Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση 27

 Συνέχεια από Δευτέρα 23. Μαρτίου 2026

Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση 27

Του M. Scott Peck

Μέρος ΙI: Beccah

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ

Η οικογενειακή ιστορία για την πιθανή απόπειρα της Μπέκα να φύγει από το σπίτι σε ηλικία δεκαοκτώ μηνών ίσως να μη φαίνεται τόσο τρομακτική σε μερικούς. Όμως όχι σε κανέναν ψυχίατρο, ψυχολόγο ή άλλον παρατηρητή της παιδικής συμπεριφοράς. Ίσως το πιο δραματικό γεγονός στη ζωή των φυσιολογικών βρεφών συμβαίνει με αξιοσημείωτη ακρίβεια στην ηλικία των εννέα μηνών. Το γεγονός αυτό είναι η πρώτη εμφάνιση του άγχους απέναντι στους ξένους.

Πριν από εκείνη τη στιγμή, το βρέφος θα παίζει όπως συνήθως στην κούνια του όταν ένας ξένος μπαίνει στο δωμάτιο. Όμως ξαφνικά, στους εννέα μήνες, όταν εμφανίζεται ένας ξένος, το βρέφος αρχίζει να ουρλιάζει υστερικά καλώντας τη μητέρα του. Η παρουσία των ξένων αρχίζει πλέον να το τρομοκρατεί. Ο φόβος αυτός συνήθως διαρκεί για τα επόμενα δύο ή και περισσότερα χρόνια.

Τώρα, παίζοντας στο σαλόνι, μόλις εμφανιστεί ένας ξένος, το παιδί ρίχνεται στη μητέρα του και γραπώνεται από το στήθος της σαν να βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Η ηλικία των δεκαοκτώ μηνών είναι μια περίοδος κατά την οποία τα παιδιά φοβούνται φυσιολογικά τον αποχωρισμό από τους γονείς τους, και ιδιαίτερα από τη μητέρα τους. Επομένως, είναι σχεδόν αδιανόητο ένα παιδί να φύγει από το σπίτι σε αυτή την ηλικία.

Ο μόνος τρόπος να φανταστεί κανείς μια τέτοια πιθανότητα είναι να συμπεράνει ότι ένα τέτοιο παιδί θα πρέπει να είναι θύμα κάποιας επαναλαμβανόμενης μορφής κακοποίησης μέσα στην οικογένεια — κακοποίησης πιθανώς τόσο σοβαρής ώστε να συνιστά βασανιστήριο.

Η Μπέκα μου ζήτησε να συναντηθώ με τον δικηγόρο της. Ήταν προφανώς ικανός. Του είπα όσα γνώριζα για τον Τζακ Άρμιτατζ, αν και φαντάζομαι ότι είχε ήδη καταλάβει τι άνθρωπος ήταν.
«Σε αυτό το σημείο», είπε, «μου είναι δύσκολο να φανταστώ ότι ο Τζακ δεν θα παλέψει για κάθε έπιπλο ξεχωριστά, όπως και για οτιδήποτε άλλο. Προς το παρόν δεν μπορώ να τον σταματήσω από το να το κάνει αυτό. Τελικά, όμως, πιστεύω ότι θα εκτεθεί τόσο πολύ ώστε θα μπορέσω να καταθέσω αίτηση στον δικαστή ζητώντας να σταματήσει τη διαδικασία. Παρ’ όλα αυτά, φοβάμαι ότι πρόκειται για μια πολύ μακροχρόνια υπόθεση. Μακάρι να μπορούσα να το αποφύγω, αλλά καλύτερα να προετοιμαστείτε για μια μακρά πορεία.»

Η Μπέκα δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη, αλλά πολύ σύντομα είχε κάτι άλλο να την απασχολεί. Τρεις ημέρες αφότου είχα συναντηθεί με τον δικηγόρο της, με πήρε τηλέφωνο μέσα στη νύχτα, σχεδόν ουρλιάζοντας από τον πόνο στον ώμο της — εκείνον που είχε προσβληθεί από βασικοκυτταρικό καρκίνωμα και είχε χρειαστεί εκτεταμένη χειρουργική επέμβαση.
«Πες μου πάλι σε ποιο νοσοκομείο έκανες την επέμβαση;» τη ρώτησα, ακούγοντας τη σοβαρότητα του πόνου της στο τηλέφωνο.
Η Μπέκα ανέφερε το πιο φημισμένο νοσοκομείο της κομητείας Γουέστσεστερ. Ήταν αρκετά μακριά.
«Θέλω να καλέσεις τον χειρουργό σου και να του πεις για τον πόνο σου και ότι θα τον συναντήσεις στα επείγοντα.»
Η Μπέκα δίστασε και ρώτησε: «Τι τόσο σοβαρό έχει; Δεν μπορείς απλώς να μου γράψεις κάποια πολύ δυνατά παυσίπονα;»
«Φοβάμαι πως είναι σοβαρό», της είπα, «και αν ο χειρουργός σου είναι διαθέσιμος, θα μπορέσει να σου εξηγήσει γιατί. Στην πραγματικότητα, σε είχε προειδοποιήσει για αυτόν τον κίνδυνο, αλλά πιθανότατα δεν του έδωσες μεγάλη σημασία όταν υπέγραψες τη συγκατάθεση για την επέμβαση. Νομίζω ότι πρέπει να ετοιμάσεις μια τσάντα, περιμένοντας ότι θα σε κρατήσουν στο νοσοκομείο για κάποιο διάστημα τουλάχιστον. Είσαι σε θέση να οδηγήσεις μέχρι εκεί;»

Δίστασε για μια στιγμή.
«Μπορώ να κανονίσω ασθενοφόρο, αν θέλεις», είπα.
«Όχι, μπορώ να πάω μόνη μου. Το μόνο καλό με αυτόν τον πόνο είναι ότι θα με κρατήσει ξύπνια στο τιμόνι. Είναι έντονος, αλλά θα μπορώ να συγκεντρωθώ.»
«Εντάξει, Μπέκα», είπα. «Θα σε πάρω τηλέφωνο στο νοσοκομείο το πρωί.»
Μη όντας ορθοπεδικός χειρουργός, δεν γνώριζα με βεβαιότητα την αιτία του έντονου πόνου της Μπέκα, αλλά μπορούσα να κάνω μια αρκετά καλή εκτίμηση. Δεν ήταν ευχάριστη.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος αυτού του είδους χειρουργικής επέμβασης που είχε υποβληθεί η Μπέκα είναι η μόλυνση, και η πιο συνηθισμένη μορφή μόλυνσης ονομάζεται οστεομυελίτιδα — μια λοίμωξη του οστού που είναι εξαιρετικά δύσκολο να θεραπευτεί. Συχνά γίνεται χρόνια κατάσταση και είναι συχνά εξαιρετικά επώδυνη. Τα αντιβιοτικά για την αντιμετώπισή της πρέπει να χορηγούνται ενδοφλεβίως για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, κάτι που με τη σειρά του σημαίνει μακρά νοσηλεία στο νοσοκομείο.

Όταν την κάλεσα το πρωί, έμαθα ότι η εκτίμησή μου ήταν σωστή. Ακύρωσα τα τακτικά μας ραντεβού, αλλά όρισα νέα, ώστε να την επισκέπτομαι κάπως λιγότερο συχνά στο νοσοκομείο. Το νοσοκομείο απείχε λίγο περισσότερο από μία ώρα οδήγησης, και ήξερα ότι οι επισκέψεις μου θα αποτελούσαν για αρκετό καιρό μια πολύ κουραστική, ακόμη και εξαντλητική επιβάρυνση για μένα. Αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να αφιερώνω περίπου τρεισήμισι ώρες για κάθε μία ώρα συνεδρίας που είχα με τη Μπέκα όσο νοσηλευόταν.
Επιπλέον, το πρόγραμμα των διαλέξεών μου γινόταν ολοένα και πιο απαιτητικό, και γνώριζα διανοητικά ότι κάτι στη δική μου ζωή θα έπρεπε σύντομα να υποχωρήσει. Παρ’ όλα αυτά, όντας στα σαράντα μου, υπέθετα ότι ήμουν κατά κάποιον τρόπο άφθαρτος, φανταζόμενος ότι μπορούσα να συνεχίσω να παίζω τον «σιδερένιο άνθρωπο» επ’ αόριστον. Σίγουρα δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι τα μακρινά ταξίδια μου προς εκείνο το νοσοκομείο θα έφταναν κοντά στο να με σκοτώσουν.

Δύο εβδομάδες πριν από την εμφάνιση της οστεομυελίτιδας, είχα αρχίσει να ανησυχώ για τη Μπέκα. Δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο που να μπορούσα να εντοπίσω. Προχωρούσε δυναμικά με το διαζύγιο. Μου έλεγε ότι κοιμόταν καλά. Είχε πάρει πίσω αρκετό βάρος ώστε να είναι πιο όμορφη απ’ όσο είχα φανταστεί. Είχε αρχίσει να αστειεύεται για το ενδεχόμενο να βγει ραντεβού, και εγώ την ενθάρρυνα ήπια. Τότε γιατί ένιωθα ανήσυχος;

Υπήρχε μια ανεπαίσθητη αίσθηση συναισθηματικής απόστασης μεταξύ μας που δεν είχε υπάρξει μετά τον εξορκισμό της. Δεν φαινόταν πλέον να απολαμβάνει ιδιαίτερα τις συνεδρίες μας. Κάπνιζε διπλάσια απ’ ό,τι συνήθως, και τα χέρια της ήταν διαρκώς απασχολημένα με κάτι. Ένιωθα μέσα της ένα είδος ανήσυχης, σχεδόν φρενήρους ενέργειας που δεν είχε διέξοδο. Θα μπορούσε άραγε να κυριεύεται ξανά; Δεν έθεσα το ζήτημα σε εκείνη. Ειλικρινά, δεν ήθελα καν να το θέσω στον εαυτό μου.
Τώρα, όμως, αναγκαζόμουν να το κάνω. Σίγουρα η Μπέκα δεν ήταν καλά. Αναρωτήθηκα αν η σωματική της κατάσταση και η ψυχολογική της κατάσταση συνδέονταν βαθιά μεταξύ τους. Πράγματι, δεν ήταν ασυνήθιστο για ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση που διείσδυε στο οστό, όπως της Μπέκα, να αναπτύξουν οστεομυελίτιδα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι την εμφάνιζαν όλοι — οι περισσότεροι δεν την εμφάνιζαν. Ήταν άραγε τυχαίο ότι η Μπέκα ανήκε σε αυτή τη δυστυχή μειονότητα;
Οι περισσότεροι γιατροί θα το θεωρούσαν έτσι· όχι όμως οι ψυχίατροι. Είμαστε ιδιαίτερα συνειδητοποιημένοι για το πώς οι ψυχολογικές διαταραχές, και ιδιαίτερα η κατάθλιψη, επηρεάζουν αποδεδειγμένα τα σωματικά αποτελέσματα. Οι καταθλιπτικοί άνθρωποι είναι πολύ πιο πιθανό από άλλους να αναπτύξουν λοιμώξεις εξαρχής, και στη συνέχεια τα τραύματά τους τείνουν να επουλώνονται πολύ πιο αργά. Ναι, ανησυχούσα.

Η πρώτη μου επίσκεψη στη Μπέκα στο νοσοκομείο επιβεβαίωσε ότι βρισκόμασταν στα πρόθυρα μιας κρίσης. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι με δύο ορούς να τρέχουν στα χέρια της θα ήταν κάπως ακινητοποιημένη. Όμως μιλούσε στο τηλέφωνο όταν έφτασα, κάπνιζε ένα τσιγάρο και κρατούσε σημειώσεις σε δύο διαφορετικά μπλοκ.

Αυτό που μου ήρθε αμέσως στο μυαλό ήταν: «Θεέ μου, μήπως ξανακάνει συναλλαγές;»

Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, με κοίταξε χωρίς κανένα ίχνος καλωσορίσματος. Αντί γι’ αυτό, τα πρώτα λόγια που μου είπε ήταν: «Θα μηνύσω αυτόν τον μπάσταρδο τον χειρουργό για ό,τι έχει και δεν έχει.»

Έτσι αναγκάστηκα να γίνω αυστηρός μαζί της. Της είπα ότι μου φαινόταν πως επιδεινωνόταν ψυχικά πιο γρήγορα απ’ ό,τι σωματικά και τη ρώτησα αν είχε κυριευθεί ξανά.
«Φυσικά και όχι», απάντησε με ένα χαμόγελο που είχε μια υποψία σαγήνης. «Συγγνώμη που ήμουν απασχολημένη στο τηλέφωνο όταν μπήκες. Μιλούσα απλώς με τον δικηγόρο μου και προσπαθούσαμε να υπολογίσουμε πόση διατροφή θα έπρεπε να μου πληρώνει ο Τζακ. Έπρεπε να το δούμε από πολλές πλευρές, όπως πόσο καιρό δούλευα στην εταιρεία, σε ποιο επίπεδο θέσης βρισκόμουν και ούτω καθεξής. Χρήματα, χρήματα. Υποθέτω ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τα χρήματα, έτσι δεν είναι;»
Της είπα ότι ήθελα απλώς να καθίσω εκεί σιωπηλός για πέντε λεπτά για να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου. Μετά από τρία λεπτά έσπασε τη σιωπή λέγοντας: «Ανησυχείς πραγματικά για μένα, έτσι δεν είναι;»
Έγνεψα καταφατικά και συνέχισα να σκέφτομαι. Έπρεπε να εμπιστευτώ το ένστικτό μου. Ένιωθα ότι είχε έρθει η στιγμή να αναλάβω τον έλεγχο.
«Μπέκα», είπα, «βρισκόμαστε σε ένα σημείο κρίσης.»

Οι κρίσεις είναι συνήθως στιγμές στη ζωή μας όπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια δύσκολη απόφαση — μια απόφαση της οποίας το αποτέλεσμα θα καθορίσει την πορεία της ζωής μας από εκεί και πέρα, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.
«Σε βλέπω εδώ περιτριγυρισμένη από δραστηριότητες και αναρωτιέμαι γιατί. Τα νοσοκομεία είναι συχνά μέρη όπου μπορούμε να ξεκουραστούμε — ξεκούραση που χρειάζονται τόσο το σώμα όσο και το μυαλό μας — και σε βλέπω να προσπαθείς να ξεφύγεις από αυτό που έχεις ανάγκη μέσα από τη διαρκή δραστηριότητα. Γιατί σε φοβίζει αυτή η ιδέα της ξεκούρασης;»

«Τα νοσοκομεία δεν είναι μόνο τόποι ξεκούρασης αλλά και καταφύγια — μέρη όπου μπορείς να είσαι ασφαλής από οτιδήποτε μπορεί να σε απειλεί. Εδώ μπορείς να είσαι ασφαλής.
»Τέλος, τα νοσοκομεία είναι μέρη όπου σε φροντίζουν. Η φροντίδα δεν είναι πάντα τέλεια. Το φαγητό είναι συχνά κακό, κάποια νοσηλεύτρια εδώ κι εκεί μπορεί να έχει δύσκολο χαρακτήρα, αλλά γενικά οι άνθρωποι σε αυτό το νοσοκομείο θέλουν να σε φροντίσουν. Κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε λεπτών σιωπής συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν σε φρόντισαν πραγματικά, έτσι δεν είναι, Μπέκα; Όχι στο σπίτι με τους γονείς σου, γιατί συνήθως δεν ήταν εκεί και σε άφηναν μόνη να φροντίζεις τον εαυτό σου όσο μπορούσε ένα μικρό παιδί. Και αργότερα, καθώς μεγάλωνες, υπήρχε πάντα δουλειά να γίνει — πρώτα βοηθώντας τη μητέρα σου στην οικογενειακή επιχείρηση και μετά βοηθώντας τον Τζακ στη δική του. Όχι, δεν νομίζω ότι σε φρόντισαν ποτέ, και φαντάζομαι ότι ίσως σου φαίνεται σχεδόν τρομακτικό να αφήσεις τον εαυτό σου να φροντιστεί, όπως ίσως σου φαίνεται τρομακτικό να μείνεις ήσυχη και να ξεκουραστείς, έστω και για μία φορά στη ζωή σου. Ξέρεις, η λέξη “hospital” προέρχεται από την παλιά λέξη “hospice”. Ένα hospice στον Μεσαίωνα ήταν ένα μοναστήρι που πρόσφερε σε άρρωστους ή κουρασμένους ταξιδιώτες ξεκούραση και θεραπεία, ασφάλεια και πολλή σιωπή.

»Θα ήθελα, Μπέκα, να σκεφτείς αυτό το νοσοκομείο σαν ένα μεσαιωνικό hospice, σαν έναν τόπο που έχει σχεδιαστεί όχι μόνο για να θεραπεύσει το σώμα σου αλλά και για να σου προσφέρει πολύτιμη σιωπή. Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσεις αυτή τη σιωπή. Ο ένας είναι να της είσαι ευγνώμων και να τη χρησιμοποιήσεις όπως πάντα προορίζονταν να χρησιμοποιείται στα μοναστήρια — για προσευχή και διαλογισμό, για περισυλλογή και αυτοεξέταση και για να καλλιεργήσεις μια σχέση ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Ή μπορείς να ξεφύγεις από τον Θεό και από τη σιωπή κάνοντας τον εαυτό σου το ίδιο απασχολημένο όπως ήσουν πάντα.
»Με άλλα λόγια, Μπέκα, αυτό το νοσοκομείο σου προσφέρει μια ευκαιρία να το κάνεις από την αρχή, διαφορετικά, με έναν τρόπο που θα σε φέρει όλο και πιο κοντά στον Θεό και στο να αποκτήσεις ένα αληθινό κέντρο γαλήνης μέσα σου. Δεν θα μπορούσα να είχα σχεδιάσει ένα πιο κατάλληλο μέρος για σένα αυτή τη στιγμή, Μπέκα. Σε παρακαλώ, χρησιμοποίησέ το για αυτό για το οποίο προορίζεται. Σε παρακαλώ, μην πετάξεις αυτή την ευκαιρία.»

Η ωραία μου ομιλία δεν είχε αποτέλεσμα. Κάθε φορά που έβλεπα τη Μπέκα στο νοσοκομείο υπήρχαν περισσότερα χαρτιά και περισσότερα τηλεφωνήματα. Τη ρώτησα αν είχε επιστρέψει στις συναλλαγές. Αντέδρασε προσβεβλημένη, σαν να την είχα αδικήσει ακόμη και που έκανα μια τέτοια ερώτηση. «Φυσικά και όχι», είπε. Δεν την πίστεψα.
Με παρόμοιο τρόπο τη ρωτούσα αν είχε επιστρέψει ο Σατανάς. Η απάντησή της κάθε φορά ήταν κατηγορηματικά αρνητική.
Και πραγματικά δεν υπήρχε κάτι άλλο που να μπορούσα να κάνω. Προσευχόμουν για εκείνη, φυσικά. Δεν προσπαθούσα να προσευχηθώ εναντίον του Σατανά. Οι εμπειρίες μου από τέτοιες προσπάθειες ήταν πάντα ίδιες: το φαινόμενο έμοιαζε με το να προσπαθείς να πιέσεις τον αντίχειρά σου πάνω σε μια καλά φουσκωμένη μπάλα του τένις· όσο πιο δυνατά πιέζεις, τόσο πιο δυνατά σε απωθεί η μπάλα, μέχρι που τελικά ο αντίχειράς σου γίνεται ανίσχυρος.
Έτσι, αντί γι’ αυτό, προσευχόμουν μόνο για τη Μπέκα και μόνο προς τον Ιησού ή τον Θεό εκ μέρους της. Προσευχόμουν έντονα καθ’ όλη τη διάρκεια των έξι εβδομάδων της ενδοφλέβιας αντιβιοτικής θεραπείας της, παρόλο που ένιωθα ότι ήταν τόση χαμένη ενέργεια.
Οι γιατροί θα αναγνωρίσουν ότι σήμερα η Μπέκα πιθανότατα δεν θα χρειαζόταν να νοσηλευτεί για την ενδοφλέβια αντιβιοτική θεραπεία της, καθώς η τεχνολογία έχει εξελιχθεί ραγδαία. Με σχετική ευκολία, υπό γενική αναισθησία, μπορεί να τοποθετηθεί ένας καθετήρας σε μία από τις μεγαλύτερες φλέβες μέσα στο θώρακα.

Στη συνέχεια, ο καθετήρας συνδέεται με έναν ασκό αντιβιοτικού υγρού, ο οποίος ρέει μέσω μιας μικρής αντλίας που φοριέται στη μέση. Η αντλία διοχετεύει το υγρό με ελεγχόμενο ρυθμό. Αυτή η επέμβαση μπορεί να πραγματοποιηθεί σε εξωτερική μονάδα. Έπειτα, ο ασθενής χρειάζεται να επιστρέφει στο νοσοκομείο μόνο για λίγα λεπτά κάθε μέρα ή κάθε λίγες ημέρες, προκειμένου να αντικαθίσταται ο ασκός των αντιβιοτικών με έναν νέο. Το ίδιο σύστημα χρησιμοποιείται επίσης σε ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε μακροχρόνια ενδοφλέβια χημειοθεραπεία.
Οι τέσσερις μήνες μετά την έξοδο της Μπέκα από το νοσοκομείο ήταν από τις πιο ανιαρές περιόδους που είχα περάσει με ασθενή. Η επιστημονική βιβλιογραφία της ψυχοθεραπείας αναφέρεται με αρκετή ευθύτητα στον «ανιαρό ασθενή». Οι ανιαροί ασθενείς αποτελούν πραγματικό πρόβλημα για τους ψυχοθεραπευτές, και τώρα η Μπέκα είχε ενταχθεί σε αυτή την κατηγορία. Ο Ρότζερ, που συνέχιζε να της παρέχει υποστηρικτική θεραπεία, τη θεωρούσε επίσης ανιαρή. Όσο εκνευριστικό κι αν ήταν, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να συνεχίσουμε. Οι περισσότεροι ανιαροί ασθενείς είναι κενοί, απλοϊκοί άνθρωποι. Αυτό σίγουρα δεν ίσχυε για τη Μπέκα. Ξέραμε ότι ήταν τόσο ανιαρή επειδή αντιστεκόταν σε εμάς. Δεν ήμασταν πλέον στην ίδια πλευρά.

Η Μπέκα έδειχνε επίσης να έχει ξαναπέσει σε κατάθλιψη. Δεν υπήρχε χαρά μέσα της. Φαινόταν να χάνει βάρος. Όπως αρνιόταν ότι είχε ξανακυριευθεί, έτσι αρνιόταν και ότι ήταν καταθλιπτική. Παραδέχτηκε, ωστόσο, ότι υπέφερε από αρκετά σοβαρή αϋπνία — δυσκολία να αποκοιμηθεί και ξυπνήματα μέσα στη νύχτα με έντονη ανησυχία — ένα είδος αϋπνίας πολύ συνηθισμένο στην κατάθλιψη. Ήταν τόσο ενοχλητικό ώστε ζήτησε βοήθεια, και για πρώτη φορά της χορήγησα Elavil, ένα από τα αντικαταθλιπτικά πρώτης γενιάς που είναι πιθανό να βοηθήσουν ιδιαίτερα στην αϋπνία.
Η Μπέκα ανέφερε ότι κοιμόταν καλύτερα με το φάρμακο, αλλά δεν φαινόταν καθόλου λιγότερο καταθλιπτική. Ωστόσο, στη θεραπεία της κατάθλιψης, εμείς οι ψυχίατροι συχνά είμαστε αναγκασμένοι να αρκούμαστε ακόμη και σε μικρές βελτιώσεις, γι’ αυτό συνέχισα να της συνταγογραφώ το Elavil σε μηνιαία βάση.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τρεις στιγμές συγκεκριμένα τράβηξαν την προσοχή μου και με ανησύχησαν.

Συνεχίζεται

Ελλάδα στον ΟΗΕ: «Απέδωσε το σχέδιο στη Γάζα, να αφοπλιστεί άμεσα η Χαμάς»

 Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΑΠΕΔΩΣΕ!!!

Η Ελλάδα παίρνει σαφή θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και ζητά τον αφοπλισμό της Χαμάς

Με μια παρέμβαση που ισορροπεί με ακρίβεια πάνω στο τεντωμένο σκοινί της Μέσης Ανατολής, η Ελλάδα έδωσε το στίγμα της στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Μόνιμη Αντιπρόσωπος της χώρας μας, πρέσβης Αγγελική Μπαλτά, ξεκαθάρισε ότι η πλήρης εφαρμογή του συνολικού σχεδίου για τη Γάζα είναι το μοναδικό κλειδί για τη σταθεροποίηση της περιοχής.

Ελλάδα στον ΟΗΕ: «Απέδωσε το σχέδιο στη Γάζα, να αφοπλιστεί άμεσα η Χαμάς» | Pentapostagma

ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ!

Στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. α’ 24-38)

Ὅπως ὁ ἥλιος καθρεφτίζεται στά καθαρά καί διαυγή νερά, ἔτσι κι ὁ οὐρανός στήν καθαρή κι ἁγνή καρδιά.
Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι πανταχοῦ παρόν κι ἀναπαύεται σέ πολλά σημεῖα τοῦ ἀχανοῦς σύμπαντος. Τό μέρος ἐκεῖνο ὅμως ὅπου ἀγαπάει κι ἐπιθυμεῖ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα νά κατοικεῖ, εἶναι ἡ ἁγνή καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκεῖ εἶναι τό πραγματικό Του ἐνδιαίτημα, ἡ κατοικία του. Ὅλοι οἱ ἄλλοι τόποι εἶναι ἁπλά τό ἐργαστήριό Του.
Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου δέ μένει ποτέ ἄδεια. Πάντα ὑπάρχει κάτι νά τήν καλύψει: ἡ καθαρότητά της.
Κάποτε, γιά κάποιο διάστημα, τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου τή γέμιζε μόνο ὁ Θεός. Τότε ἡ καρδιά ἦταν καθρέφτης τοῦ κάλλους τοῦ Θεοῦ, ἕνας ὕμνος καί μιά δοξολογία γιά τό Θεό.
Ὑπῆρχε ἕνας καιρός πού ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου βρισκόταν πραγματικά στά χέρια τοῦ Θεοῦ, ἀπαλλαγμένη ἀπό κίνδυνο. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος μέ τήν παραφροσύνη του πῆρε τά πράγματα στά δικά του χέρια, τήν καρδιά του τήν κυνήγησαν πολλά ἄγρια θηρία. Κι ἀπό τότε ξεκίνησε ἐσωτερικά μέν ἡ δουλεία τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ἐξωτερικά δέ αὐτό πού λέμε ἱστορία τοῦ κόσμου.
Ἀδύναμος πιά νά κουμαντάρει τήν καρδιά του ὁ ἄνθρωπος ἀναζήτησε στήριξη στά ἔμψυχα ὄντα ἤ καί στά ἄψυχα πράγματα πού τόν περιέβαλαν. Ὅ,τι κι ἄν βρῆκε ὁ ἄνθρωπος ὅμως γιά νά στηρίξει καί νά ἐνισχύσει τήν καρδιά του, ἀποδείχτηκε πώς αὐτό τήν τραυμάτιζε καί τήν πλήγωνε μόνο.
Καϋμένη καρδιά τοῦ ἀνθρώπου! Αἰχμαλωτίστηκες ἀπό πολλά πράγματα πού δέν εἶχαν καμιά δικαιοδοσία σέ σένα, καμιά ἐξουσία πάνω σου. Βρέθηκες σάν τό μαργαριτάρι ἀνάμεσα σέ χοίρους. Πόσο σέ σκλήρυνε ἡ μακροχρόνια δουλεία, πόσο σέ σκότισε τό μαῦρο σκοτάδι ὅπου κινεῖσαι! Ὁ Θεός ὁ ἴδιος κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό γιά νά σ᾿ ἐλευθερώσει ἀπό τή δουλεία, νά σέ γλιτώσει ἀπό τό σκοτάδι, νά σέ θεραπεύσει ἀπό τή λέπρα τῆς ἁμαρτίας σου, νά σέ ἀναλάβει ξανά στά δικά Του χέρια!
Ἡ ἔλευση τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο κι ἡ πορεία Του ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους εἶναι ἡ πιό θαυμαστή κι ἀνυπέρβλητη ἔνδειξη τῆς ἀγάπης Του γιά τόν ἄνθρωπο. Εἶναι ὁ εὐαγγελισμός, ἡ εὐχάριστη εἴδηση τῆς ὕψιστης χαρᾶς γιά τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς καί τό πιό ὀλέθριο γεγονός γιά τήν ἀκαθαρσία της.
Τήν ἔλευση τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο θά τήν παρομοιάζαμε μέ τήν ἐμφάνιση πύρινου στύλου στά σκοτάδια τῆς ἀβύσσου. Ἡ εἴδηση γιά τήν ἔλευσή Του ξεκίνησε μέ ἕναν ἄγγελο καί μιά κόρη παρθένο, μιά συνομιλία πού ἔγινε ἀνάμεσα στήν οὐράνια καί τήν ἐπίγεια ἁγνότητα.
Ὅταν ἡ ἀκάθαρτη καρδιά συναντιέται μέ μιάν ἄλλη, ἐπίσης ἀκάθαρτη, θά προκύψει σύγκρουση. Ὅταν ἡ ἀκάθαρτη καρδιά συναντιέται μέ μιάν ἄλλη, καθαρή καρδιά, πάλι θά ᾿χουμε σύγκρουση. Μόνο ὅταν ἡ καθαρή καρδιά συναντηθεῖ μέ μιάν ἄλλη καθαρή ἔχουμε χαρά, εἰρήνη καί εὐφροσύνη.
Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ εἶναι ὁ πρῶτος ἀγγελιοφόρος τῆς εὐχάριστης εἴδησης γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Τό θαυμαστό γεγονός τοῦ Θεοῦ γιά τή λύτρωση καί τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου δέ θά μποροῦσε νά συμβεί χωρίς νά φανεῖ ἡ θαυματουργή ἐνέργεια καί δύναμή Του. Ἡ πρώτη ἀπ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους πού ἄκουσε τή σωτήρια αὐτή εἴδηση ἦταν ἡ πάναγνη Παρθένος. Καί τήν ἄκουσε μέ φόβο, μέ δέος. Ὁ οὐρανός καθρεφτιζόταν στήν ἁγνή καρδιά της ὅπως ὁ ἥλιος στά καθαρά καί διαυγή νερά. Στήν καρδιά της ὁ Κύριος καί Δημιουργός τοῦ νέου κόσμου καί ἀνακαινιστής τοῦ παλαιοῦ, ἐπρόκειτο νά γείρει τό κεφάλι Του καί νά δανειστεῖ σάρκα ἀπό τή σάρκα της.

Τό εὐαγγέλιο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ λέει: «Μετά δέ τάς ἡμέρας ταύτας συνέλαβεν Ἐλισάβετ ἡ γυνή αὐτοῦ καί περιέκρυβεν ἑαυτήν μῆνας πέντε, λέγουσα ὅτι οὕτω μοι πεποίηκεν ὁ Κύριος ἐν ἡμέραις αἷς ἐπεῖδεν ἀφελεῖν τό ὄνειδός μου ἐν ἀνθρώποις» (Λουκ. Α΄ 24-25).

Ποιές μέρες ἐννοεῖ ὁ εὐαγγελιστής; Τίς μέρες πού θά προηγοῦνταν τῆς μεγάλης μέρας πού θά γεννιοῦνταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς. Ἡ μέρα πού θά ἐκπληροῦνταν ὅλες οἱ προφητεῖες, ὅταν θά φτάναμε στό πλήρωμα τοῦ χρόνου πού προφήτευσε ὁ Δανιήλ, τότε πού ἡ ἄρρωστη ἀνθρώπινη φύση στέναζε μαζί μέ τήν ἐπίσης ἄρρωστη δημιουργία, γιατί ἀνέμεναν τή σωτηρία ὄχι πιά ἀπό ἄνθρωπο ἤ ἀπό κάτι φυσικό, ἀλλά ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό. Τότε λοιπόν, «μετά τάς ἡμέρας ταύτας», συλλαμβάνει ἡ Ἐλισάβετ, ἡ σύζυγος τοῦ Ζαχαρία.

Τί σχέση ἔχει ἡ στείρα Ἐλισάβετ μέ τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου; Ἡ Ἐλισάβετ σχετίζεται μέ τό σχέδιο τῆς σωτηρίας, ἐπειδή θά γεννοῦσε τόν Πρόδρομο τοῦ Σωτήρα μας, ἐκεῖνον πού θά προπορευτεῖ γιά νά ἀναγγείλει τήν ἔλευσή Του. Ἡ ἠλικιωμένη καί στείρα γυναίκα θά γεννοῦσε τόν κήρυκα τῆς σωτηρίας, ὄχι τό Σωτήρα. Εἶναι μιά πιστή εἰκόνα τοῦ παλιοῦ κόσμου πού ἦταν γερασμένος. Φαντάζει σάν τό ἀφυδατωμένο, γέρικο καί μαραμένο δέντρο, πού στάθηκε ὅμως ἱκανό θαυματουργικά γιά νά βγάλει φύλλα πού προοιωνίζουν τόν ἐρχομό τῆς ἄνοιξης, ἔστω κι ἄν τό ἴδιο δέν μπορεῖ νά καρποφορήσει.

«Τάς ἡμέρας ταύτας», ὅπως κι ὅλες τίς μέρες, ἡ στείρα γυναίκα ἔνιωθε ντροπή γιά τή στειρότητά της, ντροπιασμένη ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Τί νόημα εἶχε ὁ γάμος ἐφόσον τό ζευγάρι παρέμενε ἄτεκνο; Ἄν ὁ ἴδιος ὁ παράδεισος μπορεῖ νά γίνει τόπος πειρασμοῦ καί θλίψεων γιά τόν ἄτεκνο, τί νά ποῦμε γιά τή γῆ; Τό κάθε μέλος τοῦ ἄτεκνου ζευγαριοῦ ἀποδίδει τήν ντροπή στό ἄλλο. Τό καθένα τους φαίνεται στό ἄλλο σάν μιά καταπράσινη συκιά ἀλλά χωρίς σύκα. Στά βάθη τῆς ψυχῆς τους νιώθουν ἀπόβλητοι. Καί τό χειρότερο καί πιό πικρό γι᾿ αὐτούς –κάτι πού γίνεται καί σήμερα– εἶναι ὅτι κάποια στιγμή ὑποψιάζονται ὁ ἕνας τόν ἄλλο καί τόν κατηγορεῖ ἐνδόμυχα γιά λαγνεία καί ἀκαθαρσία. Ἀρχίζουν νά βλέπουν τό γάμο σάν νομιμοποίηση τῆς λαγνείας καί κυρίως μάλιστα ὅταν δέ γνωρίζουν τό Θεό καί δέ νιώθουν πάνω τους τό εὐεργετικό Του χέρι.

***

Ἔτσι τ᾿ ἄτεκνα ζευγάρια συνήθως δέν εἶναι μακρόβια κι ἡ χαρά τους εἶναι περιορισμένη. Τίποτα δέν εἶναι τόσο ἀπογοητευτικό στόν κόσμο ὅσο οἱ ἀνεκπλήρωτες ἐπιθυμίες, ἀκόμα κι ἄν ὅλα τ᾿ ἄλλα τά ᾿χουν πλούσια. Ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ «αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε» (Γεν. α’ 28) εἶναι σάν ἕνα βουνό πού στέκεται μπροστά στό ἄτεκνο ζευγάρι, ἔστω κι ἄν δέν τό συνειδητοποιοῦν. Ἴσως νά μήν τό κατανοοῦν ἐπειδή εἶναι ἀμαθεῖς, τό νιώθουν μέ τήν καρδιά τους ὅμως, τό αἰσθάνονται, γιατί εἶναι σάν μιά ἀνεξίτηλη σφραγίδα πού σφραγίζει κάθε ἀνθρώπινη ψυχή, ὅπως κι ὅλες οἱ βασικές ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Τή θλίψη πού νιώθουν τά ἄτεκνα ζευγάρια τή συναντᾶμε πολλές φορές στήν Ἁγία Γραφή ἀλλά καί στή σύγχρονη πραγματικότητα, σέ ζευγάρια κάθε ἡλικίας.

«Τάς ἡμέρας ταύτας», ὅμως ἔγινε ἕνα θαῦμα. Ἡ Ἐλισάβετ, ἄν καί προχωρημένη στήν ἡλικία, συνέλαβε. Πῶς γίνεται αὐτό; θά ρωτήσουν ὅλοι ἐκεῖνοι πού βλέπουν ἐπιφανειακά καί λογικά τά πράγματα, ἐκεῖνοι πού γλιστρούν ἐπιπόλαια πάνω στά φαινόμενα, ὅπως ἐκεῖνος πού γλιστράει πάνω στόν πάγο. Ἀλλά κι ὅσοι πιστεύουν πώς ὁ κόσμος δέ σώζεται μέ κανέναν ἄλλον τρόπο παρά μόνο μέ θεία ἐπέμβαση, ἀκόμα κι ἐκεῖνοι γυρίζουν ἀλλοῦ τό κεφάλι τους κι ἀρνοῦνται τό θαῦμα, ἀναρωτιοῦνται κι αὐτοί πῶς μπορεῖ νά γίνει αὐτό. Ἄν ὁ Θεός δέν ἦταν ζωντανός καί παντοδύναμος, τότε καμιά ἄλλη ὕπαρξη δέ θά ὑπῆρχε, τίποτα δέ θά γινόταν. Γιά νά γεννηθεῖ ἕνα παιδί δέν ἔχει σχέση ἄν μιά γυναίκα εἶναι καρπερή ἤ ὄχι. Ἀπό τή στιγμή πού πιστεύουμε πώς ὑπάρχει Θεός κι εἶναι παντοδύναμος, ὅλα εἶναι πιθανά. Ὁ Θεός δέν ὑπόκειται στούς φυσικούς νόμους πού ὁ ἴδιος ἔφτιαξε γιά νά δεσμεύονται οἱ ἄλλοι, ὄχι ὁ ἴδιος. Δέν ἔφτιαξε τούς φυσικούς νόμους γιά νά περιορίσει τή δύναμή Του, μά γιά νά τούς χρησιμοποιήσει καί νά ἐργαστεῖ τό ἀναγκαῖο ἔλεός Του. Τά μηχανήματα πού φτιάχνει ὁ ἄνθρωπος δέν περιορίζουν τήν ἐλευθερία πού ἔχει νά τά χρησιμοποιήσει μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλον τρόπο. Ἔτσι κι ὁ κόσμος πού δημιούργησε ὁ Θεός, μέ τούς φυσικούς νόμους πού ἔθεσε, δέν περιορίζει τήν ἐλευθερία Του νά ἐνεργεῖ μέ τόν ἔνα ἤ τόν ἄλλον τρόπο, σύμφωνα μέ τήν ἀγάπη Του καί τίς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου.
Ἐκεῖνοι πού ἀποκτοῦν παιδιά δέν τό κάνουν μέ τή δική τους δύναμη, ἀλλά μέ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός εἶναι πολύ προσεχτικός, σέβεται τή ζωή καί τή δίνει ὅπως Ἐκεῖνος νομίζει. Ἐπιτρέπει τή σύλληψη ὅπου Ἐκεῖνος νομίζει καί δέν τήν ἐπιτρέπει ὅπου νομίζει πώς δέν πρέπει. Γι᾿ αὐτό συμβαίνει καμιά φορά νά βλέπουμε νέα ζευγάρια, πού ἐνῶ ἔχουν ὅλες τίς φυσικές προϋποθέσεις, δέν ἀποκτοῦν παιδιά. Ἀντίθετα ἄλλες φορές βλέπουμε ἡλικιωμένα ζευγάρια πού, παρά τούς φυσικούς νόμους, τεκνοποιοῦν.
Ὁ Θεός εἶναι ὁ μόνος Κύριος τῆς ζωῆς. Κι ὅπου ὁ ἴδιος θέλει ν᾿ ἀσκήσει τήν κυριότητά Του, ἡ φύση κι ὁ νόμοι της δέν ἔχουν καμιά δύναμη, ἀτονοῦν. Ὅπως τό ἴδιο ἀδύναμοι κι ἀνίσχυροι εἶναι οἱ μάγοι, στούς ὁποίους πολλές φορές καταφεύγουν στεῖρες γυναῖκες γιά βοήθεια ἀπό ἄγνοια, ἐπειδή δέ γνωρίζουν ὅτι ἐκεῖνοι δέν εἶναι ὑπηρέτες καί ὄργανα τῆς θείας δύναμης, ἀλλά τῆς πονηρῆς καί σκοτεινῆς δύναμης τῶν δαιμόνων.
Ὁ ἄνθρωπος περιμένει κάποιο θαῦμα ἀπό τό Θεό. Κι ὅταν ὅμως τό θαῦμα αὐτό γίνει, δέν τό πιστεύει. Ἡ φύση γιά τόν ἄνθρωπο ἔγινε τό δέντρο τῆς γνώσης. Κρυμμένος κάτω ἀπό τή σκιά τῆς φύσης, ἐπειδή εἶναι γυμνός, λαχταρᾶ νά τόν ἐπισκεφτεῖ ὁ Θεός. Κι ἀπό τήν ἄλλη τρέμει καί φοβᾶται τήν ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὁ Θεός δέν τόν ἐπισκέπτεται, παραπονιέται. Ὅταν τόν ἐπισκεφτεῖ, τόν ἀπορρίπτει. Παλιά στόν παράδεισο ὁ Ἀδάμ βρισκόταν ἀνάμεσα σέ δύο δέντρα, τό δέντρο τῆς ζωῆς καί τό δέντρο τῆς γνώσης. Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ βρίσκονται ἐπίσης ἀνάμεσα σέ δυό δέντρα: τό Θεό, πού εἶναι τό δέντρο τῆς ζωῆς καί τή φύση, πού εἶναι τό δέντρο τῆς γνώσης. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος. Ἡ ὑπακοή κι ἡ ταπείνωσή του δοκιμάζονται καί σήμερα ὅπως καί τότε. Ἡ σύνεση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ καρδιά κι ἡ θέλησή του πρέπει νά δοκιμαστοῦν. Χωρίς πειρασμό δέν ὑπάρχει ἐλευθερία, χωρίς ἐλευθερία δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος, παρά δυό εἴδη πέτρας – ἡ κινητή καί ἡ ἀκίνητη.

Οἱ ἀλήθειες αὐτές εἶναι ἁπλές καί ξεκάθαρες. Ἡ ψυχή δέν μπορεῖ νά κατανοεῖ μέ γήινη ἀντίληψη. Δέν μπορεῖ ν᾿ ἀποκτήσει ἀληθινή γνώση, γιατί τήν πνευματική της ὅραση τήν καλύπτει σάν μέ σύννεφο ἡ ἁμαρτία. Ὅλ᾿ αὐτά τά γνώριζε ἡ Ἐλισάβετ, ἡ ἁπλή κι ἀφοσιωμένη ἡλικιωμένη γυναίκα. Ἔτσι δέν ἔνιωσε καμιά ἔκπληξη σάν βρέθηκε μέ παίδι σέ μεγάλη ἡλικία. Γι᾿ αὐτό κι ἀμέσως ἀναφώνησε μέ εὐεξήγητη ἑτοιμότητα γιά τήν ἄκαιρη τεκνοποίησή της: «Ὅτι οὕτω ἐποίησέ μοι Κύριος ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις» (Λουκ. α’ 25). Γιατί; Ἡ ἴδια δέν τό ξέρει ἀκόμα κι ἀπό ταπείνωση οὔτε πού τολμᾶ νά τό φανταστεῖ πόσο σπάνιος καί μεγάλος θά εἶναι ὁ καρπός τῆς κοιλιᾶς της. Τίποτα δέν ξέρει γιά τό σπουδαιότατο ρόλο πού θά παίξει στήν ἱστορία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Δέ γνωρίζει πώς ὁ γιός της θά εἶναι ὁ Προφήτης, ὁ Πρόδρομος καί Βαπτιστής. Ἀγνοεῖ τό βαθύ σχέδιο πού ἔχει ὁ Θεός ὅταν ἔρθει τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, δέν ἀντιλαμβάνεται πόσο μυστικά ἐνεργεῖ ὁ Θεός μέ τούς δούλους καί τίς δοῦλες του. Μυστικά καί ἤρεμα. Τό μόνο πού γνωρίζει εἶναι ἕνας ἁπλός καί συγκινητικός λόγος γιά τή δωρεά πού τῆς ἔκανε ὁ Θεός: «Ὅτι οὕτω μοι πεποίηκεν ὁ Κύριος ἐν ταῖς ἡμέρες αἷς ἐπεῖδεν ἀφελεῖν τό ὄνειδός μου ἐν ἀνθρώποις» (Λουκ. α’ 25). Τό θαῦμα τοῦ Θεοῦ τό ἑρμηνεύει σάν σημεῖο τοῦ ἐλέους Του πρός αὐτήν. Κι ἔτσι εἶναι, ἀλλά ὄχι μόνο. Ἄν τό θαῦμα αὐτό τό εἶχε ἑρμηνεύσει ὡς σημεῖο τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ πρός ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος, πού ἦταν στεῖρο καί ἄγονο, θά ἔλεγε αὐτά περίπου: Ἰδοῦ, μέ τό θαῦμα αὐτό ὁ Θεός προετοιμάζει ἕνα μέγιστο θαῦμα, μέ τό ὁποῖο θέλησε ν᾿ ἀποβάλει τήν κατάρα τῆς ἀνθρωπότητας ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων.

***

«Ἔν δέ τῷ μηνί τῷ ἕκτῳ ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριήλ ὑπό τοῦ Θεοῦ εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ᾗ ὄνομα Ναζαρέτ, πρός παρθένον μεμνηστευμένην ἀνδρί, ᾦ ὄνομα Ἰωσήφ, ἐξ οἴκου Δαβίδ, καί τό ὄνομα τῆς Παρθένου Μαριάμ» (Λουκ. α’ 26-27). Ὁ ἕκτος μήνας ἀναφέρεται στήν ἐγκυμοσύνη τῆς Ἐλισάβετ, ἀπό τήν ἡμερομηνία πού συνέλαβε τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Γιατί τόν ἕκτο μήνα; Γιατί ὄχι τόν τρίτο, τόν πέμπτο ἤ τόν ἕβδομο; Ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε τήν ἕκτη μέρα, μετά τή δημιουργία τοῦ κόσμου ὁλόκληρου. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀνακαινιστής τῆς δημιουργίας. Ἔρχεται ὡς ὁ νέος Δημιουργός καί νέος Ἄνθρωπος. Ὅλα ἔγιναν καινούργια μέ Αὐτόν. Στή νέα αὐτή κτίση, ὁ Ἰωάννης εἶναι ὁ πρόδρομος τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἡ πρώτη κτίση, ἡ δημιουργία, ἦταν πρόδρομος τοῦ παλαιοῦ Ἀδάμ. Ὁ Ἰωάννης παρουσιάζει στό Χριστό ὁλόκληρη τήν ἐπίγεια φύση μαζί μέ τόν παλαιό ἄνθρωπο, πού μαζί του μετανοεῖ. Θά παρουσιαστεῖ μπροστά στόν Κύριο ἐκπροσωπώντας ὁλόκληρο τό γένος τῶν ἀνθρώπων, ὡς ἄνθρωπος πού μετανοεῖ καί κήρυκας τῆς μετάνοιας. Ὁ ἕκτος μήνας, τότε πού ὁ ἀγέννητος Ἰωάννης «ἐσκίρτησε» στήν κοιλιά τῆς μητέρας του, ἀπεικονίζει καί τήν ἕκτη ἐποχή πού γεννήθηκε ὁ Χριστός, ἀλλά καί τήν ἔκτη σφραγίδα τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννου (στ’ 12).

Ἔν δέ τῷ μηνί τῷ ἕκτῳ ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριήλ. Στό μεγάλο γεγονός τῆς πρώτης δημιουργίας οἱ ἄγγελοι κατέχουν τήν πρώτη θέση. «Ἔν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεός τόν οὐρανόν καί τήν γῆν» (Γεν. α’ 1). Μέ τή λέξη «οὐρανόν» ἐδῶ ὑπονοοῦμε τούς ἀγγέλους, ὅλες τίς τάξεις τῆς οὐράνιας ἱεραρχίας. Ἐδῶ τώρα, πού ἀρχίζει τό μέγιστο γεγονός τῆς νέας δημιουργίας, πάλι οἱ ἄγγελοι ἐμφανίζονται πρῶτοι. Ἄγγελος, ὅπως εἶπε ὁ προφήτης Δανιήλ, ὅρισε τό χρόνο πού θά γεννηθεῖ ὁ βασιλιάς τῶν βασιλέων. Ἄγγελος, μέ τό στόμα τοῦ προφήτου Ἡσαΐα καί ἄλλων προφητῶν, μίλησε γιά τόν Ζαχαρία τόν ἀρχιερέα τή γέννηση τοῦ Προδρόμου. Ἄγγελος τώρα ἀναγγέλει τή σάρκωση καί γέννηση τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Ὅταν γεννήθηκε ὁ σαρκωμένος Θεός, χορός ἀγγέλων ἔψαλλε πάνω ἀπό τό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Κάθε πράξη τῆς δημιουργίας εἶναι χαρά γιά τό Θεό. Καί τή χαρά αὐτή θέλει νά τή μοιραστεῖ μέ ἄλλους. Ἡ χαρά πού πηγάζει ἀπό πραγματική ἀγάπη, εἶναι τό μόνο ἐπίγειο καί οὐράνιο πράγμα πού δέ λιγοστεύει ὅταν μοιράζεται, ἄν τολμᾶ κανείς νά μιλήσει γιά αὔξηση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πού εἶναι πηγή τῆς χαρᾶς καί τῆς ἀγάπης.

Ὅταν ὁ Θεός δημιούργησε τούς ἀγγέλους στήν πρώτη δημιουργία, τούς ἔκανε ἀμέσως συμμετόχους καί συνεργάτες Του στίς ἑπόμενες ἐνέργειές Του. Ὅταν ἔπλασε τόν Ἀδάμ, τόν ἔκανε ἀμέσως συνεργάτη Του στήν εὐθύνη καί τή διαχείριση τοῦ παραδείσου καί ὅλων τῶν δημιουργημάτων Του. Τό ἴδιο γίνεται καί μέ τή Νέα Κτίση. Οἱ ἄγγελοι εἶναι κήρυκες τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Νέου Ἀνθρώπου. Ὁρίζοντας τή βασιλεία Του ὁ Χριστός ἔκανε ἀμέσως συνεργάτες Του τούς Ἀποστόλους, ἔπειτα κι ἄλλους ἀνθρώπους, γιά νά ἐργαστοῦν μαζί Του ὄχι μόνο ὅσο ζοῦνε στή γῆ, ἀλλά καί μετά τό φυσικό τους θάνατο. Στή συνεργασία αὐτή ὁ Κύριος καλεῖ ὥς σήμερα τούς Ἁγίους, τούς Μάρτυρες κι ὅσους ἄλλους κρίνει ἄξιους γιά τό ἔργο αὐτό. Σέ ποιόν θά πήγαινε ὁ μέγας ἀρχάγγελος Γαβριήλ; Λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στήν ὁμιλία του στόν Εὐαγγελισμό:

Ἕνας στρατιώτης στάλθηκε γιά ν᾿ ἀναγγείλει τό μυστικό τοῦ βασιλιᾶ. Τό μυστικό αὐτό γνωρίζεται μόνο μέ τήν πίστη, δέν τό ἀγγίζει καί δέν τό ἑρμηνεύει ἡ περιέργεια. Εἶναι ἕνα μυστικό μπροστά στό ὁποῖο πρέπει νά ὑποκλιθεῖ κανείς μέ σεβασμό. Τό βάρος κι ἡ ἀξία του δέν μετριέται μέ ἀνθρώπινα μέτρα. Εἶναι τό μυστικό πού ἑρμηνεύεται μόνο μέ θεία, ὄχι μέ ἀνθρώπινη ἀντίληψη καί κατανόηση.

Σέ ποιόν στάλθηκε ὁ ἀρχάγγελος; Πρός παρθένον μεμνηστευμένην ἀνδρί, ᾧ ὄνομα Ἰωσήφ, ἐξ οἰκου Δαβίδ. Ὁ μέγας ἀρχάγγελος τοῦ Θεοῦ ἐμφανίστηκε σέ Παρθένο. Γιατί ὁ πάναγνος Θεός, Ἐκεῖνος πού θά ἐγκαινίαζε τό νέο κόσμο, τή νέα κτίση, ἔπρεπε νά ᾿ρθει ἀπό ἁγνή Παρθένο. Ὁ νέος κόσμος θά διακρίνεται ἀπό ἁγνότητα καί τιμιότητα, σέ ἀντίθεση μέ τόν παλαιό κόσμο πού εἶχε γίνει ἀκάθαρτος λόγω τῆς πεισματικῆς ἀνυπακοῆς στό Δημιουργό του. Ἡ Παρθένος λειτουργεῖ ὡς εἴσοδος, ἀπό τήν ὁποία ὁ Λυτρωτής θά εἰσέλθει στόν κόσμο πού θά γίνει τό ἐνδιαίτημα κι ὁ χῶρος τοῦ σωστικοῦ ἔργου Του. Παρθένος, ὄχι γυναίκα. Ἡ γυναίκα, σέ ὅποιο πνευματικό ἐπίπεδο κι ἄν ἔχει φτάσει, ἀνήκει στόν παλαιό κόσμο, στήν παλαιά κτίση, ἀνήκει στόν ἄντρα της. Δέν εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπό ἐγκόσμιες ἐπιθυμίες καί προοπτικές. Γι᾿ αὐτό κι ἔπρεπε νά βρεθεῖ ὄχι γυναίκα μά παρθένος, ἡ πάναγνη Παρθένος, πού εἶχε δοθεῖ ἀπόλυτα μόνο στό Θεό κι εἶχε ἀποξενωθεῖ ἀπό τόν κόσμο. Τέτοια παρθένος φύτρωσε κι ἀναπτύχτηκε στόν παρακμασμένο κόσμο μας σάν κρίνο πού ἀνθίζει σέ κοπρόλοφο, ἀκέραιη κι ἀνέπαφη ἀπό τήν παρακμή τοῦ κόσμου.

Ἡ ἐκλεκτή Παρθένος παραδόθηκε ὡς μνηστή στόν Ἰωσήφ, πού ἦταν συγγενής της. Γιά ποιό λόγο μνηστεύτηκε; Γιατί ἔτσι οἰκονόμησε ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, γιά νά προστατευτεῖ ἀπό τόν ἐμπαιγμό ἀνθρώπων καί δαιμόνων. Ἄν δέν εἶχε μνηστευτεῖ προτοῦ γεννήσει, ποιός ἄνθρωπος θά πίστευε πώς ὁ Υἱός της εἶχε γεννηθεῖ ὑπερφυσικά, χωρίς νά ἰσχύσουν οἱ φυσικοί νόμοι; Ποιός ἐπίγειος δικαστής θά τήν προστάτευε σ᾿ αὐτήν τήν περίπτωση ἀπό τήν ἀκαμψία καί τή σκληρότητα τοῦ νόμου; Ἡ θεία πρόνοια δέν ἤθελε νά θέσει σέ κίνδυνο καί μπελάδες τήν ἐκλεκτή Του, δέν ἤθελε νά βάλει σέ μεγάλους πειρασμούς τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι οἰκονόμησε νά προστατέψει τήν Παρθένο καί τή γέννηση μέ τή «μνηστεία» της. Γράφει ὁ ἄγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στήν ὁμιλία του στό κατά Ματθαῖον:
Ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἔκρυψε στήν ἀρχή πολλά πράγματα, κάλεσε τόν ἑαυτό Του Υἱό τοῦ ἀνθρώπου καί δέν ἀποκάλυψε παντοῦ ἀνοιχτά πώς εἶναι ἕνας μέ τόν Πατέρα, γιατί τότε νά ξαφνιαζόμαστε μ᾿ αὐτήν τή μυστικότητα, κατά τήν προετοιμασία τοῦ θαυμαστοῦ αὐτοῦ καί μέγιστου μυστηρίου;
Γιατί τό ὄνομα τοῦ μνήστορος ἦταν Ἰωσήφ; Γιά νά μᾶς θυμίζει τόν ἁγνό καί πάγκαλο Ἰωσήφ πού ἄν καί ζοῦσε μέσα στή φιλήδονη Αἴγυπτο, διαφύλαξε τή σωματική καί πνευματική του Ἁγνότητα. Καί μ᾿ αὐτόν τόν τρόπο διευκολύνει τούς πιστούς στό νά πιστέψουν εὐκολότερα πώς ὁ καρπός τῆς παρθένου Μητέρας τοῦ Θεοῦ ἦταν πραγματικά ἐκ Πνεύματος Ἁγίου κι ὄχι «ἐκ θελήματος σαρκός».

«Καί εἰσελθών ὁ ἄγγελος πρός αὐτήν εἶπε· χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξίν». Ἡ νέα κτίση εἶναι χαρά γιά τό Θεό καί τόν ἄνθρωπο. Γι᾿ αὐτό κι ἀρχίζει μέ καλές κι εὐχάριστες εἰδήσεις, μέ τόν εὐαγγελισμό. «Χαῖρε!». Μέ τή λέξη αὐτή ἀρχίζει τό ἔργο τῆς νέας κτίσης. Εἶναι ἡ πρώτη λέξη, ἡ ἐναρκτήρια, πού ἀκούγεται ἐνῶ ἡ αὐλαία τοῦ μεγάλου ἔργου μόλις ἀρχίζει ν᾿ ἀνοίγεται. Ὁ Γαβριήλ ὀνόμασε τήν Παρθένο «εὐλογημένη». Γιατί; Ἐπειδή ἡ ψυχή της ἦταν καθαρή σάν τό ἱερό τοῦ ναοῦ, γεμάτη μέ τά ζωοποιά χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος, γεμάτη οὐράνια εὐωδία κι ἀγνότητα. Δέν εἶναι εὐλογημένοι ἐκεῖνοι πού ἡ ψυχή τους εἶναι κλειστή γιά τό Θεό καί ἀνοιχτή μόνο γιά τή γῆ, αὐτοί πού ἀποπνέουν μόνο χῶμα, γῆ, ἁμαρτία καί θάνατο. Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξίν. Ἐκεῖνος πού στέκεται μπροστά στό Θεό εἶναι εὐλογημένος. Ἀπουσία Κυρίου σημαίνει ἀπουσία εὐλογίας. Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν ἄνθρωπο εἶναι κατάρα. Ἡ παρουσία Του εἶναι εὐλογία. Ἀπό τήν ἀγάπη πού δείχνει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο εἶναι φανερό, πώς ὁ Θεός δέν ἀπομακρύνεται ποτέ ἀπό τόν ἄνθρωπο, ὅταν ἐκεῖνος δέν ἀπομακρύνεται πρῶτος ἀπό κοντά Του.

Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο φανερώνει τήν ἀπεριόριστη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο. Μ᾿ ὅλο πού ὁ ἄνθρωπος ξεμάκρυνε ἀπό τό Θεό, ὁ Θεός εἶναι Ἐκεῖνος πού κάνει τό πρῶτο βῆμα γιά νά προσεγγίσει τόν ἄνθρωπο, νά γεφυρώσει τό χάσμα πού τούς χωρίζει. Τήν ἄβυσσο αὐτήν ἀνάμεσά τους τήν ξεκίνησε μιά γυναίκα. Καί τώρα μιά ἄλλη γυναίκα γίνεται ἡ γέφυρα πάνω ἀπό τήν ἄβυσσο. Ἡ Εὔα ἁμάρτησε πρώτη. Καί μάλιστα αὐτό ἔγινε μέσα στόν παράδεισο, ὅπου ὅλα τήν προστάτευαν ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἡ Μαρία ἦταν ἡ πρώτη πού ἀντιστάθηκε στούς πειρασμούς. Κι αὐτό ἔγινε μέσα στό σκοτάδι τοῦ κόσμου, ὅπου ὅλα σέ τραβοῦν στήν ἁμαρτία. Γι᾿ αὐτό κι ἡ Εὔα τόν πρῶτο καρπό πού ἔδωσε στή γῆ ἦταν ὁ Κάιν, ὁ ἀδελφοκτόνος. Ἡ Μαρία ὅμως γέννησε τόν Ἥρωα τῶν ἡρώων πού ὁδήγησε τή γεννιά τῶν ἀδελφοκτόνων, τούς καρπούς τῆς ἀνυπάκουης Εὔας, μακριά ἀπό τή σκιά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου.

«Ἡ δέ ἰδοῦσα (τόν Γαβριήλ) διεταράχθη ἐπί τῷ λόγῳ αὐτοῦ, καί διελογίζετο ποταπός εἴη ὁ ἀσπασμός οὗτος» (Λουκ. α’ 29). Τί παιδικότητα! Ἡ Μαρία εἶναι πραγματικά ἕνα παιδί. Ὁ Κύριος εἶπε: «Ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ιη’ 3). Ὁ κόσμος αὐτός, μέ τούς πειρασμούς καί τίς ἐπιθυμίες του, γερνᾶ γρήγορα τόν ἄνθρωπο. Ἡ παιδική μας ἡλικία εἶναι πολύ μικρή, σύντομη καί στήν ἐποχή μας συντομεύεται ἀκόμα περισσότερο. Ποιός μπορεῖ νά γυρίσει καί νά ξαναγίνει παιδί; Ἡ Μαρία ἦταν παιδί κι ἔμεινε παιδί σ᾿ ὅλη της τή ζωή ἐπειδή ἦταν ἁγνή καί ἀθώα, ἐπειδή εἶχε φόβο Θεοῦ καί ὑπακοή σ᾿ Αὐτόν. Γι᾿ αὐτό κι εἶχε μπεῖ στή βασιλεία τοῦ Υἱοῦ Της προτοῦ ἀκόμα Αὐτός κηρύξει τή βασιλεία Του. Γιατί ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρισκόταν μέσα Της (πρβλ. Λουκ. ιζ’ 21).

Ἡ παιδικότητά της τήν ἔκανε νά τρομάξει μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ ἀγγέλου. Ἡ παιδική της ἁπλότητα τήν ἔκανε ν᾿ ἀπορήσει, νά διερωτηθεῖ τί νά σήμαινε ὁ ἀσπασμός του. Στή συμπεριφορά της αὐτή δέν ὑπῆρχε τίποτα τό ψεύτικο, τό θεατρικό. Ὅλα ἦταν παιδικά, ἁπλά, ἁγνά, καθαρά κι ἀθώα.
Ὁ μέγας ἀρχάγγελος, ὁ Γαβριήλ, πού παρίστατο στή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ χρόνου, πού εἶχε τή δύναμη νά διαβάζει τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων, κατάλαβε ἀμέσως τήν ταραχή καί τίς ἀνήσυχες σκέψεις τῆς Παρθένου πιό καθαρά ἀπ᾿ ὅ,τι ἐμεῖς βλέπουμε τό σῶμα μας. Εἶδε τήν ταραχή τῆς ψυχῆς της καί τήν καθησύχασε γρήγορα μέ τά ἀγγελικά λόγια του:

«Μή φοβοῦ, Μαριάμ· εὗρες γάρ χάριν παρά τῷ Θεῶ» (Λουκ. α’ 30). Μή φοβᾶσαι, παιδί μου! Μή φοβᾶσαι κεχαριτωμένη κόρη τοῦ Θεοῦ! Μή φοβᾶσαι ὑπερευλογημένη πάνω ἀπ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιατί ἀπό σένα θά ᾿ρθει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ σ᾿ ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος! Μή βοβοῦ, εὗρες γάρ χάριν παρά τῷ Θεῶ! Τά τελευταῖα αὐτά λόγια του ἀναιροῦν τούς ἰσχυρισμούς κάποιων δυτικῶν θεολόγων σχετικά μέ τήν «ἄσπιλη σύλληψή» Της, ὅτι δηλαδή ἡ Παρθένος Μαρία γεννήθηκε ἀπό τούς γονεῖς της χωρίς τή σκιά τῆς ἁμαρτίας τοῦ Ἀδάμ. Ἄν ἦταν ἔτσι τά πράγματα, γιατί νά τῆς πεῖ ὁ ἄγγελος ὅτι βρῆκε χάρη στό Θεό; Ἡ χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, πού ὑποδηλώνουν καί τή συγχώρηση, δίδονται σ᾿ εκεῖνον πού ἔχει ἀνάγκη τό ἔλεος, πού τό ἀναζητᾶ. Ἡ πάναγνος Παρθένος ἔκανε ἡρωικές προσπάθειες γιά νά ὁδηγήσει τήν ψυχή της στό Θεό. Καί στήν ἀνοδική αὐτή προσπάθειά της συνάντησε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης, ἐμπνευσμένος ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἀποστολή τοῦ ἀρχάγγελου Γαβριήλ, ἔγραψε τό ἀκόλουθο σχόλιο γιά τήν Ἁγία Παρθένο:

«Μή φοβοῦ, Μαριάμ, εὗρες γάρ χάριν παρά τῷ Θεῶ», μιά χάρη πού δέν τήν ἔλαβε οὔτε ἡ Σάρα οὔτε ἡ Ρεββέκα. Βρῆκες τή χάρη πού οὔτε ἡ Μεγάλη Ἄννα δέν ἀξιώθηκε νά βρεῖ. Ἔγιναν κι αὐτές μητέρες, ἀλλά ἔχασαν τήν παρθενικότητά τους. Ἐσύ ὅμως ἔγινες μητέρα, ἀλλά διατήρησες καί τήν παρθενία σου ἀνέπαφη. Γι᾿ αὐτό μή φοβᾶσαι, γιατί βρῆκες χάρη στό Θεό, μιά χάρη πού κανένας ἄλλος ἐκτός ἀπό Σένα δέν ἔλαβε ἀπό τότε πού δημιουργήθηκε ὁ χρόνος.

Ἡ Ἁγνή ψυχή τῆς Παρθένου ἠρέμησε. Καί τότε ὁ φτερωτός ἀρχάγγελος τοῦ Θεοῦ τῆς ἔδωσε τό μεγαλύτερο ἀπό τά οὐράνια μηνύματα: «Ἰδού συλλήψῃ ἐν γαστρί καί τέξῃ υἱόν, καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. οὗτος ἔσται μέγας καί υἱός ὑψίστου κληθήσεται, καί δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεός τόν θρόνον Δαυΐδ τοῦ πατρός αὐτοῦ, καί βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκ. α’). Ὁ ἀγγελιοφόρος τοῦ Θεοῦ μιλάει καθαρά, μέ λεπτομέρειες. Θά συλλάβεις «ἐν γαστρί», λέει, δηλαδή σωματικῶς. Τήν ἴδια περίπου ἔκφραση χρησιμοποιεῖ ὁ Ψαλμωδός ὅταν λέει στόν 50ό ψαλμό του (στιχ. 12) «καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου». Δίνοντας ἔμφαση στό λόγο ἐν γαστρί ὁ ἀρχάγγελος, εἶναι σά νά θάλει προκαταβολικά νά μᾶς προφυλάξει ἀπό τίς πλανεμένες διδασκαλίες τῶν αἱρετικῶν Δοκητῶν ὅτι ὁ Χριστός τάχα δέν εἶχε πραγματικό σῶμα κι ὅτι δέ γεννήθηκε πραγματικά. Πώς δέν ἦταν δηλαδή πραγματικά καί σωματικά ἄνθρωπος, ἀλλά ἕνα ὁμοίωμά του.

Ἀλλά καί τό ὄνομα Ἰησοῦς εἶναι γεμάτο νοήματα. Αὐτό τό ὄνομα ἔφερε κι ὁ γιός τοῦ Ναυῆ, πού ὁδήγησε τούς Ἰσραηλίτες στή γῆ τῆς ἐπαγγελίας, προεικονίζοντας ἔτσι τό ρόλο τοῦ Σωτήρα Ἰησοῦ πού ὁδήγησε τό ἀνθρώπινο γένος στήν πραγματική κι αἰώνια γῆ τῆς ἐπαγγελίας, τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ὅλα τά ὑπόλοιπα πού εἶπε ὁ Ἀρχάγγελος ἀπέβλεπαν σέ μιά προσπάθεια νά πείσει τήν Παρθένο πώς ὁ γιός της θά ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας. Πώς θά ἦταν Υἱός τοῦ Ὑψίστου. Πώς ὁ Θεός θά τοῦ ἔδινε τό θρόνο τοῦ Δαβίδ καί πώς θά γινόταν παντοτινός βασιλιάς τοῦ οἴκου Ἰακώβ.

Ὅλ᾿ αὐτά βρίσκονταν στό νοῦ κάθε Ἰσραηλίτη, ἀλλά πολύ περισσότερο στό νοῦ τῆς πνευματικά φωτισμένης Παρθένου Μαρίας. Τό μόνο πού ἔμενε τώρα ἦταν ν᾿ ἀποκτήσει συγγενική σχέση μέ τό Μεσσία. Ὁ Ἀρχάγγελος δέν τῆς τ᾿ ἀποκάλυψε ὅλα σχετικά μέ τόν Κύριο Ἰησοῦ, παρά μόνο ὅσα τῆς ἦταν γνωστά ἀπό τίς προφητεῖες καί κατανοητά ἀπό τήν ἁγία Γραφή.

Δέν τῆς μίλησε γιά τόν παγκόσμιο καί πανανθρώπινο ρόλο τοῦ Ἰησοῦ, παρά μόνο ὅσα τῆς ἦταν γνωστά ἀπό τίς προφητεῖες καί κατανοητά ἀπό τήν Ἅγία Γραφή. Δέν τῆς μίλησε γιά τόν παγκόσμιο καί πανανθρώπινο ρόλο τοῦ Ἰησοῦ ὡς Σωτήρα ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν φυλῶν. Δέν τῆς εἶπε πώς θά εἶναι ὁ ἱδρυτής τῆς πνευματικῆς βασιλείας, ὁ κριτής ζώντων καί νεκρῶν. Ἀκόμα λιγότερα τῆς φανέρωσε πώς ὁ Υἱός της θά εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τό Ἕνα ἀπό τά Τρία αἰώνια Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἄν τῆς τά εἶχε πεῖ ὅλ᾿ αὐτά, ἡ ταραχή της θά ἦταν πολύ μεγαλύτερη. Ἡ παιδικότητα κι ἡ ἁγνότητά Της δέν τήν ἔκαναν καί παντογνώστρια. Εἶχε πολλά ἀκόμα νά μάθει ἀπό τό γιό της, τόσο στόν παρόντα χρόνο, ὅταν «συνετήρει τά ρήματα ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς» (Λουκ. β’ 19), ὅσο καί στήν αἰωνιότητα. Ὁ Ἀρχάγγελος κινήθηκε πιστά μέσα στό πλαίσιο τῆς ἑβραϊκῆς παράδοσης καί ἀντίληψης. Συγκέντρωσε καί ἕνωσε ὀργανικά ὅλα ὅσα ἦταν σκόρπια στούς προφῆτες (Ἡσ. θ΄ 6-8, ι΄ 16, ια΄ 1, Ἱερ. κε΄ 5, λ΄ 9, Ἰεζ. λδ΄ 24, Ὠσηέ γ΄ 5, Μιχ. ε΄ 4, Ψαλμ. ρλα΄ 11, Δαν β΄ 44 κλπ.). Κι ὅλ᾿ αὐτά τά γνώριζε καλά ἡ Παρθένος. «Ὤμοσε Κύριος τῷ Δαυίδ ἀλήθειαν καί οὐ μή ἀθετήσει αὐτήν· ἐκ καρποῦ τῆς κοιλίας σου θήσομαι ἐπί τοῦ θρόνου σου» (Ψαλμ. ρλα΄ 11).

Ἡ Παρθένος ἄκουσε τό οὐράνιο μήνυμα καί μέ τήν παιδική της ἁγνότητα ρώτησε τόν ἐπισκέπτη της: «Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεί ἄνδρα οὐ γινώσκω;» (Λουκ. α΄ 34). Τά λόγια αὐτά δέν ἐκφράζουν κάποια δυσπιστία στό ἀγγελικό μήνυμα, ἀλλά τήν καθαρότητα καί τήν ἀθωότητά της. Τί θ᾿ ἀπαντοῦσε κάποιος ἀπό σᾶς σ᾿ ἕνα παρόμοιο μήνυμα πού θά σᾶς ἔφερνε ὁ πιό ἀσυνήθιστος ἐπισκέπτης; Αὐτό πού θά γινόταν στή σίγουρα φοβισμένη καί τρέμουσα καρδιά σας θά ἦταν αὐτό πού ἔνιωσε κι ἡ ἁγνή Παρθένος; Ἐκείνη δέν εἶπε κανένα λόγο παραπανίσιο. Ἄν ἡ ἐρώτησή της ἦταν παραπανίσια γιά τήν ἴδια, δέν εἶναι ὅμως γιά μᾶς. Γιά χάρη μας τό εὐλογημένο πνεῦμα της ἔκανε τήν ἐρώτηση πού ὅλοι μας θά θέλαμε νά κάνουμε, ἀφοῦ δεσμευόμαστε ἀπό τούς φυσικούς νόμους. Γιά νά ᾿χουμε γέννηση, εἶναι ἀπαραίτητος ὁ ἄντρας. Ποῦ λοιπόν εἶναι ὁ ἄντρας ἐδῶ; Αὐτό εἶναι πού ὅλοι μας θά εἴχαμε ρωτήσει, ἐπειδή ζοῦμε μακριά ἀπό τήν ἐλευθερία πού ἀπολαμβάνει ὁ παντοδύναμος Θεός, ἐπειδή νιώθουμε πάνω μας τό βάρος τῶν φυσικῶν νόμων. Ἔτσι γιά χάρη μας, ἦταν ἀπαραίτητο νά κάνει ἡ Παρθένος τήν ἐρώτηση αὐτή. Γιά ν᾿ ἀκούσουμε τήν ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν Ἀρχάγγελο. Ποιά ἀπάντηση ἔδωσε ὁ Ἀρχάγγελος;
«Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διό καί τό γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱός Θεοῦ. καί ἰδοῦ Ἐλισάβετ ἡ συγγενής σου καί αὐτή συνειληφυῖα υἱόν ἐν γήρει αὐτῆς, καί οὗτος μήν ἕκτος ἐστίν αὐτῇ τῇ καλουμένῃ στείρᾳ· ὅτι οὐκ ἀδυνατίσει παρά τῷ Θεῷ πᾶν ρῆμα» (Λουκ. α΄ 35-37).

Αὐτή εἶναι μιά πλήρης καί ἱκανοποιητική ἀπάντηση. Ὅπου Θεός βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις. Ὅταν ὁ ζῶν Θεός ἐφαρμόζει τό θέλημα Του γιά νά ἐργαστεῖ τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ φύση κι οἱ νόμοι της ἀτονοῦν, εἶναι σά νά μήν ὑπάρχουν. «Ἡ χάρη δέν ὑπόκειται στό νόμο τῆς φύσης», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας. Ὁ ἴδιος ὁ ἀνακαινιστής τοῦ κόσμου ὁλόκληρου, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, μαρτυρεῖ πώς «τό πνεῦμα ἐστί τό ζωοποιοῦν» (Ἰωάν. στ΄ 63).

Τό Πνεῦμα χορηγεῖ ζωή ἄμεσα καί ἔμμεσα. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἔδωσε ἄμεσα ζωή στόν παράδεισο, πρίν ἀπό τήν πτώση. Μετά τήν πτώση ἔδινε ζωή ἔμμεσα, μέ τή δημιουργία ψυχῆς καί σώματος. Ἀναφέρουμε τήν ἔμμεση αὐτή ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὡς «φυσική», σύμφωνη μέ τό φυσικό νόμο. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ὅμως ἔχει τό δικαίωμα καί τήν ἀπεριόριστη δυνατότητα νά δώσει ζωή καί ἄμεσα, σύμφωνα μέ τή θέληση καί τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά καί σέ σχέση μέ τήν ἔμμεση δωρεά τῆς ζωῆς, πάλι τό Πνεῦμα εἶναι ὁ Κύριος καί Ζωοδότης. Ἀπό μόνη της ἡ φύση δέν εἶναι παρά σκιά, ἕνα παραπέτασμα, ἀπ᾿ ὅπου ἐνεργεῖ τό Πνεῦμα. Ὑπάρχουν ὅμως βαθμοί καί στάδια ἐμμεσότητας. Τό Πνεῦμα μερικές φορές ἐνεργεῖ περισότερο κι ἄλλες πάλι λιγότερο ἔμμεσα. Τέτοια παραδείγματα ἔχουμε μέ τίς παραγωγικές καί τίς στεῖρες γυναῖκες. Ἡ Ἐλισάβετ ἦταν στείρα, ἀλλά ὄχι ἀπόλυτα. Τό ἴδιο γινόταν μέ τή μητέρα τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Σαμψών καί τοῦ Σαμουήλ. Ἡ σύλληψη μιᾶς ἡλικιωμένης γυναίκας δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι εἶναι ἄμεση ἐνέργεια τοῦ Πνεύματος, ἀφοῦ ὅλες οἱ γυναῖκες πού εἶναι ἀπόγονοι τῆς Εὔας, παραγωγικές ἤ στεῖρες, συλλαμβάνουν «ἐν ἁμαρτίαις», δέν εἶναι ἀμέτοχες σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν καί παθῶν. Ἡ μόνη σύλληψη μέ ἄμεση ἐνέργεια, μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Πνεύματος τῆς ζωῆς, εἶναι ἡ σύλληψη τῆς πάναγνης Παρθένου Μαρίας. Στήν ἱστορία τῆς δημιουργίας, ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι τό Χριστό, ποτέ δέν εἴχαμε περιστατικό τέτοιας γέννησης. Αὐτή εἶναι ἡ μοναδική περίπτωση στήν ὥς τώρα ἱστορία, ἀλλά καί στήν αἰωνιότητα. Κι αὐτή εἶναι ἡ σύλληψη καί γέννηση τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

«Ὅτι οὐκ ἀδυνατίσει παρά τῷ Θεῷ πᾶν ρῆμα». Αὐτό σημαίνει πώς κάθε λόγος τοῦ Θεοῦ ἐφαρμόζεται στήν ὁλότητά του. Ὁ Θεός μᾶς λέει μέ τόν ἐμπνευσμένο προφήτη Του Ἡσαΐα: «Ἰδού ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἕξει καί τέξεται υἱόν» (Ἡσα. ζ΄ 14). Αὐτό ἐκπληρώνεται τώρα. Ἀπό τήν ἴδια τή στιγμή τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, τό μόνο πού μποροῦμε νά ποῦμε γιά τό Θεό εἶναι πώς «εἶπε καί ἐγενήθησαν». «Τά λόγια Κυρίου λόγια ἁγνά, ἀργύριον πεπυρωμένον, δοκίμιον τή γῆ, κεκαθαρμένον ἑπταπλασίως» (Ψαλμ. ια΄ 7).

Ἡ Παρθένος Μαρία δέν ἀμφισβήτησε καθόλου τά θεϊκά λόγια πού τῆς ἀποκάλυψε ὁ Ἀρχάγγελος. Ἄν τά εἶχε ἀμφισβητήσει, ὅπως ἔκανε ὁ Ζαχαρίας ὁ ἱερέας, ἴσως εἶχε τιμωρηθεῖ ὅπως ἐκεῖνος. Μ᾿ ὅλο πού στίς ἀπαντήσεις καί τῶν δυό τους ὑπάρχει κάποια ὁμοιότητα, ἡ καρδιά τους ἦταν ἐντελῶς διαφορετική. Κι ἐκεῖνο πού βλέπει ὁ Θεός εἶναι ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Δυό ὁλότελα διαφορετικές καρδιές μποροῦν νά διατυπώσουν παρόμοια λόγια.

Ἡ ταπεινή Παρθένος ἄκουσε τήν ἐξήγηση πού τῆς ἔδωσε ὁ ἀγγελιαφόρος τοῦ Θεοῦ καί συμπλήρωσε τή συζήτησή της μέ τόν Ἀρχάγγελο μέ τά ἑξῆς λόγια: «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου» (Λουκ. α΄ 28). Δέν εἶπε, «ἰδού ἡ δούλη σου, ἀρχάγγελε», ἦταν ἁπλά ἀγγελιοφόρος τοῦ Θεοῦ, μετέφερε τό θέλημά Του. Ἦταν κι αὐτός δυνατός καί ἀθάνατος, ἀλλά ὡς ὑπηρέτης τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ἀπό τήν ἄλλη μεριά δέν εἶπε «γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα τοῦ Κυρίου», ἀλλά «κατά τό ρῆμά σου». Ἔδειξε ἔτσι σεβασμό καί τιμή στόν ἀθάνατο λειτουργό τοῦ οὐράνιου οἰκοδεσπότη. Κι οἱ δυό αὐτές σκέψεις της φανερώνουν τήν ἄμεση ὑπακοή καί τήν τέλεια ταπείνωσή της. Τέτοια σοφή ἀπάντηση μόνο μιά καρδιά πού πλημμύριζε ἀπό καθαρότητα μποροῦσε νά δώσει. Γιατί σέ τέτοια καρδιά δίδεται εὔκολα καί ἄμεσα ἀληθινή σοφία. Τή στιγμή τοῦ πειρασμοῦ στόν παράδεισο ἡ Εὔα τήν ξέχασε αὐτή τή γλώσσα καί πρόσεξε τά λόγια τοῦ σατανᾶ, ἡ καρδιά της τή στιγμή αὐτή ἦταν ἀκάθαρτη, σκοτισμένη. Λόγω τοῦ σκοτισμοῦ αὐτοῦ ἡ σοφία τήν ἐγκατέλειψε. Ἡ ὑπερηφάνεια καί ἡ παρακοή σκότισαν τήν καρδιά της ἀλλά καί τό νοῦ της. Ἀπό τήν ὑπερηφάνεια καί τήν παρακοή της στό Θεό ὁ παλιός κόσμος γκρεμίστηκε, τό γένος τῶν ἀνθρώπων παραμορφώθηκε κι ἡ κτίση ὁλόκληρη στενάζει. Ὁ νέος κόσμος ἔπρεπε νά θεμελιωθεῖ στήν ταπείνωση καί τήν ὑπακοή. Ἡ ταπείνωση κι ἡ ὑπακοή τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνουν κάθε λόγο. Μόνο ὁ Υἱός της, ὁ Σωτήρας κι ἀνακαινιστής τοῦ κόσμου, θά τήν ξεπεράσει σέ ταπείνωση κι ὑπακοή.

Τελικά ὁ φτερωτός ἀγγελιοφόρος τοῦ «κεφαλαίου τῆς σωτηρίας» μας πέταξε ψηλά στόν οὐρανό, κοντά στούς ἀθάνατους συντρόφους του. Τά καλά νέα, ὁ «εὐαγγελισμός» του, δέν εἶναι ἕνας ἁπλός λόγος, ἀλλά μεταφράστηκε ἀμέσως σέ ἔργο, ὅπως καί κάθε λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός μιλάει καί γίνεται, «εἶπε καί ἐγένετο».

Στή γῆ, πού ἦταν καταραμένη λόγω τοῦ χωρισμοῦ της ἀπό τό Θεό καί τῆς ἐπίδρασης πού δεχόταν ἀπό τίς δυνάμεις τοῦ σκότους, δέν εἶχε φτάσει ποτέ ἕνα τόσο χαρμόσυνο κι ἐλπιδοφόρο μήνημα σάν κι αὐτό πού ἔφερε ὁ ἀστραφτερός καί θαυμάσιος ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Ποιά γλώσσα δέ θά τόν δοξάσει καί ποιά καρδιά δέ θά νιώσει εὐγνωμοσύνη ἀπέναντί του;

Ποτέ ἥλιος δέν καθρεφτίστηκε τόσο λαμπερά σέ διαυγή νερά, ὅσο στόν καθρέφτη τῆς πάναγνης καρδιᾶς τῆς Παρθένου Μαρίας. Γράφει ὁ ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος γιά τήν παρθενία:
Ὦ παρθενία, πού χαροποιεῖς τήν καρδιά καί οὐρανοποιεῖς τή γῆ!
Ὦ παρθενία, κτῆμα ἀγαθό, ἀμόλυντο ἀπό ἄγρια θηρία!
Ὦ παρθενία, πού κατοικεῖς στίς ἄκακες καί ταπεινές ψυχές καί μεταποιεῖς τό λαό τοῦ Θεοῦ!
Ὦ παρθενία, πού ἀνθίζεις σάν λουλούδι στήν ψυχή καί στό σῶμα καί πλημμυρίζεις τόν οἷκο μέ τό ἄρωμά σου!

Ἡ διαυγής πρωινή αὐγή, ἀπ᾿ ὅπου προβαίνει ὁ ἥλιος, θά σάστιζε μπροστά στήν καθαρότητα κι ἁγνότητα τῆς Παρθένου Μαρίας, ἀπό τήν ὁποία γεννήθηκε ὁ ἀθάνατος ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ὁ Χριστός καί Σωτήρας μας. Ποιό γόνυ δέ θά κλίνει μπροστά της καί ποιά γλώσσα δέ θά κραυγάσει:
«Χαῖρε, εὐλογημένη! Χαῖρε, αὐγή τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου! Χαῖρε, τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέρα τῶν Σεραφείμ! Δόξα στόν Υἱό σου, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, τήν ὁμοούσια καί ἀδιαίρετη Τριάδα, τώρα καί πάντα καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων». Ἀμήν!

 

(Ἀπό τό βιβλίο: “Θεός ἐπί γῆς, ἄνθρωπος ἐν οὐρανῷ”, Κεντρική διάθεση: Πέτρος Μπότσης, Πέλλης 2, 152 34 Φραγκοκκλησιά Ἀττικῆς, Τηλ. -fax: 210 – 6812382, κιν. 6974814002. Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν κ. Πέτρο Μπότση γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης http://HristosPanagia3.blogspot.com)

Στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς) – Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

π. Νικ. Λουδοβίκος - Μαρ. Δόϊκου [Αναλογικές Ταυτότητες (τόμος β΄) - Η δημιουργία του χριστιανικού εαυτού]

Η Μαρία Δόϊκου φιλοξενεί τoν π. Νικόλαο Λουδοβίκο στο de profuntis του tv100
(Κυριακή 22 Μαρτίου) με αφορμή το νέο του βιβλίο:
Αναλογικές ταυτότητες (τόμος β΄)- Η δημιουργία του χριστιανικού εαυτού

Διεννοημάτωση: αυτo-καθολικοποίηση, μετα-ναρκισσισμός και Χριστιανική θεολογία,
εκδ. Αρμός.

Πηγή: Antifono.gr (https://www.youtube.com/watch?v=DlIrdU0JvYo)

ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΕΓΩ Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ. ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ. ΕΦΤΙΑΞΕ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ  ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΕΤΕΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ  Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕ ΤΟ ΚΑΤ'ΕΙΚΟΝΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΧΕ ΧΑΘΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ.  Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΑΚΤΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ.

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ  ΠΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΛΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΕΝΔΥΜΑ ΦΩΤΟΣ.

Κυριακή Β’ Λουκά: Ομιλία εις το «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς» (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς) – Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

 "διότι ενέβαλε την γνώσι του πρακτέου μέσα στην φύσι μας, ως φιλάγαθος και φιλάνθρωπος που είναι". 

"Αλλά όταν εισήλθε μέσα μας και επληθύνθη η αμαρτία, την μεν προς τον εαυτόν μας αγάπη δεν την έσβεσε, αφού σε τίποτε δεν της εναντιώνεται, ενώ την προς αλλήλους αγάπην, ως κορυφήν των αρετών την κατέψυξε, την ηλλοίωσε και την αχρήστευσεν"

ΕΔΩ ΚΡΥΒΕΤΑΙ  ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΜΑΣ.

ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

ΠΑΛΙ σήμερα ἔχουμε χαρμόσυνες εἰδήσεις, πάλι ἔχουμε μηνύματα ἐλευθερίας, πάλι ἔχουμε μία ἀνάκληση ἀπὸ τὴν πτώση καὶ μία ἐπάνοδο στὴ ζωή, μία ὑπόσχεση εὐφροσύνης καὶ μία ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴ δουλεία. Ἕνας ἄγγελος συνομιλεῖ μὲ τὴν Παρθένο, γιὰ νὰ μὴν ξαναμιλήσει ὁ διάβολος μὲ γυναίκα. Λέει ἡ Γραφή· «Τὸν ἕκτο μήνα τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Ἐλισάβετ στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ σὲ μία παρθένο, ποὺ ἦταν μνηστευμένη μὲ ἕναν ἄνδρα». Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ ἀποκαλύψει τὴν παγκόσμια σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, νὰ φέρει στὸν Ἀδὰμ τὴ βέβαιη ἀποκατάστασή του. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, στὴν παρθένο, γιὰ νὰ μεταβάλει τὴν ἀτιμία τοῦ γυναικείου φίλου σὲ τιμή. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸν νυμφικὸ θάλαμο, ὥστε νὰ εἶναι ἀντάξιος γιὰ τὸν ἀμόλυντο Νυμφίο. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ συντελέσει νὰ νυμφευθεῖ τὸ πλάσμα μὲ τὸν πλάστη.
Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, στὸ ἔμψυχο παλάτι τοῦ βασιλιᾶ τῶν ἀγγέλων. Στάλθηκε ὁ Γαβριὴλ στὴν παρθένο ποὺ ἦταν ἀρραβωνιασμένη μὲ τὸν Ἰωσήφ, ἀλλὰ ποὺ προοριζόταν γιὰ τὸν Ἰησοῦ, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Στάλθηκε ὁ ἀσώματος δοῦλος σὲ ἀμόλυντη παρθένο. Στάλθηκε ὁ χωρὶς ἁμαρτίες σ’ αὐτὴν ποὺ δὲν θὰ γνώριζε τὴ φθορά. Στάλθηκε ὁ λύχνος, γιὰ νὰ ἀναγγείλει τὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Στάλθηκε ὁ ὄρθρος, ποὺ ἔρχεται πρὶν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ διαλαλήσει αὐτὸν ποὺ βρίσκεται στοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα καὶ στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ δείξει αὐτὸν ποὺ κάθεται σὲ θρόνο ἀλλὰ καὶ σὲ σπηλιά. Στάλθηκε ἕνας στρατιώτης, γιὰ νὰ διατυμπανίσει τὸ μυστήριο τοῦ μεγάλου βασιλιᾶ. Χαρακτηρίζω μυστήριο αὐτὸ ποὺ γίνεται κατανοητὸ μὲ τὴν πίστη καὶ δὲν ἐξερευνᾶται μὲ τὴ φιλομάθεια, πρόκειται γιὰ μυστήριο ποὺ εἶναι ἄξιο προσκυνήσεως καὶ ὄχι σχολαστικῆς ἐξετάσεως, δηλαδὴ γιὰ μυστήριο ποὺ εἶναι ἀντικείμενο θεολογικῆς ἔρευνας καὶ ὄχι γιὰ κάτι ποὺ ὑπόκειται σὲ ἀκριβῆ μέτρηση.
2. « Τὸν ἕκτο μήνα στάλθηκε ὁ Γαβριὴλ στὴν παρθένο». Ποιὸν ἕκτο μήνα; Ποιόν; Ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Ἐλισάβετ δέχθηκε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα, ἀπὸ τότε ποὺ συνέλαβε τὸν Ἰωάννη. Ἀπὸ ποῦ τὸ συμπεραίνουμε αὐτό; Τὸ ἀποκαλύπτει ὁ ἴδιος ὁ ἀρχάγγελος ὅταν λέει στὴν Παρθένο· « νά, ἡ Ἐλισάβετ ἡ συγγενής σου καὶ αὐτὴ συνέλαβε γιὸ στὰ γεράματά της. Κι αὐτὸς εἶναι ὁ ἕκτος μήνας τῆς ἐγκυμοσύνης της, αὐτῆς ποὺ θεωροῦνταν στείρα». Ὁ ἕκτος μήνας λοιπὸν εἶναι ὁ ἕκτος μήνας ἀπὸ τὴ σύλληψη τοῦ Ἰωάννη. Ἔπρεπε λοιπὸν ὁ στρατιώτης νὰ φθάσει πρῶτος, ἔπρεπε ὁ ἀκόλουθος νὰ προηγηθεῖ, ἔπρεπε νὰ προπορευθεῖ αὐτὸς ποὺ θὰ ἀποκάλυπτε τὴ δεσποτικὴ παρουσία.
«Τὸν ἕκτο μήνα στάλθηκε ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ στὴν Παρθένο, ποὺ ἦταν ἀρραβωνιασμένη μὲ ἕναν ἄνδρα», ἀρραβωνιασμένη ὄχι παντρεμένη· ἀρραβωνιασμένη, ἀλλὰ ἄθικτη. Γιατί ἦταν ἀρραβωνιασμένη; Γιὰ νὰ μὴ μάθει πολὺ γρήγορα ὁ διάβολος τὸ μυστήριο. Γιὰ τὸ ὅτι ἐπρόκειτο διὰ μέσου Παρθένου νὰ ἔλθει ὁ Βασιλιάς, αὐτὸ τὸ γνώριζε ὁ πονηρός, γιατί εἶχε ἀκούσει τὶς προφητεῖες τοῦ Ἠσαΐα ποὺ ἔλεγαν· « Νά, θὰ συλλάβει ἡ παρθένος καὶ θὰ γεννήσει γιό». Κάθε φορά λοιπόν, ὅπως εἶναι φυσικό, ἐξέταζε ὅ,τι ἀναφερόταν στὴν παρθένο, ὥστε ὅταν ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁλοκληρώνεται αὐτὸ τὸ μυστήριο, νὰ προετοιμάσει τὶς κατηγορίες του. Γιʼ αὐτὸ ὁ Δεσπότης ἦλθε στὴ γῆ διὰ μέσου ἀρραβωνιασμένης, γιὰ νὰ ξεγελάσει δηλαδὴ τὸν πονηρό, ἀφοῦ αὐτὴ ὄντας ἀρραβωνιασμένη ἐξασφάλιζε αὐτό.
3. «Τὸν ἕκτο μήνα στάλθηκε ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ σὲ μία Παρθένο, ποὺ ἦταν ἀρραβωνιασμένη μὲ κάποιον ποὺ λεγόταν Ἰωσήφ». Ἄκουσε, ἀκροατή, τί λέει ὁ προφήτης γιʼ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο καὶ γιʼ αὐτὴν τὴν παρθένο. «Θὰ δοθεῖ αὐτὸ τὸ κλειστὸ βιβλίο σὲ ἕναν ἄνθρωπο, ποὺ γνωρίζει γράμματα». Τί σημαίνει κλειστὸ βιβλίο, ἢ τί σημαίνει γενικὰ ἡ ἀμόλυντη παρθένος; Ἀπὸ ποιοὺς θὰ δοθεῖ; Εἶναι φανερὸ πὼς θὰ δοθεῖ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. Σὲ ποιόν; Στὸν Ἰωσὴφ τὸν μαραγκό. Οἱ ἱερεῖς λοιπὸν ἀρραβώνιασαν τὴ Μαρία μὲ τὸν Ἰωσήφ, ἐπειδὴ ἦταν σώφρονας, καὶ τὴν ἔδωσαν σ’ αὐτὸν περιμένοντας τὸν καιρὸ τοῦ γάμου καὶ αὐτὸς βέβαια ἐπρόκειτο παίρνοντας τὴν νὰ φυλάξει ἀμόλυντη τὴν Παρθένο. Αὐτὸ πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια ὁ προφήτης τὸ προφήτεψε· «Θὰ δοθεῖ αὐτὸ τὸ κλειστὸ βιβλίο σὲ ἕναν ἄνθρωπο, ποὺ γνωρίζει γράμματα» καὶ ὁ ὁποῖος θὰ πεῖ· «δὲν μπορῶ νὰ τὸ διαβάσω». Γιατί Ἰωσὴφ δὲν μπορεῖς; Αὐτὸς θὰ ἀπαντήσει· «Δὲν μπορῶ νὰ τὸ διαβάσω, γιατί τὸ βιβλίο εἶναι κλειστό». Γιὰ ποιὸν φυλάγεται; «Φυλάγεται γιὰ κατοικία τοῦ Δημιουργοῦ τοῦ σύμπαντος».
4. Ἀλλὰ ἂς ξαναγυρίσουμε στὸ θέμα μας. «Τὸν ἕκτο μήνα στάλθηκε ὁ Γαβριὴλ στὴ Παρθένο» καὶ εἶχε πάρει περίπου τέτοιες ἐντολὲς ἀπὸ τὸν Θεό. «Ἔλα λοιπόν, ἀρχάγγελε, γίνε ὑπηρέτης τοῦ φοβεροῦ καὶ κρυμμένου μυστηρίου, ἐξυπηρέτησε τὸ θαῦμα. Βιάζομαι ἐξαιτίας τῆς εὐσπαχνίας μου νὰ κατέβω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ ἀναζητήσω τὸν πλανεμένο Ἀδάμ. Ἡ ἁμαρτία ἐξασθένησε τὸν ἄνθρωπο, ποὺ πλάσθηκε σύμφωνα μὲ τὴν εἰκόνα μου, σάπισε τὸ δημιούργημα τῶν χεριῶν μου καὶ θάμπωσε τὴν ὀμορφιὰ πού ἔπλασα. Ὁ λύκος κατατρώει τὸ δημιούργημά μου, εἶναι ἔρημη ἡ θέση του στὸν παράδεισο, τὸ δένδρο τῆς ζωῆς φυλάγεται ἀπὸ τὴν πύρινη ρομφαία, ἔχει κλείσει πιὰ ὁ τόπος τῆς τρυφῆς. Ἐπιθυμῶ νὰ ἐλεήσω τὸν κατατρεγμένο ἄνθρωπο καὶ νὰ συλλάβω τὸν ἐχθρὸ διάβολο. Ἐπιθυμῶ αὐτὸ τὸ μυστήριο νὰ μὴν τὸ μάθουν ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις, σὲ σένα μόνο τὸν ἐμπιστεύομαι. Πήγαινε λοιπὸν στὴν παρθένο Μαρία. Πήγαινε στὴ ζωντανὴ πόλη, γιὰ τὴν ὁποία ὁ προφήτης ἔλεγε· «Πόλη τοῦ Θεοῦ, δοξασμένα καὶ ἐξαίσια εἰπώθηκαν γιὰ σένα». Πήγαινε στὸν λογικό μου παράδεισο, πήγαινε πρὸς τὴν πύλη τῆς ἀνατολῆς, πήγαινε στὸ ἄξιο κατοικητήριο τοῦ Λόγου μου, πήγαινε στὸν δεύτερο οὐρανὸ ποὺ βρίσκεται πάνω στὴ γῆ, πήγαινε στὸ ἐλαφρὸ καὶ ταχυκίνητο σύννεφο, πληροφόρησε τὴν γιὰ τὴ βροχὴ τῆς παρουσίας μου, πήγαινε στὸ ἁγίασμα ποὺ ἑτοιμάστηκε γιὰ μένα, πήγαινε στὸν νυμφικὸ κοιτώνα τῆς ἐνανθρωπήσεως, πήγαινε στὸν ἀμόλυντο νυμφικὸ κοιτώνα τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεώς μου. Μίλησε στὰ αὐτιὰ τῆς λογικῆς κιβωτοῦ, προετοίμασέ τα νὰ μ’ ἀκούσουν χωρὶς νὰ τὰ τρομάξεις, οὔτε νὰ ταράξεις τὴν ψυχὴ τῆς Παρθένου. Κόσμια ἐμφανίσου στὸν ἔμψυχο ναό μου, πὲς σ’ αὐτὴν πρῶτα τὴ χαρούμενη εἴδηση. Ἐσὺ πὲς στὴ Μαριὰμ τὸ «Χαῖρε Κεχαριτωμένη», ὥστε ἐγὼ νὰ ἐλεήσω τὴν ἐξουθενωμένη Εὔα».
5. Τ’ ἄκουσε αὐτὰ ὁ ἀρχάγγελος καὶ ὅπως ἦταν φυσικὸ μονολογοῦσε· «Παράξενη εἶναι αὐτὴ ἡ ὑπόθεση, ξεπερνάει κάθε σκέψη αὐτὸ ποὺ εἰπώθηκε. Ὁ φοβερὸς στὰ Χερουβίμ, ὁ ἀθέατος στὰ Σεραφίμ, ὁ ἀκατάληπτος σ’ ὅλες τὶς οὐράνιες ἀγγελικὲς δυνάμεις, ὑπόσχεται μία ξεχωριστὴ ἐπικοινωνία στὴν κόρη, προμηνύει μία αὐτοπρόσωπη παρουσία του, μᾶλλον ὑπόσχεται μία εἴσοδο διὰ μέσου τῆς ἀκοῆς καὶ βιάζεται αὐτὸς πού καταδίκασε τὴν Εὔα νὰ δοξάσει τόσο πολὺ τὴ θυγατέρα της; Λέει “ἂς ἑτοιμαστεῖ ἡ εἴσοδός μου διὰ μέσου τῆς ἀκοῆς”. Ὅμως εἶναι δυνατὸν ἀνθρώπινη κοιλιὰ νὰ χωρέσει τὸν ἀχώρητο; Πραγματικὰ αὐτὸ τὸ μυστήριο εἶναι φοβερό».
Ἐνῶ αὐτὰ εἶχε στὸ νοῦ του ὁ ἄγγελος, ὁ Δεσπότης τοῦ λέει· «Γιατί ταράζεσαι καὶ παραξενεύεσαι Γαβριήλ; Δὲν σ’ ἔστειλα προηγουμένως στὸν ἱερέα Ζαχαρία; Δὲν τοῦ μετέφερες τὴ χαρμόσυνη εἴδηση τῆς γεννήσεως τοῦ Ἰωάννη; Δὲν ἐπέβαλες τὴν τιμωρία τῆς σιωπῆς στὸν ἱερέα πού δὲν σὲ πίστεψε; Δὲν καταδίκασες τὸν γέροντα σὲ ἀφωνία; Ἐσὺ δὲν τὸ ἀνακοίνωσες κι ἐγὼ τὸ ἐπικύρωσα; Δὲν ἀκολούθησε τὴ χαρμόσυνη εἴδησή σου ἡ πράξη; Δὲν συνέλαβε ἡ στείρα γυναίκα; Δὲν ὑπάκουσε ἡ μήτρα της; Δὲν ἐξαφανίστηκε ἡ ἀρρώστια τῆς ἀτεκνίας; Δὲν ὑποχώρησε ἡ ἀπραξία τῆς φύσης; Τώρα δὲν κυοφορεῖ αὐτὴ πού προηγουμένως ἦταν στείρα; Μήπως γιὰ μένα τὸν Δημιουργὸ ὑπάρχει κάτι πού εἶναι ἀκατόρθωτο; Πῶς λοιπὸν σὲ κυρίεψε ἡ ἀμφιβολία;».
6. Τί ἀπάντησε ὁ ἄγγελος; « Δέσποτα, τὸ νὰ θεραπεύσεις τὰ σφάλματα τῆς φύσης, τὸ νὰ ἠρεμήσεις τὴν τρικυμία τῶν παθῶν τῶν ἀνθρώπων, τὸ νὰ ἀνακαλέσεις στὴ ζωὴ νεκρωθέντα ἀνθρώπινα μέλη, τὸ νὰ διατάξεις τὴ φύση ὥστε νὰ γεννήσει μία στείρα γυναίκα, τὸ νὰ θεραπεύσεις τὴ στείρωση σὲ γερασμένα μέλη, τὸ νὰ μετασχηματίσεις ἕνα γερασμένο ξερὸ καλάμι σὲ χλοερό, τὸ νὰ κάνεις τὴν ἄγονη γῆ ξαφνικὰ πηγὴ σπαρτῶν, εἶναι πράγματα ποὺ γίνονται πάντοτε μὲ τὴ δική σου δύναμη. Μάρτυρες ποὺ ἀποδεικνύουν ὅλα τὰ παραπάνω εἶναι ἡ Σάρρα, ἡ Ρεβέκκα καὶ ἡ Ἄννα, οἱ ὁποῖες, ἐνῶ ἦταν ὑποδουλωμένες στὴ φοβερὴ ἀσθένεια τῆς στειρώσεως, ἀπελευθερώθηκαν ἀπὸ σένα. Τὸ νὰ γεννήσει ὅμως παρθένος χωρὶς τὴ συμμετοχὴ ἄνδρα, αὐτὸ ξεπερνάει ὅλους τούς νόμους τῆς φύσης, ἀλλὰ καὶ προαναγγέλει τὴ δική σου παρουσία στὴν κόρη. Ἐσένα δὲν σὲ χωροῦν τὰ πέρατα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, πῶς θὰ σὲ χωρέσει μία παρθενικὴ μήτρα;». Ὁ Δεσπότης ἀπάντησε· «Πῶς μὲ χώρεσε ἡ σκηνὴ τοῦ Ἀβραάμ;». Ὁ ἄγγελος εἶπε· « Ἐπειδή, Δέσποτα, ὑπῆρχε ἕνα πέλαγος φιλοξενίας, ἐκεῖ ἐμφανίστηκες στὸν Ἀβραάμ, δηλαδὴ στὴ σκηνή του, ποὺ ἦταν δίπλα στὸ δρόμο καὶ τὴ ξεπέρασες, ἐπειδὴ τὰ πάντα γεμίζει ἡ παρουσία σου. Πῶς θὰ φέρεις τὸ πῦρ τῆς θεότητος στὴ Μαριάμ; Ὁ θρόνος σου φλέγεται ἀκτινοβολώντας ἀπὸ τὴν αἴγλη σου καὶ θὰ μπορέσει ἡ εὐκολόκαυστη παρθένος νὰ σὲ δεχτεῖ;».
Ὁ Δεσπότης λέει· «Πράγματι, ἂν ἡ φωτιὰ στὴν ἔρημο ἔβλαψε τὴ βάτο, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ἡ παρουσία μου θὰ βλέψει τὴ Μαρία. Ἂν ἐκείνη ἡ φωτιά, ἡ ὁποία σκιαγραφοῦσε τὴν παρουσία ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τῆς θεϊκῆς φωτιᾶς πότιζε τὴ βάτο καὶ δὲν τὴν ἔκαιγε, τί θὰ ἔλεγες γιὰ τὴν ἀλήθεια πού κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ὄχι σὰν πύρινη φλόγα, ἀλλὰ σὰν βροχή;».
Τότε πλέον ὁ ἄγγελος ἐκτέλεσε τὴ διαταγὴ ποὺ πῆρε καὶ ἀφοῦ παρουσιάστηκε στὴν Παρθένο τῆς εἶπε πανηγυρικά· «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ σου». Ποτὲ πιὰ ὁ διάβολος δὲν θὰ εἶναι ἐναντίον σου, γιατί τὸ σημεῖο ποὺ πλήγωσε ὁ ἐχθρός σου προηγουμένως, σ’ αὐτὸ πρῶτα–πρῶτα τώρα ὁ ἰατρὸς τῆς σωτηρίας ἐπιθέτει τὸ ἔμπλαστρο. Ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου ἐμφανίστηκε ὁ θάνατος, ἀπὸ ἐκεῖ μπῆκε ἡ ζωή. Ἀπὸ τὴ γυναίκα προέρχονται ὅλες οἱ συμφορές, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ γυναίκα πηγάζουν ὅλα τὰ καλά. Χαῖρε Κεχαριτωμένη, μὴ ντρέπεσαι σὰν νὰ εἶσαι αἰτία καταδίκης. Θὰ γίνεις μητέρα αὐτοῦ ποὺ καταδίκασε καὶ λύτρωσε τὸν ἄνθρωπο. Χαῖρε, ἀμίαντη μητέρα τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ στὴν ὀρφανὴ ἀνθρωπότητα. Χαῖρε, ἐσὺ ποὺ καταπόντησες στὴ μήτρα σου τὸν θάνατο τῆς μητέρας τῆς ἀνθρωπότητας Εὔας. Χαῖρε, ὁ ζωντανὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ. Χαῖρε, σὺ ποὺ εἶσαι ἐξίσου κατοικία οὐρανοῦ καὶ γῆς. Χαῖρε, εὐρύχωρε τόπε τῆς ἀπόρρητης φύσης». Ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ ἔτσι ἔχουν, ἐξαιτίας της ἦλθε ὁ γιατρὸς γιὰ τοὺς ἀρρώστους, «ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, γιὰ νὰ φωτίσει αὐτοὺς ποὺ ζοῦν στὸ σκοτάδι», ἡ ἄγκυρα γιὰ ὅλους τούς ταλαιπωρημένους καὶ τὸ ἀσφαλισμένο λιμάνι. Γεννήθηκε ὁ Δεσπότης τῶν δούλων ποὺ μισοῦνται ἀδιάλλαχτα, ὁ σύνδεσμος τῆς εἰρήνης, ἐμφανίσθηκε ὁ λυτρωτὴς τῶν αἰχμαλώτων δούλων, ἡ εἰρήνη αὐτῶν ποὺ βρίσκονται σὲ πόλεμο. «Αὐτὸς βέβαια εἶναι ἡ εἰρήνη μας», τὴν ὁποία εἰρήνη μακάρι νὰ ἀπολαύσουμε ὅλοι μας μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα, τιμὴ καὶ δύναμη τώρα καὶ πάντοτε καὶ σ’ ὅλους τούς αἰῶνες. Ἀμήν.

Οι άνθρωποι του ψεύδους 9

 Συνέχεια από Κυριακή 22. Μαρτίου 2026

Οι άνθρωποι του ψεύδους 9

Του M. Scott Peck

Κεφάλαιο 2

Προς μια Ψυχολογία του Κακού

Για τα μοντέλα και το μυστήριο

Ο κόσμος διαιρέθηκε μάλλον αυθαίρετα στο «φυσικό» και στο «υπερφυσικό».

Η περίπτωση του Bobby και των γονιών του

Αντί να αναγνωρίσουν οποιαδήποτε έλλειψη, αρνήθηκαν να αναλάβουν οποιαδήποτε ευθύνη με το επιχείρημα ότι ήταν «εργαζόμενοι άνθρωποι».

Παρόλα αυτά, θα μπορούσα τουλάχιστον να τους είχα προτείνει θεραπεία. Το γεγονός ότι κατά πάσα πιθανότητα θα απέρριπταν την πρόταση δεν ήταν επαρκής λόγος για να μην την κάνω — να μην επιχειρήσω έστω να τους βοηθήσω να εξελιχθούν προς την κατανόηση και τη συμπόνια. Όμως ένιωθα ότι ακόμη κι αν, ως εκ θαύματος, ήταν πρόθυμοι να υποβληθούν σε ψυχοθεραπεία, στη δική τους περίπτωση θα αποτύγχανε.

Είναι μια θλιβερή κατάσταση, αλλά το γεγονός είναι ότι οι πιο υγιείς άνθρωποι —οι πιο ειλικρινείς, εκείνοι των οποίων τα πρότυπα σκέψης είναι λιγότερο διαστρεβλωμένα— είναι και οι πιο εύκολοι στη θεραπεία μέσω ψυχοθεραπείας και οι πιο πιθανό να ωφεληθούν από αυτήν. Αντίθετα, όσο πιο άρρωστοι είναι οι ασθενείς —όσο πιο ανέντιμη είναι η συμπεριφορά τους και όσο πιο διαστρεβλωμένη η σκέψη τους— τόσο λιγότερο είμαστε σε θέση να τους βοηθήσουμε με επιτυχία. Όταν η διαστρέβλωση και η ανεντιμότητα είναι πολύ έντονες, αυτό φαίνεται αδύνατο.

Μεταξύ τους, οι θεραπευτές συχνά αναφέρονται στην ψυχοπαθολογία ενός ασθενούς ως «συντριπτική». Και το εννοούμε κυριολεκτικά. Νιώθουμε πραγματικά κατακλυσμένοι από τον λαβυρινθώδη όγκο ψεμάτων, διαστρεβλωμένων κινήτρων και αλλοιωμένης επικοινωνίας μέσα στον οποίο θα εμπλακούμε αν επιχειρήσουμε να δουλέψουμε με τέτοιους ανθρώπους στο πλαίσιο της στενής σχέσης της ψυχοθεραπείας. Νιώθουμε —συνήθως αρκετά σωστά— ότι όχι μόνο θα αποτύχουμε στην προσπάθειά μας να τους βγάλουμε από το τέλμα της ασθένειάς τους, αλλά ότι υπάρχει και ο κίνδυνος να παρασυρθούμε κι εμείς μέσα σε αυτό.

Είμαστε πολύ αδύναμοι για να βοηθήσουμε τέτοιους ασθενείς — πολύ «τυφλοί» για να δούμε ένα τέλος στους στρεβλούς διαδρόμους στους οποίους θα οδηγηθούμε, πολύ μικροί για να διατηρήσουμε την αγάπη μας απέναντι στο μίσος τους. Αυτό ίσχυε στην περίπτωση των γονιών του Μπόμπι. Ένιωθα να με κατακλύζει η αρρώστια που διαισθανόμουν μέσα τους. Όχι μόνο θα απέρριπταν πιθανότατα οποιαδήποτε πρόταση βοήθειας από μέρους μου, αλλά γνώριζα επίσης ότι δεν είχα τη δύναμη να επιτύχω σε μια τέτοια προσπάθεια θεραπείας.

Υπάρχει και ένας ακόμη λόγος για τον οποίο δεν προσπάθησα να δουλέψω με τους γονείς του Μπόμπι. Απλώς δεν μου άρεσαν. Ή μάλλον, κάτι περισσότερο από αυτό: με απωθούσαν. Για να βοηθήσει κανείς ανθρώπους στην ψυχοθεραπεία, είναι απαραίτητο να υπάρχει τουλάχιστον ένας σπόρος θετικού συναισθήματος απέναντί τους, μια δόση συμπάθειας για τη θέση τους, ένα ίχνος ενσυναίσθησης για τα βάσανά τους, ένας βαθμός εκτίμησης για την ανθρώπινη υπόστασή τους και μια ελπίδα για τις δυνατότητές τους ως ανθρώπων. Δεν ένιωθα τίποτα από αυτά. Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάθεται μαζί τους ώρα με την ώρα, εβδομάδα με την εβδομάδα, μήνα με τον μήνα, αφιερωμένος στη φροντίδα τους. Αντιθέτως, μετά βίας άντεχα να βρίσκομαι στο ίδιο δωμάτιο μαζί τους.

Ένιωθα «βρώμικος» στην παρουσία τους. Δεν μπορούσα να τους διώξω αρκετά γρήγορα από το γραφείο μου.
Κατά καιρούς προσπαθώ να δουλέψω με κάποιον του οποίου η περίπτωση φαίνεται απελπιστική, με την ελπίδα ότι ίσως η κρίση μου είναι λανθασμένη, και έστω για την εμπειρία που θα αποκομίσω. Όχι όμως με τους γονείς του Μπόμπι. Όχι μόνο εκείνοι θα απέρριπταν τη θεραπεία μου — εγώ απέρριψα εκείνους.
Οι άνθρωποι έχουν συναισθήματα ο ένας για τον άλλον. Όταν οι ψυχοθεραπευτές έχουν συναισθήματα για τους ασθενείς τους, τα ονομάζουν «αντιμεταβίβαση».
Η αντιμεταβίβαση μπορεί να καλύπτει όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, από την πιο έντονη αγάπη έως το πιο έντονο μίσος. Έχουν γραφτεί ολόκληροι τόμοι για το θέμα της αντιμεταβίβασης· μπορεί να αποδειχθεί είτε εξαιρετικά χρήσιμη είτε εξαιρετικά επιζήμια για τη θεραπευτική σχέση. Αν τα συναισθήματα του θεραπευτή είναι ακατάλληλα, η αντιμεταβίβαση θα παραμορφώσει, θα μπερδέψει και θα εκτρέψει τη θεραπευτική διαδικασία.
Αν όμως η αντιμεταβίβαση είναι κατάλληλη, μπορεί να αποτελέσει το πιο χρήσιμο εργαλείο για την κατανόηση του προβλήματος του ασθενούς.

Ένα κρίσιμο καθήκον κάθε ψυχοθεραπευτή είναι να αναγνωρίζει αν η αντιμεταβίβαση είναι ή δεν είναι κατάλληλη. Για να το επιτύχουν αυτό, οι θεραπευτές πρέπει να αναλύουν συνεχώς τον εαυτό τους, όπως και τους ασθενείς τους. Αν η αντιμεταβίβαση είναι ακατάλληλη, είναι ευθύνη του θεραπευτή είτε να «θεραπεύσει» τον εαυτό του είτε να παραπέμψει τον ασθενή σε άλλον θεραπευτή, ικανό να είναι πιο αντικειμενικός στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Το συναίσθημα που συχνά βιώνει ένα υγιές άτομο σε σχέση με έναν κακό άνθρωπο είναι η αποστροφή. Η αποστροφή μπορεί να εμφανιστεί σχεδόν αμέσως, αν το κακό που συναντάται είναι φανερό. Αν το κακό είναι πιο λεπτό, η αποστροφή μπορεί να αναπτυχθεί σταδιακά, καθώς η σχέση με το κακό άτομο βαθαίνει.

Το συναίσθημα της αποστροφής μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμο για έναν θεραπευτή. Μπορεί να αποτελέσει διαγνωστικό εργαλείο κατεξοχήν. Μπορεί να υποδηλώνει πιο αληθινά και πιο γρήγορα από οτιδήποτε άλλο ότι ο θεραπευτής βρίσκεται μπροστά σε έναν κακό άνθρωπο. Ωστόσο, όπως ένα αιχμηρό νυστέρι, είναι ένα εργαλείο που πρέπει να χρησιμοποιείται με τη μέγιστη προσοχή. Αν η αποστροφή δεν προκύπτει από κάτι στον ασθενή αλλά από κάποια παθολογία του ίδιου του θεραπευτή, τότε είναι πολύ πιθανό να προκληθεί κάθε είδους βλάβη, εκτός αν ο θεραπευτής έχει την ταπεινότητα να αναγνωρίσει ότι πρόκειται για δικό του πρόβλημα.

Αλλά τι θα καθιστούσε την αποστροφή μια υγιή αντίδραση; Γιατί θα μπορούσε να είναι μια κατάλληλη μορφή αντιμεταβίβασης για έναν συναισθηματικά υγιή θεραπευτή; Η αποστροφή είναι ένα ισχυρό συναίσθημα που μας ωθεί να θέλουμε αμέσως να αποφύγουμε, να διαφύγουμε από την απωθητική παρουσία. Και αυτό είναι ακριβώς το πιο κατάλληλο πράγμα που πρέπει να κάνει ένας υγιής άνθρωπος υπό κανονικές συνθήκες όταν έρχεται αντιμέτωπος με μια κακή παρουσία: να απομακρυνθεί από αυτήν. Το κακό είναι απωθητικό επειδή είναι επικίνδυνο. Θα «μολύνει» ή με κάποιον άλλο τρόπο θα καταστρέψει ένα άτομο που θα παραμείνει για πολύ καιρό στην παρουσία του.

Εκτός αν γνωρίζεις πολύ καλά τι κάνεις, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το κακό είναι να απομακρυνθείς όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η αντιμεταβίβαση της αποστροφής λειτουργεί ως ένα ενστικτώδες ή, αν θέλετε, θεόσταλτο και σωτήριο σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης.

Παρά τον μεγάλο όγκο της επαγγελματικής βιβλιογραφίας σχετικά με την αντιμεταβίβαση, δεν έχω διαβάσει ποτέ κάτι που να αναφέρεται ειδικά στην αποστροφή. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για αυτή την απουσία. Η αντιμεταβίβαση της αποστροφής είναι τόσο ειδικά συνδεδεμένη με το κακό, ώστε είναι σχεδόν αδύνατο να γράψει κανείς για το ένα χωρίς το άλλο· και αφού το κακό μέχρι τώρα έχει σε μεγάλο βαθμό μείνει εκτός των ορίων της ψυχιατρικής έρευνας, το ίδιο έχει συμβεί και με αυτή τη συγκεκριμένη μορφή αντιμεταβίβασης.

Επιπλέον, οι ψυχοθεραπευτές είναι συνήθως καλοπροαίρετοι άνθρωποι, και μια τόσο έντονα αρνητική αντίδραση από την πλευρά τους θα αποτελούσε απειλή για την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Έπειτα, λόγω της έντονης αρνητικότητας αυτής της αντίδρασης, υπάρχει μια ισχυρή τάση οι ψυχοθεραπευτές να αποφεύγουν να διατηρούν σχέσεις με «κακούς» πελάτες. Τέλος, όπως ήδη ανέφερα, πολύ λίγοι «κακοί» άνθρωποι είναι πρόθυμοι εξαρχής να γίνουν θεραπευόμενοι. Εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν τη διαδικασία της θεραπείας που ρίχνει φως στα πράγματα. Έτσι, ήταν δύσκολο για τους ψυχοθεραπευτές να έρθουν σε επαφή με τέτοιους ανθρώπους για αρκετό χρόνο ώστε να τους μελετήσουν ή να μελετήσουν τις δικές τους αντιδράσεις.

Υπάρχει και μια άλλη αντίδραση που οι «κακοί» άνθρωποι συχνά προκαλούν σε εμάς: η σύγχυση. Περιγράφοντας μια συνάντηση με έναν τέτοιο άνθρωπο, μια γυναίκα έγραψε ότι ήταν «σαν να είχα ξαφνικά χάσει την ικανότητά μου να σκέφτομαι». Και πάλι, αυτή η αντίδραση είναι απολύτως κατάλληλη. Τα ψέματα προκαλούν σύγχυση. Οι «κακοί» είναι «άνθρωποι του ψεύδους», εξαπατώντας τους άλλους ενώ ταυτόχρονα χτίζουν στρώμα πάνω σε στρώμα αυτοεξαπάτησης. Αν ο θεραπευτής νιώθει σύγχυση απέναντι σε έναν ασθενή, πρέπει να αναρωτηθεί αν αυτό οφείλεται στη δική του άγνοια. Όμως οφείλει επίσης να θέσει το ερώτημα: «Μήπως ο ασθενής κάνει κάτι για να με μπερδέψει;» Η εργασία μου με την περίπτωση που περιγράφεται στο Κεφάλαιο 4 ήταν αναποτελεσματική για μήνες, επειδή δεν έθεσα αυτό το ερώτημα.

Έχω πει ότι η αντιμεταβίβαση της αποστροφής είναι μια κατάλληλη, ακόμη και σωτήρια αντίδραση απέναντι σε κακούς ανθρώπους. Υπάρχει όμως μία εξαίρεση. Αν η σύγχυση μπορεί να ξεπεραστεί — αν μπορεί να τεθεί η διάγνωση του κακού, και αν ο θεραπευτής, γνωρίζοντας με τι έχει να κάνει, αποφασίσει να επιχειρήσει να σχετιστεί με τον κακό άνθρωπο με θεραπευτικό τρόπο — τότε, και μόνο τότε, η αντιμεταβίβαση της αποστροφής μπορεί και πρέπει να παραμεριστεί.

Αυτό όμως προϋποθέτει πολλά. Η προσπάθεια να «θεραπευτεί» το κακό δεν πρέπει να αναλαμβάνεται ελαφρά τη καρδία. Πρέπει να γίνεται από μια θέση εξαιρετικής ψυχολογικής και πνευματικής δύναμης.

Ο μόνος λόγος που αυτό μπορεί να γίνει είναι ότι ένας θεραπευτής που βρίσκεται σε μια τέτοια θέση δύναμης θα γνωρίζει ότι, ενώ οι κακοί άνθρωποι εξακολουθούν να είναι φοβεροί, είναι επίσης άξιοι οίκτου. Διαρκώς αποφεύγοντας το φως της αυτοαποκάλυψης και τη φωνή της ίδιας τους της συνείδησης, είναι οι πιο φοβισμένοι από όλους τους ανθρώπους. Ζουν τη ζωή τους μέσα σε απόλυτο τρόμο. Δεν χρειάζεται να καταδικαστούν σε κάποια κόλαση· βρίσκονται ήδη μέσα σε αυτήν.

Γι’ αυτό, η προσπάθεια να σωθούν οι κακοί από τη ζωντανή τους κόλαση πρέπει να γίνεται όχι μόνο για το καλό της κοινωνίας αλλά και για το δικό τους καλό. Γνωρίζοντας τόσο λίγα για τη φύση του κακού, προς το παρόν στερούμαστε την ικανότητα να το θεραπεύσουμε. Η θεραπευτική μας ανεπάρκεια δεν είναι βέβαια αξιοπερίεργη, αν λάβουμε υπόψη ότι δεν έχουμε ακόμη καν αναγνωρίσει το κακό ως μια συγκεκριμένη ασθένεια. Αποτελεί θέση αυτού του βιβλίου ότι το κακό μπορεί να οριστεί ως μια συγκεκριμένη μορφή ψυχικής νόσου και θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο τουλάχιστον της ίδιας έντασης επιστημονικής έρευνας με εκείνη που αφιερώνουμε σε άλλες σοβαρές ψυχιατρικές παθήσεις.

Είναι φυσικό και σοφό, υπό κανονικές συνθήκες, να αποφεύγουμε τη φωλιά της οχιάς. Ωστόσο, είναι επίσης ορθό ο επιστήμονας —ο έμπειρος ερπετολόγος— να πλησιάζει αυτόν τον ίδιο τόπο, προκειμένου να μάθει, να συλλέξει δηλητήριο για την ανάπτυξη ενός αντιδότου που θα προστατεύσει την ανθρωπότητα, και ίσως ακόμη και να βοηθήσει το φίδι στην εξέλιξή του. Τα φίδια μπορούν να αποκτήσουν φτερά και να γίνουν δράκοι, και οι δράκοι μπορούν να εξημερωθούν ώστε να γίνουν ταυτόχρονα άγριοι και ήπιοι υπηρέτες του Θεού.
Αν μπορέσουμε να δούμε το κακό ως ασθένεια και ως κάτι αξιολύπητο —έστω και αν παραμένει επικίνδυνο— και αν γνωρίζουμε τι κάνουμε, τότε είναι σωστό να μετατρέψουμε την αποστροφή μας σε προσεκτική συμπόνια, ώστε να τους προσεγγίσουμε με θεραπευτική πρόθεση.

Ανατρέχοντας στην περίπτωση του Μπόμπι και των γονιών του ύστερα από είκοσι χρόνια, αμφιβάλλω αν σήμερα, με όλη την επιπλέον εμπειρία μου, θα χειριζόμουν την υπόθεση πολύ διαφορετικά. Θα εξακολουθούσα να θεωρώ ως αρχικό μου καθήκον τη διάσωση του Μπόμπι από τους γονείς του και θα κατέφευγα πάλι, όπως τότε, στη χρήση κοσμικής εξουσίας για να το επιτύχω. Σε αυτά τα είκοσι χρόνια δεν έχω μάθει τίποτα που να υποδηλώνει ότι οι κακοί άνθρωποι μπορούν να επηρεαστούν γρήγορα με οποιοδήποτε άλλο μέσο πέρα από την ωμή δύναμη.
Δεν ανταποκρίνονται —τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα— ούτε στην ήπια καλοσύνη ούτε σε οποιαδήποτε μορφή πνευματικής πειθούς που γνωρίζω. Όμως ένα πράγμα έχει αλλάξει μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια. Τώρα γνωρίζω ότι οι γονείς του Μπόμπι ήταν κακοί. Τότε δεν το γνώριζα. Ένιωθα το κακό τους, αλλά δεν είχα όνομα γι’ αυτό. Οι επόπτες μου δεν ήταν σε θέση να με βοηθήσουν να ονομάσω αυτό που αντιμετώπιζα. Το όνομα δεν υπήρχε στο επαγγελματικό μας λεξιλόγιο. Ως επιστήμονες και όχι ως ιερείς, δεν υποτίθεται ότι έπρεπε να σκεφτόμαστε με τέτοιους όρους.
Το να ονομάζεις κάτι σωστά σου δίνει ένα ορισμένο βαθμό δύναμης απέναντί του. Την εποχή που είχα συναντήσει τους γονείς του Μπόμπι, δεν γνώριζα τη φύση της δύναμης με την οποία είχα να κάνω. Με απωθούσε, αλλά δεν με έκανε να θέλω να την κατανοήσω. Απέφευγα να ασχοληθώ μαζί τους όχι μόνο από έναν υγιή σεβασμό προς αυτή τη δύναμη, αλλά και επειδή τη φοβόμουν — ασυνείδητα φοβόμουν.
Σήμερα εξακολουθώ να τη φοβάμαι, αλλά δεν είναι πια ένας τυφλός φόβος. Γνωρίζοντας το όνομά της, γνωρίζω κάτι από τις διαστάσεις αυτής της δύναμης. Επειδή έχω αυτό το έδαφος ασφάλειας πάνω στο οποίο μπορώ να σταθώ, μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να είναι περίεργος ως προς τη φύση της. Μπορώ να τολμήσω να την προσεγγίσω.
Έτσι, κάτι θα έκανα διαφορετικά σήμερα. Αφού θα είχα καταφέρει να απομακρύνω τον Μπόμπι από το σπίτι των γονιών του, θα προσπαθούσα —αν μου δινόταν η ευκαιρία— να τους πω απαλά, με τους πιο γενικούς όρους, ότι ήταν κυριευμένοι από ένα είδος δύναμης καταστροφικής όχι μόνο για τα παιδιά τους αλλά και για τους ίδιους. Και αν τύχαινε να έχω τον απαραίτητο χρόνο και την ενέργεια, θα τους πρότεινα να δουλέψουμε μαζί, σε μια προσπάθεια να υπερνικηθεί αυτή η δύναμη.
Αν, από κάποια απίθανη συγκυρία, συμφωνούσαν, θα προχωρούσα να δουλέψω μαζί τους — όχι επειδή θα μου ήταν πιο συμπαθείς τώρα, ούτε καν επειδή θα είχα ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στη δυνατότητά μου να τους θεραπεύσω — αλλά απλώς επειδή, γνωρίζοντας το όνομα, έχω αποκτήσει αρκετή δύναμη ώστε να μάθω και να επιχειρήσω αυτό το έργο. Και είναι καθήκον μας να εργαζόμαστε στα πεδία που γνωρίζουμε.

Κακό και αμαρτία

ΠΙΤΕΡ ΘΙΕΛ, ΠΑΛΑΝΤΙΡ, ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ[ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ]» ΡΩΜΗ

από τον Ντον Κούρζιο Νίτογλια

                                    Πίτερ Θίελ
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Το «φαινόμενο Thiel»

Ο Peter Thiel (γεννημένος στις 11 Οκτωβρίου 1967 στη Φρανκφούρτη, αλλά πολιτογραφημένος Αμερικανός και Νεοζηλανδός) είναι ο συνιδρυτής, μαζί με τον Elon Musk , του « PayPal » και ο δημιουργός της « Palantir Technologies », μιας εταιρείας ανάλυσης δεδομένων και στρατηγικής παρακολούθησης στην υπηρεσία «μυστικών υπηρεσιών» σε όλο τον κόσμο (φυσικά των καλών: δεξιών, συντηρητικών και δημοκρατικών). Επιπλέον, χρηματοδότησε επίσης (αλλά όχι μόνο)
την προεκλογική εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ (στην πραγματικότητα, «διασχίζει κάθε είδους συσχετισμό» σαν καλός «αδελφός...).

Ο Πέτρος ήρθε στη Ρώμη (... αυτοαποκαλούμενος Πιέτρο...) στις 15 Μαρτίου 2026 για να πραγματοποιήσει μια μυστική διάσκεψη - πίσω όχι μόνο από κλειστές, αλλά και από θωρακισμένες πόρτες - για λίγους (μόνο 165) «εκλεκτούς» ανθρώπους (όπως ο πρώην Ριζοσπάστης/Πανελλιανός Ντανιέλε Καπετσόνε και ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Λορέντζο Φοντάνα ...) στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης, στη Villa Taverna, με θέμα τον Αντίχριστο, ο οποίος κατά τη γνώμη του είναι αυτός που εμποδίζει την τεχνολογική/συντηρητική πρόοδο.
Οι «165» έπρεπε να υπογράψουν ένα είδος σύμβασης, στην οποία συμφώνησαν να συμμετάσχουν στη διάσκεψη μόνο με την προϋπόθεση να μην επαναλάβουν τίποτα από όσα είχαν εξηγηθεί εκεί, με πρόστιμο 10.000 ευρώ, σε περίπτωση παραβίασης της σιωπής. Περισσότερο από μια διάσκεψη σε ένα παλάτι, έμοιαζε με συνάντηση σε μια Στοά, αν και χωρίς τομή στη σφαγίτιδα.

Επιπλέον, ο Θιλ ευνόησε και ενθάρρυνε (ως... (καλός δεξιός τεχνο/πνευματικός) ο εορτασμός της (φυσικά) παραδοσιακής Λειτουργίας στην Piazza Farnese, στη Ρώμη, στην ενορία της «Trinità dei Pellegrini», που τελέστηκε από την «Αδελφότητα του Αγίου Πέτρου» της πρώην Παπικής Επιτροπής « Ecclesia Dei ».

Ο Davide Quadri (Επικεφαλής της «Lega giovani») ήταν ο εκπρόσωπος των πιστών που συμμετείχαν σε αυτή τη Λειτουργία στις 17 Μαρτίου 2026. Λέγοντας ότι η παραδοσιακή Λειτουργία είναι «πολύ όμορφη»... τίποτα περισσότερο...

Είναι σίγουρα ένας έγκυρος θεολόγος - εκπαιδευμένος στο λύκειο του Salvini - που ξεπερνά σε δογματική οξυδέρκεια ακόμη και τους Καρδινάλιους Alfredo Ottaviani και Antonio Bacci , οι οποίοι το 1969 παρουσίασαν στον Παύλο ΣΤ΄ μια «Συνοδευτική Επιστολή» προς τη « Σύντομη Κριτική Εξέταση του Novus Ordo Missae», ζητώντας την ακύρωσή της, επειδή είναι «επιβλαβής για τις ψυχές» και όχι μόνο επειδή δεν είναι πολύ... «όμορφη» ή λιγότερο «όμορφη» από... η παραδοσιακή Θεία Λειτουργία…
Για να αποφύγουν την παρακολούθηση του ιταλικού και παγκόσμιου τύπου, οι διοργανωτές της απάτης του Thiel είχαν αρχικά διαδώσει τη φήμη ότι η Λειτουργία θα τελούνταν στην εκκλησία του «San Giovanni Battista dei Fiorentini» (και πάλι από την «Αδελφότητα του Αγίου Πέτρου»), αλλά ξαφνικά οι πιστοί κατευθύνθηκαν προς την «Trinità dei Pellegrini», χωρίς κουκούλες, αλλά με μόνο ένα πάσο για να επιστρέψουν στη «Villa Taverna» όπου πραγματοποιήθηκε το συνέδριο.
Μερικοί από τους πιστούς έφυγαν από τη Λειτουργία και πήγαν αμέσως, με πάσο στο λαιμό τους, στο «ερμητικό» συνέδριο (στη ρωμαϊκή διάλεκτο «ο γιατρός» είναι «er metico», φυσικά, στην περίπτωση του Thiel, ένας γιατρός που δεν προέρχεται από το λαϊκό και χυδαίο ταμείο ασφάλισης υγείας· «noblesse oblige») με τον Αντίχριστο που διοργάνωσε ο Peter Thiel.

Ο Thiel μπήκε στο Palazzo Taverna, με μια πολυτελή μαύρη Mercedes με αυστηρά φιμέ τζάμια ( ça va sans dire ).
Ο Θιλ παρέμεινε στη Ρώμη για τέσσερις ημέρες (15-18 Μαρτίου) για συναντήσεις (επίσης άκρως εμπιστευτικές και άκρως απόρρητες), αφιερωμένες στη σχέση μεταξύ πίστης και λογικής, θρησκείας και επιστήμης, και μεταξύ της Δύσης (από τον Ατλαντικό Ωκεανό μέχρι το Ισραήλ) και του Αντίχριστου.
Πρέπει να ειπωθεί ότι ο Θιλ, ένας μεγάλος Αμερικανός θεολόγος και ερμηνευτής, είχε ήδη μιλήσει για τον Αντίχριστο και την Αποκάλυψη στο Κέιμπριτζ της Αγγλίας, στο Σαν Φρανσίσκο και στη συνέχεια στο Παρίσι.
Ένθερμος υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ στη Σίλικον Βάλεϊ (κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του), ο Θιλ είναι εκπρόσωπος της «τεχνοδεξιάς», δηλαδή του αμερικανικού συντηρητισμού, που επιδιώκει να λυτρώσει την ανθρωπότητα μέσω συντηρητικής και ελιτίστικης ή δεξιάς τεχνολογίας, που αναπτύχθηκε κυρίως για να προστατεύσει τις αμερικανικές και ισραηλινές αρχές επιβολής του νόμου και τους στρατούς, οι οποίοι την έχουν χρησιμοποιήσει για να σφαγιάσουν τουλάχιστον 70.000 Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 20.000 παιδιών κάτω των 12 ετών.
Σύμφωνα με αυτόν, οτιδήποτε αντιτίθεται στην τεχνολογία και την τεχνοκρατία θα πρέπει να τεθεί εκτός νόμου ή να τοποθετηθεί στον Δείκτη...
Μάλιστα, προσκαλεί στο συνέδριο τον ισχυρό Ιταλό και πρώην ριζοσπάστη Ντανιέλε Καπετσόνε, τον Αντόνιο Ζανάρντι Λάντι : τον Πρέσβη στην Αγία Έδρα των «Ιπποτών της Μάλτας» και τον Λορέντζο Φοντάνα της Βόρειας Λίγκας. Στη συνέχεια, στέλνει τους καλεσμένους στην παραδοσιακή Λειτουργία, παρόλο που δεν είναι Καθολικός και ζει με έναν άνδρα ( Ματ Ντάνζεϊσεν , Αμερικανό χρηματοδότη, αντιπρόεδρο της «BlackRock» από το 2017).
Σύμφωνα με τον Thiel, η δημοκρατία έχει πλέον ξεπεραστεί από την τεχνοκρατία· επομένως, κηρύττει την έλευση της νέας εποχής της τεχνοκρατικής σωτηρίας μέσω της κατάρρευσης, της διάλυσης ή της αντινομίας («anti» = κατά· «nomè» = Νόμος· δηλαδή, η παραβίαση του φυσικού νόμου, ως μέσο αγιασμού)· εν ολίγοις, τα ίδια θέματα που κηρύττουν οι Καμπαλιστές και ιδιαίτερα οι Πολωνοί του 18ου αιώνα: ο Jacob Frank και ο Isaac Zevi και, τέλος, ο Julius Evola ( The Metaphysics of Sex , Ρώμη, Atanòr, 1958· Riding the Tiger , Μιλάνο, Scheiwiller, 1961).
Η κοινωνία του μέλλοντος, σύμφωνα με τον Thiel, πρέπει να καθοδηγείται από τεχνοκράτες, από εξαιρετικά προηγμένη τεχνολογία (τεχνητή νοημοσύνη) για να φτάσει στον «Μετανθρωπισμό» (που προανήγγειλε ο Noah Hariri ) ή «indiment». δηλαδή, να γίνει «Θεός» με τη δική του γνώση ή τεχνολογική γνώση και όχι πλέον μεταφυσικός (όπως θα ήθελε ο René Guénon , Η Κρίση του Σύγχρονου Κόσμου , 1927· Ο Βασιλιάς του Κόσμου , 1927· Ανατολική Μεταφυσική , 1939).
Σύμφωνα με τον Thiel, έχουμε φτάσει στην παραμονή της «αποκάλυψης» (η οποία δεν είναι αυτή του Αγίου Ιωάννη του Αποστόλου )· ζούμε τώρα σε μια εποχή λυκόφωτος, ένα είδος μεσοβασιλείας, η οποία προηγείται αυτής του Μεσσία/Τραμπ/Thiel που θα νικήσουν τον Αντίχριστο.
Φυσικά, ο «Μεσσίας» θα ήταν αυτός (και ποιος άλλος)... αλλά δεν θα μας σώσει με ασκητισμό, μετάνοια και μεταστροφή· αλλά μάλλον με διάλυση και, ως εκ τούτου, εργάζεται για να την επιταχύνει. « Όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα », « pecca fortiter sed fortius spera ».
Το « Palantir » του Thiel, παραδόξως, εμπλέκεται σε όλες τις επιχειρήσεις, ειδικά σε εκείνες που λαμβάνουν χώρα στα τρέχοντα θέατρα αιματηρού πολέμου (Γάζα, Δυτική Όχθη, Ουκρανία, Ρωσία, Ιράν, Ισραήλ και Ηνωμένες Πολιτείες). « In bello salus », όπου το «bello» δεν σημαίνει « pulchrum », αλλά πόλεμος.
Το « Palantir » γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και χάρη στον « Πατριωτικό Νόμο », άρχισε να μας καταδιώκει όλους με την ευγενή πρόθεση να αποτρέψει τα αεροσκάφη Boeing από το να συντρίβονται σε αμερικανικούς ουρανοξύστες, οι οποίοι, επειδή είναι πολύ ψηλοί, δυστυχώς κινδυνεύουν να προκαλέσουν πολλά «ατυχήματα», ειδικά αν οδηγούνται από μεθυσμένους Άραβες.
Ο Thiel έχει έρθει σε επαφή με τον Jeffrey Epstein , τη Mossad και διάφορες παγκόσμιες υπηρεσίες πληροφοριών, ειδικά τις ΗΠΑ (φυσικά, Δημοκρατικές/συντηρητικές).
Στις 18 Μαρτίου, ο Θίελ έφυγε από τη Ρώμη, η οποία έχει δει πάρα πολλούς «προσκυνητές» στις περίπου τρεις χιλιετίες ζωής της και δεν επηρεάζεται από έναν περισσότερο ή έναν λιγότερο.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: Η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ THIEL» ΣΤΗ ΡΩΜΗ Cia και Messa-beat

Στις 3 Απριλίου 1969, κηρύχθηκε η Νέα Λειτουργία του Παύλου ΣΤ΄. Οι λεγόμενες Beat Λειτουργίες χρονολογούνται από το 1966 (τρία χρόνια πριν από την ψήφιση του NOM, όχι μετά από αυτήν, όπως θα μπορούσε κανείς αυθόρμητα να σκεφτεί).
Η Beat Λειτουργία αναπαρήγαγε αόριστα θρησκευτικά τραγούδια με έναν δυνατό και άγριο ρυθμό. Επιπλέον, το περιεχόμενό τους ήταν γεμάτο με μια γλυκανάλατη και κολλώδη συναισθηματικότητα που ενοχλούσε κάθε καλά οργανωμένο μυαλό.
Το 1965, αυτά τα αφηρημένα θρησκευτικά τραγούδια, συνοδευόμενα από έναν ξέφρενο ρυθμό, ερμηνεύτηκαν από μια μπάντα ye-ye από το Άσκολι Πιτσένο και αργότερα ηχογραφήθηκαν σε άλμπουμ με «ιερά» τραγούδια για να ζωντανέψουν τις Beat Λειτουργίες.
Οι κύριοι χορηγοί αυτών των ye-ye Λειτουργιών ήταν ένας Ιησουίτης και ένας Δομινικανός: ο Ιησουίτης ήταν ο Πατέρας Pedro Arrupe και ο Δομινικανός ήταν ο Πατέρας Sinaldi , ο οποίος δίδασκε στο πανεπιστήμιο « Pro Deo ». Αργότερα θα δούμε τη σημασία αυτού του πανεπιστημίου «Pro Deo», το οποίο αργότερα έγινε «Lumsa» και τελικά έγινε « Luis-Guido Carli ».
Έτσι, στις 27 Απριλίου 1966, στη Ρώμη, στην εκκλησία της Santa Maria in Vallicella, ψάλλεται η πρώτη Θεία Λειτουργία και παρουσιάζεται σε ένα μεγάλο κοινό, με τηλεοπτική και δημοσιογραφική κάλυψη... χιλιάδες άνθρωποι παρευρέθηκαν.

Η Λειτουργία του Μπιτ: Το Άλογο της CIA Μέσα στην Ρωμαϊκή Εκκλησία

Προσοχή! Η Θεία Λειτουργία δεν είναι τυχαία κάποιου απερίσκεπτου ιερέα. Μάλιστα, η Θεία Λειτουργία ήταν επιθυμητή από τα ανώτερα κλιμάκια του Βατικανού, που είχαν προσηλυτιστεί στον μοντερνισμό, αλλά και από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες για να καταστρέψουν τη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Τώρα, σε αυτήν την μετα-πανδημική και πολεμική κατάσταση (Παλαιστίνη, Ουκρανία, Ιράν, κ.λπ.), ο Thiel προσπαθεί να ολοκληρώσει το σχέδιο CIA/Morlion για να επιφέρει την πλήρη ανατροπή και διάλυση της ανθρωπότητας.

Ο πατέρας Sinaldi του Πανεπιστημίου "Pro Deo" δίδαξε εκεί ως καθηγητής θεολογίας... ιδρύθηκε, αυτό είναι σημαντικό, το 1946, αμέσως μετά το τέλος του Παγκοσμίου Πολέμου από τον πατέρα Sinaldi.

Μια πολύ σημαντική προσωπικότητα, ο Felix Morlion , είναι κάποιος που πρέπει να μελετήσουμε προσεκτικά. Θα δούμε τώρα ποιος είναι.

Πατέρας Φέλιξ Μόρλιον: Ένας κατάσκοπος της CIA στη Ρώμη

Το Πανεπιστήμιο «Pro Deo» ήταν ένα έργο της CIA και του OSS, δηλαδή των αμερικανικών στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών.
Ο πατέρας Morlion έφτασε στη Σικελία με τον αμερικανικό στρατό το 1943, αποβιβάστηκε στην Τρινάκρια, κατέστρεψαν το πνεύμα της Ευρώπης και τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμα.
Ο πατέρας Morlion έφτασε με τον αμερικανικό στρατό το 1943, στη συνέχεια από το 1943 έως το 1944 ταξίδεψε στη μισή Ιταλία προς τη Ρώμη. Στις 4 Ιουνίου 1944 οι Αμερικανοί μπήκαν στη Ρώμη. Ο Morlion έφτασε με μια συστατική επιστολή από τον Alcide De Gasperi και τον Don Sturzo .
Ο Morlion ήταν ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο, ειδικός στις τεχνικές ψυχολογικού πολέμου και στη μαζική προπαγάνδα, ήταν επιχειρησιακός πράκτορας των αμερικανικών στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών OSS. Με την έγκριση του Monsignor Montini ίδρυσε το «Διεθνές Πανεπιστήμιο Ειδικών Σπουδών» (LUISS) στη Ρώμη το 1946, όχι ακόμα το «LUIS», αλλά το «LUISS», το οποίο αργότερα έγινε το «Luis-Luigi Carli» της Confindustria. Έτσι, προχωράμε από τον Κλήρο στην Confindustria. Το LUISS ονομαζόταν επίσης "Pro Deo". Ο Morlion το ίδρυσε με τον Vittorio Valletta, ο οποίος έγινε διευθυντής της Fiat κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Giovanni Agnelli. Η Βαλέτα ήταν ένας διάσημος Τέκτονας.
Απολάμβαναν επίσης την προστασία του Υπουργού Scelba , του διάσημου επικεφαλής της αντικομμουνιστικής αστυνομίας.
Σήμερα, το LUISS ονομάζεται "Luis-Guido Carli" και είναι το Πανεπιστήμιο της Confindustria. Ο Morlion αργότερα έγινε πρόεδρος του "Pro Deo" (μιας τιμητικής θέσης) μέχρι το 1975, τη χρονιά που πέθανε. Ο Guido Carli, ο οποίος δεν ήταν μόνο υπουργός, αλλά και Πρόεδρος της Τράπεζας της Ιταλίας, έγινε στη συνέχεια ο πραγματικός επικεφαλής αυτού του Πανεπιστημίου. Ο υψηλός χρηματοοικονομικός τομέας, ο κομμουνισμός, ο Τεκτονισμός και ο μοντερνισμός είναι προφανώς διαφορετικές πραγματικότητες, αλλά στην πραγματικότητα τέμνονται και -κρυφά- κυβερνούν τον κόσμο από το παρασκήνιο.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

 Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΕΡΙΟΥ» ΤΩΝ THIEL/TRUMP: Μια απαρατήρητη θεολογική μεταβίβαση

Είμαστε μάρτυρες, ειδικά με τη «διάσκεψη Thiel για τον Αντίχριστο» και τη συμμετοχή των οπαδών του στην παραδοσιακή Λειτουργία στην «Τριάδα των Προσκυνητών», μιας απαρατήρητης θεολογικής μετατόπισης προς τον τεχνολογικά μετανθρωπιστικό αμερικανισμό.
Μάλιστα, ειδικά μετά τον «ανεμοστρόβιλο Τραμπ», ο οποίος θεωρείται από τους «ακραίους συντηρητικούς» ως ο «νέος Άγιος Βενέδικτος (μετά τον Ράτσινγκερ, Βενέδικτος ΙΣΤ΄)», ένας επαναστάτης του νεοχριστιανισμού, που θα έφτανε από τον Ατλαντικό στο Ισραήλ.
Η πρόθεση να βρεθεί μια διέξοδος από τις συνθήκες των σημερινών πολύ θλιβερών καιρών αντικατοπτρίζει αυτήν του αφελούς (αλλά όχι του κακού) ατόμου που δέχεται ένα ύπουλο «τεντωμένο χέρι», αγνοώντας ότι αυτό το χέρι θα τον διεισδύσει και στη συνέχεια θα τον παρασύρει πέρα ​​από τον Ρουβίκωνα σε σφάλματα και αδικία (Κάρτα ALFREDO OTTAVIANI, Καθήκοντα του Κράτους απέναντι στην Εκκλησία , Ρώμη, 1952).

Ο Αμερικανισμός ως η εμπροσθοφυλακή της αντιχριστιανικής συνωμοσίας

Σήμερα, ωστόσο, απλώνεται ένα χέρι στον παραδοσιακό Ρωμαιοκαθολικισμό, ο οποίος διέφυγε από το τσουνάμι της Β' Βατικανού, από έναν αμερικανισμό που έχει ανανεωθεί με μια δόση θεοσυντηρητισμού (ο οποίος είχε ήδη καταδικαστεί από τον Λέοντα ΙΓ' , στο Testem benevolentiae nostrae , 1899) και ο οποίος τώρα (2026) μιλάει ανοιχτά για τον εαυτό του (Thiel) σαν να ήταν το «κατέκον» ή το «εμπόδιο» που θα σταματήσει «το Θηρίο που αναδύεται από τη θάλασσα», του οποίου το όνομα είναι «666».

Το σημερινό απλωμένο χέρι, εν ολίγοις, φαίνεται να έχει εγκαταλείψει το μίσος προς την Αποστολική Παράδοση. Μάλιστα, τώρα είναι ντυμένο με ένα γάντι σακχαρινικού και ειρηνιστικού φιλανθρωπισμού στα λόγια.

Οι αντιχριστιανοί φιλάνθρωποι φαίνεται να είναι πρόθυμοι να του παραχωρήσουν τουλάχιστον μια πρακτική ανοχή (τυπικά αμερικανική) ή έναν «μετα-ιστορικό» ή «μετα-φυσικό» συμβιβασμό . επειδή προβάλλεται προς μια Νέα Παγκόσμια Τάξη, βασισμένη στον τρανς/ανθρωπισμό και την τεχνητή νοημοσύνη, στην οποία ο άνθρωπος θα γίνει τελικά σαν τον Θεό με τις δικές του δυνάμεις και με εκείνες των μηχανών ή των μικροτσίπ όπως ο Νόα Χαράρι, ο Πίτερ Θιλ και ο Έλον Μασκ.
Δυστυχώς, το ίδιο ρεφρέν που υπήρχε στα στόματα των προοδευτικών Καθολικών του χθες βρίσκεται στα στόματα των «συντηρητικών» του σήμερα: «Επιτέλους, μια πολιτική/θρησκευτική δύναμη με «ανθρώπινο πρόσωπο»: Τραμπ/Θιλ! Πώς μπορούμε να αρνηθούμε το «τεντωμένο χέρι» τους στη συντηρητική/Παράδοση και τον «μετα-ιστορικό συμβιβασμό» τους με τον νεοπαραδοσιακό/συντηρητισμό, που στέλνει ακόμη και όσους ακούν τα λόγια του Θιλ για τον Αντίχριστο στην παραδοσιακή Λειτουργία με μια σφεντόνα γύρω από το λαιμό τους - έτσι αναχαιτίζονται ακόμη πιο εύκολα από το « Παλαντίρ »;»
Το λάθος των «αφελών» συντηρητικών/αγίων, που σφίγγουν ένα χέρι - μόνο αρχικά - καλοπροαίρετα απλωμένο, το οποίο - στη συνέχεια - θα τους συντρίψει. είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει με τη μη εφαρμογή (αν και τα γνωρίζουμε θεωρητικά) των όπλων της αλήθειας που οι Ρωμαίοι Ποντίφικες τον τελευταίο αιώνα μέχρι τον Πίο ΙΒ΄ , με ομιλίες και διδασκαλίες κάθε είδους, έχουν μεταδώσει στους Καθολικούς στον αγώνα ενάντια στη νεωτερικότητα και τις απόκρυφες δυνάμεις της ανατροπής (Ταλμουδικός Ιουδαϊσμός και Τεκτονισμός), τα οποία οι θεοσυντηρητικοί δεν θέλουν να λάβουν υπόψη, σαν να ήταν μύθοι που επινοήθηκαν από «θεωρητικούς συνωμοσίας» (οι οποίοι θα ήταν το «απόλυτο κακό» για τον χριστιανικό συντηρητισμό).

« Κανείς σας ας μην γίνει λιποτάκτης »

Ας σκεφτούμε το « κανένας από εσάς ας μην γίνει λιποτάκτης » του Πίου ΙΒ΄, σε μια από τις τελευταίες ομιλίες του. Μάλιστα, με τον φόβο να κατηγορηθούν ότι θέλουν να επιστρέψουν στον Μεσαίωνα ή ότι θέλουν να παραμείνουν στο «γκέτο», ορισμένοι από τον λαό μας δεν έχουν πλέον διάθεση να διατηρούν δογματικές θέσεις, οι οποίες σήμερα είναι πολιτικά και θεολογικά λανθασμένες· ακόμη και αν έχουν επιβεβαιωθεί συνεχώς στις εγκυκλίους ως ανήκουσες στη ζωή και το δίκαιο της Εκκλησίας όλων των εποχών: « Christus heri, hodie et in saecula » ( Εβρ ., ΙΓ΄, 8).

Ας μείνουμε αντ' αυτού στην προειδοποίηση του Λέοντα ΙΓ΄, ο οποίος, συνιστώντας αρμονία και ενότητα στην καταπολέμηση του λάθους, πρόσθεσε: «... και εδώ πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση ώστε να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να συνωμοτεί με το λάθος ή να του αντιταχθούμε με ασθενέστερη αντίσταση από ό,τι επιτρέπει η αλήθεια » (1 ).
Εν ολίγοις, οι αληθινοί Καθολικοί, πλήρως αφοσιωμένοι στη θεία/αποστολική Παράδοση, οι οποίοι γνωρίζουν ότι κατέχουν με ασφάλεια την αλήθεια και τη δικαιοσύνη που αποκαλύφθηκε από τον Θεό και μεταδόθηκε από τους Αποστόλους του Χριστού, δεν κάνουν συμβιβασμούς ούτε επιδιώκουν να αποδυναμώσουν τον Χριστιανισμό. Απαιτούν πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων τους, τα οποία είναι δικαιώματα του Θεού.

«Το Ισραήλ» το μόνο προπύργιο της αληθινής ελευθερίας;

Όσοι, ωστόσο, αισθάνονται αβέβαιοι για την κατανόηση της αλήθειας (επειδή είναι κουρασμένοι ή αφελείς) δεν μπορούν να κρατήσουν το πεδίο μόνοι τους. Αυτή είναι η παγίδα του «ιστορικού/θεολογικού» ή «μετα-ιστορικού» συμβιβασμού, που είναι η αποδοχή του διαλόγου με την αμερικανική νεωτερικότητα (που μας παρουσιάζεται, παρά τους πολέμους που εξαπέλυσαν σχεδόν αδιάκοπα οι Ηνωμένες Πολιτείες για πάνω από διακόσια χρόνια σε όλο τον κόσμο, ως το μόνο δημοκρατικό προπύργιο, μαζί με το Ισραήλ - παρά τις σφαγές και την τελική γενοκτονία του Σιωνισμού από το 1948 έως το 2026 - που θα αντιστεκόταν στην «αντιδημοκρατική βαρβαρότητα» της Παλαιστίνης, της Ρωσίας και της Περσίας, η οποία θεωρείται το «απόλυτο κακό του σήμερα»), που ξεκίνησε ο Ιωάννης ΚΓ΄, διεξήχθη μόνο με έλεος, ή μάλλον με παράδοση, και χωρίς δικαιοσύνη, δηλαδή, χωρίς να αντικρούει τα λάθη και τις φρικαλεότητες του σύγχρονου κόσμου.
Αντίθετα, « η Καθολική Εκκλησία επιμένει στην αρχή ότι η αλήθεια πρέπει να υπερισχύει του λάθους και ότι η αληθινή θρησκεία, όταν είναι γνωστή, πρέπει να βοηθηθεί στην πνευματική της αποστολή, κατά προτίμηση από τις θρησκείες των οποίων το μήνυμα είναι λίγο πολύ ελλιπές και στις οποίες το λάθος αναμειγνύεται με την αλήθεια » .2 ).

Μια επικείμενη «αυτοκτονία»;

Μια πρακτική συμφωνία με τον αμερικανισμό (ειδικά αν είναι «συντηρητικός» και «δεξιός», όπως θα ήταν ο Τραμπικός του Thiel, προφανώς πολύ πιο «συντηρητικός» από αυτόν του Reagan και του Bush) θα οδηγούσε αναπόφευκτα σιγά σιγά 1°) όχι μόνο στο κλείδωμα της Παράδοσης στο σκευοφυλάκιο - με την επίσημη αναγνώριση του ασκητικού/πολιτικού μοντερνισμού (καταδικασμένος από το Testem benevolentiae , 1899· Graves de communi re , 1903· Notre charge apostolique , 1910), όπως συνέβη με τους Αμερικανούς Ινδιάνους που ήταν κλεισμένοι σε καταυλισμούς και αναγνωρίζονταν τακτικά, εφόσον περιορίζονταν στο να είναι κομπάρσοι σε ένα παρελθόν που ήταν ζωντανό και σήμερα είναι μόνο λαογραφία - αλλά και 2°) στο να πέσουν στα νύχια της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, η οποία δεν υποκύπτει στην απώλεια της πολιτικής και οικονομικής παγκόσμιας κυριαρχίας και πρωτοκαθεδρίας της και θέλει να ανατρέψει τη χριστιανική Ρωσία (έστω και ορθόδοξη) περνώντας πρώτα από το Ιράν, αφού πρώτα έχει καταλάβει το πετρέλαιό του αμέσως μετά το βενεζουελανικό και το νερό της Γροιλανδίας που είναι τόσο απαραίτητο για την «επιστήμη των υπολογιστών» και την τεχνητή νοημοσύνη.

«Καπετάνιος Τραμπ/Φρακάσα»

Εν ολίγοις, ο Τραμπ, 1) επιτέθηκε στην Παλαιστίνη (Γάζα και Δυτική Όχθη) μέσω του Ισραήλ (δοκιμάζοντας τα πιο σύγχρονα τεχνολογικά προηγμένα όπλα στις πλάτες των κατοίκων της Γάζας, χάρη στην τεχνολογία «Palantir» του Thiel), επίσης για χάρη ενός εργολάβου ακινήτων που ανοικοδομεί τα ερείπια που ο ίδιος προκάλεσε· 2) προσπάθησε, με το ΝΑΤΟ, να κάνει τη Ρωσία να επιστρέψει στην κατάσταση πριν από το 1999 (μέσω της ουκρανικής παγίδας, μπλοφάροντας και εξαπατώντας σαν παίκτης του πόκερ που, ωστόσο, βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν επιδέξιο σκακιστή)· 3°) πρώτα εξαπέλυσε - σαν τοκογλύφος - την παλιά Ευρώπη εναντίον της Ρωσίας, υποσχόμενος της «ουρανό και γη», στη συνέχεια την κατέστρεψε οικονομικά γεμίζοντάς την με οικονομικές υποχρεώσεις και, τέλος, την εγκατέλειψε αφού την πασπάλισε με βάσεις του ΝΑΤΟ και χρέη για να πληρώσει για τα όπλα που πούλησε στον Ζελένσκι, αλλά τα οποία η Ευρώπη πλήρωσε αντί για τα «μίας χρήσης»· αυτό που είπε ο Κίσινγκερ είναι πραγματικά αλήθεια: «Το να είσαι εχθρός της Αμερικής είναι επικίνδυνο, το να είσαι φίλος είναι θανατηφόρο!»· 4°) μας άφησε ένα «χρηματοδοτούμενο/Ποντιφικάτο» που δεν ήταν μόνο αμερικανικό αλλά και αμερικανικό. Στην πραγματικότητα, χρηματοδότησε άφθονα (14 εκατομμύρια δολάρια) το Βατικανό πριν από τις παπικές εκλογές, σαν να ήμασταν στην Αμερική και όχι στην Αγία Έδρα. Επιπλέον, καθισμένος σαν καουμπόι μέσα στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου συνομιλώντας με τον Ζελένσκι ( παρουσία της σορού του Μπεργκολί , στην οποία γύρισε την πλάτη με εξαιρετική αμερικανική ευγένεια), στον οποίο δεν έγινε δεκτή η είσοδος στον Μακρόν .

Τραμπ ή Τραμπέλντορ;

Τώρα, «Τραμπ/(πρεσβύτερος) (3 ) » μαζί με τον Thiel/Palantir, για να υλοποιήσει το σχέδιό του να γίνει «ο μοναδικός παγκόσμιος ηγέτης», θα έπρεπε να ανατρέψει τη Ρωσία, πρώτα μέσω της κατάρρευσης του Ιράν (το πραγματικά σοβαρό εμπόδιο που τον χωρίζει από την επιθετικότητα εναντίον της Ρωσίας). Στη συνέχεια, με το ιρανικό, καναδικό, γροιλανδικό και βενεζουελάνικο πετρέλαιο στα χέρια του, θα μπορούσε να «λιμοκτονήσει» ή να «στραγγαλίσει» (σαν καλός «τραπεζίτης») την Ινδία και την Κίνα... και θα δημιουργούνταν η Νέα Παγκόσμια Τάξη... αλλά η αλήθεια είναι η «συμμόρφωση της ανθρώπινης σκέψης με την πραγματικότητα». Αντίθετα, ο Trump, ένας πραγματικός μεγαλομανής, νομίζει ότι δημιουργεί την πραγματικότητα με τις σκέψεις του.
Το πρόβλημα είναι ότι ενώ ο Descartes το είπε (« Cogito ergo sum ») αλλά δεν το πίστεψε, ο Trump το πιστεύει πραγματικά και προσπαθεί να εφαρμόσει την τρελή ιδεολογία του με βόμβες που πραγματικά βλάπτουν, όχι μόνο ιδεολογικά...

Σύναψη

Συμπερασματικά, αναρωτιέται κανείς αν κάτι καλό μπορεί να προκύψει από αυτή την τάξη πραγμάτων, τυπική του αμερικανισμού· ακόμα κι αν διορθωνόταν από το «σωστό», δηλαδή από τη «φιλοσοφία του Τραμπ» και από την «τεχνολογία του Θίελ»;

Σίγουρα «ο Θεός μπορεί να αναστήσει παιδιά του Αβραάμ ακόμη και από πέτρες» ( Λουκ ., Γ΄, 8· Ματθ. , Γ΄, 9), όντας παντοδύναμος· αλλά, κανονικά αφήνει δευτερεύουσες αιτίες να δράσουν, δηλαδή τον άνθρωπο, και στη συνέχεια παρεμβαίνει με τη «Χάρη Του, η οποία προϋποθέτει τη φύση, δεν την καταστρέφει αλλά την τελειοποιεί» ( Σ. Θωμ ., Α΄, ερ. 1, α΄, 8, και 2).

Αφού εξέτασα το δόγμα του Thiel, ενός από τους κύριους ηγέτες του φιλο-Τραμπ αμερικανικού «δεξιού» κινήματος, το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως «αμερικανικός εθνικιστικός/μετα-φιλελεύθερος νεοσυντηρητισμός», μου φαίνεται πολύ δύσκολο να δούμε τον Τραμπ/Θιελισμό ή τον παλαιοαμερικανικό συντηρητισμό ως σωσίβια λέμβο για τον φτωχό κόσμο που βυθίζεται σαν τον «Τιτανικό» και μπορεί να αποκατασταθεί μόνο με θεϊκή παντοδυναμία. Αυτή η παντοδυναμία, ωστόσο, θέλει επίσης να αξιοποιήσει δευτερεύουσες αιτίες, στο βαθμό που είναι πρόθυμες να συνεργαστούν με τη χάρη του Θεού, σίγουρα όχι με «αφύσικες ενώσεις».

Πράγματι, ποια σταθερότητα θα μπορούσε να έχει ένα πολιτικό κίνημα που δεν βασίζεται σε στέρεες φιλοσοφικές (πολιτικές/οικονομικές) και θεολογικές (δογματικές και ηθικές) αρχές; Θα φαινόταν μάλλον σαν ένα σπίτι χτισμένο στην άμμο και όχι σε βράχο. Θα αρκούσε να μελετήσει το σχέδιο των Trump/Thiel για τη Γάζα. Επιπλέον, καυχήθηκε ακόμη και ότι ο γαμπρός του, Jared Kushner, έστρεψε την κόρη του στον Ιουδαϊσμό Lubavitch. Η κύρια ευεργέτης ή χρηματοδότης του Τραμπ είναι η Μίριαμ Άντελσον , μια πολυδισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτρια μιας αυτοκρατορίας 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ως πεπεισμένη Σιωνίστρια, δώρισε περισσότερα από 100 εκατομμύρια δολάρια στον Τραμπ για την τελευταία προεκλογική του εκστρατεία (βλ. The Times of Israel , 17 Οκτωβρίου 2024). Ο Τζ. Ντ. Βανς και ο Μάρκο Ρούμπιο χρηματοδοτήθηκαν
επίσης από εβραϊκά λόμπι των ΗΠΑ. Σίγουρα, με αυτές τις αρχές δεν θα πάτε μακριά, ακόμα κι αν συνοδεύεστε ή τηλεχειρίζεστε από το " Palantir ".

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 - LEO XIII, Encyclical Immortale Dei , 1-11-1885.
2 - JACQUES MARITAIN, Τα δικαιώματα του ανθρώπου και το φυσικό δίκαιο , ιταλική μετάφραση, Vita e Pensiero, Μιλάνο 1977, σελ. 24.
3 - Ο Τζόζεφ Τραμπέλντορ, γεννημένος στη Ρωσία το 1880, πέθανε στο Τελ Χάι της Παλαιστίνης το 1920. Ήταν Σιωνιστής μαχητής που, το 1915, ίδρυσε την Εβραϊκή Λεγεώνα μαζί με τον Ζαμποτίνσκι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, υπό την προστασία της Μεγάλης Βρετανίας και ενσωματώθηκε στον Βρετανικό Στρατό. Θεωρείται εθνικός ήρωας του Ισραήλ. Ήταν οπαδός του Θεόδωρου Χερτσλ το 1897, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Σιωνιστικού Συνεδρίου στη Βασιλεία. Το 1912, μετακόμισε στην τότε οθωμανική Παλαιστίνη και συμμετείχε ενεργά στον ανταρτοπόλεμο εναντίον των Παλαιστινίων στην Κάτω Γαλιλαία. Το 1913, συνάντησε τον Ζέεβ Ζαμποτίνσκι στο 11ο Σιωνιστικό Συνέδριο στη Βιέννη. Το 1920, σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με Άραβες στο Τελ Χάι.

Ο Πίτερ Θίελ, ο Παλαντίρ, ο Τραμπ και ο Αντίχριστος στην «Παραδοσιακή[συντηρητική]» Ρώμη - Άρθρο του Ντον Κούρτσιο Νίτογλια