από τον Χουάν Μανουέλ ντε Πράντα
Τι κοινό έχουν η ιδιοκτησία κατοικίας και η σεξουαλικότητα; Αντλώντας έμπνευση από τη σκέψη του G.K. Chesterton, ο Juan Manuel de Prada προσδιορίζει την απώλεια των ριζών και τη μετατροπή των ανθρώπινων σχέσεων σε καταναλωτικά αγαθά ως δύο εκδηλώσεις της ίδιας καπιταλιστικής λογικής. Η στεγαστική ανασφάλεια, η κινητικότητα που επιβάλλεται από την αγορά εργασίας και ο διαχωρισμός της σεξουαλικότητας από την τεκνοποίηση γίνονται, κατά την ερμηνεία του, όργανα ενός προοδευτικού ξεριζωμού του ατόμου. Ένας προκλητικός στοχασμός πάνω στην έννοια της ελευθερίας, της ιδιοκτησίας και της συνέχειας μεταξύ των γενεών . (NR)
Στις μέρες μας, που οι δημαγωγοί προσπαθούν να μετατρέψουν το πρόβλημα των ενοικιαζόμενων κατοικιών σε πανάκεια για όλα τα δεινά που πλήττουν τους νέους, μου θυμίζει ένα προφητικό άρθρο του Τσέστερτον, με τίτλο « Σεξ και Ιδιοκτησία », στο οποίο προειδοποιούσε ότι «το ίδιο το πνεύμα του κακού έχει καταραστεί τις δύο μεγάλες δυνάμεις που έχουν μετατρέψει τη ζωή σε ποίηση ». Δύο δυνάμεις - το σεξ και η ιδιοκτησία - που είναι οι πυλώνες πάνω στους οποίους θεμελιώνεται μια αξιοπρεπής ζωή και που ήταν στενά συνδεδεμένες «όσο η ανθρωπότητα ήταν ανθρώπινη, έστω και παγανιστική. Αλλά η δυσοσμία του παρακμιακού παγανισμού δεν ήταν τόσο έντονη όσο η δυσοσμία του παρακμιακού Χριστιανισμού». Και οι δύο δυνάμεις στην πραγματικότητα υπονοούσαν τη συμμετοχή κάθε ατόμου σε μια δημιουργική διαδικασία που τους περιλάμβανε και τους ξεπερνούσε. Εν μέσω...
«Δυσοσμίας τού παρακμιακού Χριστιανισμού» ,
και τα δύο έχουν νοθευτεί με μανία, με σκοπό μια κοινωνική μηχανική της οποίας ο απώτερος στόχος είναι αυτό που ο Clive Stapleton Lewis ονόμασε κατάργηση του ανθρώπου.
Για να παραφράσω ξανά τον Τσέστερτον, έχει διακηρυχθεί μια «ερωτική θρησκεία» που εξυμνεί την επιθυμία ενώ ταυτόχρονα απαγορεύει τη γονιμότητα. Ταυτόχρονα, έχει επιβληθεί μια διεστραμμένη έννοια της ιδιοκτησίας, συγχέεται με «κάτι που καταναλώνεται, απολαμβάνεται και χρησιμοποιείται αμέσως, κάτι που παρέχει στιγμιαία ευχαρίστηση και μετά εξαφανίζεται ». Με αυτόν τον τρόπο, οι δύο πυλώνες πάνω στους οποίους θεμελιώθηκε μια αξιοπρεπής ζωή καταστρέφονται ταυτόχρονα. Ο άνθρωπος μεταμορφώνεται σε έναν απλό, χωρίς ρίζες, βουλιμικό καταναλωτή, που αναζητά άμεση ικανοποίηση των ορέξεών του και των αναγκών του, παραδινόμενος σε μια περιπλανώμενη ύπαρξη, άστεγος και χωρίς δεσμούς. Το ενοίκιο, το οποίο οι δημαγωγοί πλασάρουν στους νέους ως μια νέα μορφή λύτρωσης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ακριβές ισοδύναμο εκείνου του φευγαλέου και στείρου σεξ που έχει αναβαθμιστεί στην ερωτική θρησκεία του καπιταλισμού. Σε μια κοινωνία που δεν είναι βουτηγμένη στη «δυσοσμία του παρακμιακού Χριστιανισμού », το ενοίκιο θα ήταν μια υπολειμματική πραγματικότητα, που θα χρησιμοποιούνταν -εκτός από τους τουρίστες και τους ξένους που περνούν- μόνο από εκείνους των οποίων η εργασία απαιτεί συνεχή ταξίδια. Ο μέσος εργαζόμενος, δεσμευμένος σε ένα επάγγελμα που τον συνδέει με την πατρίδα του, δεν θέλει να νοικιάσει σπίτι, αλλά μάλλον να απολαύσει το δικό του σπίτι με την οικογένειά του. Η ενοικίαση ενός σπιτιού δεν είναι τίποτα περισσότερο από την κατανάλωσή του, τη συμμετοχή σε μια απόλαυση χωρίς μελλοντικές προοπτικές.
Υπό αυτή την έννοια, η «αόριστη» πρόσοδος (που προσφέρουν οι δημαγωγοί στους νέους που αφήνουν άστεγους) είναι μια διπλά δηλητηριασμένη καραμέλα. Διότι, αφενός, προτείνει μια ζωή χωρίς αυθεντικές ρίζες, αφετέρου, επιδιώκει επίσης να τη διαιωνίσει. Η πρόσοδος αφαιρεί από την ιδιοκτησία τον ιερό της χαρακτήρα και την υποβαθμίζει σε ένα απλό ανταλλάξιμο καταναλωτικό αγαθό· είναι το φυσικό περιβάλλον που απαιτείται από την ερωτική θρησκεία που ενθρονίστηκε από τον καπιταλισμό.
«Εργασιακή κινητικότητα», «οικιστική ευελιξία», «οικονομία διαμοιρασμού»,
Εν ολίγοις, όλοι αυτοί οι αποκλίνοντες ευφημισμοί που έχει επινοήσει ο καπιταλισμός για να καλύψει την στείρα και χωρίς ρίζες ζωή που προσφέρει σε έναν ζαλισμένο νέο, τον οποίο κάνει να πιστεύει ότι βρίσκεται στα πρόθυρα του παραδείσου. Τελικά, κάτω από το πρόσχημα μιας υποτιθέμενης χειραφέτησης, τό ενοίκιο κρύβει ένα στείρο σχέδιο που εμποδίζει την κατασκευή μιας ζωτικής κληρονομιάς.
Επειδή η ιδιοκτησία, όπως τονίζει και ο Chesterton, δημιουργεί κάτι μόνιμο: όποιος κατέχει ένα χωράφι ή έναν κήπο όχι μόνο τρώει τους καρπούς της γης του, αλλά αποφασίζει και ποιος θα τους κληρονομήσει. Η ενοικίαση επιβάλλει έναν υπαρξιακό τουρισμό που ανεβαίνει σε μεταφυσική συνθήκη: το άτομο βιώνει τη ζωή σαν αέναος φιλοξενούμενος σε ένα απρόσωπο ξενοδοχείο. Μια ζωή χωρίς ιδιοκτησία δεν μπορεί ποτέ να είναι μια πραγματική κοινοτική ζωή. Στην πραγματικότητα, το ενοίκιο που προσφέρουν οι δημαγωγοί στην κρετινισμένη νεολαία δεν είναι τίποτα άλλο από την πρόταση για τον δομικό ξεριζωμό που είναι απαραίτητος για τη λειτουργία της παγκοσμιοποιημένης αγοράς:
Ένας εργάτης χωρίς περιουσία είναι ένα υποτακτικό υποκείμενο, απείρως κινητό, πρόθυμο να κινείται ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.
Ο Τσέστερτον δήλωσε στο προαναφερθέν άρθρο, με σαφή ειλικρίνεια, ότι
«Το σεξ θα γίνει απλή απόλαυση για τον σκλάβο, έτσι ώστε να μην γίνει ποτέ δύναμη».
Το ίδιο ισχύει και για τη στέγαση. Στερώντας τους νέους από την περιουσία τους, στερούνται το φρούριό τους, το μικρό τους βασίλειο αντίστασης ενάντια στον καπιταλισμό. Τελικά, ο νέος, παγιδευμένος ανάμεσα στο στείρο σεξ και το αέναο ενοίκιο, πιστεύει ότι είναι ελεύθερος επειδή αλλάζει συχνά συντρόφους και ταχυδρομικούς κώδικες, αγνοώντας ότι έχει αποδεχτεί την πιο υπάκουη συνθήκη δουλείας: αυτή του να μην αφήνει ίχνη στη γη.
«Δυσοσμίας τού παρακμιακού Χριστιανισμού» ,
και τα δύο έχουν νοθευτεί με μανία, με σκοπό μια κοινωνική μηχανική της οποίας ο απώτερος στόχος είναι αυτό που ο Clive Stapleton Lewis ονόμασε κατάργηση του ανθρώπου.
Για να παραφράσω ξανά τον Τσέστερτον, έχει διακηρυχθεί μια «ερωτική θρησκεία» που εξυμνεί την επιθυμία ενώ ταυτόχρονα απαγορεύει τη γονιμότητα. Ταυτόχρονα, έχει επιβληθεί μια διεστραμμένη έννοια της ιδιοκτησίας, συγχέεται με «κάτι που καταναλώνεται, απολαμβάνεται και χρησιμοποιείται αμέσως, κάτι που παρέχει στιγμιαία ευχαρίστηση και μετά εξαφανίζεται ». Με αυτόν τον τρόπο, οι δύο πυλώνες πάνω στους οποίους θεμελιώθηκε μια αξιοπρεπής ζωή καταστρέφονται ταυτόχρονα. Ο άνθρωπος μεταμορφώνεται σε έναν απλό, χωρίς ρίζες, βουλιμικό καταναλωτή, που αναζητά άμεση ικανοποίηση των ορέξεών του και των αναγκών του, παραδινόμενος σε μια περιπλανώμενη ύπαρξη, άστεγος και χωρίς δεσμούς. Το ενοίκιο, το οποίο οι δημαγωγοί πλασάρουν στους νέους ως μια νέα μορφή λύτρωσης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ακριβές ισοδύναμο εκείνου του φευγαλέου και στείρου σεξ που έχει αναβαθμιστεί στην ερωτική θρησκεία του καπιταλισμού. Σε μια κοινωνία που δεν είναι βουτηγμένη στη «δυσοσμία του παρακμιακού Χριστιανισμού », το ενοίκιο θα ήταν μια υπολειμματική πραγματικότητα, που θα χρησιμοποιούνταν -εκτός από τους τουρίστες και τους ξένους που περνούν- μόνο από εκείνους των οποίων η εργασία απαιτεί συνεχή ταξίδια. Ο μέσος εργαζόμενος, δεσμευμένος σε ένα επάγγελμα που τον συνδέει με την πατρίδα του, δεν θέλει να νοικιάσει σπίτι, αλλά μάλλον να απολαύσει το δικό του σπίτι με την οικογένειά του. Η ενοικίαση ενός σπιτιού δεν είναι τίποτα περισσότερο από την κατανάλωσή του, τη συμμετοχή σε μια απόλαυση χωρίς μελλοντικές προοπτικές.
Υπό αυτή την έννοια, η «αόριστη» πρόσοδος (που προσφέρουν οι δημαγωγοί στους νέους που αφήνουν άστεγους) είναι μια διπλά δηλητηριασμένη καραμέλα. Διότι, αφενός, προτείνει μια ζωή χωρίς αυθεντικές ρίζες, αφετέρου, επιδιώκει επίσης να τη διαιωνίσει. Η πρόσοδος αφαιρεί από την ιδιοκτησία τον ιερό της χαρακτήρα και την υποβαθμίζει σε ένα απλό ανταλλάξιμο καταναλωτικό αγαθό· είναι το φυσικό περιβάλλον που απαιτείται από την ερωτική θρησκεία που ενθρονίστηκε από τον καπιταλισμό.
«Εργασιακή κινητικότητα», «οικιστική ευελιξία», «οικονομία διαμοιρασμού»,
Εν ολίγοις, όλοι αυτοί οι αποκλίνοντες ευφημισμοί που έχει επινοήσει ο καπιταλισμός για να καλύψει την στείρα και χωρίς ρίζες ζωή που προσφέρει σε έναν ζαλισμένο νέο, τον οποίο κάνει να πιστεύει ότι βρίσκεται στα πρόθυρα του παραδείσου. Τελικά, κάτω από το πρόσχημα μιας υποτιθέμενης χειραφέτησης, τό ενοίκιο κρύβει ένα στείρο σχέδιο που εμποδίζει την κατασκευή μιας ζωτικής κληρονομιάς.
Επειδή η ιδιοκτησία, όπως τονίζει και ο Chesterton, δημιουργεί κάτι μόνιμο: όποιος κατέχει ένα χωράφι ή έναν κήπο όχι μόνο τρώει τους καρπούς της γης του, αλλά αποφασίζει και ποιος θα τους κληρονομήσει. Η ενοικίαση επιβάλλει έναν υπαρξιακό τουρισμό που ανεβαίνει σε μεταφυσική συνθήκη: το άτομο βιώνει τη ζωή σαν αέναος φιλοξενούμενος σε ένα απρόσωπο ξενοδοχείο. Μια ζωή χωρίς ιδιοκτησία δεν μπορεί ποτέ να είναι μια πραγματική κοινοτική ζωή. Στην πραγματικότητα, το ενοίκιο που προσφέρουν οι δημαγωγοί στην κρετινισμένη νεολαία δεν είναι τίποτα άλλο από την πρόταση για τον δομικό ξεριζωμό που είναι απαραίτητος για τη λειτουργία της παγκοσμιοποιημένης αγοράς:
Ένας εργάτης χωρίς περιουσία είναι ένα υποτακτικό υποκείμενο, απείρως κινητό, πρόθυμο να κινείται ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.
Ο Τσέστερτον δήλωσε στο προαναφερθέν άρθρο, με σαφή ειλικρίνεια, ότι
«Το σεξ θα γίνει απλή απόλαυση για τον σκλάβο, έτσι ώστε να μην γίνει ποτέ δύναμη».
Το ίδιο ισχύει και για τη στέγαση. Στερώντας τους νέους από την περιουσία τους, στερούνται το φρούριό τους, το μικρό τους βασίλειο αντίστασης ενάντια στον καπιταλισμό. Τελικά, ο νέος, παγιδευμένος ανάμεσα στο στείρο σεξ και το αέναο ενοίκιο, πιστεύει ότι είναι ελεύθερος επειδή αλλάζει συχνά συντρόφους και ταχυδρομικούς κώδικες, αγνοώντας ότι έχει αποδεχτεί την πιο υπάκουη συνθήκη δουλείας: αυτή του να μην αφήνει ίχνη στη γη.
Χουάν Μανουέλ ντε Πράδα
(Πηγή: www.Noticiasholisticas.com.ar – μετάφραση από τον Roberto Pecchioli)
ΜΙΑ ΣΤΕΙΡΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΡΙΖΕΣ ΖΩΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΠΑΤΗΡ, Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΟΥΣΙΑ. ΟΠΩΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ, ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΟΜΟΟΥΣΙΟ. Η ΑΥΤΟΥ ΕΤΕΡΟΤΗΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΟΣΜΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ.
Το Συντακτικό Προσωπικό
