόκληρο να αλλάζει.

Δεν βλέπεις πια τον παλιό σου άνθρωπο ως ζωντανό. Τον βλέπεις ως νεκρό. Κι απλό κείνη τη στιγμή πια, σε κάθε κρίσιμη κατάσταση, περιμένεις κι αναρωτιέσαι: Αν ήταν παρών και ορατός ο Κύριος, τι θα έκανες; Θα έκανες αυτό; Αν ήταν παρών, θα έκανες το άλλο; Κι αυτό σε φυλάει από κάθε αμαρτία.

Τ: Δηλαδή νοιώθετε συνέχεια την παρουσία του;

Γ.Γ: Αυτό είναι! Κι όταν είσαι μόνος σου, Τον αισθάνεσαι και μέσα σου, και τότε γίνεται η προσευχή μία κατάστασις, κι όχι μία πράξις μόνο. Τότε πια, έχεις την ηρεμία κι αυτήν την γαλήνη που θέλει ο Θεός από τα παιδιά Του. Γιατί σου λέει «ίνα τέκνα φωτός γένησθε». Όχι σκοταδιού

* Συνομιλία με την Τ. Μηναιοπούλου, Αθήνα, δεκαετία 70-80.

Απόσπασμα από το βιβλίο η «Γερόντισσα Γαβριηλία, η Ασκητική της Αγάπης» των εκδόσεων Πορφύρα.

Αγία Γαβριηλία: «Εσύ αδελφέ μου, λίγα πήρες από τον Θεό; Τι ανταπέδωσες στον Κύριο γι' αυτά»; - Pemptousia