Martino Mora - 29/10/2026
Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
Δεν μπορούμε να βγούμε από την τρέχουσα κρίση χωρίς να αναγνωρίσουμε ότι οι αξίες στις οποίες βασίζεται ο σημερινός δυτικός πολιτισμός είναι θεμελιωδώς ψευδείς, επειδή αντιστοιχούν σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικής τους ιεραρχίας.
Ανάμεσα σε αυτές τις ψευδείς, ανεστραμμένες αξίες - παράλληλα με την υπερβολική σημασία που αποδίδεται στην υλική ευημερία, και επομένως στην εμπορική και οικονομική διάσταση που μας υποδουλώνει, και σε έναν υπερβολικό ερωτισμό - υπάρχει αναμφίβολα η ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο καθηγητής Massimo Maravaglia έχει γράψει εύστοχα: «Η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φέρει ένα εξαιρετικό φορτίο βίας... τα υποκειμενικά δικαιώματα είναι μια αξίωση που απευθύνεται σε άλλους - χωρίς ποτέ να ζητείται η γνώμη τους - στους οποίους, αποκλειστικά και μόνο λόγω μιας αποδεικτικής έκφρασης και μιας αδικαιολόγητης δήλωσης, θα πρέπει να δημιουργείται ένα καθήκον».
Ο φίλος μου ο Maravaglia έχει δίκιο. Και δεν έχει σημασία αν αυτά τα δικαιώματα επιβάλλονται από τον ΟΗΕ, την ΕΕ ή το ιταλικό κράτος, επειδή τη στιγμή που διαμορφώνουν την υπάρχουσα νομοθεσία, επιβάλλουν ένα βάρος υποκειμενικής αυθαιρεσίας που είναι ακριβώς το αντίθετο της δικαιοσύνης που κατανοείται σωστά.
Αυτό διαφέρει πολύ από το κλασικό και θωμιστικό φυσικό δίκαιο, το οποίο αγνόησε τον ατομικιστικό υποκειμενισμό της νεωτερικότητας και αναγνώρισε την ύπαρξη υπερβατικών και πρωτογενών αγαθών έναντι της ατομικής αυθαιρεσίας.
Σκεφτείτε τους αμέτρητους «ανθρωπιστικούς» πολέμους που διεξήγαγαν οι Γιάνκηδες στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ή τη μαζική μετανάστευση που επιβλήθηκε στους ευρωπαϊκούς λαούς τις τελευταίες δεκαετίες στο όνομα αυτών των ίδιων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ή τη χρήση της ιδεολογίας των δικαιωμάτων για να επιβληθεί, λίγο πολύ στα ίδια χρόνια, η ομαλοποίηση των αφύσικων σεξουαλικών παρεκκλίσεων και η καταπολέμηση των φανταστικών «φοβιών» της Νέας Ομιλίας.
Η ιδεολογία των δικαιωμάτων είναι η νέα υποχρεωτική φιλελεύθερη θρησκεία της εποχής μας, σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και οι Καθολικοί συνοδικοί ποντίφικες, συμπεριλαμβανομένου του σημερινού, φαίνεται να πιστεύουν σε αυτήν πολύ πιο έντονα από ό,τι πιστεύουν στα δόγματα της πίστης.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα επιβάλλουν όλη την επαναστατική βία του αφηρημένου ανθρωπισμού, ο οποίος, όπως εξήγησαν οι Max Scheler και Gilbert Chesterton, είναι μια κοσμική παραποίηση του Χριστιανισμού, το προϊόν της διακριτικά αντιχριστιανικής δυσαρέσκειας του σύγχρονου αστικού και κοσμικού πνεύματος.
Αυτό το πνεύμα είναι εντελώς ανίκανο να συλλάβει τον άνθρωπο ως οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα αφηρημένο άτομο, όπως το συλλαμβάνει ο homo oeconomicus. Έχουμε απελευθερωθεί από τον Μαρξ· πρέπει επίσης να απελευθερωθούμε από τον Λοκ.
Επειδή μια υγιής, αυθεντικά κοινοτικιστική κοινωνία δεν μπορεί να είναι ένα απλό άθροισμα αφηρημένων ατόμων, δηλαδή, μια μάζα ατόμων που απαιτούν δικαιώματα, ενωμένα από ένα φανταστικό συμβόλαιο.
Όπως ακριβώς δεν μπορεί να είναι μια συλλογή άπληστων καταναλωτών, δηλαδή μια μάζα πρακτικών υλιστών.
Ούτε, τέλος, μια συλλογή, και επομένως μια μάζα, ναρκισσιστών ελευθερίων θηραμάτων ενός εξοργισμένου και στείρου ερωτισμού, άκαρδων ηδονιστών (παρά την πολυδιακηρυγμένη καλοσύνη), χωρίς παιδιά ή ευθύνες.
Ωστόσο, ξεχνώντας τον Χριστό, έχουμε γίνει όλα αυτά.
Η κυριαρχία των ψεύτικων αξιών πρέπει να συντριβεί.
Το Συντακτικό Προσωπικό
