Τρίτη 16 Ιουλίου 2024

Μεσαιωνικός ορθολογισμός και Βυζαντινός αποφατισμός: Η εξέλιξή τους στο ρεύμα τού χρόνου



Η Βυζαντινή θεολογία αρθρώνει τον αποφατισμό και η μεσαιωνική σκέψη καταλήγει στον ορθολογισμό […] ο αποφατισμός σημαίνει την γνωσιολογική επιφυλακτικότητα και την αυτοκριτική οριοθέτηση της λογικής.

Μάριος Μπέγζος – 23/11/2017 – ΟΟΔΕ 
Πιο συγκεκριμένα με τον αποφατισμό υπονοούνται τα εξής στοιχεία:

(α) Η αλήθεια και η γνώση είναι δύο άνισα μεγέθη, τα οποία ουδέποτε ταυτίζονται εντελώς. Η αλήθεια είναι μεγαλύτερη από την γνώση και ο λόγος διατυπώνει ένα μόνο μέρος της αλήθειας των όντων. Η αλήθεια δεν εξαντλείται στις ορθολογικές διατυπώσεις της. Η λογική δεν ορίζει εξαντλητικά, αλλά μόνο οριοθετεί ενδεικτικά. Ο ορθός λόγος είναι ο όρος και το όριο της γνώσης: δεν υπάρχει γνώση χωρίς λόγο, αλλά μόνο με το λόγο δεν γνωρίζεται η αλήθεια. Η λογική χρειάζεται, αλλά δεν αρκεί.

(β) Η γνώση σημαίνει την ένωση του γινώσκοντος υποκειμένου με το γινωσκόμενο αντικείμενο. «Γνώσις κατά το εγχωρούν εστίν η μετουσία» (Γρηγόριος Νύσσης, P.G. 46, 176B). Θεογνωσία είναι η σχέση, επι-κοινωνία και συμ-μετοχή του ανθρώπου στις ενέργειες του Θεού. Η γνωστική διαδικασία δεν είναι μια κτητική-κατακτητική λειτουργία, αλλά μια μετοχική-συμμετοχική διαδικασία με αμοιβαιότητα και αλληλοπεριχώρηση: «γνόντες τον Θεόν, μάλλον δέ γνωσθέντες υπό Θεού» (9 Γαλ. 4,9).

Ο αποφατισμός δεν αποκλείει τον καταφατισμό, αλλά τον προϋποθέτει και τον εμπερικλείει: « Η αποφατική θεολογία ουκ εναντιούται ουδέ αναιρεί την καταφατικήν, αλλά δείκνυσι τα καταφατικώς επί Θεού λεγόμενα, αληθή μεν είναι και ευσεβώς επί Θεού, ού καθ’ημάς δέ ταύτα έχειν τον Θεόν» (Γρηγόριος Παλαμάς, P.G. 150, 120 5 D).

Η μεσαιωνική θεολογία ακολουθώντας διαφορετικό δρόμο υποτίμησε τον αποφατισμό και προτίμησε τον καταφατισμό μονομερώς. Η παραθεώρηση του αποφατισμού στη Δύση είχε τις ακόλουθες συνέπειες:
 
1. Η ανάπτυξη της λεγόμενης “φυσικής θεολογίας” με τις αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού δεν είναι άλλο παρά η προέκταση του μονομερούς καταφατισμού. Ενώ στην Ανατολή συνυπάρχει αρμονικά η αποφατική με την καταφατική θεολογία, στην Δύση επικρατεί ασσυμετρία μεταξύ τους.

Ο Ιωάννης Δαμασκηνός αρχίζει την δογματική διδασκαλία του με την προτεραιότητα του ακαταλήπτου του Θεού, αλλά ο Θωμάς Ακινάτης επιχειρεί στην αρχή του θεολογικού του συστήματος να τεκμηριώσει την ύπαρξη του Θεού καταφατικά.

2. Η απουσία του αποφατισμού είναι συνυπεύθυνη για τον θωμιστικό εκφυλισμό της ορθολογικής γνώσης σε ορθολογιστική. Ο Θεός γνωρίζεται και με τον ορθό λόγο, αλλά όχι όμως μόνο με αυτόν. Περί του Θεού αποκτούμε ενδείξεις, όχι όμως αποδείξεις. Η γνώση μας είναι ενδεικτική, ποτέ εξαντλητική. Ο Θεός δεν ορίζεται, διότι έτσι περιορίζεται, αλλά οριοθετείται η ύπαρξη Του. Ενώ στην Δύση πρυτανεύει ο καταφατικός ορθολογισμός, στην Ανατολή επικρατεί ο αποφατικός ορθολογισμός.

3. Ο δυαλισμός λόγου-πίστης στη Δύση οφείλεται στον μονομερή καταφατισμό της, ενώ ο εκλεκτισμός της Ανατολής στηρίζεται στον αποφατισμό της.
«Η πίστις αναπόδεικτος γνώσις εστίν. Εί δε γνώσις εστίν αναπόδεικτος, άρα σχέσις εστίν υπέρ φύσιν η πίστις» (Μάξιμος Ομολογητής, P.G. 90, 1225B). Η πίστη δεν είναι το αντίθετο της γνώσης, αλλά μια εκδοχή της, κι ενώ διαφέρει από την γνώση, διότι η πίστη στερείται αποδεικτικότητας, ωστόσο δεν αντιτίθεται στην γνώση. Φιλοσοφία και Θεολογία δεν είναι ανταγωνιστές, αλλά συναγωνιστές του γνωσιολογικού αθλήματος. Και ο Γρηγόριος Παλαμάς ερμηνεύει την αποδεικτική πενία της πίστης ως εξής: «Ως γαρ αίσθησης εν τοις υπ’αίσθησιν λογικής ού δείται δείξεως, ούτως ουδέ πίστις εν τοις τοιούτοις αποδείξεως». Ο Ιωάννης Δαμασκηνός ορίζει την φιλοσοφία με τον ακόλουθο τρόπο: «Η ουν αγάπη η προς τον Θεόν αυτή εστίν η αληθής φιλοσοφία». Η φιλοσοφία και η θεολογία δεν διακρίνονται με κριτήριο την ελευθερία, όπως συνήθως λέγεται, ότι δήθεν η φιλοσοφία είναι ελεύθερη, αυτόνομη κι απροϋπόθετη, ενώ η θεολογία μένει ετερόνομη εμπροϋπόθετη και ανελεύθερη. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ φιλοσοφίας και θεολογίας λέγεται αγάπη. Η θεολογία είναι φιλία της σοφίας με το πρωτείο της αγάπης και η φιλοσοφία είναι λόγος περί Θεού χωρίς το πρωτείο της αγάπης. Φιλοσοφία ονομάζουμε την ανέραστη γνώση του Είναι και θεολογία αποκαλούμε την αγαπητική γνώση του όντως όντος. Ο αυθεντικός φιλόσοφος αγαπά να γνωρίζει και ο αληθινός θεολόγος γνωρίζει να αγαπά. Κάπως έτσι μπορεί να σχηματοποιηθεί η διαλεκτική σχέση φιλοσοφίας-θεολογίας στην Βυζαντινή Ανατολή σε διαστολή προς την δυαλιστική συσχέτιση τους στη μεσαιωνική Δύση υπό το σχήμα “ελευθερία-ανελευθερία”.

Οι επιπτώσεις του μεσαιωνικού καταφατικού ορθολογισμού αναφαίνονται στην πορεία της ευρωπαϊκής εκκοσμίκευσης. Ο γερμανικός ιδεαλισμός με ηγήτορα τον Καντ θα αποσαθρώσει την ορθολογιστική θεογνωσία του Θωμισμού, ενώ ο υπαρξισμός, ο μαρξισμός και ο θετικισμός θα αφήσουν μετέωρη την “φυσική θεολογία” του σχολαστικισμού. Η διάλυση της ρωμαιοκαθολικής σύζευξης πίστης-λόγου θα καταφανεί στον προτεσταντισμό από τον Λούθηρο του 16ου αιώνα μέχρι τον Μπαρτ του 20ου αιώνα, όπου η φιλοσοφία θα πάρει οριστικό διαζύγιο από την θεολογία. Η θρησκεύουσα Ευρώπη ταλανίζεται στις συμπληγάδες του ρωμαιοκαθολικού λόγου μετά πίστεως και της προτεσταντικής πίστεως άνευ λόγου. Τέτοια διλλήματα μεταξύ λόγου-πίστεως θα αποφεύγονταν, αν ίσυχε ο αποφατισμός, όπως περιγράφτηκε παραπάνω».

Πηγή: Συγκριτική Φιλοσοφία της Θρησκείας. Φάκελος μαθήματος. Αθήνα 1989/2000.


ΠΗΓΗ:https://cognoscoteam.gr/archives/44611
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μάζης Ι. - Γρίβας Κ.: ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ - ΡΩΣΙΑΣ. Εκτραχύνεται η κατάσταση - Οδηγούμαστε σε ...

Για τις πρόσφατες εξελίξεις μετά τις ανακοινώσεις του Άντονι Μπλίνκεν για τα F-16 και του Τζο Μπάιντεν σχετικά με την αποστολή εξοπλιστικού υλικού στην Ουκρανία μίλησαν οι καθηγητές Ιωάννης Μάζης και Κωνσταντίνος Γρίβας. 

Ο κ. Μάζης εκφράζει τον φόβο του για την επιδείνωση της κατάστασης και τις πιθανές συνέπειες μέχρι τις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου. Αναφέρει ότι οι τραγικές επιδόσεις του Μπάιντεν στο πρόσφατο ντιμπέιτ με τον Τραμπ και η πίεση από την αμερικανική δημοκρατική πλευρά τον ωθούν να μην αποχωρήσει από την Ουκρανία. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κλιμάκωση της σύγκρουσης, κάτι το οποίο ο καθηγητής θεωρεί επικίνδυνο. Εκφράζει επίσης ανησυχία για τη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων από κάποια από τις εμπλεκόμενες πλευρές, αν αισθανθεί ότι χάνει τον πόλεμο. Ο κ. Μάζης επισημαίνει ότι η ρωσική πλευρά έχει ήδη κάνει ασκήσεις με τακτικά πυρηνικά όπλα, κάτι που δείχνει την επικινδυνότητα της κατάστασης.

 Τα F-16 που θα σταλούν στην Ουκρανία δεν θεωρούνται από τον κ. Γρίβα ως στρατιωτικά σημαντικά, καθώς άλλα συστήματα όπως το πυροβολικό και τα μη επανδρωμένα αεροχήματα έχουν αποδειχθεί πιο αποτελεσματικά. Παράλληλα, η πολιτική πίεση για συνέχιση του πολέμου αυξάνει την πιθανότητα κλιμάκωσης. Ο καθηγητής τονίζει ότι η συνέχιση της σύγκρουσης μπορεί να οδηγήσει σε πυρηνική κλιμάκωση, κάτι που δεν θα έχει νικητές και νικημένους. Η κατάσταση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου λόγω των ηγεσιών που δείχνουν παρανοϊκά πολεμοκάπηλες τάσεις. Τέλος, αναφέρεται ότι η Ελλάδα δεν θα είναι ανάμεσα στις χώρες που θα στείλουν F-16 στην Ουκρανία, καθώς αυτό θεωρείται εκτός πραγματικότητας και δεν υπάρχει παραμικρή πιθανότητα να συμβεί. 

https://www.youtube.com/watch?v=xaQLtz1s7_c

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Μεγάλες θυμωμένες, απελπισμένες, άναρθρες κραυγές από τά βάθη τής αβύσσου όπου επιβιώνει τό μίσος.

Κι εγω που νομιζα πως οι αγιοποιησεις δολοφονων σταματουσαν στον Αγ Κωνσταντινο, μεγαλη η χαρη του!
Αυτός Είμαι!!
Αυτός είναι ο .. Άγιος Παισιος στα ένδοξα ...νιάτα του !!! Όταν πολεμούσε με πάθος, εναντίων του ΔΣΕ!!! Τον αποκαλούσαν ...κομμουνιστοφαγο!! Γι'αυτό τον έκαναν ... άγιο! Αν ήταν ... φασιστοφαγος, θα ήταν Εαμοβουλγαρος, σημοριτης, κατσαπλιας, προδότης, ανθελληνας κλπ!!
Χαφιές των Γερμανών σαν ασυρματιστής κάπου στην Κόνιτσα
Κρύφτηκε στο Όρος όπου κάποτε στέλνανε ευχαριστήρια στον Χίτλερ επί τη διασώσει από τον Σταουμφερμπεργκ
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο, βουνοπλαγιά µε χιόνι και κείμενο
All reactions:
40

Καιρός Αποκάλυψης.. όσο δεν το αποδεχόμαστε τόσο θα εντείνονται τα σημεία!

 

Καιρός Αποκάλυψης.. όσο δεν το αποδεχόμαστε τόσο θα εντείνονται τα σημεία των καιρών είτε είναι αυτός καθ εαυτός ο καιρός καμίνι, οι πανδημίες , οι πόλεμοι, πυρηνικά, η διαστροφή ηθών (ο σατανάς δεν έχει φύλο) ψηφιακός ολοκληρωτισμός, πανοπτικόν, ηλεκτρονική παρακολούθηση, τσιπάκια εμφυτεύματα, τεχνητή νοημοσύνη, σατανισμός, δολοφονίες προέδρων ή μελλοντικών προέδρων υπερδυνάμεων ..γενικώς πέφτουν κεφάλια κ.α

Καιρός Αποκάλυψης.. όσο δεν το αποδεχόμαστε τόσο θα εντείνονται τα σημεία στα κράτη στους λαούς μας στα σπίτια μας

Καιρός Αποκάλυψης ερμαφρόδιτοι κυβερνώντες επιδίδονται σε τεχνικές ακαμψίας κάπως εναλλακτικοί μερικώς προοδευτικοί ώστε να είναι συμπαθούντες και πειστικοί ως μεταρρυθμιστές και καινοτόμοι.. ότι φέρνουν το ΝΕΟ

Ο σατανισμός είναι ρεύμα είναι κίνημα νομιμοποιημένο με οπαδούς και δημόσια λατρεία.

Το dark είναι το χρώμα της εποχής..

Τυχαία έπεσα πριν λίγες μέρες πάνω σε συναυλία ενός ράπερ που μάζεψε χιλιάδες στην Αθήνα κι άλλους τόσους στη Θεσσαλονίκη. Οι πιτσιρικάδες αλλά και μεγαλύτεροι ήταν όλοι ντυμένοι στα μαύρα με αξεσουαάρ απαραίτητα και στάμπες ανάλογες και ένα σωρό χαϊμαλιά που πουλούσαν οι πλανόδιοι έξω από τα γήπεδα ο τύπος ωρυόταν έβγαζε την κραυγή του τέλους την κραυγή του θηρίου επίκληση στο θηρίο…ο άναρθρος λόγος.

Αν ο Θεός είναι ο Λόγος το θηρίο θα είναι ο Άναρθρος Λόγος

οι τυφλές ιαχές… οι κραυγές…. όχι του πόνου ούτε του θριάμβου αλλά οι κραυγές ως έκφραση ως μέσο επικοινωνίας .. το μουγκανητό ενός κόσμου που απώθησε το Λόγο .. που δολοφόνησε το Λόγο

θα είναι ο συριγμός της σφαίρας ο κρότος της βόμβας ο τριγμός των οδόντων των μεγάλων σεισμών ο υπόκωφος γδούπος της μαζικής κατάρρευσης θα είναι το εκκωφαντικό γέλιο των φτιαγμένων με ψυχότροπες ή σαρκότροπες ουσίες

Μηδενιστής, ο στίχος του η αποθέωση της ηλιθιοποίησης για καμένους εγκεφάλους που να μην έχει μείνει κύτταρο για κύτταρο η απαιδευσία σε όλο της το μεγαλείο κι αναρωτιέσαι που βρέθηκαν τόσο αμόρφωτοι νέοι από τα αποικιοκρατούμενα σχολειά μας και τα πανεπιστήμια μας ..Ένα μαζικό εκτονωτήριο μιας οργής και συσσωρευμένου μίσους….Αυτά είναι τα πολιτισμικά φεστιβάλ των Δήμων. Πολιτισμική νεκροφαγία .. κανιβαλισμός .. η αγγλοσαξωνική υποκουλτούρα σε ελληνική εκδοχή για το ραγιά να καμώνεται τη κυρά με ξένα λούσα.. Και όμως τον ”καλλιτέχνη” τον επιβάλουν οι δήθεν σοβαρές φυλλάδες με οκτάστηλα. Υπάρχει ο προθάλαμος και η κυρίως πτέρυγα.. Οι στρατολόγοι της Νέας Τάξης μαζεύουν πιτσιρικαρία για μπούγιο στον έξω από εδώ..

Η βαρβαρότητα επικράτησε το θηρίο δεν είναι προ των πυλών είναι ήδη ανάμεσα μας και καταπίνει αμάσητες ψυχές και πνεύματα λιώνει σώματα στο καμίνι του αφανισμού…

Το θηρίο το καλωσόρισαν ορδές..…μ΄ένα παρατεταμένο ουρλιαχτό

Ποιος Τρίτος Παγκόσμιος κι αν άρχισε, εδώ άρχισε η ίδια Αποκάλυψη .. και ως συνήθως κάνουμε ότι δεν μας αφορά.. θα το μάθουμε τελευταίοι..

dimpenews.com 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΤΗΝΤΗΣΑΝ ΜΙΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΗ ΜΑΖΑ ΜΩΡΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΑΙΩΝΟΣ. Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ. ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΠΟΥ ΦΟΡΤΩΝΟΝΤΑΙ. ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΙΚΟ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑ.

Κάνουμε πόλεμο μέ σκοπό να τον αποφύγουμε. Marcello Veneziani

 

Ζούμε πραγματικά στα πρόθυρα ενός παγκόσμιου πολέμου. Το λέμε συχνά αλλά ποτέ δεν το σκεφτόμαστε πραγματικά. Ένα νήμα δυσπιστίας και ίσως εμπιστοσύνης σβήνει τελικά αυτόν τον συναγερμό σε ένα είδος εξορκιστικής και ρητορικής ιεροτελεστίας που φαίνεται να χαλαρώνει τη συνείδηση ​​και τον φόβο μας. Αλλά η χειρότερη πτυχή αυτής της στάσης είναι ότι πιστεύουμε ότι κινδυνεύουμε πάντα εξαιτίας ενός Εξωτερικού Κακού Πράκτορα στον οποίο είμαστε ξένοι. Ο δικτάτορας, το καθεστώς των φανατικών, το κράτος απατεώνων. Ο δικτάτορας είναι πάντα λίγο τρελός και πολύ εγκληματίας, θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη που επιθυμούμε εμείς οι καλοί άνθρωποι.

Για να πω την αλήθεια, από τότε που γεννήθηκα, είδα τη Δύση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, μέρη της Ευρώπης να καταλήγουν σε καταστροφικούς πολέμους όχι εξαιτίας ενός δικτάτορα αλλά λόγω του σχεδίου εξάλειψής του . Ποτέ δεν κηρύχθηκε πόλεμος κατά του Μεγάλου, δηλαδή κατά της Σοβιετικής Ένωσης που εισέβαλε σε χώρες ατιμώρητα, έσφαξε τους αντιστασιακούς και τους υπέταξε με τη βία. ή στην Κίνα του Μάο που έσφαξε τους Θιβετιανούς και έσφαξε δεκάδες εκατομμύρια κατοίκους στη χώρα του. Όμως ο πόλεμος ήταν εναντίον των Μικρών, του ενιαίου δικτάτορα και του ενιαίου καθεστώτος. Αν δεν θέλουμε να πάμε πολύ μακριά, πάμε πίσω στο Βιετνάμ ή ακόμα πιο πίσω, ο πόλεμος του Κόλπου ενάντια στο Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, η δεύτερη επίθεση στη Βαγδάτη για υποτιθέμενα ανύπαρκτα πολεμικά οπλοστάσια όπως είδαμε αργότερα, η θανατική ποινή του Ο δικτάτορας παγιδευμένος μέχρι τώρα ήταν ένα λάθος και μια φρίκη που ποτέ δεν μπορέσαμε να αξιολογήσουμε ως προς τις συνέπειές του: όχι μόνο για τους θανάτους και τις καταστροφές που προκάλεσε, αλλά και για την αλλοίωση της γεωπολιτικής ισορροπίας αυτής της περιοχής, για το μίσος προς  τη Δύση που ξεσήκωσε, τροφοδοτώντας την τρομοκρατία των φανατικών ισλαμιστών και τα μακρά ίχνη αίματος, τρόμου και φόβου που άφησε στον κόσμο. Το ίδιο έχει επαναληφθεί και άλλες φορές, για παράδειγμα στη Συρία του Άσαντ, ή μερικές φορές άναψε τις φλόγες μιας σύγκρουσης με το Ιράν. τότε με την τραγική υποστήριξη για να ανατρέψουμε άγρια ​​τον δικτάτορα Καντάφι στη Λιβύη, και θα μπορούσαμε ακόμα να συνεχίσουμε. Γνωρίζουμε πόσα προβλήματα έχει προκαλέσει η δυτική υποστήριξη στην ανατροπή αυταρχικών, ημιδικτατορικών καθεστώτων στη Βόρεια Αφρική, με τον μύθο της Αραβικής Άνοιξης που θα έπρεπε να είχε φέρει τη δημοκρατία και αντ' αυτού έφερε τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, βεντέτες, φυλετικούς πολέμους, μίσος για τη Δύση, αποδράσεις προς την Ευρώπη, ρέει μεταναστευτικά. Και δεν τολμώ να μπω στα τραγικά λάθη της Δύσης στο θέμα της Μέσης Ανατολής και στη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης. Ή στην επιείκεια προς καθεστώτα που πυροδοτούν τις φλόγες και βλάπτουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως οι αραβικές χώρες, αλλά ανεκτά επειδή είναι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ, της Μεγάλης Βρετανίας.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν αδιανόητο να επέμβουμε στην Ουγγαρία, την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία που εισέβαλαν και συντρίφθηκαν από τη Ρωσία. σήμερα είναι αδιανόητο να μην επέμβουμε στην Ουκρανία…

Τώρα βρισκόμαστε σε ακόμη χειρότερη κατάσταση από τις προηγούμενες, παίζοντας με τη φωτιά σε διάφορες παγκόσμιες εστίες υψηλού παγκόσμιου κινδύνου, ξεκινώντας από την Ουκρανία. Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν ενώ υπάρχει μπροστά μας ένας Μεγαλύτερος Κίνδυνος που είναι η επεκτατική παγκόσμια και αποικιακή δύναμη της κομμουνιστικής-τεχνο-καπιταλιστικής Κίνας του Xi-Jin-Ping; Και υπάρχουν αυταρχικοί όπως ο Πούτιν και ο Ερντογάν, ο ένας θεωρείται απόλυτο κακό και ο άλλος είναι σύμμαχος του ΝΑΤΟ. και υπάρχουν τα τέσσερα πέμπτα του πλανήτη που δεν σκέφτονται όπως εμείς όταν πρόκειται να επιλέξουν καλούς και κακούς, στην πραγματικότητα σκέφτονται συχνά ακριβώς το αντίθετο.

Ωστόσο, η ειρηνική Δύση, εχθρός του πολέμου και φίλος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συνεχίζει να εξοπλίζεται, να φέρνει όπλα στις περιοχές με μεγαλύτερο κίνδυνο, σε σημείο να απειλεί τη Ρωσία και να δεσμεύεται να εγγυηθεί ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα διαρκέσει πολύ περισσότερο , θα διεκδικήσει περαιτέρω θύματα και περισσότερες καταστροφές και η διαπραγμάτευση, που θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει ακόμη και πριν από τη ρωσική εισβολή, θα αναβληθεί περαιτέρω. Στο μεταξύ, η Ευρώπη μας αποδέχεται τον ρόλο του φύλακα του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών, του οποίου ηγείται επίσης ένας ηλικιωμένος που είναι όλο και λιγότερο ικανός να καταλάβει και να θέλει.

Και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να σβήσουμε το ξέσπασμα στη Γάζα, πέρα ​​από το να μουρμουρίζουμε ανόητα ακίνδυνα κηρύγματα, να παραμένουμε αβοήθητοι μπροστά στη συνεχιζόμενη φρίκη και τίς απελάσεις. Και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αντιμετωπίσουμε άλλες, πιο σκούρες πυριτιδαποθήκες στην Ασία και την Αφρική: συχνά στέλνουν πύρινα σήματα, αλλά δεν τα πιάνουμε. Έχουμε βρεθεί σε επικίνδυνες καταστάσεις όπως αυτή στο παρελθόν, αλλά αυτή τη φορά υπάρχουν δύο επιβαρυντικοί παράγοντες: οι ηγέτες της Δύσης είναι η σκιά των πολιτικών που καθοδήγησαν τις δυτικές χώρες του παρελθόντος και ο κόσμος δεν αναγνωρίζει πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Δύση , στο ΝΑΤΟ, ο ρόλος του ανώτατου διαιτητή και εγγυητή του Πλανήτη. Και το λέει ανοιχτά.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Έχουμε χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας και αντιλαμβανόμαστε την εξωτερική πολιτική μέσα από τον (διακοπτόμενο) ηθικισμό που καλύπτει επιμέρους και στιγμιαία συμφέροντα, ξεχνώντας τη σωστή διάσταση της μεγάλης πολιτικής, που είναι η γεωπολιτική. Χρησιμοποιούμε ιδεολογικά κριτήρια και κάνουμε επιλογές που στο όνομα της Δύσης υπονομεύουν την Ευρώπη, ξεκινώντας από τη Γερμανία. Επιλογές που σε γεωπολιτικό επίπεδο είναι ακριβώς αντίθετες με αυτές που πρέπει να κάνουμε εμείς οι Ευρωπαίοι.

Πάντα κάναμε συναλλαγές και διαπραγματεύσεις με δικτάτορες, τους είχαμε συμμάχους και συνομιλητές, γιατί αν ο δικτάτορας δεν σας επιτεθεί και δεν προσποιηθεί ότι σας εισβάλλει. αν με την ανατροπή του καθεστώτος του κάνεις περισσότερους εχθρούς και δημιουργείς περισσότερα προβλήματα από όσα επιλύεις, τότε είναι καλύτερα να επιλύεις τις καταστάσεις με άλλο τρόπο, πολιτικό, διπλωματικό, ρεαλιστικό, γνωρίζοντας να χρησιμοποιείς σκληρούς τόνους και διαπραγματευτικά ανοίγματα, όπως γινόταν πάντα στίς διεθνείς σχέσεις.

Εμείς, όμως, πιστεύουμε ότι η Ειρήνη, η Ευτυχία, τα Δικαιώματα υπονομεύονται από έναν Δικτάτορα και επομένως ανατρέποντας τον Δικτάτορα θα τα λύσουμε. Και είναι απόλυτα αδιαπραγμάτευτα αγαθά ενώ αυτός είναι απόλυτο κακό και πρέπει να εξαλειφθεί. Αλλά όχι μόνο αυτό: ο εν λόγω δικτάτορας σήμερα δεν είναι ο Σύρος Άσαντ, ο Ιρακινός Σαντάμ ή ο Λίβυος Καντάφι, αλλά ακόμη και ο Ρώσος Πούτιν, ο οποίος επιπλέον έχει ισχυρούς εταίρους και συμμάχους στον κόσμο. Επιτρέψτε μου λοιπόν να πω ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη και στον κόσμο δεν προέρχεται από δικτάτορες αλλά από αυτόν τον ανθρωπιστικό και ένοπλο, ειρηνιστικό και πολεμοχαρή παρεμβατισμό που έχει αναλάβει η Δύση υπό την ηγεσία του Μπάιντεν-ΝΑΤΟ. Και σε σύγκριση με τον οποίο όλα τα εθνικά κράτη της Ευρώπης έχουν περιοριστεί σε τσίγκινους στρατιώτες, υπάκουους και ευθυγραμμισμένους, και όχι μόνο οι κυβερνήσεις αλλά και οι κύριες αντιπολιτεύσεις (στη χώρα μας, για παράδειγμα, το Δημοκρατικό Κόμμα θα έκανε τις ίδιες «επιλογές» με το κυβέρνηση Μελόνι, γιατί στα υποκείμενα ζητήματα είτε είστε ευθυγραμμισμένοι είτε εκτός κυκλώματος). Μας οδηγούν σε πόλεμο στο όνομα της ειρήνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μας οδηγούν σε πόλεμο με τόν ευγενή σκοπό να τον αποφύγουν…

                                               

 https://www-marcelloveneziani-com.translate.goog/articoli/facciamo-la-guerra-allo-scopo-di-evitarla/?_x_tr_sl=it&_x_tr_tl=el&_x_tr_hl=el&_x_tr_pto=wapp

Επιβεβλημένη θηλυπρέπεια στην κορυφή της Εκκλησίας Υπάρχουν πάρα πολλά σκουπίδια τριγύρω

Άρθρο του Mastro Titta

                                              Παρουσίαση Marco Tosatti

Και τίποτα, προσπαθώ να πάω διακοπές, αλλά μετά έρχονται οι Σύμμαχοι της Θείας Ευχαριστίας, και τώρα ο Μάστρο Τίττα στον οποίο δεν μπορείς να πεις όχι. Γενικότερα, και ειδικότερα σε αυτό το άρθρο, που φαίνεται αριστοτεχνικό στην ειρωνεία του.
Καλή ανάγνωση και κοινή χρήση.

Το άρθρο

« Η πραγματικότητα είναι πιο σημαντική από την ιδέα », κελαηδάει ο Φραγκίσκος στον πρόλογο της λογοτεχνικής προσπάθειας των καρδιναλίων Hollerich και O'Malley για την κατάσταση των γυναικών στην Εκκλησία.
 
Μαντέψατε; Μια κατάσταση που δεν εκτιμάται επαρκώς, σε σημείο που οι γυναίκες « υποφέρουν από έλλειψη αναγνώρισης ». Μετάφραση για τους διαφορετικούς αισθανόμενους: γυναίκες ιερείς. Ή ιερείς που νιώθουν γυναίκες, αποκαρδιωμένες ή όχι. Όχι ότι η διαφορά τραβάει πάντα τα βλέμματα ακόμα και το rebus sic stantibus , αλλά ας μην τό κουβεντιάζουμε.

Στην επικείμενη έκπληξη του Πνεύματος θα τους απευθυνθούμε ως * don *. Θα εξηγήσουν ότι στην πρώιμη Εκκλησία το «don*» ήταν η συντομογραφία του «γυναίκα»(donna).
Η «Αρχική Εκκλησία», αλλιώς γνωστή ως «αληθινή Εκκλησία», μοιάζει λίγο με τις κλανιές των δεινοσαύρων που προκάλεσαν την πρώτη κλιματική κρίση: κανείς δεν την έχει δει ποτέ, αλλά όλοι πιστεύουν στην ύπαρξή της.

Monsignor and Monsignors, voilà η Συνοδική Εκκλησία. The Rocky Horror Picture Church . Τίτλος του βιβλίου, ορόσημο των μεταρρυθμισμένων καθολικών πατριωτών, συγνώμη χαζούργημα (με την έννοια της ομηρίας προς τους μαχητικούς πιστούς): Γυναίκες και διακονίες στη Συνοδική Εκκλησία .
Αυτό που παραλείπει σεμνά το VaticanNews είναι ότι ο συν-συγγραφέας του τόμου είναι η Jo Bailey Wells , επίσκοπος της Αγγλίας και Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Αγγλικανικής Κοινωνίας. Σύζυγος, κατά σύμπτωση, ιερέα (θα ήταν σχεδόν παρηγορητικά νέα, δεδομένου του σεξουαλικού κλίματος). Οικοδεσπότη, πώς είναι το κρασί;

Έχω παρατηρήσει σχετικά με όλο το χάρτινο υλικό που παρήγαγε ο Μπεργκόλιο και τα πιόνια του - εγκυκλίους, προτροπές, motu proprio, βιβλία, διαλογισμοί και ούτω καθεξής - ότι είναι πάντα πιο μπανάλ από τους λάτρεις που τα προωθούν.
Οποιοδήποτε άρθρο για τον Sorelli Tutti εκφράζει τις σκέψεις του Bergoglio με πιο διορατικό και ακριβή τρόπο από ό,τι ο ίδιος.
Στην περίπτωση του προλόγου του εν λόγω βιβλίου, η ανάγνωσή τους δύσκολα θα βρει πλεόνασμα σε σύγκριση με το άρθρο του VaticanNews . Πρόκειται για εκδόσεις που χρησιμεύουν για να δίνουν εντολές.

Ο εκτεταμένος προβληματισμός και ο συλλογισμός είναι αντιγηραντικό μακιγιάζ . Χρησιμεύει για να δώσει μια πολιτιστική πατίνα, σε περίπτωση που κάποιος άτακτος πιστεύει ότι οι δικοί μας αρχίζουν να γράφουν πράγματα ad mentula canis . Το βιβλίο διατηρεί τη μυθική αύρα της πνευματικότητας, αν και ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς είναι επίσης παραγωγικός συγγραφέας, έχοντας τρεις τίτλους στο ενεργητικό του.

Δεύτερη πτυχή: η αντισκέψη του Φραγκίσκου, « η πραγματικότητα είναι πιο σημαντική από την ιδέα ». Η ίδια η πραγματικότητα είναι μια ιδέα, ένα γεγονός που μάλλον ο Φράνσις αγνοεί.
Σκεφτείτε τον Bergoglio ως σεφ της τρατορίας που προσφέρει ορεκτικό με μπρουσκέτα, λιγκουίνι με σκόρδο, μοσχαρίσιο φιλέτο σε porchetta με μια πλευρά από κροκέτες πατάτας και το κέικ της γιαγιάς που είχε ετοιμάσει η γιαγιά σάν άγαμη. Μόνο που αντί να χωρίσει το φαγητό σε πιάτα, τα ανακατεύει όλα μαζί, σερβίροντάς σας ένα ωραίο ζεστό milkshake.
Η φόρμα είναι ουσία, μετά έρχεται η «πραγματικότητα» του Μπεργκόλιο: ο κρεμώδης φιδεϊσμός σε κανένας δεν ξέρει τι. Ο Brodoglio αποκαλεί αυτόν τον μαστροπό «πραγματικότητα».

Το να λες ότι η «πραγματικότητα» είναι πιο σημαντική από την «ιδέα» ακούγεται καλό, αλλά σημαίνει ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο. Εξαρτάται από ποια πραγματικότητα και πάνω απ' όλα ποια ιδέα: πάρτε μια πίτσα στον καθεδρικό ναό με την αρχή της ταυτότητας και της μη αντίφασης του Φραγκίσκου και του Αριστοτέλη, και πείτε μου αν μια θερμή Four Seasons ή η Μεταφυσική του Σταγειρίτη έχει εξαργυρώσει περισσότερους άντρες από τήν πνευματική και υλική 
τους δυστυχία . Το θείο υποκύπτει κατά των εντερικών λαχνών.

Στο ανώτατο επίπεδο η Εκκλησία είναι φεμινιστική και ομοφυλοφιλική γιατί είναι διφορούμενη και άλυτη ως προς την πίστη της.
Ίσως τα προηγούμενα χρόνια ο Μπεργκόλιο προσπάθησε επίσης να πιστέψει, δεν διαφωνώ.
Όπως όλοι οι μέτριοι άνθρωποι που καλλιεργούν υπερβολικά μεγαλεπήβολες εικόνες του εαυτού τους, πιθίκησε τώρα αυτό, τώρα εκείνο χωρίς να τα καταφέρει σωστά, αποτυγχάνοντας γενικά.
Επιδεικνύει ένα πνευματικό βάθος που απλά δεν κατέχει.

Αυτή η υπερευαισθησία των ανώτερων κλιμακίων του Βατικανού προς τον γυναικείο κόσμο -και φεμινιστικό με την διεκδικητική έννοια- είναι ενδεικτική της καταναγκαστικής θηλυκότητας που διέπει αυτές τις (α)συνειδήσεις.
Παράφραση Battisti: γυναίκες, dududus, ψάχνουν για γκέι , που βρίσκουν προβλήματα.
Η ασυδοσία δεν είναι αρχικά ερωτική, αλλά ακριβώς ζήτημα πίστης ή απουσίας της.
Όταν αποκηρύσσει τον Θεό ή προσπαθεί να τον δαμάσει, ο άνθρωπος παύει να αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Το αποτέλεσμα είναι ότι υπάρχει πάρα πολύ σκουπίδι τριγύρω.
 

Τι μελετά η ιστορία ή: ποια είναι τα ιστορικά γεγονότα;


του Φραντσέσκο Λαμεντόλα

Σήμερα είναι της μόδας να διεκδικούμε τα προσόντα της επιστήμης για σχεδόν κάθε τομέα της ανθρώπινης γνώσης, ιδιαίτερα για τις λεγόμενες πνευματικές επιστήμες (από το γερμανικό Geisteswissenschaften , έκφραση που εισήγαγε ο Wilhelm Dilthey το 1883) και επομένως για φιλολογία, πολιτική οικονομία, δίκαιο ; και ίσως (γιατί όχι;) επίσης για τις λεγόμενες εσωτερικές επιστήμες ή απόκρυφες επιστήμες, όπως η μαγεία, η αλχημεία, η αστρολογία, η νεκρομαντεία, ο πνευματισμός και ούτω καθεξής. Φυσικά, και οι ιστορικοί, ή μάλλον, οι ιστορικοί πριν και περισσότερο από όλους τους άλλους, έχουν διεκδικήσει αυτόν τον τίτλο για την πειθαρχία τους που, προφανώς, αποδίδει αυτόματα ένα πιστοποιητικό ευγένειας, όσο πρόσφατο και κάπως αμφίβολο, όπως στην περίπτωση του ανακατασκευαστού τού βίλαν που αγοράζει το εθνόσημο και τον ευγενή τίτλο μέ το βάρος του χρυσού, για να επαίρεται σε κοινωνικές περιστάσεις, δίπλα στους εκπροσώπους της πιο αρχαίας και στιβαρής αριστοκρατίας.

Και σε τι ακριβώς βασίζεται ο ισχυρισμός πολλών ιστορικών, ή μάλλον τώρα σχεδόν όλων των ιστορικών (τα τελευταία πρωτότυπα που δεν τους ένοιαζε καθόλου, όπως ο Johan Huizinga ή ο Heinrich Wolfflin, ή ακόμη, με άλλο τρόπο, ο Victor von Hagen , ανήκουν σε μια εξαφανισμένη γενιά, σχεδόν σε μια άλλη γεωλογική εποχή) που και αυτοί, άλλωστε, και με τις απαραίτητες διευκρινίσεις, είναι επιστήμονες; Μετά από προσεκτικότερη εξέταση, υπάρχει μόνο ένας λόγος: ότι μελετούν τα γεγονότα, τα γυμνά γεγονότα . εκτός από τότε, πού είναι προφανή, τη σύνδεση και την εξήγησή τους με άλλα γεγονότα, την ανάπτυξη ιδεών και συλλογισμών, τη δημιουργία συνδέσεων και συγκρίσεων και, τέλος, τη διατύπωση κρίσεων. Δηλώνοντας ότι μελετούν γεγονότα, οι ιστορικοί φαίνεται να τοποθετούνται σε εννοιολογικά παρόμοιο έδαφος με αυτό στο οποίο λειτουργεί ο χημικός, ο φυσικός ή ο βιολόγος, αφού η χημεία, η φυσική και η βιολογία ασχολούνται επίσης με γεγονότα, δηλαδή με διακριτά , περιορισμένα, συγκεκριμένα, καλά - προσδιορισμένες ή αναγνωρίσιμες ποσότητες, οι οποίες μπορούν να απομονωθούν αρκετά για να τις μελετήσουν χωρίς να μπερδεύονται ή να αποσπώνται από άλλα γεγονότα, τα οποία ίσως είναι συνεχόμενα ή ακόμη και αναμεμειγμένα με αυτά, αλλά που πρέπει να αφαιρεθούν από τον ορίζοντα της έρευνας, σε φόρο τιμής στον θεμελιώδη κανόνα της σύγχρονης επιστήμης: εξειδίκευση, άρνηση αδικαιολόγητης επέκτασης των ορίων του αντικειμένου της. Από αυτό επίσης μπορούμε να δούμε ότι ο πατέρας της νεωτερικότητας είναι ο William of Ockham, με το περίφημο «ξυράφι» του: οι οντότητες δεν πρέπει να πολλαπλασιάζονται χωρίς ανάγκη. σαν να περίμενε η πραγματικότητα από εμάς, το υποκείμενο, να προσαρμοστούμε στη σκέψη, σχεδόν σαν να ήμασταν Θεός και να ξέρουμε τι πρέπει να υπάρχει και τι όχι.

Τα γεγονότα λοιπόν. Δώστε μας τα γυμνά γεγονότα, λένε οι ιστορικοί, και θα σας δώσουμε το σωστό κλειδί για να κατανοήσετε τα ανθρώπινα γεγονότα. Τώρα, εκτός από το γεγονός ότι η γνώση των γεγονότων μοιάζει με την πραγματικότητα των τούβλων, χωρίς τα οποία δεν μπορεί να κατασκευαστεί το σπίτι, αλλά είναι μόνο η ελάχιστη απαραίτητη προϋπόθεση για να κατασκευαστεί το σπίτι, ενώ μένει να εξακριβωθεί αν υπάρχει κανείς νά ξέρει πώς να τα τοποθετήσει το ένα πάνω στο άλλο μέχρι να κατασκευαστεί το πλήρες κτίριο, μένει να δούμε λίγο πιο προσεκτικά ποια είναι αυτά τα περίφημα γεγονότα; αν είναι όντως τόσο "γυμνά" όπως ισχυρίζονται? αν, εν ολίγοις, είναι αυτονόητα και παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να αναγνωρίζονται και να ερμηνεύονται όπως οι διακριτές ποσότητες με τις οποίες ασχολούνται οι επιστήμονες. Θα μπορούσε να συμβεί, στην πραγματικότητα - έκπληξη! - ότι, από κοντά, τα γεγονότα δεν ξεχωρίζουν στο πλαίσιο της εικόνας της αντιληπτής πραγματικότητας με τόσο σαφή τρόπο ώστε να μπορούν να περιγραφούν και να απομονωθούν, ώστε να παρέχονται οι διευκρινίσεις και οι εξηγήσεις που αναζητά ο ιστορικός, αλλά μάλλον νά φαίνεται ότι χρειάζονται με τη σειρά τους να ερμηνευθούν και να διευκρινιστούν, και τελικά να μην προσφέρουν καμία εξήγηση στα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει ο ιστορικός, αλλά να συνιστούν αυτά τά ίδια πρόβλημα. Και τι πρόβλημα! Εάν τα γεγονότα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα και προφανή όσο πιστεύουμε, σε τι θα στηριχτεί η ιστορία, η ιστορία ως αντικειμενική γνώση, για να μην αναφέρουμε τον ισχυρισμό των ιστορικών να εξισώνονται χωρίς άλλη κουβέντα με τους επιστήμονες;

Για να προσπαθήσουμε να βρούμε μια απάντηση, ας ξεκινήσουμε από μερικούς προβληματισμούς του Αμερικανού ιστορικού Carl Lotus Becker (1873-1945), που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου το 1926 με τίτλο What are history facts; (πρωτότυπος τίτλος: What are Historical Facts ), που δημοσιεύτηκε μετά θάνατον το 1955 στο Western Political Quarterly (στο: CL Becker, Storiografia e politica , επιμέλεια Vittorio de Caprariis, Venice, Neri Pozza Editore, 1962, σελ. 133-13):

Όταν κάποιος λέει τη λέξη "γεγονότα" είμαστε όλοι πρόθυμοι να του δώσουμε εύσημα: αυτός ο όρος, στην πραγματικότητα, μας δίνει μια αίσθηση σταθερότητας. Ξέρουμε πού βρισκόμαστε όταν, όπως λένε, εμμένουμε στα γεγονότα: για παράδειγμα, όταν εμμένουμε στα γεγονότα της δομής του ατόμου ή στην απίστευτη κίνηση του ηλεκτρονίου που πηδά από τη μια τροχιά στην άλλη. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με την ιστορία: οι ιστορικοί αισθάνονται ασφαλείς μόνο όταν εμμένουν στα γεγονότα. Πράγματι, μιλάμε για τα «σκληρά γεγονότα», τα «ψυχρά γεγονότα», την αδυναμία ανάδειξης των γεγονότων, την ανάγκη να βασιστεί μια αφήγηση σε «ένα στέρεο θεμέλιο γεγονότων». Και, μιλώντας με αυτόν τον τρόπο, τα γεγονότα της ιστορίας καταλήγουν να φαίνονται κάτι στερεό, ουσιαστικό, όπως τα υλικά πράγματα (το εννοώ με τη συνήθη έννοια του όρου, και όχι με την έννοια που λέγεται: «μια σειρά γεγονότων στον αιθέρα»), ως κάτι που έχει καθορισμένο σχήμα και σαφές και ακριβές περίγραμμα, όπως τούβλα ή σανίδες, εν συντομία. Και είναι εύκολο για εμάς, λοιπόν, να ζωγραφίσουμε τον Στωικό ως έναν άνθρωπο που σκοντάφτει και χτυπά το πόδι του ενάντια σε σκληρά γεγονότα που δεν έχει προσέξει. Φυσικά, αυτό είναι δική του δουλειά, είναι ένας κίνδυνος που δεν μπορεί να μην αντιμετωπίσει, αφού δουλειά του είναι ακριβώς να ξεθάβει μοίρες και να τις στοιβάζει για να τις χρησιμοποιήσει κάποιος. Αυτός ο κάποιος μπορεί να είναι και ο εαυτός του. Ωστόσο, είναι καθήκον του να τα διατάξει με τέτοιο τρόπο ώστε όλοι, ακόμη και κοινωνιολόγοι και οικονομολόγοι, να μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν εύκολα, για κάποιο από τα εποικοδομητικά τους έργα.

Αυτές (ίσως με λίγη υπερβολή: αλλά όχι πολύ!) είναι οι συνήθεις υποδηλώσεις της έκφρασης «ιστορικά γεγονότα», όπως χρησιμοποιείται από μελετητές της ιστορίας, και από πολλούς άλλους. Τώρα, όταν βρίσκουμε μια λέξη που δεν μας είναι εντελώς οικεία, φαίνεται χρήσιμο να την αναζητήσουμε στα λεξικά, για να δούμε τι νόημα της έχουν αποδώσει οι άλλοι. Αλλά όταν τυχαίνει να πρέπει να χρησιμοποιούμε συχνά μια λέξη με την οποία όλοι γνωρίζουν - όπως "αιτία", "ελευθερία", "πρόοδος", "κυβέρνηση" - όταν τυχαίνει να πρέπει να χρησιμοποιούμε λέξεις αυτού του είδους και τις οποίες όλοι καταλαβαίνουν πολύ καλά, το πράγμα Φαίνεται πιο σοφό να το κάνεις για να δώσεις στον εαυτό σου το όφελος του χρόνου και να το σκεφτείς. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ακόμη και εκπληκτικό: αφού τις περισσότερες φορές συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μιλήσει για τους ήχους της φωνής και όχι για αληθινά πράγματα. Η έκφραση «ιστορικό γεγονός» εμπίπτει επίσης σε αυτήν την κατηγορία: και μου φαίνεται ότι θα ήταν σκόπιμο εμείς οι ιστορικοί τουλάχιστον να το αναλογιστούμε, περισσότερο από ό,τι κάναμε μέχρι τώρα. Προς το παρόν, λοιπόν, αφήνω στην άκρη τον ιστορικό που κινείται στο παρελθόν για να συγκεντρώσει στοιχεία και προτιμώ να διερευνήσω αν το ιστορικό γεγονός είναι πραγματικά τόσο σταθερό και ακίνητο όσο συνήθως υποτίθεται. Και για τους σκοπούς αυτής της έρευνας θα κάνω τρεις πολύ απλές ερωτήσεις, φροντίζοντας να είναι ερωτήσεις στις οποίες μπορώ να υποσχεθώ ότι θα απαντήσω. Τι είναι το ιστορικό γεγονός; Θα πρέπει να το βρείτε; Πότε ένα γεγονός είναι ιστορικό γεγονός; Και επιτρέψτε μου να επιστήσω την προσοχή σας σε ένα σημείο: είπα ΕΙΝΑΙ , και όχι ΗΤΑΝ . Στην πραγματικότητα, υποθέτω ότι είναι ξεκάθαρο ότι αν μας ενδιαφέρει, για παράδειγμα, το γεγονός της «Magna Carta», ενδιαφερόμαστε για τον δικό μας σκοπό και όχι για έναν σκοπό αυτού του γεγονότος. και αφού ζούμε στην εποχή μας και όχι στο 1215, πρέπει, αναγκαστικά, να μας ενδιαφέρει τι ΕΙΝΑΙ η «Μάγκνα Κάρτα» και όχι για το ΤΙ ΗΤΑΝ .

Καταρχάς λοιπόν: τι είναι ιστορικό γεγονός; Ας πάρουμε ένα γεγονός, το πιο απλό από τα γνωστά στους ιστορικούς: «το έτος 49 π.Χ. ο Καίσαρας πέρασε τον Ρουβίκωνα». Αυτό είναι ένα γεγονός που όλοι γνωρίζουν και που προφανώς έχει κάποια σημασία, αφού αναφέρεται σε όλα τα βιβλία για τον μεγάλο Καίσαρα. Είναι όμως πραγματικά τόσο απλό όσο φαίνεται; Και έχει αυτό το σαφές και καθορισμένο περίγραμμα που συνήθως αποδίδουμε σε ιστορικά γεγονότα; Όταν λέμε ότι ο Καίσαρας πέρασε τον Ρουβίκωνα, δεν εννοούμε φυσικά ότι το έκανε μόνος του, αλλά ότι τον πέρασε με όλο τον στρατό του. Ο Ρουβίκωνας, λοιπόν, είναι ένα μικρό ποτάμι, και δεν ξέρω ακριβώς πόσο καιρό χρειάστηκε για να το διασχίσει ο στρατός του Καίσαρα: είναι σίγουρο, ωστόσο, ότι η διάσχισή του συνοδεύτηκε από πολλά άλλα γεγονότα, πολλά λόγια και πολλές σκέψεις. πολλών ανδρών. Πράγμα που σημαίνει ότι το απλό γεγονός του Καίσαρα που διέσχισε τον Ρουβίκωνα αναλύεται σε χιλιάδες μικρότερα γεγονότα: αν κάποιος ήταν σε θέση να γνωρίζει και να αναφέρει όλα αυτά τα γεγονότα, παρατήρησε ο Τζέιμς Τζόις, σίγουρα θα χρειαζόταν ένα βιβλίο 794 σελίδων για να πει την ιστορία.από ένα απλό επεισόδιο της διέλευσης του Καίσαρα από τον Ρουβίκωνα. Το απλό γεγονός, λοιπόν, κάθε άλλο παρά απλό αποδεικνύεται: αυτό που είναι απλό είναι ο τύπος που χρησιμοποιούμε, ο οποίος είναι ένας συνθετικός τύπος που περιέχει χιλιάδες γεγονότα.

Ωστόσο, ο Καίσαρας πέρασε τον Ρουβίκωνα. Τι σημαίνει όμως αυτό; Πολλοί άλλοι έχουν περάσει αυτό το ποτάμι! Γιατί να δώσουμε τόσα εύσημα στον Καίσαρα; Γιατί ο κόσμος θεωρεί πολύτιμο για δύο χιλιάδες χρόνια αυτό το απλό γεγονός ότι το 49 π.Χ. ο Καίσαρας διέσχισε τον Ρουβίκωνα. και τις διασυνδέσεις, πρέπει επίσης να τίς προσθέσω, αν είμαι έντιμος άνθρωπος, γιατί δεν υπάρχει τίποτα να πω γι 'αυτό; Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι αυτό το απλό γεγονός έχει τις συνδέσεις του, και γι' αυτό η ανθρωπότητα το έχει πολύτιμο για δύο χιλιάδες χρόνια. Συνδέεται από αυτές τις συνδέσεις με αναρίθμητα άλλα γεγονότα, έτσι ώστε να αποκτά κάποιο νόημα μόνο όταν χάνει το καλά καθορισμένο περίγραμμα του, όταν εξετάζεται στο σύνθετο πλαίσιο των συνθηκών που το έκαναν να υπάρχει.

Αυτές οι παρατηρήσεις μας φαίνονται αποδεκτές και σε αυτό προσθέτουμε ότι ο Συγγραφέας επέλεξε, ως παράδειγμα, ένα πραγματικά «γυμνό» και πολύ απλό γεγονός (τουλάχιστον στην όψη): τη διάβαση του Ρουβίκωνα από τον Ιούλιο Καίσαρα. Αλλά ο ιστορικός συνήθως ασχολείται με πολύ, πολύ πιο περίπλοκα γεγονότα. Και επιπλέον δεν εργάζεται μόνο με γεγονότα, αλλά με συνολικές και εξαιρετικά σύνθετες καταστάσεις, που απαιτούν μάλιστα μια πολλαπλή και πολυεπιστημονική ερμηνεία: όχι μόνο ιστορική με τη στενή έννοια, αλλά και φιλοσοφική, οικονομική, επιστημονική, θρησκευτική, καλλιτεχνική. Σκεφτείτε γεγονότα όπως η Επιστημονική Επανάσταση του 17ου αιώνα ή η Βιομηχανική Επανάσταση του 18ου και 19ου αιώνα. ή κατά την παρακμή του παγανισμού και την άνοδο του Χριστιανισμού στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· ή στις μεγάλες γεωγραφικές ανακαλύψεις του 15ου και 16ου αιώνα· ή ακόμα και στην αλλαγή του λογοτεχνικού γούστου και του αρχιτεκτονικού ύφους που συνέβη κατά την ύστερη αρχαιότητα και στην αυγή του Μεσαίωνα.

Ένας άλλος τύπος κατάστασης είναι όταν ο ιστορικός βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτό που , σύμφωνα με τα κριτήρια και την κρίση της σύγχρονης ιστοριογραφίας, ήταν ένα μεγάλο γεγονός, μια ακόμη και εποχή καμπής. το οποίο όμως, μετά από απαθή εξέταση των πηγών, φαίνεται ότι «πέρασε» σχεδόν απαρατήρητο από τους σύγχρονους, οι οποίοι δεν είχαν επαρκή προοπτική για να συνειδητοποιήσουν την πραγματική του σημασία. Αυτό ήταν, για παράδειγμα, το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: αυτό που ονομαζόταν η σιωπηλή πτώση . Τώρα, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ήταν απλώς μια αυτοκρατορία. ήταν, στον αρχαίο κόσμο - φυσικά μέσα στα όρια του τότε γνωστού στους Δυτικούς κόσμου - σχεδόν ολόκληρος ο κόσμος . Η πτώση της, επομένως, δεν σήμανε απλώς το τέλος μιας κρατικής οντότητας μεταξύ άλλων, αλλά το τέλος του ίδιου του πολιτισμού, το τέλος κάθε κατανοητής προοπτικής πολιτισμού. είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι ο πολιτισμός θα μπορούσε να επιβιώσει ακολουθώντας άλλους δρόμους[ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Ο ΜΟΝΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ]. Ταυτόχρονα, η καθαίρεση του Ρωμύλου Αυγούστου, το 476, από τον βάρβαρο Οδόακρο, που δεν ακολούθησε η εκλογή άλλου αυτοκράτορα-μαριονέτα, αλλά η επιστροφή των αυτοκρατορικών διακριτικών στον κυρίαρχο της Ανατολής Ζήνωνα, που σημαίνει ότι μόνο ένας αυτοκράτορας από εδώ και πέρα ​​ήταν αρκετός, δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στους ανθρώπους. Οι τρεις «σάκοι» της Ρώμης είχαν κάνει πολύ περισσότερα, παρόλο που δεν ήταν πλέον η πολιτική πρωτεύουσα για αρκετό καιρό: αυτός των Βησιγότθων του Alaric το 410, αυτός των Βανδάλων του Genseric το 455 και αυτός του στρατού του Ricimer, στρατηγού ονομαστικά. Ο Ρωμαίος ξεσηκώθηκε ενάντια στον Ανθέμιο, τον νόμιμο αυτοκράτορα, το 472. Όταν όμως ο νεαρός Ρωμύλος, που χλευαστικά αποκαλούνταν Αύγουστος , δηλ. «ο μικρός Αύγουστος», καθαιρέθηκε και ο Οδόακρος ήταν τόσο γενναιόδωρος ή τόσο πολιτικά οξυδερκής που του χάρισε τη ζωή. οι άνθρωποι βασικά δεν το πρόσεχαν, ή αν το πρόσεχαν, το σήκωσαν. Σε κάθε περίπτωση, αυτό από μόνο του δεν άλλαξε τίποτα στην καθημερινότητά του, που συνολικά ήταν και παρέμενε εξαιρετικά δύσκολη και αβέβαιη για όλους.

Ο Charles Dufay έγραψε στον τόμο The Legacy of Rome (Γενεύη, Edizioni Ferni, 1974, σελ. 8-9):

Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν έζησε ποτέ σε καιρούς μεγαλύτερης σύγχυσης, αβεβαιότητας, μεγαλύτερων αντιφάσεων και αντιθέσεων. Τρομοκρατημένοι από την προοδευτική κατάρρευση της αυτοκρατορίας, τρέμοντας από την υποψία ότι ζούσαν μέχρι το τέλος του κόσμου, αυτό που οι Στωικοί ονόμασαν «Μεγάλο Έτος» και οι Χριστιανοί την επιστροφή του κριτή Χριστού, αυτοί οι άνθρωποι του πέμπτου αιώνα δεν το έκαναν. τότε συνειδητοποίησαν ότι η Αυτοκρατορία, τουλάχιστον στη Δύση, είχε πραγματικά τελειώσει. Τό 76, αυτή η ημερομηνία που αποτελεί για εμάς μια μεγαλειώδη κορυφογραμμή, ένα θεμελιώδες γεγονός για την κατανόηση και την ταξινόμηση του ιστορικού χρόνου, αυτή η ημερομηνία που σηματοδοτεί το τέλος μιας χιλιετούς ιστορίας και ανοίγει μια άλλη προορισμένη να διαρκέσει για άλλη μια χιλιετία, δεν σήμαινε απολύτως τίποτα. στα μάτια των συγχρόνων. Η καθαίρεση του Ρωμύλου Αυγούστου και η αντικατάστασή του από άλλον αυτοκράτορα στη Δύση θεωρήθηκε ως ένα σχεδόν φυσιολογικό επεισόδιο, ένα από τα πολλά, και όχι καν νέο. ένα επεισόδιο, εν πάση περιπτώσει, παροδικό. Η Ρώμη ήταν σίγουρα πιο κάτω. ίσως ποτέ δεν είχε πιάσει πάτο τόσο δυνατά από τότε που ξεκίνησε η μοιραία παρακμή της. Ωστόσο, κανείς δεν πίστευε ότι ήταν νεκρή. Κοιμήθηκε, για μια σύντομη παύση, αλλά θα ξυπνούσε σύντομα και ίσως άρχιζε μια νέα ανάβαση, μια μεγάλη αναγέννηση.

Αυτοί οι άνθρωποι βίωναν το κεφαλαιώδες γεγονός της αρχαίας εποχής, το γεγονός που θα ενέπνεε πικρούς διαλογισμούς για αιώνες και θα έκανε ποτάμια μελάνι να κυλήσουν στους σύγχρονους μελετητές μας, και εμείς δεν το καταλάβαμε, κοιμόντουσαν και αυτοί τυφλωμένοι από τό  εκθαμβωτικό φως της ιδέας της αθάνατης Ρώμης.

Από μια πιο συγκεκριμένη φιλοσοφική σκοπιά, πρέπει να αναρωτηθούμε - και μεταξύ των σύγχρονων ήταν ο Wilhelm Dilthey που το ρώτησε με μεγαλύτερη σαφήνεια και συνοχή - πόσο από τα γεγονότα, σε αυτήν την περίπτωση του παρελθόντος, ανήκουν στην αντικειμενική πραγματικότητα και πόσο, Αντίθετα, είναι αναπόφευκτα προϊόν του μυαλού μας: επειδή είναι σχεδόν αδύνατη μια σαφής διάκριση μεταξύ της αντικειμενικής σφαίρας της γνώσης τού τι είναι έξω από τη συνείδηση ​​και της τουλάχιστον μερικώς υποκειμενικής σφαίρας της γνώσης μέσω της συνείδησης και επομένως μέσα σε αυτήν. Λίγο σαν τον GB Vico πριν από αυτόν, ο Dilthey είδε ότι άλλο είναι να εξηγείς (erklären ) και άλλο να κατανοείς ( verstehen ). ότι η γνώση οποιουδήποτε γεγονότος περιλαμβάνει, και συνήθως ακολουθεί, την κατανόηση του εαυτού της από τη συνείδηση. και ότι ενώ τα φυσικά γεγονότα είναι ξένα στη συνείδηση ​​του παρατηρητή και απαιτούν μια καθαρά διανοητική μέθοδο μελέτης, τα ανθρώπινα, και επομένως και τα ιστορικά, προϋποθέτουν την ενότητα γνώσης και συνείδησης και αποκαλύπτονται εμπλέκοντας ολόκληρο το θέμα ως σύνολο τού γνωρίζοντος υποκειμένου: διάνοια, θέληση, διαίσθηση, αναμνήσεις, φαντασία. Μας λείπει ο χώρος για να εμβαθύνουμε σε αυτή τη σημαντική διαίσθηση - επιφυλασσόμαστε του δικαιώματος να το κάνουμε αλλού. Εν τω μεταξύ, παρατηρούμε ότι ο διαχωρισμός της γνωστικής πράξης σε κάτι "εξωτερικό" και κάτι εσωτερικό είναι χαρακτηριστικό της σύγχρονης φιλοσοφίας, ιδιαίτερα από τη διάκριση του Descartes μεταξύ των res cogitans και του res extensa και, αργότερα, της διάκρισης του Locke μεταξύ του πρωτογενών ποιοτήτων και δευτερευουσών ιδιοτήτων των πραγμάτων, που οδήγησαν τον Μπέρκλεϋ να ανάγει τα πράγματα σε ιδέες και τον Χιουμ να διαλύσει επίσης τίς ιδέες, αμφισβητώντας την ύπαρξη ενός εγώ ή ρυθμιστικού κέντρου συνείδησης, ανάγοντας την σε μια απλή υπόθεση ή «συνήθεια» που χρησιμοποιείται για καθαρά πρακτικούς σκοπούς.

Όπως και να έχει, θα πρέπει να πορευόμαστε ελαφρά όταν βεβαιώνουμε, πιστεύοντας ότι έτσι τοποθετούμαστε σε σταθερά αντικειμενικό έδαφος, ότι η ιστορία βασίζεται στη γνώση γεγονότων, γυμνών γεγονότων, απλών γεγονότων. Ποιος αποφασίζει τι είναι γεγονός; Και τι αποτελεσματική γνώση μπορούμε να έχουμε για ένα γεγονός που συνέβη σε κάποιον άλλο, στο παρελθόν, και το οποίο έχει φτάσει σε εμάς μέσω της παράδοσης των άλλων εαυτών, που όχι μόνο ενδιαφέρονται να μας δώσουν μια συγκεκριμένη εκδοχή τους, αλλά αντικειμενικά ανίσχυροι να τα καταλάβουν με τη μονοφωνία και την ουσιαστικότητά τους; Πρέπει λοιπόν να περιορίσουμε τους ισχυρισμούς του ιστορικού, για να μην πούμε ότι ταυτίζεται με έναν φυσικό επιστήμονα, αλλά απλώς για να γνωρίζει και να εξηγεί το παρελθόν με απόλυτα αντικειμενικό ή, εν πάση περιπτώσει, σίγουρα ικανοποιητικό τρόπο. Και αυτό δεν είναι για λόγους σχετικοποίησης των πάντων, αλλά για να γνωρίζουμε ότι ο κόσμος είναι άλλο πράγμα, καί η συνείδησή μας  άλλο: που είναι ένα δομικά περιορισμένο και ατελές όργανο γνώσης, ειδικά όταν βρίσκεται να ασχολείται με τα γεγονότα του παρελθόντος . Στην πραγματικότητα, η συνείδηση ​​δυσκολεύεται ακόμη και να διαχωρίσει οποιοδήποτε γεγονός, όχι μόνο στό παρελθόν αλλά και στό παρόν, από όλα τα άλλα γεγονότα, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά της συνείδησης, που από μόνα τους το κάνουν κατανοητό. Επειδή το γεγονός από μόνο του, εξεταζόμενο μεμονωμένα (όπως ήθελε ο Husserl στην εποχή του ), αποδεικνύεται μυστηριώδες και ανεξήγητο, όπως ένα αντικείμενο που παρατηρείται κρατώντας το πολύ κοντά στα μάτια: για να το αναγνωρίσουμε, είναι απαραίτητη μια συγκεκριμένη προοπτική, και επομένως μια επαρκής απόσταση είναι απαραίτητη. 

https://www.brigataperladifesadellovvio.com/blog/cosa-studia-la-storia-o-cosa-sono-i-fatti-storici

«ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΣ ΑΤΛΑΣ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ»Davide Accardi

Μια έννοια που περιλαμβάνει διαφορετικές εποχές και επιστήμες, από την τέχνη στη φιλοσοφία, μέχρι την κοινωνική ψυχολογία

                                          ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΣ ΑΤΛΑΣ

                                     ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ
 ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ

Η δυσπιστία του Αγίου Θωμά, Καραβάτζιο
Η έννοια της ενσυναίσθησης επινοήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από τον ειδικό των εικαστικών τεχνών Robert Vischer και προέρχεται από τον όρο εμπάθεια , ή «αίσθημα μέσα». Αυτός ο όρος, δεν αποτελεί έκπληξη, αναφέρεται στον καλλιτεχνικό τομέα στην ικανότητα του τραγουδιστή να κάνει τον θεατή να συμμετέχει στα συναισθήματα που αφηγείται. Η ενσυναίσθηση, λοιπόν, όντας η αντίληψη κάποιου και όχι η κατανόηση, απομακρύνεται αμέσως από κάθε πνευματική δραστηριότητα, παραπέμποντας αντ' αυτού στο συναισθηματικό πεδίο. Όπως θα δούμε παρακάτω, η ενσυναίσθηση έχει αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων ερευνών από μελετητές από τα πιο ανόμοια γνωστικά πεδία.

« Δεν γεννήθηκα για να μοιράζομαι μίσος, αλλά για να μοιράζομαι αγάπη».
«Τώρα όλα έχουν χαθεί, γιατί όταν ο άνθρωπος χάνει τη χαρά του δεν τον θεωρώ ζωντανό, αλλά μάλλον έναν ζωντανό νεκρό».
(ΣΟΦΟΚΛΗΣ, ΑΝΤΙΓΟΝΗ )

Καλλιτεχνική ενσυναίσθηση

Όπως αναμενόταν, η έννοια της ενσυναίσθησης εισήχθη από τον Vischer ως θεμελιώδης στιγμή εισαγωγής του καλλιτεχνικού αντικειμένου από τον θεατή. Είναι διαφορετικό από την έννοια της ενσυναίσθησης, αλλά συνδέεται με αυτήν
Sympathy , του John George Brown (1885). Wikipedia pd
την αισθητική συμπάθεια που θεωρεί ο ίδιος ο Vischer. Ο θεατής, που καλείται να νιώσει εσωτερικά αυτό που θέλει να εκφράσει ο πίνακας (ενσυναίσθηση), μπορεί μερικές φορές να συμμετέχει στον πόνο που μεταδίδει αυτός ο πίνακας, νιώθοντας συμπάθεια για αυτόν (από την ελληνική συμπάθεια, δηλαδή «να υποφέρουμε μαζί»). Το να νιώθεις συμπάθεια για κάποιον ή κάτι, λοιπόν, σημαίνει να νιώθεις κοντά σε αυτό το άτομο επειδή μοιράζεσαι τον πόνο του . Το μοίρασμα όλου του πόνου και των συναισθημάτων είναι, επομένως, για την τέχνη μια θεμελιώδης στιγμή ενδοεισαγωγής και όχι κατανόησης του έργου. Στην καλλιτεχνική εμπειρία, η ενσυναίσθηση είναι θεμελιώδης, αφού όσοι σκοπεύουν να έχουν την αισθητική εμπειρία ενός αντικειμένου πρέπει να ταυτιστούν κατά κάποιο τρόπο με αυτό. Γι' αυτό λέγεται ότι «η μουσική μας φέρνει στα φτερά της», ότι το βιολί «κινεί τις χορδές των συναισθημάτων μας» ή ότι τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος που αλλάζουν δημιουργούν παρόμοια αλλαγή στα συναισθήματά μας. Όποιος κοιτάζει το καλλιτεχνικό αντικείμενο «μεταμορφώνεται σε αυτό το αντικείμενο, ταυτίζεται με αυτό και έτσι απελευθερώνεται από τον εαυτό του» [1] . Αυτό είναι το μυστικό της καθαρτικής δύναμης της τέχνης: η αισθητική εμπειρία στην πραγματικότητα απαγάγει τον καλλιτέχνη ή τον θεατή και τους βγάζει έξω από τον εαυτό τους. Ο Αριστοτέλης περιέγραψε με μαεστρία πώς η μαρτυρία μιας μεγάλης τραγωδίας εξαγνίζει την ψυχή του θεατή, ακριβώς επειδή η τραγωδία διαδραματίζεται στη σκηνή της ψυχής του, τη στιγμή ακριβώς που τη βλέπει να συμβαίνει στην πραγματική σκηνή. Το θέατρο είναι η μορφή τέχνης μέσω της οποίας είναι πιο εύκολο να κατανοήσουμε την ενσυναίσθηση. Στην πραγματικότητα, σε αυτό συμβαίνει η πιο μακροσκοπική ταύτιση των ηθοποιών με τους φανταστικούς χαρακτήρες που αναπαριστούν και η πιο λεπτή ταύτιση των θεατών με τους ηθοποιούς.

Η συμμετοχή σε άλλους ή σέ αντικείμενα μας δίνει μια πολύ πιο οικεία και σημαντική κατανόησή τους από την καθαρή επιστημονική ανάλυση ή την εμπειρική παρατήρηση. Διότι «κατανόηση» σημαίνει στην πραγματικότητα την ταύτιση του υποκειμενικού και του αντικειμενικού που μεταφράζεται σε μια νέα συνθήκη που τα υπερβαίνει και τα δύο [2] . Για να γνωρίσουμε το νόημα της ομορφιάς, της αγάπης ή οποιασδήποτε αξίας στη ζωή, πρέπει να παραδοθούμε στη συμμετοχή. Με άλλα λόγια, είναι αδύνατο να γνωρίσεις ένα άλλο άτομο, αντικείμενο ή έργο, χωρίς να είσαι ερωτευμένος μαζί του, με την ευρεία έννοια. Και αυτό σημαίνει ότι και τα δύο θα αλλάξουν από την ταύτιση που γεννά η αγάπη.

Φιλοσοφία της ενσυναίσθησης

Όπως αναφέρθηκε, η έννοια της ενσυναίσθησης χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον καλλιτεχνικό τομέα από τον Vischer, στις αρχές του 19ου αιώνα. Ωστόσο, ήταν απόλυτα γνωστό από την εποχή της αρχαίας Ελλάδας. Ο ραψωδός του Πλάτωνα , για παράδειγμα, ήξερε πολύ καλά ότι με το κλάμα θα αποκτούσε μια αίσθηση συγκίνησης από το κοινό αφού θα τον συμπονούσαν. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης , όπως ήδη είπαμε, γνώριζε πλήρως το γεγονός ότι θεατής και ηθοποιός συμμετείχαν μαζί στα συναισθήματα που σκηνοθετούνταν στο θέατρο. Απλώς, αυτή η συναισθηματική συμμετοχή περιγράφηκε με έναν άλλο όρο, δηλαδή το eleos (κρίμα, συμπόνια). Αλλά ήταν στα μέσα του 19ου αιώνα που ο όρος βρήκε την επιβεβαίωσή του στον ευρωπαϊκό επιστημονικό λόγο. Όχι μόνο, όπως είδαμε, στον χώρο της τέχνης αλλά και στον φιλοσοφικό-ψυχολογικό. Ένας από τους πρώτους μελετητές που ασχολήθηκαν με την ενσυναίσθηση ήταν ο Theodor Lipps , καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και συνιδρυτής μαζί με τον Edmund Husserl της Φαινομενολογίας του Μονάχου. Αυτή η σχολή είχε το πλεονέκτημα, μεταξύ άλλων, να συνδυάζει τους κλάδους της φιλοσοφικής γνώσης με τη γνώση της ψυχολογικής δυναμικής, έναν δεσμό που έγινε άρρηκτος για την κατανόηση φαινομένων που έχουν ως αντικείμενο τον άνθρωπο. Από αυτές τις θέσεις, άλλοι μελετητές όπως ο Max Scheler εμβαθύνουν στη μελέτη της ψυχολογικής δυναμικής, εξετάζοντας ιδιαίτερα την έννοια της ενσυναίσθησης. Χάρη σε αυτό, μάλιστα, εξαπλώθηκε στην Ευρώπη ένα ρεύμα ψυχοπαθολογικών-φαινομενολογικών μελετών που στη συνέχεια οδήγησε στις μελέτες του Heinz Kohut , ιδρυτή της ψυχαναλυτικής αυτοψυχολογίας .
René Magritte – Les Amants – 1928 – Νέα Υόρκη, The Museum of Modern Art – φωτογραφία Charly Herscovici, Βρυξέλλες 2011
Η επιστήμη της ενσυναίσθησης

Η διαδρομή της έννοιας της ενσυναίσθησης, όπως φαίνεται, περιλαμβάνει διαφορετικές εποχές και επιστήμες, από την τέχνη στη φιλοσοφία, μέχρι την κοινωνική ψυχολογία που εφαρμόζεται στον ιατρικό τομέα. Η έννοια της ενσυναίσθησης μελετήθηκε για να σκιαγραφήσει το αντίθετό της, καθώς η έλλειψη ενσυναίσθησης είναι η βάση ορισμένων διαταραχών προσωπικότητας. Οι γιατροί, ωστόσο, διχάζονται στο αντίθετο της ενσυναίσθησης: για κάποιους το αντίθετο της ενσυναίσθησης είναι η δυσπάθεια [ 3 ] , για άλλους είναι η συμπάθεια.

Η δυσπάθεια, σύμφωνα με τον JL González, δεν είναι το αντίθετο της ενσυναίσθησης, δεν είναι δηλαδή η απουσία ενσυναίσθησης, αλλά η ολοκλήρωσή της. Στην πραγματικότητα, η υπερβολική ενσυναίσθηση μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματική κρίση , δηλαδή στην αδυναμία του ενσυναίσθητου ατόμου να επεξεργαστεί τις πληροφορίες που προέρχονται από το αίσθημα ενσυναίσθησης που αισθάνεται προς ένα άλλο άτομο. Με άλλα λόγια, η αδυναμία του ενσυναίσθητου να επιστρέψει στα δικά του παπούτσια αφού έχει φορέσει αυτά των άλλων. Ως εκ τούτου, η δυστοπία χαρακτηρίζεται ως μια μορφή αυτοάμυνας από πολύ έντονη συναισθηματική εμπλοκή. Δεν είναι λοιπόν έλλειψη ενσυναίσθησης, αλλά φυσική και απαραίτητη ισορροπία της. Η συμπάθεια, ωστόσο, σύμφωνα με ορισμένους γιατρούς, θα ήταν σε αντίθεση με την ενσυναίσθηση, καθώς η πρώτη προκαλεί μια αίσθηση επώδυνης συμμετοχής (ταλαιπωρία μαζί) που δεν θα επέτρεπε στον γιατρό μια αποτελεσματική κλινική αξιολόγηση του ασθενούς, ενώ η ενσυναίσθηση μεταδίδει συναισθήματα από ένα σώμα σε άλλον, δεν επιτρέπει καμία συμμετοχή στον πόνο των άλλων. Τέλος, είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε πώς η επιστήμη κατάφερε να βρει την αιτία, που υπάρχει στο DNA μας, της ενσυναίσθησης. οι νευρώνες-καθρέφτες που ανακάλυψε ο Giacomo Rizzolatti.

συμπεράσματα

Τελικά, το τεράστιο και διεπιστημονικό ενδιαφέρον για την ενσυναίσθηση μπορεί να οφείλεται μόνο στη συνειδητοποίηση ότι αυτή η πτυχή είναι θεμελιώδης για τους ανθρώπους. Με τους πιο διαφορετικούς τρόπους, η ενσυναίσθηση είναι συνυπεύθυνη για την ανάπτυξη και τη διαμόρφωση ενός ατόμου, για τον ρόλο του στον κόσμο, για την κατανόηση της κοινωνικής δυναμικής, για την υγιή ανάπτυξη ενός ατόμου. Όπως έγραψε ο οικονομολόγος Jeremy Rifkin, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει την τάση να νιώθει ενσυναίσθηση προς κάποιον:

Έχουν περάσει περίπου 20.000 χρόνια από τότε που δεν είμαστε πια homo  sapiens, αλλά homo empathicus. Δένουμε μεταξύ μας, κοινωνικοποιούμαστε, φροντίζουμε ο ένας τον άλλον, είμαστε συνεργάσιμοι [...] Στηριζόμαστε σε τρεις πυλώνες για την ευημερία μας: κοινωνικοποίηση, υγεία (υγιεινή και υγιεινή, διατροφή) και δημιουργικότητα. Όταν ένας από αυτούς τους τρεις πυλώνες ή η ενσυναίσθηση λείπει ή καταπιέζεται, αναδύονται τα alter-ego μας, εξ ου και η βία, ο εγωισμός, ο ναρκισσισμός κ.λπ. […] Αλλά μετά, μετανιώνουμε που κάναμε κακό, γιατί δεν είναι πραγματικά στη φύση μας. [4]

Note:

[1] Carl Gustav Jung, Tipi psicologici, Newton Compton, Roma, 1973
[2] Rollo May, L’ arte del counseling. Il consiglio, la guida, la supervisione, Astrolabio-Ubaldini editore, Roma 1991
[3] Grazia Mannozzi, Giovanni Angelo Lodigiani, La Giustizia riparativa: Formanti, parole e metodi
[4] Jeremy Rifkin, La civiltà dell’empatia, Milano, Arnoldo Mondadori Editore S.p.A., 2010


Davide Accardi

 https://www.frammentirivista.it/concetto-empatia-filosofia/

Η απόπειρα δολοφονίας του Trump

 

Οι αναλυτές προειδοποιούσαν για μια πιθανή απόπειρα δολοφονίας του Trump, εδώ και πολύ καιρό – επειδή, με βάση τις δημοσκοπήσεις, η εκλογική νίκη του Trump δύσκολα μπορεί να αποφευχθεί. Το γεγονός δε ότι, ολόκληρο το κατεστημένο των ΗΠΑ είναι εναντίον του Trump δεν είναι κάτι καινούργιο – ενώ στο «κατεστημένο» συμπεριλαμβάνονται το FBI και άλλες υπηρεσίες που ξεκάθαρα εργάστηκαν εναντίον του εν ενεργεία προέδρου, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2020. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από τα αρχεία Twitter, από το σκάνδαλο «Φορητός υπολογιστής από την κόλαση» κλπ. – ενώ τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έχουν μάλλον αδέξια παραπληροφορήσει σχετικά. Το FBI και άλλες αρχές των ΗΠΑ είναι υπέρ του Biden της «woke agenda» – ενώ έχουν λειτουργήσει εναντίον του Trump και έχουν υποστηρίξει τους Δημοκρατικούς.

Analyst Team


Επικαιρότητα

Η δολοφονία του προέδρου Kennedy έχει μεν επίσημα εξιχνιασθεί, αλλά είναι σε όλους μας γνωστές οι αμφιβολίες που υπάρχουν – μία εκ των οποίων είναι το ότι, ο επίσημος δολοφόνος του δεν θα μπορούσε να πυροβολήσει με ένα απλό τουφέκι τόσο γρήγορα και διαδοχικά, χτυπώντας έναν κινούμενο στόχο.

Το πιο σημαντικό είναι όμως το ότι, το βίντεο της δολοφονίας του J. Kennedy δείχνει πως πυροβολήθηκε στο κεφάλι από μπροστά – ενώ ο επίσημος δράστης, ο Oswald, βρισκόταν σε ένα κτίριο πίσω από τον πρόεδρο Kennedy. Ο Oswald πάντως συνελήφθη και διαμαρτυρήθηκε, ισχυριζόμενος πως είναι αθώος στους δημοσιογράφους, όταν περνούσε δίπλα τους – ενώ στη συνέχεια πυροβολήθηκε δύο ημέρες αργότερα, οπότε δεν ήταν πλέον διαθέσιμος για να καταθέσει ως κατηγορούμενος ή μάρτυρας.

Στην επίσημη τώρα έρευνα της Επιτροπής Warren, ένας από τους παλαιούς εχθρούς του Kennedy, ο οποίος θεωρήθηκε από τους επικριτές της έρευνας ως ύποπτος για την οργάνωση της δολοφονίας του, διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο – εν προκειμένω ο Allen Dulles, ο πρώην διευθυντής της CIA που είχε απολυθεί από τον Kennedy.

Δεν αναφερόμαστε εδώ στη δολοφονία του Kennedy, αλλά θέλουμε να υπενθυμίσουμε τα πιο σημαντικά ερωτήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν σήμερα – σημειώνοντας πως πάνω από 60 χρόνια μετά, δεν έχουν αποχαρακτηρισθεί ακόμη όλα τα έγγραφα που έχουν σχέση με αυτήν τη δολοφονία, ενώ εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί, αφού υποτίθεται πως η Επιτροπή Warren έχει επιλύσει πλήρως το θέμα.

Συνεχίζοντας με την απόπειρα δολοφονίας του D. Trump, όπου φαίνεται πως υπάρχουν κάποιοι παραλληλισμοί με τη δολοφονία του Kennedy, κανένας δεν γνωρίζει σίγουρα ποιος ήταν ο δράστης που τον πυροβόλησε – παρά το ότι οι αμερικανικές αρχές δημοσίευσαν το όνομα ενός 20χρονου. Μέχρι στιγμής άλλωστε, δεν είναι τίποτα γνωστό για αυτόν – εκτός του ότι ήταν εγγεγραμμένος στους εκλογικούς καταλόγους των Ρεπουμπλικάνων, ενώ κάποτε έκανε μία μικρή δωρεά στους Δημοκρατικούς.

Ο 20χρονος ύποπτος δράστης πυροβολήθηκε από τις Μυστικές Υπηρεσίες – ενώ στο βίντεο της επίθεσης, οι άνδρες της μυστικής υπηρεσίας που προστάτευσαν τον Trump μετά τον πυροβολισμό, ακούγονται να λένε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα μετά πως ο δράστης ήταν στο έδαφος (σκοτωμένος). Αμέσως μετά, άρχισαν να σπρώχνουν τον Trump μακριά, εκτός της σκηνής – ενώ με βάση το βίντεο, οι πυροβολισμοί ακούγονται στο 7’’ και το μήνυμα πως ο δράστης έχει εξαλειφθεί στο 32’’, οπότε σε λιγότερο από 25’’.

Περαιτέρω, οι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών ανήκουν σίγουρα στους καλύτερους – οπότε η γρήγορη εξάλειψη του δράστη αρχικά δεν αποτελεί έκπληξη. Σε άρθρο όμως του Spiegel, με τον τίτλο «Επίθεση στον D. Trump – πώς θα μπορούσε ο δράστης να τον πυροβολήσει», αναγράφονται τα εξής:

«Ο αυτόπτης μάρτυρας λέει στο BBC: Αυτός και μια ομάδα φίλων, είδαν έναν άνδρα με όπλο να σκαρφαλώνει στην οροφή ενός κτιρίου, κοντά στις κερκίδες: «Είδα το όπλο, 100%» Η ομάδα προσπάθησε να ειδοποιήσει τους αστυνομικούς στην οροφή, για να τραβήξει την προσοχή τους στον άνθρωπο. Αλλά απλώς «περπατούσαν» και ένας αυτόπτης μάρτυρας αναρωτήθηκε γιατί ο Trump μιλούσε ακόμη: «Γιατί δεν τον κατέβασαν από τη σκηνή εκείνη τη στιγμή;». Μερικά από όσα προέκυψαν το βράδυ του Σαββάτου, φάνηκε να επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις του αυτόπτη μάρτυρα G. Smith (…) Η εστίαση θα είναι στο ερώτημα πώς ο δολοφόνος έφτασε τόσο κοντά στην περιοχή και βρέθηκε σε θέση βολής – επίσης, εάν οι δυνάμεις ασφαλείας έκαναν λάθος.(…) Ο δράστης πρέπει να κατάφερε να πάει σε μια υπερυψωμένη θέση βολής στην οροφή ενός κτιρίου που βρισκόταν απέναντι από την κερκίδα, από την οποία μιλούσε Trump. Γιατί η Μυστική Υπηρεσία δεν παρακολουθούσε αυτό το κτίριο;»

Προφανώς το Spiegel δεν ασχολείται με θεωρίες συνωμοσίας – εύλογα όμως αναρωτήθηκε γιατί οι μυστικές υπηρεσίες επέτρεψαν να είναι όλα τόσο υπερβολικά εύκολα για το δολοφόνο. Ειδικότερα, όταν ένας νυν ή πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίζεται κάπου, όλα τα παράθυρα στην περιοχή πρέπει να καλύπτονται και να κλείνουν – ενώ στις στέγες τοποθετούνται ελεύθεροι σκοπευτές. Εν προκειμένω δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο, αφού υπήρχαν ελάχιστα κτίρια γύρω από το χώρο, από τα οποία φαινόταν η στάση του ομιλητή – όπως διαπιστώνεται από την παρακάτω εικόνα.


Το δε κτίριο, από το οποίο ακούστηκαν οι πυροβολισμοί, απείχε λιγότερο από 150 μέτρα – οπότε θα ήταν εύκολο ακόμη και για έναν ερασιτέχνη ελεύθερο σκοπευτή να πετύχει το στόχο του. Όπως φαίνεται πάντως, ο Trump δεν σκοτώθηκε αλλά τραυματίσθηκε ελαφρά στο αυτί, επειδή γύρισε το κεφάλι του λίγο πριν τους πυροβολισμούς – άρα από τύχη.

Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι η Μυστική Υπηρεσία δεν παρακολουθούσε τη συγκεκριμένη στέγη, εγείρει πολλά ερωτηματικά – πόσο μάλλον όταν αυτόπτες μάρτυρες είδαν το δράστη και το τουφέκι του, προειδοποίησαν την αστυνομία και τη Μυστική Υπηρεσία, αλλά δεν αντέδρασε κανένας. Μπορεί αλήθεια να ισχυρισθεί κανείς πως επρόκειτο για ανόητα λάθη των δυνάμεων ασφαλείας;

Οι άλλες εκδοχές τώρα είναι οι εξής: (α) Οι αρχές γνώριζαν τα σχέδια του δράστη, του επέτρεψαν να το κάνει και οργάνωσαν τα μέτρα ασφαλείας της Μυστικής Υπηρεσίας με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε η στέγη να μην παρακολουθείται (β) Οι αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας ήθελαν να εξαλείψουν τον Trump.  

Επίλογος

Οι αναλυτές προειδοποιούσαν για μια πιθανή απόπειρα δολοφονίας του Trump, εδώ και πολύ καιρό – επειδή, με βάση τις δημοσκοπήσεις, η εκλογική νίκη του Trump δύσκολα μπορεί να αποφευχθεί. Το γεγονός δε ότι, ολόκληρο το κατεστημένο των ΗΠΑ είναι εναντίον του Trump δεν είναι κάτι καινούργιο – ενώ στο «κατεστημένο» συμπεριλαμβάνονται το FBI και άλλες υπηρεσίες που ξεκάθαρα εργάστηκαν εναντίον του εν ενεργεία προέδρου, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2020.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από τα αρχεία Twitter, από το σκάνδαλο «Φορητός υπολογιστής από την κόλαση» κλπ. – ενώ τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έχουν μάλλον αδέξια παραπληροφορήσει σχετικά. Το FBI και άλλες αρχές των ΗΠΑ είναι υπέρ του Biden της «woke agenda» – ενώ έχουν λειτουργήσει εναντίον του Trump και έχουν υποστηρίξει τους Δημοκρατικούς

Από την άλλη πλευρά, το Συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ξεκινάει τη Δευτέρα – όπου ο Trump θα χρηστεί επίσημα υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος. Όποιος ήθελε να το αποτρέψει, για να αναγκάσει τους Ρεπουμπλικάνους να επιλέξουν άλλον υποψήφιο, είχε μία τελευταία ευκαιρία – το χθεσινό Σάββατο.

Η αποτροπή της υποψηφιότητας Trump θα πρέπει δε, να είναι το όνειρο των Δημοκρατικών – αφού, σύμφωνα με τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις, τόσο ο Biden, όσο και όλοι οι άλλοι υποψήφιοι των Δημοκρατικών που θα μπορούσαν να τον αντικαταστήσουν, είναι πολύ πίσω από τον Trump.

Επομένως, η εκλογική νίκη του Trump φαίνεται ότι είναι δύσκολο να αποτραπεί με οποιοδήποτε άλλο μέσο, εκτός από την απομάκρυνσή του από την εκλογική διαδικασία, με οποιονδήποτε τρόπο – πόσο μάλλον όταν όλες οι προσπάθειες να αποτραπεί η υποψηφιότητα του με νομικά τεχνάσματα και με πολλές αγωγές απέτυχαν, οπότε δύσκολα θα υπάρξει πλέον μία δεσμευτική απόφαση που θα απαγόρευε νομικά στον Trump να είναι υποψήφιος για το αξίωμα πριν από τις εκλογές.

Φυσικά όλα αυτά είναι υποψίες – ενώ, όπως και στην περίπτωση του Kennedy, ο Oswald του Trump δεν μπορεί πια να μιλήσει, έχοντας σκοτωθεί.

https://analyst.gr/2024/07/14/i-apopeira-dolofonias-tou-trump/

Κυριακή 14 Ιουλίου 2024

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για τον Όσιο Παΐσιο...

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης  Βαρθολομαίος για τον Όσιο Παΐσιο...
(Απόσπασμα Πατριαρχικής Ομιλίας 12 Ιουλίου 2022)

«Τον ύμνον ημών επισφραγίζει και προεξάρχει της πανηγύρεως ο ένθεος ασκητής του Στομίου της Κονίτσης, του Αγίου Όρους, της Σιναιτικής ερήμου, και αύθις του Αγίου Όρους, του Τιμίου Σταυρού και της Παναγούδας. Ο μονοχίτων και πάμπτωχος εις τα υλικά, ο την πορφύραν και τον βύσον πασών των αγίων ευαγγελικών αρετών πολυτελώς ενδεδυμένος την ψυχήν, και πλούσιον τον αμητόν των υπέρ του Χριστού και του ανθρώπου κατορθωμάτων του απολαύων εν τη Δεσποτική και αθανάτω τραπέζη της Βασιλείας των Ουρανών! Ο άξιος πάντων των Μακαρισμών του Χριστού! Εκείνος, με το ταπεινόν μοναχικόν του τριβώνιον και το καλογηρικόν του κουκούλιον της αθωότητος, προηγείται και σάκκων, και ράβδων, και μιτρών και ωμοφορίων, κινούμενος υπόπτερος, με αγγελικήν ευχέρειαν, μεταξύ ουρανίου και επιγείου Ναού, μεταξύ Χριστού και Χριστιανών, μεταξύ Στρατευομένης και Θριαμβευούσης Εκκλησίας, θριαμβευτής αυτός προ πολλού του καλού αγώνος της ευσεβείας και της κατά Θεόν τελειώσεως, όλως φωτολαμπής και τον της δικαιοσύνης στέφανον επί της κεφαλής ήδη φέρων, ον ο Δίκαιος Κριτής δικαίως και αξίως του προσέφερεν!
Άτυφος πάντοτε και ταπεινός, αλλά και μαχητής ανυποχώρητος και γενναίος, εις τον της Πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν Χριστόν μόνον αφορών, τον Χριστόν αναπνέων, προς τον Χριστόν διά παντός κινούμενος και προς τον Χριστόν απαρεγκλίτως οδηγών διά της θεοφωτίστου συμβουλής και διδαχής του τους Χριστιανούς.

https://anastasiosk.blogspot.com/2024/07/blog-post_574.html 

Μ' ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΙΕΣ, ΤΙΣ ΑΕΡΟΛΟΓΙΕΣ, ΤΡΕΦΕΤΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ.