Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι ΗΠΑ είναι πρόθυμες όχι μόνο να επιστρέψουν τα 24 δισεκατομμύρια δολάρια σε παγωμένα ιρανικά κεφάλαια, αλλά και επιπλέον 300 δισεκατομμύρια δολάρια σε αντάλλαγμα για την αποκήρυξη των πυρηνικών όπλων από την Τεχεράνη - μια αποκήρυξη που για σχεδόν 50 χρόνια ήταν αδικαιολόγητη, δεδομένου ότι το ιρανικό καθεστώς δεν ήθελε την βόμβα για θρησκευτικούς λόγους. Τώρα, μετά την απερίσκεπτη επιθετικότητα Τραμπ-Νετανιάχου, πρέπει να πληρωθεί, και αυτό καταδεικνύει το μέγεθος της αμερικανικής ήττας. Και πόσο εύθραυστη θα είναι οποιαδήποτε τελική ειρήνη. Άλλωστε, αυτό έχει ήδη συμβεί στο μακρινό παρελθόν, με τεράστιες συνέπειες για την ιστορία της Ιταλίας. Κάνω αυτόν τον παραλληλισμό, ο οποίος εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράξενος, επειδή, άλλωστε, εμπλέκονται οι ίδιες δυναμικές που ώθησαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία να κηρύξει πόλεμο στην Περσία των Σασσανιδών τον έκτο αιώνα μ.Χ.: το εμπόριο με την Κίνα και ο έλεγχος της Μέσης Ανατολής. Οι Περσικοί Πόλεμοι όχι μόνο εμπόδισαν τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες να ανακαταλάβουν οριστικά τη Βόρεια Αφρική, την Ιταλική Χερσόνησο και τις ακτές της Μεσογείου, αλλά πυροδότησαν μια ασταμάτητη παρακμή αυτού του επιζώντος κλάδου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οι Βυζαντινοί πλήρωσαν στους Πέρσες έναν τεράστιο φόρο υποτέλειας βάσει της Συνθήκης Αιώνιας Ειρήνης του 532. Αυτή η ειρήνη διήρκεσε λιγότερο από οκτώ χρόνια. Ο επόμενος πόλεμος έληξε το 545 με μια ακόμη τεράστια πληρωμή. Στη συνέχεια, το 562, οι Βυζαντινοί υπέγραψαν την Πεντηκοστή Ειρήνη με την Περσία, συνοδευόμενη από περαιτέρω φόρους υποτέλειας. Αλλά ακόμη και αυτή η ειρήνη δεν κράτησε πολύ, επομένως νέες εκεχειρίες (και, φυσικά, πληρωμές) έπρεπε να διαπραγματευτούν μεταξύ 574 και 575. Παρεμπιπτόντως, ήταν ακριβώς οι Περσικοί Πόλεμοι που εμπόδισαν τον Στρατηγό Βελισάριο και τον αντίπαλό του Ναρσή να εκδιώξουν τους Οστρογότθους από την Ιταλία και στη συνέχεια να εμποδίσουν την εξάπλωση των Λομβαρδών: πάρα πολλοί άνδρες αναπτύχθηκαν στα ανατολικά σύνορα για να εδραιώσουν μια ισχυρή δύναμη που τελικά κατέληξε στο Εξαρχάτο της Ραβέννας. Αυτή η εποχή εξακολουθεί να λάμπει στα ψηφιδωτά του Αγίου Βιταλίου ή του Αγίου Απολλινάρου στην τάξη ή στα ασυνήθιστα σκοτεινά μάτια ορισμένων κοριτσιών της Ρομάνια.
Υπάρχει μια ειρωνεία στο γεγονός ότι όσοι πιστεύουν, λανθασμένα, ότι είναι μια μετενσάρκωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βρίσκονται αντιμέτωποι με τη δική τους πρόδηλη παρακμή σε έναν πόλεμο εναντίον του ίδιου εχθρού: δεν πρόκειται μόνο για την ήττα του Πρώτου Περσικού Πολέμου, κάτι τόσο προφανές που όλοι οι στρατιωτικοί αναλυτές, μη υποχρεωμένοι να πουν «ναι κύριε» στον Λοχία Τραμπ, είχαν προβλέψει, αλλά και για την απώλεια του Κόλπου και του συστήματος των πετροδολαρίων, το οποίο θα αποδυναμώσει σημαντικά την Αμερική πολύ μετά την αποκατάσταση των εξαγωγών από τον Κόλπο. Επιπλέον, το ακριβό οπλοστάσιο υψηλής τεχνολογίας των Ηνωμένων Πολιτειών έχει αποδειχθεί ανεπαρκές σε σύγκριση με τα χαμηλού κόστους μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τους πυραύλους των αντιπάλων τους, αποκαλύπτοντας ότι δεν μπορεί να προστατεύσει κανέναν, και μάλιστα, ούτε καν θέλει: η Ουάσινγκτον έχει δείξει ότι είναι πρόθυμη να θυσιάσει τις υποχρεώσεις της προς άλλους συμμάχους και πελάτες για να προστατεύσει το Ισραήλ με κάθε κόστος, επειδή το Ισραήλ έρχεται πρώτο. Το συναίσθημα που διαπερνά ολόκληρο τον κόσμο είναι ότι η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ έχει ενεργοποιήσει το αμερικανικό γκόλεμ της για να καταστρέψει έναν από τους εχθρούς της, χρησιμοποιώντας ψεύτικα όπλα μαζικής καταστροφής ως πρόσχημα.
Το Ιράν δεν είναι ο μόνος νικητής σε αυτόν τον πόλεμο. Ο πραγματικός νικητής είναι πιθανώς η Κίνα, η οποία στην πραγματικότητα είναι ο μόνος παγκόσμιος αντίπαλος για τον οποίο θα έπρεπε να ανησυχεί η Αμερική. Η Κίνα έχει γίνει πιο ισχυρή απλώς και μόνο επειδή έμεινε μακριά από τη σύγκρουση, ενώ η Αμερική έχει επανειλημμένα βλάψει τον εαυτό της. Ο κόσμος έχει υποφέρει τρεις άσκοπους μήνες θανάτου, άγχους και αυξανόμενης οικονομικής και πολιτικής αστάθειας, ενώ ο Τραμπ ήλπιζε και προσευχόταν, έλεγε ψέματα και τα μπερδεύει, καυχιόταν και υποχωρούσε με την ανόητη ελπίδα ότι αυτή τη φορά, κάνοντας το ίδιο πράγμα, θα πετύχαινε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Αλλά τώρα, αρχίζουν να εξαπλώνονται εκκλήσεις για έναν τρόπο να απαλλαγούμε από τον Τραμπ πριν η κρίση εξαπλωθεί στις ΗΠΑ, δημιουργώντας ένα θεσμικό ρήγμα εξαιρετικής σοβαρότητας.
Οι Βυζαντινοί πλήρωσαν στους Πέρσες έναν τεράστιο φόρο υποτέλειας βάσει της Συνθήκης Αιώνιας Ειρήνης του 532. Αυτή η ειρήνη διήρκεσε λιγότερο από οκτώ χρόνια. Ο επόμενος πόλεμος έληξε το 545 με μια ακόμη τεράστια πληρωμή. Στη συνέχεια, το 562, οι Βυζαντινοί υπέγραψαν την Πεντηκοστή Ειρήνη με την Περσία, συνοδευόμενη από περαιτέρω φόρους υποτέλειας. Αλλά ακόμη και αυτή η ειρήνη δεν κράτησε πολύ, επομένως νέες εκεχειρίες (και, φυσικά, πληρωμές) έπρεπε να διαπραγματευτούν μεταξύ 574 και 575. Παρεμπιπτόντως, ήταν ακριβώς οι Περσικοί Πόλεμοι που εμπόδισαν τον Στρατηγό Βελισάριο και τον αντίπαλό του Ναρσή να εκδιώξουν τους Οστρογότθους από την Ιταλία και στη συνέχεια να εμποδίσουν την εξάπλωση των Λομβαρδών: πάρα πολλοί άνδρες αναπτύχθηκαν στα ανατολικά σύνορα για να εδραιώσουν μια ισχυρή δύναμη που τελικά κατέληξε στο Εξαρχάτο της Ραβέννας. Αυτή η εποχή εξακολουθεί να λάμπει στα ψηφιδωτά του Αγίου Βιταλίου ή του Αγίου Απολλινάρου στην τάξη ή στα ασυνήθιστα σκοτεινά μάτια ορισμένων κοριτσιών της Ρομάνια.
Υπάρχει μια ειρωνεία στο γεγονός ότι όσοι πιστεύουν, λανθασμένα, ότι είναι μια μετενσάρκωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βρίσκονται αντιμέτωποι με τη δική τους πρόδηλη παρακμή σε έναν πόλεμο εναντίον του ίδιου εχθρού: δεν πρόκειται μόνο για την ήττα του Πρώτου Περσικού Πολέμου, κάτι τόσο προφανές που όλοι οι στρατιωτικοί αναλυτές, μη υποχρεωμένοι να πουν «ναι κύριε» στον Λοχία Τραμπ, είχαν προβλέψει, αλλά και για την απώλεια του Κόλπου και του συστήματος των πετροδολαρίων, το οποίο θα αποδυναμώσει σημαντικά την Αμερική πολύ μετά την αποκατάσταση των εξαγωγών από τον Κόλπο. Επιπλέον, το ακριβό οπλοστάσιο υψηλής τεχνολογίας των Ηνωμένων Πολιτειών έχει αποδειχθεί ανεπαρκές σε σύγκριση με τα χαμηλού κόστους μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τους πυραύλους των αντιπάλων τους, αποκαλύπτοντας ότι δεν μπορεί να προστατεύσει κανέναν, και μάλιστα, ούτε καν θέλει: η Ουάσινγκτον έχει δείξει ότι είναι πρόθυμη να θυσιάσει τις υποχρεώσεις της προς άλλους συμμάχους και πελάτες για να προστατεύσει το Ισραήλ με κάθε κόστος, επειδή το Ισραήλ έρχεται πρώτο. Το συναίσθημα που διαπερνά ολόκληρο τον κόσμο είναι ότι η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ έχει ενεργοποιήσει το αμερικανικό γκόλεμ της για να καταστρέψει έναν από τους εχθρούς της, χρησιμοποιώντας ψεύτικα όπλα μαζικής καταστροφής ως πρόσχημα.
Το Ιράν δεν είναι ο μόνος νικητής σε αυτόν τον πόλεμο. Ο πραγματικός νικητής είναι πιθανώς η Κίνα, η οποία στην πραγματικότητα είναι ο μόνος παγκόσμιος αντίπαλος για τον οποίο θα έπρεπε να ανησυχεί η Αμερική. Η Κίνα έχει γίνει πιο ισχυρή απλώς και μόνο επειδή έμεινε μακριά από τη σύγκρουση, ενώ η Αμερική έχει επανειλημμένα βλάψει τον εαυτό της. Ο κόσμος έχει υποφέρει τρεις άσκοπους μήνες θανάτου, άγχους και αυξανόμενης οικονομικής και πολιτικής αστάθειας, ενώ ο Τραμπ ήλπιζε και προσευχόταν, έλεγε ψέματα και τα μπερδεύει, καυχιόταν και υποχωρούσε με την ανόητη ελπίδα ότι αυτή τη φορά, κάνοντας το ίδιο πράγμα, θα πετύχαινε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Αλλά τώρα, αρχίζουν να εξαπλώνονται εκκλήσεις για έναν τρόπο να απαλλαγούμε από τον Τραμπ πριν η κρίση εξαπλωθεί στις ΗΠΑ, δημιουργώντας ένα θεσμικό ρήγμα εξαιρετικής σοβαρότητας.
