Ο θάνατος του φτωχού Γάλλου αγοριού Quentin Deranque στα χέρια ενός κομάντο της Antifa έρχεται μετά τη δολοφονία του Charlie Kirk στην Αμερική και πολλά άλλα περιστατικά που ακούγονται μόνο στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης.
Όλα τα επεισόδια προέρχονται από την ίδια περιοχή, τους αυτοαποκαλούμενους αντιφασίστες ή Antifa.
Η ίδια η ΕΕ έχει επιβεβαιώσει ότι ευθύνεται για το ενενήντα τοις εκατό των περιπτώσεων πολιτικής βίας στην Ένωση.
Στην περίπτωση της Γαλλίας, στοιχεία που αποδεικνύουν τους δεσμούς με τους πολιτικούς τομείς, οι οποίοι είναι εμφανείς στα θεσμικά όργανα, καταδεικνύονται από τον ρόλο ενός κοινοβουλευτικού βοηθού του κόμματος La France Insoumise, ο οποίος εργάζεται ανοιχτά για να ενώσει τον κόκκινο εξτρεμισμό με τους τομείς της μετανάστευσης.
Άλλες διεθνείς ενώσεις του γαλαξία των Antifa βλέπουν την παρουσία, μεταξύ άλλων, κυρίων, ευγενών γυναικών και αριστοκρατών* όπως η ευρωβουλευτής Ilaria Salis, η οποία κατηγορείται για σοβαρή επίθεση σε έναν Ούγγρο δεξιό ακτιβιστή.
Στην Ιταλία, τα γεγονότα γύρω από τη διαμαρτυρία στην Ακατάσουνα δεν καταδεικνύουν μόνο μια πολύ σοβαρή κατάσταση δημόσιας τάξης.
Στη Γένοβα, μια ολόκληρη γειτονιά—η οποία επαναστατεί!—κρατείται όμηρος του κινήματος Antifa της πόλης επειδή φιλοξενεί ένα γραφείο της Casapound, ενώ νέοι από τα περίπτερα Azione Giovani, FdI και Lega Nord δέχονται επιθέσεις με ανησυχητική συχνότητα.
Σύντομα θα έρθει η σειρά του Βαννάτσι, του οποίου το νέο κόμμα φαίνεται κομμένο και ραμμένο για να εξαπολύσει το μίσος αυτού του ιταλικού σκληρού καπλαμά. Όλο και περισσότερο, τους ενώνει όχι μόνο η παραδοσιακή άκρα αριστερά αλλά και η πρωτοπορία της οργής των μεταναστών, η λεγόμενη «μαράντσα», οι νέοι μουσουλμάνοι δεύτερης γενιάς. Στη Γαλλία, οι ομόλογοί τους είναι κυρίαρχοι των προαστίων που έχουν αποσπαστεί από τον έλεγχο της ανίσχυρης Δημοκρατίας.
Η κατάσταση δεν διαφέρει στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Αγγλία. Στην Ισπανία, η κυβέρνηση στην πραγματικότητα υποδαυλίζει τις φλόγες: η María Jesús Montero μιλάει ανοιχτά για εθνοτική υποκατάσταση για να στριμώξει τους Ισπανούς στη γωνία, κατηγορούμενους για φασισμό, ομοφοβία, ετεροπατριαρχία και ούτω καθεξής. Με λίγα λόγια, ζούμε σε μια πολύ ανησυχητική στιγμή.
Η πρώτη παρατήρηση αφορά την άριστη οργάνωση, τον εξοπλισμό και τη στρατιωτική προετοιμασία της πρωτοπορίας. Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι πολλά μέρη - τα λεγόμενα κοινωνικά κέντρα και άλλα - αποτελούν πεδία εκπαίδευσης για βία.
Δεδομένου ότι όλα αυτά είναι δαπανηρά, είναι προφανές ότι η Antifa βασίζεται σε σημαντική χρηματοδότηση από ΜΚΟ και άλλους ιδιωτικούς οργανισμούς, καθώς και σε θεσμική συνενοχή. Στόχος είναι η δημιουργία ενός μη βιώσιμου κλίματος, μιας κατάστασης προ-εξέγερσης. Αλλά αυτή είναι μόνο η πρώτη πτυχή: Antifa ισοδυναμεί με κακοποιούς που υπηρετούν το σύστημα.
Και μετά υπάρχουν και οι χρήσιμοι ηλίθιοι· σίγουρα όχι οι ηγέτες, οι οποίοι θα πρέπει να αναζητηθούν ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς, τους τομείς του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας, και σε ανυποψίαστες πολιτικές προσωπικότητες. Κοφτερά μυαλά με πρόσβαση σε κύκλους εξουσίας, πληροφορίες και εκτεταμένους πόρους.
Το πεζικό αποτελείται σαφώς από απατεώνες, απροσάρμοστους, βίαια άτομα και απροσάρμοστους κάθε είδους. Αυτό αποδεικνύεται από την τυφλή και ουσιαστικά άσκοπη βία πολλών.
Σε αντίθεση με τους Χρόνια Μολύβδου και άλλες πολιτικές οργανώσεις αφιερωμένες στη βία, είναι αποκλειστικά «αντι». Δεν αγωνίζονται για να αλλάξουν την κοινωνία ή να επιφέρουν τη γέννηση ενός εναλλακτικού πολιτικού καθεστώτος, αλλά λειτουργούν εντός του υπάρχοντος συστήματος εξουσίας, του οποίου είναι οι φυσικοί απόγονοι, το οποίο γελάει ικανοποιημένο.
Δεν μπορείς απλώς να είσαι εναντίον κάποιου ή κάτι τέτοιου. Πρέπει να προτείνεις ένα μοντέλο, να έχεις ένα σχέδιο και να θέσεις έναν στόχο. Η βία κατά της αστυνομίας, οι ξυλοδαρμοί ανθρώπων με διαφορετικούς πολιτικούς προσανατολισμούς δεν αλλάζουν ούτε στο ελάχιστο την κοινωνική πραγματικότητα, πόσο μάλλον να είναι προάγγελοι επανάστασης.
Ποιάς;, λοιπόν, αν οι διαθέσεις είναι ένα τοξικό μείγμα (από κάθε άποψη) αναρχισμού χωρίς ιδανικά, ενστικτώδους κομμουνισμού χωρίς σημεία αναφοράς (εκτός, για τους λιγότερο αφελείς, τις ιδέες της Τόνι Νέγκρι και του Μίκαελ Χαρντ) και γενικής επαναστατικότητας; Η αλήθεια είναι ότι το κίνημα Antifa είναι πάνω απ' όλα μια ανησυχητική πρωτοπορία χαμηλού επιπέδου μηδενισμού. Καθαρή καταστροφή, ένας λουδισμός του 21ου αιώνα χωρίς την απεγνωσμένη υπεράσπιση της εργασίας των επαναστατών των αρχών του 19ου αιώνα ενάντια στην έλευση των μηχανημάτων στη βιομηχανία.
Είναι σμήνη ακρίδων που κινούνται χωρίς εμφανή κατεύθυνση, παρασυρμένες από ένα μίσος που σε αφήνει άφωνο.
Το κοινό-στόχος είναι κυρίως η αστυνομία και οι πανταχού παρόντες (για αυτούς) φασίστες. Αν είχαν έστω και λίγη επαναστατική εκπαίδευση ή έστω και λίγη κουλτούρα, θα γνώριζαν ότι η αστυνομία υπάρχει υπό κάθε καθεστώς και ότι τα μέλη της είναι παιδιά του λαού.
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι το φώναξε τη δεκαετία του '70, στην αυγή των Χρόνων του Μολύβδου.
Αλλά αν οι σημερινοί Αντίφα δεν είναι απαραίτητα πλούσια παιδιά όπως οι προκάτοχοί τους, δεν ξέρουν τίποτα για εργασία. Μοιάζουν περισσότερο με κοινωνικούς κερδοσκόπους, βδέλλες στις οποίες οφείλονται τα πάντα: η τέλεια μάζα ελιγμών για όσους τους κατευθύνουν από άνετες θέσεις εξουσίας.
Στη Γαλλία βγαίνουν από τα προάστια, καίνε, καταστρέφουν και στη συνέχεια λεηλατούν καταστήματα και εμπορικά κέντρα αναζητώντας επώνυμες μάρκες.
Η γκροτέσκη —αν και επικίνδυνη— νοολογική επανάσταση, της οποίας ο στόχος είναι η ελεύθερη κατανάλωση, που συμβολίζεται από το καπιταλιστικό gadget του Τσε Γκεβάρα και όχι από τις ιδέες του. Είναι σοκαριστικό το γεγονός ότι η λέξη «φασισμός», η απόδοση της σε κάποιον, σε μια ομάδα ή σε μια ιδέα, είναι αρκετή για να εξαπολύσει μια καταστροφική φρενίτιδα.
Καμία σχέση με τον ιστορικό φασισμό, απλώς η λέξη-κλειδί, ο μηχανισμός που πυροδοτεί τα εξαρτημένα αντανακλαστικά. Ο σκύλος του Παβλόφ, ο Αντίφα, τρέχει τα σάλια και πηδάει μόνο στην αναφορά του όρου.
Οποιοσδήποτε μπορεί να είναι φασίστας αν δεν του αρέσει· καμία έννοια, πολιτική κατηγορία ή ορισμός δεν διαφεύγει της άμεσης κατηγοριοποίησης. Αποτέλεσμα: κινητοποίηση, η θέληση να αποτραπεί οποιαδήποτε δημόσια συγκέντρωση ή διαδήλωση που χαρακτηρίζεται ως φασισμός και να χτυπηθούν ανελέητα τα φυσικά πρόσωπα που στοχεύονται από την επίθεση.
Ένα αμείλικτο μίσος που αγνοεί τις αληθινές πράξεις ή σκέψεις αυτών που έχουν χαρακτηριστεί φασίστες. Η καταδίκη δεν είναι πολιτική, αλλά ηθική, μιας κατεστραμμένης και διαστρεβλωμένης ηθικής, που είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί με επιχειρήματα ή διάλογο.
Όσοι κατηγορούνται για φασισμό δεν πρέπει να φιμώνονται, αλλά να εξοντώνονται: Το κακό πρέπει να εξαλειφθεί και μπορεί να είναι οτιδήποτε δεν θέλουν να δουν, δεν καταλαβαίνουν και δεν θέλουν να υπάρχει. Καθαρός φανατισμός.
Η Αντίφα μπορεί εναλλακτικά να είναι «Όχι TAV», «Όχι Bridge», «Όχι σε οτιδήποτε», αλλά ποτέ υπέρ μιας συγκεκριμένης ιδέας.
Καθαρός μηδενισμός, τόσο διαφορετικός από τη σκληρή, αδυσώπητη λογική των αγωνιστών των Χρόνων του Μολύβδου. Είναι φανατικοί του Χάους. Μάλιστα, του Χάους, πάνω στο οποίο τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί, εκτός αν είναι —όπως είναι— πρωτοπορίες που θα εκδιωχθούν και θα φιμωθούν την κατάλληλη στιγμή.
Για παράδειγμα, από τα ισλαμιστικά περιθώρια, που σίγουρα έχουν κάποιο σχέδιο. Ή από άλλους: το πρώτο σύνθημα του Τεκτονισμού —τον οποίο δεν κατηγορούμε για τίποτα, ας είναι σαφές— είναι ordo a chao , τάξη από το χάος.
Η τρανς και μετα-ανθρώπινη τάξη του κόσμου, από την άλλη πλευρά, φαίνεται να είναι αυτή —φρικτή, αηδιαστική— των ολιγαρχιών του Έπσταϊν. Άνθρωποι που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν οποιονδήποτε για τους δικούς τους σκοπούς.
Δεν είναι τυχαίο ότι το κύμα Antifa δεν στοχεύει ποτέ την πραγματική εξουσία - τραπεζική, χρηματοπιστωτική, οικονομική, πολιτιστική - τις ομάδες που πραγματικά κυριαρχούν στον κόσμο. Είναι εύκολο να κατακλύσει κανείς έναν συνομήλικο με στολή ή ένα άτομο με αντίθετες απόψεις (ή που θεωρείται τέτοιο!).
Δίνει μια αίσθηση παντοδυναμίας, ότι μετράνε και είναι κάτι σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν και για τον οποίο στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν τίποτα πέρα από μερικούς κωδικούς πρόσβασης που έμαθαν εν μέσω καπνού μαριχουάνας ή σε μια ακατέργαστη σύγχυση.
Ο κίνδυνος είναι μεγάλος και η πορεία προς την τρομοκρατική βία συνεχίζεται: σκεφτείτε την απόπειρα εκτροχιασμού τρένων, η οποία δεν ήταν τόσο αδέξια. Αυτοί που τα οδηγούσαν έκαναν πρόβες, δοκίμασαν τις αντιδράσεις τους και επέλεξαν τα στρατεύματά τους. Κάποια αδύναμα μυαλά ανέλαβαν δράση και, αν τους έπιαναν επ' αυτοφώρω, μπορούσαν χωρίς ντροπή να παραδεχτούν ότι ανάρρωναν από μια πληγωμένη καρδιά.
Μια δικαίωση για την οποία η γενιά της δεκαετίας του '70 και του '80 θα ντρεπόταν.
Διπλός κίνδυνος: το κακό μπορεί να προέλθει από οποιαδήποτε κατεύθυνση, στον κόσμο που διαλύεται. Πάνω απ' όλα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τους πιο ποικίλους σκοπούς. Μηδενιστές, επομένως, έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για το τίποτα. Ηλίθιοι, χρήσιμοι όσο κάποιος το χρειάζεται.
Μέσα στο σύστημα χωρίς να το γνωρίζει: μια χαμένη γενιά, που μεγάλωσε για να γίνει αυτό που είναι. Ένας Κινέζος είπε κάποτε ότι ο σοφός άνθρωπος κοιτάζει το φεγγάρι, ο ανόητος άνθρωπος κοιτάζει το δάχτυλο που το δείχνει. Βλέπουν μόνο τον δικό τους αφαλό. Κάτω από το προσωπείο της Αντίφα κρύβεται ένα τρομακτικό κενό.
Φιλολογική γενεαλογία, ευρωπαϊκές περιφέρειες και προσαρμογές της ηγεμονίας των ΗΠΑ
Αυτό το άρθρο επιχειρεί μια γενεαλογική και φιλολογική ανασύνθεση του νεοσυντηρητισμού ως προσαρμοστικής μορφής της Δυτικής ηγεμονίας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης του φιλελεύθερου-δημοκρατικού οικουμενισμού. Αντί να ερμηνεύεται ως μια απλή ενδεχόμενη ιδεολογία ή μια αντιδραστική οπισθοδρόμηση, ο νεοσυντηρητισμός αναλύεται εδώ ως ένας τρόπος αναδιοργάνωσης της εξουσίας όταν η ικανότητα της Δύσης να παράγει συναίνεση μέσω οικουμενιστικών αξιών μειώνεται προοδευτικά.Αναλύοντας την αμερικανική του προέλευση, τον μετασχηματισμό του σε κυβερνητικό δόγμα και τις επακόλουθες διαλογικές αναδιατυπώσεις του, το δοκίμιο ανασυνθέτει την ακολουθία που οδηγεί από τον αποφασιστικό οικουμενισμό της εποχής Μπους στις προσπάθειες μιας φιλελεύθερης-διεθνιστικής αποκατάστασης και, τέλος, στην εμφάνιση μορφών μετα-οικουμενιστικής ηγεμονίας.Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη δομή κέντρου-περιφέρειας εντός της Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, καταδεικνύοντας πώς ο ευρωπαϊκός νεοσυντηρητισμός δεν είναι μια αυτόνομη παράδοση, αλλά ένα διαλογικό και στρατηγικό παρακλάδι, νομιμοποιημένο μέσω διατλαντικών δικτύων και επιλεκτικών πολιτισμικών αναφορών. Αυτό το άρθρο υποστηρίζει ότι η παρακμή της ευρωπαϊκής αυτονομίας δεν πρέπει να νοείται ως έλλειψη πολιτικής πρωτοβουλίας, αλλά μάλλον ως η προοδευτική διοχέτευσή της μέσα σε έναν ολοένα και πιο περιορισμένο πολιτικά νόμιμο χώρο λόγου. Συμπερασματικά, η κρίση της Δύσης ερμηνεύεται όχι ως κρίση αξιών καθαυτών, αλλά ως κρίση της σημασιολογικής τους δύναμης: όταν ο οικουμενισμός χάνει την ενσωματωτική του ικανότητα, η ηγεμονία τείνει να αναδιοργανωθεί μέσω ηθικών, στρατηγικών και μηχανισμών λήψης αποφάσεων που περιορίζουν τον χώρο για εσωτερικό πολιτικό πλουραλισμό. Νεοσυντηρητισμός πέρα από την ιδεολογία
Ο νεοσυντηρητισμός ερμηνεύεται συνήθως ως ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα, που εντοπίζεται σε ορισμένους αμερικανικούς πολιτικούς κύκλους ή σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο. Αυτή η ερμηνεία, ωστόσο, προσεγγίζει μόνο επιφανειακά το φαινόμενο. Ο νεοσυντηρητισμός δεν είναι απλώς μια ιδεολογία μεταξύ άλλων, αλλά μια ιστορικά προσαρμοστική μορφή δυτικής ηγεμονίας, που αναδύεται σε μια εποχή που ο φιλελεύθερος δημοκρατικός οικουμενισμός άρχισε να χάνει την ικανότητά του να δημιουργεί συναίνεση.
Η υπόθεση που καθοδηγεί αυτό το έργο είναι ότι ο νεοσυντηρητισμός δεν αντιπροσωπεύει μια ρήξη με τον φιλελευθερισμό, αλλά μάλλον τον λειτουργικό μετασχηματισμό του σε συνθήκες συστημικής κρίσης. Όταν η ηγεμονία δεν μπορεί πλέον να βασίζεται κυρίως στην κανονιστική έλξη, αναδιοργανώνεται μέσω ηθικών μηχανισμών, μηχανισμών λήψης αποφάσεων και μηχανισμών ασφαλείας. Νεοσυντηρητισμός είναι το όνομα αυτής της αναδιοργάνωσης.
Προτείνουμε, επομένως, μια κριτική ανάγνωση του νεοσυντηρητισμού όχι ως περιθωριακής ιδεολογίας, αλλά ως κεντρικού μηχανισμού μέσω του οποίου η Δύση αναδιοργανώνει την ηγεμονία της μετά την κρίση του φιλελεύθερου οικουμενισμού. Η ευρωπαϊκή θέση αναλύεται εδώ όχι ως απλή παθητική υποταγή, αλλά ως χώρος πολιτικής πρωτοβουλίας, που διοχετεύεται προοδευτικά εντός ολοένα και αυστηρότερων διαλογικών και στρατηγικών περιορισμών.
Για να κατανοήσουμε αυτή τη διαδικασία, είναι απαραίτητο να υιοθετήσουμε μια φιλολογική-γενεαλογική προοπτική, ικανή να παρακολουθήσει τις αλλαγές στα πολιτικά λεξικά, τις εννοιολογικές κατηγορίες και τις δομές νομιμοποίησης της εξουσίας, καθώς και μια συστημική προοπτική, η οποία λαμβάνει υπόψη τις εσωτερικές ασυμμετρίες της υπό την ηγεσία των ΗΠΑ Δύσης.
Φιλελεύθερος-δημοκρατικός οικουμενισμός και ετερογένεση των σκοπών
Ο φιλελεύθερος-δημοκρατικός οικουμενισμός που αναδύθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου παρουσιάστηκε ως ένας παγκόσμιος κανονιστικός ορίζοντας. Η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η αγορά και το κράτος δικαίου αγκαλιάστηκαν όχι ως ιστορικά καθορισμένα προϊόντα, αλλά ως καθολικά πρότυπα πολιτικής προόδου. Σε αυτή τη φάση, η φιλελεύθερη γλώσσα έπαιξε έναν εξέχοντα ηγεμονικό ρόλο: έκανε τη δυτική τάξη κατανοητή ως μια ορθολογική και επιθυμητή τάξη.
Από μια οπτική γωνία που λαμβάνει επίσης υπόψη τις διδασκαλίες του Γκράμσι, αυτός ο οικουμενισμός λειτουργεί ως ηθική και πολιτιστική κατευθυντήρια γραμμή, ικανή να μεταφράσει τα ιδιαίτερα συμφέροντα της Δύσης σε γενικό συμφέρον. Ωστόσο, αυτή η ίδια η οικουμενοποίηση παράγει μια βαθιά ετερογένεση σκοπών. Η δημοκρατία παύει προοδευτικά να είναι μια πρακτική αυτοδιοίκησης και μετατρέπεται σε κριτήριο νομιμότητας. Τα δικαιώματα γίνονται επιλεκτικά εργαλεία ένταξης και αποκλεισμού. Ο πλουραλισμός γίνεται ανεκτός μόνο εντός ορίων συμβατών με την υπάρχουσα τάξη.
Ο οικουμενισμός δεν καταρρέει, αλλά μάλλον σκληραίνει. Όταν χάνει την ικανότητά του να δημιουργεί συναίνεση, τείνει να μετατρέπεται σε έναν καταναγκαστικό κανόνα. Σε αυτή τη μετάβαση ωριμάζει η ιστορική αναγκαιότητα του νεοσυντηρητισμού. Αυτή η αναγκαιότητα, ωστόσο, δεν πρέπει να κατανοηθεί ντετερμινιστικά, αλλά μάλλον ως αποτέλεσμα ενός ενδεχόμενου συνδυασμού σημασιολογικής κρίσης, γεωπολιτικών μετασχηματισμών και αναδιοργανώσεων εξουσίας εντός της Δύσης. Η Φιλολογική Προέλευση του Νεοσυντηρητισμού: Απογοητευμένος Φιλελευθερισμός
Γενεαλογικά μιλώντας, ο νεοσυντηρητισμός εμφανίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ της δεκαετίας του 1960 και του 1970 ως εσωτερική κριτική του προοδευτικού φιλελευθερισμού, όχι ως επιστροφή στον παραδοσιακό συντηρητισμό. Προσωπικότητες όπως ο Irving Kristol προέρχονταν από αντικομμουνιστικούς φιλελεύθερους κύκλους και συμμερίζονταν τις θεμελιώδεις παραδοχές της πολιτικής νεωτερικότητας: πίστη στην πρόοδο, τη σχετική κεντρικότητα του κράτους και την ορθολογικοποίηση της κοινωνικής τάξης.
Η ρήξη συμβαίνει σε ανθρωπολογικό και ηθικό επίπεδο. Έννοιες όπως η αρετή , η τάξη , η ευθύνη και η ηθική διαύγεια αναδύονται σε νεοσυντηρητικά κείμενα . Φιλολογικά, αυτοί οι όροι δεν αναφέρονται σε μια προ-μοντέρνα αποκατάσταση, αλλά μάλλον σε μια προσπάθεια κανονιστικής διόρθωσης της νεωτερικότητας. Ο φιλελευθερισμός κατηγορείται όχι ως σύγχρονος, αλλά ως ηθικά ουδέτερος και πολιτικά αδύναμος. Σε αυτό το στάδιο, ο νεοσυντηρητισμός δεν αποκηρύσσει τον οικουμενισμό, αλλά τον αναδιατυπώνει. Δεν θεωρείται πλέον αυθόρμητο αποτέλεσμα της ιστορίας, αλλά μάλλον μια συνειδητή αποστολή. Η πολιτική πρέπει να καθοδηγεί την ιστορία, όχι απλώς να τη διαχειρίζεται.
Από τον Λόγο στην Απόφαση: Ο Νεοσυντηρητισμός ως Κυρίαρχο Δόγμα Η αποφασιστική μεταμόρφωση συνέβη όταν ο νεοσυντηρητισμός μετακινήθηκε από τη διανοητική σφαίρα στη διακυβέρνηση, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Τζορτζ Μπους του νεότερου. Σε αυτό το στάδιο, η νεοσυντηρητική γλώσσα έγινε η κυρίαρχη αρχή λήψης αποφάσεων.
Εκφράσεις όπως ο άξονας του κακού , η ατζέντα της ελευθερίας και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σηματοδοτούν μια κρίσιμη φιλολογική μετατόπιση: ο οικουμενισμός δεν είναι πλέον ένας κανονιστικός ορίζοντας, αλλά μια δικαιολόγηση της εξαίρεσης. Η δημοκρατία δεν είναι διαπραγματεύσιμη, αλλά εκτελεστή· η γεωπολιτική σύγκρουση ηθικοποιείται· η διεθνής πολιτική παίρνει τη μορφή μιας πάλης μεταξύ καλού και κακού. Εδώ, ο νεοσυντηρητισμός συγκλίνει έμμεσα με τον ντεσιζιονισμό (αποφασιστικότητα)του Καρλ Σμιτ. Η διάκριση φίλου/εχθρού δομεί το πολιτικό πεδίο, ενώ η απόφαση αντικαθιστά τη διαμεσολάβηση. Αυτή είναι η φάση μέγιστης σύμπτωσης μεταξύ οικουμενισμού και εξουσίας. Κέντρο και περιφέρεια στη Δύση με επίκεντρο τις ΗΠΑ
Ο νεοσυντηρητισμός δεν αναπτύσσεται ομοιόμορφα σε ολόκληρο τον δυτικό χώρο. Αντιθέτως, εμφανίζει μια δομή κέντρου-περιφέρειας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν το κέντρο της εννοιολογικής, στρατηγικής και διαλογικής ανάπτυξης. Η Ευρώπη κατέχει μια δομικά υποδεέστερη θέση στην ανάπτυξη και διάδοση της κυρίαρχης πολιτικής κατεύθυνσης.
Αυτή η ασυμμετρία είναι εμφανής στον ρόλο που διαδραματίζουν οι αμερικανικές δεξαμενές σκέψης —όπως το American Enterprise Institute και το Heritage Foundation— οι οποίες λειτουργούν ως διεθνικά εργοστάσια ηγεμονίας. Δεν επηρεάζουν μόνο την πολιτική των ΗΠΑ, αλλά νομιμοποιούν και καθοδηγούν επίσης τις ευρωπαϊκές συντηρητικές ελίτ, παρέχοντάς τους γλώσσες, κατηγορίες και προτεραιότητες.
Ο ευρωπαϊκός νεοσυντηρητισμός, επομένως, δεν προκύπτει από μια συνέχεια με τον ιστορικό ευρωπαϊκό συντηρητισμό, ο οποίος παραδοσιακά είναι σκεπτικός απέναντι στον οικουμενισμό και τείνει προς τη θεσμική διαμεσολάβηση. Αναδύεται ως ένα ετερογενές παρακλάδι, δημιουργώντας ένα αυξανόμενο ρήγμα μεταξύ της ευρωπαϊκής παράδοσης και του νέου ευρωατλαντικού συντηρητισμού.
Η έννοια της «ευρωπαϊκής περιφέρειας» δεν αποσκοπεί στην άρνηση των εθνικών διαφορών, αλλά στην υπόδειξη μιας κοινής δομικής συνθήκης διαλογικής και στρατηγικής εξάρτησης από το κέντρο των ΗΠΑ.
Ο Ρότζερ Σκρούτον και η περιφερειακή νομιμότητα του ευρωπαϊκού νεοσυντηρητισμού
Στην εξάπλωση του νεοσυντηρητισμού στις περιφέρειες της αμερικανοκεντρικής Δύσης, ξεχωριστό ρόλο παίζει ο Ρότζερ Σκρούτον, ο οποίος συχνά θεωρείται θεωρητικό σημείο αναφοράς από τα σύγχρονα ευρωπαϊκά δεξιά κόμματα. Ο Σκρούτον δεν είναι νεοσυντηρητικός με την αυστηρή έννοια και δεν ανήκει στην αμερικανική γενεαλογία του απογοητευμένου φιλελευθερισμού. Η σκέψη του, μάλλον, ακολουθεί την παράδοση του βρετανικού συντηρητισμού, που χαρακτηρίζεται από σκεπτικισμό απέναντι στον αφηρημένο οικουμενισμό, την προσοχή στα όρια και την κεντρικότητα των ιστορικών θεσμών.
Ωστόσο, στο τρέχον ευρωπαϊκό πλαίσιο, ο Scruton συχνά απομακρύνεται από τον θεωρητικό του ορίζοντα και χρησιμοποιείται ως πηγή πολιτιστικής νομιμοποίησης για έναν συντηρητισμό που έχει σταδιακά διακόψει τους δεσμούς του με τις ιστορικές του παραδόσεις. Έννοιες όπως η οικοφιλία , η ηθική κοινότητα, η εθνική ταυτότητα και η κριτική του κοσμοπολιτισμού απομονώνονται από το αρχικό τους πλαίσιο και ενσωματώνονται σε ένα ευρωατλαντικό λεξιλόγιο που δεν αμφισβητεί την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ δυτική γεωπολιτική τάξη.
Υπό αυτή την έννοια, ο Scruton παίζει έναν παράδοξο ρόλο: επιτρέπει στην ευρωπαϊκή δεξιά να αποστασιοποιηθεί από τον προοδευτικό φιλελευθερισμό χωρίς να αμφισβητεί τη δυτική ηγεμονία. Η σκέψη του παρέχει μια παράγωγη φιλοσοφική νομιμότητα, αντικαθιστώντας τη θεωρητική αυτονομία με την διαλογική προσαρμογή.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια περαιτέρω απόκλιση μεταξύ του ιστορικού ευρωπαϊκού συντηρητισμού -που βασίζεται στα όρια, τη διαμεσολάβηση και την πολλαπλότητα των παραδόσεων- και του ευρωατλαντικού νεοσυντηρητισμού, που προσανατολίζεται στην ηθικοποίηση της σύγκρουσης και της στρατηγικής υποταγής.
Από αυτή την οπτική γωνία, η ευρωπαϊκή χρήση του όρου από τον Scruton δεν αντιπροσωπεύει μια συνέχεια με τον βρετανικό συντηρητισμό, αλλά μια διαδικασία λειτουργικής οικειοποίησης, η οποία συμβάλλει στην εδραίωση της περιφερειακής θέσης της Ευρώπης εντός της Δύσης με επίκεντρο τις ΗΠΑ. Αυτό δεν συνεπάγεται εξαφάνιση της ικανότητας ανάληψης ευρωπαϊκής πολιτικής πρωτοβουλίας, αλλά μάλλον την προοδευτική αναδιοργάνωσή της εντός ενός ορίζοντα πολιτικού λόγου που ορίζεται αλλού και είναι ολοένα και πιο δεσμευτικός. Το κλείσιμο του ευρωπαϊκού πολιτικού πεδίου που περιγράφεται εδώ δεν απαιτεί ριζική εξωτερική ετερότητα, αλλά επιτυγχάνεται ενδογενώς μέσω ενός συνδυασμού πολιτισμικής νομιμότητας, διαλογικής εξάρτησης και, πάνω απ' όλα, στρατηγικής υποταγής. Ομπάμα: Ο Τελευταίος Ηγεμονικός Οικουμενισμός
Η κυβέρνηση Ομπάμα αντιπροσωπεύει μια μεταβατική φάση. Ο Ομπάμα επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τον φιλελεύθερο οικουμενισμό μέσω ενός λεξιλογίου που βασίζεται στην πολυμέρεια , τη δέσμευση και τις κοινές αξίες . Πρόκειται για μια προσπάθεια ανοικοδόμησης της συναίνεσης μετά τη διάβρωση του νεοσυντηρητικού παρεμβατισμού. Ωστόσο, αυτός ο οικουμενισμός είναι ήδη αναστοχαστικός και αμυντικός. Λειτουργεί ως διαχείριση κρίσεων και όχι ως ιστορικό έργο. Ο Ομπάμα ενσαρκώνει την τελευταία στιγμή κατά την οποία η ηγεμονία των ΗΠΑ επιχειρεί να παρουσιαστεί ως μια επιθυμητή τάξη, ακόμη και σε ένα πλαίσιο που μειώνει δραστικά την αποτελεσματικότητά της.
Τραμπ Α΄: Η αποδόμηση της καθολικής γλώσσας
Με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ (2017–2021), επέρχεται μια κατεξοχήν φιλολογική ρήξη. Ο Τραμπ Α΄ εγκαταλείπει την οικουμενιστική γλώσσα και υιοθετεί ένα συναλλακτικό λεξιλόγιο: συμφωνίες , συμφέροντα , νικητές και ηττημένοι . Η πολιτική απογυμνώνεται από κάθε καθολική ηθική δικαιολόγηση. Αυτή η φάση δεν έχει ακόμη δημιουργήσει ένα νέο, συνεκτικό ηγεμονικό σχέδιο, αλλά απομυθοποιεί την προηγούμενη γλώσσα. Η κριτική του βαθέος κράτους δεν αμφισβητεί τον ηγεμονικό στόχο των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά μάλλον καταγγέλλει τις αναποτελεσματικές μεθόδους του. Η ηγεμονία παραμένει, αλλά χάνει το νομιμοποιητικό της λεξιλόγιο.
Ο Στιβ Μπάνον και η πρώτη ιδεολογική άρθρωση του μετα-οικουμενισμού
Εντός της φάσης Τραμπ Ι, ο Στιβ Μπάνον κατέχει μια μοναδική θέση. Ο ρόλος του δεν μπορεί να γίνει κατανοητός ούτε με όρους κλασικού νεοσυντηρητισμού ούτε ως απλή έκφραση αντισυστημικού λαϊκισμού. Αντίθετα, ο Μπάνον αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια να αρθρωθεί ιδεολογικά η κρίση του δυτικού οικουμενισμού.
Σε αντίθεση με τους νεοσυντηρητικούς, ο Μπάνον απορρίπτει ρητά την ιδέα ότι οι δυτικές αξίες είναι καθολικοποιήσιμες. Το λεξιλόγιό του δεν είναι αυτό των δικαιωμάτων, αλλά της πολιτισμικής παρακμής, της μόνιμης ιστορικής σύγκρουσης και της αναγέννησης μέσω της ρήξης. Με αυτή την έννοια, εφαρμόζει μια σημασιολογική μετατόπιση: από τη δημοκρατία ως καθολική αξία στον πολιτισμό ως υποκείμενο σε αγώνα.
Ωστόσο, αυτή η ρήξη δεν συνεπάγεται την εγκατάλειψη του ηγεμονικού ορίζοντα των ΗΠΑ. Αντίθετα, η ηγεμονία αναδιατυπώνεται με μετα-οικουμενιστικούς όρους: όχι πλέον ο ηθικός οδηγός του κόσμου, αλλά το κέντρο λήψης αποφάσεων μιας συστημικής σύγκρουσης μεταξύ πολιτισμών. Ο Μπάνον παρέχει έτσι την πρώτη προσπάθεια να δοθεί ιδεολογική μορφή σε αυτό που είχα εκφράσει ο Τραμπ με έναν κυρίως ρεαλιστικό και αδόμητο τρόπο. Είναι επίσης σημαντικό ότι ο Μπάνον παίζει κεντρικό ρόλο στη σύνδεση του αμερικανικού Τραμπισμού με την ευρωπαϊκή δεξιά, προβλέποντας μια ιδεολογική κυκλοφορία εναλλακτική σε αυτήν των παραδοσιακών νεοσυντηρητικών δεξαμενών σκέψης. Αυτή η κυκλοφορία, ωστόσο, δεν παράγει ευρωπαϊκή αυτονομία, αλλά μια νέα μορφή περιφερειακής εξάρτησης, που δεν βασίζεται πλέον στον φιλελεύθερο οικουμενισμό, αλλά σε μια πολιτισμική υποταγή στο κέντρο των ΗΠΑ. Από αυτή την οπτική γωνία, ο Μπάνον δεν αντιπροσωπεύει μια εναλλακτική λύση στον νεοσυντηρητισμό, αλλά μια μεταβατική φιγούρα: προετοιμάζει το διαλογικό έδαφος πάνω στο οποίο το πρόγραμμα MAGA του Τραμπ Β' μπορεί να επιβληθεί ως μια σαφής ηγεμονία, απαλλαγμένη από καθολικές δικαιολογίες. Ο Μπάιντεν και η ημιτελής αποκατάσταση
Η κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν επιχειρεί να αποκαταστήσει την κλασική ηγεμονική γλώσσα: δημοκρατία έναντι αυταρχισμού , διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες , υπεράσπιση της δημοκρατίας . Ωστόσο, αυτά τα σημαίνοντα έχουν αποδυναμωθεί. Δεν παράγουν πλέον ολοκλήρωση, αλλά οριοθέτηση. Η ασυνέχεια με τον Τραμπ Α' είναι πρωτίστως στυλιστική. Στρατηγικά, η συνέχεια παραμένει: η κεντρικότητα του συστημικού ανταγωνισμού, η επιλεκτική χρήση αξιών και η υποταγή του πλουραλισμού. Ο οικουμενισμός επανεισάγεται ως γλώσσα, αλλά δεν ανακτά την αρχική ηγεμονική του λειτουργία.
Τραμπ Β΄ και MAGA: Μετα-Οικονομική Ηγεμονία
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται ο Τραμπ Β' και το πρόγραμμα-σύμβολό του MAGA (Make America Great Again). Φιλολογικά, το MAGA είναι μια μετα-οικουμενιστική φράση: δεν υπόσχεται κοινές αξίες, αλλά εξουσία· όχι οικουμενικότητα, αλλά ιεραρχία. Το «μεγαλείο» που επικαλείται είναι θεσιακό, όχι ηθικό. Ο Τραμπ Β' αποκηρύσσει οριστικά τον οικουμενισμό ως νομιμοποιητική γλώσσα και προτείνει μια σαφή, ανταγωνιστική και δηλωμένα ασύμμετρη ηγεμονία. Δεν ηγείται του κόσμου: τον υπερισχύει. Υπό αυτή την έννοια, ο Τραμπ Β' αντιπροσωπεύει μία από τις πιο συνεκτικές και ολοκληρωμένες μορφές που έχει υιοθετήσει ο νεοσυντηρητισμός, απαλλαγμένη από κάθε οικουμενιστικό υπόλειμμα.
Συμπέρασμα. Ο νεοσυντηρητισμός ως συστημική αναγκαιότητα
Ο νεοσυντηρητισμός δεν είναι μια ιδεολογική παρένθεση, αλλά μια συστημική αναγκαιότητα της δυτικής ηγεμονίας που βρίσκεται σε κρίση. Αυτή η αναγκαιότητα, ωστόσο, δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός απρόσωπου μηχανισμού, αλλά μάλλον ως μια ιστορικά επαναλαμβανόμενη μορφή ηγεμονικής προσαρμογής, που αναδύεται μέσα σε ένα πεπερασμένο σύνολο πολιτικών και διαλογικών δυνατοτήτων.
Όταν η γλώσσα των αξιών χάνει την αποτελεσματικότητά της, αντικαθίσταται από τις γλώσσες των αποφάσεων, της ασφάλειας και της ιεραρχίας. Στις περιφέρειες της αμερικανοκεντρικής Δύσης, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, αυτή η διαδικασία οδηγεί σε απώλεια θεωρητικής και πολιτικής αυτονομίας. Ο ευρωπαϊκός συντηρητισμός, στη νεοσυντηρητική του μορφή, δεν διαφυλάσσει τίποτα: εισάγει, μεταφράζει και ριζοσπαστικοποιεί ένα παράδειγμα που έχει αναπτυχθεί αλλού.
Η κρίση της Δύσης δεν είναι απλώς μια κρίση εξουσίας, αλλά εσωτερικής πολλαπλότητας. Όταν ακόμη και οι περιφέρειες μιλούν τη γλώσσα του κέντρου, η ηγεμονία δεν ανανεώνεται: σκληραίνει. Και σε αυτή την ακαμψία ο νεοσυντηρητισμός αποκαλύπτει τη βαθύτερη φύση του: όχι μια ιδεολογική επιλογή, αλλά μια ιστορική μορφή επιβίωσης της εξουσίας.
«Ήρθε η ώρα η Ρωσία να δράσει πραγματικά σταθερά. Σύντομα θα καταλάβετε τι εννοώ. Πιστέψαμε τον Τραμπ και θέλαμε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Τώρα φαίνεται αδύνατο. Ας συμβούν λοιπόν τα χειρότερα», είπε χαρακτηριστικά ο Α.Ντούγκιν.
«Ήμασταν πολύ καλοί για πάρα πολύ καιρό»
«Ας είμαστε λογικοί ήδη. Ένας ημιτελής πόλεμος στην Ουκρανία θα ήταν πρακτικά το τέλος για εμάς. Μόνο η Νίκη είναι αποδεκτή. Τα όνειρα ειρήνης χωρίς Νίκη δεν είναι μόνο αφελή, είναι και εγκληματικά. Έχουμε μπει στη μάχη και τώρα έχουμε μόνο μία ευκαιρία να βγούμε από αυτήν: επιφέροντας μια αναμφισβήτητη ήττα στον εχθρό. Όλα τα άλλα θα ήταν ήττα και για εμάς τους ίδιους», πρόσθεσε.«Τώρα πρέπει να στήσουμε ενέδρα στον εχθρό. Για παράδειγμα, να απαγάγουμε τον Ζελένσκι, τον Μπουντάνοφ ή κάποιον άλλο, μαζί με μια ταυτόχρονη σειρά επιθέσεων από τους Oreshnik (βαλλιστικός πύραυλος) στα ουκρανικά αρχηγεία, παράδοση τακτικών πυρηνικών όπλων στο Ιράν και τους Χούθι, και ένα τελεσίγραφο στην ΕΕ με την απειλή χρήσης τακτικών ατομικών όπλων», είπε ο ίδιος.
Τέλος, απαίτησε την δημοσιοποίηση «των υπόλοιπων 3.000.000 αρχείων» που συνδέονται με την υπόθεση του Τζέφρι Έπσταϊν.
Η μάχη για το Ιράν εξακολουθεί να εκκρεμεί, αλλά έχει το προφίλ ενός αποφασιστικού ιστορικού κατωφλίου. Το Ισραήλ ασκεί όλη την πίεση που μπορεί στην κυβέρνηση των ΗΠΑ για να εξαπολύσει μια επίθεση. Το γεγονός ότι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος είναι απίθανο να αφήσει το Ισραήλ ανέγγιχτο δεν φαίνεται να ανησυχεί ούτε τον Νετανιάχου ούτε τους Ισραηλινούς, οι οποίοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τάσσονται συντριπτικά υπέρ μιας σύγκρουσης. Ο Τραμπ έχει επίσης συσσωρεύσει μια εξαιρετική στρατιωτική ικανότητα, ειλικρινά δυσανάλογη για μια μπλόφα. Ωστόσο, η επίθεση, σύμφωνα με διάφορες αναφορές, έχει ήδη αναβληθεί δύο φορές. Και οι λόγοι για αυτές τις καθυστερήσεις είναι αρκετά σαφείς. Τους τελευταίους μήνες, πολλά αεροσκάφη μεταφοράς εμπορευμάτων έχουν φτάσει στο Ιράν από τη Ρωσία και την Κίνα. Το αν πρόκειται για εξαιρετικές παραδόσεις όπλων είναι κοινό μυστικό. Η Κίνα, επιπλέον, φαίνεται να διαθέτει άμεσα το δικό της σύστημα ανίχνευσης αεροδιαστημικής, με πολλά από τα δικά της πλοία να αποστέλλονται στον Περσικό Κόλπο, καθιστώντας έτσι το Ιράν ουσιαστικά ικανό να ανιχνεύει ακόμη και αμερικανική τεχνολογία stealth. Ενώ κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη στρατιωτική ανωτερότητα του αμερικανο-ισραηλινού διδύμου, το ερώτημα είναι πόση ζημιά μπορεί να προκαλέσει το Ιράν και για πόσο καιρό. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η ισραηλινο-αμερικανική συμμαχία μπορεί να υποστεί σημαντική ζημιά χωρίς να αναγκαστεί να υποχωρήσει (όπως συνέβη στον «Πόλεμο των Δωδεκαημέρων»). Το συμπέρασμα είναι ότι η μάχη για το Ιράν είναι η αποφασιστική μάχη στην αντιπαράθεση μεταξύ του ισραηλινο-αμερικανικού μπλοκ (με τους Ευρωπαίους να παίζουν το ρόλο των υποστηρικτών λακέδων) και των φιλοδοξιών του αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου. Ένα υποταγμένο Ιράν σημαίνει το τέλος των προοπτικών της Κίνας για εμπορική και ηγεμονική επέκταση. Χωρίς ιρανικό πετρέλαιο και έναν σύμμαχο στη Μέση Ανατολή, η Κίνα βρίσκεται κλειδωμένη στον ρόλο της περιφερειακής δύναμης, έναν ρόλο που έχει ήδη αγωνιστεί να διατηρήσει, με την Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες και την Ταϊβάν όλες υπό αμερικανική ηγεμονία στο κατώφλι της. Η Κίνα σήμερα βρίσκεται σε μια θέση που θυμίζει κάπως τη Γερμανία στα πρόθυρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: έχει ξεπεράσει τον σημαντικότερο διεθνή ανταγωνιστή της όσον αφορά την παραγωγή και την τεχνολογία (τη Βρετανία για τη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες για την Κίνα), αλλά η γεωγραφική της θέση και η έλλειψη εσωτερικών πόρων την καθιστούν περιορισμένη από τις επεκτατικές δυνατότητες του αντιπάλου της. Η επέκταση του στρατιωτικού της ελέγχου (βρετανικές αποικίες για τη Γερμανία, αμερικανικές βάσεις για την Κίνα) απειλεί συγκεκριμένα το διεθνές εμπόριο και τις προμήθειές της σε πρώτες ύλες. Το 1914, η Γερμανία επέλεξε τον πόλεμο για να βγει από αυτή τη δύσκολη θέση, και ήταν ατυχές. Η Κίνα, παραδοσιακά αντίθετη στον στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό, δεν έχει καμία πρόθεση να εμπλακεί άμεσα σε μια αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, ωστόσο, μετά το πραξικόπημα των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, δεν μπορεί να συνεχίσει να κωλυσιεργεί και να χάνει συμμαχίες. Εάν οι ΗΠΑ δεν επιτεθούν τους επόμενους μήνες, θα οδεύουμε προς τις ενδιάμεσες εκλογές και μια σύγκρουση με σημαντικές απώλειες θα αποτελούσε ταφόπλακα για την προεδρία Τραμπ. Επιπλέον, ακόμη και η αποχώρηση χωρίς την επίτευξη μιας επωφελούς συμφωνίας - οι προτάσεις των ΗΠΑ προς το Ιράν μέχρι στιγμής ισοδυναμούν με αίτημα συνθηκολόγησης - θα έριχνε σκιά στην αμερικανική ισχύ. Επομένως, όλα υποδηλώνουν ότι η επίθεση είναι αναπόφευκτη, με προθεσμία που έχει οριστεί για αυτό το καλοκαίρι. Αλλά εάν η επίθεση πραγματοποιηθεί, θα είναι ένα παιχνίδι χωρίς περιορισμούς, που πιθανότατα θα περιλαμβάνει και άλλες χώρες του Κόλπου (το Ντουμπάι βρίσκεται στο στόχαστρο του Ιράν) και με την πιθανότητα άμεσων «επεισοδίων» μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ (η Ρωσία δεν μπορεί να αντέξει υπερβολική έκθεση λόγω της συνεχιζόμενης ουκρανικής διαμάχης). Αυτή η ιστορική φάση έχει εγκαινιάσει ένα νέο είδος αντιπαράθεσης, χωρίς καμία προσποίηση, χωρίς περιφρόνηση, χωρίς προσπάθειες δικαιολόγησης. Η σημαντική πειρατεία που εξαπέλυσε το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (και σε κάποιο βαθμό το ευρωπαϊκό) εναντίον των ναυτικών προμηθειών από και προς τη Ρωσία διευκρινίζει το επίπεδο της σύγκρουσης. Το ζήτημα είναι πλέον καθαρά και απλά ζήτημα ισχύος, και οι εναλλακτικές λύσεις που διακυβεύονται είναι η παγκόσμια επιβολή του ισραηλο-αμερικανικού ιμπεριαλισμού ή η επιβολή ενός νέου πολυπολισμού, με επίκεντρο την Κίνα και τη Ρωσία. Ο αμερικανικός χορός, που αγωνίζεται να αποφασίσει αν θα βομβαρδίσει το Ιράν για να απελευθερώσει τους καταπιεσμένους Ιρανούς ή για να υπερασπιστεί την πυρηνική δύναμη του Ισραήλ από τα ανύπαρκτα πυρηνικά όπλα του Ιράν, είναι εμβληματικός για το πώς δεν προσπαθούμε πλέον καν να ταΐσουμε τον απλό λαό με την ίδια παλιά ηθικολογική δικαιολογία. (Φυσικά, με εξαίρεση τον ευρωπαϊκό τύπο, ο οποίος, αψηφώντας τον χλευασμό, συνεχίζει να παρουσιάζει την επίθεση του ισραηλο-αμερικανικού Τυραννόσαυρου στους άλλους δεινόσαυρους του κόσμου ως σταυροφορία για δικαιοσύνη και ηθική.)
Κυκλοφορούν τά πάντα για έναν πιθανό πόλεμο μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, για το τι θα κάνουν η Ρωσία και, πάνω απ' όλα, η Κίνα, για τις επιθετικές και αμυντικές ικανότητες του Ιράν, για τη στάση ορισμένων ισλαμικών χωρών, ιδίως της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και της Τουρκίας. Υπάρχει πολλή ομίχλη. Αλλά τις επόμενες μέρες, ίσως και ώρες, θα διαυγάσει. Τι γνωρίζουμε; 1. Ότι μια τέτοια ανάπτυξη των ΗΠΑ σε αυτήν την περιοχή δεν έχουμε ξαναδεί από την εισβολή στο Ιράκ. 2. Ότι το Ιράν απέρριψε την προσφορά που δεν μπορούσε να αρνηθεί, η οποία θα το έκανε μια χώρα που θα μπορούσε να διαλυθεί από οποιονδήποτε, δηλαδή ανυπεράσπιστη και ανίκανη να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Οι Ιρανοί αγωνίζονται για την ελευθερία τους και για να αποφύγουν να γίνουν αποικία του εκλεκτού λαού. 3. Σε αυτό το σημείο, έχοντας απειλήσει με την οργή του Θεού και έχοντας αναπτύξει έναν τέτοιο στρατό, αν οι ΗΠΑ δεν επιτεθούν, θα χάσουν το κύρος τους και θα γίνουν καυχησιολόγοι ηλίθιοι. Έχουν παρατραβήξει τα πράγματα. Επομένως, είναι πολύ πιθανό να επιτεθούν. 4. Αλλά αν το κάνουν, είναι ένα στοίχημα, ένα τεράστιο στοίχημα. Μπορεί να λειτουργήσει καλά, αλλά θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφικό από πολλές απόψεις. Αν επιτεθούν, θα είναι ένα σημείο χωρίς επιστροφή για πολλά πράγματα, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ. Ακόμα κι αν η Κίνα απλώς παρείχε πληροφορίες και δεν παρενέβαινε, μετά από έναν τέτοιο αναγκαστικό ελιγμό, θα γνώριζε ότι ο πόλεμος δεν μπορεί πλέον να αποφευχθεί. 5.Εάν το Ιράν δεχθεί επίθεση, η Ουκρανία θα διαλυθεί σε κομμάτια, για έναν πολύ απλό λόγο: οι άλλοι προσπαθούν να στραγγαλίσουν τη Ρωσία και αυτό το μέτωπο πρέπει να εκκαθαριστεί γρήγορα. Νομίζω ότι αυτό μπορεί να ειπωθεί με αρκετή βεβαιότητα. Έπειτα, υπάρχουν πολλά πράγματα που φαίνονται πολύ πιθανά, αλλά το να τα πούμε θα ήταν εικασία, οπότε είναι καλύτερο να περιμένουμε να διαλυθεί η ομίχλη.
Αν ο άνθρωπος κρατούσε και διατηρούσε την νηστεία που του ετέθη στον παράδεισο θα παρέμενε διαπαντός αθάνατος και ακούραστος και άλυπος!
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Τοιχογραφία στο καθολικό της Ιεράς Μονής Μεγίστη Λαύρας Αγίου Όρους (1534/35). Ζωγράφος Θεοφάνης ο Κρης (Στρελίτζας-Μπαθάς). Από: «Άγιοι του Άθω» https://saints-of-mount-athos.blogspot.com/
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Ομιλία 6 Προτρεπτική προς τη νηστεία Όπου γίνεται σύντομος λόγος και περί της γενέσεως του κόσμου
1 Πολυμήχανος και πολυτροπώτατος για την κακία, μάλλον δε παμμήχανος είναι ο νοητός όφις, ο πρωταίτιος του κακού. Έχει τα μέσα να εμποδίση την αγαθή πρόθεσί μας και πράξι, μόλις αρχίζει. Κι’ αν δεν μπορέση να την εμποδίση στην αρχή, γνωρίζει άλλες μηχανές, με τις οποίες την αχρηστεύει όταν ευρίσκεται σ’ ενέργεια· κι’ αν δεν μπορέση να την αχρηστεύση, όταν τελήται κάπου στη μέση, πάλι γνωρίζει άλλα σοφίσματα και άλλους τρόπους για να την αφανίση όταν τελειωθή και να την καταστήση ανωφελή, μάλλον δε και επιζημία για όσους δεν προσέχουν πολύ.
Και πρώτα μεν υποδεικνύει το επίπονο και δυσκατόρθωτο της αρετής, ώστε με αυτό να μας εμβάλη ραθυμία και ανελπισία, με την σκέψι ότι επιχειρούμε δύσκολα και αδύνατα, κι’ έτσι ότι δεν θα μπορέσωμε να φέρωμε σε έργο την πρόθεσι· προσέτι δε γεννά στους αγωνιζομένους και απιστία στα υπεσχημένα από τον Θεό βραβεία.
2 Αλλά εμείς, αδελφοί, πρέπει να υπερπηδήσωμε αυτήν την παγίδα με την ψυχική ανδρεία, την προθυμία και την πίστι, λαμβάνοντας υπ’ όψι ότι ούτε γη αποδίδει χρησίμους καρπούς χωρίς κόπους ούτε η ψυχή θ’ αποκτήση τίποτε θεοφιλές και σωτήριο χωρίς πνευματικούς αγώνες.
Και γη μεν ακατάλληλη για καλλιέργεια μπορείς να εύρης, ενώ κάθε λογική ψυχή είναι επιδεκτική αρετής. Επειδή δε εξ αιτίας της προγονικής ενοχής κατακριθήκαμε να ζούμε με κόπο και μόχθο, και δεν είναι δυνατό να το αποφύγωμε αυτό, ας κάμωμε την ανάγκη φιλοτιμία· το ακουσίως προσόν’ ας το προσφέρωμε στον Θεό ως εκούσιο, ως δώσωμε αντί των μονίμων τα πρόσκαιρα και ας λάβωμε αντί των δεινών τα χρηστά, καθιστώντας τον πρόσκαιρο κόπο μέσο πορισμού αιωνίας ανέσεως.
Διότι κοπιάζοντας εδώ για την αρετή ασφαλώς θα επιτύχωμε την αναψυχή που μας έχει επαγγελθή για τον μέλλοντα αιώνα. Είναι βεβαίως αξιόπιστος αυτός που επαγγέλθηκε, που είναι επίσης βοηθός έτοιμος σε όσους εξεκίνησαν έτοιμοι τον αγώνα της αρετής. Όταν δε βοηθή αυτός, που μπορεί τα πάντα, ποιο πράγμα θα είναι ακατόρθωτο;
3 Αλλά όταν, ενθυμούμενοι αυτά, αναλάβωμε προθύμως τα έργα της αρετής, γνωρίζοντας εκείνος ο πονηρός ότι το καλό δεν είναι καλό, αν δεν γίνη καλώς, προσπαθεί να μας πείση να μη εκτελούμε κατά θεάρεστο τρόπο την εργασία του καλού ούτε προς τον έπαινο εκ μέρους του Θεού, αλλά προς τον εκ μέρους των ανθρώπων, για να μας αποστερήση κι’ έτσι την μισθαποδοσία από τον Θεό και τα πνευματικά και ουράνια.
Εμείς δε ας αποδείξωμε κι’ αυτήν την προσπάθειά του άπρακτη υπολογίζοντας αφ’ ενός μεν το μέγεθος των αμοιβών που περιμένουν τους θεαρέστους ζώντας, αφ’ ετέρου δε την μηδαμινότητα της ανθρωπαρεσκείας, η οποία δεν είναι αξιόλογη όχι μόνο σε σύγκρισι προς εκείνο το μελλοντικό μέγεθος της θείας δόξας, αλλ’ ούτε για την κάκωσι και την τήξι της σαρκός.
4 Αλλά και μετά την εναντίον του αυτή νίκη ο αρχέκακος εκείνος όφις μας προκαλεί υπούλως την υπερηφάνεια, σαν τελευταίο και πονηρότατο βάραθρο, υποβάλλοντάς μας λογισμούς υπεροψίας και πείθοντάς μας να καυχώμαστε ότι τάχα κατακτήσαμε την αρετή με την δική μας δύναμι και σύνεσι.
Αλλά εμείς ας ενθυμηθούμε την αυτοαλήθεια που λέγει ότι «χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάμετε τίποτε»· και έτσι ας αποκρούωμε τις πολυειδείς μηχανές του πονηρού, εκτελώντας και μάλιστα εκτελώντας καλώς το καλό και με την αρμόζουσα ταπείνωσι γνωρίζοντας ότι, όπως, όταν κάποιος έχη σε αγγείο πολύτιμο μύρο, είτε σε κόπρο το χύση είτε την κόπρο βάλη στο αγγείο, ομοίως αχρειώνει και καταστρέφει το μύρο, έτσι και την αρετή, είτε την απωθήση κανείς και την απορρίψη από τον εαυτό του με την απραξία είτε αναμίξη με την εκτέλεσί της την πονηρία, και με τους δύο τρόπους την αχρειώνει και την καταστρέφει ομοίως.
5 Κι αυτά τα λέγω προς την αγάπη σας με την ευκαιρία της νηστείας, για να την φυλάξωμε αμιγή από κάθε κακία για χάρι μας. Πραγματικά τον Φαρισαίο εκείνον του ευαγγελίου, άν και ενήστευε πάντοτε δύο ημέρες την εβδομάδα, δεν τον ωφέλησε καθόλου η νηστεία, διότι είχε αναμιγμένη με αυτήν την υπερηφάνεια και την κατάκρισι προς τον πλησίον. Αλλ’ αυτό δεν σημαίνει ότι η νηστεία δεν είναι ωφέλιμη· διότι πόσο είναι το όφελος σ’ αυτούς που την τελούν θεαρέστως κι’ όπως αρμόζει, το έδειξαν ο Μωυσής, ο Ηλίας, ο ίδιος ο Κύριος.
6 Πραγματικά ο Μωυσής, κρατώντας πολυήμερη νηστεία (αλλά, παρακαλώ, εντείνατε τη διάνοιά σας και ανυψώσατέ την τώρα, που είναι η ευκαιρία, μαζί με τις αναβάσεις του Μωυσέως επάνω στο όρος πρός τον Θεό, ώστε διά μέσου αυτών, ξαναρχίζοντας πάλι την ανάβασι στο δρόμο, να συνανυψωθήτε με τον Χριστό, που ανεβαίνει όχι στο όρος πλέον αλλά στον ουρανό και μας παίρνει μαζί τους.
Ο Μωυσής λοιπόν, κρατώντας τεσσαρακονταήμερη νηστεία επάνω στο όρος, βλέπει τον Θεό, σύμφωνα με την Γραφή κατά πρόσωπο και όχι αινιγματικώς και ομιλεί προς αυτόν, όπως ομιλεί κανείς προς τον φίλο του, μαθαίνει από τον Θεό και διδάσκει γι’ αυτόν όλους, ότι αυτός είναι ο παντοτινά ων, που δεν μεταβαίνει στο μη ον, αλλά και καλεί τα μη όντα ως όντα και παρήγαγε τα πάντα εκ μη όντων και δεν αφήνει να εκπέσουν προς το μη ον.
Αυτός πρώτα μόνο με το νεύμα και το θέλημα παρήγαγε όλη την αισθητή κτίσι με μιας εκ μη όντων, διότι «στην αρχή», λέγει, «κατεσκεύασε ο Θεός τον ουρανό και τη γην όχι πάντως αδειανά ούτε χωρίς όλα τα ενδιάμεσα μεταξύ τους· η γη ήταν ανάμικτη με το ύδωρ, το κάθε μέρος ήταν γεμάτο με αέρα και ζώα και φυτά όλων των ειδών, ο δε ουρανός ήταν γεμάτος διάφορα φώτα και λάμψεις, από τα οποία συνίσταται το σύμπαν.
7 Έτσι λοιπόν εδημιούργησε ο Θεός στην αρχή τον ουρανό και τη γη, σαν ύλη που δέχεται τα πάντα και δυνάμει φέρει τα πάντα, καλώς ραπίζοντας από μακριά εκείνους που κακώς νομίζουν ότι η ύλη προϋπήρχε αυτοτελώς. Έπειτα καλλιεργώντας και στολίζοντας τον κόσμο κατένειμε σε έξι ημέρες την κατάλληλη και αρμοδία στο καθένα τάξι από τα προσόντα του που συμπληρώνουν τον κόσμο του· εξεχώριζε το καθένα με το πρόσταγμα μόνο και σαν να εξήγε από κρυφό θησαυροφυλάκιο κατά είδος τα φυλαγμένα, διέθετε και συνέθετε με άκρα αρμονία και προσαρμογή το ένα προς το άλλο, το καθένα πρός το σύνολο και τα πάντα προς το καθένα. Έτσι λοιπόν παρήχθηκε ένα πρώτο από τα όντα στην κτίσι και μετά το πρώτο άλλο και μετά από αυτό άλλο και έτσι στη συνέχεια, έπειτα δε από όλα ο άνθρωπος, ο οποίος αξιώθηκε μεγαλυτέρας τιμής από τον Θεό και προνοίας, και πριν πλασθή και μετά την πλάσι, ώστε και ο αισθητός τούτος κόσμος όλος να γίνη γι’ αυτόν πριν απ’ αυτόν και η βασιλεία των ουρανών να ετοιμασθή γι’ αυτόν πριν από αυτόν, από την θεμελίωσι του κόσμου, ώστε να προηγηθή γι’ αυτόν βουλή, να πλασθή με το χέρι του Θεού και κατ’ εικόνα Θεού και να μη πάρη το σύνολό του από την ύλη αυτή και από τον κόσμο κατ’ αίσθησι, όπως στα άλλα ζώα, αλλά μόνο το σώμα, ενώ την ψυχή έλαβε από τα υπερκόσμια, μάλλον δε από τον ίδιο τον Θεό με απόρρητο εμφύσημα, σαν κάτι μεγάλο και θαυμαστό, που υπερέχει όλων των άλλων και εποπτεύει στο σύνολο κι’ επιστατεί σε όλα, σαν κάτι που είναι γνωστικό και συγχρόνως δεκτικό και αποδεικτικό του Θεού. Εξοχώτερο από κάθε άλλο αποτέλεσμα της υπερβατικής μεγαλειότητος του τεχνίτη. Γι’ αυτό ως κατοικία έλαβε τον παράδεισο, φυτευμένον κι’ αυτόν κατά εξαίρετο τρόπο από τον Θεό, για να έχη εκεί θεία θέα και ομιλία αυτοπροσώπως και λάβη σ’ αυτόν συμβουλή και εντολή από τον Θεό, που ώρισε την αρμόζουσα εκεί νηστεία, με την έννοια ότι, αν την εκρατούσε και την διατηρούσε, θα παρέμενε διαπαντός αθάνατος και ακούραστος και άλυπος. 11 Αυτός όμως, προτιμήσας από αυτήν την εντολή και συμβουλή την επιβουλή, αλλοίμονο, του αρχεκάκου όφεως εκουσίως, κατέλυσε την εντεταλμένη νηστεία· έτσι αντί της αειζωίας λαμβάνει τον θάνατο και αντί του τόπου της άφθαρτης τρυφής τον πολυπαθή και γεμάτο συμφορές τούτον τόπο της αμαρτίας, μάλλον δε τον Άδη, καταδικαζόμενος στο εκεί σκότος.
Και θα διέμενε η φύσις μας στα καταχθόνια κάτω από τα κρησφύγετα του όφεως εκείνου που τον εξαπάτησε στην αρχή, αν δεν ερχόταν ο Χριστός, που αρχίζοντας από νηστεία κατήργησε στο τέλος την τυραννίδα του, εμάς δε ελευθέρωσε και αναζωοποίησε, πράγμα που προείπε και ο Μωυσής. Διότι αυτός, νηστεύοντας επάνω εκεί στο όρος, δέχεται τις θεότευκτες πλάκες και τον νόμο πάλι γραμμένο με το δάκτυλο του Θεού σε δεύτερες πλάκες, σύμφωνα με τον οποίο εκπαιδεύοντας τότε τον ιερό λαό προετύπωσε και προϋπέδειξε εμπράκτως όλα τα του Χριστού, αναδειχθείς ελευθερωτής και σωτήρ του Αβραμιαίου γένους, όπως ο Χριστός ύστερα του ανθρωπίνου γένους.
Συνεχίζεται
Από το βιβλίο, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, «Έργα 9», των Εκδόσεων Πατερικών Μελετών «Γρηγόριος ο Παλαμάς». Εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, σχόλια Παναγιώτης Χρήστου.
Ο Θεός από την αρχήν έκαμε τον άνθρωπο βασιλέα όλων όσων υπάρχουν επάνω στην γην, αλλά και αυτών που ευρίσκονται κάτω από τoν θόλον του ουρανού. Διότι βέβαια ο ήλιος και η σελήνη και τα άστρα, για τoν άνθρωπον εδημιουργήθησαν. Τι λοιπόν; Άραγε επειδή ήταν βασιλεύς όλων αυτών των ορατών, εβλάπτετο από αυτά στην απόκτηση της αρετής; Όχι, καθόλου, αλλά εάν εζούσε ευχαριστώντας τον Θεόν, ο οποίος τα εδημιούργησε και του τα έδωσε όλα, ακόμη περισσότερο θα ευδοκιμούσε. Διότι εάν δεν παρέβαινε την εντολήν του Δεσπότου, δεν θα έχανε αυτήν την Βασιλεία, δεν θα στερούσε τoν εαυτόν του από την δόξαν του Θεού. Επειδή όμως το έκαμε αυτό, δικαίως εξεδιώχθη, εξωρίσθη, έζησε και απέθανε.
. Είπεν ο Θεός στον Αδάμ. «Ην ώραν φάγεσθε από του ξύλου, ου ενετειλάμην υμίν τούτου μόνον μη φαγείν, θανάτω αποθανείσθε», δηλαδή τον ψυχικόν θάνατο, πράγμα που και έγινε την ιδίαν ώρα, γι’ αυτό και εγυμνώθη από την αθάνατον στολήν του. Τίποτε περισσότερον δεν είπεν ο Θεός και τίποτε περισσότερον δεν έγινε. Διότι προγνωρίζοντας ο Θεός ότι ο Αδάμ πρόκειται να αμαρτήση, και θέλοντας να τον συγχωρήση, όταν αυτός μετανοούσε, με τίποτε περισσότερον, όπως είπαμε, δεν τον απείλησε. Επειδή όμως ηρνήθη την αμαρτίαν του, και δεν μετενόησε ούτε όταν ηλέγχθη από τον Θεόν (διότι είπε: «Η γυνή, ην δέδωκάς μοι, αύτη με ηπάτησεν», σαν δηλαδή να λέγη στον Θεόν. «Σύ έπταισες. Η γυναίκα, την οποία συ μου έδωσες, αύτη με εξηπάτησε»), γι’ αυτό και ο Θεός του λέγει: «Εν κόπω και ιδρώτι φαγή τον άρτον σου, και ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι η γη» και τελευταία ότι «γη ει και εις γην απελεύση». Ήθελα να μετανοήσης, λέγει, και να επανέλθης στην προηγουμένην σου διαγωγή. Επειδή όμως είσαι τόσο σκληρός, φύγε λοιπόν από κοντά μου, και η απομακρυνσή σου θα σου είναι αρκετή για παιδαγωγία, επειδή είσαι χώμα, και στο χώμα θα επιστρέψης.
Γνωρίζεις λοιπόν τώρα ότι, επειδή μετά την παράβαση δεν μετενόησε να ειπή «Ήμαρτον», εξορίζεται και προστάσσεται να ζη με κόπο και ιδρώτα. Γι’ αυτό και κατεδικάσθη να επιστρέψη στην γην από την οποίαν ελήφθη.
Όταν εξεδιώχθησαν και έπεσαν ήδη από την αρχή μέσα στους ιδρώτες και τους σωματικούς κόπους, ήρχισαν δε να πεινούν και να διψούν, και συγχρόνως να ριγούν και να τρέμουν και να πάσχουν αυτά τα οποία και εμείς πάσχουμε σήμερα, αισθάνθησαν περισσότερο την δυστυχία και το κατάντημά τους, αλλά και την ιδίαν την κακοφροσύνη τους, και την ανέκφραστον φιλανθρωπία του Θεού. Περιπατώντας λοιπόν και καθήμενοι έξω από τον Παράδεισο, μετανοούσαν, έκλαιαν, εθρηνούσαν, εκτυπούσαν το πρόσωπο, εξερρίζωναν τα μαλλιά τους, καταδικάζοντας με οδυρμούς την σκληροκαρδία τους, και αυτό όχι μόνον μίαν ημέραν ούτε δύο ή δέκα, αλλά, πιστέψετέ το, σε όλην τους την ζωή.
Το ίδιο έπαθαν και οι πρωτόπλαστοι, οι οποίοι όσον ήσαν στον Παράδεισον, απελάμβαναν όλα εκείνα τα αγαθά, έπειτα όμως εξέπεσαν από αυτά και εξωρίσθησαν. Όταν αισθάνθησαν από πού έπεσαν, πάντοτε θρηνούσαν, πάντοτε έκλαιαν, επικαλούμενοι την ευσπλαγχνίαν του Κυρίου τους. Αλλά Αυτός τι κάνει, ο πλούσιος σε έλεος και βραδύς σε τιμωρίες; Επειδή είδε ότι εταπεινώθησαν, την μεν απόφαση που είχε λάβει δεν την ματαιώνει εντελώς —αυτό το έκαμε προς σωφρονισμόν ιδικόν μας, και για να μην υπερηφανεύεται κανείς κατά του ποιητού των όλων— προγνωρίζοντας δε ως Θεός και την πτώση τους και την μετάνοιαν, είχε ορίσει από την αρχήν, οπωσδήποτε πριν να δημιουργήση τα πάντα, και τον καιρόν και τον χρόνον και πώς και πότε θα τους ανακαλέση από την εξορία, με τρόπο μυστικόν και από κάθε κτίσμα ανεξιχνίαστο.
Αυτός ο ίδιος, ο μόνος Μονογενής Υιός και Λόγος, από μόνον τον προάναρχον Πατέρα, κατήλθεν, όπως όλοι γνωρίζετε, και όχι μόνον έγινε άνθρωπος όμοιος με εκείνους, αλλά και να αποθάνη όπως αυτοί κατεδέχθη, προτιμώντας βίαιον και επονείδιστον θάνατο. Κατήλθε δε και στον Άδη, και από εκεί τους ανέστησε. Αυτός λοιπόν ο οποίος τόσα έπαθε γι’ αυτούς, για να τους ανακαλέση από την μακράν εκείνην εξορίαν, εάν μετανοούσαν στον Παράδεισο, δεν θα τους συμπαθούσε; Και πώς όχι, αφού είναι από την φύση του φιλάνθρωπος, και τους εδημιούργησε ακριβώς γι’ αυτό, για να απολαμβάνουν δηλ. τα αγαθά του μέσα στoν Παράδεισο και να δοξάζουν τoν ευεργέτην τους
Επειδή δε για την αμετανοησία τους εξεβλήθησαν, μετά ταύτα ζώντας μέσα στις θλίψεις, μετενόησαν και έκλαυσαν πολύ. Αυτά, όπως είπα, δεν θα τα επάθαιναν, εάν είχαν μετανοήσει μέσα στoν Παράδεισον. Για τους πόνους λοιπόν αυτούς και τους ιδρώτες και τους κόπους, και για την καλήν τους μετάνοια, θέλοντας ο Δεσπότης Θεός να τους τιμήση και να τους δοξάση, αλλά και να τους κάνη να λησμονήσουν όλα εκείνα τα δεινά, τι κάνει; Πρόσεξε, παρακαλώ, το μέγεθος της φιλανθρωπίας! Όταν κατήλθε στον Άδη και τους ανέστησε, δεν τους αποκατέστησε πάλι στον Παράδεισον από όπου εξέπεσαν, αλλά τους ανέβασε σ’ αυτόν τον ίδιον τον ουρανόν του ουρανού. Και αφού ο Κύριος εκάθισε εκ δεξιών του προανάρχου Πατρός του και Θεού, τι λέγεις ότι τον έκαμε αυτόν, ο οποίος ήταν κατά φύσιν δούλος του; Τον έκαμε κατά χάριν πατέρα του! (αφού ο ίδιος αυτοαποκαλείται Υιός του ανθρώπου). Είδες σε ποίον ύψος τον ανέβασε ο Δεσπότης, για την μετάνοια και την ταπείνωση και τους θρήνους και τα δάκρυά του;
Ω δύναμις της μετανοίας και των δακρύων! Ω πέλαγος ανεκφράστου φιλανθρωπίας και ανεξιχνιάστου ελέους, αδελφοί!
ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΚΕΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ, ΑΝΑΛΟΓΙΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΩΝ, ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΕΣ ΑΚΤΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ. Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, ΜΕ ΤΟ ΔΕΞΙ ΤΟΥ ΧΕΡΙ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΑΡΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΣ ΚΑΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥΣ.
Για το βιβλίο «Πτώση-Κρίση-Κόλαση ή η δικανική υπονόμευση της οντολογίας» μίλησε ο καθηγητής κ. Χρήστος Γιανναράς στο βιβλιοπωλείο Άπειρος Χώρα. Το έμβρυο δεν «ξέρει» τίποτα για τον τρόπο της ύπαρξής του μετά τη γέννηση - για τη μετά τον θάνατό του ζωή. Κανένα έμβρυο δεν «γύρισε πίσω» ποτέ, να ξαναγίνει έμβρυο μετά τη γέννησή του, ποτέ δεν επέστρεψε ως βρέφος στα έμβρυα, να τα «πληροφορήσει» ποια θα είναι η υπαρκτική τους πραγματικότητα μετά τη γέννησή τους! Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή με πλήρη άγνοια και απόλυτη μοναξιά, όπως και φεύγει από τα εγκόσμια με πλήρη άγνοια για την πραγματικότητα τη μετά τον θάνατό του. Πραγματικότητα, ίσως, ανάλογη με τη διαφορά ανάμεσα στο έμβρυο και το λογικό υποκείμενο.
Η ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ "ΛΟΓΙΚΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ" ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ ΣΑΝ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ.
Εμείς - πάντα στη Δύση - βλέπουμε την υπόθεση Έπσταϊν ως μια ξαφνική έκρηξη σκοτεινού και φρικτού μάγματος, που φέρνει στην επιφάνεια ανείπωτη βρωμιά. Ή τουλάχιστον, έτσι μας λένε ουσιαστικά τα μέσα ενημέρωσης - πάντα τα δικά μας, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Στην πραγματικότητα, αν κοιτάξουμε προσεκτικά, γινόμαστε μάρτυρες μιας ελεγχόμενης έκρηξης, στην οποία το υλικό του μάγματος επιλέχθηκε και διοχετεύτηκε προσεκτικά. Και ουσιαστικά, μέσα από μια σειρά τυχαίων περιστάσεων αναδύθηκαν ενδείξεις για το τι έβραζε υπόγεια, μέχρι που η δυσοσμία του θείου έγινε τόσο έντονη που δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί, και κατέστη απαραίτητο να προχωρήσουμε - ακριβώς - με μια ελεγχόμενη έκρηξη. Είναι αυτονόητο ότι, με έναν απλό ελιγμό, η προσοχή του κοινού έχει στραφεί στις πιο λάγνες ή/και ηθικά φρικτές πτυχές, χρησιμοποιώντας έτσι τις πυροκλαστικές επιπτώσεις της έκρηξης ως προπέτασμα καπνού για να κρύψει την πολύ πιο ουσιαστική πολιτική ουσία: τον γιγαντιαίο φάκελο και την επιχείρηση εκβιασμού που πραγματοποίησε η Μοσάντ, στη σκιά των διαστροφών του Έπσταϊν και της συζύγου του. Και η επείγουσα ανάγκη να το συγκαλύψουν είναι τόσο μεγάλη που τόσο ο Ομπάμα όσο και ο Τραμπ -δύο προσωπικότητες που μισούν ο ένας τον άλλον προσωπικά, αλλά ανήκουν στο ίδιο σύστημα εξουσίας- έχουν μάλιστα αναφέρει, μέσα σε λίγες μέρες, την ύπαρξη εξωγήινων. Ακούγεται σχεδόν σαν τη σκηνή του Τζον Μπελούσι στο Blues Brother: "Το σπίτι κατέρρευσε, ο σεισμός, οι ακρίδες!..." Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό. Τι ακριβώς μας λένε τα αρχεία του Έπσταϊν; Είναι αυτή μια ματιά σε έναν σκοτεινό, άρρωστο κόσμο κρυμμένο (όχι τόσο...) στις πτυχές της άκρως πολιτισμένης Δύσης; Ή μάλλον, ήταν απλώς αυτό; Κάθε χρόνο, τρία εκατομμύρια παιδιά εξαφανίζονται σε όλο τον κόσμο. Τρία εκατομμύρια. Τι νομίζουμε ότι τους συμβαίνει; Σίγουρα, παράνομες υιοθεσίες, εμπορία οργάνων, παιδική δουλεία - υποθέτοντας ότι αυτά μπορούν να θεωρηθούν ασήμαντα ζητήματα. Αλλά αν έστω και ένα στα χίλια πέσει στα νύχια ισχυρών δικτύων παιδεραστών, μιλάμε για 3.000 παιδιά. Κάθε χρόνο. Και τι γίνεται με τα 20.000 παλαιστινιακά παιδιά που σκοτώνονται από το Ισραήλ, στη σιωπή και τη συνενοχή ολόκληρης της Δύσης; Πόσο διαφορετικό είναι να σκοτώνεις κάποιον για να πιεις το πλούσιο σε αδρενοχρώμιο αίμα του, από το να σκοτώνεις χιλιάδες επειδή θεωρούνται «ανθρώπινα ζώα» (σύμφωνα με τα λόγια του πρώην υπουργού Άμυνας του Τελ Αβίβ, Γιοάβ Γκάλαντ); Αυτό που μας λένε τα αρχεία του Έπσταϊν είναι ακριβώς αυτό, η κορυφή του παγόβουνου, ο ακραίος εκφυλισμός των δυτικών ελίτ - και των «πελατών» τους. Αλλά αυτός ο εκφυλισμός είναι ταυτόχρονα και η αναπαράσταση του πνεύματος αυτών των ελίτ, στο οποίο η μέθη της εξουσίας, απόλυτη και ανεξάρτητη από το τίποτα, είναι το κοινό στοιχείο μεταξύ της κορυφής του παγόβουνου που μόλις αναδύθηκε και του τεράστιου σώματος που κινείται κάτω από την επιφάνεια. Δεν έχει πραγματικά σημασία ποιοι παρευρέθηκαν στα πάρτι, ποιοι οι βιαστές, οι παιδεραστές, οι σατανιστές... ή μάλλον, είναι μια ποινική υπόθεση. Και πιθανότατα δεν θα καταλήξει ουσιαστικά με τίποτα, εκτός από μερικούς μικροθηρικούς, ή ακόμα και πιο ηλίθιους από τους άλλους. Όταν ο Τραμπ δηλώνει ήρεμα ότι το μόνο όριο στις πράξεις του είναι η δική του ηθική (και ήδη δεν ξέρετε αν πρέπει να γελάσετε ή να κλάψετε), όταν καταπατά το διεθνές δίκαιο, επιτίθεται σε μια χώρα και απαγάγει τον πρόεδρό της επειδή θέλει δηλωμένα να πάρει το πετρέλαιό τους, όταν απειλεί τον ηγέτη μιας άλλης χώρας να παραδοθεί και να φύγει ή να σκοτωθεί, όταν απειλεί μια σύμμαχο χώρα ότι θα της αφαιρέσει ένα κομμάτι της επικράτειάς της, και όλα αυτά στην ουσιαστική σιωπή ολόκληρου του δυτικού κόσμου, τι άλλο είναι αν όχι η παγκόσμια προβολή, και με ξεδιάντροπη δημόσια δικαίωση, του ίδιου πνεύματος με το οποίο ο Έπσταϊν και οι συνεργάτες του βίασαν μια ανήλικη; Ο Τζέφρι Έπσταϊν είναι το μικρό τέρας του Μικρού Αγίου Ιακώβου, αλλά ρίχνει φως στην τερατουργία των δυτικών ελίτ, και τελικά της Δύσης στο σύνολό της. Αρνείται να παραδοθεί και να απαρνηθεί τα αιωνόβια προνόμια που απολαμβάνει, χάρη σε εγκλήματα που διαπράχθηκαν εδώ και εκατοντάδες χρόνια, και σε παγκόσμια κλίμακα, σε σύγκριση με τα οποία αυτά που είναι κρυμμένα ανάμεσα στις εκδόσεις των διάσημων αρχείων είναι απλές ασήμαντες λεπτομέρειες. Δεν υπάρχει διέξοδος. Είτε θα υπάρξει μια επανάσταση που αναγκαστικά θα φέρει πίσω το όργανο του Ζοζέφ-Ιγνάτιο Γκιγιοτέν, είτε αργά ή γρήγορα ο υπόλοιπος κόσμος θα εισβάλει στον «κήπο» της Δύσης. Και τότε δεν θα πέσουν μόνο οι επικεφαλής της ελίτ...
Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση 8
Του M. Scott Peck
Μέρος Ι: Jersey
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ
«Δεν μισούμε τον Ιησού· απλώς…» Ημέρα 1
Η οικογένεια της Jersey την άφησε λίγα λεπτά πριν από τις 9:00 π.μ. και επέστρεψε στο ξενοδοχείο τους με τη συμφωνία ότι κάποιος θα ήταν πάντοτε διαθέσιμος τηλεφωνικά αν χρειαζόταν να καλέσουμε. Έπειτα, η ομάδα και η Jersey μπήκαμε αμέσως στη δουλειά. Εργαστήκαμε σε συνεδρίες περίπου ενενήντα λεπτών η καθεμία.
Ο Επίσκοπος Worthington άρχιζε κάθε συνεδρία ανάβοντας ένα κερί και προσφέροντας μια σύντομη προσευχή. Μετά απευθυνόμουν στη Jersey με ένα τυπικό σύνολο φράσεων, υιοθετημένων απευθείας από το βιβλίο του Malachi: «Jersey, παιδί του Θεού, στο όνομα του Θεού που σε δημιούργησε και του Ιησού Χριστού που πέθανε για σένα, σε διατάζω να ακούσεις τη φωνή μου ως τη φωνή της Εκκλησίας του Χριστού και, αν και είμαι ταπεινός και ανάξιος υπηρέτης, να υπακούσεις στις εντολές μου».
Αυτό το εναρκτήριο τελετουργικό κάθε συνεδρίας δεν πέτυχε τίποτε που να μπορούσαμε να διακρίνουμε. Στην πραγματικότητα, οι επόμενες έντεκα ώρες ήταν, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, πλήρης σπατάλη χρόνου. Ναι, προσευχηθήκαμε πολύ, αλλά αυτό σίγουρα δεν εμπόδισε τη Jersey να μας μιλά με τη συνηθισμένη της, αδιάκοπα ανούσια φλυαρία, κάπου ανάμεσα σε ομιλία και παράλογο παραλήρημα. Δεν ήταν καθόλου περίεργο, αφού δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα τι κάναμε.
Κατά τις πρώτες πέντε συνεδρίες των ενενήντα λεπτών μάθαμε μόνο δύο πράγματα. Το ένα ήταν ότι γινόταν ολοένα πιο βέβαιο πως είχαμε να κάνουμε με το δαιμονικό. Το άλλο ήταν ότι οι δαίμονες της Jersey κρύβονταν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πίσω από τον Ιησού. Σε αντίθεση με κάθε αφήγηση εξορκισμού που είχα διαβάσει, η Jersey απευθυνόταν συχνά στον Επίσκοπο Worthington λέγοντας: «Ράντισέ με με λίγο ακόμη αγιασμό. Θέλω λίγο ακόμη αγιασμό. Ο Ιησούς μέσα μου διψάει».
Στην αρχή ο Επίσκοπος Worthington την ικανοποιούσε, αλλά σύντομα καταλάβαμε ότι μας κορόιδευε. Τελικά, έπειτα από ένα σύντομο δείπνο και έχοντας καταλήξει ότι δεν είχαμε φτάσει πουθενά, σε κουρασμένη απόγνωση να επιτύχουμε κάτι, χρησιμοποιήσαμε την έκτη συνεδρία για να διαβάσουμε ολόκληρη τη ρωμαιοκαθολική τελετή εξορκισμού, μια αρκετά εκτενή διαδικασία πολλών σελίδων. Ακουγόταν ως ιερή και πανίσχυρη τελετή, αλλά κατά τη διάρκειά της η Jersey απλώς αποσύρθηκε σε κάποιον ιδιωτικό της χώρο. Δεν πιστεύω ότι άκουσε ούτε λέξη. Τέλος πάντων, δεν λειτούργησε. Τηλεφωνήσαμε για να τη μεταφέρουν πίσω στο ξενοδοχείο.
Όταν έφυγε η Jersey, συναντηθήκαμε ως ομάδα, αναγνωρίζοντας την αποτυχία μας. Προφανώς κάναμε κάτι λάθος — ή τίποτε σωστό. Η Ημέρα 1 ανήκε ξεκάθαρα στη Jersey και στους δαίμονές της. Ίσως με ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, αποφασίσαμε να αρχίσουμε την επόμενη ημέρα με διαφορετική προσέγγιση. Ή ίσως είχαμε κουραστεί τόσο από την παραληρηματική της ομιλία που δεν μπορούσαμε πλέον να την ακούμε.
Αντί γι’ αυτό, αποφασίσαμε να μιλάμε μόνο με τους δαίμονες από τη μία πλευρά ή με μια υγιή Jersey που έβγαζε νόημα από την άλλη. Έπειτα διαλυθήκαμε, χωρίς να έχουμε επίγνωση της ευφυΐας της αλλαγής που είχαμε μόλις αποφασίσει. Ημέρα 2
Η Jersey πέρασε όλο το πρωί σε έξαλλη οργή όταν συνειδητοποίησε τους νέους κανόνες που είχαμε θέσει για το «παιχνίδι». Μας έβριζε με τόσο χυδαία γλώσσα που αναστάτωσε τον καλό επίσκοπο, αλλά γνωρίζαμε ότι ήταν η Jersey που χρησιμοποιούσε αυτή τη γλώσσα και όχι κάποιος προφανής δαίμονας.
Το μόνο που λέγαμε σε όλη τη διάρκεια του πρωινού ήταν να επαναλαμβάνουμε δύο φορές σε κάθε συνεδρία ότι θα ακούγαμε μόνο πραγματικούς δαίμονες ή μόνο την αληθινή, υγιή Jersey, και ότι θα συνεχίζαμε να μη δίνουμε καμία προσοχή σε οτιδήποτε ενδιάμεσο.
Μετά το μεσημεριανό έγινε σαφές ότι η στρατηγική είχε αρχίσει να λειτουργεί. Η Jersey άρχισε τώρα όλο και περισσότερο να εναλλάσσεται ανάμεσα σε περιόδους όπου μιλούσε σαν ένας υγιής, ακόμη και ελαφρώς «άγιος» ενήλικος, και σε περιόδους όπου γινόταν ολοένα πιο κακόβουλη, μοχθηρή και μισαλλόδοξη.
Ένα από τα άλλα μέλη της ομάδας, η μοναχή, μου κατέστησε σαφές ότι βρισκόμασταν στο σωστό δρόμο. Αναγνώρισε αυτό που συνέβαινε μέσα στη Jersey — και αυτό που εμείς ενθαρρύναμε — ως μια διαρκώς εντεινόμενη διαδικασία διαχωρισμού.
Όλοι αναγνωρίσαμε την αλήθεια αυτού και, κουρασμένοι από την προηγούμενη ημέρα, διαλύσαμε αυτή τη φορά πριν από το δείπνο χωρίς να νιώθουμε ότι έπρεπε να επιχειρήσουμε κάτι περισσότερο από ό,τι ήδη είχαμε πετύχει.
Ημέρα 3
Συνεχίσαμε να αρνούμαστε να ακούμε ή να απευθυνόμαστε στο ακατάληπτο παραλήρημα της Jersey και να της υπενθυμίζουμε ότι θα μιλούσαμε μόνο με το υγιές μέρος της ή με σαφείς δαίμονες. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωινού η διαδικασία που είχαμε αναγνωρίσει ως διαχωρισμό γινόταν όλο και βαθύτερη.
Αν και δεν είχε ακόμη συμβεί κάποια μεγάλη «έκρηξη», διακόψαμε για μεσημεριανό νιώθοντας παράξενα ήρεμοι για ό,τι θα ακολουθούσε.
Στην πρώτη συνεδρία μετά το μεσημεριανό, η Jersey άρχισε γρήγορα να μιλά με έναν συγκινητικά ρεαλιστικό τρόπο για την κατάληψή της: «Είμαι κατειλημμένη εδώ και δεκαπέντε χρόνια», είπε, «και όλον αυτόν τον καιρό είναι σαν να μη μου συνέβη τίποτε, σαν να μην έζησα καν. Ξέρω ότι υποτίθεται πως είμαι είκοσι επτά, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι είμαι ακόμη δώδεκα χρονών. Έχω δύο παιδιά αλλά δεν ξέρω τίποτε για το πώς είναι να είσαι μητέρα. Δεν ξέρω τίποτε για το πώς είναι να είσαι σύζυγος. Είμαι απλώς δώδεκα χρονών. Πώς μπορώ να αναμένεται να μεγαλώσω τα δύο μου παιδιά ή να είμαι σύζυγος; Δεν το βλέπετε; Δεν υπάρχει ελπίδα»
Αυτή ήταν η πιο αληθινή Jersey μέχρι τότε, και της το είπαμε. Της είπαμε ότι δεν επρόκειτο για ένα φανταστικό πρόβλημα αλλά για την πραγματική θέση στην οποία βρισκόταν. Είπαμε ότι ο μόνος τρόπος για να τα καταφέρει θα ήταν με πολλή βοήθεια, και περιγράψαμε έναν προς έναν τους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να υποστηριχθεί. Της εξήγησα ξανά ότι αμέσως μετά τον εξορκισμό θα με έβλεπε για περίπου τρεις εβδομάδες εντατικής ψυχοθεραπείας — μια περίοδο κατά την οποία δεν θα είχε τις ευθύνες συζύγου και μητέρας — και ότι, όταν θα επέστρεφε στο σπίτι, θα μπορούσε να επισκέπτεται έναν ψυχίατρο της επιλογής της όσο συχνά επιθυμούσε.
Η Jersey επέλεξε αμέσως τον Dr. Lieberman, παρόλο που εκείνος είχε αποτύχει να τη βοηθήσει δύο φορές στο παρελθόν. Ήταν σοφή επιλογή, το ήξερα, σκεπτόμενος την εξαιρετική ευελιξία του άνδρα. Έπειτα εξετάσαμε έναν ολόκληρο αριθμό άλλων ειδών υποστήριξης που θα μπορούσε να έχει και ολοκληρώσαμε λέγοντάς της ότι θα βρίσκαμε για εκείνη μια μικρή χριστιανική εκκλησιαστική κοινότητα με την οποία θα μπορούσε να συνεργαστεί.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή το πρόσωπό της ήταν ήσυχα ανέκφραστο, αλλά τώρα, μέσα σε μια στιγμή, άλλαξε εντελώς. Το στόμα της στράφηκε σε ένα σκληρό, κακόβουλο χαμόγελο και ολόκληρο το πρόσωπό της σπαρταρούσε σε ένα υπεροπτικό μειδίαμα. Η έκφραση έμοιαζε με εκείνη που είχαμε δει εγώ και ο Father O’Connor όταν την αντιμετωπίσαμε την ημέρα μετά την αποτυχημένη αποδέσμευση, μόνο που τώρα η υπεροψία ήταν τριπλάσια. Η έκφραση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μόνο σατανική. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι τώρα δεν είχαμε να κάνουμε με την πραγματική Jersey. Σχεδόν αμέσως είπα: «Φαίνεται πως υπάρχει ένας δαίμονας στο δωμάτιο. Πώς σε λένε;»
Απάντησε με τη φωνή της ίδιας της Jersey, χωρίς δισταγμό: «Damien.» Η Jersey είχε αναφέρει τα ονόματα πολλών από τους υποτιθέμενους δαίμονές της και στο παρελθόν, αλλά ο Damien δεν ήταν ανάμεσά τους. Τον αφήσαμε να μιλά για ένα λεπτό. Τα λόγια του δεν έβγαζαν νόημα. Δεν σκόπευα να παρασυρθώ ξανά σε αυτή την ανούσια φλυαρία, στα μισά του δρόμου ανάμεσα στη λογική και την παράνοια. Σχολίασα: «Φάνηκε πως εμφανίστηκες ακριβώς τη στιγμή που μιλούσαμε για μια χριστιανική εκκλησιαστική ομάδα υποστήριξης για την Jersey.»
«Δεν θέλω τα παιδιά της να πηγαίνουν στην εκκλησία και να γίνουν μαλθακά,» διακήρυξε. «Αυτό που χρειάζονται να μάθουν είναι καράτε και αυτοάμυνα.»
Τώρα που ο δαίμονας μιλούσε στη δική του γλώσσα, δεν μας πήρε πολύ να συνειδητοποιήσουμε ότι ήταν, πράγματι, ένας δαίμονας της αυτοάμυνας. Μάλιστα, λίγο αργότερα μας εξήγησε και το όνομά του, λέγοντας ότι το a θα έπρεπε να προφέρεται επίπεδα, επειδή το όνομα σήμαινε «Κλείσε με μέσα». Με το “dam” δεν εννοούσε το «καταδικάζω», αλλά ένα τσιμεντένιο φράγμα μέσα από το οποίο κανένας εχθρός δεν θα μπορούσε να πλησιάσει.
Ύστερα από ίσως ένα τέταρτο της ώρας, ο Bishop Worthington κι εγώ καταλήξαμε στο ίδιο συμπέρασμα σχετικά με το ψεύδος της διδασκαλίας του Damien, και εναλλάξ, σαν πυγμάχος με τις αριστερές και δεξιές γροθιές του, αρχίσαμε να τον κατακλύζουμε με την αλήθεια. Του είπαμε ότι τα ανθρώπινα όντα, συμπεριλαμβανομένης της Jersey, δεν μπορούσαν να επιβιώσουν πίσω από το τσιμέντο. Έπρεπε να τρέφονται και να τα αγγίζουν και να τα κρατούν και να τα αγαπούν, και όλα αυτά καθίστανται αδύνατα από τα οδοφράγματα. Παραδεχτήκαμε ότι ένα είδος αδυναμίας είναι σύμφυτο με την ανθρώπινη κατάσταση όταν ζει κανείς χωρίς οδοφράγματα.
«Υπάρχουν τόσοι πολλοί πιθανοί κίνδυνοι,» είπα. «Οι άνθρωποι δεν αρχίζουμε να γινόμαστε αρκετά σοφοί ώστε να αμυνόμαστε, όσο καράτε κι αν γνωρίζουμε. Επιβιώνουμε όχι εξαιτίας οδοφραγμάτων ή σωματικής δύναμης, αλλά με τη χάρη του Θεού. Χωρίς τον Θεό, είτε πιστεύουμε σ’ Αυτόν είτε όχι, όλοι θα είχαμε πεθάνει προ πολλού. Αλλά επειδή περιβαλλόμαστε από τη χάρη του Θεού, που είναι η μόνη αληθινή μας πανοπλία, οι περισσότεροι από εμάς φτάνουμε να ζήσουμε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Στην πραγματικότητα,» συνέχισα, «όσο περισσότερο συνειδητοποιούμε αυτή τη χάρη, τόσο σοφότεροι γινόμαστε. Η Jersey θα γίνει πολύ σοφή όταν απαλλαγεί από σένα, Damien, από το ψευδές σου κήρυγμα — όταν δεν θα χρειάζεται πια να ακούει τα ψέματά σου.»
Καθώς ο Bishop Worthington κι εγώ συνεχίζαμε με αυτόν τον τρόπο — ο επίσκοπος πολύ καλύτερος από εμένα στα κατάλληλα βιβλικά παραθέματα — η σατανική έκφραση στο πρόσωπο της Jersey γρήγορα μετατράπηκε σε σύγχυση και έπειτα σε γαλήνη. Ο Damien είχε φύγει, δεν βρισκόταν πλέον ούτε στο θύμα του ούτε στο δωμάτιο, και στο τέλος η Jersey γελούσε πραγματικά με ευχαρίστηση για την ανακούφισή της. Το πρόσωπό της, πρόσφατα τόσο σκληρό και άσχημο, ήταν τώρα απαλό. Ήταν ώρα για διάλειμμα, το πρώτο διάλειμμα που πήραμε όλοι μας μέσα σε χαρούμενο εορτασμό, συμπεριλαμβανομένης της Jersey.
Παρόλο που η Jersey έλαμπε από ευτυχία, παρατήρησα ότι καθάριζε συχνά τον λαιμό της και πότε-πότε έβηχε ελαφρά. Τη ρώτησα γι’ αυτό. Αρνήθηκε ότι ήταν κρυωμένη και δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι έβηχε.
Μετά το εικοσάλεπτο διάλειμμα, συγκεντρωθήκαμε ξανά στο δωμάτιο του εξορκισμού, ένα φωτεινό υπνοδωμάτιο λουσμένο στο φως του ήλιου που μας παρείχε όλο τον χώρο που χρειαζόμασταν. Είχαμε μετακινήσει το κρεβάτι από τη γωνία, αφήνοντας μόνο το κεφαλάρι του να ακουμπά στον τοίχο, ώστε ολόκληρη η ομάδα να μπορεί να καθίσει γύρω του, ενώ η Jersey καθόταν με την πλάτη στο κεφαλάρι. Εγώ κάθισα στο κάτω μέρος του κρεβατιού και ο Bishop Worthington στα αριστερά μου, κοντά στο δεξί πόδι της Jersey. Το μόνο μέλος της ομάδας που δεν βρισκόταν συνήθως δίπλα στο κρεβάτι ήταν ο ψυχολόγος μας, ο οποίος μας παρείχε συνετές παρατηρήσεις ενώ ταυτόχρονα χειριζόταν την κάμερα. Είχε στερεώσει ένα κρεμαστό μικρόφωνο στο ταβάνι, ώστε να αιωρείται ανάμεσά μας, αρκετά πόδια πάνω από τα κεφάλια μας και κοντά στη Jersey.
Ο επίσκοπος κι εγώ ακολουθήσαμε τις συνήθεις τελετουργίες μας και κατόπιν ρωτήσαμε τη Jersey, που έδειχνε απόλυτα γαλήνια καθώς ακουμπούσε στο κεφαλάρι: «Υπάρχουν άλλοι δαίμονες;»
Το επόμενο δευτερόλεπτο ένιωσα σαν κάποιος να είχε καταφέρει να βάλει ένα σύρμα χτυπητήρι μέσα στο κρανίο μου και να χτυπούσε με δύναμη τον εγκέφαλό μου μέχρι να γίνει σάλτσα. Για πολλή ώρα δεν είχα ιδέα πού βρισκόμουν — σε ποιο σπίτι ή σε ποια πολιτεία ή χώρα — ούτε επίγνωση του γιατί ήμουν εκεί. Ένα από τα άλλα μέλη της ομάδας μού είπε αργότερα ότι το πρόσωπό μου είχε γίνει κατακόκκινο εκείνη τη μακρά στιγμή. Ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι τι θα μπορούσε να μου είχε συμβεί αν δεν ήμουν καλά εκπαιδευμένος ψυχίατρος. Διότι ήταν η ψυχιατρική μου εκπαίδευση που με έσωσε.
Οι ψυχίατροι εκπαιδεύονται να εξετάζουν διαρκώς τη δική τους διαδικασία σκέψης και να παρακολουθούν τη συμπεριφορά τους από λεπτό σε λεπτό, αν όχι από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο. Ενστικτωδώς αναρωτήθηκα τι στο καλό ανακάτευε τον εγκέφαλό μου, αλλά ήμουν τόσο κατακλυσμένος που δυσκολευόμουν να σκεφτώ καθόλου. Μετά από ένα ή δύο λεπτά, ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι η σωστή λέξη για την κατάστασή μου ήταν σύγχυση. Βίωνα σύγχυση σε βαθμό που δεν είχα νιώσει ποτέ πριν.
Έχοντας καταφέρει να καταλήξω σε αυτή την αυτοδιάγνωση, αναρωτήθηκα γιατί. Για άλλη μια φορά η εκπαίδευσή μου ήρθε σε βοήθειά μου. Μέρος εκείνης της μάθησης ήταν ότι τα συναισθήματα που βιώνουμε δεν προέρχονται από το πουθενά· προέρχονται είτε από τη δική μας προσωπικότητα είτε από τη συμπεριφορά του προσώπου με το οποίο έχουμε να κάνουμε εκείνη τη στιγμή. Γνωρίζοντας αυτό, είχα την ψυχραιμία να αναρωτηθώ μήπως η Jersey ή αυτός ο νεότερος δαίμονας με έκανε κατά κάποιον τρόπο τόσο συγχυσμένο. Μου πέρασε από το μυαλό ότι ίσως είχα να κάνω με έναν δαίμονα της σύγχυσης.
Συνεχίζοντας να στηρίζομαι στην εκπαίδευσή μου, ήξερα ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς τη σύγχυση ήταν να βάλει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στον εαυτό του και τη συγχυτική οντότητα, ώστε να ανακτήσει την αντικειμενικότητά του — πράγματι, να επικαλεστεί τη μέγιστη δυνατή αντικειμενικότητα.
Σε αυτό το σημείο είπα στην ομάδα για τη σύγχυσή μου και για την επακόλουθη ανάγκη μου για απόσταση. Εκείνοι ανέλαβαν τον εξορκισμό, ενώ εγώ κάθισα σε μια καρέκλα έξω από τον κύκλο γύρω από την Jersey και το κρεβάτι. Από τον χαρτοφύλακά μου έβγαλα ένα στυλό και ένα κίτρινο μπλοκ σημειώσεων. Κάθισα παράμερα με το μπλοκ στο γόνατό μου και απλώς συγκεντρώθηκα στο να καταγράφω όλα όσα έλεγε ο δαίμονας. Καθώς το έκανα αυτό, έγινα αρκετά ήρεμος και ψυχρά αναλυτικός. Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι πράγματι βρισκόμασταν παρουσία ενός δαίμονα της σύγχυσης.
Η σύγχυση επεκτεινόταν ακόμη και στο όνομα του δαίμονα. Αναφερόταν στον εαυτό του είτε ως Tyrona είτε ως Tiarona. Ο Tyrona, εξηγούσε, ήταν αρσενικός, ενώ η Tiarona ήταν θηλυκή.
Αυτή η ερμαφρόδιτη οντότητα φαινόταν να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη φυσική. Μας εξήγησε πώς ο κόσμος ήταν γεμάτος από αρνητική ενέργεια και θετική ενέργεια, και ότι τα πράγματα του κόσμου ήταν είτε εκδηλώσεις θετικής ενέργειας είτε αρνητικής ενέργειας, όπως ακριβώς ήταν είτε αρσενικά είτε θηλυκά. Συνέχισε διδάσκοντάς μας ότι η ποσότητα αρνητικής ενέργειας και θετικής ενέργειας στον κόσμο ήταν απολύτως ίση. Έπειτα γέλασε ελαφρά καθώς εξηγούσε ότι, αν πρόσθετε κανείς όλη τη θετική ενέργεια του κόσμου με όλη την αρνητική, το άθροισμα γινόταν μηδέν. Έβρισκε αυτή την προοπτική του μηδενός όχι μόνο αστεία αλλά και παράξενα ευχάριστη.
Από την καρέκλα της αντικειμενικότητάς μου συνειδητοποίησα ότι αυτό που άκουγα ήταν η φωνή του μηδενισμού — μια δαιμονική φωνή παρούσα σχεδόν σε κάθε καταγεγραμμένο εξορκισμό σε όλη την ιστορία.
Αυτή η φωνή του μηδενισμού δεν διδάσκει μόνο μια φυσική του μηδενός, αλλά και μια θεολογία της ανουσιότητας. Όχι μόνο τα πράγματα αλλά και οι άνθρωποι αθροίζονται σε μηδέν.
Αλλά πώς να επιτεθεί κανείς σε αυτή την πιο κυνική από τις φιλοσοφίες; Κάποιο ένστικτο μού έλεγε ότι η επίθεση θα αποτύγχανε αν δεν μπορούσε να διακρίνει τις ρίζες του μηδενισμού της Jersey και να αποδείξει καθεμιά από αυτές πλανερή. Το μυαλό μου έγινε σαν νυστέρι, κόβοντας μέσα από αυτή τη μηδενιστική σαβούρα προς την αλήθεια.
Ξαναμπήκα στον κύκλο και ηγήθηκα της επίθεσης. Σύντομα με βοήθησε ο Bishop Worthington, ο οποίος, με την εκπαίδευσή του στη θεολογία, αντιλήφθηκε γρήγορα προς τα πού κατευθυνόμουν. Επισημάναμε ότι η ταξινόμηση του δαίμονα για τα πάντα στον κόσμο ως αρνητικά ή θετικά δεν είχε καμία βάση στην επιστήμη. Παραδεχτήκαμε ότι η φυσική πράγματι ασχολείται με αρνητικά και θετικά φορτισμένα σωματίδια, ωστόσο δεν μπορεί να εξηγήσει την πραγματικότητα ενός ανθρώπινου όντος, μιας ίριδας ή ακόμη κι ενός καρβελιού ψωμιού με όρους αρνητικής και θετικής ενέργειας. Μάλιστα, σημειώσαμε πόσο η σύγχρονη υποατομική φυσική ήταν κατακλυσμένη από κάθε λογής αφόρτιστα και συχνά ανεξήγητα σωματίδια. Ακόμη κι εμείς, εντελώς ακατάρτιστοι σε τέτοια ζητήματα, αναγνωρίζαμε ότι η «φυσική» του δαίμονα ήταν ξεπερασμένη περισσότερο από έναν αιώνα. Η πραγματικότητα, του είπαμε, είναι ότι κανείς δεν είναι τόσο ιδιοφυής ώστε να μπορεί να εξηγήσει την ουσία όλων των όμορφων πραγμάτων στον κόσμο. Παρά τους θριάμβους της σύγχρονης επιστήμης, στο πιο βασικό επίπεδο ο κόσμος παραμένει εντελώς μυστηριώδης, όπως μυστηριώδης είναι και ο Θεός, ο δημιουργός του.
Επισημάναμε στον δαίμονα ότι, προσπαθώντας να εξηγήσει τα πάντα με όρους αρνητικής και θετικής ενέργειας, επιχειρούσε να εξαλείψει κάθε μυστήριο. Η εξήγησή του αντιπροσώπευε το ψεύδος, ενώ το μυστήριο αντιπροσώπευε την αλήθεια. Και η πραγματικότητα ήταν ότι επρόκειτο για έναν δαίμονα σύγχυσης ακριβώς επειδή επιχειρούσε να καταργήσει την πραγματικότητα του μυστηρίου. Τα ανθρώπινα όντα δεν δημιουργήθηκαν για να έχουν όλες τις απαντήσεις. Ενημερώσαμε την Jersey για το πώς, όταν ήταν νέος, ο Einstein είχε προσπαθήσει να καταλήξει σε κάτι που αποκαλούσε ενοποιημένη θεωρία πεδίου, μέσω της οποίας τα πάντα θα γίνονταν εξηγήσιμα και δεν θα υπήρχε πλέον ανάγκη για έναν θεό. Ολοκληρώσαμε την ιστορία αφηγούμενοι πώς ο Einstein δεν ανακάλυψε ποτέ τη θεωρία και πώς, παρά τις αθεϊστικές τάσεις της νεότητάς του, στα γεράματά του αναφώνησε με χαρά: «Λεπτός είναι ο Κύριος.»
Όπως είχε συμβεί νωρίτερα με τον Damien, μόλις αποδείξαμε πλήρως την πλάνη — το ψεύδος — της κοσμολογίας αυτού του δαίμονα, η χλευαστική σατανική έκφραση έφυγε από το πρόσωπο της Jersey. Ο δαίμονας είχε φύγει και η Jersey είχε επανέλθει στο φυσιολογικό. Όχι, καλύτερα από το φυσιολογικό: έμοιαζε να λάμπει ελαφρά.
Ήταν πέντε η ώρα το απόγευμα και, παρόλο που απέμενε μόνο μία ημέρα, όλοι νιώθαμε σαν να είχαμε διανύσει πολύ δρόμο — τόσο πολύ ώστε άξιζε να το γιορτάσουμε, κι έτσι ήπιαμε κοκτέιλ. Ρωτήσαμε την Jersey αν ήθελε να έρθει μαζί μας, αλλά εκείνη προτίμησε να μείνει μόνη σε μια άλλη γωνιά του καθιστικού.
Κατά διαστήματα την κοίταζα. Συνέχιζε να λάμπει, αλλά παρατήρησα ξανά ότι καθάριζε συχνά τον λαιμό της και έβηχε ελαφρά. Ξαφνικά θυμήθηκα ότι είχα διαβάσει αφηγήσεις χαρισματικών Χριστιανών για απελευθερώσεις, στις οποίες σημείωναν ότι ο ασθενής ενθαρρυνόταν να βήχει ώστε να «βήξει έξω» τους δαίμονες. Μου πέρασε από το μυαλό η πιθανότητα ότι ασυνείδητα η Jersey ίσως έβηχε δαίμονες ή, το πιθανότερο, ότι απάλλασσε τον εαυτό της από κάποια από τη δαιμονική επιρροή υπό την οποία ζούσε τόσα πολλά χρόνια.
Έχοντας επίγνωση ότι η επόμενη ημέρα θα ήταν η τελευταία μας, υποψιαζόμουν πως θα τη χρειαζόμασταν ολόκληρη και ζήτησα από όλους να συγκεντρωθούμε ξανά στις επτά το επόμενο πρωί αντί για τις εννέα. Έπειτα διαλυθήκαμε για τη νύχτα. Οδηγώντας προς το σπίτι ήμουν πλήρως συνειδητός ότι βρισκόμασταν κάπου στη μέση ενός εξορκισμού και δεν είχα κανέναν λόγο να πιστεύω ότι θα ολοκληρωνόταν σε μόλις μία ακόμη ημέρα. Κι όμως ένιωθα παράξενα ήρεμος. Δεν μου έμοιαζε· είμαι εκ φύσεως ανήσυχος. Νομίζω πως ο Θεός πρέπει κάπως να βρισκόταν στο κάθισμα του αυτοκινήτου δίπλα μου. Ημέρα 4
