Αποκάλυψη – Η ΜΕΓΑΛΗ ΘΛΙΨΗ (12,1-14,20) 12,1-18 Η γυναίκα και ο δράκος
«Τώρα ήλθε
η σωτηρία και η δύναμη και η βασιλεία του Θεού μας
και η εξουσία του Χριστού του·
επειδή, καταρρίφθηκε ο κατήγορος των αδελφών μας,
που τους κατηγορούσε ενώπιον του Θεού μας
ημέρα και νύχτα.
11 Αυτοί όμως τον νίκησαν
με το αίμα του Αρνίου
και με τον λόγο της μαρτυρίας τους·
δεν αγάπησαν την ψυχή τους
μέχρι θανάτου.
12 Γι' αυτό, χαίρετε οι ουρανοί
και οι κατοικούντες σε αυτούς·
αλλά, αλίμονο σε εσάς, γη και θάλασσα·
επειδή, κατέβηκε ο διάβολος σε εσάς,
έχοντας μεγάλο θυμό,
επειδή ξέρει ότι λίγο καιρό έχει».
Σε αυτή την ακριβή κοσμική στιγμή - τη στιγμή που ο Κατήγορος καταρρίπτεται και ο Δράκος οργίζεται - λαμβάνει χώρα η προφητική αποστολή του William Blake (1757-1827), ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες και στοχαστές της αγγλικής ρομαντικής εποχής. Με αυτά τα λόγια του John, ο William Blake δεν είδε μια απλή θεϊκή τιμωρία, αλλά την αιώνια δυναμική της σύγκρουσης μεταξύ του Φωτός της Συνείδησης και της Τυραννίας της Ύλης. Για τον Blake, ο «Μεγάλος Κόκκινος Δράκος» που οργίζεται στη γη επειδή «γνωρίζει ότι ο χρόνος του είναι λίγος » είναι η ενσάρκωση κάθε δύναμης που συντρίβει τον άνθρωπο: το αρπακτικό κράτος, η θρησκεία που στερείται πνεύματος και η οικονομία που καταβροχθίζει τις ψυχές.
Αποτύπωσε αυτό το όραμα στις ακουαρέλες του όχι για να τρομοκρατήσει, αλλά για να αποκαλύψει. Ο Μπλέικ θεωρούσε τον εαυτό του προφήτη επειδή πίστευε ότι η αληθινή τέχνη πρέπει να διαπερνά το πέπλο της υλικής αντίληψης. Για τον Μπλέικ, η Φαντασία ήταν το «παράθυρο στην αιωνιότητα», η μόνη δύναμη ικανή να δει την πραγματικότητα πέρα από τα δεσμά της ωφελιμιστικής λογικής και της καταπιεστικής εξουσίας.
Στις τιτάνιες απεικονίσεις του της Αποκάλυψης —όπως το περίφημο «Ο Μεγάλος Κόκκινος Δράκος και η Γυναίκα Ντυμένη με τον Ήλιο»— ο Μπλέικ δεν απεικονίζει φυσική καταστροφή, αλλά μυστικιστική ένταση. Ο Δράκος του δεν είναι απλώς ένα βιβλικό τέρας. Είναι η ενσάρκωση της τυραννικής εξουσίας, του συντριπτικού νόμου και της πνευματικής τύφλωσης που προηγείται της πτώσης κάθε Βαβυλώνας.
Σε έναν κόσμο που χρησιμοποιεί τον όρο «Αποκάλυψη» για να δικαιολογήσει τον καπνό των βομβών και τον κυνισμό των αγορών, το έργο του μας υπενθυμίζει ότι η πραγματική μάχη δεν δίνεται με όπλα, αλλά με την ικανότητα να φανταστούμε έναν κόσμο διαφορετικό από αυτόν που μας επιβάλλουν οι νέοι έμποροι ψυχών. Μέσα από αυτό το «παράθυρο» αρχίζουμε να βλέπουμε το Σπαθί της Αλήθειας να σκίζει το ιερό παραβάν των σύγχρονων τυράννων.
Η πρόθεση αυτού του άρθρου προκύπτει από την επείγουσα ανάγκη να αποσπαστεί η ιερή γλώσσα από την αγκαλιά όσων τη χρησιμοποιούν για να τροφοδοτήσουν το μίσος. Σήμερα, σε μια εποχή κατακερματισμού και βίας, οι όροι Αποκάλυψη και Αρμαγεδδών έχουν γίνει συνώνυμοι με την «εξόντωση» ή το «τέλος του κόσμου με τη δύναμη των όπλων», χρησιμοποιούνται κυνικά για να δώσουν μια θεϊκή μορφή σε συγκρούσεις που, στην πραγματικότητα, είναι καθαρά πολιτικές και οικονομικές.
Πρέπει να είμαστε σαφείς: η ιδέα ότι η Αποκάλυψη είναι ένα εγχειρίδιο καταστροφής ή ένα κάλεσμα στα όπλα για έναν «ιερό πόλεμο» είναι μια θεολογική παραποίηση.
Αποκάλυψη δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά Αποκάλυψη: η πράξη της «αφαίρεσης του πέπλου». Είναι μια αποκάλυψη που αποκαλύπτει την ευθραυστότητα των ανθρώπινων δυνάμεων που πιστεύουν ότι είναι παντοδύναμες.
Ο Αρμαγεδδών , που αναφέρεται μόνο μία φορά στο κείμενο (Αποκ. 16:16 - Και τα τρία πνεύματα συγκέντρωσαν τους βασιλιάδες σε τόπο που στα εβραϊκά ονομάζεται Αρμαγεδδών) , δεν είναι το όνομα ενός πυρηνικού πολέμου ή μιας εθνοκάθαρσης, αλλά ο συμβολικός τόπος της σύγκρουσης μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, όπου οι ασεβείς βασιλιάδες, σύμμαχοι του θηρίου, θα συγκεντρωθούν τη μεγάλη ημέρα για τον πόλεμο εναντίον του Θεού.
Στις θεϊστικές θρησκείες (μονοθεϊσμοί όπως ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, αλλά και παρακλάδια του Σιχισμού ή του αφοσιωμένου Ινδουισμού), υπάρχει μια κοινή ηθική βάση που καταδικάζει τον φόνο και προωθεί την ιερότητα της ζωής. Η έννοια του ανθρώπου ως «Εικόνα του Θείου» (Imago Dei) είναι κοινή όχι μόνο στη Γένεση, αλλά και στο Ταλμούδ και στο Κοράνι:
– Ο άνθρωπος ως εικόνα του θείου : Η ιδέα ότι κάθε ανθρώπινο ον δημιουργήθηκε «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση» του Θεού (ή ότι περιέχει μια θεϊκή σπίθα). Η δολοφονία ενός ανθρώπου, επομένως, ισοδυναμεί με βεβήλωση ενός έργου του Θεού ή του ίδιου του Θεού.
– Η κυριαρχία του Θεού πάνω στη ζωή : Εάν ο Θεός είναι ο μοναδικός δωρητής ζωής, μόνο Αυτός έχει το δικαίωμα να την πάρει πίσω. Ο άνθρωπος που σκοτώνει «αντικαθιστά» τον Θεό με τον εαυτό του, διαπράττοντας την αμαρτία της υπέρτατης υπερηφάνειας.
– Ο «Χρυσός Κανόνας»: Παρών σε όλες σχεδόν τις θεϊστικές θρησκείες («Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θα ήθελες να σου κάνουν»). Αυτή η παγκόσμια αρχή μετατρέπει την ενσυναίσθηση σε ηθική υποχρέωση που αποκλείει τη βία.
Γιατί συνεχίζουμε να σκοτώνουμε «στο όνομα του Θεού»;
Παρά τα ηθικά θεμέλια που καταδικάζουν τη δολοφονία, οι θρησκείες έχουν συχνά χρησιμοποιηθεί ως εργαλεία για να δικαιολογήσουν τις συγκρούσεις και τη βία, μέσω διαφόρων μηχανισμών:
Απανθρωποποίηση του άλλου : Η ταμπέλα του εχθρού ως «άπιστου» ή «εχθρού του Θεού», η παύση να τον βλέπουμε ως ιερή εικόνα και η μείωση του σεβασμού για την ανθρώπινη ζωή.
Πολιτική Χειραγώγηση: Χρήση θρησκευτικής γλώσσας για την κινητοποίηση μαζών για οικονομικούς, εδαφικούς ή εξουσιαστικούς στόχους, διαστρεβλώνοντας το αρχικό πνευματικό μήνυμα.
Έννοια του «Δίκαιου Πολέμου»: Σε ορισμένα πλαίσια, η υπεράσπιση των καταπιεσμένων ερμηνεύεται ως δικαιολογία για επιθετικούς σκοπούς, υποβαθμίζοντας το μήνυμα της ειρήνης και του ελέους.
Ο όρος «αποκάλυψη» έχει βαθιές ρίζες σε μονοθεϊστικές θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός, το Ισλάμ και ο Ιουδαϊσμός. Σε αυτές τις παραδόσεις, η αποκάλυψη συνδέεται με έννοιες όπως η ανάσταση των νεκρών, η Ημέρα της Κρίσης, ο παράδεισος και η κόλαση.
Στον Ιουδαϊσμό, βρίσκουμε την πρώτη πηγή στο Βιβλίο του Ενώχ, ένα απόκρυφο κείμενο, το οποίο περιγράφει αποκαλυπτικά οράματα και τελικές κρίσεις. Αργότερα, στο Βιβλίο του Δανιήλ, κεφάλαιο 12:1-3, « θα υπάρξει καιρός θλίψης, τέτοια που δεν έχει υπάρξει από την αρχή των εθνών μέχρι εκείνον τον καιρό· και κατά τον καιρό εκείνο ο λαός σου θα σωθεί, όποιος βρεθεί γραμμένος στο βιβλίο. 2 Πολλοί από αυτούς που κοιμούνται στο χώμα της γης θα ξυπνήσουν, μερικοί σε αιώνια ζωή, και μερικοί σε ντροπή και αιώνια περιφρόνηση. 3 Όσοι είναι σοφοί θα λάμψουν σαν τη λάμψη του στερεώματος, και όσοι διδάσκουν δικαιοσύνη σε πολλούς θα λάμψουν σαν τα αστέρια στους αιώνες των αιώνων».
Στο Ισλάμ, το Κοράνι αναφέρει ότι όλοι θα κληθούν στην τελική κρίση και θα κριθούν σύμφωνα με τις πράξεις τους, ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους.
Το πιο σημαντικό κείμενο της Αποκάλυψης είναι αυτό του Ιωάννη, γνωστό για την ερμητική του γλώσσα που φέρει συμβολικό και μυστικιστικό νόημα. Είναι γραμμένο σε ένα σύνθετο ύφος, πλούσιο σε εικόνες, σύμβολα και μεταφορές που απαιτούν προσεκτική και εις βάθος ερμηνεία. Αυτό το ύφος χρησιμεύει για να επικοινωνήσει βαθιές και μυστηριώδεις πνευματικές αλήθειες, που συχνά συνδέονται με τους έσχατους καιρούς, την πάλη μεταξύ καλού και κακού και την ελπίδα της λύτρωσης.
Σε αντίθεση με πολλές βίαιες ερμηνείες που έχουν αντληθεί από αυτό, ο πνευματικός του πυρήνας αντιτίθεται στη χρήση βίας στο όνομα του Θεού:
1. Η νίκη του «σφαγμένου» Αρνιού
Η κεντρική εικόνα δεν είναι ένας πολεμιστής που σκοτώνει, αλλά το Αρνί (σύμβολο του Χριστού) που έχει σκοτωθεί. Η νίκη του Θεού δεν έρχεται μέσω στρατιωτικής βίας ή της θανάτωσης εχθρών από τους πιστούς, αλλά μέσω μαρτυρίας και θυσίας. Ο πιστός δεν πρέπει ποτέ να πάρει το σπαθί, αλλά να «νικήσει» μέσω της πίστης και του λόγου.
2. Η κρίση ανήκει μόνο στον Θεό
Η Αποκάλυψη μεταθέτει την πράξη της κρίσης και της τιμωρίας εξ ολοκλήρου σε θεϊκά χέρια. Αυτό αφαιρεί κάθε νομιμότητα από την αυτοεπιβαλλόμενη δικαιοσύνη του ανθρώπου. Πολλές φανατικές ομάδες έχουν ερμηνεύσει την Αποκάλυψη ως «κάλεσμα στα όπλα» για την εξάλειψη των απίστων. Ωστόσο, στο κείμενο, οι ουράνιες δυνάμεις (ή το αυτοκαταστροφικό κακό) είναι αυτές που εκτελούν την κρίση, ποτέ οι άνθρωποι.
3. Το σπαθί «στο στόμα»
Όταν εμφανιστεί ο θριαμβευτής Χριστός (Κεφ. 19 στ. 15 - Από το στόμα του βγαίνει ένα κοφτερό σπαθί, με το οποίο θα πατάξει τα έθνη. Θα τα κυβερνήσει με σιδερένιο σκήπτρο και θα πατήσει το πατητήρι της οργής του Θεού του Παντοδύναμου ), έχει ένα σπαθί, αλλά δεν το κρατάει στο χέρι του: βγαίνει από το στόμα του. Είναι το «Σπαθί του Πνεύματος», δηλαδή ο Λόγος της Αλήθειας. Η μάχη δεν είναι σωματική, αλλά πνευματική και ηθική. Οι άνθρωποι δεν σκοτώνονται, αλλά τα ψέματα και το κακό που τους κατοικούν καταστρέφονται.
4. Η Νέα Ιερουσαλήμ: ένταξη και θεραπεία
Το βιβλίο τελειώνει με μια πόλη με πάντα ανοιχτές πύλες, όπου φυτρώνει το δέντρο της ζωής, τα φύλλα του χρησιμεύουν για την «ίαση των εθνών», συμβολίζοντας έναν κόσμο ειρήνης, χωρίς θάνατο ή πένθος, όπου η βία αντικαθίσταται από τη συμπόνια και τη θεϊκή δικαιοσύνη.
Αν για τον Μπλέικ, ο Δράκος αντιπροσώπευε την ηθική τυραννία, ένα σύστημα ελέγχου που καταπνίγει την πνευματική ελευθερία, σήμερα αυτός ο Δράκος έχει αποβάλει το δέρμα του, αλλά όχι τη φύση του. Έχει μεταμορφωθεί σε ένα τεχνοοικονομικό σύστημα που εμπορευματοποιεί κάθε ανθρώπινη ανάσα. Η «Μεγάλη Θλίψη» δεν είναι πλέον απλώς μια καταιγίδα από τον ουρανό, αλλά μια σιωπηλή φλόγα που καίει συνειδήσεις, ασφυκτιούντες από το κέρδος και την επαγόμενη εξάρτηση. Η σύγχρονη προπαγάνδα έχει κάνει το αντίθετο θαύμα από αυτό του Ιωάννη: έχει τραβήξει το πέπλο πάνω από τα μάτια της ανθρωπότητας, πείθοντάς την ότι η αληθινή ελευθερία βρίσκεται στην αγορά πανομοιότυπων αγαθών, τυποποιημένων από το καταναλωτικό σύστημα.
Το «σημάδι» του Θηρίου, σύμβολο καταπίεσης και υποδούλωσης, έχει εκδηλωθεί στον γραμμωτό κώδικα, ένα σύμβολο εξάρτησης και συμμόρφωσης, και όχι σε ένα ορατό και δραματικό σημάδι. Έχουμε γίνει παθητικοί καταναλωτές, επηρεασμένοι από εξελιγμένους αλγόριθμους που μελετούν τις επιθυμίες μας για να μας πουλήσουν ανύπαρκτες ανάγκες. Αυτή η «πνευματική τύφλωση» για την οποία μίλησε ο Μπλέικ μεταφράζεται στο να μην βλέπουμε πλέον την ανθρωπότητα ως ιερό ον, αλλά μόνο ως πελάτη· να μην αναγνωρίζουμε πλέον τη δημιουργία ως δώρο, αλλά ως πόρο που πρέπει να εξαχθεί και να αξιοποιηθεί.
Το κεφάλαιο 17 της Αποκάλυψης περιγράφει τη Βαβυλώνα ως μια μεγαλοπρεπή γυναίκα καθισμένη πάνω σε ένα θηρίο με επτά κεφάλια και δέκα κέρατα, που αντιπροσωπεύει την κατεξοχήν έκφραση της κακής δύναμης και της διαφθοράς. Η χλιδή της υποδηλώνει την ψευδαίσθηση του πλούτου και της αποπλάνησης, αλλά κάτω από αυτή την επιφάνεια βρίσκεται ένα σύστημα απληστίας, εκμετάλλευσης και σκοτεινών συμμαχιών μεταξύ εξουσίας και κακού. Το ποτήρι είναι γεμάτο με το αίμα των μαρτύρων, θυμάτων αυτής της διαφθοράς.
Ωστόσο, αυτή η πραγματικότητα συχνά παραμένει αόρατη σε πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι προτιμούν την αδιαφορία για τις φρικαλεότητες και τη βρωμιά ενός συστήματος που δίνει προτεραιότητα στο κέρδος έναντι της ηθικής και της δικαιοσύνης.
Στον πίνακα του Μπλέικ, «Η Πόρνη της Βαβυλώνας», αυτή η φιγούρα γίνεται ακόμη πιο ισχυρή ως σύμβολο του υλισμού, της απληστίας και της συνενοχής μεταξύ της ελίτ της εξουσίας και των κακών δυνάμεων. Η οπτική αναπαράσταση βοηθά να συγκλονιστούν οι συνειδήσεις, να καταγγελθεί η αδικία και να αμφισβητηθούν οι ψευδαισθήσεις ενός φαινομενικά σαγηνευτικού αλλά βαθιά διεφθαρμένου συστήματος.
Η καταδίκη είναι ακόμη πιο έντονη αν σκεφτεί κανείς πόσοι άνθρωποι προτιμούν να αγνοούν ή να παραμένουν αδιάφοροι για τα βάσανα, την αδικία και τη σκληρότητα αυτής της σύγχρονης Βαβυλώνας. Η αδιαφορία γίνεται συνενοχή και αυτό τροφοδοτεί τη δύναμη των σκοτεινών δυνάμεων που κρύβονται πίσω από τα φαινόμενα ευημερίας και επιτυχίας.
Ο βιβλικός συμβολισμός της Βαβυλώνας ως εικόνα διαφθοράς και απληστίας δεν αποτελεί μόνο ένα ιστορικό μήνυμα, αλλά και μια πρόσκληση για αναστοχασμό πάνω στην καθημερινότητά μας. Η κουλτούρα της αδιαφορίας και της έλλειψης συνείδησης μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος «ταύτισης» με το πρόσωπο της Μεγάλης Πόρνης. Αυτό μας υπενθυμίζει την ανάγκη να αφυπνίσουμε τη συνείδησή μας και να πάρουμε θέση ενάντια στη δυναμική της καταπίεσης και της διαφθοράς.
Το Βιβλίο της Αποκάλυψης δεν περιγράφει απλώς την αποτυχία του συστήματος. Επιτίθεται άμεσα στα θεμέλια του εμπορίου και της απληστίας, δείχνοντάς μας την πραγματική τιμή της πολυτέλειας και του κέρδους. Η αναφορά σε «ανθρώπινα σώματα και ψυχές» ως εμπορεύματα είναι μια ανελέητη εικόνα που μας υπενθυμίζει να μην ξεχνάμε τα θύματα ενός συστήματος που τα εκμεταλλεύεται. Αυτή η έκκληση για ευθύνη και την ανθρώπινη κατάσταση είναι κρίσιμη για την κατανόηση της ηθικής σημασίας του Βιβλίου της Αποκάλυψης.
Η Αποκάλυψη είναι ανελέητη με τους εμπόρους της Βαβυλώνας (Κεφ. 18). Η πολυτέλειά τους δεν είναι ουδέτερη: βασίζεται στο εμπόριο «ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών».
Κεφάλαιο 18 «Έπεσε, έπεσε η μεγάλη Βαβυλώνα,
και έγινε καταφύγιο δαιμόνων,
καταφύγιο κάθε ακάθαρτου πνεύματος,
καταφύγιο κάθε ακάθαρτου πτηνού
, και καταφύγιο κάθε ακάθαρτου και μισητού θηρίου. 3 Διότι από το κρασί της οργής της πορνείας της
ήπιαν όλα τα έθνη , και οι βασιλιάδες της γης πορνεύσαν μαζί της , και οι έμποροι της γης πλούτισαν από την αφθονία της πολυτέλειας της».
Στο κεφάλαιο 18 της Αποκάλυψης, η πτώση της Βαβυλώνας αναγγέλλεται με το κλάμα όσων επωφελούνται από την πολυτέλεια και την εκμετάλλευση: ο θησαυρός τους, «χρυσός, ασήμι, πολύτιμοι λίθοι... και σώματα και ψυχές ανθρώπων » (Αποκάλυψη 18:13), διαλύεται, αποκαλύπτοντας τη φρίκη ενός εμπορίου που περιλαμβάνει επίσης το αίμα και τις ψυχές των ανθρώπων. Αυτή η σκηνή μας υπενθυμίζει ότι το πραγματικό τίμημα της πολυτέλειας είναι συχνά τα βάσανα των άλλων.
Στον σύγχρονο κόσμο, η Βαβυλώνα εκδηλώνεται μέσω πολυεθνικών που κρύβονται πίσω από σαγηνευτικές μάρκες και παραπλανητική διαφήμιση. Αυτά τα «πέτρινα είδωλα» μας μετατρέπουν σε παθητικούς καταναλωτές, επηρεασμένους από επαγόμενες ανάγκες και προπαγάνδα που καλύπτει την απληστία πίσω από την εμφάνιση προόδου και ευημερίας. Αν η πολυτέλειά μας βασίζεται στην εκμετάλλευση μακρινών πόρων και ανθρώπων, τότε κι εμείς είμαστε πολίτες της Βαβυλώνας.
Οι πολυεθνικές εταιρείες, τα νέα πέτρινα είδωλα, χρηματοδοτούν συγκρούσεις και λεηλατούν πόρους όπως το κοβάλτιο, τις σπάνιες γαίες και το πετρέλαιο, τροφοδοτώντας τον «Δράκο» που ρημάζει τη γη για να διατηρήσει τα κέρδη της. Όσοι σιωπούν ή καταναλώνουν χωρίς αμφιβολία συμμετέχουν στο συμπόσιο της Βαβυλώνας ενώ τα έθνη αιμορραγούν. Όσοι σιωπούν ή καταναλώνουν χωρίς σκέψη συμμετέχουν άθελά τους σε αυτή τη νέα μορφή δουλείας και βίας. Η άμυνά μας ενάντια στους νέους τυράννους δεν είναι η βία, αλλά η επίγνωση. Η αποκάλυψη του «ιερού πέπλου» των ηγετών που χρησιμοποιούν τον Θεό για να αποκρύψουν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα είναι η αρχή της απελευθέρωσης. Η αλήθεια είναι η μόνη δύναμη ικανή να αποτεφρώσει το ψέμα του «δίκαιου» ή «ιερού» πολέμου.
Η εντολή « Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου » (Αποκ. 18:4) μας προσκαλεί σε μια συγκεκριμένη δέσμευση:
Αξιοπρεπής Εργασία: Απόρριψη προϊόντων που εμπορευματοποιούν την ανθρώπινη ζωή και αναγνώριση της εργασίας ως ιερού κλήματος, επειδή ο άνθρωπος είναι εικόνα Θεού.
Οικονομία Φροντίδας : Υποστήριξη πρωτοβουλιών όπως το GAS (Ομάδες Αλληλεγγύης για τις Αγορές), η επαναχρησιμοποίηση, η ηθική χρηματοδότηση και η υπεύθυνη κατανάλωση, που σέβονται τους ανθρώπους και το περιβάλλον.
Συνειδητή Κατανάλωση : Κάθε συνειδητή αγορά είναι ένα πλήγμα για το Θηρίο του Κέρδους. Η εγκατάλειψη της ψυχαναγκαστικής κατανάλωσης ισοδυναμεί με την αποκοπή της ζωτικής δύναμης των πολέμαρχων.
Η Αποκάλυψη μας διδάσκει ότι το κακό φαίνεται ανίκητο και πανταχού παρόν (το Θηρίο που κυριαρχεί στη γη), αλλά καταρρέει όταν οι άνθρωποι σταματούν να το τροφοδοτούν με τη συνενοχή τους.
Η εναλλακτική μας, όσο μέτρια ή ασήμαντη κι αν φαίνεται, είναι η εγγύτητα. Επιλέγοντας την αγορά αγροτών κοντά στο σπίτι αντί για μια διαδικτυακή πλατφόρμα, επιλέγοντας ένα μεταχειρισμένο ή δίκαιου εμπορίου φόρεμα αντί για ένα fast fashion που φωνάζει για δικαιοσύνη, επενδύοντας σε μια τράπεζα που δεν πουλάει νάρκες: αυτά δεν είναι «αποκηρύξεις», είναι πράξεις πνευματικής απελευθέρωσης.
Με αυτόν τον τρόπο, η «ίαση των εθνών» (Αποκάλυψη 22:2) ξεκινά από το τραπέζι μας, στην ντουλάπα μας, στον τραπεζικό μας λογαριασμό. Ας μην περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος με θεϊκό διάταγμα. Ας αρχίσουμε να «αφαιρούμε το πέπλο» από τις συνήθειές μας και να χτίζουμε, μία συνειδητή αγορά τη φορά, μια οικονομία που δεν χρειάζεται πολέμους για να επιβιώσει.
Η Ιερή Οθόνη των Νέων Τυράννων
Πολλοί ηγέτες και προσωπικότητες εξουσίας, σήμερα όπως και στο παρελθόν, χρησιμοποιούν το ιερό ως κάλυψη για να αποκρύψουν συμφέροντα κυριαρχίας, εκμετάλλευσης και πολέμου. Επικαλούμενοι το Βιβλίο της Αποκάλυψης ή επικαλούμενοι τον Θεό, μετατρέπουν την πολιτική σε μια ψευδή σταυροφορία, παρουσιάζοντας ως δίκαιη και ιερή οποιαδήποτε ενέργεια που στην πραγματικότητα επιδιώκει να μετακινήσει σύνορα, να υποτάξει λαούς ή να λεηλατήσει πόρους. Αυτή η χειραγώγηση της ιερής γλώσσας γίνεται όργανο εξαπάτησης και καταπίεσης.
Σύμφωνα με το κείμενο του Ιωάννη, αυτοί οι ηγέτες είναι «ψευδοπροφήτες»: μιλούν σαν αρνιά, αλλά η φωνή τους είναι αυτή του δράκου. Ο «Ιερός Πόλεμος» που διακηρύττουν είναι ανεστραμμένος: η ιερότητά τους είναι μια ψευδαίσθηση που δικαιολογεί την καταστροφή των άλλων, τη βία και τον θάνατο, αντί να υπερασπίζεται τη ζωή και να προωθεί την ειρήνη. Αυτή η αντιστροφή των αξιών είναι μια από τις μεγαλύτερες απάτες, που καλύπτει την απληστία και την εξουσία κάτω από το πέπλο της θρησκείας.
Για να απηχήσουμε το όραμα του Μπλέικ, η φαντασία είναι το πιο ισχυρό μας όπλο ενάντια σε αυτές τις ψευδείς αφηγήσεις. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να φανταστούμε έναν διαφορετικό κόσμο, έναν κόσμο όπου η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η θεραπεία των εθνών είναι πραγματικές, όχι απλώς ουτοπίες. Η «θεραπεία των εθνών» (Αποκ. 22:2) είναι ένα σύμβολο ελπίδας και δράσης: μια πρόσκληση για την οικοδόμηση ενός μέλλοντος όπου η ιερότητα δεν χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τον πόλεμο, αλλά ως πηγή έμπνευσης για ειρήνη και συμφιλίωση.
Αποκάλυψη 22 – 1 Και μου έδειξε ποταμό νερού ζωής, καθαρό σαν κρύσταλλο, που αναβλύζει από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου. 2 Στο μέσο της οδού της, και εκατέρωθεν του ποταμού, ήταν το δέντρο της ζωής, που έκανε καρπούς δώδεκα φορές το χρόνο, κάθε μήνα αποδίδοντας τον καρπό του. Και τα φύλλα του δέντρου ήταν για θεραπεία των εθνών.
Το τελικό όραμα της Αποκάλυψης δεν είναι ένας σωρός από ερείπια, αλλά το Δέντρο της Ζωής δίπλα σε ένα ποτάμι με κρυστάλλινο νερό. Το Δέντρο της Ζωής, με τους καρπούς του να ωριμάζουν δώδεκα φορές το χρόνο, συμβολίζει τη δυνατότητα να ζεις σε αρμονία με τη φύση και να βρίσκεις ειρήνη και ευτυχία. Το ποτάμι με το ζωντανό νερό αντιπροσωπεύει την πηγή της ζωής και της θεραπείας. Το τέλος της Βαβυλώνας δεν είναι το τέλος του κόσμου, αλλά το τέλος της αδιαφορίας.
Μόνο παύοντας να είμαστε γρανάζια σε μια οικονομία θανάτου μπορούμε να ανοίξουμε το «παράθυρό μας στην αιωνιότητα» και να οικοδομήσουμε την ειρήνη στην Αλήθεια. Αυτή την αλήθεια που αποκαλύπτεται στην Αποκάλυψη: η Βαβυλώνα ζει όσο την ταΐζουμε. Το Θηρίο δεν έχει δική του δύναμη. λαμβάνει δύναμη μόνο από την ανάθεσή μας και τη σιωπή μας.
Ολοκληρώνω με αυτήν την επίκληση του Ντον Τονίνο Λασκόνι
Άγιο Πνεύμα,
Εσύ είσαι ο δωρητής των χαρισμάτων.
Χάρισέ μου κατανόηση και σοφία.
Χάρισέ μου την κατανόηση να μπορώ να διαβάζω
κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων,
να μην ξεγελιέμαι από ό,τι λάμπει αλλά είναι ασήμαντο·
από ό,τι κάνει θόρυβο αλλά δεν είναι αληθινό.
Χάρισέ μου τη σοφία
να απολαμβάνω τα καλά, αληθινά και όμορφα πράγματα:
να κατανοώ και να εφαρμόζω τον λόγο του Ιησού
όχι ως βάρος, αλλά με χαρά.
Χάρισέ μου τη σοφία
να ανακαλύπτω σε όλα τα πλάσματά Σου
τις αντανακλάσεις της ομορφιάς Σου
και την τρυφερότητα της αγάπης Σου.
Αμήν
ΠΗΓΕΣ
Η Αποκάλυψη: https://www.bibbiaedu.it/CEI2008/nt/Ap/22/
Γουίλιαμ Μπλέικ: https://www.asterios.it/sites/default/files/Impaginato%20Blake%20pag.%201-40.pdf
Κατάλογος έργων του William Blake: https://blakearchive.org/images/exhibits/biblicalillustrations/Biblicalillustrations.pdf
Η Αποκάλυψη: https://www.bibbiaedu.it/CEI2008/nt/Ap/22/
Γουίλιαμ Μπλέικ: https://www.asterios.it/sites/default/files/Impaginato%20Blake%20pag.%201-40.pdf
Κατάλογος έργων του William Blake: https://blakearchive.org/images/exhibits/biblicalillustrations/Biblicalillustrations.pdf
