Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Κατάλαβαν στην Ημερίδα της Θεσ/νίκης τί κατεδίκασαν; [Τόν εαυτό τους καί τό κίνημα τών αληθινών χριστιανών]

                    ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΥ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ.
«Ἡ ἀλήθεια ἀγαπᾶ μέν,
δὲν συμβιβάζεται δέ»
(ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου
 ἡμερίδα τῆς Θεσσαλονίκης ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅτι δυνάμωσε τὴν ἤδη ὑπάρχουσα κραταιὰ σύγχυση, ἀπέδειξε δυστυχῶς καὶ κάτι ἄλλο. Ὅτι ἡ κυβίσθηση καὶ ἡ ἀνακολουθία ἔχει καταντήσει ἀγαπητὴ πρακτικὴ στοὺς κύκλους τῶν ταγῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα σὲ αὐτούς (κληρικοὺς καὶ λαϊκούς) ποὺ ἀπαγορεύουν τὸν θεολογικὸ λόγο σὲ ἄλλους, καὶ οἰκειοποιοῦνται αὐτὸ τὸ δικαίωμα, λέγοντας ὅμως ἄλλα ἀντ’ ἄλλων, καὶ κινούμενοι ὡς χέλια μέσα στὸ ἐκκλησιαστικὸ τοπίο. Γιὰ νὰ γίνω πιὸ σαφής:
Ἡ ἡμερίδα αὐτὴ καταδίκασε ὡς κακοδοξία τὴν διδασκαλία περὶ μολυσμοῦ καὶ αὐτοὺς ποὺ τὴν ὑποστηρίζουν, καταδίκασεὡς ἀνεπίτρεπτο τὸ ὑποχρεωτικὸ τῆς διακοπῆς μνημόνευσης τῶν αἱρετικῶν, αἱρετιζόντων ἐπισκόπων καὶ κήρυξε τὸ δυνητικό,καταδίκασε τὰ «συγκοινωνοῦντα δοχεῖα» στὸ θέμα τῆς μνημόνευσης, καταδίκασε ὡς σχισματικοὺς ὅσους πιστεύουν, ὅτι αὐτὴν τὴν στιγμή —δυστυχῶς— στὴν Ἑλλάδα τουλάχιστον δὲν ὑπάρχουν ἀκόμα ὀρθοτομοῦντες καὶ ὀρθοπραττοῦντεςἐπίσκοποι, καταδίκασε αὐτοὺς ποὺ «διασποῦν» τὴν ἑνότητα,καταδίκασε ὅσους πιέζουν γιὰ ἀποτείχισηἀθώωσε τοὺς ἀκόμα μνημονεύοντες ὡς χρώμενοι χρόνου καὶ ὑποστήριξε τὴν ἀνάγκη οἰκονομίας μέχρι ἀορίστου.
Ὅλα τὰ παραπάνω φυσικὰ εἶναι ἀπαράδεκτα καὶ δείχνουν, τὴν τραγικότητα τῶν ὑποστηρικτῶν τους. Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς καὶ ἐπειδὴ στὰ θέματα τῆς πίστεως —ὅσο καὶ ἂν ὑπάρχει ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη— συμβιβασμοὶ δὲν νοοῦνται, παραθέτω διάφορες ὁμιλίες-λόγους τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, τοὺς ὁποίους ἀκούσαμε στὸ παρελθόν, θαυμάσαμε, διδαχθήκαμε, πειστήκαμε και τώρα μένουμε ἄναυδοι μὲ τὴν ἀνακολουθία τοῦ ὁμιλητῆ καὶ τῶν ὑποστηρικτῶν του! Οἱ ὁμιλίες του αὐτὲς ἀποτελοῦν ἀμείλικτο κριτὴ γιὰ τοὺς ὁμιλητὲς τῆς ἡμερίδας.

Περὶ μολυσμοῦ
Στὸ ἄρθρο του «ὁ Μέγας Ἀντώνιος καὶ ὁ σύγχρονος Οἰκουμενισμός» γράφει ὁ π. Θεόδωρος:
«Ὁ Μ. Αντώνιος, ὅπως μᾶς παραδίδει ὁ «Βίος» του, καὶ στὰ θέματα τῆς πίστεως... πίστευε καὶ ἐδίδασκε ὅτι ἡ φιλία καὶ ἡσυναναστροφὴ μαζί τους (σσ. μὲ τοὺς αἱρετικούς) εἶναι βλάβη καὶ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς... Φοβερὴ ἡ ὀπτασία τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου γιὰ τοὺς αἱρετικούς: Ἄλογα κτήνη γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα... Ὅταν σηκώθηκε ἔκλαιγε ὁ Γέροντας. Ἐτρόμαξαν οἱ παριστάμενοι καὶ ἐφοβήθηκαν πολύ, γι' αὐτὸ τὸν παρακάλεσαν νὰ τοὺς ἐξηγήσῃ. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπίεσαν πολὺ καὶ τὸν ἐξεβίασαν ἀναστέναξε πάλι καὶ εἶπε:
Παιδιά μου εἶναι καλύτερα νὰ πεθάνωπρὶν νὰ συμβοῦν ὅσαεἶδα στὴν ὀπτασίαΘὰ πέσῃ στὴν Ἐκκλησία ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ παραδοθῇ σὲ ἀνθρώπους ποὺ εἶναι ἄλογα κτήνη. Εἶδα τὴν Ἁγία Τράπεζα τοῦ ναοῦ, στὸ Κυριακὸ τῆς σκήτης νὰ περικυκλώνεται σ' ὅλες τὶς πλευρὲς ἀπὸ μουλάρια, τὰ ὁποῖα κλωτσοῦσαν καὶ χοροπηδοῦσαν, ὅπως συνηθίζουν νὰ κάνουν αὐτὰ τὰ ἄλογα κτήνη. Εἴδατε καὶ ἀντιληφθήκατε πῶς ἐστέναζα προηγουμένως; Τὸ ἔκανα γιατὶ ἄκουσα φωνὴ ποὺ ἔλεγε: <Θὰ μιανθῇ τὸ θυσιαστήριό μου>”.

Αὐτὰ εἶδε ὁ Γέροντας. Καὶ μετὰ ἀπὸ δύο ἀκριβῶς ἔτη ἔγινε ἐπίθεση τῶν Ἀρειανῶν καὶ ἡ ἁρπαγὴ τῶν Ἐκκλησιῶν. Ἅρπαξαν τὰ ἱερὰ σκεύη μὲ τὴ βία, τὰ ἔδωσαν σὲ εἰδωλολάτρες νὰ τὰ κρατοῦν, τοὺς ἐξανάγκασαν νὰ μετέχουν στὶς συνάξεις τους καὶ παρόντων αὐτῶν ἔκαναν στὴν Ἁγία Τράπεζα ὅ,τι ἤθελαν. Τότε καταλάβαμε ὅλοι μας, λέγει ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ὅτι τὰ λακτίσματα ἐκεῖνα τῶν ἡμιόνων προεμήνυαν στὸν Ἀντώνιο ὅσα πράττουν τώρα οἱ Ἀρειανοὶ ὡς κτήνη. Μετὰ τὴν ὀπτασία ἔνιωσε τὴν ἀνάγκη ὁ Γέροντας νὰ ἐνθαρρύνῃ καὶ νὰ παρηγορήσῃ τοὺς γύρω του λέγοντας:
«Μὴ λυπᾶσθεπαιδιά μουγιατὶ ὅπως ὀργίσθηκε  Κύριοςἔτσιπάλι καὶ θὰ θεραπεύσῃ τὸ κακόΣύντομα ἡ Ἐκκλησία θὰ ἐπαναποκτήσῃ τὴν ὀμορφιά της καὶ θὰ λάμψῃ. Θὰ δεῖτε αὐτοὺς ποὺ ἐξορίστηκαν νὰ ἐπιστρέφουν, τὴν ἀσέβεια νὰ ὑποχωρῇ καὶ νὰ κρύβεται, καὶ τὴν εὐσεβὴ πίστη νὰ ἐμφανίζεται καὶ νὰ κυριαρχῇ παντοῦ, ἀρκεῖ σεῖς νὰ μὴν μιανθῆτε ἀπὸ τὴν αἵρεση τῶν Ἀρειανῶν, γιατὶ δὲν εἶναι ἡ διδασκαλία τῶν Ἀποστὸλων, ἀλλὰ τῶν δαιμόνων καὶ τοῦ πατρὸς αὐτῶν τοῦ διαβόλου, ἄλογη καὶ ἄκαρπη, σὰν τὴν ἀλογία τῶν ἡμιόνων»...
Τώρα βλέπουμε νὰ μολύνονται οἱ ναοὶ καὶ τὰ θυσιαστήρια ἀπὸσυμπροσευχὲς καὶ συλλείτουργα μὲ τοὺς «ἀλόγους» αἱρετικοὺς καὶἐνισχύουμε τὴν μόλυνση καὶ τὴν ἐπαινοῦμεσυλλακτίζοντες κιἐμεῖς μέσα εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων... Μέχρι πότε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ θὰ ἐπιτρέπουμε τὰ ἄλογα κτήνη, τοὺς αἱρετικούς, νὰ λακτίζουν καὶ νὰ μιαίνουν τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ἅγια τῆς Ὀρθοδοξίας; Ὅσο ἀπρακτοῦμε καὶ βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανεῖς, τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως θὰ ἵσταται ἐν τόπῳ ἁγίῳ». (Περιοδικὸ "Θεοδρομία", Ἔτος Θ, Τεῦχος 1, Ἰανουάριος - Μάρτιος 2007).
Καὶ σὲ λόγο ποὺ ἔβγαλε στὸν Βόλο τὸ 2013 μαζὶ μὲ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ  εἶπε ἀναλόγως: «Μπροστά, λοιπόν, στὸν ἐμφανῆ αὐτὸν κίνδυνο, ποὺ τώρα εἶναι σοβαρός, πολὺ σοβαρότερος ἀπὸ τὸ πρόσφατο παρελθόν, τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ἐν πρώτοις νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ μιανθοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ μὴ ἔχουμε καμία ἐπικοινωνία μαζί τους, ὅπως συνιστοῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες. Ἐπικοινωνία ὄχι συγκυριακή, βέβαια, ἀλλὰ ἠθελημένη καὶ σχεδιασμένη... Αὐτὸ συνιστᾶ καὶ ὁ Μ. Ἀντώνιος σὲ σχέση μὲ τοὺς Ἀρειανοὺς καὶ ἰσχύει πολὺ περισσότερο γιὰ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ εἶναι χειρότερη ἀπὸ ὅλες τὶς παλαιὲς αἱρέσεις. Γράφει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος: «Μόνον μὴ μιάνητε ἑαυτοὺς μετὰ τῶν Ἀρειανῶν. (Μετὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν προσθέτουμε ἐμεῖς). Οὐκ ἔστι γὰρ τῶν ἀποστόλων αὕτη ἡ διδασκαλία, ἀλλὰ τῶν δαιμόνων, καὶ τοῦ πατρὸς αὐτῶν τοῦ διαβόλου» (ἐδῶ). 
Βλέπετε καὶ στὰ λόγια τοῦ π. Θεοδώρου, ἀγαπητοὶ πατέρες τῆς ἡμερίδας καὶ ἀγαπητὲ κ. Σαραντίδη, τὴν κακοδοξία περὶ μολυσμοῦ ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστές; Ἂν ναί, σᾶς παρακαλῶ νὰ τὸν καταδικάσετε κι αὐτόν.

Περὶ συγκοινωνούντων δοχείων
Εἶπε ὁ π. Θεόδωρος: «Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντατην μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία» (ἐδῶ).(https://paterikiparadosi.blogspot.com/2016/02/blog-post_343.html).
Εἶναι πραγματικὰ ἀπίστευτο! Ἐδῶ εἶναι ὁ λόγος καὶ γιὰ μόλυνση καὶ γιὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα. Συνειδητοποιεῖτε πατέρες, τί ἔχετε πεῖ  στὸν κόσμο καὶ τί σήμερα θρασύτατα ἀναιρεῖτε; Συνειδητοποιεῖτε κ. λαϊκοὶ ὑποστηρικτές τους, πὼς ὅ,τι τώρα δημοσίως γράφετε, ἔχει πρὸ πολλοῦ ἀναιρεθεῖ  ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς πατέρες, τοὺς ὁποίους τώρα δημοσίως στηρίζετε; Ἐπειδὴ λοιπὸν αὐτὰ ὅλα τὰ εἶπε ὁ π.  Θεόδωρος κι ὄχι ἐμεῖς, σᾶς παρακαλῶ νὰ τὸν καταδικάσετε κι αὐτόν.

Γιὰ τοὺς ἐπισκόπους εἶπε ὁ π. Θεόδωρος στὸν παραπάνω λόγο γιὰ τὸν Μ. Ἀντώνιο.
«Ὅταν κινδυνεύῃ ἡ πίστις, ἡ Ὀρθοδοξία, πρώτη πνευματικὴ προτεραιότητα εἶναι ἡ ὑπεράσπισή της, ὁ ἀγώνας ἡ συμπαράσταση πρὸς ὅσους ἀγωνίζονται, ἡ μέχρι θανάτου καὶ αἵματος προθυμία.Ὅλα τὰ ἄλλα πνευματικὰ καθήκοντα ἕπονται. Ὅσοι πράττουν καὶ συμβουλεύουν τὰ ἀντίθετα, ἁπλῶς συγκαλύπτουν μὲ προφάσεις τὴν ἀπροθυμία καὶ δειλία τους, καὶ γίνονται διδάσκαλοι καὶ καθηγητὲς τῆς ἀπραξίας καὶ τῆς ὑποκρισίας... Εἴμαστε βέβαιοι πὼς, ἂν διαβάσουν καὶ μάθουν αὐτὸ τὸ ὅραμα τοῦ Ἁγίου οἱ πατριάρχες,οἱ ἀρχιεπίσκοποι καὶ οἱ ἐπίσκοποι, ἂν βέβαια ἐξακολουθοῦν ὡς Ὀρθόδοξοι νὰ σέβονται καὶ νὰ ἀκολουθοῦν τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, θὰ διακόψουν τὶς λειτουργικὲς ἀμοιβαῖες φιλοξενίες καὶ ἐπισκέψεις, τὶς ἑβδομάδες συμπροσευχῆς καὶ τὶς ἀποστολὲς ἀντιπροσωπειῶν στὶς θρονικὲς ἑορτές. Γιατὶ διαφορετικὰ θὰ συμπεριλαμβάνονται καὶ αὐτοὶ ὡς συνεργοὶ στὸ φρικτὸ ὅραμα τοῦ Μ. Ἀντωνίου».

Καὶ σὲ μία συνέντυξη στὴν κ. Σοφία Τσέκου εἶπε ὁ π. Θεόδωρος ἀναλόγως:
«Ὁ Οἰκουμενιστὴς Ἐπίσκοπος διακόπτει —μὲ τὸν Οἰκουμενισμό— τὴ σχέση του μὲ τὸν Χριστό. Ὅποιος ἀκολουθεῖ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ἐμμένει στὴν αἵρεση, αὐτὸς διακόπτει τὴν σχέση του μὲ τὸν ΧριστόἘκεῖνος ποὺ διακόπτει τὴν σχέση του μὲ τὴν αἵρεση, ἐκεῖνος ἔχει σχέση μὲ τὸνΧριστό... Ἂν ὁ Ἐπίσκοπος διατηρεῖ σχέση μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, δὲν διατηρεῖ τὴν σχέση του μὲ τὸν Χριστό;» (ἐδῶ). https://paterikiparadosi.blogspot.com/2017/06/blog-post_35.html
Βλέπετε τί λέει ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ κ. Σαραντίδη, ὁ π. Θεόδωρος; Ὅποιος δὲν διακόπτει τὴν κοινωνία, τὶς ἐπισκέψεις, τὶς φιλοξενίες κλπ. μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς συγκαλύπτει μὲ προφάσεις τὴν ἀπροθυμία καὶ δειλία του νὰ διακόψει τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί τους εἶναι συνεργὸς στὸ φρικτὸ ὅραμα τοῦ ἁγ. Ἀντωνίου καὶ δὲν διατηρεῖ τὴν σχέση του μὲ τὸν Χριστό. Σᾶς παρακαλῶ νὰ τὸν καταδικάσετε κι αὐτόν.
Πάλι περὶ Ἐπισκόπων καὶ περὶ Οἰκονομίας καὶδυνητικότητας τοῦ 15ου Κανόνα
Στὸ ἄρθρο του «Ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν αἵρεση — ὄχι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία» γράφει ὁ π. Θεόδωρος
«Ἐπειδὴ ἡ αἵρεση, ὡς προσβολὴ τῆς πίστεως, τῶν δογμάτων, εἶναι χειρότερο κακό, μεγαλύτερος κίνδυνος γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ σχίσμα, γι᾽ αὐτὸ οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου στὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 15ου  Κανόνος ὁρίζουν καὶ θεσπίζουν ὅτι ὅσα προηγουμένως ὁρίσθηκαν, ἡ μὴ διακοπὴ δηλαδὴ μνημοσύνου, δὲν ἰσχύουν στὴν περίπτωση ποὺ ὁ ἐπίσκοπος, ὁ μητροπολίτης, ὁ πατριάρχης κηρύσσουν αἵρεση. Στὴν περίπτωση αὐτὴ πρέπει ἀμέσως καὶ «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως» νὰ ἀποτειχισθοῦμε, νὰ ὑψώσουμε τεῖχος ἄμυνας, νὰ ἀποκλείσουμε τὴν αἵρεση, νὰ ὀχυρωθοῦμε...
Προκαλεῖ ἐντύπωση ὅτι καὶ πρόσωπα, κατὰ τὰ ἄλλα ὀρθοδόξου φρονήματος, καὶ μάλιστα λόγιοι ἐπίσκοποι, πρεσβύτεροι καὶ καθηγηταὶ ἐκλαμβάνουν τὴν ἀποτείχιση κακῶς ὡς χωρισμὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς ψευδοεπισκόπους· ἰσχυρίζονται καὶ γράφουν καὶ κηρύσσουν ὅτι ἐμεῖς μένουμε μέσα στὴν ἐκκλησία, δὲν ἀποτειχιζόμαστεδίνουμε τὸν ἀγώνα μέσα στὴν ἐκκλησίαΓίνονται ἔτσι καλοὶ συνεργάτες καὶ βοηθοὶ τῶν αἱρετικῶν ψευδεπισκόπωνδιότι δὲν ἀφήνουν νὰ ὑψωθεῖ τὸ τεῖχος τῆς διακοπῆς τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ μνημοσύνου, μὲ συνέπεια ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπὶ δεκαετίες τώρα νὰ προελαύνει ἀκάθεκτα, νὰ καταλαμβάνει πρόσωπα καὶ θεσμούς, συνόδους, ἱεραρχίες, ἱεράρχες, θεολογικὲς σχολές, καὶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ὡς ἐλεύθεροι σκοπευτὲς νὰ ρίχνουμε μερικὲς τουφεκιὲς ἀπέναντι ἑνὸς ἐχθροῦ καὶ ἑνὸς κινδύνου μὲ ἀσύγκριτη ὑπεροπλία καὶ ἀσύμμετρη ἀπειλή. Αὐτὸ ὅμως δὲν κάνουμε τόσα χρόνια ἀναβάλλοντας τὴν κατασκευὴ τοῦ τείχους; Καὶ δὲν πρέπει τώρα βλέποντας ὅτι ὁ ἐχθρὸς κατέλαβε ἀκόμη καὶ τὸ τελευταῖο θεσμικὸ προπύργιο ποὺ διαθέτουμε, τὸ συνοδικὸ σύστημα μὲ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, νὰ βελτιώσουμε τὴν στρατηγική μας, νὰ προσαρμόσουμε τὰ ἐπιτελικά μας σχέδια, νὰ χρησιμοποιήσουμε τὸν ὁπλισμὸ ποὺ μᾶς προμήθευσαν μὲ Ἁγιοπνευματικὲς ἀποφάσεις οἱ Ἅγιοι Πατέρες;... Δὲν εἶναι κατασταλαγμένο ἐκκλησιολογικὸ ἀξίωμα ὅτι ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια, καὶ ὄχι ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχουν ἐπίσκοποι, καὶ πατριάρχες αἱρετικοί;...
Ἤδη στὰ Πορίσματα τοῦ μεγάλου Διορθοδόξου Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου ποὺ ὀργάνωσαν στὴν Θεσσαλονίκη τὸ 2004 τό«Τμῆμα Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας»,τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. καὶ ἡ «Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων Σπουδῶν» γράφαμε:
«Νὰ διατρανωθεῖ πρὸς τὶς ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες ὅτι σὲ περίπτωση ποὺ ἐξακολουθήσουν νὰ συμμετέχουν καὶ νὰ ἐνισχύουν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ, ὁ ἐπιβεβλημένος σωτήριος, κανονικὸς καὶ ἁγιοπατερικὸς δρόμος τῶν πιστῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, εἶναι ἡ ἀκοινωνησία, ἡ διακοπὴ δηλαδὴ τοῦ μνημοσύνου τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι καθίστανται συνυπεύθυνοι καὶ συγκοινωνοὶ τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς πλάνης».
Καὶ στὶς 18-12-2016, στὸ "Ἀρχονταρίκι" τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης (ἐδῶhttps://katihisis.blogspot.gr/2016/12/2016_22.html) εἶπε:
«Οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς νοτίου Ἑλλάδος στὴ Μεγάλη Εἴσοδο λένε: «τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου τῆς ὀρθοτομούσης τὸν λόγον τῆς ἀληθείας». Ἔ, ἂν ἡ Ἱ. Σύνοδος δέχτηκε τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης,(τότε) πῶς ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας; Ἑπομένως, θὰ λέει ψέματα μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα; Μέσ’ στὸ θυσιαστήριο; Οἱ δικοί μας δέ, ἐδῶ, οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς βορείου Ἑλλάδος, λένε καὶ τὰ δύο. «Τοῦ πατριάρχου ἡμῶν Βαρθολομαίου καὶ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου τῶν ὀρθοτομούντων τὸν λόγον τῆς σῆς ἀληθείας». Πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν Σύνοδό μας, ὁ Πατριάρχης ἐδῶ καὶ χρόνια δὲν ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Τί θὰ κάνουμε λοιπόν; …Ἐνῶ (μὲ τοὺς ἄλλους ἀντι-Οἰκουμενιστὲς πατέρες) ἔχουμε τὴν ἴδια ἐκκλησιολογικὴ ἄποψη ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς πρὸς τὴν μέθοδο, τί νὰ κάνουμε τώρα, διαφωνοῦμε… Νιώθω ὅτι ἦρθε καιρὸς νὰ κάνουμε τὸ καθῆκον μας ἀπέναντι στὴ συνείδησή μας κι ἀπέναντι στὴν Πίστη μας, κι ἂς οὐρλιάζουν κάποιοι… Ἐγὼ σᾶς τὸ λέω, μέχρι τώρα προβληματιζόμουν, καὶ προσευχόμουν, καὶ διάβαζα· σᾶς εἶπα γιὰ δυό-τρεῖς μῆνες ξεσκόνιζα τοὺς τρεῖς τόμους τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Μ. Βασιλείου. Γιὰ νὰ ἐνισχυθῶ, νὰ ἐνθαρυνθῶ, μήπως κάνω λαθος; Κι ἔχω κατασταλάξει πλέον ὅτι ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου εἶναι μονόδρομος... Ἐγώ, λοιπόν, θεωρῶ, μετὰ τὴν στάση τῆς Ἱεραρχίας μας στὸ θέμα τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, ὅτι ὁ μόνος Κανονικὸς δρόμος, ὁ ὁποῖος ἀπομένει –Κανονικός, βάσει τῶν Κανόνων, ἐπειδὴ πλέον ἐπισήμως διὰ Συνόδου θεσμοθετεῖται ὁ Οἰκουμενισμός, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, θὰ πρέπει νὰ κάνουμε Διακοπὴ Μνημοσύνου, ἡ ὁποία  θὰ  ἔχει κάποιες  συνέπειες».
Ποῦ νὰ πρωταρχίσει κανείς; Σᾶς φαίνεται ὅτι ὑπάρχει διαφορὰ μεταξὺ τῶν ἐπιχειρημάτων ποὺ τόσο καιρὸ σᾶς παραθέτουμε καὶ τῶν λόγων τοῦ π. Θεοδώρου; Σᾶς φαίνεται ὅτι ἡ ἔκφραση «ἂν ἡ Ἱ. Σύνοδος δέχτηκε τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης, (τότε) πῶς ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείαςἙπομένως, θὰ λέει ψέματα μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα; Μέσ’ στὸ θυσιαστήριο;», αὐτὴ ἡ ἔκφρασηἀθωώνει τοὺς Ἐπισκόπους; Δὲν ἀποτελεῖται ἡ Ἱ. Σύνοδος ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἐπισκόπους τῆς Ἑλλάδας; Σᾶς φαίνεται ἡ ἔκφρασηὅτι ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια, καὶ ὄχι ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχουν ἐπίσκοποι, καὶ πατριάρχες αἱρετικοί ὡς σχισματικὴ τάση καὶ ἀπόρριψη τῶν ἐπισκόπων; Σᾶς φαίνεται ἡ ἐπανάληψη τοῦ ρήματος «πρέπει», ἡ ἔκφραση «ὁ ἐπιβεβλημένος σωτήριος, κανονικὸς καὶ ἁγιοπατερικὸς δρόμος», ἡ ἔκφραση «ἐπειδὴ πλέον ἐπισήμως διὰ Συνόδου» ὡς ἀπαράδεκτη πίεση, ὡς ζηλωτισμός, ὡς δαιμονικὴ ἐνέργεια (κατὰ τὸν π. Νικόλαο), ὡς προσπάθεια διάσπασης τοῦ ἀγώνα, ὡς προϊὸν ἔπαρσης καὶ «πατάτας»; Σᾶς φαίνεται ἡ ἔκφραση «Αὐτὸ ὅμως δὲν κάνουμε τόσα χρόνια ἀναβάλλοντας τὴν κατασκευὴ τοῦ τείχους; Νιώθω ὅτι ἦρθε καιρὸς νὰ κάνουμε τὸ καθῆκον μας ἀπέναντι στὴ συνείδησή μας κι ἀπέναντι στὴν Πίστη μας, κι ἂς οὐρλιάζουν κάποιοι» ὡς ἀπόδειξη ἀνάγκης ἐφαρμογῆς Οἰκονομίας;
Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκοῦμε ἄλλα πρίν,  ἄλλα μετά, διαφορετικὰ καὶ ἀλλοπρόσαλλα, καὶ νὰ περιμένετε ἀπὸ ἐμᾶς νὰ μὴν ἐκφράσουμε τὴν διαφωνία μας, ἢ κι ἀκόμα νὰ σᾶς ἀκολουθήσουμε στὸν «ἔνδοξο» καὶ σήμερα τόσο ἀγαπητὸ κόσμο τῆς κυβίσθησης; Πῶς χρησιμοποιεῖτε καὶ μετὰ ἀρνεῖστε ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ παραδείγματα καὶ ἐκφράσεις, ποὺ παίζουν τόσο σημαντικὸ ρόλο γιὰ τὴν σωτηρία ψυχῶν; Ποιός σᾶς ἐπιτρέπει τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας, ὅποτε ἐσεῖς θέλετε καὶ ὅποτε σᾶς συμφέρει;
Ποιόν ἐμπαίζετε; Γιατὶ ἂν ἐμεῖς σᾶς φαινόμαστε ἄξιοι ἐμπαιγμοῦ, ὁ Χριστὸς δὲν ἐμπαίζεται οὔτε μὲ κυβισθήσεις οὔτε μὲ τὶς πολιτικῆς φύσης δοκησίσοφες φιλοσοφίες —ἄνευ ὁποιασδήποτε πατερικῆς ἀποδείξεως— περὶ λάθους τοῦ κ. Σαραντίδη. Ἂν δὲν λαμβάνετε ὑπόψη τὸ ποίμνιο, λάβετε ὑπόψη τὸν Θεό, στὸν ὁποῖο θὰ δώσουμε ὅλοι λόγο, ὁ καθένας ὅμως μὲ τὸ πόστο καὶ τὴν εὐθύνη ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ. Ἂν ὅμως νομίζετε ὅτι καὶ ὁ π. Θεόδωρος κάνει λάθος, σᾶς παρακαλῶ νὰ τὸν καταδικάσετε κι αὐτόν.
Ὅσον ἀφορᾶ τὴν στὴν ἡμερίδα διαφημιζόμενη «πρωτοπορία» τῶν θεσσαλονικιῶν ἱερέων στὴν ἀποτείχιση καὶ τὶς κατηγορίες περὶ πλάνης, σχίσματος κλπ. ἐναντίον τῶν ἄλλων ἱερέων, θυμίζω στὸν π. Θεόδωρο ὅτι π.χ. γιὰ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ εἶχε πεῖ τὰ ἑξῆς:
«Ἡ ἀποψινή μας παρουσία ἐδῶ καὶ ἡ δική μου καὶ τῶν Θεσσαλονικέων ἀδελφῶν, ἰδίᾳ τῶν Ἀγιαντωνιτῶν. σὺν τοῖς ἄλλοιςεἶναι καὶ μία συμπαράσταση πρὸς τὸν ταλαιπωρούμενο ἀδελφὸ καὶ πατέρα, πρὸς τὸν ἀδίκως τιμωρηθέντα π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους. Νὰ ἀφυπνήσουμε τὸ κοιμώμενο λόγῳ ἀγνοίας ὀρθόδοξο ποίμνιο. Νὰ ξοδέψουμε γιὰ τὴν Ἁγία ὀρθοδοξία, νὰ μὴ μείνουμε προσκολλημένοι καὶ νὰ ἐνδιαφερόμαστε μόνο γιὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά...».
Καὶ ὑπ’ ὄψιν, ἀπ’ ὅ,τι διαπίστωσα, ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς δὲν ἄλλαξε τίποτα ἀπὸ τότε. Εἶπε μάλιστα καὶ τὰ ἑξῆς, κλείνοντας τὴν ἐκδήλωση, ἐπευθυνόμενος στὶς ἑκατοντάδες ἀκροατές:
«Εὐχαριστοῦμε τὸν π. Θεόδωρο ποὺ ὄχι μόνο εἶχε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν καλωσύνη νὰ ἔρθει κοντά μας, ἀλλὰ καὶ νὰ μᾶς ἐνημερώσει καρδιακά γιὰ τὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας μας, θὰ τὸν παρακαλέσουμε νὰ εὔχεται καὶ γιὰ μᾶς ἐδῶ, καὶ θὰ προσπαθήσουμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς συνοδοιπόροι στὸν ἀγῶναποὺ κάνει ἐκεῖνος, καὶ σὲ ὅλους τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἀγωνίζονται. Ἐπίσης νὰ εὐχαριστήσουμε ὅλους, ὅσοι ἦρθαν ἐδῶ σήμερα, ἀφήνοντας ἐργασίες ἢ ὅ,τι ἄλλο εἶχαν, νὰ ζητήσουμε τὶς εὐχὲς ὅλων τῶν πατέρων, νὰ εὐχαριστήσουμε πάλι τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο ποὺ εἶχε τὴν καλωσύνη νὰ μᾶς παραχωρήσει τὴν αἴθουσα καὶ νὰ εὐχηθοῦμε, αὐτὲς οἱ προσδοκίες τοῦ π. Θεοδώρουνὰ γίνουν πραγματικότητες καὶ νὰ ἀφυπνιστοῦμε ὅλοι μας ἀπὸ τὸν λήθαργο ποὺ μᾶς κατέχει»(https://paterikiparadosi.blogspot.com/2013/05/blog-post_8048.html).
Πῶς τότε ἦταν ἄλλοι οἱ πρωτοπόροι, πῶς τότε ὑπῆρχε ὁμόνοια καὶ ἔλειπαν οἱ κατηγορίες περὶ πλάνης καὶ σχίσματος, πῶς τότε μιλούσατε καθαρὰ καὶ σταράτα στοὺς πιστούς, πῶς τότε δεχόσασταν τὴν συμπαράσταση καὶ τὴν ἑνότητα, πῶς τότε ὅλα εἶχαν ὡς γνώμονα ξεκάθαρα τὴν μία, ἁγιοπατερική, σὲ καιροὺς αἱρέσεως ἀναδεδειγμένη, ὁμολογιακὴ διακοπὴ μνημόνευσης καὶ τώρα ὅλα ἀναποδογυρίστηκαν;
Ἐμεῖς, ὡς πιστοί –καὶ γι’ αὐτὸ κατηγορούμαστε– δὲν ἀλλάξαμε. Ἀντιθέτως μένουμε πιστοὶ σὲ αὐτὰ ποὺ οἱ Πατέρες δίδαξαν ἀλλὰ καὶ ἐσεῖς πιστῶς —τότε— μεταφέρατε. Ἂν ἐσεῖς, ἀδικαιολογήτως καὶ ἄνευ ἀπολογίας, ἀλλάξατε, τότε τί περιμένετε; Ἡ ἀλήθεια ἀγαπᾶ μέν, δὲν συμβιβάζεται δέ.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

ΣΧΟΛΙΟ: Πάντα διφορούμενος ο πρ. Ζήσης. 
Δέν πείθει γιά τήν καλή του προαίρεση ούτε τόν ίδιο.
Οι αποτειχισμένοι αποδεικνύουν γι' άλλη μιά φορά ότι είναι οι διάδοχοι τού Μ. Αντωνίου καί οι λοιποί χριστιανοί διάδοχοι τού Αρειου. 
Καί επικαλούνται καί τήν αγάπη κατά τήν μόδα τής αγαπολογίας.  Ποιοί; Τά πίτ-μπούλ πού τριγυρίζουν εξαγριωμένα τό προαύλιο τής εκκλησίας απειλώντας νά κατασπαράξουν τούς μαγαρισμένους πιστούς καί τά παιδιά τους. 
Εχουμε νά δούμε πολλά ακόμη από τά γεννήματα τού 15ου κανόνος.

Αμέθυστος

Γέροντας Σωφρόνιος του έσσεξ.

                                  
  
Γέροντας Σωφρόνιος του έσσεξ.

Τελούμε από κοινού τη Λειτουργία. Αλλά πληρώνουμε το τίμημά της: Ο καθένας μας οφείλει να φροντίζει για τη σωτηρία όλων. Η ζωή μας είναι ατελεύτητο μαρτύριο.198. Δεν υπάρχει άλλη οδός εκτός από την αδιάλειπτη προσευχή κατά την εργασία. Μεταβάλλετε ό,τι οφείλετε να κάνετε σε προσευχή. Ανοίγετε μια πόρτα, ζητείστε από τον Κύριο ν’ ανοίξει για σας την πόρτα της μετανοίας. Κτίζετε, αναλογισθείτε ότι κοπιάζετε ματαίως και ότι τίποτε δεν μπορεί να σταθεί όρθιο, αν ο Ίδιος ο Θεός δεν συμμετέχει στην οικοδομή.

 Όταν ο νους και η καρδιά μας στρέφονται προς τον Θεό, όλα γίνονται εύκολα. Χωρίς τη δυναμική αυτή κίνηση προς τον Θεό, η ζωή χάνει το νόημά της.Δε συνηθίζω ν’ αναζητώ πνευματικές συμβουλές από αρχηγούς κρατών και στρατηγούς, αλλά η περίπτωση του Κρόμγουελ είναι ενδιαφέρουσα. Προετοιμαζόμενος για κάποια μάχη προσευχόταν: «Κύριε, θα είμαι πολύ απασχολημένος σήμερα· ενδέχεται να Σε ξεχάσω, αλλά Συ μη με ξεχάσεις».
 

πηγή:Απόσπασμα από το βιβλίο «Περί Πνεύματος και ζωής», Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας2002.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Παπικό σόου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών-Τι είπε ο Φραγκίσκος για την ενότητα των Χριστιανών, τον “οικουμενισμό του αίματος”, την ιεραποστολή και την νέα ευαγγελική προσέγγιση

Του Μανώλη Κείου
“Ο συνεχής οικουμενισμός του αίματος μας ωθεί να προχωρήσουμε” ήταν το μήνυμα του Πάπα Φραγκίσκου κατά την ομιλία του χθες στις εκδηλώσεις για την 70η επέτειο ίδρυσης του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.
Σε ένα οικουμενιστικό κρεσέντο ο ποντίφικας αποκάλυψε ποια είναι τα σχέδια για την περίφημη “ενότητα” των Χριστιανών και τόνισε μεταξύ άλλων πως “ο πραγματικός οικουμενισμός θέτει τον Χριστό πάνω από την όποια διαίρεση”.
«Οι διαφορές μας δεν πρέπει να είναι δικαιολογίες. Ακόμα και τώρα μπορούμε να περπατήσουμε στο Πνεύμα: μπορούμε να προσευχόμαστε, να ευαγγελιζόμαστε και να τελούμε μαζί «, είπε. «Αυτό είναι δυνατό και είναι ευχάριστο για τον Θεό! Περπάτημα, προσευχή και συνεργασία: αυτή είναι η σπουδαία πορεία που καλούμαστε να ακολουθήσουμε», ανέφερε ο Πάπας Φραγκίσκος.
Ο σκοπός αυτής της πορείας, σύμφωνα με τον Πάπα, είναι η ενότητα και το αντίθετο είναι ένα μονοπάτι προς τη διαίρεση που οδηγεί σε «σύγκρουση και διάλυση». Τόνισε ακόμη ότι η έλλειψη ενότητας μεταξύ των Χριστιανών δεν είναι μόνο «ανοιχτά αντίθετη προς το θέλημα του Χριστού», αλλά είναι επίσης «σκάνδαλο και βλάπτει τα πιο άγια αίτια: το κήρυγμα του Ευαγγελίου σε κάθε πλάσμα».
“Ο Κύριος”, είπε, «μας ζητάει ενότητα. ο κόσμος μας, τεμαχισμένος από πάρα πολλές διαιρέσεις ικετεύει για ενότητα. Και για τους Χριστιανούς, το να περπατάμε μαζί δεν είναι απλώς ένα «εργαλείο για να ενισχύσουμε τις δικές μας θέσεις», αλλά είναι μάλλον πράξη υπακοής στον Ιησού και την αγάπη Του για τον κόσμο”.
Αναλυτικότερα, λοιπόν, ο Πάπας Φραγκίσκος απευθύνθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΣΕ (WCC) και σε άλλους οικουμενικούς αντιπροσώπους κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Γενεύη καλώντας όλους τους χριστιανούς να βιώσουν μια πιο έντονη αδελφοσύνη στην άσκηση συγκεκριμένης φιλανθρωπίας.
Ο Πάπας Φραγκίσκος κάλεσε όλους τους Χριστιανούς να ξεπεράσουν τον πειρασμό και σημείωσε πως το οικουμενικό ταξίδι προηγείται από πολιτικά ή άλλα συμφέροντα και συνοδεύεται από το οικουμενισμό του αίματος που μας προτρέπει να προχωρήσουμε προς τα εμπρός στο δρόμο προς την πλήρη Χριστιανική ενότητα.
Ο Φραγκίσκος μάλιστα ξεκίνησε το λόγο του ευχαριστώντας όλους εκείνους που άνοιξαν τον δρόμο “που μας επιτρέπει να συναντηθούμε σήμερα ως αδελφοί και αδελφές επιλέγοντας τον δρόμο της συγχώρεσης και προσπαθώντας να ανταποκριθούμε στο θέλημα του Κυρίου»
Εξήρε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών λέγοντας ότι γεννήθηκε στην υπηρεσία του οικουμενικού κινήματος, το οποίο από μόνο του προέκυψε από μια ισχυρή κλήση προς την συγκεκριμένη αποστολή. “Γιατί πώς μπορούν οι Χριστιανοί να διακηρύξουν το Ευαγγέλιο”, σημείωσε ο Φραγκίσκος “αν είναι χωρισμένοι μεταξύ τους;”
Εξέφρασε πάντως την ανησυχία του ότι ίσως σήμερα ο οικουμενισμός και η ιεραποστολή δεν είναι πλέον τόσο αλληλένδετα, είπε ότι αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι μια νέα ευαγγελική προσέγγιση και εξέφρασε την πεποίθησή του ότι μια αυξημένη ιεραποστολική παρόρμηση θα μας οδηγήσει σε μεγαλύτερη ενότητα.
Ο Πάπας χαρακτήρισε την κοινή προσευχή “οξυγόνο του οικουμενισμού” και τέλος κάλεσε να «κοιτάξουμε τους πολλούς αδελφούς και αδελφές μας σε διάφορα μέρη του κόσμου, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, που υποφέρουν επειδή είναι Χριστιανοί. Ας έλθουμε κοντά τους. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το οικουμενικό ταξίδι μας προηγείται και συνοδεύεται από έναν οικουμενισμό που έχει ήδη πραγματοποιηθεί, τον οικουμενισμό του αίματος, που μας ωθεί να προχωρήσουμε ».
"....υποφέρουν επειδή είναι Χριστιανοί" από τούς Μουσουλμάνους, μέσα σέ "έναν οικουμενισμό πού έχει ήδη πραγματοποιηθεί";;;
"Περπάτημα, προσευχή και συνεργασία": Υγεία καί χαρά!
Μοναδικά καί ασύγκριτα τά δώρα τού Πνεύματος. Αρρητα ρήματα!
"Ο κόσμος μας" ταυτίζεται μέ τόν κόσμο τού Δημιουργού;
Ο άνθρωπος είναι πρώτος καί στήν κενολογία.
Αμέθυστος

+γερ. Μωϋσή Αγιορείτου- Εύλαλη σιωπή(απόσπασμα)


Η πολυλογία, η φλυαρία, η κενολογία, η περιττολογία, η αργολογία, η φαιδρολογία δηλώνει κενοδοξία, αδιακρισία κι εσωτερική ανησυχία. Η ησυχία γεννά την ωραία σιωπή κι αυτή εξυφαίνει τον λόγο. Δεν πρόκειται για ανενεργό στάση, για παθητική πράξη, για οκνηρό έργο, για φυγόπονη απραξία, αλλά για επιλεγμένη εργασία αυτογνωσίας, αυτοπαρατήρησης, ενδοσκαφής και εντρυφήσεως στα θεία. Λέγει ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ: «Απόκτησε την εσωτερική σου γαλήνη και χιλιάδες άνθρωποι θα σωθούν γύρω σου, χωρίς εσύ να το ξέρεις». Δεν χρειάζεται συνέχεια να μιλάμε. Ο κόσμος κουράστηκε από τα πολλά, τα παχειά, τ’ αδιαφανή, τα υποκριτικά, τα ξύλινα λόγια. Οι άλλοι δεν βρίσκονται πάντοτε πλάι μας για να μας ακούνε, αλλά και για να τους ακούμε. Λέγει ένας σοφός «ο Θεός μας έδωσε δύο αυτιά και ένα στόμα- περισσότερο ν΄ακούμε και λιγότερο να μιλάμε». Εμείς κυκλοφορούμε σαν να έχουμε δέκα στόματα και κανένα αυτί. Μιλά ο άλλος και δεν τον ακούμε και σκεφτόμαστε τι θα πούμε εμείς. Έτσι, όπως λέγει ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης, έχουμε παράλληλους μονολόγους. Δεν διαλεγόμαστε και δεν επικοινωνούμε.
Ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος δεν κήρυττε ποτέ. Ήταν ειρηνικός, φωτεινός, χαρούμενος πάντοτε. Τον ρωτούσαν : «Πώς είσαι έτσι Γεώργιε;». «Είμαι χριστιανός» απαντούσε. Και γίνονταν κι εκείνοι χριστιανοί για να ομορφύνει η ζωή τους. Ο άγιος Αρσένιος ο Μέγας έλεγε : «Μετάνιωσα που μίλησα, όχι γιατί σιώπησα». Η πολυλογία θα φέρει αμαρτία. Ο λόγος δεν είναι πάντοτε ουσιαστικός κρίκος των ανθρώπων. Η έλλειψη πνευματικότητος κάνει τον λόγο να διαχωρίζει κι όχι να ενώνει τους ανθρώπους. Δύο άνθρωποι που ταξιδεύουν μαζί δεν χρειάζεται συνέχεια να συνομιλούν. Επαναλαμβάνω: ο κόσμος σήμερα κουράστηκε πολύ από τα πολλά λόγια, κενού περιεχομένου, φθαρμένα, κακομεταχειρισμένα, παραποιημένα, δίχως ανταπόκριση βιώματος.
Ένα πρόσωπο σιωπηλό, σημαντικό, ιερό, ωραίο είναι της Παναγίας. ‘Ολος ο βίος της είναι μια απέραντη σιωπή. Ελάχιστοι λόγοι της Θεοτόκου διεσώθηκαν. Πρόκειται για τη σεμνή, καθαρή, ταπεινή και σιωπηλή κόρη της Ναζαρέτ. Η Παναγία μας είναι βίωση της σιγής, η προσωποποίηση της σιωπής, η ερωτευμένη της ησυχίας. «Όσον εμβαθύνομεν εις το Μυστήριον της Παναγίας, τόσον καθαρώτερον και θεωρούμεν και ακούμεν τον λόγον της σιγής. Και όχι μόνον τούτο, αλλά και ανακαλύπτομεν το θείον εις την σιγήν, την σχέσιν Της προς την δημιουργίαν, προς ότι βαθύ και μεγάλο υπάρχει εις την ζωήν μας» (Μητροπ. Χαλκηδόνος Μελίτων). Δεν ήξερε να μιλήσει η Παναγία; Δεν μπορούσε κάτι να πει; Δεν είχε λόγο; Ηθελημένα σιωπούσε από ταπείνωση. Άφηνε να μιλά ο Υιός Της. Ήταν συνεχώς στη σκιά του. Το βροντερό κήρυγμα της Θεοτόκου είναι η συνεχόμενη σιωπή της. Αυτή η σιωπή της ελέγχει αυστηρά κάθε γυναικεία φλυαρία.
Καλείται να μαθητεύσει ο πιστός στον διδακτικό και σοφό λόγο της σιωπής. Η εγνωσμένη παραίτηση από τον λόγο δηλώνει εμπειρία. Σωπαίνει κανείς στη μεγάλη χαρά. Δεν βρίσκει ικανά λόγια να την εκφράσει. Σωπαίνει και στον βαθύ πόνο. Χάνει τα λόγια του. Τα κάνει καυτό δάκρυ. Τι να πει κανείς στη μητέρα που θάβει το μικρό της παιδί. Ειλικρινά θυμώνω όταν ακούω κοινότοπα λόγια, υψηλά, υπερβατικά, απάνθρωπα ενίοτε, σκληρά για την πονεμένη μάνα. Καλύτερα να μην πούμε τίποτε. Καλύτερα να προσευχηθούμε. Είπαμε δεν χρειάζεται πάντοτε να μιλάμε, να θέλουμε να παρηγορήσουμε τους άλλους μ’ έναν τόσο απόμακρο τρόπο.
Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες των αγίων, τις ιερές ώρες της περισυλλογής, της αυτοσυγκέντρωσης, της αυτομεμψίας, της μελέτης, της προσευχής. Η σιωπή καλύπτει την έρευνα, την αγρυπνία, την ανακάλυψη του σοφού επιστήμονα. Η σιωπή σκεπάζει το μαρτύριο του πονεμένου, του αναγκεμένου, του δυστυχισμένου. Τις ώρες της σιωπής τελεσιουργούνται τα μεγάλα θαύματα, οι αδιαφήμιστες ηρωικές πράξεις, οι μυστικές προσωπικές επαναστάσεις, η γνωριμία με τον άγνωστο εαυτό μας. Έτσι έχουμε τη σημαντική σιωπή του αγίου, την κορυφαία σιωπή του σοφού, την υπομονετική σιωπή του ήρωα, την ακριβή σιωπή του υπομονετικού κι επίμονου, την ευαγγελική σιωπή του αυτοθυσιαζόμενου.
Κουρασθήκαμε από την ακατάσχετη πολυλογία, προχειρολογία και φθηνολογία. Το κόστος τους είναι βαρύ, αλλοιώνουν την ουσία, τα πρώτα, τα σημαντικά, τα καίρια και ιερά. Έχουμε ανάγκη από την ανάπαυση στη χρυσή σιωπή, την πολύτιμη ακοή, τη βιωματικότητα των απαραίτητων λόγων. Χρειάζεται μια αντίσταση στους πρόχειρους κι εύκολους λόγους. Αξίζει να καταλαγιάσουμε, να ησυχάσουμε, να ξαποστάσουμε για ν’ ακούσουμε μέσα στην ησυχία τη χαμηλή φωνή του Θεού, την εναγώνια φωνή της συνειδήσεώς μας, τη διδακτική φωνή του ιερού παρελθόντος, για να μετανοήσουμε ειλικρινά.
Η σιωπή φαίνεται από τα παραπάνω λεχθέντα νάχει μια άγνωστη, μυστική, ισχυρή δύναμη, που δεν αγαπά τη φθορά της επιπόλαιης συζητήσεως, της πρόχειρης κουβέντας, του άστατου ρευστού λόγου. Είναι ελεύθερη, άνετη, ασυμβίβαστη, μακάρια η σιωπή. Ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος παραγγέλει, όχι μόνο στους μοναχούς, ν’ αγαπήσουμε πάνω από όλα τη σιωπή, γιατί αυτή είναι η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, της ατελεύτητης, πανευφρόσυνης, ουράνιας βασιλείας. Αν δεν μπορούν να εκφρασθούν πάντοτε τα συναισθήματα με τα ανθρώπινα λόγια πως να περιγραφούν και κατατεθούν οι πνευματικές εμπειρίες; Ο απόστολος Παύλος γράφει σε ωραιότατη επιστολή του προς τους χριστιανούς της Κορίνθου «ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι». Αδυνατεί, λέγει, να εκφράσει την εμπειρία του με λόγια. Συχνά στα συναξάρια παρατηρούμε οι αγίοι να κρύβουν τις εμπειρίες τους, να σιωπούν, φοβούμενοι μη χάσουν τη χάρη και τη χαρά, την παράκληση και την παραμυθία από τη δημοσίευση και διαφήμιση των υψηλών εμπειριών τους.
Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέγει : Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα· στους χίλιους κι αν ένας σε καταλάβει. Δεν θέλει ο Άγιος να μας κάνει επιφυλακτικούς, καχύποπτους και κλειστούς, αλλά διακριτικούς. Είναι χαρά ν’ ακούει κανείς τους λόγους των αγίων. Είναι μεγαλύτερη όμως χαρά «να συλλαμβάνεις τα κύματα και την διάσταση, την πρόταση, την έκταση και την έκσταση της σιωπής και της θεολογίας της σιωπής των αγίων» (ιερομ. Ιωαννίκιος Κοτσώνης).
Αναφέρεται πως είχαν πάει τρεις επισκέπτες στον Μέγα Αντώνιο. Οι δύο τον ρωτούσαν για πολλά και διάφορα πράγματα. Ο τρίτος δεν ρωτούσε τίποτε. Όχι γιατί δεν είχε ανάγκη από νουθεσία ή γιατί αισθανόταν πνευματικά επαρκής και δεν εκτιμούσε τον χαρίεντα λόγο του οσίου, αλλά γιατί διδασκόταν περισσότερο από τη στάση του, τη σιωπή του, την ηρεμία της μορφής του. Όταν τον ρώτησε ο Άγιος «εσύ γιατί δεν με ρωτάς κάτι;», του λέει αυθόρμητα: «Μου φτάνει μόνο που σε βλέπω άγιε του Θεού». Του ήταν αρκετό, διδακτικό, ωφέλιμο αυτό. Συναισθανόταν τη θεολογία της σιωπής του, που καταφάσκει στο άλγος του κόσμου κι αρνείται τη γοητεία της υπερφίαλης γνώσης.
Η σιωπή μόνη δεν σημαίνει τίποτε. Αξίζει κανείς να σιωπά έχοντας μόνιμη κουβέντα με τον Θεό, έχοντας ταπεινή αίσθηση περί του εαυτού του, έχοντας κι εσωτερική νηνεμία, νηφαλιότητα κι ημερότητα. O όσιος Αρσένιος προσευχόταν στον Θεό να του φανερώσει πως να σωθεί, κι άκουσε: «Φεύγε, σιώπα, ησύχαζε». Ένας άλλος όσιος λέγει πως η σιωπή και η κρυφή πνευματική εργασία φέρνουν αγιότητα. Ο αββάς Μωυσής έλεγε χαρακτηριστικά πως ο άνθρωπος που αγαπά τη σιωπή και αποφεύγει τις πολλές κουβέντες μοιάζει με ώριμο σταφύλι γεμάτο γλυκό χυμό, ενώ ο πολυλογάς μοιάζει με αγουρίδα. Ο μέγας της διακρίσεως πάτηρ, ο αββάς Ποιμήν, λίαν εύστοχα παρατηρεί: Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με τα χείλη σωπαίνουν και με τον νου τους φλυαρούν, ενώ άλλοι μιλάνε από το πρωί ως το βράδυ κι όμως κρατάνε σιωπή, γιατί τίποτε από αυτά που λένε δεν είναι περιττό και ανώφελο. Στο εξαίσιο, θαυμάσιο και καταπληκτικό Γεροντικό επίσης αναφέρεται: «Αν αποκτήσεις την αρετή της σιωπής, μην καυχηθείς πως κατόρθωσες κάτι σπουδαίο. Πείσε καλύτερα τον εαυτό σου πως δεν είσαι άξιος ούτε να μιλάς!».
Η ήσυχη, ασκητική και σοφή έρημος διδάσκει, αδελφοί μου αγαπητοί, πολλά τον ανήσυχο κόσμο από αγάπη και με πόνο. Ο κόσμος κατασκευάζει καθημερινά ένα λόγο αυθάδη, εγωπαθή, άσοφο και αντίθεο. ‘Εχει στοιχεία δαιμονιώδη, αφού δημιουργεί αυτονόμηση, ισχυρή αυτοπεποίθηση, εξουσιαστική κυριαρχία και φιλόδοξη αυτάρκεια, τα οποία θεωρεί ευφυή τεχνάσματα του νου, ενώ πρόκειται για παραδοξολογήματα. Θεωρεί τη γλώσσα του όπλο κατατροπώσεως των άλλων, των εχθρών και όχι αδελφών. Κι ενώ δι’ αυτού του τρόπου οδηγείται σε φοβερά αδιέξοδα, δεν ταπεινώνεται και δεν μετανοεί παραδεχόμενος την ήττα του κι αποφασίζοντας μια πιο ανεκτική και επιεική στάση προς τον πλησίον του. Είναι μεγάλη ασοφία να νομίζεις πως είσαι σοφός με το να κάνεις και να λες ότι θέλεις παντού και πάντοτε. Η υπεροψία της λογομανίας αποτελεί αταπείνωτη επιβολή επί πάντων και τελικά μωρία.

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2018/06/blog-post_21.html#ixzz5J8lyghRT

Τσίπρας και Κοτζιάς τα είχαν πει από το φθινόπωρο στους Αμερικανούς


Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας 

Η συμφωνία που υπέγραψαν οι δύο υπουργοί Εξωτερικών (παρόντες ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο αποκαλούμενος (με συνυπογραφή της Αθήνας) Μακεδόνας ομόλογός του Ζόραν Ζάεφ παράγει ήδη διπλωματικά και νομικά αποτελέσματα, οδηγώντας ταυτόχρονα σε αποσταθεροποίηση την πολιτική ζωή της χώρας μας στο μακρύ διάστημα μέχρι την ολοκλήρωση των αμοιβαίων διαδικασιών επικύρωσης.

Η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι δυνατόν να αξιολογείται με σημείο αναφοράς το 2008. Γιατί η κυβέρνηση Καραμανλή δεν χρειάστηκε καν να υποβάλει επίσημο βέτο στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου, αφού οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ είχαν λάβει εγκαίρως το μήνυμα ότι δεν ίσχυαν τα όσα απαράδεκτα προηγουμένως συζητούσε η τότε υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη και αποκάλυψε το περασμένο Σάββατο, με αναμφισβήτητα έγγραφα, ο σημερινός υπουργός Νίκος Κοτζιάς.

Ούτε μπορεί να είναι σημείο αναφοράς το 1993 και το Σχέδιο Βανς-Όουεν που ήταν έτοιμος να υπογράψει ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Γιατί πριν τον αποτρέψουν και ανατρέψουν αντίστοιχα, τον Μάιο εκείνου του έτους οι Σταύρος Δήμας, Μιλτιάδης Έβερτ και Αθανάσιος Κανελλόπουλος και το Σεπτέμβριο ο Αντώνης Σαμαράς, το υπουργείο Εξωτερικών είχε φροντίσει να μην υπάρχει η παραμικρή αναφορά σε δήθεν Μακεδόνες πολίτες και μακεδονική γλώσσα. Ακόμα και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος βαρύνεται με την πρόταση περί διπλής ονομασίας που αργότερα κατέστησε αναγκαία τη μάχη για το αυτονόητο erga omnes, δεν είχε διανοηθεί να συνυπογράψει ευθέως αναγνώριση Μακεδόνων.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι αβάσιμο να κατηγορεί ο κ. Τσίπρας τη σημερινή ΝΔ για υιοθέτηση ακροδεξιών αντιλήψεων και να προσάπτει (μάλλον αντιδημοκρατικά) υποχρέωση «οικογενειακής ευθύνης» στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης, με τη στάση του στη Βουλή, διόρθωσε, επιτέλους, λάθη και παραλείψεις της Κεντροδεξιάς από το 1993 και το 2008. Δεν είχε κανένα λόγο να φορτωθεί όλα αυτά ή να αυτοκτονήσει πολιτικά, συνυπογράφοντας την κακή συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ που δεν διαπραγματεύθηκε ο ίδιος (ουσιαστικά δεν ερωτήθηκε καν) και η οποία λύνει πρόσκαιρα κάποια προβλήματα, αλλά μεσοπρόθεσμα γεννά περισσότερα για τη χώρα και ολόκληρα τα Βαλκάνια.

Συντριπτική σύγκριση

Δυστυχώς για τον σημερινό πρωθυπουργό, που είχε δώσει άλλα δείγματα γραφής (π.χ. πέρυσι με την απαίτηση κατάργησης του αναχρονιστικού πλαισίου εγγυήσεων και ασφάλειας στο Κυπριακό), η Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να συγκρίνεται με διαπραγματεύσεις ή σχέδια συμφωνίας των κυβερνήσεων της ΝΔ που ποτέ δεν ίσχυσαν. Ο κ. Τσίπρας δεν θα κριθεί ιστορικά μαζί με τους Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και Κώστα Καραμανλή που συζητούσαν εναλλακτικές λύσεις, αλλά θα συγκρίνεται με όσους, προ πολλών δεκαετιών, κέρδισαν το μεγαλύτερο μέρος της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας και με όλους όσοι έκτοτε το προστάτευσαν. Και η σύγκριση θα είναι συντριπτική.

Με βάση όλα αυτά, το λογικό ερώτημα είναι πώς και γιατί ο κ. Τσίπρας έφτασε σε αυτό το σημείο. Αντίθετα με τα συνήθη σενάρια που εκπορεύονται από διαφόρους γραφικούς για τα «σκοτεινά κέντρα» που δήθεν επιβουλεύονται τον Ελληνισμό, η αλήθεια είναι ότι τα μηνύματα από τις ΗΠΑ υπογράμμιζαν μόνον την ανάγκη σταθερότητας στα Βαλκάνια και υποστήριξης της ευρωατλαντικής προοπτικής των Σκοπίων. Δεν υπήρξε άξια λόγου αμερικανική πίεση προς την Αθήνα με την εξαίρεση ίσως κάποιων τηλεφωνικών παροτρύνσεων του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Μάικ Πενς ακριβώς προ μηνός και ενόψει της πιθανότατης συμμετοχής του στα εγκαίνια της ΔΕΘ, στις 8 Σεπτεμβρίου, στην καρδιά του πανηγυρικού κλίματος της εξόδου από τα Μνημόνια.

Ο κ. Τσίπρας έχει δίκιο, δηλώνοντας στην ΕΡΤ ότι «δεν μας πίεσαν», αφού ο ίδιος είχε σπεύσει να αποκαλύψει στην αμερικανική πλευρά ότι υπήρχαν κανάλια επικοινωνίας και πρόοδος στις επαφές με τον κύριο Ζάεφ ήδη από το περασμένο φθινόπωρο, πριν δηλαδή αρχίσει επίσημα η διαπραγμάτευση φέτος τον Ιανουάριο!

Σύμφωνα με εγκυρότατη πηγή στην Ουάσιγκτον, το θέμα της ΠΓΔΜ δεν συζητήθηκε καθόλου κατά τις συνομιλίες Τραμπ-Τσίπρα στο Λευκό Οίκο στις 17 Οκτωβρίου 2017 και εξετάστηκε μόνον παρεμπιπτόντως στη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον αντιπρόεδρο Πενς στις 18 Οκτωβρίου. Αντίθετα, «λύθηκε η γλώσσα» του κ. Τσίπρα κατά τη διάρκεια άλλων συναντήσεών του, τις ίδιες μέρες, με τους γερουσιαστές Λ. Γκράχαμ, Ρ. Τζόνσον, Κ. Μέρφι και την κυρία Τζ. Σαχίν.

Η αλήθεια θα αποκαλυφθεί

Κατά την ίδια πηγή, ο πρωθυπουργός τους αποκάλυψε: Πρώτον, ότι η Αθήνα είχε καταθέσει συγκεκριμένες εναλλακτικές λύσεις στην ηγεσία των Σκοπίων για την ονομασία. Δεύτερον, ότι είχε αποφασιστεί η συγκρότηση επιτροπής για τα σχολικά βιβλία των δύο χωρών, ώστε -ανάλογα με την πρόοδο και σε άλλα θέματα- να δρομολογηθούν οι ενταξιακές συνομιλίες στην ΕΕ εντός του πρώτου εξαμήνου του 2018.

Με υπογεγραμμένη πλέον τη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ, ίσως τα λεχθέντα προς τους Αμερικανούς γερουσιαστές να μην προκαλούν σήμερα μεγάλη έκπληξη, αλλά είναι σίγουρα περίεργο πώς ο Πρωθυπουργός παρουσίασε την εικόνα τόσο μεγάλης προόδου των συνομιλιών μέχρι τις 18 Οκτωβρίου 2017, ενώ -επισήμως τουλάχιστον- άρχισαν στο Νταβός στις 24 Ιανουαρίου 2018! Επίσης, είναι απορίας άξιο, γιατί υπήρχαν τόσο προωθημένες επαφές μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων, όταν όλοι γνώριζαν ότι ο κ. Ζάεφ δεν μπορούσε να προσέλθει σε ουσιαστικές συνομιλίες, πριν από τους δύο γύρους των δημοτικών εκλογών της χώρας του, στις 15 και 29 Οκτωβρίου 2017.
Πρόκειται για ερωτήματα που, αργά ή γρήγορα, θα απαντηθούν από το εξωτερικό, καθώς στις συνομιλίες της Ουάσιγκτον ήταν παρών και αρμόδιος πρακτικογράφος της Γερουσίας των ΗΠΑ, ενώ ο κ. Ζάεφ, που θα πιεστεί πολύ εσωτερικά τους ερχόμενους μήνες, είναι γνωστός για τη φλυαρία του.

SLPress

kostasxan
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...