Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Όταν συκοφαντηθούμε ή αδικηθούμε - Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης


Όταν συκοφαντηθούμε ή αδικηθούμε είτε από επιπόλαιους είτε από πονηρούς, που έχουν κακότητα και διαστρέφουν και την αλήθεια, εάν μπορούμε, καλά είναι να μη θέλουμε να δικαιωθούμε από τους ανθρώπους, όταν η αδικία αφορά μόνον το άτομό μας. Ούτε και να πούμε: «να το βρουν από τον Θεό», γιατί και αυτό είναι κατάρα. Καλά είναι να τους συγχωρέσουμε με όλη την καρδιά μας και να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας δυναμώσει, να μπορέσουμε να σηκώσουμε το βάρος της συκοφαντίας και να συνεχίζουμε την πνευματική ζωή (στην αφάνεια, όσο μπορούμε), και ας συνεχίζουν οι άνθρωποι που έχουν ως τυπικό να κρίνουν και να κατακρίνουν, διότι συνέχεια με τον τρόπο τους αυτό μας ετοιμάζουν χρυσά στεφάνια για την αληθινή ζωή.

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ!



Γράφει ο Β. Αναγνώστου

ΝΑΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΠΩ; ΣΕ ΠΟΙΟΝ; ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΑΝ ΡΑΓΙΑΣ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ Ή ΣΤΗ ΓΕΛΟΙΟΤΕΡΗ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΤΩΝ “ΠΕΩΝ…” ΠΟΥ ΤΟΛΜΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΟΙ ΑΛΗΤΗΡΙΟΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ;

Αδέλφια κουράστηκα! Πού είναι τα Μ.Μ.Ε της Ελλάδος να αποκαλύψουν τις προδοσίες των πολιτικών μας και γιατί δεν τους καταγγέλλουν ως προδότες!!!!!!

Πού είναι ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΜΑΣ και τα εκατομμύρια των δύστυχων συμπατριωτών μας, αυτών που διαμαρτύρονται πως τους έκλεψαν τη ζωή και κάθε ελπίδα.

 Πού είναι οι πένητες πλέον συνταξιούχοι μας, οι άνεργοι και οι “εργαζόμενοι” παρίες των 200 και 500 ευρώ, πού είναι οι γονείς των 500.000 νέων μας που έφυγαν από τη χώρα και τέλος πού είναι τα εκατομμύρια όλων αυτών των Ελλήνων που τους κλέβουν τις περιουσίες και τα σπίτια τους και τους πετούν στον δρόμο!!!!!!

Κουράστηκα πλέον να εξηγώ τους λόγους γιατί ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος και ότι τελικά αναφερόμαστε σε έναν ήδη διαπιστευμένο προδότη και σε έναν δεύτερο που βρίσκεται εν αναμονή της παραλαβής του “πτυχίου” του!!! 

Αυτοί δεν είναι πολιτικοί, μόνο ως κωμικοί και δωσίλογοι θα μπορούσαν να φτιάξουν καριέρα! Είναι μοναδικοί στο να παίξουν συμπρωταγωνιστές στην επόμενη ομώνυμη ταινία “ο ηλίθιος και πανηλίθιος” διεκδικώντας ακόμα και Όσκαρ ή τον ρόλο του Αρτέμη Μάτσα του κουκουλοφόρου προδότη των Γερμανών!!! 

Και σε σχέση με τον δεύτερο, ας μην ανησυχήσει κανένας εκ των δικών του ότι δεν θα παραλάβει το πτυχίο του, γιατί πέρασε ήδη τις εξετάσεις, ΜΗΝ ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥΣ!!!!!!!!

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ! 

Επιπλέον δείτε τι είπε και σε ποιους, είναι απίστευτο!!! 
Επισκεπτόμενος τους δύσμοιρους σεισμόπληκτους της Λέσβου και έχοντας πίσω του ακριβώς το πλάνο των ολοκληρωτικά γκρεμισμένων κατοικιών τους, είπε προς τους ιδιοκτήτες τους με ύφος 100 Καρδιναλίων ότι, “θα φροντίσει ως Ν.Δ. να τους μεταθέσει κατά μια διετία την πληρωμή του Ένφια”! 

Συγγνώμη, είναι καλά ο άνθρωπος, είχε κοιτάξει πίσω του; Ήταν εκεί ή σε κάποιο άλλο νησί; Το ότι έφυγε όρθιος μη δαρμένος ή μπουγελωμένος, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι οι άνθρωποι τελούσαν υπό καθεστώς πανικού, γιατί αυτή η κοροϊδία δεν αντέχεται!

Τι τους είπε ο πανηλίθιος; Ότι θα τους μεταφέρει το Ένφια των σπιτιών τους, αυτών που έπαψαν πλέον να ‘χουν;
Φίλοι μου και μη και εσείς που βρίσκεστε απέναντι μου, ουαί κι αλίμονο για όλους μας αν αυτός ο Γερμανόφιλος και υποτακτικός τους, αυτό το πράμα, μας κυβερνήσει κάποτε, ο Θεός να μας λυπηθεί!!!

Ωστόσο, πέρα από αυτούς τους δυο δοσίλογους και πανηλίθιους κωμικοτραγικούς “πολιτικούς” μας, όλα αυτά τα εκατομμύρια των Ελλήνων των ως άνω αδικημένων κοινωνικών τάξεων πού είναι; Ξέρουμε για 500.000 νέους μας ότι έφυγαν, τα υπόλοιπα 10.000.000 πού βρίσκονται, άλλαξαν χώρα; Κι αν όχι, έστω και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες εξ’ αυτών που χρειάζονται να βγουν στους δρόμους, πού είναι;

Πατριώτες, η χώρα δεν σώζεται με θαύματα, ούτε με το να καθόμαστε στις πολυθρόνες μας να περιμένουμε να μας σώσουν οι άλλοι και να μην κάνουμε καν ένα κλικάρισμα να στηρίξουμε τον αγώνα κάποιων ελάχιστων που απέμειναν να αγωνίζονται να βοηθήσουν τη χώρα τους και τον λαό. Στο τέλος θα τα παρατήσουν και αυτοί!

Και τότε τι; Πώς θα φτιάξουν τα πράγματα σ’ αυτόν τον δόλιο τόπο;

Αναθεωρήστε λοιπόν τις θέσεις σας και βάλτε πλάτη έστω κλικάροντας κι από την πολυθρόνα σας, δίνοντας δύναμη σ’ αυτούς που θέλουν και μπορούν να αγωνιστούν για σας και την πατρίδα, γιατί στο τέλος δυστυχώς θα πάψουν να ενδιαφέρονται κι αυτοί για τα κοινά και όλα θα τελειώσουν σ’ αυτόν τον έρμο τόπο, για μας, τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές! 
Αναρωτηθείτε αν είναι αυτό που θέλετε και πράξτε κατά συνείδηση!!!

Β. Αναγνώστου
Συγγραφέας- αρθρογράφος

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Γιατί δεν συναινούν τα κόμματα;

Μα δεν υπάρχει λόγος για να συναινέσουν. Συναίνεση υπάρχει μόνο όταν υπάρχουν κόμματα που διαφωνούν πραγματικά μεταξύ τους ως προς την πολιτική που πρέπει να ακολουθηθεί. Τότε και χάριν της πολιτικής σταθερότητας και ομαλότητας, τα κόμματα αναγκάζονται να συναινέσουν και να συνεργαστούν για να αποφευχθεί πολιτικοοικονομική κρίση.

Όταν όμως όλα τα κόμματα εφαρμόζουν την ίδια πολιτική, τότε

υποχρεωτικά θα πρέπει να διαφωνούν θεατρικά μεταξύ τους και να κρατούν τους ψηφοφόρους εγκλωβισμένους στα κομματικά "μαντριά", αφενός για την ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών και αφετέρου και κυρίως για να μην αφήσουν κενή τη θέση της αντιπολίτευσης στο σύστημα, οπότε και θα δημιουργηθεί νέα αντιπολίτευση από την κοινωνία.

Για παράδειγμα, η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στο "λάθος" της συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ που επέβαλαν οι δανειστές. Το αποτέλεσμα ήταν να διαλυθούν το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑΟΣ, να πέσει πολύ η ΝΔ και να ανέβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν τώρα συνεργαστούν ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ κ.λ.π. θα αναπτυχθεί νέα πολιτική δύναμη.

Επομένως"καλώς" κάνουν και δεν συνεργάζονται τα κόμματα μεταξύ τους, συνεχίζοντας να παίζουν το θεατρικό τους παιχνίδι για πολιτικά αφελείς.

Πέτρος Χασάπης

Μας ψεκάζουν! 'Ολες οι αποδείξεις...


Τι ενώνει τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου και το ΚΚΕ; 
Ο σοσιαλισμός και το διαζύγιο από την πραγματικότητα

H ΕΛ.ΑΣ. πρέπει να έχει τα μάτια της ορθάνοιχτα, τα αυτιά τεντωμένα και τις χειροπέδες ορθάνοιχτες, έτοιμες να μαγκώσουν τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών που έχουν ψεκάσει την Αθήνα με ύπουλα παραισθησιογόνα. Δεν εξηγείται αλλιώς το τουιτάρισμα του Γιωργάκη «Πάμε τώρα Καστελόριζο, Αλέξη, να σου πω πώς μας χρεοκόπησε ο φίλος σου ο Κώστας και πώς ο Αντώνης & εσύ μας φορτώσατε άλλα 5 χρόνια Οδύσσειας!» (δείτε το, φαρδύ πλατύ, στην εικόνα που κοσμεί το παρόν).

Εκεί όπου είχε λουφάξει κάπου ανάμεσα στο πουθενά, στην εξωκοινοβουλευτική σοσιαλδημοκρατία, στις χαϊχλίδογλου διακοπές με έξοδα του ελληνικού λαού και στα λημέρια όπου συχνάζει του κόσμου το περίγελο, ξετσούμισε και θύμισε στους Ελληνες (λες και το είχαν ξεχάσει) το τιτανοτεράστιο χουνέρι του διαγγέλματος στο Καστελόριζο! Σαν να περηφανεύεται γι' αυτό... Φυσιολογικός άνθρωπος δύσκολα θα μπορούσε να προβεί σε τέτοια «γκάφα» (για να το διατυπώσουμε κόσμια) δίχως να έχει καταναλώσει επικίνδυνες τροφές (π.χ. παραισθησιογόνα μανιτάρια) ή χωρίς να βρίσκεται υπό την επήρεια ουσιών άγνωστων στο ευρύ κοινό.

Το τουιτάρισμα του Τζέφρι είναι τρανή απόδειξη ότι μας ψεκάζουν όλους και πως μερικοί είναι πολύ πιο ευαίσθητοι από τους άλλους.

Και τώρα, η επιστημονική ομάδα της στήλης κομίζει και δεύτερο πειστήριο ύπουλων ψεκασμών σε βάρος της κοινωνίας από μηχανισμούς, ομάδες και σέκτες που κινούνται στο ημίφως, τυφλωμένες από το πυρ του αφιονιού, το οποίο πρώτες κατανάλωσαν οι ίδιες.
Ο λόγος για τους φανατικούς οπαδούς μιας θρησκείας δίχως θεό, που έχει αποδειχθεί ότι ήταν και απάτη ήδη από το 1989.

Στη φωτό νο 2 βλέπουμε την αφίσα για το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε», το οποίο έχει συναρπάσει φίλους και μέλη του ΚΚΕ τόσο με τον τίτλο όσο και με το περιεχόμενό του. Πάντως, ο τίτλος είναι αντίστοιχος με το «τι κι αν το ΚΚΕ απέλυσε τους υπαλλήλους και πούλησε τη συχνότητα του 902 σε οφσόρ, εμείς θα μεταδίδουμε πρόγραμμα»... Τι πίνουν κι αυτοί και δεν μας δίνουν;

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"


kostasxan

ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΑΡΑΧΗ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΝΙΚΟΥ ΧΑΛΚΟΚΟΝΔΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ… ΣΤΑΥΡΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ!!!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Μια μετάφραση στα τουρκικά των γραπτών του πρώτου νεοέλληνα ιστορικού, του Λαόνικου Χαλκοκονδύλη, (1430-1490), με διάφορες προφητείες για τους Οθωμανούς και τους Τούρκους οι οποίες μάλιστα σύμφωνα με τους Τούρκους μέχρι σήμερα έχουν εκπληρωθεί με καταπληκτικό τρόπο, προκαλεί μεγάλη ανησυχία γιατί στο ίδιο αυτό σύγγραμμα προφητεύεται η τελική διάλυση της Τουρκίας και η ανάδυση στον τρούλο της Αγίας Σοφίας ενός μεγαλόπρεπη χριστιανικού σταυρού!

Το βιβλίο αυτό με τον τίτλο «Kehanetler kitabı» κυκλοφόρησε το 2007 στην Τουρκία και από τότε μέχρι σήμερα έχει γίνει αντικείμενο πολλών συζητήσεων και διαξιφισμών, γιατί όπως αναφέρεται, είχε προβλέψει την άνοδο και την πτώση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, την εγκαθίδρυση της τουρκικής δημοκρατίας υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ και το όνομα του 11ου προέδρου αυτής, που είναι ο Αμπντουλάχ Γκιούλ.

Μετά από αυτόν εκείνος που θα διαλύσει την Τουρκία με την επανεμφάνιση ενός μεγάλου σταυρού στην Αγία Σοφία και σε όλα τα μεγάλα τζαμιά της Πόλης.

Όπως αναφέρεται συγκεκριμένα στο καταπληκτικό αυτό σύγγραμμα προβλέφτηκε η πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τον Μωάμεθ τον Πορθητή, η κατάληψη της Πόλης από τους συμμάχους το 1918, η οριστική διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας το 1920 με την δημιουργία από ένα στρατάρχη της νέας τουρκικής δημοκρατίας, δηλαδή από τον Κεμάλ Ατατούρκ.

Στη συνέχεια περιγράφεται η άνοδος κατά σειριά 11 προέδρων της δημοκρατίας με το συμβολικό όνομα του ενδεκάτου που θα αποτελείται από 11 γράμματα δηλαδή, ο Abdullah Gül.

Μετά από αυτόν θα έρθει η μεγάλη σύγκρουση με χριστιανικές δυνάμεις και η χώρα θα καταρρεύσει οριστικά.

Αλλά το πιο φοβερό που έχει προκαλέσει μεγάλη ταραχή στους Τούρκους, είναι ότι προβλέπεται με την κατάρρευση η ανάδυση των σταυρών στον τρούλο της Αγίας Σοφίας και των μεγάλων τζαμιών της Πόλης, (İstanbul’un camileri ve ayasofya üzerinde haçlar dikilecektir), και αυτό θα γίνει από χέρια που θα κρατούν όπλα και θα διώχνουν τους βέβηλους.

Το τέλος θα είναι φοβερό για όσους δεν επιστρέψουν στην αλήθεια, καθώς θα γκρεμιστούν και θα αφανιστούν μαζί με τη πόλη τους, (şehrin yıkımı gelecektir).

Όλες αυτές οι προφητείες, (kehanetler), όπως τις χαρακτηρίζουν οι ίδιοι οι Τούρκοι, έχουν προκαλέσει μεγάλο δέος και αποτελούν μέχρι σήμερα αντικείμενο πολλών διενέξεων για το κατά πόσο θα επαληθευτούν, όπως επαληθευτήκαν οι προηγούμενες, σε μια σύγχρονη σπαρασσόμενη από πολλά μέτωπα και πολλές εσωτερικές συγκρούσεις Τουρκία.

Ίδωμεν!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

national-pride

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ



Αύγουστος 1995. Ο τότε Αρχηγός της ΕΥΠ, Ναύαρχος κ. Βασιλικόπουλος, παραδίδει έναν φάκελλο στον Ανδρέα Παπανδρέου. Μέσα στον φάκελλο υπήρχε ένας χάρτης.
«Πρόεδρε, Αμερικανικος δορυφόρος εντόπισε μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και υδρογονανθράκων στο Αιγαίο».

Η σημείωση εκτείνετο από την Κάρπαθο εως την Γαύδο και συμπεριλάμβανε μία «ασήμαντη» περιοχή όπου λίγο αργότερα έμελλε να γίνει διάσημη: Τις βραχονησίδες «Ίμια».»Προάγγελος γεγονότων, πρέπει να οργανωθούμε» ήταν η αντίδραση του Ανδρέα. «Εάν εμείς το μαθαίνουμε τώρα, οι Τούρκοι το γνωρίζουν εδώ και εβδομάδες» συμπλήρωσε.
Μέσα στον φάκελλο επίσης υπήρχαν έγγραφα που αφορούσαν τον τότε υπουργό βιομηχανίας, Κώστα Σημίτη. 
 
Λίγες ημέρες μετά, στο πλαίσιο της 60ης Διεθνούς Έκθεσης της Θεσσαλονίκης, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας συναντώνται με τον Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Κόζιρεφ. Το θέμα της συνάντησης ήταν η κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης (!!!). Ανακοινώθηκε ότι τα δυο μέρη έχουν καταλήξει σε οριστική συμφωνία, όμως η έναρξη των έργων είναι θέμα των κατασκευαστικών εταιρειών.
Στην ομιλία του στην ΔΕΘ, ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει λόγο για επερχόμενο θερμό επεισόδιο με την Τουρκία. Αυτή η αναφορά πεφτει σαν κεραυνός εν αιθρία αφού οι σχέσεις των δύο χωρών διένυαν μία από τις ομαλότερες περιόδους της ιστορίας εκείνη την περίοδο. 
Στην συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, ο Ανδρέας Παπανδρέου, καρατομεί τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος υποβάλλει την παραίτηση του και από το εκτελεστικό γραφείο στις 11 Σεπτεμβρίου.
Λίγους μήνες μετά, τη Δευτέρα 15Ιανουαρίου 1996 ο Ανδρέας Παπανδρέου συντάσσει την επιστολή παραίτησης του μέσα στο Ωνάσειο όπου νοσηλευόταν, υπό καθεστώς πιέσεων, μεταξύ των οποίων και της επιμονής του γιού του, Γεωργίου τότε υπουργού παιδείας. Ενδεικτικά τα σχόλια κάποιων «ξένων»: «Μετά την επανεκλογή του, το 1993, κατηγορείται πως αναγορεύθηκε σε «πρωταθλητή της εθνικιστικής αδιαλλαξίας και της «υπεράσπισης του ελληνισμού και της ορθοδοξίας»!! Εθνικιστές Τάσο μου, εθνικιστές. 
Αντικαταστάτης του εκλέχθηκε εσπευσμένα από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 18 Ιανουαρίου του 1996 ο …Κώστας Σημίτης!
Λίγες ημέρες μετά, σαν έτοιμοι από καιρό οι Τούρκοι ξεκινούν το θερμό επεισόδιο στα Ίμια. Λες και γνώριζαν την έλευση του «δυναμικού» Σημίτη, ώστε να ξεκινήσουν την ενέργεια που οδήγησε στην δημιουργία γκρίζων ζωνών στην περιοχή που όπως είδαμε, οι «ευχαριστούμε την κυβέρνηση τους» ΗΠΑ γνώριζαν για το κοίτασμα. Να γιατί δεν μιλούν για ΑΟΖ στο Αιγαίο… 
Ο Ανδρέας Παπανδρέου έδινε την μάχη για τη ζωή, την οποία κέρδισε προσωρινά στις 22 Μαρτίου του 1996. Οι γκρίζες ζώνες ήταν ήδη γεγονός, ο ανεκδιήγητος Μπέρνς είχε δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζουν (οι ΗΠΑ) Ελληνική κυριαρχία στα «Καρντάκ». Ο Γεράσιμος Αρσένης δηλώνει σιβυλλικά: ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα στείλει το μήνυμά του όταν έρθει η ώρα, αναφερόμενος στην πρόσφατη εθνική απώλεια.
Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ήταν αυτό που θα έκρινε την διαδοχή στην ηγεσία του κόμματος. Εκεί ο λόγος του Ανδρέα Παπανδρέου, θα ήταν καταλυτικός για τις εξελίξεις. Είχαμε μπει στον Ιούνιο. Στο τέλος του μήνα θα κρινόταν η τύχη του κόμματος και όπως δείχνουν τα σημερινά γεγονότα, ολόκληρης της χώρας. 
Ο Ανδρέας έχει αποφασίσει να μιλήσει και να αποτρέψει αυτό που εξύφαιναν οι «σύμμαχοι». Κλίντον και Γερμανοί χέρι – χέρι από τότε, όπως και τώρα. Καλεί τον Αντώνη Λιβάνη στο σπίτι του στην Εκάλη για να γίνει το σκαρίφημα και να συγκεντρωθούν τα στοιχεία πάνω στα οποία θα γινόταν η ομιλία που θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας. Είναι 22 Ιουνίου του 1996. 
8 το απόγευμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει ολοκληρώσει την ομιλία και ο Νίκος Αθανασάκης την έχει δακτυλογραφήσει στον υπολογιστή του σπιτιού της Εκάλης, ο Λιβάνης έχει ήδη αποχωρήσει. Στο σπίτι παρέμειναν ο Νίκος Αθανασάκης και ο Τηλέμαχος Χυτήρης όπου συνέφαγαν, τους οποίους ο Ανδρέας Παπανδρέου χαιρέτησε δια χειραψίας (!) όταν το δείπνο ολοκληρώθηκε. 
Ήταν μία πύρινη ομιλία. Όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε από τα «Bullet Points» του προσχεδίου. Μία ομιλία με τρανταχτές αποκαλύψεις, μία κατάθεση ζωής που θα άλλαζε το πολιτικό κατεστημένο, μέρος του οποίου ήταν για δεκαετίες και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Μα κυρίως, ήταν μία ομιλία για το μέλλον της χώρας και όσων το επιβουλεύοντο. Φανταστείτε έναν Ανδρέα υποβασταζόμενο στο συνέδριο να αποκάλυπτε σχέδιο εκποίησης της χώρας κατονομάζοντας συνεργάτες εντός του κινήματος… 
Εκεί λοιπόν, επενέβει η μοίρα που έπαιξε ένα τραγικό παιχνίδι. 8 η ώρα το απόγευμα η ομιλία είναι έτοιμη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κοιμόταν, ο Νίκος Αθανασάκης με τον Τηλέμαχο Χυτήρη καθόντουσαν στην βεράντα της βίλας παρότι η ώρα ήταν περασμένη, προφανώς μαγεμένοι από την όμορφη καλοκαιρινή νύχτα. 
1 τα ξημερώματα, βγαίνει η νοσοκόμα που παρακολουθούσε τον πρόεδρο και τους ανακοινώνει ότι υπήρχε πρόβλημα. Αμέσως καλούν τον Κρεμαστινό που καταφτάνει σε σύντομο χρονικό διάστημα, όμως ήταν ήδη αργά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ήταν νεκρός.
Στο ιατρικό ανακοινωθέν που εξεδόθη αναφέρει : » Περί ώραν 1,30 ο πρόεδρος Ανδρέας Παπανδρέου αιφνιδίως αισθάνθηκε δυσφορία και ανέπτυξε κοιλιακή ταχυκαρδία, η οποία εντός δύο λεπτών εξελίχθηκε σε ηλεκτρομηχανικό διαχωρισμό. Εγένετο παρατεταμένη προσπάθεια ανανήψεως. Η γενική εικόνα και τα εργαστηριακά ευρήματα, είναι συμβατά με οξύισχαμικό επεισόδιο, το οποίο τελικώς επέφερε και το θάνατο, στις 2,30 το πρωϊ Κυριακής 23 Ιουνίου 1996″. 
Ο Νίκος Αθανασάκης, έτρεξε στον υπολογιστή για να περισώσει όπως θεωρήθηκε αυτή την ιστορική ομιλία – ντοκουμέντο. Έκανε ένα αντίγραφο και (προφανώς από λάθος λόγω της έντασης των γεγονότων) διέγραψε το αρχείο από τον σκληρό δίσκο. 
Το συνέδριο έγινε στις 30 Ιουνίου όπου πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξελέγει ο Κώστας Σημίτης. Η ομιλία αυτή, δεν διαβάστηκε ποτέ, παρ’ ότι προοριζόταν για το συνέδριο. 
Λίγους μήνες αργότερα, η χήρα του Ανδρέα, η Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου, αναζήτησε αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο. Προσπαθησε να επικοινωνήσει με τον μέχρι πρότινος «ευνοούμενο» Νίκο Αθανασάκη, αλλά δεν στάθηκε δυνατόν να τον βρει. Επικοινώνησε τότε με τον Τηλέμαχο Χυτήρη. Του ζήτησε να της βρει την ομιλία.
ημέρες μετά τον ξαναπήρε στο τηλέφωνο αφού δεν είχε ανταπόκριση. Ο στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου της είπε τότε ότι δεν ήταν δυνατόν να της δώσει την ομιλία, διότι αυτός και ο Νίκος Αθανασάκης είχαν πάρει «όρκο τιμής» να μην την αποκαλύψουν ποτέ. 
Έτσι λοιπόν, η ιστορία σκέπασε με ένα πέπλο μυστηρίου αυτή την ομιλία, την τελευταία πολιτική πράξη ενός μεγάλου ηγέτη. Μία ομιλία που σύμφωνα με τις δικές μας πληροφορίες, εάν την εκφωνούσε υποβασταζόμενος ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στο συνεδριο, θα έκανε τον συμπαθή Σίμο Δανιηλίδη (που πρόσφατα επανήλθε στην επικαιρότητα) να μην φασκελώνει απλώς τον Κώστα Σημίτη. Μία ομιλία που ακόμα και με απλή ανάγνωση, θα άλλαζε την ροή της ιστορίας.
Έτσι λοιπόν, διαμορφώθηκε η νεώτερη Ελλάδα, αυτή που σήμερα στέκεται απαξιωμένη, σαν στιμένη λεμονόκουπα στον Γερμανικό στίφτη με Αμερικάνικες πινελιές. Οι Παπανδρεϊκοί ηττήθηκαν κατά κράτος και το σύστημα Σημίτη επικράτησε με τις γνωστές συνέπειες.
Ο Αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, έμελλε να επανενεργοποιηθεί από τον Κώστα Καραμανλή και να μπει στις καλένδες από τον Γιώργο Παπανδρέου.
Τα ναυπηγεία που με εντολή Παπανδρέου το 1995 δεν εκποιήθηκαν αλλά εδόθηκαν στην ΕΤΒΑ και τους εργαζομένους, έμελλε να Γερμανοποιηθούν παράγοντας υποβρύχια που γέρνουν. Με λίγες κόκκινες πινελιές από το αίμα του Περατικού.
Ο φλογερός αντιπαπανδρεϊκός Τάσος Μαντέλης, δεν διάβασε ποτέ την επιστολή – κόλαφο σε βάρος του Ανδρέα Παπανδρέου την οποία είχε ετοιμάσει για να στηρίξει την εκλογή Σημίτη. Έβγαλε το άχτι του υπογράφοντας συμφωνίες με την Siemens και πρωτοστατώντας στην γκριζοποίηση του Αιγαίου μέσω της νέας δομής του ΝΑΤΟ.
Η νέα εποχή είχε φτάσει. Οι άνθρωποι του προέδρου παραγκωνίστηκαν μέχρις ενός. Όλοι; 
Όχι. Οι δύο στενότεροι συνεργάτες του, ο Νίκος Αθανασάκης και ο Τηλέμαχος Χυτήρης ήταν οι μόνοι που αξιοποιήθηκαν από το σύστημα Σημίτη. Μαζί του και ο Πέτρος Λάμπρου, ο «ταμίας» του Ανδρέα. Ήταν οι μόνοι που απέλαβαν «τιμές» από το νέο καθεστώς.
Τι οξύμωρο… Αυτοί με τον «όρκο τιμής» και αυτός με τα αργύρια. Άλλωστε, κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να καθορίζει ο ίδιος την «τιμή» του.
…όχι όμως και το τίμημα. 
Πηγή : Ολύμπια
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

lithosfotos

Δεν τους φτάνουν τα μνημονια και η σφαγή των συνταξιούχων. Θέλουν να καταστρέψουν την Κύπρο


ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ: ΚΑΤΑΛΥΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΕΥΗ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Η επικείμενη σύγκλιση της Διάσκεψης της Γενεύης συνιστά βαρύτατο έγκλημα κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υφαρπάσσει την ύψιστη συντακτική εξουσία που έχει μόνο ο κυπριακός λαός και κανείς άλλος, αποδίδοντάς την σε διάσκεψη όπου συμμετέχουν τρία ξένα κράτη.
Δεν είναι μόνο παράνομη, είναι και παράλογη. Καλούνται Βρετανία και Τουρκία, δύο κράτη με αιώνες βλέψεων στο νησί, που υποκίνησαν τη διαμάχη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, διεξήγαγαν αιματηρούς πολέμους εναντίον της Κύπρου, να συμβάλλουν στη λύση του προβλήματος που δημιούργησαν. Μόνο να αποτελειώσουν την Κύπρο μπορούν αυτοί.
Αθήνα και Λευκωσία δεν έδωσαν καμιά πειστική εξήγηση γιατί απεδέχθησαν μια τουρκική πρόταση που αρνούνταν όλες οι μέχρι τώρα ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις. Εκ των πραγμάτων, μόνη δυνατή εξήγηση είναι ότι το ζήτησαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, επειγόμενες να πάρουν τον έλεγχο της Κύπρου και γνωρίζοντας ότι οι “λύσεις” τους δεν περνούν σε δημοψήφισμα.
Σύμφωνα με τις πιο βασικές από τις παγκόσμια αναγνωρισμένες αρχές του Δικαίου, μόνο οι ίδιοι οι Κύπριοι δικαιούνται να καθορίσουν το συνταγματικό και το διεθνές καθεστώς της Κύπρου. Η συμμετοχή Ελλάδας και Κύπρου στη Διάσκεψη συνιστά αναγνώριση του λόγου τρίτων κρατών επί της Κύπρου.
Ορθώς, ο πρύτανης των Ελλήνων συνταγματολόγων Γιώργος Κασιμάτης, αποκαλεί τη Διάσκεψη παράνομη και αντίθετη με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, χαρακτηρίζοντας τα αποτελέσματά της άκυρα.
Φέρει βαρύτατη ευθύνη για το έγκλημα, όχι μόνο όποιος συμπράττει ενεργά, εν προκειμένω ο Κύπριος Πρόεδρος και η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και όσοι δεν καταγγέλλουν την παρανομία και δεν κάνουν ότι μπορούν για να τη σταματήσουν.
Η Ιστορία δεν θυμάται τόσο αυτούς που σταύρωσαν τον Χριστό, όσο τον Πόντιο Πιλάτο.
Για να καλύψουν τις εγκληματικές ευθύνες τους και να προσδώσουν φύλλο συκής στην κατάλυση της κυπριακής συνταγματικής τάξης που επιχειρούν, ένα πραξικόπημα δηλαδή, ο Κύπριος Πρόεδρος και η ελληνική κυβέρνηση διαπράττουν και δεύτερο έγκλημα, ανασύροντας από την αφάνεια και επανανομιμοποιώντας, εμμέσως πλην σαφώς, την ουδέποτε νόμιμη και από πολλού έκπτωτη Συνθήκη Εγγυήσεως.
Το έκανε ήδη προ δύο μηνών ο Κοτζιάς, μιλώντας δημόσια για διάσκεψη “εγγυητριών” δυνάμεων. Το έκανε ο Αναστασιάδης αποδεχόμενος την πρόσκληση Γκουτιέρες όπου γίνεται λόγος για “εγγυήτριες δυνάμεις”
Η Συνθήκη Εγγυήσεως, που καθιερώνει τις “εγγυήτριες δυνάμεις” και επί της οποίας επιχειρείται να θεμελιωθεί το διαπραττόμενο έγκλημα κατά της Κύπρου, δεν υπεβλήθη ποτέ, ως όφειλε, στην λαϊκή έγκριση. Επεβλήθη με εκβιασμούς και άλλα ανεπίτρεπτα μέσα από την αποικιακή δύναμη για να ακρωτηριάσει την κυπριακή ανεξαρτησία. Εμπίπτει στην κατηγορία των Συνθηκών που, με αποφάσεις του, ο ΟΗΕ κήρυξε παράνομες και μη δημιουργούσες υποχρεώσεις για τις πρώην αποικίες.
Ο Γενικός Εισαγγελέας Τορναρίτης υπογράμμισε τον παράνομο χαρακτήρα της Συνθήκης και ότι δεν δημιουργεί υποχρέωση για την Κύπρο ήδη από το 1964. Αλλά και οι νομικοί, Law Officers του Υπουργείου Εξωτερικών της Βρετανίας, της ίδιας της αποικιακής δύναμης που επέβαλε αυτή τη συνθήκη, έχουν αναγνωρίσει σε έγγραφό τους ότι είναι παράνομη, έρχεται σε σύγκρουση με το άρθρο 2.4 και η ισχύς της συμπαρασύρεται εντελώς από το άρθρο 103 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. (*)
Αυτή την άκυρη και παράνομη συνθήκη ανασύρουν τώρα οι κυβερνήσεις Λευκωσίας και Αθήνας για να “νομιμοποιήσουν” το έγκλημά τους εις βάρος της Κύπρου.
Σκοπός της επιχείρησης, όπως την περιγράφει ο ίδιος ο Έλληνες Υπουργός Εξωτερικών, είναι η κατάλυση της Δημοκρατίας στην Κύπρο και του κυπριακού κράτους. (**)
Ειδικότερα, καταργείται ο κανόνας της πλειοψηφίας (η δημοκρατία) “σε όλα τα σημαντικά θέματα”, αποδίδεται βέτο στους Τουρκοκυπρίους (δηλαδή στην Τουρκία) σε “όλα τα σημαντικά θέματα” (άρα και στην ψήφο της Κύπρου στην ΕΕ, της οποίας η Άγκυρα γίνεται από τώρα, από το παράθυρο, σχεδόν μέλος, με πολλά δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις).
Επειδή κανένα κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει σε βάση 50-50%, υποχρεωτικά θα εισαχθούν, όπως στο Ανάν, ξένοι να το διοικούν, μετατρέπεται δηλαδή σε αποικία.
Η Κύπρος αφοπλίζεται (αποστρατιωτικοποίηση), στερείται του δικαιώματος στην αυτοάμυνα, τίθεται υπό την κυριαρχία “Διεθνούς Αστυνομικής Δύναμης”. Οι τουρκικές δυνάμεις νομιμοποιούνται και μονιμοποιούνται, εν μέσω διακηρύξεων ότι αποχωρούν. (***)
Η υπογραφή από τον Αναστασιάδη και την ελληνική κυβέρνηση τέτοιων συνθηκών θα δημιουργήσει διεθνείς νομικές και πολιτικές συνέπειες, που δεν ανατρέπονται εύκολα ή και καθόλου σε τυχόν μελλοντικό δημοψήφισμα.
Η επιχειρούμενη καταστροφή του κυπριακού κράτους θα οδηγήσει πιθανότατα σε νέες, υπό πολύ χειρότερες συνθήκες, αιματηρές συγκρούσεις στο νησί, θα θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση των Ελλήνων και θα επιφέρει ενδεχομένως τη χαριστική βολή στο παραπαίον ελληνικό κράτος.
Όποιος τώρα, εγκαίρως, δεν καταγγέλλει το διαπραττόμενο έγκλημα και δεν κάνει ότι μπορεί να το σταματήσει, γίνεται συνένοχος μιας πιθανής, μεγάλης εθνικής καταστροφής.
Αθήνα, 22 Ιουνίου 2017 
————————————–
Σημειώσεις
(*) Τορναρίτης, Εφημερίδα “Ελευθερία” Λευκωσίας, 23-1-1965 και έγγραφο FCO 27/166/MF/10/41 των Βρετανικών Εθνικών Αρχείων
(***) Για τα τουρκικά στρατεύματα http://www.konstantakopoulos.gr/2017/01/18
Ανάρτηση από: http://www.konstantakopoulos.gr

Ο Heidegger και η ανατολή (Συνέχεια)

Συνέχεια από: Τετάρτη 3 Μαίου 2017

Από το βιβλίο του Cai Werntgen


Στροφή: Martin Heidegger und Gothard Günther

Η ευρωπαϊκή σκέψη μεταξύ ανατολής και δύσης

Παραμόρφωση. Η μεταφυσική στην σκέψη του Martin Heidegger. Με μια ματιά προς την Ιαπωνία

Image result for Ο Heidegger και η ανατολήΔιαφορετικά από τον May, που σχεδόν τυφλά (όσον αφορά τα συμφραζόμενα των κειμένων) προϋποθέτει πως ο διάλογος Ανατολής-Δύσης στον Heidegger είναι αυτοσκοπός, και διαφορετικά από τον Vetsch, που στην προσπάθεια του να ανιχνεύσει την “διαπολιτισμικότητα” (ως έννοια στο έργο) του Heidegger, περιορίζεται σε μια ασυνάρτητη πρόσληψη (προσαρμογή) του σχήματος της “νέας αρχής”, ο Weinmayr θέτει πιο ουσιαστικά το ερώτημα περί της συστηματικής λειτουργίας τού ορίζοντα Ανατολής-Δύσης εντός ολόκληρου του συμπλέγματος που λέγεται “υπέρβαση της μεταφυσικής” στον Heidegger. Το “βλέμμα προς την Ιαπωνία” δηλαδή, σύμφωνα με την κεντρική θέση του Weinmayr, συνάπτεται ως συνέπεια των τριών βημάτων του Heidegger, ο οποίος 1) κατανοεί την βασική πορεία της ευρωπαϊκής-δυτικής ιστορίας, ως σαφώς φιλοσοφική, 2) αυτήν την φιλοσοφία (“Η φιλοσοφία είναι στην ουσία της τόσο θεμελιωδώς δυτική, ώστε φέρει το θεμέλιο τής ιστορίας της Δύσεως” και “Η φιλοσοφία καθορίζει τον εσώτατο χαρακτήρα της δυτικής-ευρωπαϊκής μας ιστορίας”) προσδιορίζει ακριβέστερα ως μεταφυσική, δηλαδή ως αυθεντική-ευρωπαϊκή γραμματική μιας “αναπαριστώσας σκέψης”, η οποία εν τέλει 3) με ένα πλανητικό-παγκόσμιο τρόπο τελειούται στην μορφή τής σύγχρονης τεχνολογίας (“Μόνο από το έδαφος της ιστορίας της Δύσεως φύτρωσε η τεχνολογία. Υπάρχει μόνο μια δυτική τεχνολογία. Και είναι συνέπεια της "φιλοσοφίας" και τίποτε άλλο”), που αλλιώς ονομάζεται “Gestell”(σκελετός ενός κτιρίου, σκαλωσιά... στον Heidegger: η αυτονομημένη τεχνολογία που θέτει τον άνθρωπο σε πρόκληση, ή τεχνολογία που εκ-θέτει την χρήση των πραγμάτων). Το “βλέμμα προς την Ιαπωνία” λειτουργεί αντίστοιχα ως όργανο συστηματικής “παραμόρφωσης” (Entstellung, ως λειτουργία αντίθετη προς το Gestell), δηλ ως ένα μέσο ευρωπαϊκής αυτοαπομάκρυνσης από την πλανητική κατάρα τής λογικής της αναπαραστάσεως εντός του “Gestell”. Η Ανατολή επομένως ως ερώτημα περί των “ορίων του ευρωπαϊκού”, ως σύμβουλος και ώθηση “για ένα περιορισμό και μεταβολή τού αναγκαίου χαρακτήρα(ο οποίος θέτει σε πρόκληση, εκθέτει) της μοντέρνας τεχνολογίας”.

“Το ενδιαφέρον του Heidegger για τον διαπολιτισμικό διάλογο πηγάζει κατά πρώτον από την υποψία πως άλλοι κόσμοι-πηγές δεν είναι με τον ίδιο τρόπο διαποτισμένοι από τέτοια εκ-θέση όπως είναι ο ευρωπαϊκός κόσμος, και κατά δεύτερον από την αναμονή(ελπίδα) πως από τον διάλογο με τέτοιους κόσμους-πηγές θα μπορούσαν να προκύψουν ωθήσεις για την προσπάθεια στροφής και μεταβολής του ευρωπαϊκού Gestell, που στο μεταξύ έχει γίνει παγκόσμιο”.(Weinmayr, σελ.275)

Και εφόσον ο Heidegger χρησιμοποιεί τον τίτλο “φιλοσοφία” αποκλειστικά και μόνο για την Ευρώπη -“δεν υπάρχει καμιά άλλη, ούτε κινέζικη, ούτε ινδική”- λειτουργεί “το βλέμμα προς την Ιαπωνία” και ως όργανο για αυτοεγκατάλειψη της (ευρωπαϊκής) φιλοσοφίας χάριν μιας (καινούριας-) αρχής της σκέψης. Η Ανατολή λοιπόν ως δρόμος μιας σκέψης που δεν υπακούει στην συνηθισμένη ευρωπαϊκή λογική της αναπαραστάσεως, η οποία(αναπαράσταση) θεμελιώνει, ενώνει και σταθεροποιεί. Και αυτό είναι ακόμα πιο πιεστικό, καθώς ο Heidegger στην περίφημη ομιλία “Ende der Philosophie und die Aufgabe des Denkens”(το τέλος της φιλοσοφίας και η αποστολή τής σκέψης) που έγινε το 1966, ταυτόχρονα με την άρνηση τής θέσης περί “μεταβολής της ουσίας τής αληθείας από την (προσωκρατική) παρουσία στην (πλατωνική) ορθότητα”, θέτει και σε ερώτημα την δυνατότητα ενδοευρωπαϊκής διαφοροποίησης. Ακριβώς στο μέτρο που ο Heidegger επαναπροσλαμβάνει τον προσωκρατικό δρόμο της διαφοροποίησης μέσα στο ευρωπαϊκό-δυτικό συνεχές του Gestell, αυξάνεται συστηματικά η σημασία της έξω-ευρωπαϊκής διαφοροποίησης. Ως πρόσθετο κίνητρο για την απόφαση τού Heidegger να στραφεί προς την ανατολή (μέσα στα πλαίσια δηλαδή του διαπολιτισμικού του ανοίγματος) ο Weinmayr αναφέρει, πέρα από το επιχείρημα του Parkes (που είναι η ενθουσιώδης αποδοχή του Heidegger στην Ιαπωνία) την συγγένεια που πηγάζει από το γεγονός πως και οι δυο (Heidegger και Ιαπωνία) ανήκουν σε ανώτερο πολιτισμό. Ως “κεντρική περιοχή διάδοσης του Mahayana-Βουδισμού, που ως θρησκεία με μεγάλη διάδοση απαιτεί να έχει παγκόσμια σημασία, και ως έδρα διαφόρων, πολύ παλιών ανώτερων πολιτισμών” η ανατολική Ασία, σύμφωνα με τον Weinmayr, κατέχει λόγω της θέσης της ένα επαναστατικό πολιτισμικό πλεονέκτημα για την Ευρώπη, “σε σχέση με τις αφρικάνικες ή ινδιάνικες παραδόσεις”. Το “έξω”, το οποίο ο Heidegger ανοίγει για την Ευρώπη με την ασιατική ετερότητα, παραμένει λοιπόν εν μέρει, όντας στην εσωτερικότητα(Immanenz) του συνεχούς (Kontinuum), ένας “ανώτερος πολιτισμός”. Επιπρόσθετα σε αυτά, ο Weinmayr χαρακτηρίζει συνολικά την πράξη του Heidegger να ανοιχτεί σε μια διαπολιτισμική ετερότητα, ως μια διπλή στρατηγική “διακοπτόμενης συνέχειας” και ως “οικειοποίηση και μεταμόρφωση”. Στα πλαίσια μιας επιφανειακής διαπραγμάτευσης “των πραγμάτων που σχετίζονται με τις συνομιλίες και μεταφράσεις” καταλήγει στο συμπέρασμα, πως ο σκοπός του διαλόγου με την ανατολική Ασία για τον Heidegger δεν είναι ούτε “να οδηγήσει την Ευρώπη πίσω σε μια κοινή πηγή δυτικών και ανατολικών παραδόσεων, που στην Ευρώπη (αυτή η πηγή) είχε παραμερισθεί μέσω της μεταφυσικής και τις αναπαραστάσεις της”, ούτε όμως και να αντικαταστήσει τον ευρωκεντρισμό με τον “ασιοκεντρισμό”. Ο σκοπός ήταν πολύ περισσότερο η υπέρβαση “ενός στοχάζεσθαι που έχει ως αρχή την ενότητα και την κεντρικότητα”. Με την αναφορά σε μια υπόδειξη τού Heidegger για ένα κρυμμένο ορίζοντα συνομιλίας, -ο Heidegger μιλά στον διάλογο με τον Ιάπωνα περί μιας “και μόνης κρυμμένης πηγής, από την οποία η Ευρώπη και η Ασία θα μπορούσαν να έρθουν σε διάλογο”- ο Weinmayr μιλά για ένα “τρίτο δρόμο” του διαλόγου, ο οποίος δεν θεμελιώνεται με στοχασμούς ερμηνευτικούς και της θεωρίας των επικοινωνιών, αλλά μόνο μέσω της ολοκλήρωσης του ανοίγει και συνεχίζεται. Με αυτή την έννοια, ο Weinmayr κατανοεί την άρνηση του Heidegger, για μια συστηματική θεμελίωση των στοχασμών περί των συνθηκών μιας διαπολιτισμικής κατανόησης, όχι ως έλλειψη, αλλά αντίθετα ως “απλή συνέπεια” τής άρνησης της ευρωπαϊκής-δυτικής λογικής των αναπαραστάσεων. Η μυστική πολιτική του Heidegger δηλαδή, όσον αφορά την συγγένεια του προς την ανατολική Ασία, ως πληρωμή και σοβαρή περίπτωση της επιχείρησης του, που σκοπό είχε την κριτική της μεταφυσικής. Κωδικοποιώντας: Όποιος θέλει να λύσει το μυστικό της μυστικής(δηλ που προσπαθεί να κρατήσει κάτι μυστικό)πολιτικής του Heidegger, πρέπει να λύσει πρώτα τον γρίφο του λόγου περί “Offenheit fürs Geheimnis“ (Δεκτικότητα για το μυστικό). Η προσπάθεια απελευθέρωσης από την κατάρα του Gestell (που είναι χαρακτηριστική για την Ευρώπη) μέσω ενός “βλέμματος προ την ανατολική Ασία”, εκπληρώνεται στο γεγονός πως το “δια” του διαπολιτισμικού διαλόγου εισάγεται στο παιχνίδι ως ανοιχτός και ελεύθερος από ιεραρχίες χώρος, μέσα στον οποίο “οι δυο κόσμοι πλησιάζουν ο ένας τον άλλο χωρίς να πρέπει να αρνηθούν και να προσαρμόσουν την απόσταση και την διαφορετικότητα τους”. Στη θέση των απλών αρνήσεων μπαίνει εδώ μια διαλεκτική της "μετάθεσης", όπου το “μετά” (über) δεν πηδάει απλώς κάπου μακρυά, αλλά με την σημασία που του δίνει ο Heidegger, πίσω-δηλαδή “πίσω στον χώρο απ' όπου ξεπήδησε”, ο οποίος μόνο στο φως του άλλου ανήκει στον εαυτό του, και με τον τρόπο αυτό γίνεται προσιτός και ανοικτός για μια μελλοντική μεταμόρφωση. Ποια περιπλοκή όμως προκύπτει από αυτή την διαλεκτική της ετερότητας περί “οικειοποίησης και μεταμόρφωσης”, ο Weinmayr τονίζει μόνο επιγραμματικά. Με τους τίτλους “'Stellen' ως αντίθεση μεταξύ γερμανικού και ιαπωνικού” και “Το ερώτημα περί του 'άλλου οίκου του Είναι'“, τονίζει στα δυο τελευταία κεφάλαια τα προβληματικά σημεία: α) την “απουσία της λέξης stellen στα ιαπωνικά”, β) την διαφορά μιας εμπειρίας της πραγματικότητας, που στο όνομα “Είναι και κενό” ξεκινά από μια “τελευταία αστάθεια (τρεπτότητα) και αμορφία του υπαρκτού”, 3) την διαφορά της ιαπωνικής λογικής και γραμματικής, που με την “δομή η οποία προσανατολίζεται σε ρήματα που αναφέρονται σε γεγονότα” και με την “αρχή της αλληλοαναφοράς και συνεχούς συσχέτισης” αντιτίθεται συστηματικά στην συγκεντρωτική ιεραρχία της δυτικής λογικής των αναπαραστάσεων. Και τέλος η υπενθύμιση στην υπόδειξη του Tsujimura για την εγγύτητα και απόσταση “στο ερώτημα περί του Είναι και στο απόλυτο τίποτα”. Παρόλο την συγγένεια της λογικής του “τίποτα” μεταξύ του Heidegger και του Ζεν-βουδισμού, μια θεμελιώδης διαφορά συνίσταται στο ότι ο Heidegger επιμένει στο πρωτείο της λογικής και κατανοεί το τίποτα ως φιλοσοφική, μη πνευματική πρόκληση. Επειδή προσπαθεί να σκεφτεί την πηγή της σκέψης μέσα στο τίποτα, ο Heidegger παραμένει, σύμφωνα με την υπόδειξη του Tsujimura, φιλόσοφος και Ευρωπαίος, ο οποίος -τουλάχιστο με την ματιά της Ασίας- αφού υπερέβη το Είναι-Νοείν, μένει στα μισά του δρόμου προσπαθώντας να σκεφτεί το τίποτα-Νοείν. Με αυτή ακριβώς την έννοια, μίλησε ο Hempel, στην κλασσική πια εργασία από το 1987, "Heidegger und Zen", για μια οπισθοδρόμηση.
                                                      
                                       T E Λ Ο Σ
Μετάφραση: Πέτρος


"Μέ τόν Σάρτρ" εκδ. Ιανός. Ελένη-Λίζυ Λασσιθιωτάκη
σελ 51
..."Ένα πρωινό πού πήγαινα νά τόν δώ συναντήθηκα στό ασανσέρ μέ κάποιον ώριμο κύριο, ψηλό καί χαμογελαστό, πού με χαιρέτησε ευγενικά. Είχε μόλις βγεί από τό διαμέρισμα τού Σάρτρ καί εκείνος στήν πόρτα τού 'λεγε ακόμα κάτι πού δέν κατάλαβα.
"Ξέρεις ποιός είναι αυτός;" μού είπε μόλις ο κύριος έφυγε. "Ό Χάϊντεγκερ". Είναι περαστικός από τό Παρίσι καί ήρθε νά μέ δεί. Κατάντησε βαρετός. Έχει πέσει μέ τά μούτρα στό μυστικισμό καί δέν βρίσκω τίποτα νά πώ μαζί του.
Ο Χάϊντεγκερ είναι αλήθεια ασχολούνταν σχεδόν αποκλειστικά εκείνο τόν καιρό με τήν Ινδική φιλοσοφία. Ο Σάρτρ δέν μπορούσε νά δεχτεί τήν απότομη στροφή τού Χάϊντεγκερ στή θρησκεία.
"Τόν βλέπεις;" είπε. "Όλη αυτή η στροφή σημαίνει πώς τρέμει στή σκέψη τού θανάτου, μ`άλλα λόγια πώς φοβάται γιά το τομάρι του.!"

Αμέθυστος

Αγιος Γέροντας Παΐσιος: «Θέλουν να εξαφανίσουν την Ελλάδα, αλλά δε θα προλάβουν…»

Η γκάμα των θεμάτων για τα οποία ο γέροντας μίλησε στους κατά καιρούς επισκέπτες του, μοιάζει ανεξάντλητη. Ανεξάντλητη, όμως, είναι και η θεματολογία των προφητειών που έκανε ο Γέροντας Παΐσιος, ο οποίος με το πέρασμα του χρόνου ολοένα και περισσότερο δικαιώνεται. Διαβάστε, λοιπόν, τι λέει ο γέροντας για τις σημερινές δύσκολες ημέρες που διερχόμαστε.
«Ο Θεός επιτρέπει να γίνει τώρα ένα τράνταγμα γερό. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες… Να το πάρουμε στα σοβαρά, να ζήσουμε πνευματικά. Οι περιστάσεις μας αναγκάζουν και θα μας αναγκάσουν να δουλέψουμε πνευματικά.
Καλόν όμως είναι να το κάνουμε χαρούμενα και προαιρετικά και όχι από θλίψεις, αναγκαστικά.Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν… Τώρα δεν πάμε να υπερασπισθούμε την Πατρίδα ή να αγωνισθούμε, για να μη μας κάψουν οι βάρβαροι τα σπίτια μας… ούτε πάμε για ένα έθνος ή για μια ιδεολογία. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο… Πάντως, θα δούμε φοβερά πράγματα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι (Αποκ. ΚΒ΄ 11). Νοιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια μπόρα είναι, και ο αγώνας έχει αξία, γιατί τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή-Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά τον διάβολο. Γι’ αυτό θα έχουμε και ουράνιο μισθό».
«Θα συμβούν γεγονότα πολλά. Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία, που γράφει η Αποκάλυψη. Σιγά-σιγά, αρκετά αρχίζουν και βγαίνουν. Φωνάζω ο ταλαίπωρος πριν από τόσα χρόνια. Είναι φοβερή, εξωφρενική η κατάσταση.
Η παλαβωμάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Ήρθε η αποστασία και μένει τώρα να έρθη ο ‘’υιός της απωλείας’’ (Β΄ Θεσσ. Β΄ 3). Θα γίνη τρελλοκομείο […]. Κάθε λίγο θα ακούμε κάτι καινούριο. Θα βλέπουμε να γίνονται τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα πράγματα. Μόνον, που τα γεγονότα θα περνάνε τάκα-τάκα (γρήγορα). Οικουμενισμός, κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων […].
Θα γίνη μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώση. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πη: ‘’Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδδας, εγώ είμαι ο Χριστός, που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός, που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων’’. Πέντε ‘’εγώ’’ θα έχει… Ο Αντίχριστος θα είναι ο αναμενόμενος, κατά κάποιον τρόπον, ενσαρκωμένος διάβολος, που θα παρουσιασθή στον ισραηλιτικό λαό ως Μεσσίας και θα πλανήση τον κόσμον. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Θα έχουν μεγάλο διωγμό οι Χριστιανοί. Και βλέπεις, οι άνθρωποι ούτε καν καταλαβαίνουν ότι ζούμε στα σημεία των καιρών, ότι προχωρεί το σφράγισμα. Είναι σαν να μη συμβαίνη τίποτε. Γι’ αυτό λέγει η Γραφή ότι θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί (Ματθ. ΚΔ΄ 24 και Μάρκ. ΙΓ΄ 22)»…
«Εμείς σαν Έλληνες δεν κάνουμε τίποτα. Ευτυχώς που θα κάνει ο Θεός τώρα κάτι, γιατί αλλιώς με μας χωριό δεν γίνεται. Θα τα βολέψει ο Θεός τα πράγματα. Μετά από ένα διάστημα δεν θα βρίσκεται άπιστος άνθρωπος. Τώρα πρέπει να εργασθεί κανείς. Περνάμε τα χειρότερα χρόνια. Πολλοί Άγιοι θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας, γιατί θα τους δίνονταν η ευκαιρία να αγωνιστούν πολύ. Και πολλοί ευλαβείς χριστιανοί θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας για να αγωνιστούν κι αυτοί. Εμείς δυστυχώς μένουμε έτσι».
Πηγές τα βιβλία των: Πρεσβύτερου Διονυσίου Τάτση «Ο γέροντας Παΐσιος» και του Δημοσιογράφου Παναγιώτη Σωτήρχου «Γέρων Παΐσιος.
vimaorthodoxias
 Πέντε ‘’εγώ’’ θα έχει… Ο Αντίχριστος.
Τό παιδικό εγώ, θέλω καί εγώ, 
τό εφηβικό εγώ, θέλω μόνο εγώ, τού εγωισμού, 
τό συγκρητιστικό εγώ, τό συμβολικό τής ψυχολογίας, ένα πανθρησκειακό Τότεμ, βασισμένο στό αληθινό εγώ, τό ελεύθερο εγώ τού Φίχτε πού καταργεί τό κακό, 
τό εσωτερικό εγώ, τήν αποθέωση τού θελήματός μας, τό παραπέτασμα τού ησυχασμού, τό πρόσωπο, εγώ υπάρχω, εγώ είμαι, σάν θεός, 
καί τό οικουμενιστικό εγώ, τής οικονομίας τού Αγίου Πνεύματος, τής δημιουργικής φαντασίας, κατ' αναλογίαν τού Θεού Δημιουργού. spiritus creator.
Αμέθυστος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...