The Sacred Violence of Being Human: Damascus vs. Heidegger, Freud & Lacan
Η ιερή βία του να είσαι άνθρωπος: Ο Ιωάννης Δαμασκηνός απέναντι στους Heidegger, Freud και Lacan
Τι θα δείτε σε αυτό το βίντεο:
Είσαι απλώς μια βιολογική μηχανή, ένα αλλοτριωμένο εγώ ή ένα ζωντανό παράδοξο που συγκρατείται από τη θεία δύναμη;
Σε αυτό το κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ εμβαθύνουμε στην επαναστατική;;; ανθρωπολογία του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, του μεγάλου συστηματοποιητή της πατερικής σκέψης κατά τον 8ο αιώνα.
Ενώ νεότεροι στοχαστές, όπως οι Freud, Lacan και Heidegger, αντιμετώπισαν το ανθρώπινο σώμα ως πηγή αλλοτρίωσης, αγωνίας και άγριων ενστίκτων, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός προτείνει μια ριζικά διαφορετική θεώρηση: μια βαθιά και δυναμική ενότητα, μέσα στην οποία το σωματικό και το πνευματικό συνυφαίνονται με θαυμαστό τρόπο.
Ανακαλύψτε πώς δύο εντελώς ασύμβατες πραγματικότητες —το υλικό σώμα και η άυλη ψυχή— συνδέθηκαν μεταξύ τους όχι χάρη σε κάποια φυσική συγγένεια, αλλά μέσω μιας μορφής «ιερής βίας», την οποία θέλησε ο Θεός για να δημιουργήσει κάτι εντελώς καινούργιο.
Εξετάζουμε πώς οι σωματικές αισθήσεις μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε πνευματικά ύψη, γιατί ο θάνατος αποτελεί την έσχατη παραβίαση της θείας εικόνας και με ποιον τρόπο η πατερική θεολογία προέβλεψε —και επέλυσε— τις υπαρξιακές κρίσεις της σύγχρονης ψυχανάλυσης.
Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και θεωρούμε ότι βλέπουμε τον εαυτό μας. Τι θα συνέβαινε όμως αν αυτή η αντανάκλαση ήταν ακριβώς η στιγμή κατά την οποία χάνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε; Όταν ένα βρέφος αναγνωρίζει για πρώτη φορά το είδωλό του, δεν ανακαλύπτει την αληθινή του ταυτότητα. Υιοθετεί μια εικόνα, ένα σωματικό ομοίωμα, το οποίο δημιουργεί αμέσως μια βαθιά αίσθηση αλλοτρίωσης.
Ο ψυχαναλυτής Jacques Lacan υποστήριξε ότι αυτό το «στάδιο του καθρέφτη» γεννά το εγώ μας, αλλά με βαρύ τίμημα: την καταστροφή του βαθύτερου και αυθεντικού εαυτού. Παγιδευόμαστε στην οπτική και βιολογική αναπαράσταση του σώματός μας. Ο Sigmund Freud είχε μια εξίσου ζοφερή αντίληψη.
Για εκείνον, το ανθρώπινο σώμα ήταν ουσιαστικά μια βιολογική μηχανή που κινούνταν από άγρια, ζωώδη ένστικτα. Ο νους ταπεινωνόταν διαρκώς εξαιτίας της εξάρτησής του από τις στοιχειώδεις σωματικές ανάγκες. Ο φιλόσοφος Martin Heidegger προχώρησε ακόμη περισσότερο.
Περιέγραψε τους ανθρώπους ως όντα που έχουν ριχτεί αμήχανα στην ύπαρξη. Βρισκόμαστε ξαφνικά μέσα σε μια αφιλόξενη πραγματικότητα, αναγκασμένοι να κατοικούμε σε μια σωματική μορφή που φαίνεται ξένη προς τον συνειδητό μας νου. Αυτό το διάγραμμα απεικονίζει τον πυρήνα του προβλήματος, το οποίο είχε εντοπίσει αιώνες νωρίτερα ο René Descartes.
Υποστήριξε ότι ο νους είναι εντελώς αδιάστατος και απεριόριστος, ενώ το σώμα είναι αμιγώς υλικό και μετρήσιμο. Επειδή οι ιδιότητές τους είναι τόσο ριζικά διαφορετικές, βρίσκονται σε μόνιμη αντίθεση. Η νεότερη φιλοσοφία κατέληξε έτσι σε ένα σκληρό συμπέρασμα.
Ζούμε έναν πόλεμο που είναι αδύνατον να κερδηθεί, ανάμεσα σε έναν απομονωμένο νου και μια βιολογική φυλακή. Για να ξεφύγουμε από αυτή την υπαρξιακή παγίδα, στρεφόμαστε στον 8ο αιώνα και σε έναν μοναχό που ονομαζόταν Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Εκείνος προέβλεψε ακριβώς αυτή τη σύγχρονη φιλοσοφική κρίση.
Κατά παράδοξο τρόπο, συμφωνούσε απολύτως με τη νεότερη αφετηρία. Από αυστηρά φυσική άποψη, το σώμα και η ψυχή είναι δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες. Εάν αφήνονταν στη δική τους φυσική λειτουργία, δεν θα είχαν καμία φυσική σύνδεση μεταξύ τους.
Εκείνη την εποχή, δημοφιλείς νεοπλατωνικοί στοχαστές υποστήριζαν ότι η ψυχή κατά κάποιον τρόπο λυπήθηκε τον υλικό κόσμο, ερωτεύτηκε απλώς το σώμα και κατέβηκε μέσα του από συμπάθεια. Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός απέρριψε αυτή τη ρομαντική ερμηνεία. Η ψυχή δεν ερωτεύτηκε τη βιολογία.
Αντί γι’ αυτήν, πρότεινε μια ριζική εναλλακτική λύση. Ο Θεός χρησιμοποίησε ένα είδος «ιερής βίας» για να ενώσει αναγκαστικά αυτές τις δύο εντελώς ασύμβατες πραγματικότητες. Εξανάγκασε το σωματικό και το πνευματικό στοιχείο να συγχωνευθούν, δημιουργώντας ένα εντελώς νέο ον: τον άνθρωπο.
Αυτή η ένταση αποτελεί το θεμέλιο μιας ενιαίας και ολοκληρωμένης ταυτότητας. Η εσωτερική μας πάλη αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδίου της ανθρώπινης κατάστασης. Η ανθρώπινη φύση δεν είναι μια απλή μαθηματική εξίσωση, στην οποία προσθέτουμε μια ψυχή σε ένα σώμα.
Λειτουργεί μέσω μιας ψυχοδυναμικής, μιας αδιάσπαστης συνύφανσης σωματικών ενεργειών και ψυχικών καταστάσεων. Αυτός ο βρόχος αλληλοτροφοδότησης δείχνει πώς τα δύο συστήματα κινητοποιούν το ένα το άλλο. Η βιολογική έλλειψη τροφής στο στομάχι δημιουργεί την ψυχολογική επιθυμία για επιβίωση.
Ο κύκλος όμως λειτουργεί και αντίστροφα. Μια αφηρημένη ψυχική κατάσταση, όπως η λαιμαργία, μπορεί να εξαναγκάσει ένα ήδη χορτάτο σώμα να συνεχίσει να τρώει. Τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό βλέπουμε και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Σκεφτείτε ότι προσφέρετε ένα κομμάτι ψωμί σε κάποιον που το έχει ανάγκη. Για να γίνει αυτό, απαιτείται ο υλικός μηχανισμός του χεριού που απλώνεται προς τον άλλον. Αυτή όμως η βιολογική κίνηση δημιουργεί ένα αόρατο και σύνθετο σύμπαν νοήματος, το οποίο ονομάζουμε φιλανθρωπία.
Η σωματική πράξη μετατρέπεται σε πνευματικό γεγονός. Μεταγενέστεροι θεολόγοι, όπως ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, εξήγησαν ότι αυτή η ένωση προσδίδει στην ψυχή μια μοναδική ιδιότητα: την καθολική παρουσία της μέσα στο ίδιο της το σώμα. Η ψυχή διεισδύει σε κάθε μικροσκοπικό κύτταρο, καθοδηγώντας και ρυθμίζοντας με λεπτότητα τη ζωντανή σάρκα εκ των έσω.
Αυτή η τεράστια εσωτερική πολυπλοκότητα οδήγησε τον μαθηματικό Blaise Pascal να περιγράψει τον άνθρωπο ως ένα σύμπαν που στέκεται μπροστά στο μηδέν, ως έναν μικρό θεό. Διαποτίζοντας ολόκληρο το σώμα, η ψυχή ανυψώνει τις στοιχειώδεις βιολογικές λειτουργίες σε βαθιές πνευματικές εκφράσεις. Προσφέρει στον άνθρωπο μια σχεδόν θεϊκή κυριαρχία πάνω στη σωματική του ύπαρξη.
Επειδή αυτή η ψυχοδυναμική ένωση είναι τόσο σύνθετη και σκόπιμα οργανωμένη, το τέλος της σωματικής ζωής αποκτά ένα πολύ συγκεκριμένο νόημα. Ο θάνατος δεν χαρακτηρίζεται ποτέ ως ειρηνική απελευθέρωση της ψυχής από τη φυλακή της. Για τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο θάνατος αποτελεί την έσχατη παραβίαση.
Είναι ο παρά φύση διαμελισμός ενός θεϊκού αριστουργήματος, η βίαιη αποσύνδεση σώματος και ψυχής, η οποία αντιφάσκει ολοκληρωτικά προς το αρχικό σχέδιο της ανθρώπινης φύσης. Αυτή η ενιαία θεώρηση αντιτίθεται άμεσα στον σύγχρονο υπαρξισμό, ο οποίος προβάλλει την ιδέα ότι η ανθρώπινη ελευθερία είναι ένα απέραντο κενό, μέσα στο οποίο είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι να επινοήσουμε το δικό μας νόημα. Ο Jean-Paul Sartre υποστήριξε χαρακτηριστικά ότι ξεκινούμε ως μηδενικότητα, εντελώς αδέσμευτοι από οποιαδήποτε προκαθορισμένη φύση, και ότι οφείλουμε να δημιουργήσουμε τον σκοπό μας από το μηδέν.
Παρομοίως, ο Friedrich Nietzsche παρότρυνε την ανθρωπότητα να υπερβεί τις φυσικές ηθικές κατευθύνσεις και τις βιολογικές παραμέτρους, επιδιώκοντας να αντικαταστήσει ολοκληρωτικά την ανθρώπινη φύση. Μέσα σε αυτό το πατερικό πλαίσιο, η ψυχή είναι πλασμένη για να καθοδηγεί το σώμα μέσω του λόγου. Όταν δίνουμε προτεραιότητα στον ηδονισμό ή στην εθιστική επιθυμία, αντιστρέφουμε αυτή την ιεραρχία και καθιστούμε την ψυχή υπηρέτρια των βιολογικών παρορμήσεων.
Έτσι δημιουργείται μια παρά φύση κατάσταση υπάρξεως, στην οποία η κυβερνητική αρχή του εαυτού έχει ουσιαστικά διαρραγεί. Η αληθινή ελευθερία υπάρχει όταν διατηρούμε την ισορροπία μεταξύ της σωματικής και της πνευματικής πλευράς μας. Η αναζήτηση μιας απόλυτης ελευθερίας έξω από αυτή τη δομή οδηγεί μόνο στην εσωτερική κατάρρευση. Το απομονωμένο νεότερο εγώ, η ιδέα ενός εαυτού ολοκληρωτικά αποκομμένου από τον κόσμο, δεν μπορεί να υπάρξει.
Στην πραγματικότητα, δεν ανακαλύπτουμε ποτέ την ταυτότητά μας μέσα στην απομόνωση. Σκεφτείτε ένα εξαιρετικά ευάλωτο βρέφος. Δεν μαθαίνει ποιο είναι κοιτάζοντας έναν καθρέφτη.
Κατανοεί την ίδια του την ύπαρξη κοιτάζοντας τα στοργικά και προστατευτικά μάτια της μητέρας του. Η ανθρώπινη ψυχή λειτουργεί σύμφωνα με την ίδια σχεσιακή λογική. Επειδή η ψυχή υπάρχει ως εικόνα, είναι ουσιαστικά ένας καθρέφτης που χρειάζεται ένα πρωτότυπο για να το αντανακλά.
Αποκτά συνεκτική αίσθηση του εαυτού της μόνο όταν αποστρέφεται το δικό της είδωλο και στρέφει το βλέμμα της προς το θείο Αρχέτυπο, το οποίο είναι πλασμένη να αντανακλά. Υπάρχουμε ως εύθραυστα παράδοξα, ως ζωντανές εικόνες που διατηρούνται από τη θεία δύναμη, η οποία γεφύρωσε αρχικά το χάσμα μεταξύ σάρκας και πνεύματος. Η σωματική μας ευαλωτότητα αποτελεί την ίδια την πηγή του θριάμβου μας.
Τι θα δείτε σε αυτό το βίντεο:
Είσαι απλώς μια βιολογική μηχανή, ένα αλλοτριωμένο εγώ ή ένα ζωντανό παράδοξο που συγκρατείται από τη θεία δύναμη;
Σε αυτό το κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ εμβαθύνουμε στην επαναστατική;;; ανθρωπολογία του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, του μεγάλου συστηματοποιητή της πατερικής σκέψης κατά τον 8ο αιώνα.
Ενώ νεότεροι στοχαστές, όπως οι Freud, Lacan και Heidegger, αντιμετώπισαν το ανθρώπινο σώμα ως πηγή αλλοτρίωσης, αγωνίας και άγριων ενστίκτων, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός προτείνει μια ριζικά διαφορετική θεώρηση: μια βαθιά και δυναμική ενότητα, μέσα στην οποία το σωματικό και το πνευματικό συνυφαίνονται με θαυμαστό τρόπο.
Ανακαλύψτε πώς δύο εντελώς ασύμβατες πραγματικότητες —το υλικό σώμα και η άυλη ψυχή— συνδέθηκαν μεταξύ τους όχι χάρη σε κάποια φυσική συγγένεια, αλλά μέσω μιας μορφής «ιερής βίας», την οποία θέλησε ο Θεός για να δημιουργήσει κάτι εντελώς καινούργιο.
Εξετάζουμε πώς οι σωματικές αισθήσεις μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε πνευματικά ύψη, γιατί ο θάνατος αποτελεί την έσχατη παραβίαση της θείας εικόνας και με ποιον τρόπο η πατερική θεολογία προέβλεψε —και επέλυσε— τις υπαρξιακές κρίσεις της σύγχρονης ψυχανάλυσης.
Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και θεωρούμε ότι βλέπουμε τον εαυτό μας. Τι θα συνέβαινε όμως αν αυτή η αντανάκλαση ήταν ακριβώς η στιγμή κατά την οποία χάνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε; Όταν ένα βρέφος αναγνωρίζει για πρώτη φορά το είδωλό του, δεν ανακαλύπτει την αληθινή του ταυτότητα. Υιοθετεί μια εικόνα, ένα σωματικό ομοίωμα, το οποίο δημιουργεί αμέσως μια βαθιά αίσθηση αλλοτρίωσης.
Ο ψυχαναλυτής Jacques Lacan υποστήριξε ότι αυτό το «στάδιο του καθρέφτη» γεννά το εγώ μας, αλλά με βαρύ τίμημα: την καταστροφή του βαθύτερου και αυθεντικού εαυτού. Παγιδευόμαστε στην οπτική και βιολογική αναπαράσταση του σώματός μας. Ο Sigmund Freud είχε μια εξίσου ζοφερή αντίληψη.
Για εκείνον, το ανθρώπινο σώμα ήταν ουσιαστικά μια βιολογική μηχανή που κινούνταν από άγρια, ζωώδη ένστικτα. Ο νους ταπεινωνόταν διαρκώς εξαιτίας της εξάρτησής του από τις στοιχειώδεις σωματικές ανάγκες. Ο φιλόσοφος Martin Heidegger προχώρησε ακόμη περισσότερο.
Περιέγραψε τους ανθρώπους ως όντα που έχουν ριχτεί αμήχανα στην ύπαρξη. Βρισκόμαστε ξαφνικά μέσα σε μια αφιλόξενη πραγματικότητα, αναγκασμένοι να κατοικούμε σε μια σωματική μορφή που φαίνεται ξένη προς τον συνειδητό μας νου. Αυτό το διάγραμμα απεικονίζει τον πυρήνα του προβλήματος, το οποίο είχε εντοπίσει αιώνες νωρίτερα ο René Descartes.
Υποστήριξε ότι ο νους είναι εντελώς αδιάστατος και απεριόριστος, ενώ το σώμα είναι αμιγώς υλικό και μετρήσιμο. Επειδή οι ιδιότητές τους είναι τόσο ριζικά διαφορετικές, βρίσκονται σε μόνιμη αντίθεση. Η νεότερη φιλοσοφία κατέληξε έτσι σε ένα σκληρό συμπέρασμα.
Ζούμε έναν πόλεμο που είναι αδύνατον να κερδηθεί, ανάμεσα σε έναν απομονωμένο νου και μια βιολογική φυλακή. Για να ξεφύγουμε από αυτή την υπαρξιακή παγίδα, στρεφόμαστε στον 8ο αιώνα και σε έναν μοναχό που ονομαζόταν Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Εκείνος προέβλεψε ακριβώς αυτή τη σύγχρονη φιλοσοφική κρίση.
Κατά παράδοξο τρόπο, συμφωνούσε απολύτως με τη νεότερη αφετηρία. Από αυστηρά φυσική άποψη, το σώμα και η ψυχή είναι δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες. Εάν αφήνονταν στη δική τους φυσική λειτουργία, δεν θα είχαν καμία φυσική σύνδεση μεταξύ τους.
Εκείνη την εποχή, δημοφιλείς νεοπλατωνικοί στοχαστές υποστήριζαν ότι η ψυχή κατά κάποιον τρόπο λυπήθηκε τον υλικό κόσμο, ερωτεύτηκε απλώς το σώμα και κατέβηκε μέσα του από συμπάθεια. Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός απέρριψε αυτή τη ρομαντική ερμηνεία. Η ψυχή δεν ερωτεύτηκε τη βιολογία.
Αντί γι’ αυτήν, πρότεινε μια ριζική εναλλακτική λύση. Ο Θεός χρησιμοποίησε ένα είδος «ιερής βίας» για να ενώσει αναγκαστικά αυτές τις δύο εντελώς ασύμβατες πραγματικότητες. Εξανάγκασε το σωματικό και το πνευματικό στοιχείο να συγχωνευθούν, δημιουργώντας ένα εντελώς νέο ον: τον άνθρωπο.
Αυτή η ένταση αποτελεί το θεμέλιο μιας ενιαίας και ολοκληρωμένης ταυτότητας. Η εσωτερική μας πάλη αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδίου της ανθρώπινης κατάστασης. Η ανθρώπινη φύση δεν είναι μια απλή μαθηματική εξίσωση, στην οποία προσθέτουμε μια ψυχή σε ένα σώμα.
Λειτουργεί μέσω μιας ψυχοδυναμικής, μιας αδιάσπαστης συνύφανσης σωματικών ενεργειών και ψυχικών καταστάσεων. Αυτός ο βρόχος αλληλοτροφοδότησης δείχνει πώς τα δύο συστήματα κινητοποιούν το ένα το άλλο. Η βιολογική έλλειψη τροφής στο στομάχι δημιουργεί την ψυχολογική επιθυμία για επιβίωση.
Ο κύκλος όμως λειτουργεί και αντίστροφα. Μια αφηρημένη ψυχική κατάσταση, όπως η λαιμαργία, μπορεί να εξαναγκάσει ένα ήδη χορτάτο σώμα να συνεχίσει να τρώει. Τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό βλέπουμε και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Σκεφτείτε ότι προσφέρετε ένα κομμάτι ψωμί σε κάποιον που το έχει ανάγκη. Για να γίνει αυτό, απαιτείται ο υλικός μηχανισμός του χεριού που απλώνεται προς τον άλλον. Αυτή όμως η βιολογική κίνηση δημιουργεί ένα αόρατο και σύνθετο σύμπαν νοήματος, το οποίο ονομάζουμε φιλανθρωπία.
Η σωματική πράξη μετατρέπεται σε πνευματικό γεγονός. Μεταγενέστεροι θεολόγοι, όπως ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, εξήγησαν ότι αυτή η ένωση προσδίδει στην ψυχή μια μοναδική ιδιότητα: την καθολική παρουσία της μέσα στο ίδιο της το σώμα. Η ψυχή διεισδύει σε κάθε μικροσκοπικό κύτταρο, καθοδηγώντας και ρυθμίζοντας με λεπτότητα τη ζωντανή σάρκα εκ των έσω.
Αυτή η τεράστια εσωτερική πολυπλοκότητα οδήγησε τον μαθηματικό Blaise Pascal να περιγράψει τον άνθρωπο ως ένα σύμπαν που στέκεται μπροστά στο μηδέν, ως έναν μικρό θεό. Διαποτίζοντας ολόκληρο το σώμα, η ψυχή ανυψώνει τις στοιχειώδεις βιολογικές λειτουργίες σε βαθιές πνευματικές εκφράσεις. Προσφέρει στον άνθρωπο μια σχεδόν θεϊκή κυριαρχία πάνω στη σωματική του ύπαρξη.
Επειδή αυτή η ψυχοδυναμική ένωση είναι τόσο σύνθετη και σκόπιμα οργανωμένη, το τέλος της σωματικής ζωής αποκτά ένα πολύ συγκεκριμένο νόημα. Ο θάνατος δεν χαρακτηρίζεται ποτέ ως ειρηνική απελευθέρωση της ψυχής από τη φυλακή της. Για τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο θάνατος αποτελεί την έσχατη παραβίαση.
Είναι ο παρά φύση διαμελισμός ενός θεϊκού αριστουργήματος, η βίαιη αποσύνδεση σώματος και ψυχής, η οποία αντιφάσκει ολοκληρωτικά προς το αρχικό σχέδιο της ανθρώπινης φύσης. Αυτή η ενιαία θεώρηση αντιτίθεται άμεσα στον σύγχρονο υπαρξισμό, ο οποίος προβάλλει την ιδέα ότι η ανθρώπινη ελευθερία είναι ένα απέραντο κενό, μέσα στο οποίο είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι να επινοήσουμε το δικό μας νόημα. Ο Jean-Paul Sartre υποστήριξε χαρακτηριστικά ότι ξεκινούμε ως μηδενικότητα, εντελώς αδέσμευτοι από οποιαδήποτε προκαθορισμένη φύση, και ότι οφείλουμε να δημιουργήσουμε τον σκοπό μας από το μηδέν.
Παρομοίως, ο Friedrich Nietzsche παρότρυνε την ανθρωπότητα να υπερβεί τις φυσικές ηθικές κατευθύνσεις και τις βιολογικές παραμέτρους, επιδιώκοντας να αντικαταστήσει ολοκληρωτικά την ανθρώπινη φύση. Μέσα σε αυτό το πατερικό πλαίσιο, η ψυχή είναι πλασμένη για να καθοδηγεί το σώμα μέσω του λόγου. Όταν δίνουμε προτεραιότητα στον ηδονισμό ή στην εθιστική επιθυμία, αντιστρέφουμε αυτή την ιεραρχία και καθιστούμε την ψυχή υπηρέτρια των βιολογικών παρορμήσεων.
Έτσι δημιουργείται μια παρά φύση κατάσταση υπάρξεως, στην οποία η κυβερνητική αρχή του εαυτού έχει ουσιαστικά διαρραγεί. Η αληθινή ελευθερία υπάρχει όταν διατηρούμε την ισορροπία μεταξύ της σωματικής και της πνευματικής πλευράς μας. Η αναζήτηση μιας απόλυτης ελευθερίας έξω από αυτή τη δομή οδηγεί μόνο στην εσωτερική κατάρρευση. Το απομονωμένο νεότερο εγώ, η ιδέα ενός εαυτού ολοκληρωτικά αποκομμένου από τον κόσμο, δεν μπορεί να υπάρξει.
Στην πραγματικότητα, δεν ανακαλύπτουμε ποτέ την ταυτότητά μας μέσα στην απομόνωση. Σκεφτείτε ένα εξαιρετικά ευάλωτο βρέφος. Δεν μαθαίνει ποιο είναι κοιτάζοντας έναν καθρέφτη.
Κατανοεί την ίδια του την ύπαρξη κοιτάζοντας τα στοργικά και προστατευτικά μάτια της μητέρας του. Η ανθρώπινη ψυχή λειτουργεί σύμφωνα με την ίδια σχεσιακή λογική. Επειδή η ψυχή υπάρχει ως εικόνα, είναι ουσιαστικά ένας καθρέφτης που χρειάζεται ένα πρωτότυπο για να το αντανακλά.
Αποκτά συνεκτική αίσθηση του εαυτού της μόνο όταν αποστρέφεται το δικό της είδωλο και στρέφει το βλέμμα της προς το θείο Αρχέτυπο, το οποίο είναι πλασμένη να αντανακλά. Υπάρχουμε ως εύθραυστα παράδοξα, ως ζωντανές εικόνες που διατηρούνται από τη θεία δύναμη, η οποία γεφύρωσε αρχικά το χάσμα μεταξύ σάρκας και πνεύματος. Η σωματική μας ευαλωτότητα αποτελεί την ίδια την πηγή του θριάμβου μας.
Η ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΝΕΙ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΠΝΟΗ ΨΥΧΗΣ ΖΩΣΗΣ. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΖΩΣΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΣΕ ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ..
.jpg)
