Κάποιος πραγματικά μπερδεύεται από την προσπάθεια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των βοηθητικών τους μέσων ενημέρωσης να αποδώσουν τις διαμαρτυρίες που ξεσπούν σε όλη την Ευρώπη σε μια φανταστική ρωσική επιρροή. Ανησυχεί επειδή οι λόγοι των διαμαρτυριών είναι προφανείς σε όλους: το αυξανόμενο κόστος ζωής απειλεί να κάνει τη ζωή άθλια για εκατομμύρια ανθρώπους, δεδομένου του de facto παγώματος των μισθών, μια αναγκαιότητα όταν η ανταγωνιστική υποτίμηση είναι αδύνατη, όπως συνέβαινε πριν από το ευρώ. Τό θράσος με την οποία οι κυβερνήσεις που υπηρετούν τις οικονομικές ολιγαρχίες βγάζουν το ίδιο παλιό νεκρό κουνέλι από το καπέλο των μέσων ενημέρωσης θα ήταν άξια της χιουμοριστικής πένας του Ιερώνυμου, αλλά τελικά εκφράζουν μια ορισμένη αλήθεια: η πτώση της Ευρώπης πηγάζει ακριβώς από την επιθετικότητά της εναντίον της Ρωσίας. Αν σταματούσαμε να χρηματοδοτούμε αυτή την αισχρή μαύρη τρύπα της διαφθοράς και του θανάτου που είναι η Ουκρανία, αν επιστρέφαμε στην αγορά ρωσικής ενέργειας σε χαμηλό κόστος, ή τουλάχιστον σε βιώσιμο κόστος, δεδομένου ότι η επιθετικότητα κατά του Ιράν έχει προκαλέσει αύξηση των τιμών της ενέργειας, δεν λέω ότι τα προβλήματα που πλήττουν την ήπειρο θα μπορούσαν να λυθούν - ειδικά δεδομένης της σχεδόν απουσίας αξιοπρεπών κοινωνικών πολιτικών - αλλά τουλάχιστον θα ήταν πολύ λιγότερο έντονα.
Ακριβώς η υποστήριξη προς το νεοναζιστικό καθεστώς στο Κίεβο είναι το πραγματικό πρόβλημα, η έλλειψη χρηματοδότησης για την πρόνοια, την υγειονομική περίθαλψη και τις συντάξεις, και η πραγματική αιτία για το αυξανόμενο χρέος που τρομάζει τόσο πολύ τους οικονομικούς κύκλους. Αυτό συμβαίνει επίσης επειδή τα χρήματα δεν χρησιμοποιούνται για τίποτα που θα μπορούσε να ενισχύσει την ανάπτυξη, αλλά κυριολεκτικά ρίχνονται σε μια άσκοπη και χωρίς μέλλον επιχείρηση. Στην πραγματικότητα, το ίδιο το κεφάλι του νεοφιλελεύθερου φιδιού - η Αμερική - έχει δημόσιο χρέος πολύ υψηλότερο από τα ευρωπαϊκά, στο οποίο προστίθεται ένα γιγάντιο ιδιωτικό χρέος, κάτι που δεν συμβαίνει στην Ευρώπη ή συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό. Αλλά το ΔΝΤ, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί έκφραση της ισχύος της Ουάσιγκτον, δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα για αυτό. Έτσι, η δαιμονοποίηση της Ρωσίας έχει φροϋδικό χαρακτήρα: επιβάλλει στη Μόσχα την ευθύνη που φέρουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ίδια η ΕΕ για τον πόλεμό τους εναντίον της Ρωσίας. Και αυτό γίνεται παροξυσμικό ακριβώς όταν η σύγκρουση είναι σαφώς χαμένη, το ΝΑΤΟ έχει ηττηθεί και οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες το αναγνωρίζουν, έστω και με εγκάρσιο τρόπο και προσποιούνται ότι κάνουν μια γενναιόδωρη προσφορά.
Το ότι οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία είναι η πραγματική ρίζα των λαϊκών εξεγέρσεων εμφανίζεται περιστασιακά στα λόγια του στρατιωτικού προσωπικού των ολιγαρχιών: η Κάγια Κάλλας, η ηλίθια που επιλέχθηκε ως Υπουργός Εξωτερικών της ΕΕ, υποστήριξε πριν από λίγες ημέρες ότι «η Ουκρανία θα είχε παραδοθεί προ πολλού αν δεν υπήρχε η ευρωπαϊκή υποστήριξη ». Αυτή η υποστήριξη έχει υλοποιηθεί στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν στον Ζελένσκι τα τελευταία χρόνια, και στα επιπλέον 90 δισεκατομμύρια που διατέθηκαν πρόσφατα, τα οποία, ωστόσο, δεν είναι αρκετά επειδή ο Ντούτσε του Κιέβου λέει ότι χρειάζονται άλλα 70 δισεκατομμύρια, πιθανώς απειλώντας να αποκαλύψει τα έγγραφα που αποκαλύπτουν τη διαφθορά στις Βρυξέλλες. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για χρήματα που χρειάζονται για δημόσιες υπηρεσίες και ζωτικές υποδομές στις χώρες της ηπείρου, οι οποίες αντ' αυτού πετιούνται από το παράθυρο με ένα δόλιο πρόσχημα. Η Κάλλας δεν είναι αρκετά έξυπνη για να καταλάβει ότι μια τέτοια δήλωση αναγνωρίζει ταυτόχρονα τη σπατάλη δημόσιου χρήματος και δηλώνει με υπερηφάνεια ότι η Ευρώπη είναι ο δράστης μιας τεράστιας και άσκοπης σφαγής. Επιπλέον, υπάρχουν παράπονα ότι η μερική οπισθοδρόμηση των ΗΠΑ από τον Τραμπ θα μπορούσε να οδηγήσει σε ειρήνη.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες καταρρέουν ορατά λόγω της έλλειψης επενδύσεων και των εκτεταμένων δυσκολιών που προκαλούνται από το αυξανόμενο κόστος ζωής. Η κοινωνική κατάρρευση είναι άμεση συνέπεια μιας πολιτικής μιλιταρισμού και πολέμου, μιας πολιτικής που οι ευρωπαϊκές ελίτ ακολουθούν ατιμώρητα και χωρίς λογοδοσία. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι τόσο άλυτο όσο θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε: θα ήταν αρκετό να σταματήσει να τροφοδοτεί την ουκρανική ναζιστική-σιωνιστική κλίκα και να αρχίσει να διαχειρίζεται τις κοινωνίες με βάση τις ανάγκες των πολιτών. Αν δεν θέλουν να το κάνουν αυτό, θα πρέπει τουλάχιστον να μας γλιτώσουν από την παρωδία των εκκλήσεων για αστυνομικές κρατικές εξουσίες για την καταστολή των «κακοποιών και εξτρεμιστών» που συνδέονται με τη Μόσχα. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της παρωδίας που γράφτηκε από πολιτικούς κύκλους που απονομιμοποίησαν τον εαυτό τους χρηματοδοτώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία, υποστηρίζοντας την αμερικανική επιθετικότητα κατά του Ιράν και της Υεμένης και όντας συνένοχοι στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα και τον Λίβανο.
Αυτοί είναι ξεδιάντροποι άνθρωποι, και χρειαζόμαστε μια Δίκη της Νυρεμβέργης. Και δεν αποκλείεται να μην συμβεί τελικά.
Ακριβώς η υποστήριξη προς το νεοναζιστικό καθεστώς στο Κίεβο είναι το πραγματικό πρόβλημα, η έλλειψη χρηματοδότησης για την πρόνοια, την υγειονομική περίθαλψη και τις συντάξεις, και η πραγματική αιτία για το αυξανόμενο χρέος που τρομάζει τόσο πολύ τους οικονομικούς κύκλους. Αυτό συμβαίνει επίσης επειδή τα χρήματα δεν χρησιμοποιούνται για τίποτα που θα μπορούσε να ενισχύσει την ανάπτυξη, αλλά κυριολεκτικά ρίχνονται σε μια άσκοπη και χωρίς μέλλον επιχείρηση. Στην πραγματικότητα, το ίδιο το κεφάλι του νεοφιλελεύθερου φιδιού - η Αμερική - έχει δημόσιο χρέος πολύ υψηλότερο από τα ευρωπαϊκά, στο οποίο προστίθεται ένα γιγάντιο ιδιωτικό χρέος, κάτι που δεν συμβαίνει στην Ευρώπη ή συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό. Αλλά το ΔΝΤ, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί έκφραση της ισχύος της Ουάσιγκτον, δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα για αυτό. Έτσι, η δαιμονοποίηση της Ρωσίας έχει φροϋδικό χαρακτήρα: επιβάλλει στη Μόσχα την ευθύνη που φέρουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ίδια η ΕΕ για τον πόλεμό τους εναντίον της Ρωσίας. Και αυτό γίνεται παροξυσμικό ακριβώς όταν η σύγκρουση είναι σαφώς χαμένη, το ΝΑΤΟ έχει ηττηθεί και οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες το αναγνωρίζουν, έστω και με εγκάρσιο τρόπο και προσποιούνται ότι κάνουν μια γενναιόδωρη προσφορά.
Το ότι οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία είναι η πραγματική ρίζα των λαϊκών εξεγέρσεων εμφανίζεται περιστασιακά στα λόγια του στρατιωτικού προσωπικού των ολιγαρχιών: η Κάγια Κάλλας, η ηλίθια που επιλέχθηκε ως Υπουργός Εξωτερικών της ΕΕ, υποστήριξε πριν από λίγες ημέρες ότι «η Ουκρανία θα είχε παραδοθεί προ πολλού αν δεν υπήρχε η ευρωπαϊκή υποστήριξη ». Αυτή η υποστήριξη έχει υλοποιηθεί στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν στον Ζελένσκι τα τελευταία χρόνια, και στα επιπλέον 90 δισεκατομμύρια που διατέθηκαν πρόσφατα, τα οποία, ωστόσο, δεν είναι αρκετά επειδή ο Ντούτσε του Κιέβου λέει ότι χρειάζονται άλλα 70 δισεκατομμύρια, πιθανώς απειλώντας να αποκαλύψει τα έγγραφα που αποκαλύπτουν τη διαφθορά στις Βρυξέλλες. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για χρήματα που χρειάζονται για δημόσιες υπηρεσίες και ζωτικές υποδομές στις χώρες της ηπείρου, οι οποίες αντ' αυτού πετιούνται από το παράθυρο με ένα δόλιο πρόσχημα. Η Κάλλας δεν είναι αρκετά έξυπνη για να καταλάβει ότι μια τέτοια δήλωση αναγνωρίζει ταυτόχρονα τη σπατάλη δημόσιου χρήματος και δηλώνει με υπερηφάνεια ότι η Ευρώπη είναι ο δράστης μιας τεράστιας και άσκοπης σφαγής. Επιπλέον, υπάρχουν παράπονα ότι η μερική οπισθοδρόμηση των ΗΠΑ από τον Τραμπ θα μπορούσε να οδηγήσει σε ειρήνη.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες καταρρέουν ορατά λόγω της έλλειψης επενδύσεων και των εκτεταμένων δυσκολιών που προκαλούνται από το αυξανόμενο κόστος ζωής. Η κοινωνική κατάρρευση είναι άμεση συνέπεια μιας πολιτικής μιλιταρισμού και πολέμου, μιας πολιτικής που οι ευρωπαϊκές ελίτ ακολουθούν ατιμώρητα και χωρίς λογοδοσία. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι τόσο άλυτο όσο θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε: θα ήταν αρκετό να σταματήσει να τροφοδοτεί την ουκρανική ναζιστική-σιωνιστική κλίκα και να αρχίσει να διαχειρίζεται τις κοινωνίες με βάση τις ανάγκες των πολιτών. Αν δεν θέλουν να το κάνουν αυτό, θα πρέπει τουλάχιστον να μας γλιτώσουν από την παρωδία των εκκλήσεων για αστυνομικές κρατικές εξουσίες για την καταστολή των «κακοποιών και εξτρεμιστών» που συνδέονται με τη Μόσχα. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της παρωδίας που γράφτηκε από πολιτικούς κύκλους που απονομιμοποίησαν τον εαυτό τους χρηματοδοτώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία, υποστηρίζοντας την αμερικανική επιθετικότητα κατά του Ιράν και της Υεμένης και όντας συνένοχοι στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα και τον Λίβανο.
Αυτοί είναι ξεδιάντροποι άνθρωποι, και χρειαζόμαστε μια Δίκη της Νυρεμβέργης. Και δεν αποκλείεται να μην συμβεί τελικά.
