Ο Εμφύλιος πόλεμος στην προσωπική ζωή( Ο Εσχατος)

Marcello Veneziani

Τα τρία παιδιά στο δάσος που αφαιρέθηκαν από την οικογένειά τους στο όνομα του νόμου. Η Ουκρανή μητέρα με σοβαρή ψυχική ασθένεια στην οποία επιτρέπεται να μείνει με τον γιο της, καί αυτή τόν σφάζει. Στη συνέχεια, περνώντας από τα δικαστικά νέα στη νομοθετική δραστηριότητα, η εισαγωγή της σεξουαλικής και διαπροσωπικής αγωγής στα γυμνάσια. Και πάλι: ο διακομματικός νόμος, που συμφωνήθηκε από την πλειοψηφία και την αντιπολίτευση, ο οποίος ισχυρίζεται ότι καταπολεμά τις γυναικοκτονίες και τη σεξουαλική βία απαιτώντας την υπογραφή συναινετικής δήλωσης πριν από τη σεξουαλική επαφή. Τέλος, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υποχρεώνει όλες τις χώρες της ΕΕ να αναγνωρίσουν τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου.

Λαμβανόμενα ξεχωριστά, το καθένα μπορεί να θεωρηθεί ατύχημα, μια ατυχής ερμηνεία, ένας λανθασμένος νόμος, ένα λάθος. Όταν όμως όλα αυτά συμβαίνουν μαζί, σε σύντομο χρονικό διάστημα, τότε έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πόλεμος ενάντια στην κοινή λογική, την πραγματικότητα και την προσωπική ζωή, την οικογένεια και τους συναισθηματικούς δεσμούς, σε σημείο που να υπονομεύει τις σχέσεις μεταξύ γονέων και παιδιών, μεταξύ συζύγων και συζύγων, μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ένας εγχώριος πόλεμος, που τροφοδοτείται από μια καταστροφική μανία που φαίνεται να ανταποκρίνεται σε ένα σκοτεινό, Ιακωβίνικο ιδεολογικό παραλήρημα. Το επιβαρυντικό στοιχείο είναι ότι οι δύο εν λόγω νόμοι είναι επιθυμητοί και προωθούνται όχι μόνο από την αριστερά, η οποία συνήθως υποστηρίζει αυτά τα αιτήματα, αλλά και από την κυβερνώσα κεντροδεξιά, η οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπεί όσους σκέφτονται διαφορετικά.

Ας ανατρέξουμε σύντομα στις αναφερόμενες καταστάσεις. Η ιστορία της οικογένειας στο δάσος είναι ένα παραμύθι που αναποδογυρίζεται, στο οποίο οι γονείς είναι ο μεγάλος κακός λύκος. Μια πραγματική οικογένεια γονέων και τριών παιδιών ζει - σύμφωνα με το πράσινο ή χίπικο μοντέλο του παρελθόντος - ζώντας και μεγαλώνοντας τα παιδιά της σε άμεση επαφή με τη φύση, τα ζώα και την ύπαιθρο, προσπαθώντας να προσφέρει μια ποικιλόμορφη ανατροφή στα παιδιά της. Καμία κακομεταχείριση, κακοποίηση ή βία, κανένα βάσανο για τα παιδιά. Αλλά χάρη στους κοινωνικούς λειτουργούς και το δικαστήριο ανηλίκων, η οικογένεια ουσιαστικά τίθεται υπό ειδική διοίκηση, διαλύεται, τα παιδιά απομακρύνονται από το οικογενειακό τους σπίτι, ιδιαίτερα από τον πατέρα τους. Λέγεται ότι δεν ζουν σε υγιείς συνθήκες· αυτοί, με τις επιλογές τους που είναι συνειδητές για την υγεία και το περιβάλλον... Αλλά έχουν επισκεφθεί ποτέ, για παράδειγμα, έναν καταυλισμό Ρομά, έχουν δει πώς ζουν αυτά τα παιδιά και πώς τα εκμεταλλεύονται και τα χρησιμοποιούν για κλοπή και ληστεία; Για όνομα του Θεού, αλίμονο σε όποιον αγγίξει την «κουλτούρα των Ρομά»: είναι βία, είναι ρατσισμός, είναι εισβολή στον «τρόπο ζωής» τους. Έχετε να πείτε κάτι για τα παιδιά που ζουν κλεισμένα στο σπίτι με smartphones ή σε καταθλιπτικά αστικά περιβάλλοντα;

Αντίθετα, μια διαταραγμένη γυναίκα που είχε ήδη επιχειρήσει να στραγγαλίσει τον γιο της είχε την άδεια να τον δει, παρά τις εγκάρδιες παρακλήσεις του πατέρα· και όπως φοβόταν, η μητέρα σκότωσε το παιδί.

Ας μετατοπίσουμε την αφήγηση από τα τρέχοντα γεγονότα στην πολιτική. Η αριστερά προτείνει έναν νόμο για τη σεξουαλική και συναισθηματική αγωγή στα σχολεία, έναν Δούρειο Ίππο για να εισαγάγει στις τάξεις τα θέματα, τις ιδεολογίες, τους πράκτορες και τους προπαγανδιστές της θεωρίας των τρανς και της συστηματικής καταστροφής της οικογένειας. Η απίθανη δικαιολογία είναι ότι θα καταπολεμήσει τη σεξουαλική βία και τις γυναικοκτονίες. Η κυβέρνηση αρχικά φαίνεται να αντιτίθεται. Στη συνέχεια, σε μια θεαματική στροφή 180 μοιρών, υπογράφει ένα νομοσχέδιο για την εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα γυμνάσια, με ενημερωμένη γονική συναίνεση, υπό την προϋπόθεση ότι η συζήτηση περιορίζεται σε επιστημονικές και ανατομικές πτυχές, αγνοώντας τις σχέσεις και το κοινωνικό πλαίσιο. Αυτές οι αλλαγές μεταθέτουν την ευθύνη στους γονείς, πυροδοτώντας συγκρούσεις και μαύρες λίστες στα σχολεία, και αποφεύγουν την πραγματικότητα: ποιο είναι το νόημα να μιλάμε για το σεξ ενώ παραμένουμε σιωπηλοί για τις σεξουαλικές και συναισθηματικές σχέσεις; Αν μη τι άλλο, θα πρέπει να κάνουμε το αντίθετο: να μιλάμε για την αγάπη, το σεξ και την αγάπη σε ένα ευρύτερο εκπαιδευτικό πλαίσιο - πολιτιστικό, ιστορικό, λογοτεχνικό και ανθρωπιστικό - αντί σε ένα μάθημα σεξουαλικής αγωγής.

Αλλά αυτό δεν είναι όλο. Η δεξιά και η αριστερά υποβάλλουν από κοινού μια πρόταση (με την προφανή απροθυμία της κυβέρνησης) που επιτρέπει στους άνδρες να έχουν σεξουαλικές επαφές μόνο με την επίσημη, γραπτή συγκατάθεση της γυναίκας. Διαφορετικά, κινδυνεύουν με φυλάκιση. Και αν μια σχέση τελειώσει, μια γυναίκα μπορεί να επιδιώξει αντίποινα, κατηγορώντας τον σύντροφό της για βία, και αυτός θα έχει το βάρος της απόδειξης ότι δεν υπήρξε βιασμός. Θα είναι δύσκολο να αποδειχθεί αυτό επειδή, ελλείψει μαρτύρων και αποδεικτικών στοιχείων βίας, θα είναι ο λόγος του ενός άνδρα εναντίον του άλλου, γνωρίζοντας πού βρίσκεται η ζυγαριά αυτές τις μέρες, μετά τις (πραγματικές) περιπτώσεις σεξουαλικής βίας και γυναικοκτονίας. Τέλος, το κερασάκι στην τούρτα είναι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τις ομοφυλοφιλικές ενώσεις, η οποία υπερισχύει των εθνικών νόμων.

Τι είδους κοινωνία προκύπτει από αυτές τις δικαστικές και νομοθετικές παρεμβάσεις στην οικογενειακή ζωή, τις συναισθηματικές και σεξουαλικές σχέσεις, την ανατροφή των παιδιών και τη σχολική εκπαίδευση; Πρώτον, αναδύεται χειρότερα από ό,τι εισήλθε. Στη συνέχεια, μεταφέρει τον εμφύλιο πόλεμο στην προσωπική σφαίρα, την οικογένεια, μεταξύ ανδρών και γυναικών. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η δημόσια παρέμβαση στην προσωπική σφαίρα επιδεινώνει την ιδιωτική ζωή, τις σχέσεις και τις συνδέσεις μεταξύ των ανθρώπων, καθώς και μεταξύ της δημόσιας και της ιδιωτικής σφαίρας. Υπονομεύει τον κοινωνικό ιστό, τις συναισθηματικές σχέσεις, την αμοιβαία εμπιστοσύνη, την ασφάλεια και την ποιότητα της οικογενειακής ζωής, και υπονομεύει τους νόμους.

Αν ήμασταν πραγματικά μια ελεύθερη και πλουραλιστική χώρα, τουλάχιστον οι αντίθετες απόψεις για τα ζευγάρια, το σεξ, το σχολείο και την οικογένεια θα εκπροσωπούνταν και θα προστατεύονταν. Αντίθετα, όλα ολισθαίνουν προς ένα ενιαίο μοντέλο, επιτρεπτικό και καταπιεστικό, ιδεολογικό και παρεμβατικό, χωρίς εμπόδια, αντισταθμίσματα ή πιθανές αποκλίσεις. Ο κομφορμισμός και η καταπίεση επικρατούν, η οικογένεια και η ελευθερία χάνουν. 

La guerra civile nella vita intima - Marcello Veneziani

Πέρασμα στο δάσος με υδροπλάνο

Roberto Pecchioli

Η περιοδεύουσα ομάδα Kultura antifa εξέδωσε άλλη μια καταδίκη βασισμένη στη βίβλο των χιλίων αποχρώσεων του κόκκινου: ο εκδοτικός οίκος Passaggio al Bosco δεν πρέπει να συμμετάσχει στην εκδήλωση Più libri, più liberi (Περισσότερα Βιβλία, Πιο Δωρεάν). Μελετώντας προσεκτικά τον κατάλογο, η άγρυπνη, κατακόκκινη Ιερά Υπηρεσία αποκάλυψε έναν ακόμη άθλιο που του απαγορεύεται η είσοδος: τον εκδότη Idrovolante. Αν ήμασταν μετριόφρονες, θα παρατηρούσαμε απλώς ότι το σενάριό τους είναι φθαρμένο, προβλέψιμο, ένα Παβλοφικό αντανακλαστικό που πρέπει να εμπιστευτεί σε έναν θεραπευτή. Ή ότι ο τίτλος της έκθεσης -αρκετά ταιριαστός- θα έπρεπε να αποτρέπει την ιδεολογική λογοκρισία. Περισσότερα Βιβλία, Πιο Δωρεάν, ακόμη και για να απορρίψουμε ή να περιφρονήσουμε τις θέσεις που παρουσιάζονται. Με επιχειρήματα, ωστόσο, όχι με αναθέματα, απαγορεύσεις και γελοία συμπεράσματα, όπως ότι οι Passaggio al Bosco και Idrovolante είναι Ναζί εκδότες. Μια παλιά, μελαγχολική, εμμονική reductio ad Hitlerum όλων όσων δεν αρέσουν σε ανθρώπους που συμπαθούν τον εαυτό τους. Ο Νάρκισσος αναγνωρίζει μόνο τον εαυτό του.

Αντ' αυτού, ας περάσουμε στην επίθεση. Στη βιβλιοθήκη, έχουμε πολλά βιβλία που έχουν εκδοθεί από τον Passaggio al Bosco και μερικά από τον Idrovolante, καθώς και κείμενα που έχουν εκδοθεί από εκδότες όλων των ειδών, ακόμη και ένα κόμικ από τον Zerocalcare, έναν από τους υπογράφοντες της έκκλησης λογοκρισίας.
Δηλώνω με υπερηφάνεια ότι είμαι συγγραφέας του Passaggio al Bosco, του οποίου ο κατάλογος περιλαμβάνει δύο από τα δοκίμιά μου, " Will for Impotence" και "In Present of Belonging ", καθώς και συνεργάτης του εκδοτικού οίκου του Marco Scatarzi, για τον οποίο έχω μεταφράσει πολλά κείμενα, κανένα από αυτά ναζιστικό. Αλλά τι σας λέω, νοσταλγικοί ανακριτές του Ευρετηρίου Απαγορευμένων Βιβλίων; Το γνωρίζετε πολύ καλά, είστε καλά ενημερωμένοι. Απλώς σας ενοχλεί το γεγονός ότι κάποιος δεν σκέφτεται όπως εσείς και εκφράζει μια εναλλακτική γνώμη.

Γι' αυτό λυπάστε για την άδεια εκτύπωσης που κάποτε κατείχε η εκκλησιαστική εξουσία. Το πέρασμα στο δάσος, για τον Ernst Juenger, τον μεγάλο Γερμανό συγγραφέα και στοχαστή (1895-1998), είναι η μοίρα που επιφυλάσσεται στους επαναστάτες, στους αληθινούς, που παραμένουν σταθεροί στις πεποιθήσεις και τις ιδέες τους. Πάνω απ' όλα, έχουν ιδέες, πεποιθήσεις, ένα όραμα για τον κόσμο. Περνούν στο δάσος για να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους, να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και να αναζητήσουν την αλήθεια, πεπεισμένοι ότι ο Επαναστάτης σε κάθε εποχή έχει μια δύσκολη ζωή. Χωρίς γκρίνια: δέχεται τη μοίρα που έχει επιλέξει με το κεφάλι ψηλά και την πλάτη ίσια.

Το ίδιο πράγμα για το οποίο μίλησε και ο δικός σας —αλλά η τέχνη ανήκει σε όλους, κάτι που δεν μπορείτε να καταλάβετε— ο Μπέρτολτ Μπρεχτ όταν έγραψε: «Καθίσαμε στη λάθος πλευρά επειδή όλες οι άλλες θέσεις ήταν πιασμένες». Για εμάς, δεν υπάρχουν θέσεις ούτε καν στη λάθος πλευρά. Πρέπει να εξαφανιστούμε, αλλά όχι πριν ντρεπούμε που υπάρχουμε. Αντίθετα, ομολογώ ότι έχω ζήσει —ένα απόφθεγμα ενός κομμουνιστή ποιητή, του Πάμπλο Νερούδα—και ότι από την εφηβεία μου, το θεωρούσα σημείο τιμής (τιμής, τρόμου) να είμαι διαφορετικός από εσάς. Διαφορετικός, όχι ανώτερος! Μια επιλογή που έκανα αφού σας είδα στη δουλειά. Επαναστατικός επειδή, στο ταξίδι προς το δάσος με υδροπλάνο, προτίμησα την επίπονη καριέρα ενός μοναχικού λύκου από το κοπάδι. Τόσο μοναχικός που με μισείτε —άλλο ένα σημείο τιμής— και με κρατάτε στο περιθώριο ακόμη και από θεωρητικά στενή πολιτική, η οποία προτιμά τον συμβιβασμό, τις επιχειρήσεις και ακολουθεί την κυρίαρχη σκέψη με κομμένη την ανάσα. Παρεμπιπτόντως, υπογράφοντες της έκκλησης, είστε ακριβώς η αιχμή του δόρατος της κυρίαρχης σκέψης, ή μάλλον, όπως είπε ο Γκράμσι, της άρχουσας τάξης. Τόσο κυρίαρχος, στον πολιτισμό πάνω στον οποίο έχεις κατακτήσει την ηγεμονία μέσω της δειλίας των άλλων, που δεν ανέχεται –εσένα, τον κατ' εξοχήν ανεκτικό!– ούτε καν λίγα βιβλία, στη θάλασσα των εκδόσεων, που συγκρούονται με τον τρόπο σκέψης σου.

Αν και δεν είμαι «αριστερός», πόσο μάλλον προοδευτικός, συχνάζω σε βιβλιοπωλεία ως κρυφός λάτρης των πυλών, για να μην αναστατώσω τους Καλούς και τους Δίκαιους, σίγουρος ότι όποιος δεν είναι σαν αυτούς είναι είτε αγράμματος είτε κακός. Ολόκληρα ράφια είναι αφιερωμένα στον φασισμό και τον ναζισμό, αποκαλύπτοντας παλιές και νέες πλεκτάνες του τέρατος, στις άπειρες μορφές που παίρνει ο Μαύρος Πρωτέας σε εφιάλτες. Μερικοί συγγραφείς έχουν υπογράψει την έφεση κατά του Passaggio al Bosco. Χωρίς τον απόλυτο εχθρό, κάποιος δεν θα μπορούσε να δώσει καλοπληρωμένες διαλέξεις και θα έπρεπε να ψάξει για δουλειά. Αντ' αυτού, εκδίδει τελικές ποινές χωρίς καν να ακούσει τους κατηγορούμενους, μοιράζοντας πατέντες φασισμού, ναζισμού, ρατσισμού, λαϊκισμού και κάθε άλλου «ισμού» που του έρχεται στο μυαλό.

Ο συγγραφέας, που τώρα βρίσκεται στο λυκόφως της ζωής του, έχει γνωρίσει την περιθωριοποίηση, τον χλευασμό και το μίσος από την εφηβεία του. Λάμπουν σαν μετάλλια, περήφανοι που δεν έχουν ανταποκριθεί με τον ίδιο τρόπο. Κανένα μίσος, καμία επιθυμία για εκδίκηση ασκώντας λογοκρισία, συκοφαντία ή ισότιμο και αντίθετο αποκλεισμό. Μια δεξιά εφημερίδα παραπονιέται ότι ένας εκδότης κοντά στην άκρα αριστερά συμμετέχει στο φεστιβάλ «Περισσότερα Βιβλία, Περισσότερα Δωρεάν». Αυτό είναι εντάξει: πρέπει να ξέρεις για να αποφασίσεις· υπάρχει μια δόση αλήθειας σε κάθε άνθρωπο. Επομένως, πρέπει να ακούσουμε κάθε πλευρά της ιστορίας χωρίς να εκφέρουμε προληπτικές καταδίκες. Αυτό σημαίνει να είσαι ελεύθερος, και είμαι ευγνώμων σε εσάς, τους δια βίου αντιπάλους σας, που με κινητοποιήσατε, με αναγκάσατε να μελετήσω, να βρω επιχειρήματα για να σας αντικρούσω, να δημιουργήσω ιδέες, έτοιμοι να τις αλλάξω αν η συνείδηση ​​ή η πραγματικότητα τους προειδοποιήσει ότι κάνουν λάθος.

Έχω αλλάξει πολλές απόψεις σε πάνω από μισό αιώνα αφοσίωσης. Μερικές προέρχονται ακόμη και από εκείνους που με εμπόδισαν να μιλήσω και εξακολουθούν να θέλουν να μου τις στερήσουν στο όνομα της προκατάληψης και της αυτοεπιβεβαιωμένης ηθικής ανωτερότητας. Όσοι καίνε βιβλία -ή απαγορεύουν τη διάδοσή τους- χρησιμοποιούν βία. Καμία ιδέα δεν πρέπει να απαγορεύεται εκτός αν χρησιμοποιεί τη μέθοδο της βίας. Η σωματική βία είναι πρωτίστως, αλλά η τυφλή οργή των απαγορεύσεων, το μίσος (ο «λόγος μίσους» που αποδίδετε στους άλλους!) και η προληπτική φίμωση είναι επίσης βίαια. Όσοι φοβούνται τις ιδέες των άλλων ανθρώπων είναι ανασφαλείς για τις δικές τους.

Είναι εύκολο, όταν ασκείς πολιτιστική δύναμη, να βάζεις βαθμούς, να περνάς και να αποτυγχάνεις. Ακόμα πιο εύκολο να το κάνεις αυτό χωρίς να μπαίνεις στον κόπο να ακούσεις τις απόψεις των άλλων. Αλλά οι ιδέες, όπως ο άνεμος, κυκλοφορούν και πάντα θα κυκλοφορούν. Παραιτηθείτε, έχουμε αντιμετωπίσει πιο τρομερούς εχθρούς.

Επαναστάτες, μπήκαμε στο δάσος, όπου είναι απόλυτα άνετα ακόμα και εν τη απουσία σας. Όσοι δεν έχουν το θάρρος των ιδεών τους, έγραψε ο Έζρα Πάουντ, είτε είναι άχρηστοι είτε οι ιδέες τους είναι άχρηστες. Ταπεινά, πιστεύουμε ότι έχουμε βάσιμους λόγους. Όσοι αρνούνται να δεχτούν την αντιπαράθεση τη φοβούνται. Γι' αυτό φεύγουμε από το δάσος. Ξέχασα: οι απαγορευμένοι εκδότες σας ευχαριστούν για τη δωρεάν διαφήμιση.

Passaggio al Bosco in Idrovolante - Roberto Pecchioli - EreticaMente

Η συνεχιζόμενη επίδραση του Immanuel Kant (2) - Διαφάνειες

Πηγή: https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/12/immanuel-kant-2.html

Η ζωή του Ιησού (5) Του G. W. F Hegel

Συνέχεια από Δευτέρα  24 Νοεμβρίου 2025

Η ζωή του Ιησού 5

Του G. W. F Hegel, περιλαμβάνεται στη συλλογή: Τα νεανικά θεολογικά κείμενα

Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η καθαρή, για κάθε καί από κάθε περιορισμό ανίκανη (ανεπίδεκτη), Λογική, είναι η ίδια η Θεότητα. Σύμφωνα με τη Λογική, λοιπόν, έχει διαμορφωθεί το σχέδιο του κόσμου εν γένει· η Λογική είναι εκείνη που διδάσκει στον άνθρωπο τον προορισμό του, τον απόλυτο σκοπό της ζωής του· συχνά βεβαίως έχει συσκοτιστεί, όμως ποτέ δεν έχει εντελώς σβήσει· ακόμη και μέσα στο σκοτάδι πάντοτε διατηρήθηκε μια αμυδρή της ανταύγεια.

Ανάμεσα στους Ιουδαίους ήταν ο Ιωάννης εκείνος που υπενθύμισε στους ανθρώπους αυτήν την αξία τους — αξία που δεν έπρεπε να τους είναι ξένη, αλλά να την αναζητήσουν μέσα τους, στο αληθινό τους εγώ· όχι στην καταγωγή, όχι στην επιθυμία για ευτυχία, όχι στο να είναι υπηρέτες ενός άνδρα πολύ σεβαστού, αλλά στην καλλιέργεια της θείας σπίθας που τους έχει δοθεί· αυτής που τους δίνει τη μαρτυρία ότι, με έναν ανώτερο τρόπο, κατάγονται από τη Θεότητα την ίδια.

Η καλλιέργεια της Λογικής είναι η μόνη πηγή της αλήθειας και της γαλήνης· και ο Ιωάννης δεν ισχυριζόταν ότι την κατείχε αποκλειστικά ή ότι ήταν σπάνια, αλλά ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να την αναπτύξουν μέσα τους.

Μετά από μακρύτερη παραμονή στην Ιερουσαλήμ από ό,τι συνήθιζε ο Ιησούς (διότι έμεινε από τη Γιορτή της Σκηνοπηγίας έως τη Γιορτή των Εγκαινίων του Ναού τον Δεκέμβριο*), επέστρεψε ο Ιησούς —και μάλιστα για τελευταία φορά— στην περιοχή που ήταν ο συνηθισμένος τόπος της ζωής του, στη Γαλιλαία. Κατά τον καιρό της παραμονής του εκεί φαίνεται πως δεν δίδασκε πια μπροστά σε μεγάλο πλήθος, όπως πριν, αλλά ασχολήθηκε κυρίως με τη μόρφωση των μαθητών του.

Στην Καπερναούμ του ζήτησαν τον ετήσιο φόρο για το συμφέρον του Ναού. «Τι νομίζεις, Πέτρε;» είπε σε αυτόν, όταν μπήκε μαζί του στο σπίτι. «Οι βασιλιάδες της γης από ποιους εισπράττουν φόρους; Από τους γιους τους ή από άλλους;» «Από άλλους», είπε ο Πέτρος. «Άρα λοιπόν οι γιοι είναι ελεύθεροι», ανταπέδωσε ο Ιησούς, «κι εμείς, που λατρεύουμε τον Θεό με τον αληθινό, πνευματικό τρόπο της λέξης, δεν θα ήμασταν υποχρεωμένοι να συμβάλουμε στη διατήρηση ενός ναού, του οποίου δεν έχουμε ανάγκη για να υπηρετήσουμε τον Θεό, αφού επιδιώκουμε να το κάνουμε αυτό με έναν καλό τρόπο ζωής. Όμως, για να μην πάρουν αφορμή για σκανδαλισμό, και για να μη δείξουμε περιφρόνηση προς εκείνο που τους είναι τόσο ιερό, πλήρωσε για μας».

Μεταξύ των μαθητών του Ιησού προέκυψε έριδα σχετικά με τον βαθμό ανωτερότητας που ανήκε στον καθένα, ιδιαίτερα στη Βασιλεία του Θεού, όταν κάποτε θα φανερωνόταν, αφού ακόμη συνέδεαν με αυτήν πολύ αισθησιακές ιδέες και δεν είχαν ακόμη απαλλαγεί εντελώς από την ιουδαϊκή αντίληψη περί μιας κοσμικής βασιλείας· ούτε είχαν σχηματίσει καθαρά την ιδέα της Βασιλείας του Θεού ως μιας βασιλείας του αγαθού, όπου κυβερνούν μόνο ο λόγος και ο νόμος.

Ο Ιησούς άκουσε με λύπη αυτή την έριδα, έπειτα κάλεσε ένα παιδί και τους είπε: «Αν δεν αλλάξετε και δεν επιστρέψετε στην αθωότητα, στην απλότητα και στην έλλειψη αξιώσεων που έχει αυτό το παιδί, δεν είστε πραγματικά πολίτες της Βασιλείας του Θεού. Όποιος νιώθει πως μπορεί να υψώνεται υπεράνω των άλλων, ακόμη και ενός τέτοιου παιδιού, και πιστεύει ότι μπορεί να το αντιμετωπίζει αδιάφορα, είναι ανάξιος. Όποιος όμως προσβάλλει την αγιότητα της αθωότητας και πληγώνει την καθαρότητά της, γι’ αυτόν θα ήταν καλύτερα να του κρεμούσαν έναν μυλόπετρα στον λαιμό και να τον καταπόντιζαν στη θάλασσα.

Στον κόσμο βέβαια ποτέ δεν θα λείψουν τά προσκόμματα απέναντι σε μια καθαρή διάθεση, αλλά αλλοίμονο στον άνθρωπο που τα προκαλεί! Προσέχετε καλά να μην περιφρονείτε κανέναν — και λιγότερο απ’ όλους την απλότητα της καρδιάς· είναι το πιο τρυφερό, το πιο ευγενικό άνθος της ανθρωπότητας — το καθαρότερο είδωλο της θεότητας· αυτή και μόνο δίνει έναν, και μάλιστα τον υψηλότερο, βαθμό αξίας. Σε αυτήν την απλότητα αξίζει να θυσιάσετε ό,τι είναι οι πιο αγαπητές σας κλίσεις, κάθε κίνηση ματαιοδοξίας ή φιλοδοξίας, ή ψεύτικης ντροπής, όλες τις σκέψεις περί συμφέροντος ή ωφέλειας· αν επιδιώκετε αυτήν, αν ξέρετε να εκτιμάτε την αξιοπρέπεια στην οποία είναι προορισμένος κάθε άνθρωπος και για την οποία είναι ικανός· και αν τελικά σκεφθείτε ότι δεν μπορούν σε όλα τα δέντρα να φυτρώνουν τα ίδια φλοιώματα, αλλά ότι όποιος, σε ό,τι αφορά τα αναγκαία της ανθρωπότητας, δεν είναι εναντίον σας, αλλά κατά τα άλλα — σε αδιάφορα πράγματα — έχει άλλες συνήθειες, άλλους τρόπους, αυτός είναι με το μέρος σας, τότε καμία ζήλια, καμία υπεροψία προς τους άλλους δεν θα σας κυριεύσει.

Κι όπου πιστεύετε πραγματικά πως κάτι έχει χαθεί, εκεί να κοπιάζετε όχι για να το περιφρονήσετε, αλλά για να το διορθώσετε, να οδηγήσετε τον άνθρωπο στον δρόμο της αρετής. Τι νομίζετε; Δεν θα διασχίσει ο ποιμένας τα βουνά, αν από τα εκατό πρόβατα ένα χαθεί, για να αναζητήσει αυτό που πλανήθηκε; Και όταν έχει την τύχη να το βρει, η χαρά του γι’ αυτό θα είναι μεγαλύτερη από εκείνη για τα ενενήντα εννέα που δεν πλανήθηκαν».

Αν όμως ένας άνθρωπος αμαρτήσει εναντίον σου, προσπάθησε να το τακτοποιήσεις μεταξύ αυτού και εσένα, φέρ’ τον σε εξήγηση και συνεννοήσου μαζί του. Αν σε ακούσει, τότε είναι δικό σου σφάλμα αν δεν μπορέσεις να συμφιλιωθείς μαζί του· αν όμως δεν σε ακούσει, τότε πάρε μαζί σου έναν ή δύο ακόμη, για να αρθεί η παρανόηση· κι αν ούτε αυτό πετύχει, τότε υποβάλετε τη διαφορά σας στην κρίση περισσότερων διαιτητών. Αν και τότε δεν σας δώσει το χέρι για συμφιλίωση, κι εσύ από τη δική σου πλευρά έχεις κάνει ό,τι μπορούσες, τότε απόφυγέ τον και μην έχεις πλέον τίποτε να κάνεις μαζί του.

Προσβολές και αδικίες που οι άνθρωποι συγχωρούν ο ένας στον άλλον και αποκαθιστούν μεταξύ τους, είναι συγχωρημένες και στον ουρανό. Όταν βρίσκεστε έτσι μαζί, με το πνεύμα της αγάπης και της συμφιλίωσης, τότε βρίσκεται ανάμεσά σας το πνεύμα με το οποίο θα ήθελα να σας ζωογονώ.

Από αυτά ο Πέτρος ρώτησε τον Ιησού: «Πόσες φορές πρέπει να συγχωρώ έναν άνθρωπο που με προσβάλλει ή μου κάνει άδικο; Ως και 7 φορές;»
«Νομίζεις πως αυτό είναι πολύ;» αποκρίθηκε ο Ιησούς. «Σου λέω: έως εβδομήντα φορές επτά». Ακούστε μια ιστορία:

Ένας ηγεμόνας θέλησε να κάνει λογαριασμό με τους υπηρέτες του· σε έναν βρήκε χρέος 10.000 ταλάντων. Επειδή αυτός δεν είχε το ποσό, τον διέταξε να πουλήσει ό,τι είχε ως ιδιοκτησία του, ακόμη και τη γυναίκα και τα παιδιά του ως δούλους, και να πληρώσει. Ο υπηρέτης έπεσε στα πόδια του, ικέτευσε για υπομονή και προθεσμία, υποσχόμενος ότι θα πληρώσει τα πάντα. Ο κύριος αισθάνθηκε συμπόνια για την κατάστασή του, και του χάρισε ολόκληρο το χρέος.

Όταν αυτός ο υπηρέτης έφυγε από τον κύριό του, συνάντησε έναν συνασκηνό του, ο οποίος του χρωστούσε 100 δηνάρια (ποσό που, σε σύγκριση με το προηγούμενο, είναι σαν 1 προς πάνω από ένα εκατομμύριο). Τον άρπαξε και αξίωσε με ορμή την πληρωμή του χρέους· δεν άκουσε τις ικεσίες του άλλου για υπομονή, αλλά τον έβαλε στη φυλακή μέχρι να εξοφληθεί όλο το ποσό. Οι άλλοι υπηρέτες, που είδαν αυτό το γεγονός, λυπήθηκαν βαθύτατα με αυτή τη μεταχείριση και το ανέφεραν στον ηγεμόνα. Εκείνος κάλεσε τον σκληρό άνθρωπο και του είπε:

«Σκληρόκαρδε! Στις παρακλήσεις σου σου χάρισα το μεγάλο σου χρέος — δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσει τον άλλον, όπως εγώ είχα συμπόνια για σένα;» Και διέταξε να τον ρίξουν στη φυλακή, ώστε να μείνει εκεί ώσπου να πληρώσει τα πάντα.

Σ’ αυτή την εικόνα βλέπετε ότι η συμφιλιωτική διάθεση είναι γνώρισμα μιας καθαρής ψυχής, η οποία και μόνη γίνεται από τη θεία αγιότητα δεκτή ως πλήρης εκπλήρωση, παρά τις συχνές ελλείψεις της πράξης· είναι η μοναδική προϋπόθεση κάτω από την οποία μπορείτε να ελπίζετε ότι από την αιώνια Δικαιοσύνη θα λάβετε απαλλαγή από την τιμωρία που άξιζε ο προηγούμενος τρόπος ζωής σας — την προϋπόθεση να γίνετε άλλοι άνθρωποι μέσω αλλαγής φρονήματος.

Ο Ιησούς αποφάσισε ξανά να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ και να πάρει τον δρόμο μέσω Σαμάρειας, στέλνοντας κάποιους από την συνοδεία του μπροστά για να ετοιμάσουν τα αναγκαία σε ένα χωριό. Όμως οι Σαμαρείτες, όταν είδαν την πρόθεσή τους να ταξιδέψουν στα Ιεροσόλυμα για το Πάσχα, δεν θέλησαν να τους προσφέρουν φιλοξενία, ή ακόμη και τους αρνήθηκαν τη διέλευση. Μερικοί συνοδοιπόροι του Ιησού είχαν την ιδέα να ζητήσουν από τον ουρανό να καταστρέψει με τους κεραυνούς του εκείνο το χωριό. Ο Ιησούς στράφηκε δυσαρεστημένος προς αυτούς:

«Είναι αυτό το πνεύμα που σας ζωοποιεί; Το πνεύμα εκδίκησης; Που, αν είχε στη διάθεσή του τις δυνάμεις της φύσης, θα τις χρησιμοποιούσε για να ανταποδώσει με καταστροφή μια αφιλόξενη συμπεριφορά; Το να οικοδομήσετε τη βασιλεία του Αγαθού, όχι να καταστρέφετε, ας είναι ο σκοπός σας!» Έπειτα γύρισαν πάλι πίσω.

Στον δρόμο παρουσιάστηκε ένας νομικός που προσφέρθηκε να γίνει μόνιμος συνοδός του Ιησού. Ο Ιησούς τού είπε: «Μα συλλογίσου: οι αλεπούδες έχουν φωλιές και τα πουλιά της στέπας έχουν φωλιές, αλλά εγώ δεν έχω μέρος να ονομάσω δικό μου, όπου να γείρω το κεφάλι μου».

Ο Ιησούς πήρε τώρα έναν άλλο, λίγο μακρύτερο δρόμο για την Ιερουσαλήμ, στέλνοντας πάντοτε δύο από τους συνοδούς του μπροστά, για να προετοιμάσουν τους ανθρώπους για την άφιξή του — διότι η συνοδεία του ήταν πια πολύ πολυάριθμη. Τους έδωσε οδηγίες να μη ζητούν φιλοφρονήσεις με το ζόρι· όπου δεν ήθελαν να τους δεχθούν, να προχωρούν παραπέρα. Να κάνουν παντού κύριο μέλημά τους να παρακινούν τους ανθρώπους στο καλό· όσο κι αν υπάρχει ακόμη τόσο πολύ να γίνει σε αυτόν τον τομέα, και οι εργάτες είναι τόσο λίγοι.

Οι μαθητές του τού έφεραν την είδηση ότι εδώ κι εκεί έγιναν δεκτοί με χαρά. Τότε ο Ιησούς ξέσπασε στα λόγια:

«Ευχαριστία και έπαινος σε σένα, Πατέρα του ουρανού και της γης, που δεν είναι ιδιοκτησία της μαθητείας και των γνώσεων το να αναγνωρίζει κανείς τι είναι καθήκον για τον καθένα, αλλά κάθε αδιάφθορη καρδιά μπορεί από μόνη της να αισθανθεί τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Αχ, μακάρι οι άνθρωποι να είχαν μείνει σε αυτό, και να μην είχαν επινοήσει, πέρα από τα καθήκοντα που η λογική επιβάλλει, μια πληθώρα άλλων βαρών για να ταλαιπωρούν τη φτωχή ανθρωπότητα — τα οποία γίνονται πηγή υπερηφάνειας, και μέσα στα οποία δεν βρίσκεται καμία ανάπαυση παρά μόνο εις βάρος της αρετής!»

Κατά το ταξίδι αυτό συνάντησε ο Ιησούς έναν νομικό, ο οποίος, για να γνωρίσει και να εξετάσει τις αρχές του Ιησού, μπήκε μαζί του σε συζήτηση. «Τι πρέπει να κάνω, Διδάσκαλε, για να γίνω άξιος της ευδαιμονίας;»
«Τι σου έχει οριστεί στον Νόμο;» τον ρώτησε ο Ιησούς.
«Να αγαπήσεις», απάντησε εκείνος, «τη Θεότητα ως το πρότυπο της αγιότητας με όλη σου την ψυχή, και τον πλησίον σου σαν να ήσουν εσύ ο ίδιος».
«Καλά απάντησες», είπε ο Ιησούς. «Κράτα αυτό και είσαι άξιος της ύψιστης ευδαιμονίας». Ο νομικός θέλησε να δείξει ότι αυτή η απλή απάντηση δεν ήταν για το βαθύτερο πνεύμα του αρκετά ικανοποιητική: «Χρειάζεται ακόμη μια διευκρίνιση: ποιον πρέπει ακριβώς να κατανοούμε ως πλησίον, τον οποίο μας έχει δοθεί εντολή να αγαπούμε;»
«Θα σου δώσω αυτή τη διευκρίνιση με μια ιστορία»:

Ένας άνθρωπος ταξίδευε από την Ιερουσαλήμ προς την Ιεριχώ — ένας δρόμος που περνούσε από έρημο και ήταν επικίνδυνος — και έπεσε στα χέρια ληστών, οι οποίοι τον γδύσαν, του προξένησαν διάφορες πληγές και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Κατά σύμπτωση, αμέσως μετά το περιστατικό πέρασε από τον ίδιο δρόμο ένας ιερέας· είδε τον πληγωμένο, αλλά συνέχισε τον δρόμο του. Το ίδιο κι ένας Λευίτης που ήρθε από εκεί· πέρασε χωρίς συμπόνια. Ένας Σαμαρείτης όμως, που ταξίδευε, τον σπλαχνίστηκε μόλις τον είδε· πλησίασε, έδεσε τις πληγές του και τις έπλυνε με λάδι και κρασί, τον έβαλε πάνω στο υποζύγιό του και τον έφερε σε μια πανδοχεία, όπου φρόντισαν γι’ αυτόν· και όταν την επομένη έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι του, άφησε στον πανδοχέα χρήματα για να καλυφθούν όσα θα χρειαζόταν ακόμη ο άρρωστος· και αν οι δαπάνες ξεπερνούσαν αυτό το ποσό, να μη λυπηθεί τίποτα — θα κάλυπτε την υπόλοιπη δαπάνη στην επιστροφή του.

«Ποιος από αυτούς τους τρεις», ρώτησε ο Ιησούς, «αποδείχθηκε πλησίον του δυστυχή; Ποιος τον θεώρησε για πλησίον του;»
Ο νομικός απάντησε: «Εκείνος που τον σπλαχνίστηκε και τον περιέθαλψε».
«Έτσι λοιπόν», είπε ο Ιησούς, «να θεωρείς κι εσύ κάθε άνθρωπο ως πλησίον σου, που έχει ανάγκη τη βοήθειά σου και τη συμπόνια σου — από όποιο έθνος, από όποια πίστη, από όποιο χρώμα κι αν είναι».

Οι Φαρισαίοι, απρόσιτοι στη διδασκαλία του Ιησού, ο οποίος τους έδειχνε την ανεπάρκεια της τυπικής, νομικιστικής συμπεριφοράς τους προς την αληθινή ηθικότητα, ζήτησαν πολλές φορές από αυτόν, ως επιβεβαίωση της διδασκαλίας του — που αφαιρούσε αξία από τη δική τους νομοθεσία — κάποιο εξαιρετικό θαυμαστό σημείο, όπως είχε, κατά τη δική τους παράδοση, ο Ιεχωβά επικυρώσει την επίσημη ανακοίνωση των εντολών. Ο Ιησούς τους αποκρίθηκε:

«Το βράδυ λέτε: “Αύριο θα έχει καλό καιρό”, επειδή ο ουρανός έχει όμορφη εσπερινή λάμψη· και το πρωί, όταν ο ουρανός έχει θολή κοκκινίλα, προλέγετε βροχή. Έτσι ξέρετε να κρίνετε την όψη του ουρανού για να προβλέψετε τον καιρό· αλλά τα σημεία του παρόντος καιρού δεν μπορείτε να τα αξιολογήσετε; Δεν παρατηρείτε ότι ανώτερες ανάγκες έχουν αφυπνιστεί στους ανθρώπους; Ότι η λογική έχει ξυπνήσει, που θα απαιτήσει λογοδοσία για τις αυθαίρετες διδασκαλίες και διατάξεις σας, για την υποτίμηση του ύψιστου σκοπού του ανθρώπου — της αρετής — κάτω από αυτές, για την πίεση με την οποία θέλετε να διατηρείτε το κύρος της πίστης σας και των εντολών σας πάνω στον λαό! Δεν θα σας δοθεί άλλο σημείο παρά μόνο δάσκαλοι, από τους οποίους ακόμη κι εσείς θα μπορούσατε να μάθετε ό,τι θα ήταν για το δικό σας και της ανθρωπότητας το καλό».

Ένας Φαρισαίος, με την ευκαιρία αυτή, προσκάλεσε τον Ιησού σε γεύμα. Εκείνος απορήσε όταν παρατήρησε ότι ο Ιησούς δεν έπλυνε τα χέρια του πριν καθίσει στο τραπέζι. Ο Ιησούς τους είπε:

«Πλένετε βέβαια το εξωτερικό του ποτηριού και της πιατέλας· αλλά είναι άραγε και το εσωτερικό καθαρό; Όποιος έχει το εξωτερικό σε τάξη, σημαίνει πως έχει και το εσωτερικό ορθό; Όπου η ψυχή είναι καθαγιασμένη, εκεί και το εξωτερικό είναι ήδη καθαρό. Δίνετε σωστά τον δεκάτο στον δυόσμο και στη ρίγανη και σε κάθε ασήμαντο βοτάνι που φυτρώνει στους κήπους σας· αλλά μέσα σ’ αυτήν την αγωνία σας για λεπτομέρειες, τις οποίες εκλαμβάνετε ως τελειότητα, δεν ξεχνάτε ότι υπάρχουν ανώτερα καθήκοντα; Δικαιοσύνη, συμπόνια και πιστότητα — των οποίων η τήρηση αποτελεί την ουσία της αρετής — και τα άλλα μπορείτε έπειτα επίσης να κάνετε. Δεν είναι οι έννοιές σας περί αξίας υπολογισμένες μόνο στο εξωτερικό; Γι’ αυτό και επιμένετε υπερβολικά σε υψηλές θέσεις στις σχολές, στην προεδρία στα συμπόσια, ή στο να σας χαιρετούν όλοι στους δρόμους. Βαρύνετε τον λαό με πλήθος ενοχλητικών εντολών, και εσείς μένετε μόνο στο εξωτερικό τους! Ισχυρίζεστε ότι είστε οι φύλακες του κλειδιού για το ιερό της αλήθειας, αλλά κλείνετε την είσοδο και για τον εαυτό σας και για τους άλλους με περιττές εντολές».

Τέτοιες επιπλήξεις, που ο Ιησούς συχνά απηύθυνε στους Φαρισαίους και τους νομικούς — στα χέρια των οποίων βρισκόταν η διοίκηση της χώρας — και τις οποίες στρεφόταν εναντίον των ιερών τους εθίμων, συνέβαλλαν όλο και περισσότερο στο να τους εξαγριώσουν και να τους οδηγήσουν στην απόφαση να κινήσουν κατηγορία εναντίον του.

Μπροστά σε ένα μεγάλο πλήθος λαού μίλησε ακόμη πιο επιτακτικά για τον κίνδυνο να μολυνθούν από το πνεύμα των Φαρισαίων. «Προσέχετε», είπε, «την ζύμη των Φαρισαίων, ο οποίος, χωρίς να γίνεται αντιληπτός, δεν αλλάζει βεβαίως το εξωτερικό, αλλά δίνει σε όλο το σύνολο μια τελείως διαφορετική γεύση — εννοώ την υποκρισία! Αυτή η προσποίηση δεν θα εξαπατήσει το μάτι του Παντογνώστη· μπροστά Του είναι ανοιχτή η διάθεση της καρδιάς, όσο κι αν κανείς την κρύβει. Εκείνος, ο Παντογνώστης, δεν χρειάζεται να κρίνει τους ανθρώπους από τις πράξεις τους, από τις εξωτερικές, για τους ανθρώπους συχνά απατηλές, φανερώσεις του χαρακτήρα τους, αλλά κρίνει από τη σωτήρια καλοσύνη του εσωτερικού θελήματος.

Σας λέω, φίλοι μου, μην φοβάστε τους ανθρώπους, που μπορούν μόνο το σώμα να σκοτώσουν — η δύναμή τους δεν εκτείνεται παραπέρα· φοβηθείτε όμως να ταπεινώσετε την αξία του πνεύματός σας — και με αυτό να κηρυχθείτε από τη Λογική και από τη Θεότητα ανάξιοι της ευδαιμονίας. Από φόβο ανθρώπων να μην τολμά κανείς να εκφράσει με πράξεις ή με λόγια τις αρχές της αλήθειας και της αρετής, αυτό είναι αξιοκαταφρόνητη υποκρισία.

Για εμένα ή για άλλον δάσκαλο της αρετής να ομιλήσει κανείς κακώς, αυτό ακόμη συγχωρείται· αλλά όποιος βλασφημεί το άγιο πνεύμα της αρετής, αυτός είναι καταφρονημένος. Μη φοβάστε ότι θα βρεθείτε σε δύσκολη θέση όταν, σε δικαστήρια ή σε σχολές, σας ζητηθεί λόγος για την ελεύθερη ομολογία του αγαθού· εμψυχωμένοι από το πνεύμα της αρετής, ούτε θάρρος, ούτε λόγια θα σας λείψουν για να το υπερασπιστείτε.

Ένας από το παρόν πλήθος πλησίασε τον Ιησού και τον παρακάλεσε — με την ελπίδα ότι το κύρος του Ιησού θα είχε περισσότερη δύναμη — να πείσει τον αδελφό του να μοιραστεί μαζί του την κληρονομιά. Ο Ιησούς όμως του απάντησε: «Ποιος με όρισε δικαστή ή μεριστή ανάμεσά σας;» Και στράφηκε στους άλλους:

«Μην παραδίδεστε στη φιλαργυρία· το να γίνεται κανείς όλο και πλουσιότερος δεν εκπληρώνει τον προορισμό του ανθρώπου. Θα σας το κάνω ξεκάθαρο με ένα παράδειγμα:

Ένας πλούσιος είχε τόσο μεγάλη σοδειά, ώστε βρέθηκε σε αμηχανία τι να κάνει· έπρεπε να μεγαλώσει τις αποθήκες του για να τη φυλάξει· κι έπειτα σκεφτόταν μέσα του: “Όταν όλα αυτά τα έχεις τακτοποιήσει, μπορείς να τα κρατήσεις προσεκτικά και να έχεις άφθονα αγαθά για πολλά χρόνια· αναπαύσου λοιπόν, φάε, πιες, και καλοπέρνα.” Μα τότε άκουσε τη φωνή του θανάτου: “Άφρονα! Απόψε θα απαιτήσουν την ψυχή σου από σένα· αυτά που ετοίμασες, για ποιον θα είναι;”

Έτσι εργάζεται για χαμένο κόπο εκείνος που συσσωρεύει θησαυρούς για χαμηλό σκοπό, που δεν σκέφτεται τον πλούτο και τον προορισμό του οποίου ο σκοπός είναι αιώνιος. Η μέριμνα για τον πλούτο να μη γεμίζει την ψυχή σας· το πνεύμα σας να είναι αφιερωμένο μόνο στο καθήκον· η εργασία σας στο βασίλειο του αγαθού· έτσι θα σταθείτε ως άνδρες έτοιμοι για τη ζωή και για τον θάνατο· αλλιώς η αγάπη για τη ζωή θα οπλίσει τον θάνατο με τρόμο εναντίον σας, και ο φόβος του θανάτου θα σας κλέψει τη ζωή.

Μην το αναβάλετε· μην σκέφτεστε ότι δεν έχει σημασία να αφοσιωθεί κανείς σε υψηλότερους σκοπούς παρά στο να συσσωρεύει πλούτη ή να ζει για την ηδονή. Κάθε χρόνος που αφαιρέσατε από την υπηρεσία του καλού είναι χαμένος για τον προορισμό σας — ή σας προφταίνει ο θάνατος, και μοιάζετε με έναν επίτροπο στον οποίο ο κύριος του σπιτιού, ενώ λείπει, έχει εμπιστευθεί το νοικοκυριό· κι ο επιστάτης λέει τότε μέσα του: “Ο κύριός μου θ’ αργήσει ακόμη πολύ”, και αρχίζει να κακομεταχειρίζεται τους υπηρέτες, να λουφάζει και να μεθύει. Αλλά σε ώρα που δεν την περιμένει, θα τον εκπλήξει ο κύριος και θα του δώσει την πρέπουσα ανταμοιβή.

Και όπως ο δούλος που γνωρίζει το θέλημα του κυρίου του και δεν το εκτελεί θα τιμωρηθεί αυστηρότερα από εκείνον που, αν και άξιος τιμωρίας, δεν ήξερε το θέλημα του κυρίου του, έτσι και από τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστεύθηκε πολλά — που είχε ταλέντα και ευκαιρίες να κάνει πολύ καλό — θα ζητηθούν πολλά.

Νομίζετε ότι σας κάλεσα σε μια ζωή ήρεμης απόλαυσης; ότι και το δικό μου μέλλον θα ήταν άμοιρο φροντίδας και ευτυχισμένο; Όχι! Διωγμός θα είναι το μέρος μου, όπως και το δικό σας! Διχόνοια και διαμάχη θα είναι το αποτέλεσμα που θα έχουν οι διδασκαλίες μου.

Αυτή η σύγκρουση ανάμεσα στην κακία και την αρετή, ανάμεσα στην προσκόλληση σε πατροπαράδοτες γνώμες και έθιμα της πίστης — που εδραιώθηκαν κάποτε με κάποια αυθεντία στα μυαλά και τις καρδιές των ανθρώπων — και ανάμεσα στην επιστροφή στη λογική που ανακτά τα δικαιώματά της· αυτή η σύγκρουση θα χωρίσει φίλους και οικογένειες.

Τιμημένη θα είναι για το καλύτερο μέρος της ανθρωπότητας· αλλά δυστυχής θα είναι, αν εκείνοι που θα γκρεμίσουν το παλαιό — επειδή έβαζε δεσμά στην ελευθερία της λογικής και μόλυνε τις πηγές της ηθικότητας — βάλουν στη θέση του πάλι μια επιβεβλημένη πίστη, δεμένη με γράμματα, που θα αφαιρέσει ξανά από τη λογική το δικαίωμα να αντλεί από μόνη της τον νόμο, να πιστεύει ελεύθερα και να υποτάσσεται σε αυτόν.

Αχ! και ακόμη περισσότερο, αν οπλίσουν αυτή την επιβεβλημένη πίστη με το σπαθί και την εξωτερική βία, και βάλουν πατέρες εναντίον υιών, αδελφούς εναντίον αδελφών, μητέρες εναντίον θυγατέρων — και κάνουν έτσι την ανθρωπότητα προδότρια της ανθρωπότητας!

Συνεχίζεται

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΚΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΕΛΘΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΝ ΑΠΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ. ΕΠΙΣΗΣ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ. ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ, ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΣΤΟΝ ΕΓΕΛΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ Η ΕΠΑΡΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΥΠΟΝΟΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.  

ΜΙΑ ΑΡΧΕΤΥΠΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΛΑΓΙΑΝΙΣΜΟ, ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ.

 Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΥΘΗΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ SOLA SCRIPTURA ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ  ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: ΜΗΔΕΠΟΤΕ ΕΛΑΤΤΟΥΜΕΝΟΣ. 

Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ. ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΡΟΣΚΥΝΑ, ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟ. ΟΛΗ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Η ΠΛΑΝΗ.  Ο ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ, Ο ΣΑΝ ΘΕΟΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΑΡΕΙΟ ΤΟΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟ

(Σχόλιο: Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ὅπως ἀναφέρεται στό ἀπολυτίκιό του, ἦταν μέν εἰκόνα πραότητος, ἀλλά ἦταν συγχρόνως καί κανόνας πίστεως. Γι’ αὐτό καί ἤλεγξε μέ δρυμύτητα τόν αἱρετικό τόν Ἄρειο, χαστουκίζοντάς τον δυνατά).

Στά χρόνια τοῦ ἁγίου Νικολάου ζοῦσε ὁ αἱρετικός καί βλάσφημος Ἄρειος. Αὐτός ἀρνεῖτο ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν Θεός - ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα- καί τόν παρουσίαζε ἁπλῶς ὡς κτίσμα. (σημ.: παραδεχόταν, δηλαδή, μονάχα τήν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ)

Ἡ πλανεμένη αὐτή διδασκαλία τοῦ Ἀρείου ἔφερε σύγχυση καί ταραχή στήν Ἐκκλησία καί γι᾽αὐτό ὁ βασιλεύς, ὁ ἅγιος Κωνσταντίνος, συνεκάλεσε στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τό ἔτος 325 τήν Α´ Οἰκουμενική Σύνοδο, στήν ὁποῖα συμμετεῖχαν 318 ἅγιοι Πατέρες. Μεταξύ αὐτῶν ἦταν καί ὁ ἅγιος Σπυρίδων, ὡς ἀρχιερεύς Τριμυθοῦντος, καί ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος, ὡς διάκονος, βοηθός τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Ἀλεξάνδρου.

Μεταξύ αὐτῶν πάλι ἦταν καί ὁ ἅγιος Νικόλαος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μύρων τῆς Λυκίας. Βλέποντας ὁ ἅγιος Νικόλαος στήν Σύνοδο ὅτι ὁ Ἄρειος προσπαθοῦσε νά ἀποστομώσει ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς καί νά φαίνεται ὅτι ὑπερισχύει ἡ δική του πλάνη, ἀπό θεῖο ζῆλο κινούμενος, σηκώθηκε ἀπό τήν θέση του καί ἔδωσε σ᾽αὐτόν, στόν αἱρετικό Ἄρειο, ἕνα δυνατό ράπισμα, ἕνα χαστούκι, ἐνώπιον μάλιστα τοῦ βασιλέως καί αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου.

...Αὐτό σημαίνει, ὅτι ὁ ἅγιος ἐθεωρεῖτο ὡς πολύ ζηλωτής τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων καί μάλιστα ἦταν ἐπιθετικός κατά τῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν... στήν συνέχεια ἔχουμε τήν φυλάκιση τοῦ ἁγίου Νικολάου, πού δικαιολογεῖται ἀκριβῶς ἀπό τήν πράξη του αὐτή.

Στήν φυλακή δέ ὁ ἅγιος, πού πῆγε γιά τήν ὁμολογία τῆς πίστης μας, εἶχε θεοφάνεια. Γιατί τοῦ παρουσιάστηκε ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία, ἡ Ὁποία τοῦ πρόσφερε ἕνα Ὠμοφόριο, ὅπως τό βλέπουμε καί στήν Εἰκόνα του.

Αὐτό ὑποδηλώνει, ὅτι ἡ Παναγία ἀνακηρύττει ὡς καλόν Ἀρχιερέα ἐκεῖνον πού ζεῖ ἀσκητικά -σάν τόν ἅγιο Νικόλαο- καί ὁμολογεῖ τήν Ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλά καί πάσχει γι᾽αὐτήν, σάν τόν ἅγιο Νικόλαο, πού φυλακίστηκε γιά τήν πίστη.
------------------------------------- 

Ἀπόσπασμα ἀπό κείμενο τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία.

Πατερικός: Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΑΡΕΙΟ ΤΟΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (22)

Συνέχεια από: Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2025

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν
Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις
μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας
Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση

B΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12

Αρρωστημένες ψυχολογικές καταστάσεις

Ὅπου ὑπάρχει ἀληθινή μετάνοια, ἐκεῖ δὲν ὑπάρχουν αἰσθήματα ἐνοχῆς*

Ασπροπρόσωποι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

Δὲν τακτοποιοῦνται οἱ ἁμαρτίες οὔτε μὲ τὸ νὰ περάσει ὁ καιρός οὔτε ἁπλῶς μὲ τὸ νὰ πεῖ κανείς στην προσευχή του: «Συγχώρησέ με, Θεέ μου, γιατί ἔκανα αὐτό». Εἶναι πολύ σοβαρό το θέμα, καί ὁ κα θένας πολύ σοβαρά, πολύ ὑπεύθυνα να το τακτο ποιήσει καί ὄχι μὲ ἀρρωστημένη διάθεση. Γιατί ἐπι-κρατεῖ καὶ αὐτή ἡ ἄποψη ὅτι, μὲ αὐτά πού λέμε περί ἁμαρτίας, κάνουμε τούς ἀνθρώπους νὰ αἰσθάνονται ἐνοχές, καὶ καθώς ἔχουν ἐνοχές, παθαίνουν ψυχολογικά προβλήματα. Ἔτσι εἶναι βέβαια, ἂν τὰ πάρει κανείς ἀνάποδα και στραβά. Ἀλλά το λέω ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ὅτι δὲν παθαίνει κανείς τίποτε, τίποτε, καὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν παθαίνει, ἀλλά τότε λυτρώνεται, ὅταν καλά-καλά δεῖ τὴν ἁμαρτία. Έκανες τὴν ἁμαρτία; Δές την. Μή φοβάσαι νά τή δεῖς καὶ μετανόησε. Ἄν μετανοήσεις, λυτρώνεται ή ψυχή σου. Ούτε κομπλεξικές καταστάσεις δημιουργούνται ούτε ψυχοπαθολογικές οὔτε ψυχολογικά προβλήματα οὔτε τίποτε.

Ὅποιος παθαίνει ἀπό αὐτά, σημαίνει ότι στο βάθος δέν μετανοεί άληθινά. Δηλαδή ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, καθώς ἀκούει την αλήθεια, νιώθει ὅτι ἔκανε ἁμαρτίες, ἀπό τό ἄλλο μέρος όμως δέν θέλει να με τανοήσει, δέν θέλει νά ἀναγνωρίσει: «Αμάρτησα, Θεέ μου, συγχώρησε με», ώστε να ταπεινωθεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ και να ζητήσει το έλεός του. Θέλει νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Αὐτά ὅμως δὲν συμβιβάζονται.

Κανείς μας ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἴμαστε ὅλοι ἐκτεθειμένοι, ὅποιοι κι ἂν εἶἴμαστε. Ὅπου ὑπάρχει ἀληθινή μετάνοια, ὅπου ὑπάρχει ἀληθινή έξομολόγηση, δέν εἶναι δυνατόν ἐκεῖ νὰ ὑπάρχουν ὕστερα αἰσθήματα ἐνοχῆς, τὰ ὁποῖα καταπιέζουν τὸν ἄνθρωπο καί δημιουργοῦν, ὅπως εἶπαμε, κομπλεξικές και ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Το λέω ρητῶς καί κατηγορηματικῶς.

Ὅταν ἡ ἁμαρτία ἔχει καὶ ἀρρωστημένο χαρακτήρα...

Θὰ ἤθελα σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο ἀκόμη μιά φορά νὰ τονίσω τὴν ὅλη ἀρνητική δουλειά, τὸ ὅλο κακό που κάνει ἡ ἁμαρτία. Ὅταν διαπράττει κανείς ἁμαρτία -καί μάλιστα νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ, ὅταν ἡ ἁμαρτία ἔχει καί ἀρρωστημένο χαρακτήρα· καί δέν μπορούμε στη γενιά μας να μήν το πούμε, γιατί κατά κανόνα οἱ ἄνθρωποι σήμερα ἔχουν και άρρωστημένες καταστάσεις - ὅταν λοιπόν διαπράττει κα νεῖς ἁμαρτία, δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅτι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐν ἁμαρτίαις, καὶ τί θὰ γίνει, ἀλλά ἡ ἁμαρτία ἐπηρεάζει καὶ τὸ λογικό του καὶ τὴν ψυχή του καὶ την καρδιά του καὶ τὰ συναισθήματά του και τη βούλησή του καὶ τὰ πάντα, ὁπότε ἀνάλογα σκέπτε ται καὶ συμπεριφέρεται.

Καὶ ἐπιπλέον, καθόλου δέν πάει το μυαλό του να σκεφθεί: «Για στάσου σὰν νὰ μὴ σκέπτομαι καλά. Σὰν νὰ μὴν αἰσθάνομαι καλά, καί ὅλη ἡ βούλησή μου καὶ ἡ ὅλη ἐσωτερική μου κατάσταση σαν να μὴ λειτουργούν σωστά. Ἂς ρωτήσω κανέναν ἄλλο».

Δὲν κάνει ἔτσι. Ἀκόμη καί νά ἔρθει ὁ ἄλλος καί νά τοῦ πεί: «Χριστιανέ μου, δὲν εἶναι τὰ πράγματα ὅπως τὰ καταλαβαίνεις ἐσύ. Δὲν εἶναι ὅπως τὰ κά νεις ἐσὺ δὲν εἶναι ὅπως τὰ λὲς ἐσύ», δὲν θὰ τὸ δεχ θεῖ. Ἂν ἐδῶ ὑπάρχει καί ἀρρωστημένη κατάσταση, ἀκόμη πιο δύσκολα καταλαβαίνει κανείς αὐτό πού τοῦ λένε. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἁμαρτάνει, ἐπειδή ὑπάρχει μέσα του γενικότερα ἡ ἀδυναμία. Δέν ἁμαρτάνει ἐν ψυχρώ, σαν να λέει: «Τώρα θὰ ἁμαρτήσω». Όχι' ἁμαρτάνει, ἐπειδή δὲν ἐλέγχει πλήρως τὸν ἑαυτο του. Ὑπάρχουν καταστάσεις μέσα στὸν ἄνθρωπο πού διαφεντεύουν, και πάρα πολλές φορές ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτές και ἁμαρτάνει.

Δηλαδή, πιο συγκεκριμένα, ἐὰν κάποιος, ἔτσι ἤ ἀλλιῶς, δὲν αἰσθάνεται ὅτι εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι καὶ ὅτι μπορεῖ καὶ αὐτὸς νὰ σταθεί ἀνάμεσα στούς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ νὰ ζήσει σωστά, έχοντας την υπόληψη και την άνα γνώριση πού θα ήθελε να έχει, ἀλλὰ αἰσθάνεται μει ονεκτικά, αὐτό πολύ του στοιχίζει, πολύ τον ενοχλεί και τον κάνει να είναι στενοχωρημένος, να έχει μέσα του θλίψη, κατάθλιψη. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τί θὰ κά νει; Καθώς δεν αντέχει αυτή την κατάσταση, άνα-ζητεί κάτι που θα τον ευχαριστήσει. Καί το κάνει αὐτό, όχι τόσο γιατί θέλει να πάει να κάνει έκείνη τη συγκεκριμένη πράξη ποὺ θὰ τὸν εὐχαριστήσει, ἀλλὰ σὰν νὰ τὸν σπρώχνει ἀπό μέσα του αὐτή ἡ ἔλλειψη, αὐτή ἡ ἄσχημη κατάσταση πού ἔχει, αὐτὸ τὸ αἴσθημα ὅτι μειονεκτεῖ, ὅτι δὲν μπορεῖ ἄνετα νὰ συνυπάρχει μὲ τοὺς ἄλλους. Γι' αὐτό, π.χ., θα φάει πολύ θά τρώει καί δέν θά τελειώνει. Θα πάει να πιεῖ, θὰ βλέπει με τις ώρες τηλεόραση, καὶ ἄλλα καὶ ἄλλα πράγματα θα κάνει. Ὁπότε, ἐδῶ τώρα δὲν εἶναι μόνο ὅτι άμαρτάνει κανείς, ὅπως εἶπαμε, ἀλλά ἁμαρτάνει και κατά ἀρρωστημένο τρόπο. Ὑπάρχει δηλαδή καί τό κίνητρο τῆς ἀρρωστημένης καταστάσεως. Ἔτσι, γίνεται ἕνας φαύλος κύκλος, γίνεται ἕνα μπέρδεμα, καὶ ποῦ νὰ τὰ ξεμπερδέψει κανείς.

Νά γιατί δέν φθάνει ἁπλῶς μόνο ἡ ἐξομολόγηση

Σ' αὐτές τις περιπτώσεις θὰ λέγαμε ὅτι δὲν φθά νει ἁπλῶς νὰ πάει κανείς στήν ἐξομολόγηση καί να πεῖ: «Εἶμαι λαίμαργος». Δὲν φθάνει νὰ πάει νὰ πεῖ: «Κάθομαι με τις ώρες στην τηλεόραση» ή «Κάθε τόσο θέλω να καπνίσω, κάθε τόσο θέλω να πιώ. Δέν φθάνει αὐτό. Πρέπει νὰ δεῖ καὶ βαθύτερα γιατί τὸ κάνει αὐτό. Ἅμα δὲν δεῖ αὐτὸ τὸ βαθύτερο, ἄν δέν το προσέξει ἐκεῖνο, ναὶ μὲν εἶπε τις συγκεκρι μένες πράξεις, εἶπε τίς συγκεκριμένες ἁμαρτίες καὶ θα πάρει ἄφεση, ὅμως ἡ πληγή μένει, ή πηγή τοῦ κακοῦ μένει, καὶ εἶναι ἀτακτοποίητη ἡ ψυχή. Ἔτσι, ἀρχίζει πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ κάνει πάλι τὰ ἴδια, Καί τί γίνεται; Ἂν δηλαδή καί ὁ ἐξομολογούμενος δὲν καταλάβει καλά τί τοῦ συμβαίνει, καί ὁ πνευματικός δὲν δεῖ περί τίνος πρόκειται, πῶς θὰ βοηθηθεῖ αὐτὸς ὁ ἐξομολογούμενος νὰ δεῖ ὅτι ὅλα ξεκινοῦν βαθύτερα ἀπό τή φιλαυτία του;

Γιατί ὁ ἄνθρωπος εἶναι μειονεκτικός; Γιατί αἰσθάνεται μειονεξία; Διότι ὑπάρχει ἡ φιλαυτία. Ἡ ὁποία φιλαυτία στην προκειμένη περίπτωση ὑπάρχει καὶ ἐκδηλώνεται κατά ἀρρωστημένο τρόπο καί ἐπηρεάζει τὸν ἄνθρωπο κατά ἀρρωστημένο τρόπο. Νά βοηθηθεί λοιπόν κανείς νὰ δεῖ τή φιλαυτία του, τόν ἐγωισμό του νὰ δεῖ ὅλο αὐτό πού κάνει τὸν ἄνθρω-πο νὰ ἔχει μέν μια γενική πίστη στον Θεό, νὰ εἶναι θρησκευτικός ἄνθρωπος, ἀλλά ἡ ὕπαρξή του νὰ μήν ἀκουμπᾶ στον Θεό, νὰ μὴν εἶναι πιασμένη ἀπό τόν Θεό. Ἂν ὅμως κανείς βρεῖ τὸν Θεό, ἂν ἀκουμπήσει στον Θεό, ἂν ἀνοίξει ἡ ψυχή καί ἔχει μέσα της τον Θεό, πᾶνε καὶ οἱ φιλαυτίες, πᾶνε καὶ οἱ ἀρρώστιες, πᾶνε ὅλα, καὶ δὲν ἁμαρτάνει κανείς ὕστερα. Γιατί νὰ ἁμαρτήσει; Δὲν αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη, καθώς ὁ Θεός γεμίζει καὶ ἱκανοποιεῖ ὅλο τὸν ἄνθρωπο.

22-9-1991

Αποφασίζουν αυτοί αν...

Antonio Catalano - 05/12/2025

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Έχω βαρεθεί αυτή την αριστερά που ισχυρίζεται ότι είναι ο παγκόσμιος κριτής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, καθορίζοντας τι είναι σωστό και τι λάθος, αποφασίζοντας τι είναι θεμιτό και τι όχι, ποιος πρέπει να εξοστρακίζεται και ποιος μπορεί να ευδοκιμήσει στη φήμη, ποιος μπορεί να διευθύνει μια ορχήστρα και ποιος όχι, ποια βιβλία πρέπει να διαβάζουν και να καίνε οι άλλοι στην πυρά, ακόμη και ποιες είναι καλές σκέψεις και ποιες είναι κακές, και ότι η στοργή είναι μια πορεία που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία και τα νηπιαγωγεία.
Έχω βαρεθεί αυτή την αριστερά που μισεί την πλειοψηφία και τον λαό, που εξυμνεί τις μειονότητες αλλά μόνο εκείνες που της βολεύουν, που θεωρεί τον εαυτό της το άλφα και το ωμέγα της πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής, που εξοργίζεται (ω, αγαπητή κυρία!) από κάθε λεκτική, ανθρώπινη ή πολιτιστική έκφραση που δεν ταιριάζει στις παράλογες και θανατηφόρες παραμέτρους της, τις μόνες που πρέπει να επιτρέπονται, τις μόνες που πρέπει να επιβάλλονται.
Έχω βαρεθεί αυτή την αριστερά που αποφασίζει αν η βία είναι βία, με τους αντιπάλους της (αντιπάλους σε ποιους;) που συζητούν αν θα διεξάγουν ή όχι μαθήματα στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο, αν ένα συνέδριο, μια συζήτηση, μια διαμαρτυρία και οποιαδήποτε άλλη διαδήλωση είναι νόμιμα ή όχι.
Έχω βαρεθεί αυτή την αριστερά που αποφασίζει πώς να μιλήσει, είτε με αστερίσκους είτε με σβάς, με ποια ρήματα, επιρρήματα, ουσιαστικά, επίθετα, σημεία στίξης, ποιο είναι το σωστό θέμα για συζήτηση, αν και πώς μπορείς να συζητήσεις για το περιβάλλον, τη ζωή, τον θάνατο, την αγάπη και την ελευθερία.
Έχω βαρεθεί αυτή την αριστερά που αποφασίζει αν είναι σωστό ή λάθος να εμβολιάζεσαι, αν είναι σωστό ή λάθος να μεγαλώνεις τα παιδιά σου όπως θεωρείς σωστό και αν πρέπει να τα απομακρύνεις από τους γονείς τους· ότι είναι εντάξει να δίνεις αναστολείς εφηβείας σε παιδιά με «δυσφορία φύλου» και να ξεκινάς διαδικασίες «μετάβασης φύλου»· ότι δεν υπάρχουν φύλα αλλά φύλα· ότι δεν υπάρχει μαμά και μπαμπάς αλλά γονέας 1-2-3...· ότι οι παρένθετες μήτρες αποτελούν παρελθόν, παρά την μη εμπορευματοποίηση των γυναικείων σωμάτων· ότι προσπαθούν να κατηχήσουν τα παιδιά από το νηπιαγωγείο για να επιβάλουν την ανθυγιεινή και αφύσικη ιδέα τους για τη ζωή και τον κόσμο· ότι είμαστε άνθρωποι μόνο με την προϋπόθεση ότι θα αφήσουμε όλους τους μετανάστες του κόσμου να μπουν... και μετά να μην τους δίνουμε δεκάρα μόλις φτάσουν.
Έχω βαρεθεί αυτή την αριστερά που αποφασίζει πώς και πότε να συμπεριλάβει, ποιοι ιερείς είναι καλοί και ποιοι κακοί, ότι δεν υπάρχει κοινή λογική... αλλά μόνο η αφόρητη αλαζονική, αλαζονική, καυχησιάρικη, μισαλλόδοξη, αποκλειστική, σνομπ, ελιτίστικη πεποίθησή τους ότι είναι η αναπαράσταση του ΚΑΛΟΥ... ενώ είναι απλώς οι δαίμονές του.

Decidono loro se...

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ. ΚΑΤΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ. ΤΟΥΣ ΓΝΗΣΙΟΥΣ ΑΥΤΟΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΟΥΣ;

Η διαφθορά έχει γίνει επιδημία στην Ευρώπη;

Leon Vermeulen - 05/12/2025

Πηγή: Red Jackets

Το τελευταίο σκάνδαλο στις Βρυξέλλες εγείρει ένα ερώτημα που η ΕΕ δεν μπορεί πλέον να αποφύγει. Το νέο σκάνδαλο διαφθοράς που έχει πλήξει ανώτερους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχει προκαλέσει πολύ περισσότερα από απλό δράμα στις Βρυξέλλες: έχει φέρει στο φως ένα ευρύτερο και πολύ πιο άβολο ερώτημα:
Δεν αποτελεί πλέον η διαφθορά εξαίρεση στην Ευρώπη, αλλά μια αυξανόμενη επιδημία εντός των θεσμών της ;

Αυτό που κάποτε φαινόταν σαν μεμονωμένη κακή συμπεριφορά, τώρα μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα δομικό μοτίβο.Το Qatargate έχει επισημάνει την ευπάθεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε ξένες επιρροές .
Η υπόθεση Pfizergate αποκάλυψε τον βαθμό στον οποίο οι συμβάσεις πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων μπορούν να διαπραγματευτούν με απόλυτη αδιαφάνεια.
Η Frontex έχει δεχθεί κατηγορίες για κακοδιαχείριση και πολιτική συγκάλυψη.
Οι εθνικές πρωτεύουσες αποτελούν το θέατρο των δικών τους σκανδάλων, από τη Γαλλία μέχρι τη Γερμανία και τη Σλοβακία.

Και τώρα τα κορυφαία στελέχη της Επιτροπής αντιμετωπίζουν κατηγορίες αρκετά σοβαρές ώστε να συγκριθούν με την κατάρρευση της Επιτροπής Σαντέρ το 1999.

Σε αυτό το πλαίσιο, καθίσταται ακόμη πιο δύσκολο για τις Βρυξέλλες να αγνοήσουν μια αντίφαση: την αδιάκοπη πολιτική και οικονομική τους υποστήριξη προς την Ουκρανία, μια χώρα με χρόνια προβλήματα διαφθοράς που έχουν ωθήσει εδώ και καιρό την ΕΕ να ζητήσει μεταρρυθμίσεις, αλλά τις οποίες πλέον αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό να συζητήσει.

Αν η Ευρώπη αγωνίζεται να περιορίσει τη διαφθορά στο εσωτερικό της, πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι όταν απαιτεί ακεραιότητα στο εξωτερικό;

ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΔΙΑΒΡΩΕΤΑΙ

Η ΕΕ είναι μια ασυνήθιστη δομή παγκόσμιας διακυβέρνησης:
Εξαρτάται πολύ περισσότερο από την εμπιστοσύνη και την ηθική εξουσία παρά από ισχυρές δυνάμεις. Η επιρροή του πηγάζει από την πεποίθηση ότι είναι καθαρότερο, πιο διαφανές και πιο υπεύθυνο από τις μεγάλες δυνάμεις που το περιβάλλουν.

Αυτή η πεποίθηση τώρα διαβρώνεται.

Η δεύτερη θητεία της φον ντερ Λάιεν σημαδεύτηκε από επανειλημμένα ερωτήματα σχετικά με τη διαφάνεια, την κεντρική λήψη αποφάσεων και την απροθυμία της Επιτροπής της να υποβληθεί σε αυστηρή εποπτεία.
Το τελευταίο σκάνδαλο επιβεβαιώνει αυτό που οι επικριτές καταγγέλλουν εδώ και χρόνια: Η Ευρώπη έχει δημιουργήσει μια πολιτική αρχιτεκτονική με τεράστια εκτελεστική διακριτική ευχέρεια και εκπληκτικά αδύναμη εποπτεία.

Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Κάθε πολιτικό σύστημα πρέπει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της διαφθοράς. Αυτό που διακρίνει τις ανθεκτικές δημοκρατίες από τις εύθραυστες είναι το αν η διαφθορά σοκάρει την κοινή γνώμη ή αν οι πολίτες αρχίζουν να διστάζουν.

Στην Ευρώπη, η αδιαφορία γίνεται κάτι συνηθισμένο. Μια αργή ομαλοποίηση λαμβάνει χώρα:Τα «σκάνδαλα των Βρυξελλών» δεν αποτελούν πλέον έκπληξη.
Η έρευνα διαρκεί χρόνια χωρίς καμία συνέπεια.
Αξιωματούχοι που εμπλέκονται σε αντιπαραθέσεις συχνά επανεμφανίζονται σε άλλους ανώτερους ρόλους. Και οι ηθικές μεταρρυθμίσεις ανακοινώνονται με μεγάλη φανφάρα, αλλά εφαρμόζονται σιωπηλά.

Ταυτόχρονα, η άνευ όρων υποστήριξη της Ευρώπης προς το Κίεβο έχει δημιουργήσει μια δυσάρεστη δυναμική:  Η ΕΕ απαιτεί μεταρρυθμίσεις στο κράτος δικαίου από την Ουκρανία, ενώ παράλληλα αγωνίζεται να διατηρήσει τα ίδια πρότυπα μεταξύ των δικών της ανώτερων αξιωματούχων.

Οι Βρυξέλλες δεν μπορούν να δίνουν μαθήματα διακυβέρνησης στις υποψήφιες χώρες ενώ παράλληλα αποδεικνύονται ευάλωτες στις ίδιες αδυναμίες.

ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΜΕ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Η αξιοπιστία της Ευρώπης είναι κάτι περισσότερο από συμβολική: είναι στρατηγική. Όταν τα σκάνδαλα διαφθοράς πολλαπλασιάζονται εντός των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και όταν οι Βρυξέλλες φαίνεται να ανέχονται τη διαφθορά στην Ουκρανία για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, προκύπτουν τρεις συνέπειες:Οι πολίτες χάνουν την πίστη τους στο ευρωπαϊκό εγχείρημα . Τα λαϊκιστικά κινήματα αποκτούν ένα αφηγηματικό πλεονέκτημα. Οι υποψήφιες χώρες αμφισβητούν την ειλικρίνεια των όρων της ΕΕ . Αν οι Βρυξέλλες δεν μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους, γιατί να λάβουν σοβαρά υπόψη τα πρότυπά της;
Αντίπαλες μεγάλες δυνάμεις εκμεταλλεύονται αυτήν την αντίφαση. Η Ρωσία, η Κίνα, ακόμη και οι πολιτικοί των ΗΠΑ τονίζουν ολοένα και περισσότερο τις ασυνέπειες της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης.

Η ισχύς της ΕΕ στην παγκόσμια πολιτική βασίζεται στην αντίληψη ότι είναι πιο ειλικρινής από εκείνους που επικρίνει. Εάν αυτή η αντίληψη καταρρεύσει, η στρατηγική επιρροή της Ευρώπης καταρρέει μαζί της.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Αυτή η στιγμή απαιτεί κάτι περισσότερο από συμβολικές ανακοινώσεις περί ηθικής. Απαιτεί θεσμικές μεταρρυθμίσεις μεγέθους στις οποίες οι Βρυξέλλες αντιστέκονται εδώ και δεκαετίες:
1. Μια πραγματικά ανεξάρτητη αρχή δεοντολογίας της ΕΕΔεν διορίστηκε από την Επιτροπή.
Δεν αποτελείται από εσωτερικό προσωπικό.
Δεν εξαρτάται από την πολιτική καλή θέληση.
2. Διαφάνεια στις συμβάσεις, τις προμήθειες και τις διαπραγματεύσεις ως νομική υποχρέωση . Η εποχή των εμπιστευτικών μεγασυμβολαίων και των άτυπων μηνυμάτων πρέπει να τελειώσει.
3. Λογοδοσία της Επιτροπής σύμφωνα με τα εθνικά δημοκρατικά πρότυπα . Οι Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να διαθέτουν μηχανισμούς, άμεσους ή κοινοβουλευτικούς, για να λογοδοτούν οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι.
4. Μια συνεπής προσέγγιση για τη διαφθορά στο εξωτερικό . Η υποστήριξη προς την Ουκρανία πρέπει να παραμείνει σταθερή αλλά υπό όρους, διαφανής και επαγγελματικά επαληθευμένη .
Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί αυτό που δεν εφαρμόζει στην πράξη.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Το ερώτημα που προκύπτει από τις Βρυξέλλες είναι σαφές και αναπόφευκτο:
Είναι αυτά τα σκάνδαλα συμπτώματα μιας επιδημίας διαφθοράς και, αν ναι, είναι η Ευρώπη έτοιμη να την αντιμετωπίσει με ειλικρίνεια;
Η απάντηση θα καθορίσει πολύ περισσότερα από την τύχη της Επιτροπής von der Leyen. Θα διαμορφώσει την ίδια την αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη νομιμότητα των απαιτήσεών της από εταίρους όπως η Ουκρανία και τον ρόλο της ως παγκόσμιου παράγοντα σε έναν ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο.
Η Ευρώπη έχει ακόμα χρόνο να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη της.
Αλλά τα σκάνδαλα για να επιβιώσουν εξαντλούνται.

leonvermeulen.substack.com — Μετάφραση από τον Old Hunter

La corruzione è diventata una epidemia in Europa?

Παιδιά που έχουν απαχθεί από το κράτος

Σόνια Σαβιόλι - 05/12/2025

Πηγή: Σόνια Σαβιόλι

Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο πολιτισμός που βασίζεται στην κυριαρχία, το κέρδος και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης - δηλαδή, η κοινωνία στην οποία ζούμε - δεν ανέχεται άλλους πολιτισμούς, και όσοι επιλέγουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αγάπη, ελευθερία, φύση και υγεία είναι, στην πραγματικότητα, εχθροί του πολιτισμού της κυριαρχίας. Είναι εχθροί του συστήματος.

Το εξαιρετικά προηγμένο σύστημα άγνοιας και δουλοπρεπούς κομφορμισμού που υποδαυλίζεται από αυτό που αποκαλούν «εκπαίδευση». του εκφοβισμού που τροφοδοτείται από την ανισότητα, την απογοήτευση και την έλλειψη στοργής και προσοχής στις οικογένειες. των ασθενειών και των δισεκατομμυρίων που κερδίζονται από εμβόλια και φάρμακα. Το σύστημα του απεριόριστου κοινωνικού ανταγωνισμού και του χρήματος ως μοναδικού στόχου και σκοπού στη ζωή.

Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Το σύστημα αμύνεται ενάντια στα καλά παραδείγματα, επειδή τα καλά παραδείγματα είναι μεταδοτικά και καταστροφικά για ένα κακό σύστημα. Δεν αφαιρεί τα παιδιά των αρχηγών της μαφίας, επειδή οι αρχηγοί της μαφίας είναι ευτυχώς μέρος του μαφιόζικου καπιταλιστικού συστήματος στο οποίο ζούμε. Αρπάζει τα παιδιά από εκείνους που θέλουν να τα μεγαλώσουν με έναν εναλλακτικό τρόπο από το σύστημα. Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν κίνδυνο, και ακόμη περισσότερο στη σημερινή εποχή, όταν η ανησυχία, η αποθάρρυνση και η αποστροφή για την κοινωνία στην οποία ζούμε είναι τα συναισθήματα πολλών, οι οποίοι αναζητούν νέα μοντέλα ζωής και κοιτάζουν με προσοχή και ελπίδα όσους πειραματίζονται και ζουν αυτά τα νέα μοντέλα.

Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο καπιταλιστικός, αποικιοκρατικός, αφύσικος πολιτισμός απαγάγει τα παιδιά των λεγόμενων «άγριων» εδώ και αιώνες.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, από τον δέκατο ένατο αιώνα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα του περασμένου αιώνα, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά Ινδιάνων, Ινουίτ και Χαβανέζων αποσπάστηκαν βίαια από τις οικογένειες και τις κοινότητές τους, κλείστηκαν σε οικοτροφεία, ασπάστηκαν τη χριστιανική θρησκεία, αναγκάστηκαν να μην χρησιμοποιούν πλέον τη δική τους γλώσσα, να μην ξαναδούν ποτέ τους γονείς, τους αδελφούς, τους παππούδες, τους φίλους, τη γη και τα ζώα τους: έπρεπε να «πλαστούν», να εκπαιδευτούν για να γίνουν σαν τους κατακτητές τους, με τον δεδηλωμένο στόχο να σβήσουν τον πολιτισμό και τις παραδόσεις ολόκληρων λαών. (1)

Κατάφεραν μόνο να τους κάνουν να υποφέρουν, προκαλώντας τον θάνατο πολλών από αυτούς και διαστρεβλώνοντας τις ψυχές και τις ψυχές των επιζώντων.

Το ίδιο συνέβη και στην Αυστραλία: από το 1910 έως τη δεκαετία του 1970, χιλιάδες παιδιά Αβορίγινων και Μελανησίων, η «κλεμμένη γενιά», αποσπάστηκαν βίαια από τις οικογένειες και τις κοινότητές τους, χωρίστηκαν για πάντα από τα αγαπημένα τους πρόσωπα, κλείστηκαν σε οικοτροφεία όπου καταπιέστηκαν και τιμωρήθηκαν σκληρά· όπου δεν μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις συνήθειες και τις παραδόσεις του λαού τους.

Και στη Δανία, η κυβέρνηση ήθελε να πειραματιστεί με τον «πολιτισμό» των Γροιλανδών Ινουίτ, επειδή τα παιδιά των Ινουίτ έπρεπε να μεταμορφωθούν σε Δανούς, να τροποποιηθούν διανοητικά και πολιτισμικά, να απομακρυνθούν για πάντα από τις μητέρες τους, τις οικογένειές τους, τη ζωή τους, για να τα θέσει στα χέρια εκπαιδευτικών που μόνο αδαείς και κακοί μπορούσαν να είναι.

Επειδή η πρόθεση ήταν «το δικό τους καλό», που σήμαινε ότι θεωρούσαν δεδομένο ότι το καλό ήταν αυτό του δυτικού βιομηχανικού πολιτισμού και, ως εκ τούτου, όσοι δεν ήταν μέρος του (και δεν ήθελαν να είναι μέρος του) ήταν ελαττωματικοί, υπάνθρωποι· ήταν «κακοί».

Αυτά είναι μόνο τρία από τα πολλά παραδείγματα σκληρότητας, σε συνδυασμό με το ρατσιστικό τεκμήριο, των κυβερνώντων, οι οποίοι ήταν αμείλικτοι στην επιδίωξη της γέννησης παιδιών για να αποκόψουν τις ρίζες και τις ελπίδες των πληθυσμών που αντιτίθενται στο σύστημα στο οποίο ζούμε.

Σήμερα φαίνεται ότι οι «άγριοι» των οποίων οι ρίζες και το μέλλον πρέπει να ξεριζωθούν θεωρούνται εκείνοι που απορρίπτουν το σύστημα. Εκείνοι που επιλέγουν να ζουν και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους μέσα στη φύση, να μην μολύνουν και να μην σπαταλούν, να καλλιεργούν τη γη σεβόμενοι αυτήν και να διδάσκουν αυτόν τον σεβασμό στα παιδιά τους· να διατηρούν τη σωματική τους υγεία αφήνοντάς τα να αναπνέουν καθαρό αέρα, να τρώνε υγιεινή τροφή, να κινούνται ελεύθερα σε εξωτερικούς χώρους, αντί να τα γεμίζουν με κάρα γεμάτα τοξικά εμβόλια, «ενισχυμένα» με βαρέα μέταλλα (2)· να διατηρούν την ψυχική τους υγεία κρατώντας τα μακριά από σχολεία όπου διδάσκονται η σπατάλη, η κολακεία, ο ανταγωνισμός, ο κυβερνητικός καταναλωτισμός και άλλα.

Αυτοί οι «άγριοι» είναι ιδιαίτερα αντιπαθείς στο μαφιόζικο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, το οποίο τους έχει συμπαθήσει από την εποχή της πανδημικής δικτατορίας και πιστεύει ότι μπορεί να λεηλατεί, υπαγορεύοντας τον νόμο σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής, υποστηριζόμενο από τη δύναμη των πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών και των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων των οποίων αποτελούν μέρος, και με τη συνενοχή μιας εγκληματικής πολιτικής τάξης.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο γνωστά περιστατικά όπου οι «άγριοι» μας έχουν χάσει τα παιδιά τους. (3)

Όποιος είναι γονιός, όποιος έχει ή είχε παιδιά και τα αγάπησε, μπορεί εύκολα να φανταστεί την απελπισία αυτών των γονέων.

Όποιος μπορεί να θυμηθεί τον εαυτό του από την παιδική του ηλικία, μπορεί να φανταστεί την απόλυτη, συντριπτική απελπισία ενός παιδιού που έχει χωριστεί βίαια από τους αγαπημένους του γονείς, και έχει μεταφερθεί σε ένα ξένο περιβάλλον από εχθρικούς ανθρώπους.

Ο εκφοβισμός, η αυθαιρεσία και η εκδικητική σκληρότητα είναι προνόμια ενός συστήματος κυριαρχίας, ενός καπιταλιστικού συστήματος και των κρατών του. Εάν και όταν δεν τα χρησιμοποιούν, είναι επειδή δεν χρειάζεται ή επειδή είναι πολύ αδύναμα για να ανταγωνιστούν τον αντίπαλο που αντιμετωπίζουν. Τα ευρωπαϊκά κράτη μόλις που μπορούν να θεωρηθούν δημοκρατίες πια, και τα δυτικά κράτη έχουν την «παράδοση» και την κουλτούρα των αποικιοκρατών και των ιμπεριαλιστών που ήταν πάντα.

Η Σοβιετική Ένωση έστελνε τα παιδιά των νομάδων βοσκών ταράνδων από την Αρκτική σε οικοτροφεία. Αυτά τα οικοτροφεία είχαν γη, ταράνδους και τα καλλιτεχνικά αντικείμενα του λαού τους και έκλειναν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν τα παιδιά επέστρεφαν στις οικογένειές τους. Ωστόσο, τα παιδιά έτρεχαν μακριά για να προσπαθήσουν να φτάσουν στις οικογένειές τους, στις δερμάτινες σκηνές τους στους 40 βαθμούς υπό το μηδέν, στις «εγκαταστάσεις υγιεινής» τους που ήταν και είναι η τούνδρα, στα μπάνια τους που ήταν μπανιέρες με νερό ή ρυάκια και ποτάμια, αλλά χρησιμοποιούνταν μόνο το καλοκαίρι. Τότε η κυβέρνηση αποφάσισε ότι ήταν καλύτερο να στείλει τους δασκάλους στις σκηνές, παρά τα παιδιά στα σχολεία, και κατάλαβε ότι ίσως η εκπαίδευση στη ζωή, τη φύση και οι δεξιότητες που μεταδίδονταν ήταν πιο σημαντικές από αυτή του σχολείου. (4)

Αυστραλοί, Καναδοί, Αμερικανοί και Δανοί απέτυχαν να υπερασπιστούν τους ιθαγενείς λαούς τους. Έτσι, αρνήθηκαν στον εαυτό τους τη γνώση μιας εναλλακτικής ζωής και τη δυνατότητα μιας διαφορετικής επιλογής.

Αν δεν υπερασπιστούμε τις επιλογές και τις ζωές αυτών των νεο-αγροτικών οικογενειών, θα επιτρέψουμε σε δικτατορικούς θεσμούς να εξαλείψουν κάθε πιθανότητα καταπολέμησης του συστήματος με συγκεκριμένες και συνεκτικές επιλογές ζωής.

«… Οι αστυνομικοί, οι βοηθοί

είπαν: Πρέπει να καταλάβεις

θα του δώσουμε αυτό που εσύ δεν μπορείς να του δώσεις

θα του μάθουμε πώς να ζει,

πώς πραγματικά πρέπει να ζει κανείς

αντίθετα μας ταπείνωσαν,

δίδαξε αυτό και δίδαξε εκείνο

και δίδαξαν στους άλλους προκαταλήψεις...

Πήρες τα παιδιά μακριά

ράγισε την καρδιά της μητέρας

μας χώρισες…

Μια σκοτεινή μέρα στο Φράμινγκχαμ

ήρθαν χωρίς να πουν λέξη

Η μητέρα μου φώναξε: Φώναξε τον μπαμπά!

Ήρθε τρέχοντας, παλεύοντας σαν τρελός...

Μετά μας πήραν μακριά από την οικογένειά μας...»

(Πήρε τα παιδιά μακριά – Άρτσι Ρόουτς)

I bambini rapiti dallo Stato

Σημειώσεις

Το δομικό στοιχείο του κόσμου 1

 

Το δομικό στοιχείο του κόσμου 1

Helmut Friedrich Krause (Μέρος 2 – Κύριο μέρος)

https://www.youtube.com/watch?v=vYGoNfH_IcE

Ο Helmut Friedrich Krause (1926–2012) ήταν Γερμανός συγγραφέας και στοχαστής που ασχολήθηκε με τη μεταφυσική, την πνευματική κοσμολογία και τη φιλοσοφία της φύσης. Επηρεασμένος από στοχαστές όπως οι Goethe, Giordano Bruno και Ηράκλειτος, ανέπτυξε μια αντίληψη του κόσμου που αντιτίθεται στον δυτικό ορθολογισμό και τον υλισμό, τονίζοντας τη σημασία της διαισθητικής γνώσης και της εσωτερικής πνευματικής δύναμης. Στο έργο του Der Baustoff der Welt (Το δομικό στοιχείο του κόσμου) υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος έχει χάσει την κοσμική του σύνδεση με τη φύση και καλεί σε μια επανασύνδεση με τα βαθύτερα, αρμονικά θεμέλια του σύμπαντος. Αν και δεν έγινε ευρέως γνωστός, το έργο του εκτιμάται σε κύκλους ενδιαφερόμενων για εσωτερική φιλοσοφία και μη μηχανιστικές κοσμολογικές προσεγγίσεις.

Μας φαίνεται παράλογο να υποθέσουμε ότι κάποιο μέρος του κόσμου είναι χωρίς ψυχή, χωρίς ζωή, χωρίς νόημα και κατά συνέπεια άψυχο. Είναι εξαιρετικά ανόητο και ποταπό να πιστεύει κανείς ότι δεν υπάρχουν άλλα έμβια όντα, άλλες αισθήσεις, άλλες νοημοσύνες πέρα από εκείνες που εμφανίζονται στα δικά μας αισθητήρια όργανα.

Giordano Bruno
Goethe, Newton και η πολικότητα του τμήματος του κόσμου

Το εδώ παρουσιαζόμενο αποτέλεσμα των διαισθητικών γνώσεων, που αντιτίθεται διαμετρικά στα πνευματικά αποτελέσματα της Δύσης, ανάγεται σε μια πνευματική στάση η οποία, όσο γνωρίζουμε, στη Δύση έχει υιοθετηθεί μόνο από έναν στοχαστή: από τον Giordano Bruno.

Επειδή συνελήφθη από την Ιερά Εξέταση στα 44 του χρόνια και, μετά από οκτώ χρόνια φυλάκισης, κάηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1600 κατά τη χριστιανική χρονολόγηση, τα πνευματικά αποτελέσματα που παρέθεσε δεν είναι πλήρη. Ωστόσο, όσα μας έχουν παραδοθεί, μας δίνουν τη δυνατότητα να διατυπώσουμε τον παραπάνω ισχυρισμό, για τον οποίο θα παρουσιάσουμε τα ανάλογα τεκμήρια στη συνέχεια.

Για τον δυτικό κόσμο, η πνευματική στάση του συγγραφέα και το παρουσιαζόμενο αποτέλεσμα είναι τόσο ξένα, ώστε, για να καταδείξουμε την αντίθεση, θέλουμε να ανατρέξουμε σε μια δήλωση του Ινδού Mahatma Gandhi. Ο Gandhi θεωρούσε την αρχαία ινδική κουλτούρα κατά πολύ ανώτερη από εκείνη της Δύσης. Η Ινδία έπρεπε να αποσπαστεί από τη Maya, τη δύναμη της ψευδαίσθησης της Δύσης, ώστε να μπορέσει να αναπτύξει εκ νέου τη πνευματική δύναμη του παρελθόντος.

Όμως μια απελευθέρωση από την ολέθρια κυριαρχία της Δύσης δεν μπορούσε να επιτευχθεί με βίαια μέσα, αλλά μόνο μέσω της Satyagraha, της κατάκτησης της αλήθειας μέσω της δύναμης της ψυχής. Αυτά που έχουμε να παρουσιάσουμε εδώ αποδεικνύουν ότι και εντός της Δύσης μπορούσε να βιωθεί μια πνευματική στάση που οδηγεί στην κατάκτηση της αλήθειας, στην εξάλειψη των δυτικών ψευδαισθήσεων της Maya. Αν ο κάλεσμα του Gandhi αποσκοπούσε κυρίως στη λύτρωση του ινδικού λαού από την ξένη κυριαρχία, τότε η κατάκτηση της αλήθειας στη Δύση πρέπει να υπηρετήσει, κατά κάποιον τρόπο την τελευταία στιγμή, την απελευθέρωση από τη βίαιη, πολεμική σκέψη στην πολιτική και στην επιστήμη.

Για να εισαγάγουμε το πεδίο που αποτελεί αντικείμενο της έρευνάς μας, στρεφόμαστε σε μια παλιά διαμάχη που άναψε ανάμεσα σε προσωπικότητες θεμελιωδώς διαφορετικών πνευματικών στάσεων. Στον τομέα της μελέτης της φύσης, ο Goethe ήρθε αντιμέτωπος με τις απόψεις του Newton και των οπαδών του, και μέχρι σήμερα αυτή η παλιά διαμάχη δεν έχει διευθετηθεί. Όποιος μελετά τη θεωρία των χρωμάτων του Goethe μένει αρκετά έκπληκτος διαπιστώνοντας ότι ο «Ολύμπιος» μας έχασε την ψυχραιμία του σε αυτή την αντιπαράθεση, ναι, ότι έγινε ακόμη και πολύ απότομος.

Ο Helmholtz, που επίσης ασχολήθηκε με αυτή τη διαμάχη πριν από περίπου εκατό χρόνια, και φυσικά, ως φυσικός, συντάχθηκε με τον μεγάλο δάσκαλό του Newton, πίστεψε ότι από τη σφοδρότητα του Goethe μπορούσε τουλάχιστον να συμπεράνει ότι επρόκειτο για τη σύγκρουση θεμελιωδώς διαφορετικών πνευμάτων. Το σε τι ακριβώς αναφερόταν αυτό, ας παραμείνει προσωρινά στην άκρη. Θέλουμε να αναδείξουμε τη θεμελιωδώς διαφορετική πνευματική στάση των δύο ανδρών, ώστε να αποκτήσουμε σαφήνεια για εκείνη την παράξενη εχθρότητα του Goethe απέναντι στον Newton.

Κρύβεται πίσω από αυτό κάτι περισσότερο από μια απλή διαφορά απόψεων. Ο Isaac Newton, ο θεμελιωτής της μηχανιστικής ερμηνείας του κόσμου, ήταν μαθηματικός, φυσικός και, ως προς την πνευματική στάση, ορθολογιστής — τουλάχιστον μέχρι το τέλος εκείνης της φάσης της ζωής του κατά την οποία οι θαυμαστές του τον έπαιρναν ακόμη στα σοβαρά. Μετά τη μελέτη της διδασκαλίας του, ο Laplace πίστεψε αργότερα ότι μπορούσε να πει πως δεν χρειαζόταν πλέον την υπόθεση «Θεός».

Ο Goethe, που στο Faust δημιούργησε τον «Πρόλογο στον Ουρανό», που στα κοσμοθεωρητικά ποιήματά του ήταν θεϊστής και παρέμεινε έτσι μέχρι το τέλος, παρά τη αντιχριστιανική του στάση, ήταν πνευματιστής. Καθώς υπάρχει επίσης ένας πνευματισμός εχθρικός προς τη φύση —το χριστιανικό— πρέπει επομένως να τονίσουμε ιδιαίτερα ότι, σύμφωνα με τη θεμελιώδη πνευματική του σύλληψη, ο Goethe ήταν ένας πνευματιστής δεμένος με τη φύση. Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη αντίθεση από εκείνη ανάμεσα στον πνευματισμό δεμένο με τη φύση και τον ορθολογισμό.

Ενώ μεταξύ του τελευταίου και του φυσιο-εχθρικού πνευματισμού έχουν πράγματι στηθεί γέφυρες, και συχνά υπήρξε και υπάρχει καλή συνεννόηση —ας σκεφτούμε τη διαπίστωση του Pascal Jordan, ότι χριστιανοί και φυσικοί έχουν απέναντί τους μόνο έναν αντίπαλο, τον μεταφυσικό—, μεταξύ του φυσιοσυνδεδεμένου πνευματιστή και του ορθολογιστή έρχεται να λάμψει έντονα μια μόλις και μετά βίας συγκαλυμμένη αντίθεση, η οποία κατά κάποιον τρόπο ανατρέχει στην πολικότητα του κόσμου.
Ως πολικότητα του κόσμου εννοούμε έναν πρωταρχικό, αυστηρό δυϊσμό, στον οποίο στην Ελλάδα αντιστοιχούν οι όροι Kosmos και Chaos. Η λέξη Kosmos, που εισήχθη από τον Anaximandros, Έλληνα φιλόσοφο γύρω στο 600 π.Χ., σημαίνει κόσμημα και τάξη.

Επειδή ο όρος αναφέρεται στο σύμπαν, στα ουράνια σώματα που ανατέλλουν και δύουν γεμάτα τάξη, εμπεριέχει επίσης την αυστηρή νομοτέλεια αυτών των φαινομένων. Η λέξη Chaos, ως αντίθεση της λέξης Kosmos, σημαίνει τότε όχι μόνο αμορφία, αλλά και ανομία. Σε μια πολική κατάσταση έντασης έχει τοποθετηθεί, σύμφωνα με παλιές παραδόσεις, ο άνθρωπος και πρέπει να αποφασίσει: είτε υπέρ του νόμου «σύμφωνα με τον οποίο έχεις παραταχθεί», όπως είπε ο Goethe, και υπέρ μιας θεϊκής τάξης, είτε θα επαναστατήσει, συνειδητά ή ασυνείδητα, ενάντια στους νόμους της δημιουργίας, αποστατώντας από τη φύση.

Όταν συναντώνται καθοριστικές προσωπικότητες αυτών των μέγιστων πνευματικών αντιθέσεων, τότε φυσικά πετάγουν σπινθήρες, και η σφοδρότητα της διαμάχης μας διδάσκει ότι στις πνευματικές αντιπαραθέσεις μπορεί, σε ένα ανώτερο επίπεδο, να πρόκειται για το «είναι ή μη είναι». Όταν ο Platon αντιπαρατέθηκε με τον συχνά επικαλούμενο πρόγονο των σύγχρονων φυσικών επιστημόνων, τον Demokritos, πρέπει να συνέβησαν αντίστοιχες εκρήξεις, όπως κι εκείνες που ζήσαμε με τον Goethe στη σύγκρουσή του με τις απόψεις του Newton για τα χρώματα. Ο Platon καταγγέλλει στους διαλόγους του Sophistes τους ορθολογιστές υλιστικής μορφής με τα ακόλουθα λόγια:

«Κατεβάζουν τα πάντα από τον ουρανό και το αόρατο στη γη, πιάνονται με τα χέρια από βελανιδιές και βράχους και επιμένουν πεισματικά ότι ύπαρξη έχει μόνο ό,τι μπορεί να αγγιχτεί και να συλληφθεί, και ότι σώμα και ουσία είναι το ίδιο πράγμα. Όποιον όμως λέει ότι υπάρχει και κάτι ασώματο, τον περιφρονούν βαθιά και δεν θέλουν να τον ακούσουν παραπέρα.»
Τα γραπτά του Demokritos λέγεται ότι ο Platon τα έκαψε.

Ο φυσιοσυνδεδεμένος πνευματιστής είναι της πεποίθησης ότι ο κόσμος των φαινομένων είναι μόνο ένα τμήμα ενός ευρύτερου, ότι τα όργανα των αισθητηριακών αντιλήψεών μας είναι εξαιρετικά ανεπαρκή και ότι το ουσιώδες —δηλαδή οι αιτίες όλων όσων εισχωρούν στον κόσμο των φαινομένων— βρίσκεται πέρα από αυτή τη σωματική γνωστική ικανότητα. Στον πνευματιστή ανήκει λοιπόν η προσπάθεια για μια εσωτερική δύναμη γνώσης, με τη βοήθεια της οποίας μόνο μπορούμε να κατανοήσουμε το ουσιωδέστερο. Ο Aristoteles θρηνεί την απώλεια μιας τέτοιας γνωστικής ικανότητας με τα ακόλουθα λόγια:

«Όπως τα μάτια των νυχτόβιων πουλιών αποτυγχάνουν μπροστά στο καθαρό φως της ημέρας, έτσι και η εσωτερική μας δύναμη γνώσης αποτυγχάνει μπροστά στα πράγματα που εκ φύσεως είναι τα πιο καθαρά.»

Στην πορεία εξέλιξης του δυτικού κόσμου έχει επανειλημμένα αποκαλυφθεί ότι με την εμφάνιση του Sokrates χάθηκε εκείνη η εσωτερική δύναμη γνώσης, της οποίας την απώλεια θρηνούσε ο Aristoteles, και ότι μαζί της χάθηκαν επίσης ζωντανές παρορμήσεις του Kosmos, δηλαδή δεσμοί με τους αρμονικούς νόμους της φύσης — το τόνισαν ο Nietzsche και ο D. H. Lawrence. Εκείνο που χαρακτήριζε τους Έλληνες όπως τον Herakleitos, αλλά και τον Κινέζο φιλόσοφο Laozi —μια εξαιρετικά ζωντανή δεκτικότητα για τα φαινόμενα της ζωής και της φύσης, η οποία εκφραζόταν σε ένα αντίστοιχο βάθος σκέψης— ήταν έπειτα σπάνια στους μεταγενέστερους.

Με την απώλεια ενός κοσμικού αισθήματος και της εσωτερικής δύναμης γνώσης, ο κόσμος έγινε πρόβλημα. Μόνο μετά την απώλεια αυτής της σημαντικότερης και πιο ζωντανής σύνδεσης του ανθρώπου —μετά την απώλεια του θεϊκού— ο άνθρωπος της γης έγινε θρησκευόμενος· μετά την απώλεια της εσωτερικής θέασης, ο άνθρωπος έγινε ερευνητής που ισχυριζόταν ότι σκοπός του ήταν η εξιχνίαση των αινιγμάτων του περιβάλλοντος. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος της γης απομακρυνόταν από τις φυσικές πηγές, τόσο περισσότερα γίνονταν τα αινίγματα που τον περιέβαλλαν.

Η απώλεια της εσωτερικής δύναμης γνώσης σήμαινε τύφλωση σε πνευματική έννοια. Και ό,τι έλαβε χώρα στη διάρκεια των αιώνων και χιλιετιών δικαίωνε απολύτως το παράπονο του Hölderlin στο Schicksalslied του:

«Κι όμως σε μας είναι δοσμένο
πουθενά να μην αναπαυόμαστε·
μαραίνονται, πέφτουν
οι βασανισμένοι άνθρωποι,
τυφλά από ώρα σε ώρα,
σαν νερά από κρημνό σε κρημνό
ριγμένα, για χρόνια
στο άγνωστο βαθιά.»

Όταν κάποιος σαν τον Goethe φέρει μέσα του μια απεριόριστη λατρεία για τη φύση, τότε η μορφή της θεώρησης της φύσης από υλιστές και ορθολογιστές πρέπει να τον ξενίζει βαθύτατα. Αν, όπως υπαινιχθήκαμε προηγουμένως, στη διαδικασία της ανθρώπινης εξέλιξης χάθηκε μια από τις πιο ζωντανές συνδέσεις με τη φύση —μια σύνδεση που η επανασύνδεσή της δικαιολογούσε την ύψιστη πνευματική προσπάθεια— τότε εκείνοι που αντιτάχθηκαν σε αυτό με εχθρότητα προς τη φύση, έπρεπε να αναμένουν την πιο απότομη απόρριψη από την άλλη πλευρά. Από αυτήν την οπτική γίνεται πιο κατανοητή η απόρριψη του Newton από τον Goethe, ο θυμός του, η περιφρόνησή του.

Κάτι εντελώς διαφορετικό είναι ότι οι αναλυτικοί επιστήμονες —και αυτοί είναι οι φυσικοί στη θέση τους ως ειδικοί— πάντα προσπαθούσαν να παρουσιάσουν τη δραστηριότητά τους στον τομέα της έρευνας της φύσης σαν να ήταν απολύτως αδύνατο να ξεπεραστούν στον τρόπο θεώρησης της φύσης που είχαν. Ότι ιστορικά στο πεδίο του πνεύματος υπάρχει κάτι σαν εναλλακτική σκέψη, ότι κάποιος που επιτυγχάνει αξιοσημείωτα, ακόμη και τρομακτικά, στην ανάλυση και αποσύνθεση, δεν είναι σε καμία περίπτωση κατάλληλος για σύνθεση, για συνολική θεώρηση των μερών — αυτό οι φυσικοί δυσκολεύονται πολύ να το αποδεχθούν.

Το ότι ασκήθηκε στους φυσικούς επιστήμονες —και μάλιστα απολύτως δικαιολογημένα— η κατηγορία ότι παραβλέπουν τη ζωή και στερούν τα σημαντικότερα φαινόμενα της ζωής από κάθε μυστήριο, εξαιτίας της εσωτερικής αμβλύτητάς τους, δεν ήταν μόνο το ανήσυχο παράπονο των φυσιοδιφών της ρομαντικής εποχής, όπως υπογραμμίζει ο Werner Heisenberg στο κείμενό του Wandlungen in den Grundlagen der Naturwissenschaft, αλλά το παράπονο όλων όσοι ένιωθαν συνδεδεμένοι με τη ζωντανή φύση. Για τον ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης των φυσικών επιστημόνων ο Werner Heisenberg αναφέρει στο προαναφερθέν κείμενο: στη θέση της άμεσης προσέγγισης των φυσικών διεργασιών που μας περιβάλλουν, εισάγεται η μαθηματική διατύπωση ενός οριακού νόμου, ο οποίος μπορεί να επαληθευτεί μόνο σε ακραίες συνθήκες.

Η δυνατότητα να συναχθούν από τα φυσικά φαινόμενα απλοί, ακριβώς διατυπώσιμοι νόμοι, αγοράζεται με το τίμημα ότι αυτοί οι νόμοι δεν εφαρμόζονται πλέον άμεσα στα συμβάντα της φύσης. Ακόμη και η περίφημη ανακάλυψη του Kopernikus κινείται προς την ίδια κατεύθυνση: για να διατυπωθούν οι κινήσεις του ήλιου και των πλανητών απλούστερα και ενιαία, εγκαταλείπεται ένα άμεσα δεδομένο γεγονός — η κεντρική θέση της Γης.

Αυτό το μέρος της εξέλιξης ολοκληρώνεται τελικά με συνέπεια από το έργο της μεγαλοφυΐας του Newton, ο οποίος συνενώνει τυπικά δύο εντελώς διαχωρισμένες περιοχές εμπειρίας — την κίνηση των άστρων στον ουρανό και τη βαρύτητα των σωμάτων στη Γη — σε μια κοινή νομοτέλεια. Ο Werner Heisenberg παραθέτει από το εγχειρίδιο αστρονομίας των Newcomb–Engelmann: «Οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον Ήλιο και επομένως πρέπει να υπακούουν σε μια δύναμη που κατευθύνεται προς τον Ήλιο. Αυτή η δύναμη δεν μπορεί να είναι άλλη από τη βαρύτητα, την έλξη του ίδιου του Ήλιου. Το μόνο που απομένει να ερωτηθεί είναι ποιο είδος τροχιάς θα περιγράψει ένας πλανήτης, εφόσον μια τέτοια δύναμη τον οδηγεί γύρω από τον Ήλιο. Ο Newton απέδειξε ότι η τροχιά πρέπει γενικά να είναι μια κωνική τομή, με τον Ήλιο σε ένα από τα εστιακά της σημεία.»

Έτσι εξαφανίστηκε κάθε μυστηριώδες στοιχείο από τις ουράνιες κινήσεις, και οι πλανήτες αποδείχθηκαν απλώς βαριά σώματα που κινούνται σύμφωνα με τους ίδιους νόμους που βλέπουμε να ισχύουν γύρω μας. Ο Heisenberg συνεχίζει: «Η σύγχρονη περιγραφή διαφέρει από την παλιά σε τρία χαρακτηριστικά στοιχεία: αντικαθιστά τις ποιοτικές δηλώσεις με ποσοτικές, αναγάγει διαφορετικά φαινόμενα στην ίδια αιτία και αποφεύγει την ερώτηση περί του “γιατί”.»

Αυτή η παραίτηση από τη ζωντάνια και την αμεσότητα —η οποία υπήρξε προϋπόθεση για την πρόοδο της φυσικής επιστήμης από την εποχή του Newton— αποτελεί επίσης τον ουσιαστικό λόγο για τον σφοδρό αγώνα που έδωσε ο Goethe ενάντια στη φυσική οπτική του Newton στη Farbenlehre του. Θα ήταν επιφανειακό να ξεχάσει κανείς αυτή τη διαμάχη ως ασήμαντη. Έχει βαθύ νόημα ότι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους αφιέρωσε όλη του τη δύναμη για να πολεμήσει την πρόοδο της νευτωνικής οπτικής.

Αν μπορεί να του καταλογιστεί κάτι, αυτό είναι μόνο μια έλλειψη τελικής συνέπειας: δεν θα έπρεπε να πολεμήσει τις απόψεις του Newton, αλλά να δηλώσει πως ολόκληρη η φυσική του Newton —η οπτική, η μηχανική και ο νόμος της βαρύτητας— προέρχονται από τον διάβολο. Αντίστροφα, είναι ξεκάθαρο δείγμα της δύναμης και της εσωτερικής συνέπειας της αφηρημένης φυσικής επιστήμης ότι, παρά όλες αυτές τις αντιρρήσεις, συνέχισε πάντοτε να εξελίσσεται προς την ίδια κατεύθυνση.

Κατά ένα μέρος, αυτή η δύναμη πηγάζει επίσης, όπως δεν πρέπει να παραβλέψουμε εδώ, από τη δυνατότητα που προσφέρει η αφηρημένη φυσική επιστήμη να κυριαρχήσει τεχνικά στον κόσμο. Αφού, ως συνέπεια της δράσης των φυσικών επιστημόνων, ο κόσμος κυριαρχείται πλέον από φόβους, και είναι ελάχιστα πλέον αμφίβολο ποιος κυριαρχεί ποιον — ο άνθρωπος την τεχνική ή η τεχνική τον άνθρωπο —, θεωρείται πρέπον να υποδείξουμε ότι στη στοχευμένη πορεία προς το Chaos, σε αυτή τη φρικτή διαδρομή της ιστορίας της ανθρωπότητας, παρείχε τη βοήθειά της μια αδιάκοπη αλυσίδα ερευνητών μέσα από τις τάξεις των αφηρημένων φυσικών επιστημόνων. Η παρατήρηση για την αξιοθαύμαστη δύναμη και εσωτερική συνέπεια της αφηρημένης φυσικής επιστήμης δείχνει καθαρά ότι ο φυσικός επιστήμονας δεν έχει καμία ιδέα για τη δυνατότητα ύπαρξης δύο θεμελιωδώς διαφορετικών μορφών νοημοσύνης.

Η παρατήρηση του Heisenberg σχετικά με την έλλειψη συνέπειας του Goethe και η όχι αδικαιολόγητη υπόθεση ότι ο Goethe έβλεπε τη φυσική του Newton, την οπτική και τη θεωρία της βαρύτητας, ως έργο του διαβόλου, είναι καθαρά ρητορικής φύσης — κατάλληλη ώστε, στο ορθολογικά σκεπτόμενο και διαφωτισμένο Ευρωπαίο, να γελοιοποιήσει τις απόψεις του Goethe έναντι εκείνων των φυσικών επιστημόνων. Ο Heisenberg σημειώνει στην ομιλία του για τη Goethische und Newtonsche Farbenlehre: «Έχει συχνά επισημανθεί ότι πίσω από αυτή τη διαφορά απόψεων του Goethe και του Newton διαφαίνεται μια βαθύτερη διαφορά ολόκληρης της θέασης του κόσμου, και ότι η θεμελιώδης διαφορά των στάσεων του ποιητή και του μαθηματικού απέναντι στον κόσμο οδήγησε σε τόσο διαφορετικές θεωρίες για το χρώμα.»

Αναμφίβολα εδώ εκφράζεται ένας ουσιώδης λόγος της διαμάχης για τη θεωρία των χρωμάτων· ωστόσο θα ήταν άδικο να συναγάγει κανείς ότι στον φυσικό επιστήμονα πρέπει απαραίτητα να είναι ξένη εκείνη η άλλη, ποιητική πλευρά του κόσμου. Μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους βρισκόμαστε σε μια τόσο προχωρημένη εξέλιξη, ώστε αντιθέσεις που πριν 160 χρόνια δεν διαγράφονταν με αρκετή οξύτητα στο πνευματικό πεδίο, σήμερα γίνονται καθαρά αναγνωρίσιμες. Το ότι οι φυσικοί επιστήμονες, στην παράδοση του Newton, με τον τρόπο της σκέψης τους, έγιναν η μεγαλύτερη απειλή για τη ζωή στον πλανήτη, αποκαλύπτει κάτι από αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε «σκέψη του Chaos».

Ο Νομπελίστας Soddy είπε κάποτε ότι η Γη είναι μια τεράστια συσσώρευση εκρηκτικών υλών που απλώς περιμένουν τον κατάλληλο πυροδότη για να μετατραπούν και πάλι σε Chaos. Η αναλυτική μέθοδος των μαθηματικών και των φυσικών επιστημόνων βρήκε αναμφίβολα την ύψιστη δοκιμασία της στα έργα των Einstein, Hahn, Oppenheimer, Compton και Teller. Ένας από αυτούς είπε ότι οι φυσικοί επιστήμονες γνώρισαν την αμαρτία.

Η γνώση για την αξία των αντιθέσεων είναι παλιά· η επεξεργασία τους και η επίτευξη φιλοσοφικών στόχων έχουν δοκιμαστεί από αρχαιοτάτων χρόνων. Μόνο που οι αντιθέσεις πρέπει να προέρχονται από την ίδια τη ζωή και να μην παραμένουν μέσα σε αφηρημένη, άψυχη εννοιολογικότητα. (Antinomienlehre Kant).

Στην περίπτωση του Goethe και της πνευματικής του στάσης μπορούμε να υποθέσουμε ένα πολύ αξιοσημείωτο αίσθημα μιας τέτοιας πνευματικής αντιπαλότητας· μπορούμε, μεταξύ άλλων, να θεωρήσουμε την αποστροφή του προς τα μαθηματικά ως αρκετά διορατική, ώστε στη δική μας φάση της εξέλιξης, μετά τη ρίψη των ατομικών βομβών, να μπορούμε να πούμε ότι το μέγεθος της επικινδυνότητας που πέτυχαν η σύγχρονη φυσική και τα μαθηματικά δικαιολογεί απολύτως την απόρριψη των μαθηματικών από τον Goethe. Πιστεύουμε λοιπόν πως έχουμε βαθιούς λόγους να θεωρούμε ότι στα λόγια του Goethe στη Farbenlehre πρέπει να δοθεί μεγαλύτερο βάρος. Εκτός από το ότι ο ίδιος ο Goethe, μέσα στη συνολική αξιολόγηση του έργου του, απέδιδε ιδιαίτερη σημασία στη θεωρία των χρωμάτων, οι παρακάτω αναπτύξεις θα επιβεβαιώσουν αυτό το γεγονός και τη δική του μορφή πνευματικότητας από μια εντελώς διαφορετική οπτική.

Από αυτήν την άποψη, τα παρακάτω λόγια του Goethe μπορούν να θεωρηθούν ως προειδοποιητική παρακαταθήκη προς τις επόμενες γενιές: «Το μεγάλο έργο θα ήταν να εκδιωχθούν οι μαθηματικο-φιλοσοφικές θεωρίες από εκείνα τα τμήματα της φυσικής, στα οποία δεν προάγουν τη γνώση αλλά μόνο την εμποδίζουν, και στα οποία η μαθηματική επεξεργασία —εξαιτίας της μονομέρειας της εξέλιξης της νεότερης επιστημονικής παιδείας— έχει βρει τόσο εσφαλμένη εφαρμογή. Πρέπει να εξεταστεί ποιος είναι ο αληθινός δρόμος της φυσικής έρευνας, πώς αυτός στηρίζεται στην απλούστερη πρόοδο της παρατήρησης, πώς πρέπει να ανυψώνεται η παρατήρηση στο πείραμα και πώς αυτό οδηγεί τελικά στο αποτέλεσμα.»

Ο ήδη αναφερθείς Helmholtz, οδηγούμενος από ορθολογιστική πνευματική στάση, αισθάνθηκε την ανάγκη στο πλαίσιο της συζήτησης για τη θεωρία των χρωμάτων να δώσει την απόλυτη προτεραιότητα στη μέθοδο της αναλυτικής φυσικής του Newton και των επιστημόνων. Σε μια επίμετρη σημείωση στην ομιλία του για τον Goethe γράφει: «Ο Goethe έβλεπε κι εδώ έναν υψηλό σκοπό μπροστά του, στον οποίο ήθελε να μας οδηγήσει· όμως η προσπάθειά του να ανακαλύψει την αρχή του δρόμου δεν ήταν ευτυχής και τον οδήγησε δυστυχώς σε αξεπέραστα μπερδέματα.» Σήμερα, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι λίγοι ακόμη υπεύθυνοι φυσικοί επιστήμονες έχουν πειστεί ότι όχι μόνο καταστράφηκε η παραστατικότητα της κοσμοθεωρίας τους, αλλά και ότι χάθηκε ο προσανατολισμός.

Από τη Farbenlehre αντλούμε ακόμη μια ένδειξη που μοιάζει σχεδόν με τον μίτο της Αριάδνης, καθώς η υποκείμενη σκέψη αποτελεί ένα κλειδί τόσο για τον χαρακτηρισμό της κατάστασης της σημερινής φυσικής επιστήμης όσο και για την υπόδειξη μιας εξόδου από μια σχεδόν αδιέξοδη κατάσταση. Η υπεροχή της φυσικής–πνευματικής στάσης απέναντι στην ορθολογιστική γίνεται εμφανής στη δήλωση του Goethe: «Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στη φυσική, όπως και σε μερικές άλλες επιστήμες, είναι να θεωρεί κανείς το παράγωγο ως πρωταρχικό· και αφού το πρωταρχικό δεν μπορεί να εξαχθεί από το παράγωγο, επιχειρεί κανείς να εξηγήσει το πρωταρχικό από το παράγωγο. Έτσι δημιουργείται μια ατέρμονη σύγχυση, μια λογοκοπία.»

«Κατά την άποψή μας, το μεγάλο σφάλμα που διεπράχθη στη φυσική έρευνα είναι ότι ένα παράγωγο φαινόμενο τοποθετήθηκε στην ανώτερη θέση, ενώ το αρχέγονο φαινόμενο —το φως— τοποθετήθηκε στη χαμηλότερη θέση· ναι, ακόμη χειρότερα, το παράγωγο φαινόμενο ανεστράφη και θεωρήθηκε το σύνθετο ως απλό και το απλό ως σύνθετο. Από αυτό προήλθαν οι πιο παράξενες περιπλοκές και συγχύσεις στη φυσική διδασκαλία, από τις οποίες υποφέρει ακόμη.» «Αλλά ακόμη κι αν ανακαλυφθεί ένα τέτοιο αρχέγονο φαινόμενο, παραμένει πάντα το κακό ότι δεν θέλουν να το αναγνωρίσουν ως τέτοιο· αναζητούμε πίσω του και πάνω από αυτό και κάτι παραπέρα, ενώ θα έπρεπε εδώ να παραδεχτούμε τα όρια της θέασης.»

«Ο φυσιοδίφης ας αφήσει τα αρχέγονα φαινόμενα να στέκουν στην αιώνια γαλήνη και λαμπρότητά τους· ο φιλόσοφος ας τα λάβει στη δική του περιοχή και θα δει ότι δεν του παραδίδεται υλικό για επεξεργασία σε μεμονωμένες περιπτώσεις, γενικές κατηγορίες, γνώμες και υποθέσεις, αλλά στο θεμελιώδες και αρχέγονο φαινόμενο.»

Τα αποσπάσματα που επιλέξαμε από τη Farbenlehre (Θεωρία περί χρωμάτων) δείχνουν ότι ο Goethe δεν ενδιαφερόταν αποκλειστικά για τη θεωρία των χρωμάτων του, αλλά είχε μπροστά του ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Στο πλαίσιο των αρχέγονων φαινομένων γίνεται σαφές ότι ο Goethe κατέκρινε τις πιο παράξενες συγχύσεις και περιπλοκές στη φυσική διδασκαλία· και ότι ο θυμός του απέναντι στον Newton άναψε μεν πάνω στο ειδικό πεδίο του φωτός, αλλά στην πραγματικότητα στόχευε στον τρόπο θεώρησης της φύσης των φυσικών επιστημόνων.

Ο Newton ήταν ο θεμελιωτής της μηχανιστικής ερμηνείας του κόσμου και έγινε έτσι ο εκφραστής ενός είδους υλισμού, όπως εκείνου που ήδη ο Πλάτων είχε καταγγείλει. Ο Goethe λέει στη Farbenlehre: «Μπροστά στα αρχέγονα φαινόμενα, όταν εμφανίζονται αποκαλυμμένα στις αισθήσεις μας, νιώθουμε ένα είδος δέους έως φόβου. Οι αισθησιακοί άνθρωποι καταφεύγουν στο θαυμασμό· γρήγορα όμως εμφανίζεται ο δραστήριος μεσολαβητής, ο οποίος θέλει με τον τρόπο του να συμφιλιώσει το υψηλότερο με το πιο ευτελές.»

Συνεχίζεται