Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Δείτε τα πρώτα βίντεο από το σεισμό-γίγας στο Μεξικό: Oυρανοξύστες σείονται, άνθρωποι τρέχουν πανικόβλητοι – Τουλάχιστον 47 νεκροί και δεκάδες εγκλωβισμένοι

Ισχυρή σεισμική δόνηση μεγέθους 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στις 21:11 (ώρα Ελλάδος) στην περιοχή της Πουέμπλα, στο Μεξικό.
Το επίκεντρο εντοπίστηκε στα 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το χωριό Αγιούτια και στα 63 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πουέμπλα. Το δε εστιακό βάθος μετρήθηκε στα 60 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το αμερικανικό σεισμολογικό κέντρο, το μέγεθος του σεισμού ήταν 7,4 Ρίχτερ, ενώ το σεισμολογικό κέντρο του Μεξικού δίνει τον σεισμό στα 6,8 Ρίχτερ.
Τουλάχιστον 42 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην κεντρική Πολιτεία Μορέλος από την ισχυρή σεισμική δόνηση που συγκλόνισε το Μεξικό, δήλωσε ο κυβερνήτης της Πολιτείας.
Παράλληλα ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Μεξικού έκανε λόγο για τουλάχιστον πέντε νεκρούς στην Πολιτεία του, ενώ υπάρχουν δεκάδες τραυματίες και εγκλωβισμένοι και έχουν διακοπεί το ηλεκτρικό ρεύμα και οι τηλεπικοινωνίες.
Στην πρωτεύουσα της κεντρικής Πολιτείας Πουέμπλα σκοτώθηκαν τουλάχιστον δύο άνθρωποι από την κατάρρευση ενός σχολικού κτιρίου, δήλωσε αξιωματούχος της υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας, ενώ στην Πολιτεία του Μεξικού ο κυβερνήτης έκανε λόγο για τουλάχιστον δύο νεκρούς.
Ο δήμαρχος της Πόλης του Μεξικού δήλωσε ότι άνθρωποι έχουν παγιδευτεί εντός αρκετών κτιρίων που έχουν τυλιχθεί στις φλόγες στην Πόλη του Μεξικού, έπειτα από το χτύπημα του εγκέλαδου.
Σύμφωνα με αναφορές, έχουν σημειωθεί καταστροφές και έχουν καταρρεύσει πολλά κτίρια τόσο στο Μέξικο Σίτι όσο και σε άλλες περιοχές. Οι πρώτες εκτιμήσειςμ κάνουν λόγο για τουλάχιστον 12 κτίρια που έχουν γκρεμιστεί, ενώ ο αριθμός των εγκλωβισμένων είναι άγνωστος. Ταυτόχρονα με το χτύπημα του εγκέλαδου, σημειώθηκαν πολλές εκρήξεις σε κτίρια, πιθανόν σε εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, με άγνωστο -μέχρι στιγμής- αριθμό θυμάτων. Στην πρωτεύουσα της χώρας και την ευρύτερη περιοχή ζουν πάνω από 20 εκατ. άνθρωποι.
Οι κάτοικοι στις πόλεις εκκένωσαν με κάθε τρόπο τα κτίρια, ενώ εθελοντές ξεκίνησαν ήδη να αναζητούν εγκλωβισμένους σε κτίρια που έχουν καταρρεύσει.
Δείτε βίντεο από πολίτες που μεταφέρουν συντρίμμια προκειμένου να απεγκλωβίσουν ανθρώπους από τα χαλάσματα κτιρίου.
Στο συγκλονιστικό βίντεο που ακολουθεί, Μεξικανοί πολίτες ξεθάβουν από τα χαλάσματα έναν άνθρωπο και τον απεγκλωβίζουν, πριν καταφτάσουν τα σωστικά συνεργεία…


Δείτε τη στιγμή που καταρρέει η πρόσοψη ενός κτιρίου…


Φωτογραφίες δείχνουν τα πρώτα θύματα, καθώς αυτοκίνητο καταπλακώθηκε από δομικά υλικά. Όπως φαίνεται στην εικόνα, δύο άτομα φέρονται να έχουν χάσει τη ζωή τους, ενώ άλλοι τραυματίες μεταφέρονται με φορεία.









Δείτε βίντεο από τη στιγμή που χτυπά ο εγκέλαδος…

Εικόνα από το Μέξικο Σίτι…
Βίντεο δείχνει δεκάδες βάρκες σε ποταμό να κινδυνεύουν με ανατροπή τη στιγμή του σεισμού, ενώ οι τουρίστες χαμογελούν…

Πολλά κτίρια έχουν καταρρεύσει στο Μέξικο Σίτι και σε άλλες πόλεις της Πουέμπλα, καθώς ο σεισμός των 7,1 Ρίχτερ χτύπησε με σφοδρότητα αυτή τη φορά μία πυκνοκατοικημένη περιοχή.
pentapostagma

Σεισμός 7,1 Ρίχτερ με δεκάδες νεκρούς στο νότιο Μεξικό

  • mexico1
    Ισχυρή σεισμική δόνηση μεγέθους 7,1 Ρίχτερ σημειώθηκε αργά το βράδυ της Τρίτης (ώρα Ελλάδος) στο Νότιο Μεξικό.
Η δόνηση είχε επίκεντρο περίπου οκτώ χιλιόμετρα νοτιανατολικά της πόλης Ατεντσίνγκο, στην πολιτεία της Πουέμπλα και εστιακό βάθος 51 χιλιομέτρων.
Σύμφωνα με τις πρώτες επίσημες ανακοινώσεις των αρχών, τουλάχιστον 42 ατομα έχουν σκοτωθεί, δύο εκ των οποίων από κατάρρευση σχολείου της περιοχής, ενώ τουλάχιστον 20 κτίρια έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές. Ακόμη ο δήμαρχος της πόλης του Μεξικού έκανε λόγο για πυρκαγιές με αρκετούς εγκλωβισμένους.
Σημειώνεται ότι ο αποψινός σεισμός έρχεται ακριβώς 32 χρόνια μετά την ισχυρότατη δόνηση του 1985, στην πόλη του Μεξικού, στην οποία μάλιστα είχαν προγραμματιστεί και εκδηλώσεις μνήμης.
Υπενθυμίζεται ότι στις 7 Σεπτεμβρίου η πρωτεύουσα είχε «χτυπηθεί» από τον λεγόμενο «σεισμό του αιώνα», των 8,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων ατόμων

span class="u-hiddenInNarrowEnv">
7.5 earthquake near Mexico City.  below
Kathimerini

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Ελλάδα, ο περίγελος των γερμανών

128
Για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, είμαστε οι ίδιοι υπεύθυνοι για τα μαρτύρια που βιώνουμε – λόγω της διαφθοράς μας, της διαπλοκής μας, της φοροδιαφυγής, της σπατάλης με δανεικά, του υπερδιογκωμένου κράτους, των πρόωρων συντάξεων, των πολιτικών μας επιλογών, του κρατισμού, της γραφειοκρατίας κοκ. Σωστά λοιπόν μας υφαρπάζουν τα πάντα σε εξευτελιστικές τιμές οι πιστωτές μας – αφού είμαστε ένοχοι, ενώ αυτός που δανείζει χρήματα έχει όλο το δίκιο με το μέρος του.
Στα πλαίσια αυτά, εύλογα μας γελοιοποιούν οι Γερμανοί, όπως σε ένα πρόσφατο άρθρο του Spiegel (πηγή) – το οποίο θεωρεί ως λύση για την αδιαφορία του πληθυσμού σε σχέση με τις εκλογές τη συμμετοχή των Ελλήνων! Η αιτία είναι το ότι, η χώρα μας έχει βοηθήσει όσο κανένας άλλος την καγκελάριο, καθώς επίσης τον υπουργό οικονομικών της, να κερδίσουν θριαμβευτικά για 4η συνεχόμενη φορά την κυβέρνηση – αφού, χωρίς φυσικά να το επιδιώκει, αύξησε σε μεγάλο βαθμό τη δημοτικότητα των δύο πολιτικών.
Ειδικότερα στην ελληνική κρίση οφείλεται το ότι, όλο και περισσότερα ξένα χρήματα επενδύθηκαν στα γερμανικά ομόλογα, για λόγους ασφαλείας – με αποτέλεσμα τα επιτόκια τους να μειωθούν δραματικά, φτάνοντας ακόμη και σε αρνητικά επίπεδα. Ως εκ τούτου ο κ. Σόιμπλε πληρωνόταν για να δανείζεται, αντί να πληρώνει – ενώ, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του γερμανικού ινστιτούτου IWH, η Γερμανία εξοικονόμησε μετά το 2010 πάνω από 100 δις € μόνο από τόκους.
126Εδώ πρέπει να προσθέσει κανείς τα δυσθεώρητα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της λόγω της υποτίμησης του ευρώ, ξανά με τη βοήθεια της ελληνικής κρίσης – τα οποία πλησιάζουν τα 300 δις € ετησίως! (γράφημα, μπλε στήλη αριστερή κάθετος η εξέλιξη του προϋπολογισμού της Γερμανίας, διακεκομμένη γραμμή δεξιά κάθετος η εξέλιξη των πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών).  
Εκτός αυτού η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας κέρδισε επίσης τεράστια ποσά – όπως η αναπτυξιακή τράπεζα της χώρας (KfW), η οποία δάνεισε την Ελλάδα (και όχι το γερμανικό δημόσιο, για να αποφευχθεί τυχόν απαίτηση συμψηφισμού των πολεμικών επανορθώσεων), έναντι φυσικά τόκων. Αρκετοί Έλληνες βέβαια, μεταξύ των οποίων αυτοί που πληρώνονται από τα γερμανικά ταμεία (ΜΚΟ) για να προωθούν τα συμφέροντα της χώρας, υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει θέμα επανορθώσεων, ενώ το ανακαλύψαμε επειδή χρωστάμε – παρά το ότι δεν φαίνεται να το συμμερίζεται ούτε η Γερμανία, κρίνοντας από τον τρόπο που μας δάνεισε.
Χωρίς την Ελλάδα λοιπόν ο κ. Σόιμπλε δεν θα είχε ποτέ ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της χώρας του – οπότε κανένας δεν γνωρίζει εάν θα ήταν τόσο αγαπητός για να εκλεγεί ξανά, μαζί με την καγκελάριο. Επομένως θα έπρεπε κυριολεκτικά να μας ευγνωμονεί, αφού εκτός των άλλων του εξασφαλίσαμε την απόλυτη κυριαρχία της Ευρώπης με την παροιμιώδη ανοησία μας – στρώνοντας το δρόμο για το 4ο γερμανικό Ράιχ!
Όσον αφορά την ίδια την Ελλάδα, αφού θα καταφέρει να αναπτυχθεί σύμφωνα με την κυβέρνηση, παρά τις τρομακτικές μειώσεις των εισοδημάτων των Ελλήνων που λογικά θα έπρεπε να περιορίσουν την κατανάλωση και άρα το ΑΕΠ, τότε ο Γερμανός είχε δίκιο όταν ανέφερε πως θα του στήσουμε άγαλμα – επειδή θα επρόκειτο για το 8ο θαύμα του κόσμου.
Οι θετικές ειδήσεις πάντως για την οικονομία εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης θα βοηθήσουν τον κ. Σόιμπλε σε κάτι ακόμη: να μην έχει τύψεις, με την έννοια πως δεν επιβάρυνε τους δικούς του πολίτες για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, οπότε θα εκλεγεί εύκολα, αλλά λήστεψε τους Έλληνες. Εν προκειμένω αφού κανένας Έλληνας δεν διαμαρτύρεται, η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων είναι υπέρ των μνημονίων μαζί με την «αριστερά», αρκετοί είναι συμπλεγματικά ξενόδουλοι, ενώ ορισμένοι από αυτούς γράφουν πως ευτυχώς για την Ευρώπη υπάρχει η κυρία Merkel, γιατί να έχει τύψεις ο κ. Σόιμπλε;
ΥΓ: Από τα ποσά που δανειζόμαστε από την Ευρώπη (όχι από το ΔΝΤ), μόνο το 28% προέρχεται από τη Γερμανία, από τη συμμετοχή της στην ΕΚΤ, στο EFSF και στον ESM – οπότε στα 230 δις € περίπου που έχουμε δανειστεί από την Ευρώπη, γερμανικά είναι μόλις τα 65 δις €. Φυσικά δεν πρόκειται για χρήματα αλλά για εγγυήσεις – ενώ η Γερμανία έχει τη μερίδα του λέοντος στα κέρδη που αναφέραμε παραπάνω και στις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις.
Έναντι αυτών έχουμε χάσει την αξιοπρέπεια μας, την εθνική μας κυριαρχία, πάνω από 1 τρις € από τις τιμές των περιουσιακών μας στοιχείων που κατέρρευσαν, δημοσίων και ιδιωτικών (ακίνητα, μετοχές, κρατικές επιχειρήσεις) κοκ. – οπότε καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος της ανοησίας μας, καθώς επίσης γιατί έχουμε γίνει δίκαια ο περίγελος των πάντων.



Ο Τζίμη Κάρτερ και ο Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς Καταγγέλλουν τις Κυρώσεις και Απειλές κατά της Βορείου Κορέας.


Δύο απρόσβλητου διεθνούς κύρους βετεράνοι της αμερικανικής πολιτικής, ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμη Κάρτερ και ο πρωην βοηθός υπουργός οικονομικών του Ρέϊγκαν Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς αντέδρασαν βίαια εναντίον της πολιτικής των κυρώσεων και των απειλών εναντίον της Βορείου Κορέας, ο πρώτος καταγγέλλοντας την «αμερικανική ολιγαρχία» για την πολεμοχαρή τυφλότητά της και ο δεύτερος οικτίροντας Κίνα και Ρωσία για την ψηφο τους υπέρ των κυρώσεων στα Ηνωμένα Έθνη.

Βοερές «παραφωνίες» στην συγχορδία της εθιμικής πλέον καταδίκης του καθιερωμένου ως «απεχθούς» και απόβλητου κράτους, οι θέσεις των δύο διακεκριμένων αμερικανικών πολιτικών προσωπικοτήτων αποτελούν όχι μόνον είδηση αλλά γεγονός δικαιούμενο ιστορικής καταγραφής (καταδικασμένο ωστόσο σε αποσιώπηση από την ελεγχόμενη «ενημέρωση».) Η τιμή για την προβολή του
ανήκει στο αμερικανικό δελτίο Zero Hedge.

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Τζίμη Κάρτερ :«Γνωρίζω τι θέλει η Βόρειος Κορέα. Αλλά η Αμερικανική Ολιγαρχία της το Αρνείται.»

ZeroHedge, Sept.4-2017


Ο πρώην πρόεδρος Τζίμη Κάρτερ επανέλαβε την διακήρυξή του ότι «οι ΗΠΑ λειτουργούν περισσότερο ως ολιγαρχία παρά ως δημοκρατία», ταυτόχρονα μαστιγώνοντας την «θλιβερή» στάση του Τραμπ στις αυξανόμενες εντάσεις με την Βόρειο Κορέα.

Ο πρώην Πρόεδρος μιλούσε στο «Κέντρο Κάρτερ» της Ατλάντας, την Τρίτη. Το Ασσοσιέϊτετ Πρες αναφέρει ότι δήλωσε: «Τα λεφτα στην πολιτική είναι αυτό που κάνει τις ΗΠΑ περισσότερο σαν μιαν ολιγαρχία –κυβερνώμενη από μια μικρή ομάδα πλουσίων- παρά μιαν δημοκρατία», επαναλαμβάνοντας έναν ισχυρισμό τον οποίο έντονα διατυπώνει τα τελευταία χρόνια.

«Τα λεφτά στην πολιτική βιάζουν την ουσία αυτού που έκανε την Αμερική μια μεγάλη χώρα για το πολιτικό της σύστημα. Τώρα είναι απλά μια ολιγαρχία, με την απεριόριστη πολιτική δωροδοκία να είναι η ουσία της απόκτησης της υποψηφιότητας και του να εκλεγείς Πρόεδρος. Και το ίδιο ισχύει για κυβερνήτες, Αμερικανούς Γερουσιαστές και μέλη του Κογκρέσου.»

΄Ετσι, είδαμε τώρα μια διαστροφή του πολιτικού μας συστήματος ως ανταμοιβή σε μεγάλους χορηγούς, οι οποίοι θέλουν και περιμένουν και κάποτε εισπράττουν εύνοιες για τον εαυτό τους με το τέλος των εκλογών.»

Ο Κάρτερ αναφερόταν σε απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου το 2010, που επιτρέπει σε μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα να δίνουν απεριόριστες πολιτικές δωρεές σε υποψηφίους, την οποία σε προηγούμενες παρεμβάσεις του είχε χαρακτηρίσει ως την «πιο βλακώδη απόφαση» που εξέδωσε το δικαστήριο.

Αλλά ο πρώην Πρόεδρος επέστρεψε στην επικαιρότητα, στον Τραμπ και στην Βόρειο Κορέα. Ο Κάρτερ είπε:

«Το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να συμπεριφέρομαι στους Βορειοκορεάτες με σεβασμό.»

«Ξαίρω τι οι Βορειοκορεάτες επιθυμούν. Αυτό που επιθυμούν είναι μια στέρεη συνθήκη που να εγγυάται στην Βόρειο Κορέα ότι οι ΗΠΑ δεν θα τους επιτεθούν, ούτε θα τους βλάψουν με οποιοδήποτε τρόπο, εκτός αν αυτοί επιτεθούν σε γείτονά τους. Αλλά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να το κάνουν».

Ο Κάρτερ πρόσθεσε πως θα στείλει αμέσως τον στενότερο συνεργάτη του στην Πιονγκγιάγκ, «εάν δεν πάω εγώ ο ίδιος.» Ο ίδιος έχει πισκεφτεί την Β.Κορέα τρεις φορές μεταξύ 1994 και 2011.

« Μέχρις ότου αποφασίσουμε να τους μιλήσουμε και να τους συμπεριφερθούμε ως σε ανθρώπινα όντα, που νομίζω πως είναι, δεν πρόκειται να σημειώσουμε καμιά πρόοδο», τόνισε.

----------------

Κοιτάξτε ένα Κουτσό ΄Αλογο με Καβαλάρη την Ουάσιγκτων

Paul Graig Roberts, Zero Hedge Sept.14, 2017

Δυο από τις πιο πολυάνθρωπες πολιτείες των ΗΠΑ, το Τέξας και η Φλόριδα είναι ερείπια του τυφώνα, αλλά η Ουάσιγκτων υποκινεί νέους πολέμους.
Το αμερικανικό δημόσιο χρέος ξεπέρασε τώρα τα 20 τρισεκατομμύρια, αλλά η Ουάσιγκτων υποκινεί νέους πολέμους.

Ο κόσμος ολόκληρος βοηθεί την Ουάσιγκτων να υποκινεί πολέμους- συμπεριλαμβανομένων δύο χωρών που είναι και οι ίδιες στόχοι. Ρωσία και Κίνα, που είναι και οι ίδιες στο στόχαστρο, βοηθούν την Ουάσιγκτων στην υποκίνηση νέων πολέμων.

Απίστευτο και όμως Ρωσία και Κίνα ψήφισαν μαζί με την Ουάσιγκτων στο Συμβούλιο Ασφαλεία;ς του ΟΗΕ να επιβάλουν περισσότερες και σκληρότερες κυρώσεις στη Βόρειο Κορέα, μια χώρα ένοχη για τίποτα εκτός από την θέλησή της να διαθέτει τα μέσα να προστατέψει τον εαυτό της από την Ουάσιγκτων και να μην γίνει και αυτή ένα ακόμη θύμα της Ουάσιγκτων, όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Λιβύη, η Σομαλία, η Υεμένη, η Συρία, η Σερβία και η Ουκρανία -που ανατράπηκε σε ένα αμερικανικό πραξικόπημα και πού δοκιμάζεται από την φτώχεια.

Νόμισα κάποτε πως Ρωσία και Κίνα ήσαν εμπόδια στην αυθαιρεσία της Ουάσιγκτων, αλλά προφανώς δεν είναι έτσι.

Και οι δυο κυβερνήσεις γονάτισαν μπροστά στην Ουάσιγκτων και οι δυο ψήφισαν να τιμωρήσουν την Βόρειο Κορέα γιατί αγωνίζεται να είναι αρκετά εξοπλισμένη για να προστεύσει την εθνική κυριαρχία της από την Ουάσιγκτων.

Γιατί Ρωσία και Κίνα επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος που διέπραξαν όταν υποστήριξαν το ψήφισμα της Ουάσιγκτων στον ΟΗΕ για την Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων στη Λιβύη, ψήφισμα το οποίο Ουάσιγκτων και ΝΑΤΟ αναποδογύρισαν εξαπολύοντας αεροπορικές επιθέσεις, που βοήθησαν τους οργανωμένους από την CIA Τζιχαντιστές να ανατρέψουν την προοδευτική κυβέρνηση της Λιβύης και να δολοφονήσουν τον Καντάφι;

Η Ρωσία γνωρίζει πως είναι περικυκλωμένη από αμερικανικές στρατιωτικές και πυρηνικές βάσεις. Το ίδιο και η Κίνα. Το ερώτημα είναι: Ρωσία και Κίνα συνθηκολόγησαν από φόβο; ΄Η η συνεργασία τους με την Ουάσιγκτων είναι πανουργία, ενώ ετοιμάζουν το δικό τους πλήγμα εναντίον της Ουάσιγκτων; ΄Η προσπαθουν, οι δυο παραπλανημένες κυβερνήσεις, να συνεργαστούν με την Ουάσιγκτων στις κυρώσεις ώστε να αποφύγουν να έχουν να αντιμετωπίσουν μια αμερικανική στρατιωτική επίθεση κατά της Βόρειας Κορέας;

Απαιτείται μεγάλη ικανότητα για να αντιμετωπίσεις την δολιότητα και υπάρχει πιθανώς περισσότερη δολιότητα στην Ουάσιγκτων από όση υπάρχει ικανότητα στην Ρωσία και την Κίνα. Δυο χώρες που ενδιαφέρονται να είναι πλούσιες, σε βαθμό που μπορεί να τους στοιχίσει την εθνική κυριαρχία τους και την ύπαρξή τους.

΄Οταν βλέπεις τέτοιες εν δυνάμει ισχυρές χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα να υποκύπτουν στην πίεση της Ουάσιγκτων στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, διερωτάσαι εάν οι διάφορες αναλύσεις των πολλών αδυναμιών της Ουάσιγκτων είναι σωστές - και εάν είναι σωστές, εάν Ρωσία και Κίνα τις γνωρίζουν.

Πως μπορεί να εξηγήσει κανείς ότι δυο χώρες, των οποίων η εθνική κυριαρχία στέκεται εμπόδιο στην παγκόσμια ηγεμονία της Ουάσιγκτων, βοηθούν τον γνωστόν εχθρό τους να τρομοκρατεί μιαν ακόμη μικρή χώρα, ιδιαίτερα στον δικό τους περίγυρο επιρροής; Πως μπορεί να διαμαρτύρεται η Ρωσία για κυρώσεις εναντίον της, βασισμένες στο τίποτα εκτός της προπαγάνδας της Ουάσιγκτων, όταν η Ρωσία υποστηρίζει κυρώσεις εναντίον της Βορείου Κορέας βασιζόμενες στην προπαγάνδα της Ουάσιγκτων;

Ρωσία και Κίνα δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από πυρηνικά όπλα της Βορείου Κορέας. Πράγματι κανένας δεν έχει λόγους να φοβάται, εκτός κάποιας χώρας που θα επετίθετο στην Βόρειο Κορέα. Τι μπορεί να εξηγεί ότι Ρωσία και Κίνα ευθυγραμμίζονται με την εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτων εναντίον της Βορείου Κορέας, όταν Ρωσία και Κίνα γνωρίζουν ότι η εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτων είναι εχθρική εναντίον τους;

Μόλις προ ημερών η Ουάσιγκτων ανακοίνωσε ότι αυξάνει τον αριθμό των πολεμικών σκαφών της στην Νότιο Κινεζική Θάλασσα για να καταστήσει σαφές ότι η Κίνα δεν μπορεί να πιστεύει ότι η Νότια Κινεζική Θάλασσα είναι κινεζική, αντί αμερικανικά παράκτια ύδατα.

Μόλις προ ημερών νέες κατηγορίες εκτοξεύθηκαν εναντίον της Ρωσίας για εκλογική ανάμειξη. Αυτή τη φορά το Φέϊσμπουκ ήταν ο μηχανισμός με το οποίο η Ρωσία έκλεψε τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.

Αυτές οι θέσεις που πήρε η Ουάσιγκτων είναι αβάσιμες.

Ωστόσο καθιερώνονται ως η πραγματικότητα. Η τρομακτική εξέλιξη είναι ότι σύμπας ο κόσμος, το σύνολο των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας έχουν τώρα εγκλωβιστεί από την Ουάσιγκτων στο Καλούπι. Φαίνεται πως ακόμη ούτε η Ρωσία και η Κίνα δεν μπορούν πια να δουν το εθνικό συμφέρον τους. Ρωσία και Κίνα συνεργάζονται με την Ουάσιγκτων για την δική τους απώλεια.

Καταντάει βιβλικό.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/09/blog-post_431.html#more
το είδα

oimaskespeftoun

Νέος Ψυχρός Πόλεμος καθοδηγούμενος από το… Ταλίν

Image result for Νέος Ψυχρός Πόλεμος καθοδηγούμενος από το… Ταλίν
Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα 

Εδώ και λίγο καιρό έχει ξεσπάσει στην Ελλάδα μια μεγάλη συζήτηση αναφορικά με τα «εγκλήματα του Κομμουνισμού» γενικώς και του Σταλινισμού ειδικότερα και τη θέση της Ελλάδας έναντι αυτών. Το θέμα πυροδοτήθηκε μετά την άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να συμμετάσχει σε σχετικό συνέδριο που διοργάνωσε η Εσθονία αξιοποιώντας τη θέση της ως προεδρεύουσα χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο γράφων δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση ή συζήτηση για ιδεολογικούς λόγους ή για αμιγώς ιστορικά ζητήματα. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ιδεολογικό, είναι εξόχως γεωπολιτικό και σχετίζεται άμεσα με τις σημερινές στρατηγικές επιλογές της Ευρώπης και της Ελλάδας, και όχι με το παρελθόν. Και, απ’ ότι φαίνεται, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος, των ΜΜΕ, των ηγετικών ελίτ της χώρας αλλά και μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης επέλεξαν (;) να ταυτιστούν με τα πιο ακραία, μισαλλόδοξα και ρωσοφοβικά κομμάτια της ευρωπαϊκής πολιτικής, οδηγώντας τις προοπτικές των ελληνορωσικών σχέσεων στα Τάρταρα. 


Επίθεση στο παρελθόν αλλά και στο παρόν


Για να ξεκινήσουμε μια στοιχειωδώς ρεαλιστική ανάλυση του ζητήματος, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι, όταν οι Εσθονοί και οι πέριξ αυτών μιλάνε για «εγκλήματα του κομμουνισμού» ή έστω για «εγκλήματα του Στάλιν» εννοούν «εγκλήματα της Ρωσίας». Κι αυτό όχι για λόγους αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας ή, έστω, ενός ιστορικού ρεβανσισμού αλλά για να επιβάλουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, στο ΝΑΤΟ και γενικότερα στο δυτικό κόσμο μια ακραία πολωτική σχέση με τη Ρωσία, την οποία θεωρούν ότι εξυπηρετεί τα εθνικά το συμφέροντα τους.

Συγκεκριμένα, η Εσθονία – όπως και οι άλλες δημοκρατίες της Βαλτικής – εκτιμά ότι βρίσκονται υπό διαρκή απειλή από τη Ρωσία και γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να αντισταθεί παρά μόνο για μερικές ώρες σε περίπτωση που οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθουν στα εδάφη της. Επιπροσθέτως, ανησυχεί και για την πιθανότητα εφαρμογής εναντίον της κάποιου είδους υβριδικών επιχειρήσεων από πλευράς Μόσχας, οι οποίες θα επιδιώκουν να κινηθούν «κάτω από το κατώφλι» της αυτοματοποιημένης αντίδρασης του ΝΑΤΟ. Έτσι, κρίνει ότι μόνο μια ξεκάθαρα  και απόλυτα εχθρική σχέση μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, που θα διασφάλιζε ότι σε περίπτωση οιασδήποτε ρωσικής δράσης εναντίον της, οι ΗΠΑ θα ήταν απολύτως πρόθυμες «να θυσιάσουν τη Νέα Υόρκη για να σώσουν το Ταλίν», οδηγούμενες σε ολοκληρωτικό πόλεμο, μπορεί να εξασφαλίσει επαρκή αποτροπή έναντι της «ρωσικής επιθετικότητας».

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η Εσθονία και οι άλλες δημοκρατίες της Βαλτικής επιδιώκουν μια δαιμονοποίηση της Ρωσίας και σε αυτήν τους την προσπάθεια επενδύουν και σε μια επιλεκτική ανάγνωση του ιστορικού παρελθόντος, στοχεύοντας τα χρόνια του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Και αυτό γιατί για τη Ρωσία η σοβιετική εποχή αποτελεί μέρος της συλλογικής της ταυτότητας. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς από τη στιγμή που τα έθνη έχουν ιστορική συνέχεια, ανεξαρτήτως των πολιτικών συστημάτων, ιδεολογιών και πολιτευμάτων που έχουν υπάρξει στην πορεία τους μέσα στον χρόνο. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά σε ένα σημερινό ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος για να δει τη συνέχεια αυτή να αποτυπώνεται συμβολικά, με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου να σκοτώνει τον δράκο στο κάθετο σταθερό και τα κόκκινα αστέρια στην πτέρυγα. Έτσι, η σταλινική περίοδος, μαζί με τα ζοφερά  στοιχεία της, αποτελεί και μια περίοδο αυτοθυσιαστικής δόξας και μεγαλείου για τη Ρωσία και τον ρωσικό λαό. Η σημερινή εθνική εορτή της Ρωσίας είναι η Ημέρα της Νίκης ενάντια στη ναζιστική Γερμανία, την οποία επέτυχε ο Κόκκινος Στρατός υπό την ηγεσία του Στάλιν. Τόσο απλά. Άρα, η επίθεση στο κομμουνιστικό παρελθόν της Ρωσίας, αποτελεί επίθεση στη ρωσική ιστορική συνέχεια, άρα και στη σημερινή Ρωσία. Άλλωστε, αν το θέμα ήταν πράγματι τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» ή του σταλινισμού, οι κατεξοχήν αρμόδιοι για να μιλήσουν για αυτά θα ήταν οι ίδιοι οι Ρώσοι, οι οποίοι υπέστησαν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των συνεπειών εκείνης της περιόδου.


Ιδεολογικές ή ψυχρές γεωπολιτικές επιλογές;


Εδώ, βέβαια, μπορεί να προκύψει η οργισμένη παρατήρηση ότι, εκτός από τους Ρώσους, υπήρξαν και άλλες χώρες, λαοί και εθνότητες που υπέστησαν πλήθος δεινών επί Υπαρκτού Σοσιαλισμού, ιδιαίτερα δε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσον αφορά στις κεντροευρωπαϊκές χώρες, τους επεβλήθη ένα αυταρχικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα και τέθηκαν δια της βίας υπό τη σοβιετική κυριαρχία, οι δημοκρατίες της Βαλτικής έχασαν την ανεξαρτησία τους και ενσωματώθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, ενώ εθνικές ομάδες, όπως οι Έλληνες της Ρωσίας, υπέστησαν διωγμούς, θεωρούμενοι ως αναξιόπιστοι, εξαιτίας των εθνικών τους δεσμών με την Ελλάδα, η οποία αποτελούσε μέρος μιας εχθρικής Δύσης.

Ο γράφων δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να δικαιολογήσει οτιδήποτε από αυτά, πολλώ δε μάλλον να τα αμφισβητήσει. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή συζήτηση δεν εξετάζει τα ζητήματα αυτά από ιστορική σκοπιά, αλλά, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, τα εντάσσει  στο πλαίσιο μιας σύγχρονης αντιρωσικής στρατηγικής, την ίδια ώρα που αγνοεί το γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έγιναν όλες αυτές οι επιλογές. Έτσι, η ύπαρξη μιας ζώνης ασφαλείας προς δυσμάς αποτελούσε παραδοσιακά κρίσιμης σημασίας στοιχείο της ρωσικής γεωστρατηγικής και, φυσικά, μόλις ο Στάλιν βρήκε την ευκαιρία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τη δημιούργησε. Δεν ήταν, δηλαδή, μια ενέργεια που έγινε στο πλαίσιο της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αλλά μια ψυχρή γεωπολιτική απόφαση, την οποία θα την υλοποιούσε οποιοδήποτε καθεστώς.

Η δε απορρόφηση των βαλτικών δημοκρατιών αποτελούσε μέρος αυτής της προσπάθειας. Αρκεί να ρίξει μια ματιά στον χάρτη για να δει που βρίσκεται το τότε Λένιγκραντ και σημερινή Αγία Πετρούπολη για να κατανοήσει τη γεωπολιτική λογική της επιλογής αυτής. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να σημειώσουμε ότι οι βαλτικές δημοκρατίες αποτελούσαν μέρος της ρωσικής επικράτειας ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα και κέρδισαν τη σύντομη ανεξαρτησία τους μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης. Δηλαδή επί κομμουνισμού… Αν είχε διατηρηθεί το τσαρικό καθεστώς, πολύ δύσκολα θα επετύγχαναν κάτι τέτοιο, ενώ αν δεν είχε ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πιθανόν να μην είχαν απολέσει εκ νέου την εθνική  ανεξαρτησία τους. Και σίγουρα για το ξεκίνημα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η ευθύνη δε βαραίνει τη Ρωσία αλλά άλλο ευρωπαϊκό κράτος.


Πάνω στο δυτικό άρμα


Σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς αδιέξοδο και άκρως αντιπαραγωγικό να ψάχνουμε για «καλούς» και για «κακούς» σήμερα στην Ευρώπη, με βάση τα πεπραγμένα του παρελθόντος. Η ταραχώδης ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου εξασφαλίζει ότι υπάρχει επαρκές υλικό για να δαιμονοποιήσουν σχεδόν όλοι όλους, αν πράγματι επενδύσουν σε αυτήν τη λογική.

Βέβαια, οι λαοί των βαλτικών χωρών είναι αξιοθαύμαστοι για τους αγώνες τους να κερδίσουν και να διατηρήσουν την εθνική  κυριαρχία τους έναντι του πανίσχυρου γείτονά τους. Το θέμα είναι αν η υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως η Ελλάδα θέλουν πράγματι τόσο πολύ να ταυτιστούν μαζί τους, επιλέγοντας μια απόλυτα εχθρική σχέση με τη Ρωσία. Αφήνοντας κατά μέρος θέματα ιδεολογίας, ιστορικής δικαίωσης, «καλών» και «κακών», θυτών και θυμάτων, το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι πολύ απλό: είναι πιο σημαντικό το Ταλίν από τη Μόσχα για την Ελλάδα; Και απ’ ότι φαίνεται, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού και μιντιακού συστήματος και οι ηγετικές ελίτ της χώρας έχουν δώσει απάντηση. Γιατί δεν μπορεί όλο αυτό το μένος να έχει μόνο εσωτερικές πολιτικές στοχεύσεις. Δεν μπορεί να υπάρχει τόσο μεγάλη γεωπολιτική απαιδευσία στο ελληνικό πολιτικό σύστημα που να μην κατανοεί ότι το ζήτημα αυτό ξεπερνά κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα και δεν εντάσσεται στην αντιπολιτευτική στρατηγική αλλά αποτελεί στρατηγική επιλογή της Ελλάδας όσον αφορά τις σχέσεις της με τη Μόσχα. Απορίας άξιον είναι δε πως με τόση άνεση έσπευσαν να ταυτιστούν με τις επιλογές αυτές, πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα που μέχρι χθες εμφανίζονταν ως θιασώτες της ενίσχυσης των ελληνορωσικών σχέσεων.

Κατά την άποψη του γράφοντος, και με κίνδυνο να ολισθήσει στη συνωμοσιολογία, όλο αυτό το θέμα ενδέχεται να αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιων κύκλων ώστε να επιβάλλουν τον αντιρωσισμό στην ελληνική κοινωνία και να πακτώσουν την ελληνική γεωπολιτική λειτουργία πάνω στο δυτικό άρμα. Βλέποντας ότι η επικοινωνιακή στρατηγική περί «δικτάτορα» και «ομοφοβικού» Πούτιν, «μη δημοκρατικής» και «επιθετικής» Ρωσίας και όλα τα συναφή, δεν είχε το αντίκρισμα που ήθελαν στον ελληνικό λαό, επενδύουν τώρα στα «εγκλήματα του κομμουνισμού» και στους διωγμούς των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης από τον Στάλιν, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός έμμεσου πλην ξεκάθαρου αντιρωσισμού υπό το προκάλυμμα του αντικομμουνισμού. 


Νέα σύγκρουση στην Ευρώπη


Και εν πάση περιπτώσει, αν το ζήτημα ήταν μια εκ νέου επιβεβαίωση του δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσιν» με ορθολογικούς γεωστρατηγικά όρους, θα μπορούσε ίσως η επιλογή αυτή να γίνει κάπως κατανοητή. Το θέμα είναι σε ποια Δύση θέλουμε να ανήκουμε. Σε μια Δύση που θα κυριαρχείται από ψυχρές γεωπολιτικές αναγνώσεις και θα χαρακτηρίζεται από ρεαλισμό ή σε μια φοβική και παράλογη Δύση έτοιμη να αυτοκαταστραφεί για να «σωθεί». Γιατί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αυτός ο πολωτικός και άκαμπτος αντιρωσισμός αποτελεί στρατηγική επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών και δεν επιβάλλεται «από τα κάτω», από χώρες όπως η Εσθονία, σε συνεργασία φυσικά και με τα πιο φονταμενταλιστικά και ανορθολογικά τμήματα του αμερικανικού κατεστημένου.

Άρα, λοιπόν, άντε να δεχθούμε την εκ νέου ολοκληρωτική υπαγωγή της Ελλάδας στην κυριαρχία των ΗΠΑ, στο πλαίσιο μιας στοιχειώδους ρεαλιστικής ανάγνωσης της πραγματικότητας που έβαλε κάτω τα υπέρ και τα κατά για τη χώρας μας και έβγαλε κρίση. Είμαστε όμως όντως βέβαιοι ότι θέλουμε τη μετατροπή της Ελλάδας σε εξάρτημα της πολιτικής της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας; Και είμαστε πράγματι σίγουροι ότι θέλουμε να αποτελέσουμε μέρος αυτής της νέας γεωπολιτικής σύγκρουσης στην Ευρώπη; Γιατί αυτή η αντιπαράθεση θα είναι πάρα πολύ πιο επικίνδυνη απ’ ότι στο παρελθόν.

Πιο συγκεκριμένα, αν πράγματι επιβληθεί αυτός ο οξύς αντιρωσισμός που επιδιώκουν οι βαλτικές δημοκρατίες, με σκοπό να εξασφαλίσουν ότι σε περίπτωση ρωσικής δράσης εναντίον τους θα υπάρξουν αρμαγεδδωνικές συνέπειες, όπως προαναφέρθηκε και πιο πάνω, τότε θα δημιουργηθεί μια κατάσταση πολύ πιο επικίνδυνη για τον πλανήτη από ότι ίσχυε ακόμη και στα πιο ζοφερά χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Το γιατί και πως συμβαίνει κάτι τέτοιο ξεφεύγει από τα περιορισμένα όρια αυτού του κειμένου, μπορούμε, ωστόσο, να πούμε ότι αποτελεί συνέπεια των νέων και πιο «ευέλικτων» πυρηνικών δογμάτων που ισχύουν σήμερα σε σχέση με την ψυχροπολεμική εποχή, της πολύ πιο εύθραυστης γεωγραφίας ισχύος που έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη. Κομβικό κομμάτι της οποίας είναι η ίδια η αντίληψη από πλευράς της Μόσχας των βαλτικών δημοκρατιών ως επιθετικού προγεφυρώματος της Δύσης μέσα στο ζωτικό χώρο της Ρωσίας, οι μεθοδολογίες του υβριδικού πολέμου, που «θολώνουν» τα όρια μεταξύ ειρήνης και πολέμου και συνεπακόλουθα δημιουργούν επικίνδυνες ασάφειες και για τη λειτουργία της πυρηνικής αποτροπής και μια σειράς άλλων αιτίων.

Άρα λοιπόν, η αντιρωσική στρατηγική επιλογή που διαμορφώνεται σήμερα, στο όνομα του αντικομμουνισμού, από πλευράς των ελληνικών ελίτ – δυστυχώς και από μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, που μέχρι χθες φωνασκούσε υπέρ του Πούτιν – μπορεί να συμπυκνωθεί στην ακόλουθη φράση: Είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε κάποια στιγμή, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, να διακινδυνεύσουμε να θυσιάσουμε την Αθήνα για να σώσουμε το Ταλίν; 

Αν πράγματι έχουμε απαντήσει θετικά σε αυτήν την ερώτηση τότε όντως μπορούμε να συνεχίσουμε χαρούμενοι να προβάλουμε τα «εγκλήματα του κομμουνισμού», καθώς και την «ομοφοβία» του Πούτιν και όλα τα συναφή και να μηδενίσουμε τις ελληνορωσικές σχέσεις. Αν όχι, τότε θα πρέπει να μη συμμετάσχουμε στη μετατροπή των εγκλημάτων και των αδικιών του παρελθόντος σε εργαλεία διαμόρφωσης μιας επικίνδυνης και αδιέξοδης γεωπολιτικής πραγματικότητας για ολόκληρη την Ευρώπη και για την Ελλάδα ειδικότερα.

(*) Ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στη  Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 9-9-2017

kostasxan

Περί εξομολογήσεως.


Περί εξομολογήσεως. Από το βιβλίο "ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ". Διαβάζει ο Σάββας Ηλιάδης.


AKTINEΣ

ΤΟ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ. (5)


ΤΟ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ  ΤΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ. 
Του Hans Kramer.
          
Ανιστορικότης τής ερμηνείας τού Σλέγκελ.
          
Image result for ρομαντισμοςΟι ρομαντικοί χαρακτήρες της πλατωνικής εικόνος που μας παρουσίασε ο Σλέγκελ παρουσιάζονται με αφθονία στις αναφορές που συχνά συναντούμε στον Φίχτε και στην Ερμηνεία του Πλάτωνος σαν ένα είδος σύνθεσης ανάμεσα στον Σπινόζα και τον Φίχτε.
          Έτσι ο Σλέγκελ φτάνει κατά συνέπειαν να δηλώσει ότι η φιλοσοφία του Πλάτωνος περιέχει βασικά εις εαυτή όλο το ουσιώδες.
          Ο Σλέγκελ προφανώς, πιστεύει ότι μπορεί να βρεί στην φιλοσοφία του Πλάτωνος το πρωτότυπο της θέσεως της φιλοσοφίας της ταυτότητος του γερμανικού ιδεαλισμού!
          Αυτό όμως σημαίνει να προϋποθέσουμε στον Πλάτωνα την αρχή τής υποκειμενικότητος και την μέθοδο που προκύπτει! Ο τίτλος του γραπτού του, τού 1801 για το διδακτορικό του έλεγε: "Platonis philosophia genninis est idealismus". Είναι πραγματικά ένα εμβληματικό σημείο της ερμηνείας του τού Πλάτωνος.
          Συμπερασματικά:  το άπειρο, η βιογραφία, το άρρητο, το ασυστηματικό, η ειρωνία, δέν έχουν ελληνικές ρίζες αλλά πρωτορομαντικές!
          Έννοιες τού απείρου δέν λείπουν απο την Αρχαιότητα, αλλά καταλήγουν εξαιρούμενες και αποκλεισμένες στην κλασσική φιλοσοφία τού αρχαίου πλατωνισμού όπως και του Αριστοτελισμού. Η οπισθοδρόμηση ή αναγωγή στο άπειρο, για παράδειγμα χρησιμοποιείται σαν επιχείρημα εναντίον του ψεύδους. Η άπειρη σκέψη θεωρήθηκε ένα είδος σκεπτικισμού η οποία κλείνεται στον εαυτό της και αυτομηδενίζεται.
          Επομένως και η δυναμική έννοια της φιλοσοφίας τού Πλάτωνος πρέπει να κατανοηθεί με μία σημασία ολότελα διαφορετική σε σχέση με την μοντέρνα η οποία συνδέεται με την απειρατότητα! Δέν πρέπει να κατανοηθεί, ιδιαιτέρως, σαν ένα Είναι πάντοτε-καθ'οδόν, χωρίς να φτάνει σε ένα τέρμα ή σαν άπειρο άνοιγμα!
          Η Πλατωνική διαλεκτική δέν είναι απειροτιστική, αλλά τελεολογική, του ορίου, τού πεπερασμένου. Συνεπάγεται μία κατάκτηση του όρου στον οποίο τείνει και μία συγκεκριμένη εξασφάλιση τού άνευ όρων. Δηλαδή της πρώτης αρχής όλων των πραγμάτων.
          Η ερμηνεία του Πλάτωνος η οποία προσφέρεται απο τον Σλέγκελ δέν αντιπροσωπεύει μία ιστορική προσφορά, αλλά μία αναχρονιστική προσπάθεια εξόχως προβληματική, η οποία παρουσιάζει την σκέψη τού Έλληνα φιλοσόφου σαν ένα θεωρητικό σημείο αναφοράς για τα πράγματα της εποχής του!
          Και πράγματι ο Σλέγκελ επιχειρηματολογεί υπακούοντας σε μίαν αρχή αντιθετική απο εκείνη στην οποία βασίζεται ο Πλάτων, δηλαδή βασιζόμενος στην αρχή τής υποκειμενικότητος και μάλιστα στην συγκεκριμένη της διάσταση στην οποια παρουσιάζεται απο τον Φίχτε και απο τους Ρομαντικούς. Το απόφθεγμα του Σλέγκελ "Καθένας βρήκε στους αρχαίους εκείνο που ήθελε και επιθυμούσε, ιδιαιτέρως τον εαυτό του", ταιριάζει τέλεια στην ερμηνεία την ίδια που προσέφερε τού Πλάτωνος. Διότι στον Πλάτωνα έψαξε και βρήκε ακριβώς αυτό που επιθυμούσε και ιδιαιτέρως, αναγνώρισε τον εαυτό του!
         
 Οι κατηγορίες τής "εξέλιξης", τού "α-τελούς", της "ασυστηματικότητος", της "ειρωνίας"  και του "αρρήτου" στις πλατωνικές έρευνες του '800 και του '900.
         
 Ο Σλέγκελ, όπως ακριβώς με τις λογοτεχνικές του κατηγορίες και ερμηνείες, δημιούργησε σχολή και με τις εννοιολογήσεις που εισήγαγε στην εξήγηση τού Πλάτωνος!
          Όσον αφορά την έννοια τής εξέλιξης τής σκέψης τού Πλάτωνος, ας θυμηθούμε κατ'αρχάς, τις επιρροές τού Σλέγκελ στον Friedrich Ast (1807). Αυτός ο ερευνητής εισήγαγε αυτή την έννοια στις φιλοσοφικές μελέτες-μία έννοια την οποία καθιέρωσε στην συνέχεια ο K.F.Hermann και κατέστησε ένα σημείο αναφοράς σ'ένα διάσημο βιβλίο του του 1839-ο οποίος με τα σιωπηρά αποτελέσματα τών αξιωμάτων τού Σλέγκελ, απο τον οποίο προερχόταν, έφτασε να επηρεάσει, έστω και χαλαρά, μέχρι και τον Wilamowitz, τον Ryle και τον Schmitz.           
          Η προσπάθεια να συνδεθεί η θεμελιώδης αρχή του πλατωνικού θέματος με την ακολουθία και την οργάνωση  χρονολογικού χαρακτήρος  τών διαλόγων και να μετακινηθεί η πιό βαθειά σημασία των περιεχομένων τους στην γένεση αυτών και στην εξέλιξη του συγγραφέως των, απέκτησε στην συνέχεια ένα ιδιαίτερο φιλοσοφικό βάρος λόγω των επιρροών που άσκησαν η φιλοσοφία της ζωής του Dilthey, η νεοκαντιανή φιλοσοφία του Natorp, η οποία κατανοούσε την φιλοσοφική σκέψη σαν ένα άπειρο εγχείρημα, και επι πλέον λόγω της εξαπλώσεως του υπαρξισμού του Χάιντεγκερ.
          Με την θέση τής πνευματικής εξέλιξης τού Πλάτωνος, έγινε προσπάθεια στην συνέχεια να τεθεί στο περιθώριο και η σπουδαιότης τών μαρτυριών τής εμμέσου παραδόσεως τού Πλάτωνος στα προφορικά δόγματα!
          Ενώ ο Σλαϊερμάχερ και ο Σλέγκελ έθεσαν στο περιθώριο αυτές τις μαρτυρίες τής εμμέσου παραδόσεως σαν άνευ ιδιαίτερης σημασίας, ο Zeller ακολουθώντας τήν γραμμή τού Hermann στο βιβλίο του, του 1839, τις μετέφερε και τις περιόρισε στην τελική φάση τής Πλατωνικής σκέψης, ουδετεροποιώντας μ'αυτόν τον τρόπο, την σπουδαιότητα και την εμβέλεια, και επιβεβαιώνοντας την μονοπολικότητα τών γραπτών.
          Μπορούμε να παρατηρήσουμε επίσης και τις ρομαντικές ρίζες κάποιων θέσεων οι οποίες υποστηρίχθηκαν σχετικά με τα άγραφα δόγματα! Αυτά δέν γράφτηκαν λόγω της ανωριμότητος των και εξ'αιτίας του γήρατος του Πλάτωνος.

Συνεχίζεται
Αμέθυστος. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...