Οι άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας οι οποιοι εισήγαγαν τήν Β' Βτικάνειο Σύνοδο καί διέλυσαν τήν Ορθοδοξία.

Η αίρεση του Ζηζιούλα

Δείτε το βίντεο ιδιαίτερα στο 7.45 λεπτό και από το 26ο λεπτό και μετά.

Χρ. Γιανναράς: Πτώση-Κρίση-Κόλαση

Για το βιβλίο «Πτώση-Κρίση-Κόλαση ή η δικανική υπονόμευση της οντολογίας» μίλησε ο καθηγητής κ. Χρήστος Γιανναράς στο βιβλιοπωλείο Άπειρος Χώρα. Το έμβρυο δεν «ξέρει» τίποτα για τον τρόπο της ύπαρξής του μετά τη γέννηση - για τη μετά τον θάνατό του ζωή. Κανένα έμβρυο δεν «γύρισε πίσω» ποτέ, να ξαναγίνει έμβρυο μετά τη γέννησή του, ποτέ δεν επέστρεψε ως βρέφος στα έμβρυα, να τα «πληροφορήσει» ποια θα είναι η υπαρκτική τους πραγματικότητα μετά τη γέννησή τους! Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή με πλήρη άγνοια και απόλυτη μοναξιά, όπως και φεύγει από τα εγκόσμια με πλήρη άγνοια για την πραγματικότητα τη μετά τον θάνατό του. Πραγματικότητα, ίσως, ανάλογη με τη διαφορά ανάμεσα στο έμβρυο και το λογικό υποκείμενο.

https://www.youtube.com/watch?v=x1_GNU-aIAU 

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και η καθημερινή ασημαντότητα - π. Νικ. Λουδοβίκος (21 Ιαν 2024)

https://www.youtube.com/watch?v=eOOx08TEnYE&t=1676s

10:20
Ο παπάς έχει το φοβερό αυτό προνόμιο, να διατάζει το Άγιο Πνεύμα να κατεβεί, και το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει, θέλει δεν θέλει! Ξέρετε τι θα πει αυτό; Ξέρετε τι δύναμη έχει η ιεροσύνη; Και ποίησον τον μεν άρτον τούτον τίμιον σώμα, μεταβαλόν τω Πνεύματι σου τω Αγίω, και κατεβαίνει το Πνεύμα το Άγιο εκείνη την στιγμή, παρόλο που ο παπάς μπορεί να είναι ο χειρότερος. Θέλει δεν θέλει, στην κυριολεξία, θέλει δεν θέλει! Και έτσι γίνεται με όλα τα μυστήρια. Βάζει το πετραχήλι και διαβάζει την συγχωρητική ευχή, και φεύγουν τόνοι από πάνω σου, θέλει δεν θέλει το Πνεύμα το Άγιο…και ακούει ο Θεός τον άνθρωπο, τον παπά άνθρωπο.. (11:05)

Ο Εωσφόρος στο Βατικανό – Πατήρ Malachi Martin 1

Ο Εωσφόρος στο Βατικανό – Πατήρ Malachi Martin 1

https://www.youtube.com/watch?v=NlV7VviHuwU&t=352s

Ο πατήρ Malachi Martin λέει: «Έγινε αυτή η καθιέρωση, αυτή η ενθρόνιση του Σατανά μέσα στο Βατικανό — του Εωσφόρου, παρεμπιπτόντως. Είναι ιστορικό γεγονός. Έγινε μια συγκεκριμένη ημέρα από μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που εκπροσωπούσαν Λουσιφεριανούς από όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα Αμερικανούς Λουσιφεριανούς. Έγινε. Επομένως, κατά μία έννοια, ο Εωσφόρος έχει δύναμη. Δεν κατέχει ακόμη, αλλά είμαι βέβαιος ότι ελπίζει να “κατέχει” κάποιον Πάπα ως άνθρωπό του.»

Το ηχητικό προέρχεται από συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1990 με τον πατέρα Malachi Martin. Ελπίζουμε να ακούσετε τα λόγια αυτού του ιερέα από το παρελθόν μέσα στο πλαίσιο της σημερινής κατάστασης της Εκκλησίας μας, ιδιαίτερα σε σχέση με την περίοδο του Ψευδοπροφήτη Πάπα Φραγκίσκου.

https://TheWILDVOICE.org

Ο Malachi Martin (1921–1999) ήταν Ιρλανδός Καθολικός ιερέας και συγγραφέας σχετικά με την Καθολική Εκκλησία. Αρχικά χειροτονήθηκε ως Ιησουίτης ιερέας και έγινε Καθηγητής Παλαιογραφίας στο Παπικό Βιβλικό Ινστιτούτο του Βατικανού. Από το 1958 υπηρέτησε ως γραμματέας του Καρδιναλίου Bea κατά τις προετοιμασίες για τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού. Απογοητευμένος από τις μεταρρυθμίσεις, ζήτησε το 1964 να απαλλαγεί από ορισμένους από τους Ιησουιτικούς του όρκους και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Τα 17 μυθιστορήματα και μη λογοτεχνικά βιβλία του ήταν συχνά επικριτικά προς την Καθολική Εκκλησία, την οποία πίστευε ότι δεν είχε ενεργήσει σύμφωνα με την τρίτη προφητεία που αποκαλύφθηκε από την Παναγία στη Φάτιμα. Το έργο του ασχολήθηκε συχνά με τον σατανισμό, τη δαιμονική κατοχή και τους εξορκισμούς, τη θεολογία της απελευθέρωσης, τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού, την Τριδεντινή λειτουργία, το καθολικό δόγμα, τον μοντερνισμό, την οικονομική ιστορία της Εκκλησίας, τη Νέα Παγκόσμια Τάξη και τη γεωπολιτική σημασία του Πάπα. Ο Martin συνέχισε να τελεί καθημερινά ιδιωτικά τη Θεία Λειτουργία με την Τριδεντινή μορφή και άσκησε με ζήλο την ιερατική του διακονία μέχρι τον θάνατό του.

Υποστηρίχθηκε έντονα από ορισμένες παραδοσιακές καθολικές πηγές και επικρίθηκε σφοδρά από ιδιαίτερα φιλελεύθερες πηγές. Υπήρξε περιοδικός καλεσμένος στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα του Art Bell, Coast to Coast AM, μεταξύ 1995 και 1998. Στα τελευταία χρόνια πριν από τον θάνατό του, ο Martin έγινε δεκτός σε ιδιωτική ακρόαση από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. Κατόπιν άρχισε να εργάζεται σε ένα βιβλίο με προσωρινό τίτλο Primacy: How the Institutional Roman Catholic Church became a Creature of the New World Order.

Βρισκόμαστε στο σπίτι του π. Malcolm, και έχει πρόσφατα γράψει ένα βιβλίο με τίτλο Windswept House. Και σε αυτή την πρώτη συνέντευξη θα συζητήσουμε αυτό το βιβλίο, διότι, εκτός από το ότι απαντά σε πολλά ερωτήματα που έχουν πολλοί Καθολικοί σχετικά με την κατάσταση της Εκκλησίας σήμερα, θέτει και άλλα ερωτήματα — και είναι αυτά τα ερωτήματα που πρέπει να συζητήσουμε σήμερα.

Ναι, Bernard. Νομίζω ότι πρέπει να το συζητήσουμε, γιατί το βιβλίο παρουσιάζεται, παρεμπιπτόντως, σε μορφή μυθιστορήματος, και επομένως η πρόθεση του συγγραφέα μπορεί να ιδωθεί μέσα από το μυθιστορηματικό πλαίσιο. Από τότε όμως που εκδόθηκε, τον περασμένο Ιούνιο, 14 Ιουνίου 1996, έχω εμφανιστεί σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, και όλες οι ερωτήσεις που μου τίθενται δεν αφορούν τόσο το αν είναι αληθινό ή ψευδές.

Οι περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι όταν το βιβλίο αφηγείται μια ιστορία, ας πούμε, για το Βατικανό ή για έναν επίσκοπο στην Αμερική ή για κάτι στη Γαλλία, είναι πραγματική, αλλά τα πρόσωπα έχουν καλυφθεί. Έχει χρησιμοποιηθεί μια μυθιστορηματική μορφή. Είναι, παρεμπιπτόντως, ένα πολύ χρήσιμο λογοτεχνικό είδος, και χρησιμοποιείται από πολλούς σήμερα.

Ο Geoffrey Archer, για παράδειγμα, ο Βρετανός συγγραφέας, το χρησιμοποιεί, και αρκετοί άλλοι συγγραφείς επίσης. Η Taylor Caldwell έγραφε όλα της τα βιβλία με αυτόν τον τρόπο. Έγραφε για τους μεγιστάνες του πετρελαίου της εποχής της χωρίς να αναφέρει ποτέ τα ονόματά τους. Χρησιμοποιούσε ψευδώνυμα, αλλά έλεγε την ιστορία. Αυτό ακριβώς κάνει και αυτό το βιβλίο. Επομένως χρειάζεται συζήτηση.

Οι άνθρωποι ρωτούν: πόσο είναι πραγματικό και πόσο είναι φαντασία; Και πάντοτε τους λέω ότι το 85% των προσώπων είναι πραγματικά και το 95% των γεγονότων είναι πραγματικά, αλλά όλα είναι καλυμμένα με μυθιστορηματική μορφή. Είναι πιο εύπεπτο έτσι.

Θα σας πω ποια ήταν η δική μου βασική αντίδραση στο βιβλίο: το βρήκα ρεαλιστικό. Γνωρίζω πολλές οικογένειες που έχουν διαλυθεί λόγω της κρίσης στην Εκκλησία, όπως η οικογένεια Gladstone στο βιβλίο. Και γνωρίζω ιερείς που υπέφεραν, όπως ο Mike Riley.

Ναι, που «πάγωσε» από τη μητρόπολη. Βεβαίως, το έχετε δει.

Και γνωρίζω ότι ορισμένοι Καθολικοί βρίσκονται σε άρνηση σχετικά με αυτό το βιβλίο και σχετικά με την Εκκλησία. Νομίζουν ότι όλα είναι εντάξει. Ότι απλώς είχαμε δυσκολίες — ποιος δεν έχει; Ότι υπάρχει μεγάλη ευαγγελιστική δράση, μεγάλη αποστολικότητα, οικοδόμηση ευσέβειας ενόψει του έτους 2000, ένας δραστήριος Πάπας γνωστός και σεβαστός σε όλο τον κόσμο, ένα δισεκατομμύριο μέλη, η μεγαλύτερη θρησκευτική ομολογία στον κόσμο — και βρίσκονται σε πλήρη άρνηση των κακών που πλήττουν τον οργανισμό που ονομάζεται Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Και ποιο θα λέγατε ότι είναι το βασικό θέμα του Windswept House;

Το βασικό θέμα — και ίσως αυτό εκπλήξει πολλούς — είναι το εξής: ότι ο οργανισμός, η Ρωμαιοκαθολική οργάνωση, ως οργανισμός που αποτελείται από καρδιναλίους, επισκόπους, ιερείς, θρησκευτικούς, μοναχές, με σχολεία, ακαδημίες, ιδρύματα, ενορίες και μητροπόλεις και ό,τι συνεπάγεται αυτό, ότι αυτός ο οργανισμός βρίσκεται σε αποστασία. Και αυτή είναι μια πολύ, πολύ ισχυρή δήλωση.

Διότι είναι άλλο πράγμα να είσαι σχισματικός. Το σχίσμα αφορά διαμάχη για εξουσία δικαιοδοσίας. Είναι άλλο πράγμα να είσαι αιρετικός. Αιρετικός είναι αυτός που λέει: δεν πιστεύω στο καθαρτήριο, δεν πιστεύω στην αειπαρθενία, δεν πιστεύω σε κάποιο δόγμα — αυτό είναι αίρεση. Δεν σημαίνει ότι έχεις χάσει την πίστη σου, αλλά βρίσκεσαι σε επικίνδυνη θέση.

Όταν όμως είσαι αποστάτης, αρνείσαι βασικές αλήθειες: ότι ο Θεός υπάρχει, ότι υπάρχει Εκκλησία, ότι υπάρχει κόλαση, ότι υπάρχει θεία χάρη, ότι υπάρχει πραγματική αμαρτία — όχι απλώς κοινωνικά παραπτώματα. Όταν μπαίνεις σε πλήρη άρνηση θεμελιωδών αληθειών, τότε βρίσκεσαι σε αποστασία.
Αυτή τη στιγμή, ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων βρίσκεται σε αποστασία, και ένα σημαντικό ποσοστό καρδιναλίων, επισκόπων, ιερέων και θρησκευτικών επίσης. Δεν ομολογούν πλέον βασικές χριστιανικές αλήθειες — ξεχάστε τον Καθολικισμό.

Είναι αυτό που διακρίνει αυτή την κρίση από προηγούμενες;

Ναι. Κατά τη Μεταρρύθμιση, ο Λούθηρος και ο Ερρίκος Η΄ δεν αρνήθηκαν βασικές χριστιανικές αλήθειες. Έπεσαν σε αίρεση, αλλά δεν αμφισβήτησαν την ύπαρξη της κόλασης, του παραδείσου, της θείας χάριτος, της αγιότητας, της αποκαλυπτικής αυθεντίας. Ισχυρίστηκαν απλώς ότι αυτοί κατείχαν την αυθεντία.

Αυτή η κατάσταση είναι, κατά τον Martin, χειρότερη και από την Αρειανική αίρεση, που αρνιόταν τη θεότητα του Χριστού. Διότι τώρα — λέει — υπάρχουν εκείνοι που δεν πιστεύουν ότι ο Ιησούς είναι πραγματικά παρών στο Μυστήριο της Ευχαριστίας, ούτε ότι γνώριζε πως ήταν Θεός.

Αναφέρεται επίσης στον Γάλλο Ιησουίτη Pierre Teilhard de Chardin, ο οποίος, κατά την άποψή του, πρότεινε μια διαφορετική θεολογική κατεύθυνση: όχι ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, αλλά ότι ο άνθρωπος θα γίνει Θεός.
Και αυτό — λέει — έχει υιοθετηθεί από ορισμένους καρδιναλίους σήμερα. Δεν πιστεύουν πλέον στην Ενσάρκωση ή στην Ανάσταση όπως διδάσκεται παραδοσιακά. Και, προσθέτει, αυτοί βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης.
Αυτό διαχέεται στους λαϊκούς που ζουν την πίστη τους στις ενορίες. Διαχέεται στους καθηγητές των σεμιναρίων, όπου μπορούν — όπως λέει — να αρνούνται τη θεότητα του Ιησού χωρίς συνέπειες.
Και, για παράδειγμα, όταν ο σημερινός επίσκοπος της Μελβούρνης έγινε επίσκοπος — ονομαζόταν Επίσκοπος Pell — κάλεσε το διδακτικό προσωπικό και είπε: «Από εδώ και πέρα επιμένω να διδάσκετε την παραδοσιακή καθολική διδασκαλία». Ξέρετε τι συνέβη; Το προσωπικό παραιτήθηκε. Είπαν: «Λυπούμαστε, Επίσκοπε, σας συμπαθούμε, σας σεβόμαστε, αλλά δεν πιστεύουμε πλέον αυτά τα πράγματα».

Ολόκληρη η σχολή παραιτήθηκε στη Μελβούρνη. Έτσι, αυτή η κατάσταση εξηγεί επίσης γιατί η ενότητα στην Εκκλησία έχει διασπαστεί. Ναι, γιατί δεν υπάρχει ενότητα.
Δεν υπάρχει, ας πούμε, σύμπνοια μεταξύ των πιστών και των αποστατών. Καμία. Καμία απολύτως.

Και αυτό επίσης ευθύνεται για την ανάδυση αυτού που σήμερα γνωρίζουμε ως Υπόγεια Εκκλησία. Δηλαδή, ένα εκτεταμένο δίκτυο επισκόπων, ιερέων, θρησκευτικών, μοναχών, σχολείων, παρεκκλησίων του Αγίου Μυστηρίου, εξομολογήσεων και ιερέων-συγγραφέων, σε όλη την Αμερική και τον Καναδά και τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη. Υπάρχει μια Υπόγεια Εκκλησία, η οποία ανθεί.
Είναι μικρή, είναι περιορισμένη, αλλά ανθεί, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι έλκονται προς αυτήν, επειδή εγκαταλείπουν την «συνοδική Εκκλησία», όπως την αποκαλώ. Δηλαδή εκείνους που ακολουθούν απολύτως και άκαμπτα ό,τι λέγεται για το Βατικανό ΙΙ, τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού, και βρίσκονται σε αποστασία. Δεν το γνωρίζουν.

Ξέρετε, Bernard, το μεγάλο κρίμα είναι το εξής: Δεν υπάρχει αμφιβολία. Έχουμε 66 εκατομμύρια Καθολικούς, νομίζω, σε αυτές τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν λέγονταν τα πραγματικά νούμερα.
Και η πλειονότητα οδηγείται, κυριολεκτικά, μακριά από την αληθινή πίστη — και δεν το γνωρίζει, επειδή είναι υπάκουη. Αλλά αν ο ιερέας λέει ότι είναι εντάξει να είσαι ομοφυλόφιλος, ότι είναι εντάξει να πάρεις διαζύγιο και να ξαναπαντρευτείς και να προσέρχεσαι στα μυστήρια· αν ο ιερέας λέει ότι δεν θα πας στην κόλαση, ότι ο Θεός δεν στέλνει κανέναν στην κόλαση, ότι δεν υπάρχει πραγματικά· και ότι ο διάβολος είναι μύθος· και το λέει ο ιερέας, το λέει ο επίσκοπος — τότε οι άνθρωποι λένε: «Καλά, τι να πιστέψουμε;»

Οι αποστάτες δεν αναγνωρίζουν καμία πραγματικότητα πέρα από ό,τι μπορεί να δει, να ακούσει, να αγγίξει και να αισθανθεί κανείς. Αρνούνται ή δεν συμπεριλαμβάνουν στην κοσμοθεωρία τους το αιώνιο και το υπερφυσικό. Όχι. Αυτό έχει χαθεί. Οι δαίμονες, οι άγγελοι, οι άγιοι. Υπάρχει κάτι μετά τον θάνατο που λέγεται ουρανός — ένα ευχάριστο μέρος. Όλοι πηγαίνουν εκεί. Αυτή είναι η γενική ιδέα. Και ο Θεός δεν στέλνει κανέναν σε ένα σκοτεινό και ζοφερό μέρος που λέγεται κόλαση. Όχι. Ή το καθαρτήριο — όλα αυτά είναι μύθος, μυθολογία. Αυτή είναι η οπτική. Αυτή είναι η αποστασία.

Βλέπετε, Bernard, αν μου πείτε ότι είστε πιστός, αλλά στην πράξη ζείτε σαν να μην ισχύει τίποτε από αυτά, και σας ρωτήσω και διαπιστώσω ότι δεν πιστεύετε πραγματικά στην κόλαση, στους αγγέλους, στο καθαρτήριο — τότε αυτό είναι που πιστεύετε, ανεξάρτητα από το τι δηλώνετε επαγγελματικά λέγοντας «Είμαι Ρωμαιοκαθολικός». Δεν είστε. Είστε αποστάτης.
Ένα από τα χαρακτηριστικά της σημερινής ιεραρχίας είναι ότι συνήθως δεν αρνούνται ανοιχτά αυτά τα δόγματα. Απλώς ζουν και ασκούν το αξίωμά τους σαν να μην υπάρχουν.
Ακριβώς. Τα αφαιρούν από την πράξη τους. Τα αφαιρούν εντελώς. Δεν υπάρχουν πια. Αυτή είναι η δυσκολία. Αυτό συμβαίνει.
Και αυτή η αποστασία εξηγεί γιατί, για παράδειγμα, αυτοί οι κληρικοί δεν δείχνουν ενδιαφέρον για το ροζάριο; Ακριβώς. Γιατί να κρατούν κομπολόγια σαν μουσουλμάνοι; Αυτές είναι χάντρες προσευχής, σαν τα κομπολόγια των Ελλήνων, και παίζουν με αυτές. «Τι κάνεις; Περνάς από Χαίρε Μαρία σε Χαίρε Μαρία; Λες 50 Χαίρε Μαρία με μιας;» Δεν έχει νόημα — ούτε ανθρώπινα λογικό. Δεν βλέπουν καμία χρησιμότητα σε αυτό, ούτε πιστεύουν πλέον στα προνόμια της Παναγίας. Όλα αυτά έχουν χαθεί. Αυτή είναι η πίστη.

Και το τρομερό, Bernard, είναι ότι αν χάσεις την πίστη σου, δεν ξέρεις ότι την έχασες. Αν το γνώριζες, θα μπορούσες να την ξαναβρείς. Αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν ως εκκλησιαστικοί. Δεν εγκαταλείπουν την Εκκλησία. Θεωρούν τους εαυτούς τους καλούς Καθολικούς.

Θα σας πω μια ιστορία σχετικά με αυτό, που είναι μάλλον τρομακτική. Θυμάμαι ότι εργαζόμουν με έναν καρδινάλιο κατά τη διάρκεια της Συνόδου του Βατικανού, τον Καρδινάλιο Bea. Μπήκε κάποια μέρα στο γραφείο μου και ίδρωνε — πράγμα που δεν συνέβαινε ποτέ. Ήταν 83 ετών, αλλά δεν είχε να κάνει με την ηλικία του. Ποτέ δεν ίδρωνε. Και τώρα ίδρωνε και έτρεμε.
Του είπα: «Σεβασμιότατε, τι συνέβη;» Μου είπε: «Μόλις άκουσα μια συζήτηση μεταξύ του Hans Küng και του Schillebeeckx». Ήταν δύο θεολόγοι, ακραίοι θεολόγοι, που ήταν αποστάτες. Και είπε ότι άκουσε τον Schillebeeckx να λέει: «Τότε δεν μπορούμε να μείνουμε σε αυτή την Εκκλησία». Και ο Küng απάντησε: «Όχι, όχι. Τον 16ο αιώνα με τους Προτεστάντες φύγαμε από την Εκκλησία και χάσαμε. Αυτή τη φορά θα μείνουμε μέσα και θα την αλλάξουμε».

Όλη αυτή η κρίση στην Εκκλησία, όμως, πρέπει να είχε κάποια πηγή. Δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί από το πουθενά. Ποια θα μπορούσε να είναι αυτή η πηγή;

Όπως γνωρίζετε, σήμερα στα μέσα ενημέρωσης και στα σχόλια, όποιος μιλά για συνωμοσία χαρακτηρίζεται ως «συνωμοσιολόγος». Αλλά τώρα γνωρίζουμε. Έχουμε αποδείξεις. Και κάποια μέρα θα μπορέσουμε να τις δημοσιεύσουμε όλες. Γνωρίζουμε ότι υπήρχε ένα σχέδιο που επηρέασε τον Ιωάννη ΚΓ΄ να συγκαλέσει τη Σύνοδο.
Και αφού συγκαλέστηκε η Σύνοδος, γνωρίζουμε πλέον ότι καρδινάλιοι όπως ο Καρδινάλιος Suenens του Βελγίου και ο König της Βιέννης, καθώς και ένας ολόκληρος κατάλογος Γερμανών και Γάλλων καρδιναλίων, συνεννοήθηκαν για να αλλάξουν τη Σύνοδο από καθολική σύνοδο σε αυτό που τελικά έγινε. Αυτό ήταν κάτι που διέκοψε την παράδοση της Εκκλησίας και παρήγαγε τα έγγραφα που σήμερα θεωρούνται η βάση της καθολικής αποστασίας μέσα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Αυτό πλέον το γνωρίζουμε.

Ήταν ένα προσεκτικά οργανωμένο σχέδιο και προήλθε από μη καθολικές πηγές. Γιατί; Δείτε το έτσι: βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1950 και ο ισχυρότερος αναπτυσσόμενος θεσμός στη διεθνή σκηνή είναι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με έναν πολύ ισχυρό Πάπα, τον Pacelli, που επρόκειτο σύντομα να πεθάνει· και η Εκκλησία εξαπλωνόταν σε όλο τον κόσμο με μεγάλο κύρος.

Τι κάνεις γι’ αυτό; Σχεδιάζεις να τη διαταράξεις από μέσα, να τη διεισδύσεις. Και τη διεισδύεις στρατολογώντας ορισμένους καρδιναλίους σε μασονικές στοές, ώστε να γίνουν μέλη της Στοάς, σεβαστά μέλη — καθώς και επισκόπους και ιερείς. Και προχωράς στην εισαγωγή της ομοφυλοφιλίας ως απολύτως αποδεκτού τρόπου ζωής για οποιονδήποτε, ακόμη και για ιερείς και μοναχές. Το κάνεις αυτό πολύ προσεκτικά. Αυτό είναι που συνέβη.
Ποιος διαμόρφωσε αυτό το σχέδιο; Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, η μεταγενέστερη ιστορία θα δείξει αποφασιστικά ότι έχουμε πολύ ισχυρούς εχθρούς που βλέπουν τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως το ένα μεγάλο εμπόδιο στα σχέδιά τους. Γιατί; Διότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία λέει: «Έχω την ύψιστη εξουσία σε κάθε ηθική πράξη. Οτιδήποτε κάνεις που είναι ηθική πράξη, εγώ είμαι η αρχή».

Δεύτερον, «είμαι η αρχή και στην εκπαίδευση. Πρέπει να έχω τα παιδιά για να τα εκπαιδεύω. Πρέπει να εκπαιδεύονται από εμένα στην αρχή. Διεκδικούμε την εκπαίδευση».
Και τρίτον, «είμαστε τελικά η πηγή κάθε εξουσίας». Πολύ λίγοι το γνωρίζουν. Γιατί όχι; Αλλά τελικά το παπικό δόγμα είναι ότι ακόμη και η πολιτική εξουσία κατέρχεται μέσω του παπισμού. Ο παπισμός δεν το επιμένει πλέον, επειδή δεν γίνεται αποδεκτό. Αλλά de facto όλη η εξουσία στη γη προέρχεται από τον Χριστό.
Και ο μόνος αντιπρόσωπός του στη γη είναι ο Πάπας. Η ιδέα της δημοκρατίας — ότι ο λαός έχει εξουσία — δεν είναι καθολική, λέει. Ο λαός έχει εξουσία μέσω του Χριστού, από τον Χριστό. Η ιδέα ότι η εξουσία εδρεύει στον λαό και ότι ο λαός μπορεί να τη δώσει σε όποιον θέλει είναι μισοψημένη διδασκαλία. Η πλήρης διδασκαλία είναι ότι όλη η εξουσία προέρχεται από τον Χριστό. Ο ίδιος το είπε: «Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης». Και επομένως κατέρχεται μέσω αυτού ή μέσω του αντιπροσώπου του, που είναι ένας και μόνο ένας άνθρωπος.

Και τώρα έχουμε τον 264ο διάδοχο του Πέτρου στον θρόνο, και αυτός είναι, μέσω του Χριστού, η πηγή της πολιτικής εξουσίας, της πολιτικής αυθεντίας, της πολιτικής νομιμότητας. Αυτή είναι, λέει, η αληθινή καθολική διδασκαλία.
Αλλά αυτοί οι εχθροί πηγαίνουν πίσω, κατά τη γνώμη του, από την εποχή που ο Χριστός περπάτησε στη γη — δεν υπήρξε συνάντηση του Συνεδρίου για να τον σταματήσουν; Βεβαίως. Αλλά εκείνοι ενεργούσαν. Στον κόσμο αυτό, λέει, είτε υπηρετείς τον Χριστό είτε υπηρετείς τον Εωσφόρο. Υπάρχουν μόνο δύο πλευρές: το καλό και το κακό. Το καλό εκπροσωπείται από τον Χριστό και το κακό από τον Εωσφόρο.
Μπορεί να μην γνωρίζεις τον Χριστό — μπορεί να είσαι Βουδιστής ή Μουσουλμάνος και να μην τον έχεις ακούσει. Αν υπηρετείς όμως το καλό, υπηρετείς τον Χριστό, και η χάρη για να το κάνεις προέρχεται από τον Χριστό με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αν είσαι σκληρός, κακός, ψεύτης, επίορκος — αυτό είναι έργο του Εωσφόρου, ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή το χρώμα σου. Αυτά τα δύο χωρίζουν την ανθρωπότητα.
Σήμερα, δυστυχώς, η άρνηση της αποκαλύψεως του Χριστού βρίσκεται μέσα στην ίδια την Εκκλησία ως οργανισμό. Αυτή είναι η δυσκολία.
Κάνει επίσης διάκριση μεταξύ της ένωσης των πιστών που ζουν την πίστη τους και του οργανισμού που τη μεταφέρει. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, λέει, είναι το ιδανικό όχημα για τους πιστούς στον Χριστό. Αλλά είναι μόνο ένας οργανισμός — και φθίνει.
Ένα από τα υποθέματα του Windswept House είναι ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα, ανθρώπινα μιλώντας, δεν θα υπάρχει πλέον ορατός οργανισμός της Αγίας Ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας.

Κάτι όμως πρέπει να συνέβη από τη δεκαετία του 1960 και μετά που να οδήγησε σε αυτή την «αυτοκατεδάφιση».
«Ναι», λέει, «υπήρξε αυτή η καθιέρωση, αυτή η ενθρόνιση του Σατανά μέσα στο Βατικανό — του Εωσφόρου, για την ακρίβεια».
Έγινε πράγματι; «Ναι. Είναι ιστορικό γεγονός. Έγινε μια συγκεκριμένη ημέρα από μια ομάδα ανθρώπων που εκπροσωπούσαν Λουσιφεριανούς από όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα Αμερικανούς. Έγινε. Και έτσι, κατά μία έννοια, ο Εωσφόρος έχει δύναμη. Δεν κατέχει ακόμη, αλλά ελπίζει να “κατέχει” κάποιον Πάπα ως άνθρωπό του. Το περιμένει. Όχι τον παρόντα Πάπα, αλλά κάποιον Πάπα, ώστε το σπίτι να είναι πραγματικά δικό του».

Και ο μόνος που μπορεί να τον εκδιώξει είναι ο ιδιοκτήτης του οίκου — και αυτός είναι ο Πάπας. Και πρέπει να τελέσει τον εξορκισμό. Τον καθαρισμό του οίκου.
Κάποιοι που διάβασαν το Windswept House, όταν έφτασαν στο σημείο της «ενθρόνισης του Σατανά», είπαν: «Α, τώρα καταλαβαίνω γιατί υπάρχει αυτή η κρίση στην Εκκλησία».
Γιατί δεν έχει πνευματική αιτία; Πρέπει να έχει. Πρέπει να έχει. Γι’ αυτό θυμάμαι ότι πέρυσι πήγα στη Ρώμη και μίλησα με έναν πολύ γνωστό Καρδινάλιο και του είπα: «Μα, Σεβασμιότατε, πρέπει να πάτε στον Άγιο Πατέρα και να του εξηγήσετε αυτό το πράγμα».
Μου απάντησε: «Όχι. Τι μπορώ να κάνω; Είμαι απλώς ένας απλός Καρδινάλιος».
Και του είπα: «Αν δεν το κάνετε εσείς, ποιος θα το κάνει;»
Μου απάντησε: «Κανείς. Κανείς δεν θα το κάνει. Κανείς δεν θα πει την αλήθεια στον Άγιο Πατέρα. Και είναι πολύ απασχολημένος και πολύ καταπονημένος για να κάνει κάτι γι’ αυτό».
Και αυτή είναι η κατάσταση.
Και μέχρι να γίνει αυτό...

Παρεμπιπτόντως, υπάρχουν οκτώ εξορκιστές που εργάζονται στο Βατικανό υπό τον πατέρα Amorth, τον Gabriel Amorth, που είναι πολύ καλός εξορκιστής. Αλλά δεν είναι ο ιδιοκτήτης του οίκου. Δεν εκπροσωπεί τον Χριστό. Μόνο ο Πάπας μπορεί πραγματικά να επιλύσει αυτή την κρίση στην Εκκλησία. Να εκδιώξει τα δαιμόνια.
Και αυτό, λέει, εξηγεί γιατί πολλοί καλοί άνδρες και γυναίκες — ιερείς, γονείς, πιστοί — μπορεί να προσπαθούν εδώ κι εκεί να κάνουν κάτι, να σώσουν κάποιες ψυχές. Αλλά εξηγεί γιατί όλες οι προσπάθειες, π.χ. των υπερασπιστών της ζωής και των παραδοσιακών...
«Καταλήγουν στο μηδέν. Στο μηδέν».
Δίνει ένα παράδειγμα: μέσα σε 36 ώρες ο Πάπας δέχθηκε τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και τον Φιντέλ Κάστρο.
Λέει ότι ο Γκορμπατσόφ είναι ο ιδρυτής μιας «Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας» και συντάκτης του Earth Charter (Χάρτη της Γης), που — κατά την άποψή του — αποτελεί θεμέλιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, με νέες «εντολές» που αντικαθιστούν τις Δέκα Εντολές και προωθούν λατρεία της φύσης (Gaia).
Ο Κάστρο χαρακτηρίζεται ως αθεϊστής και διώκτης της Εκκλησίας.
Κατά την άποψή του, το να δέχεται ο Πάπας τέτοιους ηγέτες με τιμές στο Βατικανό αποτελεί σκανδαλισμό και αποθάρρυνση των πιστών. Το παρουσιάζει ως αποτέλεσμα «Λουσιφεριανής επιρροής» μέσα στο κεντρικό σύστημα της Εκκλησίας.
Στη συνέχεια τίθεται ερώτηση για την οπτική ενός εξορκιστή απέναντι στην κρίση της Εκκλησίας.
Η απάντηση που αποδίδεται είναι ότι, κατά τους εξορκισμούς, τα δαιμόνια «χλευάζουν» λέγοντας πως βρίσκονται ακόμη και στον Άγιο Πέτρο και έχουν επιρροή δίπλα στον Πάπα — ισχυρισμοί που παρουσιάζονται ως λόγια δαιμόνων.
«Αυτό μου είπαν. “Πώς τολμάς; Ο άρχοντάς μας έχει ενθρονιστεί, έχει εγκατασταθεί. Και εσύ είσαι ακόμη εναντίον μας; Γιατί προσπαθείς να μας διώξεις όταν επιχειρείς να εκδιώξεις δαιμόνια;” Και είναι τρομερό πράγμα.
Συνεχίζεις να επαναλαμβάνεις το όνομα του Ιησού και τις προσευχές και την εντολή να φύγουν. Τελικά φεύγουν, μέσα από τη διαδικασία. Αλλά αυτό που σου εκτοξεύουν είναι αυτό:
Λένε: “Είμαστε τιμημένοι ανάμεσα στους καρδιναλίους της Γαλλίας. Ο άρχοντάς μας λατρεύεται από μερικούς από αυτούς. Δεν μπορεί να είμαστε τόσο κακοί. Γιατί είσαι εναντίον μας;”

Θα ήθελα να θίξω ένα σημείο εδώ. Ο τρόπος που παρουσιάζονται οι σατανιστές στο Χόλιγουντ ή στις ταινίες είναι πολύ διαφορετικός από την περιγραφή των σατανιστών στο Windswept House.
Ω ναι, είναι εντελώς διαφορετικός.
Αν πάρεις για παράδειγμα την ταινία The Exorcist με τη Linda Blair, βασισμένη στο βιβλίο του Blatty — που στηρίζεται σε πραγματικό γεγονός αλλά έχει πλήρως διαστρεβλωθεί από τον Blatty και την ταινία — στην ουσία είναι μια ταινία τρόμου τύπου Δράκουλα–Φρανκενστάιν για να σου προκαλεί ανατριχίλα. Ο κόσμος αγαπά την ανατριχίλα. Του αρέσει να φοβάται.
Αλλά είναι όλα στη φαντασία. Όπως κάθε ταινία τρόμου.
Η πραγματικότητα του εξορκισμού, η πραγματικότητα της δαιμονικής κατοχής είναι εντελώς διαφορετική.
Θυμάμαι έναν ψυχολόγο, τον Dr. Hammond, που έλεγε συνεχώς ότι όλα αυτά είναι φαντασία και ότι αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται προσεκτική θεραπεία. Τελικά ζήτησε να παραστεί σε έναν εξορκισμό — κάτι που δεν κάνουμε συνήθως. Τον δεχτήκαμε.
Ο Hammond δεν ξαναγύρισε ποτέ στην ψυχιατρική. Έγινε Καθολικός — ήταν αρχικά Εβραίος. Όταν ήρθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα της δαιμονικής παρουσίας, ήταν κάτι που δεν ξεχνιέται.
Και δεν έχει καμία σχέση με τις κινηματογραφικές εικόνες του Σατανά με νύχια, οπλές και κίτρινα μάτια. Αυτά είναι φαντασία. Όμορφη φαντασία. Αλλά όχι πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι σατανιστές τείνουν να είναι σεβαστοί άνθρωποι σε σεβαστά επαγγέλματα.
Οι σατανιστές που γνωρίζω στη Νέα Υόρκη είναι δικηγόροι, γιατροί, αρχιτέκτονες, νοσηλευτές, χρηματιστές, επιχειρηματίες. Είναι απολύτως αξιοσέβαστοι πολίτες. Πληρώνουν τους φόρους τους. Μερικοί συνεισφέρουν και στην τοπική εκκλησία. Κάποιοι είναι Καθολικοί, άλλοι Προτεστάντες, άλλοι Εβραίοι.
Στην κοινωνική ζωή είναι άψογοι. Ο λόγος τους είναι συμβόλαιο. Η επαγγελματική τους εργασία είναι αψεγάδιαστη.

Αλλά λατρεύουν τον Εωσφόρο.
Και έχουν επιρροή; Βεβαίως έχουν. Διότι προωθούν συνεχώς την αρχή ότι δεν υπάρχει τίποτε πάνω από τον ουρανό και τίποτε κάτω από τη γη — υπάρχει μόνο αυτή η ζωή για 40, 50, 60, 70, 80 χρόνια και μετά τέλος. Άρπαξε τη μέρα.
Δυστυχώς, λέει, αυτή η επιρροή έχει διεισδύσει και στην Εκκλησία.
Υπάρχουν — ισχυρίζεται — ιεράρχες, ιερείς και μοναχές που είναι μέλη «coven» και λατρεύουν τον Σατανά ή τον Εωσφόρο (τους διακρίνει ως διαφορετικά πνεύματα). Ο Εωσφόρος ως «άρχοντας», ο Σατανάς ως εκτελεστής.
Περιγράφει το σοκ όταν διαπιστώνεται ότι ένας ιεράρχης συμμετέχει σε τέτοια πράγματα. Το παρομοιάζει με το φιλί του Ιούδα.
Μερικοί από αυτούς, λέει, ζητούν βοήθεια με αόριστο τρόπο. Μιλούν για αποφάσεις τους. Αν τους πεις ότι ενήργησαν ανάρμοστα και ότι «βοήθησαν τον άρχοντα», αντιδρούν έντονα, αλλά λένε ότι δεν μπορούν ακόμη να απομακρυνθούν. Νιώθουν ότι δεν μπορούν να σωθούν.
Γίνεται διάκριση μεταξύ εκείνων που συνειδητά υπηρετούν τον Εωσφόρο και εκείνων που είναι «χρήσιμοι ανόητοι». Υπάρχει διάκριση — αλλά όταν εξετάσεις την υπόθεση, λέει, υπήρχε πάντα κάποιο στοιχείο εκούσιας συνεργασίας. Πάντα υπάρχει ευθύνη.
Κάποιοι προορίζονται για υψηλά αξιώματα — να γίνουν καρδινάλιοι. Άλλοι παραμένουν απλοί ιερείς ή επίσκοποι.
Πολύ. Αλλά μερικοί από αυτούς είναι προορισμένοι να έχουν επιρροή. Και επομένως μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά.
Και λαμβάνουν ιδιαίτερη προσοχή. Πιστέψτε με, λαμβάνουν ιδιαίτερη προσοχή. Και ιδιαίτερη μεταχείριση.
Και «φώτιση». Έχουν ζωή. Επινοούν τρόπους για να κάνουν αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουν.
Και αποκτούν πλούτη. Και προνόμια. Και είναι αρεστοί.
Και υπάρχει και αυτό το στοιχείο — ένα πολύ τρομακτικό φαινόμενο. Αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Δεν μπορώ ποτέ να το εξηγήσω. Αλλά ακόμη και μέσα σε ένα πλήθος θα βρουν ο ένας τον άλλον. Υπάρχει ένα πνευματικό «άρωμα». Ένα σημάδι στο μέτωπό τους. Δεν ξέρω τι είναι. Αλλά γνωρίζονται.
Ακόμη κι αν δεν έχουν συναντηθεί ποτέ πριν, μόλις ανήκουν σε αυτόν.
Και θα προστατεύσουν ο ένας τον άλλον και θα προωθήσουν ο ένας τον άλλον. Απολύτως. Μέχρι θανάτου. Μέχρι την καταστροφή σου. Αντί να υπηρετήσουν τα συμφέροντα του «άρχοντα».
Τώρα, αυτό που θα ήθελα να μάθω είναι: ποια είναι η ατζέντα αυτών των Λουσιφεριανών μέσα στην Εκκλησία; Ποια είναι η ατζέντα τους για την Καθολική Εκκλησία;

Η ατζέντα είναι η εξής: επειδή αυτή είναι η επιθυμία του Λουσιφέρ, θέλουν να απο-υπερφυσικοποιήσουν πλήρως τη Ρωμαιοκαθολική διδασκαλία, ώστε να γίνουμε «καλοί» άνθρωποι χωρίς υπερφυσικά κίνητρα και έτσι να αποδεχθούμε τα σχέδιά τους για την ανθρωπότητα — σχέδια που είναι, κατά τη γνώμη του, πολύ σκοτεινά.
Για παράδειγμα:
Έχουμε σήμερα μεγάλο αριθμό Καθολικών που ασκούν αντισύλληψη στην Αμερική. Το 66% — σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρει.
Έχουμε μεγάλο αριθμό που ασκούν άμβλωση.
Έχουμε πολλές καθολικές οικογένειες με δύο παιδιά και όχι περισσότερα. Γιατί; Επειδή έχουν προχωρήσει σε στείρωση. Είτε βασεκτομή είτε απολίνωση σαλπίγγων. Το παρουσιάζει ως συνειδητή πράξη και ως ζωή «εν αμαρτία».
Στη συνέχεια συνδέει αυτό με μια ευρύτερη τάση στη βιοϊατρική:
Η μεγαλύτερη τάση σήμερα στην ιατρική είναι η παράταση της ζωής όσο το δυνατόν περισσότερο — από τα 60 στα 70, 80, 90 χρόνια, με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διάρκεια.
Η θεωρία που περιγράφει λέει ότι αν μπορούν να αντικατασταθούν όλα τα όργανα — μάτια, καρδιά, πνεύμονες, πάγκρεας, νεφρά κ.λπ. — τότε η ζωή μπορεί να παρατείνεται επ’ αόριστον.
Για να γίνει αυτό, απαιτούνται όργανα για μεταμόσχευση.
Και ισχυρίζεται ότι η έρευνα στοχεύει στην ανάπτυξη «υπο-ανθρώπων» (π.χ. ανεγκεφαλικών εμβρύων) με λειτουργικά όργανα για «συγκομιδή» οργάνων.
Συνδέει επίσης τις πρακτικές άμβλωσης και ευθανασίας με μια σταδιακή «εξοικείωση» της κοινωνίας με την εξόντωση ανθρώπινης ζωής στα δύο άκρα — στην αρχή και στο τέλος της ζωής.
Υποστηρίζει ότι η χρήση εμβρυϊκού ιστού σε ιατρικές και καλλυντικές εφαρμογές αποτελεί μέρος αυτής της διαδικασίας.
Το βασικό του επιχείρημα είναι ότι:
Όποιος υποστηρίζει την άμβλωση ή τη στείρωση, κατά τη γνώμη του, συμβάλλει σε μια πορεία που οδηγεί στην ανάπτυξη και εκμετάλλευση «υπο-ανθρώπων» για ιατρικούς σκοπούς.
Συνεχίζει λέγοντας ότι μέρος της «Λουσιφεριανής ατζέντας» είναι να αναδιαμορφωθεί η Εκκλησία ώστε να πάψει να αποτελεί εμπόδιο σε αυτή τη «νέα ηθική» και να καταστεί πρόθυμος υποστηρικτής μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης — μιας τάξης «προνομιούχων» ανθρώπων που θα επιδιώκουν έναν παρατεταμένο επίγειο παράδεισο.
Η Εκκλησία, λέει, αυτή τη στιγμή είναι το μεγάλο εμπόδιο, επειδή αντιτίθεται στην άμβλωση και στην αντισύλληψη.

Συνεχίζεται

Η Καθολική Εκκλησία παραστρατεί. Ζούμε στους έσχατους καιρούς;

του Καθολικού

Η αχαλίνωτη αποστασία της μοντερνιστικής, συνοδικής Εκκλησίας υπό τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στην πραγματικότητα επιταχύνεται σε σύγκριση με την κίνηση που της έδωσε ο Αργεντινός Πάπας ( motus in fine velocior; Ποιος ξέρει...).

Η εξουσία του Ρωμαίου Ποντίφικα συνδέεται με την αλήθεια και την καλοσύνη. Αν αυτή η εξουσία χρησιμοποιείται για σκοπούς αντίθετους στη σωτηρία των ψυχών, η εξουσία αυτή γίνεται κατάχρηση που δεν μπορεί να δεσμεύσει τις συνειδήσεις των πιστών. Καμία υπακοή, στην πραγματικότητα, δεν οφείλεται σε κανέναν, είτε επίσκοπο είτε Πάπα, που κάνει τα πάντα για να μας εκτρέψει από το σωστό μονοπάτι και να μας οδηγήσει στην άβυσσο, εστιάζοντας στην υπακοή, στο καθήκον να εμπιστευόμαστε όσους δεν την αξίζουν πλέον, έχοντας καταχραστεί την εξουσία που απορρέει από τον ρόλο τους για τον αντίθετο σκοπό από αυτόν για τον οποίο δημιουργήθηκε ο ίδιος ο ρόλος, δεδομένου ότι « salus animarum suprema lex ».

Είναι οδυνηρό να πρέπει να το παραδεχτούμε ακόμη και στον εαυτό μας, αλλά δεν μπορούμε πλέον να τους υπακούμε. Δυστυχώς, ο διάβολος έφτασε να επηρεάσει ακόμη καί Πάπες, καρδινάλιους και επισκόπους. Διαφορετικά, ποια εξήγηση θα υπήρχε για όλες αυτές τις προαγωγές σε υψηλές θέσεις μη Καθολικών προσωπικοτήτων που πραγματοποιεί ο Πάπας Λέων από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, συνεχίζοντας το άνομο έργο του προκατόχου του;

https://www.aldomariavalli.it/2026/02/19/pessime-nomine-di-leone-cosi-si-consolida-la-rivoluzione-del-vaticano-ii/
: διαβάζοντας άρθρα σαν κι αυτό, τα οποία έχουν γίνει όλο και πιο συχνά τελευταία, αντιμέτωποι με αυτούς τους αντικαθολικούς διορισμούς από τον Πάπα Λέοντα, που σαφώς στοχεύουν στη δημιουργία μιας παγκόσμιας μασονικής θρησκείας, του εκκλησιαστικού βραχίονα της Νέας Παγκόσμιας Τάξης των παγκοσμιοποιημένων Ελευθεροτεκτόνων (σημειώστε τη συγγένεια του ακρωνυμίου NOM , το οποίο υποδηλώνει τόσο τη Νέα Παγκόσμια Τάξη όσο και το Novus Ordo Missae ), και θυμούμενοι επίσης ότι ο Robert Prevost ήταν ο κληρονόμος του Bergoglio, δύο γνωμικά, δύο πνευματικές διαθήκες μεγάλης σημασίας προς το παρόν, μου έρχονται στο μυαλό:

1 – « Καμία συμφωνία με τη Ρώμη, μέχρι η Ρώμη να επιστρέψει καθολική », έτσι είπε ο Αρχιεπίσκοπος Marcel Léfèbvre στους αδελφούς του και τους πιθανούς διαδόχους του στο τιμόνι της SSPX.

Μονσινιόρ Βιγκάνο και Μονσινιόρ Λεφέβρ
(παρόν και παρελθόν της Αντιμοντερνιστικής Καθολικής Αντίστασης)
2 – «… και όταν έρθουν εκείνες οι μέρες…μην ακούτε πια κανέναν », αυτή είναι η πνευματική διαθήκη του Αγίου Πατέρα Πίο της Πιετραλτσίνα.

Άγιος Πίο της Πιετραλτσίνα
(ο τελευταίος μεγάλος Άγιος της Καθολικής Εκκλησίας)

Οι μέρες για τις οποίες μιλάει ο Άγιος της Πιετραλτσίνα είναι αναμφίβολα δικές μας, αυτές του Μπεργκόλιο και του Πρέβοστ, παρόλο που ο Πάτερ Πίο, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, έζησε σε εποχές μοντερνιστικής διακυβέρνησης της Καθολικής Εκκλησίας (Ρονκάλλι, Μοντίνι). Προφανώς, αν και οι μοντερνιστές είχαν καταφέρει να καταλάβουν την ηγεσία της Εκκλησίας του Χριστού (ειδικά με τον Μοντίνι), υπήρχαν ακόμα ορισμένοι ιεράρχες που μπορούσαν να ακουστούν και να εμπιστευτούν.
Καθώς η κατάσταση επιδεινώθηκε, ωστόσο, έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου κανείς δεν μπορεί να ακουστεί, και αυτό όχι μόνο στον εκκλησιαστικό και κληρικό τομέα, αλλά και στον πολιτικό και αστικό τομέα (αν η σημερινή κοινωνία μπορεί ακόμα να οριστεί ως τέτοια).

Όπως μας διδάσκει η Κατήχηση (προφανώς η Καθολική, για παράδειγμα η Μεγάλη Κατήχηση του Αγίου Πίου Ι΄ ), η ζωή ενός Χριστιανού είναι ένας συνεχής αγώνας, πρώτα με τον εαυτό του, στη συνέχεια ενάντια στον πειραστή και τους γήινους συνεργούς του. Αυτή είναι η γνωστή «militia Christi», που απορρίφθηκε και εγκαταλείφθηκε από τον μοντερνιστικό κλήρο.
Η νίκη, όταν έρθει —και θα έρθει, αυτή είναι η μόνη βεβαιότητα— η νίκη, λέγαμε, θα οφείλεται στον Θρίαμβο της Άμωμης Καρδιάς της Παναγίας, στην οποία οι δαίμονες και οι διεφθαρμένοι και πονηροί άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν κακό.

« Αυτό που χρειάζεται είναι η ατομική αποστολική θητεία, όχι η μονοπωλιακή αποστολική θητεία [...]. Πρέπει να εργαστούμε ανάμεσα στις ψυχές στην ατομική αποστολική θητεία: όσοι γνωρίζουν και μπορούν να το κάνουν, χωρίς προηγούμενη εξουσιοδότηση, πρέπει να εργαστούν «...έτσι είπε η Παναγία της Αποκάλυψης στον Μπρούνο Κορνακιόλα, τον μάντη του Τρε Φοντάνε, βλ. Δεδομένου , επομένως, αυτού του αποκαλυπτικού σεναρίου, και δεδομένης της αδυναμίας εύρεσης ενός ασφαλούς πνευματικού οδηγού εντός της λεγόμενης «μαχητικής Εκκλησίας » , στην τρέχουσα εκκλησιαστική της συνιστώσα, η προτροπή της Ουράνιας Μητέρας μας επιβάλλει το καθήκον, την επείγουσα ανάγκη να κάνουμε κάτι για να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί, όπως λένε, να δώσουμε τη μέτρια συμβολή μας στην υπόθεση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και της Αγίας Εκκλησίας Του, να ενωθούμε σαν φάλαγγα της Ρωμαϊκής εποχής για να αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις του στρατού του σκότους, ολοένα και πιο επιθετικού και ύπουλου. Οδηγός μας, εκτός από τους λίγους, πολύ λίγους ιεράρχες που έχουν βγει στο φως, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Βιγκάνο και ο Αρχιεπίσκοπος Στρίκλαντ, μπορεί να είναι μόνο η Άμωμη Παρθένος Μαρία, Συν-Λυτρώτρια και Μεσίτρια όλων των Χαρίτων, Βασίλισσα των Πολιτοφυλακών και Βασίλισσα των Νικών.

Η Καθολική Εκκλησία σε παρακμή - Άρθρο του Catholicus

Η Κληρονομιά του Βρετανικού Αποικισμού

Daniele Perra - 28 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Ντανιέλε Πέρα

Πάντα μας οδηγούν στο να σκεφτόμαστε τους «κακούς» ως τους Ρώσους, τους Γερμανούς του παρελθόντος, τους Ιρανούς σήμερα, και ούτω καθεξής. Στην πραγματικότητα, ο βρετανική αποικιοκρατία, με τις μετααποικιακές του συνέπειες, έχει προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά από την βουβωνική πανώλη, από την Εγγύς Ανατολή (σκεφτείτε απλώς το παλαιστινιακό ζήτημα) μέχρι την ινδική υποήπειρο. Ακόμα και η τρέχουσα σύγκρουση Πακιστάν-Αφγανιστάν είναι προϊόν αυτής της τεράστιας ιστορικής καταστροφής που ονομάζεται Βρετανική Αυτοκρατορία. Το 1893, περίπου συμπίπτοντας με το τέλος του «Μεγάλου Παιχνιδιού» με την τσαρική Ρωσία, ο Σερ Μόρτιμερ Ντουράντ χάραξε μια γραμμή στον χάρτη που υποτίθεται ότι οριοθετούσε τις αντίστοιχες ζώνες επιρροής μεταξύ Αφγανιστάν και Βρετανικής Ινδίας. Οι Αφγανοί, σε αντίθεση με τους Βρετανούς, δεν το θεώρησαν ποτέ μόνιμο διεθνές σύνορο, ειδικά δεδομένου ότι χώριζε τα εδάφη που κατοικούν οι Παστούν, η πλειοψηφική εθνοτική ομάδα του Αφγανιστάν. Και, στην πραγματικότητα, αυτή η γραμμή δεν αντιπροσώπευε ποτέ πραγματικά σύνορα. Η Καμπούλ επέλεξε να ψηφίσει κατά της ένταξης του Πακιστάν στον ΟΗΕ. Μεταξύ της δεκαετίας του 1950 και του 1960, υποστήριξε το σχέδιο του «Μεγάλου Παστούνιαν» και οι ίδιοι οι Παστούν κινούνταν πάντα με μεγάλη ελευθερία εκατέρωθεν των συνόρων, τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά των Σοβιετικών όσο και κατά τη διάρκεια της καταστροφικής αμερικανικής κατοχής.
Το Πακιστάν έχει υποστηρίξει τους Ταλιμπάν στο παρελθόν με τον σαφή σκοπό της εγκαθίδρυσης μιας πιθανής φιλοπακιστανικής κυβέρνησης στην Καμπούλ, ικανής να δώσει στο Ισλαμαμπάντ στρατηγικό βάθος σε περίπτωση πολέμου με την Ινδία και να αναγνωρίσει τη Γραμμή Ντουράντ. Οι Ταλιμπάν, ωστόσο, υιοθέτησαν γρήγορα μια πιο εθνικιστική στάση από ό,τι είχε φανταστεί το Ισλαμαμπάντ. Η τρέχουσα σύγκρουση (που αποκαλείται «ανοιχτός πόλεμος» από τον υπουργό Εξωτερικών του Πακιστάν) πηγάζει από την κατάρρευση της συμφωνίας του Οκτωβρίου 2025 που υποστηρίχθηκε από την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, και από αμοιβαίες κατηγορίες. Το Πακιστάν κατηγορεί την Καμπούλ ότι υποστηρίζει τους λεγόμενους Πακιστανούς Ταλιμπάν και άλλες αποσχιστικές ομάδες στο Μπαλουχιστάν, οι οποίοι δραστηριοποιούνται στην αποσταθεροποίηση εμπορικών οδών που συνδέονται με τον Κινεζικό Δρόμο του Μεταξιού (σαμποτάζ του CPEC, για παράδειγμα, ή των οδών που συνδέουν την Κίνα και το Ιράν). Η Καμπούλ, με τη σειρά της, κατηγορεί το Ισλαμαμπάντ ότι υποστηρίζει το ISIS-K. Ένας στρατηγικός εχθρός των Αφγανών Ταλιμπάν, ο οποίος, με τη σειρά του, είναι από καιρό σύμμαχος των Πακιστανών Ταλιμπάν στις επιθέσεις τους σε κινεζικές υποδομές. Πρόκειται για μια πολυεπίπεδη γεωπολιτική σύγκρουση στην οποία υπάρχουν τουλάχιστον δύο ελέφαντες στο δωμάτιο: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ινδία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χαιρετίζουν την περιφερειακή αποσταθεροποίηση που αποδυναμώνει τον σύμμαχο του Πεκίνου (Πακιστάν) και τα έργα υποδομής του. Η Ινδία στοχεύει στην ανοικοδόμηση των σχέσεων με το Αφγανιστάν για να αναβιώσει το στρατηγικό όνειρο της εποχής Καρζάι: τη συντριβή του Πακιστάν και από τις δύο πλευρές. Αυτό έχει στερήσει από την Καμπούλ τη δυνατότητα να κατασκευάσει εμπορικές οδούς με την Ινδία, οι οποίες αναγκαστικά θα περνούσαν από το έδαφός της. Ο εμπορικός καταναγκασμός, στην πραγματικότητα, παραμένει το πιο ισχυρό όπλο του Πακιστάν (παρά την προφανή στρατιωτική του υπεροχή) για να κρατήσει τους Αφγανούς Ταλιμπάν σε απόσταση

L'eredità del colonialismo britannico

Επιχείρηση Epstein

από τον Pino Cabras - 28 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Πίνο Κάμπρας

Θα μπορούσαμε να μετονομάσουμε την επιθετικότητα του άξονα Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ εναντίον του Ιράν (και του Λιβάνου και του Ιράκ) σε «Επιχείρηση Επστάιν». Θα συνόψιζε παραδόξως και κριτικά τόσο τις δεκαετίες αυτοκρατορικών σχεδίων που εδραιώθηκαν από την άρχουσα τάξη, δεσμευμένη από ένα ενιαίο κυκλοφορικό σύστημα με τις μολυσμένες αρτηρίες της, όσο και την επιθυμία να θάψει το σκάνδαλο με αυτό το όνομα με γεγονότα μεγαλύτερης κλίμακας που θα την υποτιμήσουν.
Η Μέση Ανατολή στις φλόγες είναι το προοίμιο μιας ακόμη μεγαλύτερης και πιο χαοτικής πυρκαγιάς στην οποία θα καούν όλα τα βιβλία της παλιάς τάξης: από βιβλία λογιστικής μέχρι βιβλία νομικής, ακόμη και εγχειρίδια γεωγραφίας.
Ο αγώνας της Αυτοκρατορίας για παγκόσμια ηγεμονία, η οποία επέλεξε να βαφτίσει τη νέα υπαρξιακή της φάση στη Γάζα, τώρα περιλαμβάνει απεριόριστα - στον πυρήνα της - το όραμα του «Πραγματικού Σιωνισμού», που οραματίζεται έναν «κλιμακωτό» πόλεμο εξόντωσης ως αποδεκτό μέσο.
Οι Ρώσοι έχουν ήδη καταστήσει σαφές ότι, μετά από αυτή την βάναυση επιθετικότητα, δεν πιστεύουν πλέον στην προθυμία της Αυτοκρατορίας να διαπραγματευτεί. Δεν το πίστευαν πλέον το 2022 όταν πήραν το ρίσκο να παρέμβουν στην Ουκρανία, αλλά προσπάθησαν να αποφύγουν μια φάση «ολοκληρωτικού πολέμου». Οι τελευταίες ευκαιρίες για διαπραγμάτευση θα εξαφανιστούν πολύ γρήγορα.
Οι υπνοβάτες ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις, που έχουν οδηγήσει τη διπλωματία σε γάγγραινα τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Μέση Ανατολή, μας εισάγουν τώρα απαλά στο χειρότερο σενάριο, αφήνοντάς μας εκτεθειμένους σε αποκαλυπτικούς κινδύνους.

Operazione Epstein

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ: Η παγκόσμια τρομοκρατία του ηγεμόνα

Sergio Caruso - 28 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Σέρτζιο Καρούζο

Η αεροπορική και ναυτική επίθεση που διεξήγαγαν σήμερα το πρωί οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν αντιπροσωπεύει ένα ποιοτικό άλμα στη διάβρωση της διεθνούς έννομης τάξης και επιβεβαιώνει μια πλέον διαρθρωτική τάση προς την ομαλοποίηση του προληπτικού πολέμου ως πολιτικού μέσου. Υπό την ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου, η χρήση βίας παρουσιάζεται ως προληπτική αυτοάμυνα, αλλά η νομική ανάλυση αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα: Το Άρθρο 2(4) του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών απαγορεύει ρητά την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε Κράτους, με την επιφύλαξη μόνο δύο εξαιρέσεων: άδεια από το Συμβούλιο Ασφαλείας ή ατομική ή συλλογική αυτοάμυνα βάσει του Άρθρου 51 σε περίπτωση πραγματικής ή επικείμενης ένοπλης επίθεσης. Στη σημερινή περίπτωση, δεν υπάρχει ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που να επιτρέπει την επιχείρηση, ούτε έχουν υπάρξει επαληθεύσιμα στοιχεία για επικείμενη ένοπλη ιρανική επίθεση που να δικαιολογούν μια προληπτική απάντηση. Το δόγμα της «προληπτικής» ή του «προληπτικού πολέμου» δεν αναγνωρίζεται στο εθιμικό διεθνές δίκαιο, εκτός εάν υπάρχει μια στιγμιαία, συντριπτική και αναπόφευκτη απειλή, σύμφωνα με το λεγόμενο κριτήριο της Καρολίνας, προϋποθέσεις που δεν πληρούνται. Η στοχοποίηση στρατιωτικών υποδομών και κέντρων λήψης αποφάσεων με τον δηλωμένο ή έμμεσο στόχο της αποκεφαλισμού της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας του Ιράν και της προώθησης της αλλαγής καθεστώτος συνιστά υπέρβαση του κατωφλίου της άμυνας και είσοδο στο πεδίο του ένοπλου καταναγκασμού που αποσκοπεί στον βίαιο μετασχηματισμό της εσωτερικής δομής ενός κυρίαρχου κράτους, μια πρακτική που η διεθνής νομολογία και πρακτική έχουν επανειλημμένα καταδικάσει ως παραβίαση της αρχής της μη επέμβασης. Όταν η βία χρησιμοποιείται όχι για την απόκρουση της συνεχιζόμενης επιθετικότητας αλλά για τον εκφοβισμό ενός πληθυσμού, την αποσταθεροποίηση των θεσμών και την επιβολή πολιτικής αλλαγής, η διαχωριστική γραμμή με αυτό που πολλοί νομικοί ορίζουν ως κρατική τρομοκρατία γίνεται εξαιρετικά λεπτή: η οργανωμένη βία χρησιμοποιείται για την παραγωγή ψυχολογικού και πολιτικού αποτελέσματος μεγάλης κλίμακας, στοχεύοντας όχι μόνο στρατιωτικούς στόχους αλλά και τη συλλογική βούληση ενός λαού. Από αυτή την οπτική γωνία, η σημερινή επιχείρηση δεν φαίνεται να αποτελεί πράξη διεθνούς ασφάλειας, αλλά μάλλον μια μονομερής ενέργεια που υπονομεύει το σύστημα συλλογικής ασφάλειας που καθιερώθηκε μετά το 1945. Όσον αφορά την αντίδραση του Ιράν εναντίον των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή και εναντίον ισραηλινών στόχων, η Τεχεράνη ισχυρίζεται ότι αποτελεί άσκηση του δικαιώματος αυτοάμυνας βάσει του Άρθρου 51. Από αυστηρά νομική άποψη, η αξιολόγηση θα εξαρτηθεί από την αναλογικότητα και την αναγκαιότητα των αντίμετρων που ελήφθησαν. Ωστόσο, η αιτιώδης αλληλουχία πυροδοτήθηκε από την αρχική επίθεση.Ακόμη και το πιθανό κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ θα έθετε σύνθετα ζητήματα σχετικά με την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και το δίκαιο της θάλασσας, αλλά θα δικαιολογούνταν από το Ιράν ως αντίμετρο σε μια παράνομη χρήση βίας, εισερχόμενο στη συζήτηση για τα αντίποινα και τα ένοπλα και άοπλα αντίμετρα στο διεθνές δίκαιο. Η πιο ανησυχητική πτυχή αυτής της κλιμάκωσης είναι η προοδευτική μετατροπή της νομικής γλώσσας σε ρητορική κάλυψη για επιχειρήσεις που επιδιώκουν γεωπολιτικούς στόχους περιφερειακής ηγεμονίας: εάν η κατηγορία της «πιθανής απειλής» καταστεί επαρκής για να νομιμοποιήσει τους βομβαρδισμούς εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους, ολόκληρο το νομικό πλαίσιο που περιορίζει τον πόλεμο υπονομεύεται. Τελικά, η σημερινή επίθεση όχι μόνο εκθέτει τη Μέση Ανατολή σε μια σπείρα ανεξέλεγκτης σύγκρουσης, αλλά θέτει επίσης ένα επικίνδυνο προηγούμενο που υπονομεύει την απαγόρευση της χρήσης βίας, ακρογωνιαίο λίθο της σύγχρονης διεθνούς τάξης. Και ακριβώς αυτή η ομαλοποίηση της προληπτικής βίας, που ασκείται χωρίς εντολή και με στόχο τον πολιτικό εξαναγκασμό, δίνει στην επιχείρηση έναν χαρακτήρα που πολλοί παρατηρητές δεν διστάζουν να ορίσουν ως τρομοκρατικό στην στρατηγική της ουσία, καθώς στοχεύει να κάμψει τη βούληση ενός κράτους και του πληθυσμού του μέσω της τρομοκρατίας και της καταστροφής.
Σημείωση – Το Κριτήριο της Καρολίνας: Το λεγόμενο «Κριτήριο της Καρολίνας» προέρχεται από μια διπλωματική ανταλλαγή του 1837 μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου μετά το περιστατικό της Καρολίνας. Ορίζει ότι η προληπτική αυτοάμυνα επιτρέπεται μόνο όταν η ανάγκη για δράση είναι «άμεση, συντριπτική και δεν αφήνει καμία επιλογή μέσων ή χρόνου για σκέψη», επιβάλλοντας περαιτέρω την απαίτηση η αντίδραση να είναι αναλογική.
Ο πίνακας δείχνει το USS Caroline να πέφτει στους Καταρράκτες του Νιαγάρα αφού δέχτηκε επίθεση και πυρπολήθηκε από Βρετανούς στρατιώτες.

Stati Uniti d’America e Israele: il terrorismo mondiale dell'egemone

Όμηρος του Διαβόλου (Hostage to the Devil)

Όμηρος του Διαβόλου (Hostage to the Devil)
Πρόλογος στη Νέα Έκδοση:
Κατοχή και Εξορκισμός στην Αμερική της δεκαετίας του 1990

Στο ανοιγοκλείσιμο του ματιού του Θεού από τότε που το Hostage to the Devil πρωτοεκδόθηκε το 1976, από τη μία πλευρά τίποτε δεν έχει αλλάξει. Και από την άλλη, τα πάντα έχουν αλλάξει.

Τίποτε δεν έχει αλλάξει στη διαδικασία με την οποία ένα άτομο καταλαμβάνεται από προσωπικό και νοήμον κακό. Τίποτε δεν έχει αλλάξει, επίσης, στις προϋποθέσεις για την επιτυχή τέλεση εξορκισμού ενός κατεχόμενου ατόμου. Όλα αυτά παραμένουν όπως περιγράφονται και συνοψίζονται στα κεφάλαια και στις περιπτώσεις που ακολουθούν.

Αυτό που έχει αλλάξει είναι οι συνθήκες της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε όλοι πλέον. Σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, έχει αναπτυχθεί ένα ευνοϊκό κλίμα για την εμφάνιση δαιμονικής κατοχής ως κανονική συνθήκη της ζωής μας.

Το 1976 ο σατανισμός παρουσιαζόταν — και πιθανότατα θεωρούνταν από τους περισσότερους Αμερικανούς — ως εμπορικό θέλγητρο κινηματογραφικών αιθουσών και βιβλιοπωλείων. Στην πραγματικότητα, το Hostage to the Devil γράφτηκε ως σαφής προειδοποίηση ότι η κατοχή δεν είναι — ούτε υπήρξε ποτέ — κάποιο σκοτεινό παραμύθι με τέρατα και ευτυχισμένα τέλη. Η κατοχή είναι πραγματική· και πληρώνονται πραγματικά τιμήματα.

Τώρα, στην Αμερική της δεκαετίας του 1990, δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια να θεωρείται η δαιμονική κατοχή ψυχαγωγία. Αντίθετα, σε οικογένειες παντού και σε κάθε κοινωνικό επίπεδο, υπάρχει ένας δικαιολογημένος φόβος. Πάνω απ’ όλα, ο φόβος αυτός αφορά τα παιδιά. Και πράγματι, υπάρχουν λίγες οικογένειες που να μην έχουν ήδη επηρεαστεί με κάποιον τρόπο από τον σατανισμό — ακόμη και από τελετουργικό σατανισμό: επίσημες τελετές και ιεροτελεστίες οργανωμένες και τελούμενες από άτομα και ομάδες που δηλώνουν λατρεία προς τον Σατανά.

Για προφανείς λόγους, δεν γνωρίζουμε τα πάντα για τις οργανωμένες σατανιστικές ομάδες — ή «κύκλους» (covens), όπως αποκαλούνται — στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως η γνώση που διαθέτουμε επαρκεί για να δικαιολογήσει τον φόβο των συνηθισμένων οικογενειών για τα παιδιά τους και για τον μελλοντικό τρόπο ζωής τους. Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι και στις πενήντα πολιτείες της Ένωσης υπάρχουν πλέον πάνω από 8.000 σατανιστικοί κύκλοι. Γνωρίζουμε ότι σε κάθε μεγάλη αμερικανική πόλη ή κωμόπολη τελείται τουλάχιστον μία Μαύρη Λειτουργία την εβδομάδα — σχεδόν πάντοτε οργανωμένη από τέτοιους κύκλους — και μάλιστα σε περισσότερες από μία τοποθεσίες. Γνωρίζουμε ότι η μέση σύνθεση των σατανιστικών κύκλων προέρχεται από όλα τα επαγγέλματα, καθώς και από πολιτικούς, κληρικούς και θρησκευόμενους.

Γνωρίζουμε ακόμη ότι μέσα σε αυτούς τους κύκλους έχει αναπτυχθεί ένα είδος «εξειδίκευσης». Κάποιος μπορεί να επιλέξει ετεροφυλοφιλικό ή ομοφυλοφιλικό κύκλο, για παράδειγμα. Σε τουλάχιστον τρεις μεγάλες πόλεις, μέλη του κλήρου έχουν στη διάθεσή τους τουλάχιστον έναν παιδοφιλικό κύκλο, αποτελούμενο και συντηρούμενο αποκλειστικά από και για κληρικούς. Θρησκευόμενες γυναίκες μπορούν να βρουν λεσβιακό κύκλο οργανωμένο κατά παρόμοιο τρόπο. Γνωρίζουμε επίσης ότι σε πολλά δημόσια σχολεία μεγάλων πόλεων είναι σχεδόν βέβαιο ότι υπάρχει τουλάχιστον μία ομάδα εφήβων που ασχολείται με τελετουργικό σατανισμό.

Και μολονότι γνωρίζουμε πολύ λίγα — και πάλι για προφανείς λόγους — σχετικά με την ανθρώπινη θυσία ως στοιχείο του τελετουργικού σατανισμού, γνωρίζουμε ότι σε ορισμένους κύκλους, όπου η μυστικότητα είναι απόλυτη προϋπόθεση ζωής ή θανάτου, η ποινή για απόπειρα αποχώρησης είναι τελετουργικός θάνατος με μαχαίρι, με μία μαχαιριά για κάθε έτος ζωής του παραβάτη μέλους.

Τα αποδεκτά αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με ανθρώπινες θυσίες είναι περιορισμένα, εν μέρει διότι η διάθεση ανθρώπινων λειψάνων έχει εξελιχθεί σε σκοτεινή «τέχνη» στους σατανιστικούς κύκλους, μέσω χρήσης φορητών αποτεφρωτήρων· και διότι δεν υπάρχουν ληξιαρχικά ή βαπτιστικά αρχεία — καμία καταγραφή ύπαρξης — για τα βρέφη που προορίζονται ως Θύματα.

Ωστόσο, διαθέτουμε τεράστιο όγκο ανεκδοτολογικών στοιχείων που δείχνουν ότι χιλιάδες βρέφη και παιδιά συλλαμβάνονται και γεννιούνται σκόπιμα για να χρησιμεύσουν ως Θύματα σε σατανιστικές τελετές. Στον κόσμο της σατανιστικής λατρείας προτιμώνται τα αγόρια ως «έμφυλα αντίγραφα» του Θείου Βρέφους. Αλλά και τα κορίτσια δεν αποκλείονται.

Στο πλαίσιο αυτό, η ανάδυση της παιδικής κακοποίησης ως χαρακτηριστικού της εποχής μας απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Δεν προέρχεται κάθε — ίσως ούτε καν η πλειονότητα — περίπτωση παιδικής κακοποίησης από τελετουργικό σατανισμό. Κάθε περίπτωση πρέπει να αξιολογείται με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία. Όμως η έκταση της παιδικής κακοποίησης στην Αμερική σήμερα και τα συγκεκριμένα στοιχεία για την εμπλοκή του σατανισμού σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις δίνουν μια εικόνα του βαθμού στον οποίο τα ανεστραμμένα πρότυπα — το κύριο χαρακτηριστικό κάθε μορφής σατανιστικής δραστηριότητας και ιδίως του τελετουργικού σατανισμού — έχουν διεισδύσει και επηρεάσει όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

Και όσο φρικιαστικές κι αν είναι αυτές οι πληροφορίες — που σε καμία περίπτωση δεν εξαντλούν όσα γνωρίζουμε — ακόμη πιο σοκαριστική είναι η διαπίστωση ότι, στην Αμερική της δεκαετίας του 1990, κανείς δεν βρίσκεται μακριά από ένα κέντρο όπου τέτοιες δραστηριότητες διεξάγονται σε τακτική βάση. Κανείς δεν ζει μακριά από κάποια γεωγραφική περιοχή όπου ασκείται κάποια μορφή τελετουργικού σατανισμού. Ο τελετουργικός σατανισμός και η αναπόφευκτη συνέπειά του, η δαιμονική κατοχή, αποτελούν πλέον μέρος της ίδιας της ατμόσφαιρας της ζωής στην Αμερική.

Το ότι υπάρχει σήμερα πιο ευνοϊκό κλίμα από ποτέ για την εμφάνιση δαιμονικής κατοχής στον γενικό πληθυσμό είναι τόσο προφανές, ώστε επιβεβαιώνεται καθημερινά από αρμόδιους κοινωνικούς και ψυχολογικούς ειδικούς, οι οποίοι ως επί το πλείστον δεν φαίνεται να έχουν «θρησκευτική προκατάληψη».

Η πολιτισμική μας ερήμωση — ένα είδος αγωνίας χωρίς κατεύθυνση, συνδυασμένης με κυρίαρχο ατομικισμό — τεκμηριώνεται από τη διάλυση των οικογενειών μας. Από την αποσύνθεση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Από την εξαφάνιση δημοσίως αποδεκτών προτύπων ευπρέπειας στη γλώσσα, στην ενδυμασία και στη συμπεριφορά. Από τις ζωές των νέων μας, παντού παραμορφωμένες από εκτυφλωτική βία και αιφνίδιο θάνατο· από εφηβική εγκυμοσύνη· από εξάρτηση από ναρκωτικά και αλκοόλ· από ασθένειες· από αυτοκτονίες· από φόβο. Η Αμερική είναι πλέον, κατά γενική ομολογία, το πιο βίαιο από τα λεγόμενα ανεπτυγμένα έθνη του κόσμου.

Οι γονείς έχουν, λοιπόν, κάθε λόγο να ανησυχούν. Πάνω απ’ όλα, οι μεγαλύτερες αλλαγές στις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια έχουν ως αποτέλεσμα οι νέοι να μένουν οι πιο απροστάτευτοι απέναντι στο ενδεχόμενο της Κατοχής. Μεγαλωμένοι όλο και περισσότερο σε μια ατμόσφαιρα όπου η ηθική κριτική δεν είναι απλώς εκτός μόδας, αλλά σχεδόν απαγορευμένη, κολυμπούν με ελάχιστη καθοδήγηση σε μια αληθινή θάλασσα πορνογραφίας. Όχι μόνο σεξουαλικής πορνογραφίας, αλλά και της πορνογραφίας του ανεξέλεγκτου ατομικού συμφέροντος — είτε αυτό εκφράζεται με λόγια είτε με πράξεις.

Όπως άλλοτε η πρακτική επίδραση μεγάλου αριθμού πιστών κληρικών ανάμεσά μας ήταν τεράστια, έτσι τώρα οι πρακτικές συνέπειες για όλους μας — πιστούς και μη — από την παρουσία μεγάλου αριθμού άπιστων ή αναξιόπιστων εκκλησιαστικών είναι εξίσου σημαντικές.

Στον γενικό πληθυσμό των Καθολικών και των Χριστιανών άλλων δογμάτων, πολλοί άνθρωποι δεν μαθαίνουν πλέον ούτε μια τόσο βασική προσευχή όσο το «Πάτερ ἡμῶν». Σε εκκλησίες και ενοριακά σχολεία αποφεύγεται το θέμα της Κόλασης — όπως είπε ένας ιερέας της μεσοδυτικής Αμερικής — για να μη βάλουν τον κόσμο «σε ενοχικό ταξίδι». Η έννοια της αμαρτίας επίσης αποφεύγεται, σύμφωνα με την ίδια πηγή, ώστε να μη γίνει «ανεπανόρθωτη ζημιά σε όσα διδάσκονται τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια».

Και μόνο αυτό αφήνει κάθε Χριστιανό σε βαθιά και περιττή μειονεκτική θέση απέναντι στην αναμέτρηση με το κακό που φέρνει η ζωή σε καθέναν από εμάς. Οι βαθιά ριζωμένες απαγορεύσεις κατά της «ανάμειξης» αυτού που ονομάζεται «ορθολογικό» με την πίστη που είναι απαραίτητη για την αναγνώριση του κακού αποτελούν, για πολλούς, ανυπέρβλητο εμπόδιο. Και χωρίς τη χάρη που γεννιέται από την αληθινή πίστη, ο Σατανάς κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα: παύει να υπάρχει στα μάτια εκείνων που δεν τον βλέπουν.

Ωστόσο, η πιο δραματική και άμεση βλάβη που προκύπτει από μια τόσο εκτεταμένη και διάχυτη έλλειψη διδασκαλίας πλήττει πρωτίστως τα αληθινά και πραγματικά θύματα της Κατοχής — τα επιμέρους θύματα προσωπικού κακού, κατά χιλιάδες.

Η Εκκλησία είναι το μόνο στοιχείο της κοινωνίας που διαθέτει την εξουσία και το αποτελεσματικό μέσο για να αντισταθεί σε ένα τόσο εμφανές κακό. Αν, λοιπόν, οι λειτουργοί που είναι επιφορτισμένοι με αυτό το θεμελιώδες καθήκον της Εκκλησίας αρνούνται την ίδια την κληρονομιά της — αν γυρίζουν την πλάτη ακόμη και στις Γραφικές περιγραφές του Χριστού που εκβάλλει δαιμόνια· αν χαρακτηρίζουν αυτές τις διηγήσεις ψευδείς ή προϊόν λογοτεχνικής αδείας — τότε τα πραγματικά θύματα γνήσιας δαιμονικής δραστηριότητας μένουν χωρίς ελπίδα.

«Εἰ δὲ τὸ ἅλας ἄναλον γένηται, ἐν τίνι αὐτὸ ἀρτυθήσεται; ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς ἅλας καὶ εἰρηνεύετε ἐν ἀλλήλοις», παραθέτει ο Άγιος Μάρκος τα λόγια του Χριστού. Με λίγα λόγια, αυτή είναι — κατά τον συγγραφέα — η κατάσταση ορισμένων κληρικών μας· και αυτή είναι η μοίρα των κατεχομένων στην Αμερική της δεκαετίας του 1990. Αν οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν πιστεύουν πλέον, τότε τα θύματα δαιμονικής Κατοχής δεν έχουν πού να στραφούν. Δεν έχουν τόπο να αναζητήσουν τη βοήθεια που χρειάζονται και στην οποία έχουν κάθε δικαίωμα ως δοκιμαζόμενοι Χριστιανοί.

Ο συνδυασμός μιας υπαρκτής και επιβεβαιωμένης Κατοχής με την απελπισία οδηγεί ασφαλώς στο χειρότερο είδος παραφροσύνης — αν όχι στον θάνατο. Πρόκειται για μια φοβερή καταδίκη. Αλλά εξίσου φοβερό είναι ότι εκείνοι οι άνδρες των οποίων η κλήση είναι να πιστεύουν και να πράττουν όλα όσα η Εκκλησία διακρατεί από την απαρχή της, εγκατέλειψαν αυτούς που εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι υπηρετούν στο όνομα του Χριστού.
Ο κύκλος αδυναμίας και οδύνης που προκαλεί μια τέτοια απιστία εκ μέρους εκκλησιαστικών δεν περιορίζεται όμως στους απλούς Χριστιανούς και στους κατεχομένους. Διευρύνεται πολύ περισσότερο.

Λόγω της φύσεως των εγκλημάτων που διαπράττονται στο πλαίσιο τελετουργικού σατανισμού — μερικά ακραία περιστατικά παιδικής κακοποίησης και κατά συρροήν δολοφονιών είναι δύο μόνο πρόχειρα παραδείγματα — συχνά εμπλέκονται και οι αρχές επιβολής του νόμου. Αντιμέτωποι με αδιαμφισβήτητα στοιχεία σατανιστικού πλαισίου — όπως πεντάλφες, σπασμένους σταυρούς, σατανιστικά γκράφιτι και παρόμοια σύμβολα — οι αστυνομικοί μπορούσαν παλαιότερα να απευθυνθούν σε κληρικούς έμπειρους στην αντιμετώπιση δαιμονικής Κατοχής.

Σήμερα τέτοια βοήθεια σπανίζει. Αντίθετα, η άγνοια, η αδιαφορία, η απιστία, ακόμη και η πεισματική άρνηση πολλών εκκλησιαστικών αξιωματούχων να συζητήσουν έστω το ζήτημα της δαιμονικής Κατοχής και του Εξορκισμού, αποτελούν κυριολεκτικά την καθημερινή πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα, στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, το Τάγμα του Εξορκιστή — μέρος της χειροτονίας κάθε ιερέα από αμνημονεύτων χρόνων — έχει παραλειφθεί από το νέο τελετουργικό ιερατικής χειροτονίας, όπως διαμορφώθηκε από ανανεωτές μετά το 1964, στον απόηχο της Β΄ Συνόδου του Βατικανού.

Εφόσον τόσο η δαιμονική Κατοχή όσο και το θεραπευτικό της μέσο, το Τελετουργικό του Εξορκισμού, θεωρούνται από πολλούς εκκλησιαστικούς αξιωματούχους και συμβούλους τους ως άσχετα — τόσο αμελητέα όσο, λόγου χάρη, η εκπαίδευση στη χρήση ενός μεσαιωνικού αστρολάβου — πολλές καθολικές επισκοπές, μεγάλες και μικρές, στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν διαθέτουν επίσημο Εξορκιστή.

Σε ορισμένες από τις πιο «τυχερές» επισκοπές, όπου ιερείς καλούν κατά περίπτωση εξορκιστές από άλλες περιοχές, οι επίσκοποι είτε δεν γνωρίζουν είτε δεν επιθυμούν να γνωρίζουν. Αν δεν είναι ακριβώς ευμενείς, τουλάχιστον «κάνουν τα στραβά μάτια». Και επειδή για να προχωρήσει ένας Εξορκισμός απαιτείται η άδεια του επισκόπου, αυτό το «στραβό μάτι» μπορεί να εκληφθεί — και εκλαμβάνεται — ως «σιωπηρή άδεια».

Σε άλλες επισκοπές, όμως, οι επίσκοποι είναι ρητά αντίθετοι με το Τελετουργικό του Εξορκισμού. Ακόμη και σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν ιερείς που συνεχίζουν να καλούν εξορκιστές από αλλού. Η κανονική τους δικαιολόγηση είναι ότι ο επίσκοπος έχει δώσει «τεκμαιρόμενη άδεια». Δηλαδή, αν ο επίσκοπος πίστευε όσα οφείλει να πιστεύει ως επίσκοπος και, επιπλέον, αν γνώριζε και αναγνώριζε ως έγκυρη μια συγκεκριμένη περίπτωση δαιμονικής Κατοχής, τότε μπορεί να τεκμαίρεται ότι θα ενέκρινε τον Εξορκισμό.

Αυτή η θεολογική και κανονική επιχειρηματολογία δεν είναι μόνο περίπλοκη· δημιουργεί μια κατάσταση που θυμίζει τις κατακόμβες. Το αποτέλεσμα είναι κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως «υπόγειος Εξορκισμός». Ομάδες ιερέων σε μία επισκοπή δικτυώνονται με μεγάλη μυστικότητα με ιερείς άλλων επισκοπών, ώστε να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους πιστούς που έχουν ανάγκη. Εκκλησιαστικά, αυτή η κατάσταση γεννά αναπόφευκτα ανωμαλίες· και σε ορισμένες περιπτώσεις οδηγεί σε άδικες κανονικές κυρώσεις από εξοργισμένους και άπιστους επισκόπους που θεωρούν ότι υπονομεύεται η εξουσία τους.

Ακόμη και μέσα σε τέτοιες δυσμενείς συνθήκες, ωστόσο, η συχνότητα των Εξορκισμών αυξάνεται σταθερά. Υπήρξε αύξηση κατά 750 τοις εκατό στον αριθμό των Εξορκισμών που τελέστηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Στην ίδια περίοδο, σημειώθηκε ανησυχητική αύξηση στις λεγόμενες «αιτούμενες Κατοχές» — δηλαδή περιπτώσεις όπου το άτομο ζητεί επίσημα από τον Σατανά να το καταλάβει — σε σύγκριση με τις «επικτημένες Κατοχές», που προκύπτουν από άλλες δραστηριότητες του ίδιου του προσώπου και διευκολύνουν την Κατοχή.

Κάθε χρόνο τελούνται περίπου 800 έως 1.300 μείζονες Εξορκισμοί και αρκετές χιλιάδες ελάσσονες. Για τους ειδικούς στον τομέα αυτό, αυτό αποτελεί σοβαρό δείκτη της αύξησης των γνωστών περιπτώσεων Κατοχής. Ακόμη πιο σοβαρό, όμως, είναι να συνειδητοποιήσει κανείς πόσες ακόμη περιπτώσεις δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν καθόλου. Οι χιλιάδες επιστολές που λαμβάνει ο συγγραφέας από ανθρώπους απελπισμένους για βοήθεια — Καθολικούς, Προτεστάντες, Ευαγγελικούς και ακατήχητους — αποτελούν εύγλωττη, βασανισμένη και διαρκώς αυξανόμενη μαρτυρία της κρίσης.

Οι αστυνομικές αρχές, στο μεταξύ, βρίσκονται ολοένα και συχνότερα αντιμέτωπες με αδιαμφισβήτητα σημάδια εγκλημάτων που διαπράττονται στο πλαίσιο τελετουργικού σατανισμού ή ως φρικτό αποτέλεσμα συμμετοχής σε τέτοιες τελετές. Πολύ συχνά μένουν εκτός του περιορισμένου πλέον κύκλου ειδικών συμβουλών και βοήθειας — βοήθειας που κάποτε ήταν διαθέσιμη σχεδόν αυτονόητα.
Σε όσους δραστηριοποιούνται στον τομέα του Εξορκισμού και, συνεπώς, έχουν αυξημένη ικανότητα να αναγνωρίζουν τα σημάδια του τελετουργικού σατανισμού, είναι σαφές ότι σε πολλές αστυνομικές περιφέρειες ο σατανιστικός χαρακτήρας ενός εγκλήματος είτε υποβαθμίζεται είτε δεν αναφέρεται καθόλου — τουλάχιστον σε δημόσιες εκθέσεις.

Κατά κανόνα, η αστυνομία δεν έχει άλλη επιλογή. Δεν διαθέτει ούτε την αρμοδιότητα ούτε την εξουσία σε αυτό το εξειδικευμένο και επικίνδυνο πεδίο συμπεριφοράς. Πέρα από το γεγονός ότι μια άσκοπη αναπαραγωγή λεπτομερειών σατανιστικού χαρακτήρα συχνά προκαλεί μίμηση, κάθε απόπειρα — είτε από αστυνομικό είτε από οποιονδήποτε άλλον, ακόμη και από εκπαιδευμένο και εξουσιοδοτημένο Εξορκιστή — να ελευθερώσει ένα άτομο από καταλαμβάνοντα δαίμονα θέτει τον επίδοξο σωτήρα σε μεγάλο κίνδυνο δαιμονικής επίθεσης.
Παρόμοια έλλειψη βοήθειας αντιμετωπίζουν και θεραπευτές, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, κοινωνικοί λειτουργοί και άλλοι επαγγελματίες που, όπως και η αστυνομία, έρχονται αντιμέτωποι με αποκλίνουσες προσωπικότητες. Στο παρόν κοινωνικό πλαίσιο της Αμερικής, η πιθανότητα Κατοχής σε άτομα με εμφανή σαδιστική ή βίαιη, αντικοινωνική συμπεριφορά θεωρείται υψηλή.

Η αποτελεσματικότερη απάντηση σε αυτό το πρόβλημα θα ήταν η ανάπτυξη στενής και ισορροπημένης συνεργασίας με εκείνους που διαθέτουν γνώση και εμπειρία στο εμπιστευτικό, προσωπικό και επικίνδυνο πεδίο της Κατοχής και του Εξορκισμού.

Ωστόσο, η δημιουργία ενός τέτοιου δικτύου συνεργασίας στην παρούσα εποχή φαίνεται σχεδόν αδύνατη — δεδομένων των συνθηκών που έχουν ήδη περιγραφεί και άλλων επιπλέον. Όπως και οι κατεχόμενοι με τους οποίους έρχονται τακτικά σε επαφή, οι επαγγελματίες αυτοί καλούνται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με τα μέσα που διαθέτουν — μέσα που, τελικά, είναι ανεπαρκή, εφόσον προέρχονται αποκλειστικά από κοσμικούς νομικούς και κοινωνικούς κώδικες.

Όπως συμβαίνει συχνά, όμως, το μεγαλύτερο τίμημα το πληρώνουν οι άνδρες και οι γυναίκες του γενικού πληθυσμού. Διότι, ακόμη κι αν οι περισσότεροι δεν έρθουν ποτέ άμεσα αντιμέτωποι με κάποιον σατανιστικό κύκλο ούτε προσεγγιστούν για να ενταχθούν σε αυτόν, η απουσία ενός διακλαδικού δικτύου συνεργασίας μεταξύ ειδικών και επαγγελματιών έχει συνέπειες που επηρεάζουν όλους μας.
Σημαντικά στοιχεία σε μεγάλο αριθμό εγκλημάτων — σε ορισμένες περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης, για παράδειγμα· και στην αυξανόμενη εθνική μάστιγα φαινομενικά αδικαιολόγητων ή απρόκλητων εφηβικών δολοφονιών, αυτοκτονιών και βιασμών — οδηγούν ορισμένους κοσμικούς ερευνητές στη σωστή υπόθεση ότι ένα κύκλωμα παιδοκακοποιών, για παράδειγμα, μπορεί να είναι οργανωτικά συνδεδεμένο με άλλα παρόμοια δίκτυα.
Ωστόσο, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν νομικά παραδεκτά αποδεικτικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν την ύπαρξη εθνικής οργάνωσης σατανιστικών ομάδων ή κύκλων. Ούτε ότι τα μέλη αυτών των κύκλων στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά συμμετέχουν συνειδητά και σκόπιμα σε πανεθνική ή διασυνοριακή συνωμοσία. Πράγματι, στις Ηνωμένες Πολιτείες οι κύκλοι αυτοί μπορούν να επικαλούνται τη συνταγματική προστασία του νόμου για τις τελετές και τις ιεροτελεστίες τους, εφόσον δεν αποδεικνύεται παραβίαση της νομοθεσίας κατά τη διάρκεια των δραστηριοτήτων τους ως μέλη κύκλου.
Παρότι το σατανιστικό στοιχείο τέτοιων ομάδων μπορεί να μην αποτελεί άμεσο και επίσημο αντικείμενο της κοσμικής νομοθεσίας — μπορεί μάλιστα να θεωρείται εκτός των ορίων της — νόμοι nevertheless παραβιάζονται κατά την άσκηση της σατανιστικής λατρείας. Η αναγνώριση ότι τέτοιες ομάδες υπάρχουν σε μεγάλους αριθμούς από ακτή σε ακτή, ότι ορισμένες μπορεί να συνδέονται μεταξύ τους, και ότι οι δραστηριότητές τους συχνά και επιδέξια διαστρέφουν την κοσμική νομοθεσία, θα μπορούσε αναμφίβολα να συμβάλει στη διεύρυνση της νομικής ικανότητας αντιμετώπισης του προβλήματος, τουλάχιστον σε ένα επίπεδο.

Αν η απιστία ισοδυναμεί με αφοπλισμό, το αντίστροφο ισχύει εξίσου. Δεδομένων των γενικών συνθηκών της σύγχρονης κοινωνίας μας, καθίσταται ακόμη πιο σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι, ακόμη και στις χειρότερες περιστάσεις, κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να Καταληφθεί χωρίς κάποιο βαθμό δικής του συνεργασίας. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να γνωρίζουμε τουλάχιστον ορισμένους από τους παράγοντες που διευκολύνουν τη συνεργασία μεταξύ ενός καταλαμβάνοντος δαίμονα και του Κατεχόμενου.

Η αποτελεσματική αιτία της Κατοχής είναι η εκούσια συνεργασία ενός ατόμου, μέσω των δυνάμεων του νου και της βούλησής του, με ένα ή περισσότερα από εκείνα τα άυλα και άφυλα όντα που αποκαλούνται δαίμονες.

Αν και δεν υπάρχουν αίτια δαιμονικής Κατοχής που να μπορούν να αναλυθούν φυσικά ή να περιοριστούν στα σύγχρονα, περιορισμένα εργαστηριακά πρότυπα «αντικειμενικότητας», ήταν και παραμένει δυνατό και αναγκαίο να μιλάμε γι’ αυτά με θεολογική ακρίβεια.
Η δαιμονική Κατοχή δεν είναι στατική κατάσταση, ούτε αμετάβλητη κατάσταση. Δεν γίνεται κάποιος Κατεχόμενος ξαφνικά, όπως μπορεί να σπάσει ένα χέρι ή να κολλήσει ιλαρά. Αντιθέτως, η Κατοχή είναι μια συνεχιζόμενη διαδικασία — μια διαδικασία που επηρεάζει τις δύο δυνάμεις της ψυχής: τον νου, με τον οποίο το άτομο λαμβάνει και εσωτερικεύει γνώση· και τη βούληση, με την οποία επιλέγει να ενεργήσει βάσει αυτής της γνώσης.

Η εκτεταμένη εμπειρία με Κατεχόμενους έχει δείξει ότι υπάρχουν ορισμένοι αναγνωρίσιμοι παράγοντες που προδιαθέτουν ένα άτομο να συνεργαστεί, σε επίπεδο νου και βούλησης, με έναν καταλαμβάνοντα δαίμονα. Πρόκειται, επομένως, για προδιαθεσικούς παράγοντες.
Η παρουσία τέτοιων παραγόντων στη ζωή κάποιου δεν σημαίνει αυτομάτως ότι το άτομο θα καταλήξει σίγουρα Κατεχόμενο. Ταυτόχρονα, με ελάχιστες εξαιρέσεις κατά την εμπειρία του συγγραφέα, ένας ή περισσότεροι από αυτούς τους παράγοντες λειτουργούν σε γνήσιες περιπτώσεις Κατοχής.

Μερικοί από τους συνηθέστερους προδιαθεσικούς παράγοντες υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό, ενώ άλλοι είναι πιο πρόσφατοι. Κάποιοι είναι «εργαλεία» εξωτερικά του ατόμου — όπως ο πίνακας Ouija ή η πνευματιστική συνεδρία. Άλλοι είναι «στάσεις» — διδαγμένες ή αυτοδιδακτικές — που εσωτερικεύονται από το άτομο· η Υπερβατική Διαλογιστική (Transcendental Meditation) και η Μέθοδος του Εννεαγράμματος είναι δύο από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της κατηγορίας.

Στο πλαίσιο της Κατοχής, όλοι οι προδιαθεσικοί παράγοντες δημιουργούν μέσα στο άτομο μια κατάσταση των δύο δυνάμεων της ψυχής — του νου και της βούλησης — που περιγράφεται καλύτερα ως «φιλόδοξο κενό» (aspiring vacuum). Κενό, διότι δημιουργείται απουσία σαφώς ορισμένων και ανθρώπινα αποδεκτών εννοιών για τον νου. Φιλόδοξο, διότι υπάρχει αντίστοιχη απουσία σαφώς ορισμένων και ανθρώπινα αποδεκτών στόχων για τη βούληση.

Στην περίπτωση του πίνακα Ouija, της πνευματιστικής συνεδρίας, της Υπερβατικής Διαλογιστικής ή της Μεθόδου του Εννεαγράμματος, οι συμμετέχοντες καλούνται να διατεθούν ακριβώς με σκοπό το «άνοιγμα»· να καταστούν δεκτικοί και πρόθυμοι να αποδεχθούν ό,τι συμβεί.
Ακόμη και ο ίδιος ο όρος Ouija υποδηλώνει αυτό το άνοιγμα, καθώς προέρχεται από τις γαλλικές και γερμανικές λέξεις Oui και Ja — «Ναι» και «Ναι». Η στάση του συμμετέχοντος είναι κυριολεκτικά «Ναι, ναι». Ο νους καθίσταται δεκτικός σε οποιεσδήποτε προτάσεις ή έννοιες παρουσιαστούν. Αν οι συμμετέχοντες διαθέσουν και τη βούλησή τους να αποδεχθούν αυτές τις έννοιες και να ενεργήσουν σύμφωνα με αυτές, τότε το προδιαθεσικό κύκλωμα ολοκληρώνεται. Το «φιλόδοξο κενό» ενεργοποιείται και αποκτά τη δύναμη να κατακλύσει τον νου με κατάλληλες έννοιες που διεκδικούν τη συγκατάθεση της βούλησης.
Συχνά, ο νους και η βούληση ανοίγονται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο με προοπτική την Κατοχή.

Ανάμεσα στο ευρύ φάσμα προδιαθεσικών παραγόντων που μπορούν να οδηγήσουν σε Κατοχή, η Μέθοδος του Εννεαγράμματος θεωρείται σήμερα από τον συγγραφέα ως η πιο συχνή και επιβλαβής. Δεδομένης της γενικής κατάστασης της θρησκείας, δεν είναι περίεργο ότι η δημοτικότητά της ενισχύθηκε σημαντικά από την ενθουσιώδη υιοθέτησή της από καθολικούς θεολόγους και διδασκάλους μεγάλων θρησκευτικών ταγμάτων — Ιησουιτών, Δομινικανών και Φραγκισκανών — καθώς και από ορισμένα επίσημα όργανα που χρησιμοποιούν οι επίσκοποι των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά για τη διδασκαλία της πίστης.
Επιπλέον, επειδή η Μέθοδος του Εννεαγράμματος παρουσιάζεται ως εγκεκριμένη διδασκαλία του North American Forum on the Catechumenate — του φορέα που παρέχει υλικό σε ενορίες και επισκοπές για την ωρίμανση της πίστης — διεισδύει σε ολόκληρο τον ιστό της θρησκευτικής ζωής, από τη γέννηση έως τον θάνατο.
Τόσο αποτελεσματική θεωρείται από τον συγγραφέα η Μέθοδος του Εννεαγράμματος στην αποδυνάμωση της γνήσιας καθολικής πίστης, ώστε ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν ως τη σοβαρότερη απειλή μέχρι σήμερα για την ορθόδοξη καθολική πίστη.
Πιστή στο όνομά της — εννεάγραμμα σημαίνει «εννέα σημεία» — η μορφή αποτελείται από σχήμα εννέα σημείων μέσα σε κύκλο, τύπου μαντάλα. Ο μανταλικός χαρακτήρας του Εννεαγράμματος προορίζεται να αναπαραστήσει τον λωτό και, όπως περιγράφεται από τον ελβετό ψυχολόγο Carl Jung, αποτελεί «σύμβολο που απεικονίζει την προσπάθεια επανένωσης του εαυτού».
Το Εννεάγραμμα έφθασε στη Δύση μέσω του — πλέον εκλιπόντος — ασιατικής καταγωγής πνευματικού διδασκάλου George Ivanovich Gurdjieff. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι η προέλευσή του ανάγεται στους Σούφι διδασκάλους του Ισλάμ. Στις Ηνωμένες Πολιτείες εισήχθη μέσω «πνευματικών δασκάλων» στη Χιλή, τη Βολιβία και το Περού και, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, διαδόθηκε για πρώτη φορά από το Ινστιτούτο Esalen στο Big Sur της Καλιφόρνιας και από το Πανεπιστήμιο Loyola στο Σικάγο. Σήμερα υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για το θέμα.
Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Εννεαγράμματος, υπάρχουν ακριβώς εννέα τύποι ανθρώπινης προσωπικότητας, καθένας από τους οποίους αντιστοιχεί σε ένα από τα εννέα σημεία του σχήματος. Κάθε άνθρωπος είναι αμετάκλητα περιορισμένος σε έναν και μόνο έναν από αυτούς τους τύπους. Ωστόσο, εντός του τύπου του, είναι — κατά τη διδασκαλία αυτή — απεριόριστα ικανός να τελειοποιηθεί μόνος του.

Δύο χαρακτηριστικά της Μεθόδου του Εννεαγράμματος συνιστούν ηθικές διδασκαλίες που κρίνονται ασυμβίβαστες με τη βασική ηθική διδασκαλία των Καθολικών ειδικότερα και των Χριστιανών γενικότερα.
Η βασική παραδοχή που προτείνεται στον νου είναι ότι κάθε άτομο μπορεί να αυτοτελειοποιηθεί ηθικά μέσα στα όρια του δικού του τύπου προσωπικότητας.
Αυτή η παραδοχή θεωρείται στην πραγματικότητα αναβίωση μιας αρχαίας αιρέσεως, γνωστής ως Πελαγιανισμός. Αντιτίθεται στη θεμελιώδη χριστιανική διδασκαλία ότι εξαρτώμεθα απολύτως από τη θεία χάρη για κάθε ηθική τελείωση. Από μόνοι μας είμαστε ανίσχυροι. Όχι μόνο δεν μπορούμε να τελειοποιηθούμε απεριόριστα· δεν μπορούμε ούτε καν να ξεφύγουμε από τη λαβή της αμαρτωλής μας φύσεως. Μόνο η υπερφυσική χάρη το καθιστά δυνατό — και αυτή είναι απολύτως δωρεάν εκ μέρους του Θεού.

Η διδασκαλία του Εννεαγράμματος, κατά την κριτική αυτή, αποκλείει τόσο τον Θεό όσο και τη χάρη Του. Δεν υπάρχει πλέον «κύκλος» σχέσης. Το άτομο αποκόπτεται από την αποτελεσματική γνώση της εξάρτησής του από τον Θεό και τη χάρη Του για την τελική τελείωση. Περιορίζεται σε έναν αμετάβλητο τύπο προσωπικότητας, όπως έχει καθοριστεί από «διδασκάλους» του Εννεαγράμματος.

Το δεύτερο προβληματικό ηθικό χαρακτηριστικό της Μεθόδου συμπληρώνει, σύμφωνα με τον συγγραφέα, τη ζημία που προκαλεί το πρώτο. Αφού το άτομο αποδεχθεί μοιρολατρικά την κατηγορία του, εξαρτάται για την τελείωσή του από τις ασκήσεις του Εννεαγράμματος που αντιστοιχούν στον τύπο του. Με άλλα λόγια, η ψυχή του μαθητή ανοίγεται και καθίσταται δεκτική, με σκοπό να λάβει την υποσχόμενη αυτογνωσία που ταιριάζει στον τύπο του. Η ψυχή μετατρέπεται σε κατάλληλο δέκτη — σε «φιλόδοξο κενό» — έτοιμο για την προσέγγιση ενός επίδοξου Καταληψία.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ο επίδοξος Καταληψίας μπορεί να παρουσιαστεί, όπως έγραψε δραματικά ο Απόστολος Παύλος, ως «Άγγελος Φωτός». Ο κίνδυνος, όμως, είναι ακόμη πιο ύπουλος γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Διότι σε μια τέτοια κατάσταση μπορεί να προκύψει αυτό που αποκαλείται «τέλεια Κατοχή».
Όπως υποδηλώνει ο όρος, το θύμα της τέλειας Κατοχής ελέγχεται απολύτως από το κακό και δεν δίνει καμία εξωτερική ένδειξη, καμία υποψία για τη δαιμονική παρουσία εντός του. Δεν θα αντιδράσει με τρόμο στη θέα θρησκευτικών συμβόλων, όπως ο σταυρός ή το κομποσχοίνι. Δεν θα διστάσει στο άγγιγμα του αγιασμού, ούτε θα δυσκολευτεί να συζητήσει θρησκευτικά θέματα με ψυχραιμία.

Αν καταδικαστεί για εγκλήματα, συχνά θα αναγνωρίσει την «ενοχή» του και ακόμη και την ηθική «κακία» των πράξεών του. Συχνά μάλιστα θα ζητήσει ο ίδιος να του αφαιρεθεί η ζωή — να εκτελεστεί για τα εγκλήματά του. Έτσι, με τον τρόπο του, εκφράζει την επίμονη σατανιστική προτίμηση του θανάτου έναντι της ζωής και την παγιωμένη επιθυμία να ενωθεί με τον «Άρχοντα» στο βασίλειό του.
Επειδή δεν απομένει πλέον βούληση που να μπορεί να θεωρηθεί δική του — και επειδή απαιτείται κάποιο μέρος της βούλησης του θύματος για να υπάρξει ελπίδα επιτυχούς Εξορκισμού — η θεραπεία είναι απίθανο να επιτύχει ακόμη και αν η Κατοχή αποκαλυφθεί και επαληθευτεί.
Με πολύ πραγματικό τρόπο, όλοι — οι Κατεχόμενοι, οι επαγγελματίες που καλούνται να τους αντιμετωπίσουν, οι γονείς που φοβούνται για τα παιδιά τους, και κάθε άνθρωπος που ζει σε μια κοινωνία υποβαθμισμένη από γεγονότα που μέχρι πρόσφατα θα μας φαίνονταν αδιανόητα — βρισκόμαστε στο ίδιο πλοίο.

Ακόμη και ένα νηφάλιο και ορθολογικό έντυπο όπως οι The New York Times δημοσιεύει κατά καιρούς ζοφερές διαπιστώσεις και προειδοποιήσεις. Στις 15 Μαρτίου 1992, σε άρθρο του, ο Robert Stone έγραψε απερίφραστα ότι «το έθνος μας σηματοδοτεί την εικονική αποθέωση του ιδιοτελούς εαυτού». Και συνέχισε επισημαίνοντας ότι «η ανθρώπινη φύση απορρίπτει [το ατομικό συμφέρον] ως τελικό σκοπό, απαιτώντας κάτι ανώτερο και λεπτότερο». Μιλώντας ειδικά για τις νεότερες γενιές, προειδοποίησε: «Αν δεν μπορέσουμε να τους προσφέρουμε έναν σκοπό πέρα από την ικανοποίηση των ατομικών τους επιθυμιών, όλες οι επιτυχίες του παρελθόντος [της Αμερικής] μπορεί να καταστούν χωρίς νόημα».
Μια τέτοια προειδοποίηση, λέει ο συγγραφέας, θα μπορούσαν οι γονείς να την αναρτήσουν στην πόρτα κάθε απρόθυμου επισκόπου ή άπιστου εκκλησιαστικού. Θα μπορούσαν επίσης να υπενθυμίσουν την επίπληξη του Αποστόλου Παύλου προς τον μάγο Ελύμα, ο οποίος, με πρόσχημα ότι θα δίδασκε τον «φρόνιμο άνδρα» Σέργιο Παύλο, επιχείρησε να τον διαφθείρει. Ο Παύλος, «πλησθείς Πνεύματος Αγίου», του είπε: «Ω πλήρης παντός δόλου και πάσης ραδιουργίας, υιέ διαβόλου, εχθρέ πάσης δικαιοσύνης, δεν παύεις να διαστρέφεις τας οδούς του Κυρίου».

Αλλά η πιο απλή και άμεση υπενθύμιση, κατά τον συγγραφέα, είναι τα λόγια του ίδιου του Χριστού προς τους Αποστόλους, όταν κινδύνευαν στη λίμνη Γεννησαρέτ: «Πώς δεν έχετε πίστιν;»
Από τους πέντε εξορκιζόμενους των οποίων οι περιπτώσεις περιγράφονται στο Hostage to the Devil, κανείς δεν ήταν «τέλεια Κατεχόμενος». Όλοι, επομένως, θεωρήθηκαν κατάλληλοι για την Ιεροτελεστία του Εξορκισμού. Οι ζωές τους μετά διέφεραν σημαντικά, αλλά κανείς δεν επέστρεψε στην Κατοχή.

Η Marianne K. εκπαιδεύτηκε ως οδοντοτεχνίτης, παντρεύτηκε και έζησε σχεδόν δεκαεπτά χρόνια. Πέθανε από καρκίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Ο Jonathan Yves αποσύρθηκε από την ενεργό ιερωσύνη. Εργάστηκε για ένα διάστημα στον χώρο των υπολογιστών και ζει πλέον με συγγενείς. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Ο Richard O. εργάστηκε για χρόνια ως σύμβουλος και θεραπευτής στις Ηνωμένες Πολιτείες και αργότερα μετανάστευσε στην Ευρώπη, όπου πέθανε στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας.
Ο Jamsie Z. συνέχισε την καριέρα του στο ραδιόφωνο και είναι ημι-συνταξιούχος, ως πρόεδρος εταιρείας που ίδρυσε.
Ο Carl V. δοκίμασε τη μοναχική του κλήση σε περισσότερα από ένα μοναστήρια και τελικά έζησε σχεδόν ως ερημίτης σε απομονωμένη περιοχή των ΗΠΑ. Περισσότερο από τους άλλους, έφθασε — κατά μαρτυρίες — σε κατάσταση που κάποιοι αποκαλούσαν αγιότητα. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, διέθετε ιδιαίτερη διορατικότητα για την πνευματική αγωνία όσων ζητούσαν τη συμβουλή του.

Από τους Εξορκιστές που προσφέρθηκαν ως «όμηροι» για την απελευθέρωση των θυμάτων, οι Father Peter, Father David M. και Father Gerald έχουν αποβιώσει. Ο Father Mark A. ζει σε οίκο συνταξιούχων ιερέων. Ο Father Hartney F., ίσως ο μόνος που πλησίασε τα εκατό έτη, ζει σε γηροκομείο με σοβαρή αρθρίτιδα και τελεί τη Θεία Λειτουργία με δυσκολία.
Όλοι τους εκπαίδευσαν άλλους, μεταδίδοντας όχι μόνο τεχνικές, αλλά και σοφία και αυταπάρνηση. Στον τάφο του Father Gerald αναγράφεται: «Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού.»

— Malachi Martin
Νέα Υόρκη, Απρίλιος 1992

Ο πόλεμος τής επίθεσης τού Ισραήλ και τών ΗΠΑ για τον έλεγχο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής

Paolo Borgognone - 28 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Πάολο Μποργκονιόνε

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ έχουν επιτεθεί στο Ιράν με συνεχείς και επαναλαμβανόμενες εκτοξεύσεις πυραύλων στις υποδομές και τις στρατιωτικές και πολιτικές εντολές της χώρας. Πρόκειται για προληπτικό χτύπημα, παρά το γεγονός ότι έχει επανειλημμένα ανακοινωθεί τις τελευταίες εβδομάδες και μήνες. Το Ιράν δέχθηκε επίθεση επειδή αρνήθηκε να διαλύσει το οπλοστάσιο συμβατικών πυραύλων μεσαίου έως μεγάλου βεληνεκούς και να διακόψει τον εφοδιασμό των περιφερειακών συμμάχων του. Με άλλα λόγια, το Ιράν αρνήθηκε να συνθηκολογήσει στις «διπλωματικές» απαιτήσεις για άνευ όρων παράδοση. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις για την πυρηνική ενέργεια για μη στρατιωτικούς σκοπούς απέφεραν θετικά αποτελέσματα. Η επίθεση στο Ιράν αποτελεί μέρος του ευρύτερου εμπορικού πολέμου ΗΠΑ-Κίνας (και αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια των ΗΠΑ να αποδυναμώσουν τις BRICS, του οργανισμού του οποίου το Ιράν είναι μέλος). Οι ΗΠΑ θα ήθελαν το Ιράν, ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σημείο επαφής και πύλη προς τις αγορές της Μέσης Ασίας των νέων Δρόμων του Μεταξιού της Κίνας, να πουλήσει το πετρέλαιό του στην Ινδία, έναν σημαντικό σύμμαχο του Ισραήλ, αντί για την Κίνα. Ο μεσοπρόθεσμος και μακροπρόθεσμος στόχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν είναι να κατακερματίσουν τη χώρα σε πολλά κράτη, στη συνέχεια να τα θέσουν το ένα εναντίον του άλλου σε ένα είδος μόνιμου εμφύλιου πολέμου και να τα κυριαρχήσουν μέσω της στάθμευσης στρατευμάτων στο έδαφος. Η απάντηση της Ρωσίας και της Κίνας θα είναι κρίσιμη από αυτή την άποψη, επιτρέποντας, περιορίζοντας, διαπραγματευόμενη ή αποτρέποντας αυτά τα αμερικανο-ισραηλινά σχέδια αναδιάρθρωσης και ελέγχου της περιοχής. Πριν από λίγες ημέρες, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ δήλωσε ότι «θα ήταν ωραίο» αν το Τελ Αβίβ «είχε αναλάβει τον έλεγχο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής». Δεν έχει υπάρξει καμία άρνηση από την Ουάσινγκτον.

Υ.Γ.: σχετικά με το πυρηνικό ζήτημα του Ιράν: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτίθενται στο Ιράν ακριβώς επειδή ΔΕΝ διαθέτει πυρηνική βόμβα. Είναι πολύ πιο προσεκτικοί με τη Βόρεια Κορέα, η οποία διαθέτει περίπου 50 πυρηνικά όπλα. Τα πυρηνικά όπλα έχουν πλέον γίνει ένα είδος «ασφάλειας ζωής» για τα αδέσμευτα κράτη.

La guerra di aggressione israeliana e statunitense per il controllo dell’intero Medioriente

Οι ΗΠΑ κυριαρχούνται από παραληρηματικούς Προτεστάντες για τη Σιών

Μαουρίτσιο Μπλοντέ

«Από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη, θα ήταν δίκαιο να τα έπαιρναν όλα.» Η ομολογία του Χάκαμπι εκθέτει τον χριστιανικό σιωνισμό.

Πολιτική / Ρομπ Πικόλι

Ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ, σε συνέντευξη που έδωσε στον Τάκερ Κάρλσον , παραδέχεται ότι σύμφωνα με τη Βίβλο, το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να κατακτήσει τη μισή Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια, προσπαθεί να ανακαλέσει τη δήλωσή του, αλλά είναι πολύ αργά. Η δήλωση αποκαλύπτει την πραγματική φύση μιας συμμαχίας που οδηγεί τον κόσμο σε έναν καταστροφικό πόλεμο.
Η δήλωση έγινε μετά από σχεδόν μία ώρα θεολογικής διαμάχης. Ο Τάκερ Κάρλσον πίεσε τον Μάικ Χάκαμπι για τα σύνορα της «γης της επαγγελίας», παραθέτοντας τη Γένεση 15: «από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη». Ρώτησε αν, βάσει αυτής της υπόσχεσης, το Ισραήλ θα είχε το δικαίωμα να καταλάβει την Ιορδανία, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ. Ο Χάκαμπι απέστρεψε την προσοχή του, μιλώντας για την ασφάλεια, τα τρέχοντα σύνορα και το δικαίωμα ύπαρξης. Στη συνέχεια, στριμωγμένος, έριξε τη μάσκα του:

«Θα ήταν δίκαιο αν τα έπαιρναν όλα.»

Η πρόταση είναι τόσο εκρηκτική που ο Χάκαμπι προσπαθεί αμέσως να την ηρεμήσει: «Δεν μιλάμε γι' αυτό σήμερα», «Δεν το ζητούν αυτή τη στιγμή», «Αν τους επιτίθονταν και κέρδιζαν, θα ήταν μια διαφορετική ιστορία». Αλλά η ομολογία έχει γίνει. Και τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει. Αυτή η πρόταση είναι το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες. Αποκαλύπτει τα αληθινά μυαλά εκείνων που ηγούνται του χριστιανικού σιωνισμού. Αποκαλύπτει τη θεολογικά επεκτατική φύση του εγχειρήματος. Και πάνω απ' όλα, αποκαλύπτει την άβυσσο προς την οποία αυτό το δόγμα ωθεί τον κόσμο.

Μια θεολογία χωρίς σύνορα

Για τον Χάκαμπι, έναν Βαπτιστή πάστορα και νυν πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ, η Βίβλος δεν είναι βιβλίο πίστης, αλλά μια συμβολαιογραφική πράξη. Ο Θεός υποσχέθηκε αυτή τη γη στους Εβραίους. Όλη της. Από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Το γεγονός ότι Αιγύπτιοι, Ιορδανοί, Σύριοι, Λιβανέζοι και Ιρακινοί ζουν τώρα σε αυτή τη γη είναι μια λεπτομέρεια. Το γεγονός ότι υπάρχουν κυρίαρχα κράτη, αναγνωρισμένα από τα Ηνωμένα Έθνη, είναι άσχετο. Ο λόγος του Θεού, γι' αυτόν, εξαλείφει οποιαδήποτε σύνορα έχουν χαραχθεί από ανθρώπους.

«Γιατί να σταματήσουμε στα σύνορα του 1967;» πιέζει ο Κάρλσον. Και ο Χάκαμπι δεν ξέρει πώς να απαντήσει. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει απάντηση. Αν το δίκαιο είναι θεϊκό, είναι απόλυτο. Δεν σταματάει στο 1967, δεν σταματάει στο 1948. Σταματάει μόνο εκεί που ο Θεός είπε ότι θα γινόταν: στον Ευφράτη.

Έτσι, «το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει με ασφάλεια» - η φράση που χρησιμοποίησε ο Χάκαμπι για να ορίσει τον Σιωνισμό στην αρχή - αποκαλύπτεται για αυτό που είναι: ένας Δούρειος Ίππος. Περιέχει δυνητικά απεριόριστη επέκταση. Περιέχει κατακτητικούς πολέμους. Περιέχει την εξόντωση ολόκληρων λαών, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είναι απόγονοι του Αβραάμ - παρόλο που, όπως επισημαίνει ο Κάρλσον, κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά ποιοι είναι αυτοί οι απόγονοι.

Ποιοι είναι οι κληρονόμοι του Αβραάμ; Ο Χάκαμπι δεν ξέρει.

Και εδώ είναι το θέμα. Γιατί αν η γη είχε υποσχεθεί στους απογόνους του Αβραάμ, πρέπει να καταλάβουμε ποιοι είναι. Και ο Χάκαμπι κολλάει σε αυτό. Από τη μία πλευρά, λέει ότι είναι οι Εβραίοι, που προσδιορίζονται από τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις. Αλλά ο Κάρλσον αναφέρει το παράδειγμα του Νετανιάχου: οι πρόγονοί του κατάγονται από την Ανατολική Ευρώπη, δεν μιλούσαν εβραϊκά, δεν ήταν θρησκευόμενοι και συχνά ήταν άθεοι. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε αυτή τη γη πριν από τον εικοστό αιώνα. Σε ποια βάση έχει περισσότερα δικαιώματα από έναν Χριστιανό αγρότη του οποίου η οικογένεια ζει εκεί για δύο χιλιάδες χρόνια;

Ο Χάκαμπι τραυλίζει. Προσπαθεί να πει ότι είναι θέμα «αίματος», αλλά μετά πρέπει να παραδεχτεί ότι ένας Εβραίος που ασπάζεται τον Χριστιανισμό χάνει το δικαίωμα να επιστρέψει στο Ισραήλ. Δεν είναι λοιπόν μόνο αίμα. Προσπαθεί να πει ότι είναι και θρησκεία, αλλά τότε τι δικαίωμα είχαν οι άθεοι ιδρυτές του Ισραήλ; Ο ορισμός του «Εβραίου» αποδεικνύεται ότι είναι ένας λογικός αγωγός μέσω του οποίου περνούν τα πάντα και τίποτα δεν εξηγείται.

Και πάνω σε αυτό το θολό θεμέλιο, πάνω σε αυτή την κυμαινόμενη ταυτότητα που μπορεί να επικαλεστεί ή να αρνηθεί κανείς ως βολική, κατασκευάζεται το καθημερινό απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη. Δικαιολογεί τα σημεία ελέγχου για τους Χριστιανούς που θέλουν να πάνε στον Πανάγιο Τάφο. Νομιμοποιεί την απαλλοτρίωση γης από οικογένειες που ζουν εκεί πριν από τη γέννηση του Μωάμεθ.

Ο πρέσβης που τάσσεται κατά της Αμερικής

Αλλά το πιο ανησυχητικό μέρος της συνέντευξης δεν είναι καν η θεολογία. Είναι ο ρόλος του Huckabee. Ένας Αμερικανός πρεσβευτής, πληρωμένος από τους Αμερικανούς φορολογούμενους, που χρησιμοποιεί τον χρόνο του για να συναντηθεί με τον Jonathan Pollard - τον πιο διαβόητο προδότη της Αμερικής, τον άνθρωπο που έκλεψε στρατιωτικά μυστικά για το Ισραήλ και τώρα ενθαρρύνει τους Αμερικανοεβραίους να κατασκοπεύουν για τη Μοσάντ. Ένας πρεσβευτής που, όταν ο Carlson τον ρωτάει για τις απώλειες αμάχων στη Γάζα, απαντά επαινώντας τον ισραηλινό στρατό ως πιο ηθικό από τον αμερικανικό στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μετάφραση: ένας εκπρόσωπος των ΗΠΑ δυσφημεί τη χώρα του για να δοξάσει μια ξένη δύναμη. Και κανείς στην Ουάσινγκτον δεν φαίνεται να το βρίσκει περίεργο.

Όταν ο Κάρλσον επισημαίνει ότι ένας Αμερικανός πολίτης που κατηγορείται για παιδεραστία (ο Τόμερ Αλεξάντροβιτς) έχει καταφύγει στο Ισραήλ και δεν εκδίδεται, ο Χάκαμπεϊ απαντά ότι «αυτό δεν είναι ευθύνη της πρεσβείας». Αλλά όταν πρόκειται για συνάντηση με τον Πόλαρντ ή για πιέσεις για πόλεμο κατά του Ιράν, τότε η πρεσβεία είναι σίγουρα αρμόδια.

Ο κίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη

Και φτάνουμε στο πιο δραματικό σημείο. Ο Κάρλσον θυμάται ότι ο Νετανιάχου έχει πάει στον Λευκό Οίκο επτά φορές μέσα σε ένα χρόνο. Επτά. Περισσότερες από οποιονδήποτε εκπρόσωπο του αμερικανικού λαού. Και το αίτημά του είναι πάντα το ίδιο: πόλεμος με το Ιράν.
Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι πάνω από το 70% των Αμερικανών δεν θέλουν έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Αλλά οι δημοσκοπήσεις δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι τι θέλει ο Μπίμπι. Και ο Μπίμπι θέλει οι Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν τη βρώμικη δουλειά: να βομβαρδίσουν το Ιράν, να καταστρέψουν τους συμμάχους του, να διατηρήσουν μια ισορροπία στον τρόμο.

Ο Χάκαμπι αρνείται ότι ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο. «Δεν θέλει πόλεμο», λέει. Αλλά εν τω μεταξύ, ο αμερικανικός στρατός αναπτύσσεται στον Κόλπο, τα αεροπλανοφόρα κάνουν κρουαζιέρες και τα έξυπνα μυαλά μιλούν για μια «αναπόφευκτη στρατιωτική επιλογή». Και αν ξεσπάσει πόλεμος, θα πληρωθεί με το αίμα Αμερικανών στρατιωτών και τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων. Για να υπερασπιστεί το «θείο δικαίωμα» του Ισραήλ να κατέχει εδάφη που ίσως, μια μέρα, «θα ήταν σωστό να τα πάρει όλα».

Ο Χριστιανικός Σιωνισμός ως Παγκόσμια Απειλή

Η ομολογία του Χάκαμπι—«Θα ήταν δίκαιο αν τα έπαιρναν όλα»—δεν είναι γλωσσικό ολίσθημα. Είναι δόγμα. 

Είναι αυτό που πιστεύουν εκατομμύρια Αμερικανοί ευαγγελικοί. Είναι αυτό που διδάσκουν στις εκκλησίες. Είναι αυτό που κηρύττουν σε συνέδρια που χρηματοδοτούνται από ποιος ξέρει τι κεφάλαια. Και αυτό το δόγμα, σήμερα, κάθεται στις αίθουσες της εξουσίας. 

Καθορίζει την εξωτερική πολιτική του πιο βαριά οπλισμένου έθνους στον πλανήτη. Ωθεί τον κόσμο προς μια σύγκρουση που θα μπορούσε να κατακλύσει τη μισή Μέση Ανατολή, να κλείσει το Στενό του Ορμούζ, να εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και να παρασύρει τους πάντες σε μια ύφεση χειρότερη από αυτή του 1929.

Όλα αυτά βάσει μιας υπόσχεσης που δόθηκε πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια σε έναν νομάδα βοσκό, του οποίου την καταγωγή κανείς δεν μπορεί να αποδείξει, και του οποίου τα σύνορα - από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη - θα κατέκλυζαν τουλάχιστον έξι κυρίαρχα κράτη και δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Στο τέλος της συνέντευξης, ο Χάκαμπεϊ λέει στον Κάρλσον ότι δεν μισεί κανέναν. Ίσως αυτό να είναι αλήθεια. Αλλά δεν έχει νόημα να μισείς όταν υποστηρίζεις μια θεολογία που νομιμοποιεί την απεριόριστη επέκταση, τις συστηματικές διακρίσεις και τον προληπτικό πόλεμο. Απλώς πίστεψε. Απλώς μην κάνεις ερωτήσεις. Απλώς επανέλαβε ότι «θα ήταν σωστό» ενώ όλος ο κόσμος κρατάει την ανάσα του.

USA dominati dai deliranti Protestanti per Sion

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ; ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;