«Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΑΝΖΑ, ΠΟΝΤΙΚΙΑ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΙ» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Όταν η εξέγερση δεν ξέρει πλέον ενάντια σε τι πραγματικά να επαναστατήσει.

                       «Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΑΝΖΑ, ΠΟΝΤΙΚΙΑ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΙ»

Ο Πεκιόλι ερμηνεύει την αγωνία των νέων ως προϊόν μιας καταναλωτικής, μηδενιστικής κοινωνίας ανίκανης να εκπαιδεύσει

                                              από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι θεωρεί τις ιταλικές ταραχές νέων ως σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης από τις απλές διαμαρτυρίες στους δρόμους. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, Μαράντσα, τα «ποντίκια» και οι «γκρετίνι» δεν εκφράζουν ένα πολιτικό σχέδιο ή μια πραγματική εναλλακτική λύση, αλλά μάλλον το κενό που δημιουργείται από τις γενιές των ενηλίκων που έχουν μεταβιβάσει στους νέους τον καταναλωτισμό, τον κομφορμισμό, την επισφάλεια, την έλλειψη αρχών και την εξάρτηση από τα άμεσα συναισθήματα. Στόχος, επομένως, δεν είναι μόνο οι νέοι που καταστρέφουν, λεηλατούν ή μιμούνται συνθήματα που μαθαίνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά πάνω απ' όλα η κοινωνία που τα διαμόρφωσε. Ο Πεκιόλι προσδιορίζει την απουσία αξιών, ταυτότητας και της ικανότητας διάκρισης του καλού από το κακό ως ένα είδος συλλογικής αιμορραγίας που δεν μπορούμε πλέον καν να αναγνωρίσουμε. Τέλος, μέσω των «τελευταίων ανθρώπων» του Νίτσε, το κείμενο διευρύνει τη διάγνωσή του σε έναν ολόκληρο πολιτισμό που εξημερώνεται από την κατανάλωση, την ψυχαγωγία και μια τεχνητή ευτυχία που εξουδετερώνει τόσο την εξέγερση όσο και την τάξη. (NR)

Οι εξεγέρσεις των νέων των τελευταίων ημερών δεν έχουν συνθήματα, δεν έχουν προβλέψιμες λύσεις και δεν έχουν πρόγραμμα πέρα ​​από μια λίστα γενικών, αν και βάσιμων, παραπόνων. Ας περιοριστούμε στην Ιταλία, καθώς η οξεία φάση της γαλλικής κατάστασης είναι αρκετά διαφορετική, λόγω της διαπλοκής οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων - της Ανυπότακτης Γαλλίας και της ακροαριστεράς του Ολιβιέ Μπεζανσόνο - και ισλαμιστικών τομέων μιας γενιάς που είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν της άγριας, παράλογης, υποκατάστατης και παράλογης μετανάστευσης που ξεκίνησε ο Μιτεράν τη δεκαετία του 1980. Η εξεγερσιακή σειρά τροφοδοτείται από το μανιασμένο μίσος των διαδηλωτών για τη Δημοκρατία και την αδυναμία (ή την έλλειψη βούλησης;) των θεσμών να καταστείλουν την εξέγερση, η οποία πιθανότατα θα χτυπήσει προληπτικά τη Μαρίν Λεπέν ενόψει των προεδρικών εκλογών και θα επιχειρήσει ένα ακόμη συστημικό μπάλωμα. Δύο αιώνες δημοκρατίας πληρώνουν το τίμημα (Charles Maurras).

Ας επικεντρωθούμε στους μιμητές στην πατρίδα μας, που υποκινούνται από τα κοινωνικά κέντρα, τους όχι και τόσο κρυφούς κακοποιούς της πολιτικής αριστεράς, από τον νέο ανταγωνισμό της CGIL -μέχρι τώρα σιωπηλής ή συνένοχης στην καταπάτηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων σήμερα και αύριο- καθώς και από τόν γκροτέσκο εφησυχασμό των επαναστατών της πολυθρόνας και την αδράνεια των αστών ριζοσπαστών όπως ο δήμαρχος του Μιλάνου Σάλα. Βλέπουμε τη δοκιμή των δυνατοτήτων μιας εξέγερσης μαραντζών, αρουραίων και ηλιθίων, ενός ανθρώπινου σμήνους ενωμένου από την άγνοια, τον μηδενισμό και την υποδούλωση στον πιο αποκρουστικό καταναλωτισμό. Οι εμπνευστές και οι ηγέτες είναι διαφορετικοί, αφού οι διαδηλώσεις δεν προέρχονται από τη βάση, ούτε από βαθιές ανάγκες. Είναι μια μίνι-επανάσταση χορτασμένων και, όπως λένε, βαριεστημένων γενεών.

Μια υπαρξιακή πλήξη που γεννιέται από ένα εσωτερικό, ηθικό, πνευματικό κενό, του οποίου οι ένοχοι δεν είναι οι νέοι, αλλά οι γενιές που ηγούνται της κοινωνίας .

Σκεφτείτε τους αστούς Ρωμαίους νέους που έδιωχναν την πλήξη χτυπώντας άτυχους ανθρώπους με τα μίνι αυτοκίνητά τους. Μόλις τους συλλάβουν, εκφράζουν τη λύπη τους, καημένοι. Είναι ελεύθεροι και δεν θα πληρώσουν το τίμημα, εκτός από γελοίες κοινωνικές υπηρεσίες και «εξηγήσεις» θεσμικής ηθικολογίας, αυτές είναι πραγματικά βαρετές.

Και πάλι, από την πλήξη, χιλιάδες ανήλικοι και των δύο φύλων, καλεσμένοι από το σφύριγμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ντύνονται σαν στρατιωτάκια (η στολή τους είναι ένα μαύρο φούτερ με κουκούλα) και βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα που έμαθαν επί τόπου, για τα οποία είναι εντελώς αδιάφοροι. Ίσως οι λιγότερο κακοί είναι οι «μαράντζα» μεταναστευτικής καταγωγής, που ξέρουν ένα πράγμα: μισούν την κοινωνία στην οποία έχουν εκτοξευθεί. Οι άλλοι είναι μικρά ποντίκια που μαζεύονται από οργανωμένους αυλητές, παλιά εργαλεία κοινοτικών κέντρων, μεγαλωμένα, καλομαθημένα, πληρωμένα από τους λεγόμενους θεσμούς. Ειδικά στην αριστερά, αλλά στη δεξιά δεν κλείνουν ούτε το μάτι τους. Καμία έξωση, οι φορολογούμενοι πληρώνουν τους λογαριασμούς, καμία εποπτεία, ανοχή σε χιλιάδες παρανομίες. Όλα είναι δωρεάν, αλλά δεν υπάρχουν δωρεάν γεύματα. Το αποτέλεσμα είναι πόλεις σε αταξία, λεηλατώντας όχι από ανάγκη αλλά για να κλέψουν ρούχα, αξεσουάρ και κάθε άλλο προϊόν της καταναλωτικής κοινωνίας, γειτονιές απομακρυσμένες ακόμη και από τους πιο ήπιους νόμους του κράτους.

Νομοφοβία: εθισμός στα smartphones

Λένε ότι πρέπει να ακούσουμε, ότι η πραγματική δυσκολία δεν πρέπει να ποινικοποιείται. Σωστά, αλλά για να διαπραγματευτείς, χρειάζεσαι μια πρόταση, ένα σχέδιο, μια εναλλακτική λύση για συζήτηση. Αυτό δεν ισχύει, και δεν μπορεί να ισχύει: οι ταραχοποιοί και οι επαναστατες είναι τα νόμιμα παιδιά πατέρων που έχουν παραμορφώσει την πραγματικότητα για να την προσαρμόσουν στον Θεό της Αγοράς, στη μυθολογία των δικαιωμάτων -σχεδόν όλα στο επίπεδο της κάτω κοιλιάς- στη λατρεία της κατανάλωσης και των επιθυμιών. Καλλιεργούν την ικανοποιημένη άγνοια, σκυμμένοι πάνω από τα smartphone τους , διαμορφωμένοι από τη μόδα, τον κομφορμισμό, την αδιαφορία. Στο Τορίνο, το βιβλιοπωλείο Feltrinelli δέχτηκε έφοδο. Όχι για να πάρουν δωρεάν, βαρείς τόμους ή λογοτεχνικά κλασικά, αλλά για να καταστρέψουν, να πετάξουν στο πάτωμα, ό,τι ήταν τακτοποιημένο στα ράφια. Ο νόμος των αντιποίνων: ακριβώς αυτό που ονειρευόταν ο ιδρυτής της δυναστείας, ο Giangiacomo Feltrinelli, πλούσιος, βαριεστημένος και επαναστάτης, για τον οποίο οι κακοποιοί δεν γνωρίζουν τίποτα, πριν πεθάνει ενώ έβαζε μια βόμβα.

Ωστόσο, επαναλαμβάνουν ότι πρέπει να καταλάβουμε, να χαϊδέψουμε αυτή τη γενιά, τη δική μας ή των μεταναστών. Έχουν δίκιο. Είναι τα παιδιά και τα εγγόνια μας, είναι όπως τα έχουμε (ξε)δημιουργήσει . Είναι σαν να ακούμε, να ψυχαναλύουμε τον εαυτό μας, να ξαπλώνουμε στον καναπέ του ψυχοθεραπευτή που παρακολουθεί το ρολόι για να μας πει το μοιραίο «ο χρόνος μας τελείωσε», να εισπράττουμε την αμοιβή και να συνταγογραφούμε εικονικά φάρμακα. Πάνω από μισός αιώνας απαίσιων δασκάλων, της ανατροπής κάθε αξίας και αρχής, οδηγεί στο σπάσιμο βιτρινών για πλάκα και από πλήξη, στο να χτυπάμε περαστικούς με μίνι βαν ή στο να λιώνουμε σε rave πάρτι , ένα μεταθανάτιο σύμβολο του κινήματος του 1968 που αγνοούν: τις τρεις επαναστάσεις, τη χημική, τη μουσική και τη σεξουαλική. Ή, όπως συνέβη σε έναν δεκαπεντάχρονο, που πέθανε κάτω από ένα τρακτέρ σε ένα παιχνίδι που  προβλήθηκε στο διαδίκτυο, μια σύγχρονη παραλλαγή του «αγώνα με σβηστά φώτα τη νύχτα για να δούμε αν είναι πραγματικά τόσο δύσκολο να πεθάνεις. Πείτε τα συναισθήματα, αν θέλετε».

Η διαφορά είναι ότι οι σημερινές γενιές είναι ήδη νεκρές μέσα τους .

Ένοχοι; Μόνο για μολυβένιο κομφορμισμό. Τα υπόλοιπα, η υποβάθμιση σε εγκλωβισμένους αρουραίους που τραβούν τον μοχλό των συναισθημάτων, της κατανάλωσης και της αυτογνωσίας, είναι δικό μας λάθος. Αυτός είναι ο λόγος που αποτυγχάνουμε να κάνουμε την πρώτη πράξη σωτηρίας, καταστέλλοντας το κακό (το οποίο έχουμε εγκαταλείψει να ορίζουμε ως τέτοιο) και στη συνέχεια να το θεραπεύσουμε. Αντιμέτωποι με μια αιμορραγία, δεν σκεφτόμαστε να διαφωνήσουμε. προσπαθούμε να σταματήσουμε την αιμορραγία. Θα ακολουθήσουν η διάγνωση, η πρόγνωση και η θεραπεία.

Το πρόβλημα είναι ότι η αιμορραγία – η απουσία αρχών, αξιών, ταυτότητας, κρίσεων για το καλό και το κακό – είναι πρώτα και κύρια δική μας.

Γι' αυτό δεν το αναγνωρίζουμε. Κάθε εξέγερση περιλαμβάνει λεηλασίες και καταστροφές. Είναι αφύσικο να κλέβεις ρούχα όχι για να καλυφθείς, αλλά επώνυμα ρούχα για να επιδείξεις, αποικισμένοι από το καταναλωτικό σύστημα! Ούτε είναι φυσιολογικό να αγνοείς το γεγονός ότι είμαστε με στολή: ένας αντιστρατός με μαύρη μπλούζα. Άσχετες μεταμοντέρνες sans-culottes φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη: «Όλοι μισούν την αστυνομία», σαν στην ιδανική Αρκαδία που φαντάζονται στις σπάνιες στιγμές διαύγειας, να μπορούσε κανείς να κάνει χωρίς τάξη. Οι βαριεστημένοι κύριοι δεν επιτίθενται στα αληθινά άδυτα της εξουσίας: οι υποκινητές -η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν γνωρίζει την ύπαρξή τους- δεν το θέλουν αυτό. Στόχος τους είναι να γίνουν οι διαχειριστές αυτού που υπάρχει, όχι να το αλλάξουν, πόσο μάλλον να το ανατρέψουν.

Κάποιοι χρησιμοποιούν συνθήματα δανεισμένα από την εποχή της Γκρέτα Τούνμπεργκ, η οποία επανεμφανίστηκε για να κατηγορήσει την ιταλική κυβέρνηση για φασισμό. Δεν χρειάζεται απάντηση: δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν, ανόητοι, αρουραίοι και ηλίθιοι. Με τους G και C, μια γενιά κατεστραμμένη από αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, ανίκανη να καταλάβει ότι η κινητοποίησή τους είναι το όργανο βρώμικων κόλπων: ανίδεοι, ατημέλητοι πεζοί με κουκούλα. Ο κίνδυνος είναι διπλός. Αφενός, ενισχύει όσους ζητούν μόνο καταστολή και ρίχνει άλλους νέους, αυτούς που φορούν επίσημη στολή, στη μάχη για να αποκομίσουν πολιτικό πλεονέκτημα από μια αποπροσανατολισμένη κοινή γνώμη σε μια αποσυντεθειμένη, άδικη κοινωνία, της οποίας τα ξεσπάσματα θυμού είναι φυσικοί πυρετοί. Από την άλλη πλευρά, οι μαριονετίστες των Maranza, Mice και Gretini θα μπορούσαν να κερδίσουν το παιχνίδι τους, το οποίο συνίσταται, στην πραγματικότητα, στην επιδείνωση της δυσφορίας: περισσότεροι μετανάστες, περισσότερη αταξία, περισσότερη υπαρξιακή και κοινωνική επισφάλεια, περισσότερα ψεύτικα «δικαιώματα», χωρίς να αγγίξουν στο ελάχιστο την ολιγαρχία στην διοίκηση, τα χρηματοοικονομικά, την τεχνολογία, τα κεφάλαια, τις πολυεθνικές, περισσότερες τάξεις υπηρεσιών στην πολιτική, στους διεθνικούς οργανισμούς, στον λεγόμενο πολιτισμό, στην ψυχαγωγία. (1)

Το «Αρτος καί θεάματα», η ρωμαϊκή φόρμουλα για τον έλεγχο των γενεών, εξακολουθεί να ισχύει, ενισχυμένη από την ήπια δύναμη — την απατηλά ήπια δύναμη που μας κάνει να κάνουμε ό,τι θέλει — και από σκουντήματα , τα «ήπια» σκουντήματα με τον ίδιο σκοπό. Όλα θεωρητικοποιούνται και μετά εφαρμόζονται στην πράξη. Οι Maranza, τα ποντίκια, οι ηλίθιοι (και άλλοι) πάντα  παρασύρονται. Άλλοι απαιτούν νόμο και τάξη για να συνεχίσουν όλα όπως πριν. Ένα θλιβερό όργιο των «τελευταίων ανθρώπων»: «Κάθε τόσο λίγο δηλητήριο: που φέρνει ευχάριστα όνειρα. Καί πολύ δηλητήριο, στο τέλος, να πεθάνεις ευχάριστα». Εξακολουθούμε να εργαζόμαστε, επειδή η εργασία είναι ψυχαγωγία. Αλλά φροντίζουμε ώστε η ψυχαγωγία να μην είναι κουραστική. Μια μικρή ιδέα για τη μέρα και μια μικρή ιδέα για τη νύχτα. Εφεύραμε την ευτυχία, λένε οι τελευταίοι άνθρωποι, και κλείνουν το μάτι.

« Κουπρές σε ένα θεατρικό έργο, χαρακτήρες που δεν ξέρουν ότι έχουν συγγραφέα. Η πλημμύρα θα περάσει, μέχρι την επόμενη καταιγίδα ...»

Κανείς δεν θα χτίσει το φράγμα

 Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

 «Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ MARANZA, ΠΟΝΤΙΚΙΑ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΙ» - Inchiostronero

I° – Μισέλ Φουκώ, ένα Ιδιοφυές σύμβολο του κακού από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

                                                                  Η  Mέδουσα

Μέρος Ι. Ήταν ο μεγαλύτερος εκφραστής ενός κόσμου που αναποδογυρίστηκε σε επανάσταση, ένας άγιος ανάποδα: ανθρώπινα, ήταν ένα τέρας από την αρχή, αλλά και μια ιδιοφυΐα, κάτι που εξηγεί πώς ένας καταστροφέας, ένας διαυγής καταστροφέας κάθε στοιχείου του πολιτισμού μας και των θεμελίων πάνω στα οποία στηρίζεται η πολιτισμένη συνύπαρξη, πέτυχε την επιτυχία που είχε και συνεχίζει να έχει.

Πριν από εκατό χρόνια, τον Οκτώβριο του 1926, γεννήθηκε ο Μισέλ Φουκώ, ο πιο επιδραστικός στοχαστής του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Η οικογένειά του ήταν αστική και αξιοσέβαστη, με ρίζες στο Πουατιέ, τη γαλλική πόλη όπου, τον 8ο αιώνα, ο Κάρολος Μαρτέλος σταμάτησε την προέλαση των Μουσουλμάνων. Ο Μισέλ ονομαζόταν αρχικά Παύλος όπως ο πατέρας του, αλλά το μίσος γι' αυτόν τον έκανε να αλλάξει το όνομά του. Αυτή η ιδιωτική απόρριψη εξηγεί πολλά για τη δημόσια ζωή του Φουκώ. Κανείς δεν εργάστηκε για να καταστρέψει τα θεμέλια της κοινωνίας όπως αυτός, κανείς δεν εμβάθυνε στα βάθη της γνώσης: «Η Αρχαιολογία της Γνώσης» είναι ο τίτλος ενός από τα έργα του. Κανείς δεν χτύπησε τους πυλώνες του κόσμου μας όπως ο εκφυλισμένος απόγονος της βαθιάς Γαλλίας. Περισσότερο από τη Σχολή της Φρανκφούρτης και τον Μαρκούζε,  από τους περισσότερους φιλοσόφους της Γαλλικής Θεωρίας - Ντελέζ, Γκουαταρί, Μπαρτ - περισσότερο από τον απαίσιο Σαρτρ και τους Αποδομιστές όπως ο Ντεριντά, στους οποίους σύχναζε και από τους οποίους επηρεάστηκε με τη σειρά του. Δεν ήταν ούτε μαρξιστής ούτε κομμουνιστής, εκτός από μια σύντομη περίοδο υπό την επιρροή του φίλου του Λουί Αλτουσέρ. Αντίθετα, ήταν αναρχικός με, όχι και τόσο εκπληκτικά, φιλελευθερα χαρακτηριστικά προς το τέλος της ζωής του.

Από ανθρώπινη άποψη, ήταν ένα τέρας από την αρχή, αλλά και μια ιδιοφυΐα, κάτι που εξηγεί πώς ένας καταστροφέας, ένας διαυγής καταστροφέας κάθε στοιχείου του πολιτισμού μας και των θεμελίων πάνω στα οποία στηρίζεται η πολιτική συνύπαρξη, πέτυχε την επιτυχία που είχε και η οποία διαρκεί. Ήταν ο μεγαλύτερος εκφραστής ενός κόσμου που αναποδογυρίστηκε σε επανάσταση, ένας άγιος ανάποδα. Το "Saint Foucault, Towards a Gay Hagiography" είναι ένα βιβλίο του 1995 του Αμερικανού David M. Halperin. Το έργο υπερασπίζεται και διερευνά τη ζωή και τις ιδέες του, που ορίζονται ως φάροι του ομοφυλοφιλικού ακτιβισμού και της queer θεωρίας. Το όνομα του Foucault είναι το όνομα που αναζητείται περισσότερο στην πύλη φιλοσοφίας Google Scholar. Όλη η προσπάθεια του έργου του -καθώς και της γαλλικής θεωρίας και των λεγόμενων μεταμοντέρνων σπουδών- ήταν να αποδομήσει τις ταυτότητες και να τις αντικαταστήσει με κυμαινόμενα, μεταβλητά, απροσδιόριστα υποκατάστατα. Ο Foucault είναι ο φιλόσοφος των ρευστών εποχών, όχι ο Zygmunt Bauman, ο φωτογράφος του υπάρχοντος.

Αυτός έδωσε στον νεοφιλελευθερισμό την πιο πολύτιμη ανακάλυψή του: την αντικατάσταση της ταξικής πάλης με την πάλη για την ταυτότητα, τοποθετώντας την κατηγορία του θύματος στο επίκεντρό του. Η μεταμοντερνικότητα του Φουκώ προδιαγράφει τη διασπορά της κοινωνίας σε μια μυριάδα μοναδικοτήτων, αγωνιστικών τμημάτων κλειδωμένων στις αντίστοιχες μικρο-ταυτότητές τους. Μαζί του, ξεκίνησε η εποχή του επώδυνου ναρκισσισμού, του ατόμου ως θύματος. Η κρίση του ατόμου και ο θάνατος του Ανθρώπου γίνονται αντικείμενα φιλοσοφικού στοχασμού. Μετά από μισό αιώνα αποδόμησης, φαίνεται ότι μόνο ένα πράγμα παραμένει άθικτο: η αρχή της αθωότητας του θύματος. Η ιδέα της αλήθειας έχει κονιορτοποιηθεί. Ο Φουκώ έγραψε: «Αλήθεια; Μια μυθοπλασία! Άνθρωπος; Μια οφθαλμαπάτη! Κοινωνικοί κανόνες; Ένας ζουρλομανδύας!»

Τα επιχειρήματα και οι πράξεις του ήταν συχνά αποκρουστικά, ωστόσο εξερευνούσαν ανεξερεύνητους ορίζοντες, κρυμμένους από τα σκάνδαλα και τις απόψεις που συνδέονταν με αυτόν. Στην ιδιωτική του ζωή, ήταν ένας κατά συρροή ομοφυλόφιλος παιδεραστής, ένας άθλιος άνθρωπος, ένας κακοποιητής που έκανε τα σεξουαλικά βασανιστήρια το αγαπημένο του χόμπι, με έντονες σαδομαζοχιστικές τάσεις, και συχνός θαμώνας των γκέι λουτρών του Σαν Φρανσίσκο. Πέθανε από AIDS το 1984, πιθανότατα μολύνοντας πολλούς άλλους. Η σεξουαλικότητα ήταν το κύριο επίκεντρο των μελετών του, μαζί με τη φύση της εξουσίας και τις μεθόδους κοινωνικού ελέγχου. Έγραψε ένα βιβλίο για την ιστορία του σωφρονιστικού θεσμού, με τίτλο «Πειθαρχία και Τιμωρία», στο οποίο αναβίωσε την έννοια του Πανοπτικού, δανεισμένο από τον Άγγλο ωφελιμιστή του 18ου αιώνα Τζέρεμι Μπένθαμ, τη φυλακή ακτινωτού σχεδιασμού στην οποία ένας μόνο φύλακας παρακολουθεί τους κρατούμενους, χωρίς ο ίδιος να φαίνεται, αναγκάζοντάς τους να χάσουν την ιδιωτικότητά τους και να αυτολογοκρίνουν τη συμπεριφορά τους. Ο βιογράφος του, Τζέιμς Μίλερ, παραθέτει ένα κείμενο στο οποίο ο Φουκώ φαντάζεται «φεστιβάλ αυτοκτονίας» και «όργια αυτοκτονίας», καθώς και ένα είδος ειδικού καταφυγίου όπου όσοι σχεδίαζαν να αυτοκτονήσουν θα μπορούσαν να αναζητήσουν «ανώνυμους συντρόφους για περιστάσεις θανάτου, απαλλαγμένους (απελευθερωμένους) από κάθε ταυτότητα». Καθαρός μηδενισμός, από έναν άνθρωπο με τεράστια νοημοσύνη με στοιχεία τρέλας, που επιβεβαιώνεται από τις νοσηλείες του σε ψυχιατρικές κλινικές κατά τα νεανικά του χρόνια.

Μεγάλο μέρος του κύρους του Φουκώ πηγάζει από τη συμβολή του στην ιστορία της σεξουαλικότητας. Μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση: προσδιόρισε το 1870 ως τη χρονιά που «εφευρέθηκε» η ομοφυλοφιλία, σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ενός ψυχιατρικού ιδρύματος, στο οποίο ο νευροψυχίατρος Καρλ Φ. Βέστφαλ όρισε το «αντίθετο σεξουαλικό συναίσθημα» ως νευροπαθητική πάθηση. Η θέση του είναι ότι η κατηγορία του ομοφυλόφιλου - κάποιος που παρεκκλίνει από τους κοινωνικούς κανόνες και εμπλέκεται σε «ομοφυλοφιλικές πράξεις» - ήταν προηγουμένως ανύπαρκτη. Αυτό που έκανε ο Φουκώ ήταν να εντοπίσει τη στιγμή που οι άνθρωποι που τώρα ονομάζουμε ομοφυλόφιλους (ευτυχισμένους, γιατί;) εφευρέθηκαν ως κοινωνική κατηγορία, μια ομάδα «αποκλινόντων» που σήμερα καυχιέται για μια σημαία, φεστιβάλ, νυχτερινά κέντρα, εστιατόρια, ξενοδοχεία, καταστήματα, ακόμη και ένα αγαπημένο μέρος διακοπών, τη Μύκονο. Τίποτα από αυτά δεν υπήρχε πριν οι ψυχολόγοι του 19ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένου του Φρόιντ, αρχίσουν να αντιμετωπίζουν την ομοερωτική έλξη ως ψυχολογική διαταραχή.

Ο Φουκώ ανέπτυξε αυτή τη θεωρία, μαζί με πολλές άλλες, στο πιο διάσημο έργο του, «Ιστορία της Σεξουαλικότητας». Ένα διάσημο απόφθεγμα συνοψίζει τη σκέψη του: «Ο σοδομίτης ήταν κάποιος που διέπραττε μια αμαρτία· ο ομοφυλόφιλος είναι τώρα ένα είδος». Δεδομένων των κλίσεων και του ενδιαφέροντός του για την ιστορία της ψυχιατρικής και τον ακούσιο περιορισμό, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Φουκώ έστρεψε την προσοχή του στα άσυλα και την κοινωνική αντίληψη της τρέλας, στην οποία αφιέρωσε την «Ιστορία της Τρέλας στην Κλασική Εποχή». Τόνισε μια θεμελιώδη μετατόπιση στην αντίληψη της ψυχικής διαταραχής που συνέβη στις αρχές του 17ου αιώνα. Μέχρι την Αναγέννηση, και στη συνέχεια στα έργα των Θερβάντες, Σαίξπηρ και Έρασμου του Ρότερνταμ, η τρέλα ήταν ένα φαινόμενο που αφορούσε ειδικά το ανθρώπινο πνεύμα, τοποθετημένο στην ίδια κατηγορία με τους προφήτες, τους οραματιστές, τους δαιμονισμένους, τους αγίους, τους γελωτοποιούς και τους δαιμονισμένους. Ήταν ένα φαινόμενο προικισμένο με νόημα και μια δική του αλήθεια: αν και οι τρελοί περιφρονούνταν, θεωρούνταν με δέος, ως αγγελιοφόροι μιας ιερής φρίκης.

Ξεκινώντας με τον Ντεκάρτ, η τρέλα αλλάζει τη φύση της. Μέσα από το πρίσμα του ορθολογισμού, διαχωρίζεται από κάθε επαφή με άλλα πνευματικά επίπεδα (που θεωρούνται απλές δεισιδαιμονίες) και καταλήγει να καταλαμβάνει τη θέση που κάποτε προοριζόταν για τη λέπρα. Δεν είναι πλέον ένα φαινόμενο που πρέπει να ερμηνεύεται αναζητώντας νόημα, αλλά μάλλον μια ασθένεια που πρέπει να αντιμετωπίζεται σύμφωνα με ιατρικά και νομικά πρωτόκολλα, ενώ οι ασθενείς απομονώνονται για την πρόληψη της μετάδοσης. Ο Δον Κιχώτης δεν είναι πλέον ένας λαμπρός ιδιοφυής τρελός, αλλά ένα ψυχιατρικό υποκείμενο που πρέπει να εγκλειστεί. Αυτή η μετατόπιση στο θεωρητικό παράδειγμα εξηγεί, από την οπτική γωνία του Φουκώ, γιατί, ξεκινώντας από τον 17ο αιώνα, οι τρελοί ιδρυματοποιήθηκαν, περιορίζονταν σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, μελετούνταν και ελέγχονταν ως φυσικό φαινόμενο, για πρώτη φορά στην ιστορία.

Ο Φουκώ αφιερώνει κριτικές σελίδες στο απόσπασμα από τους Στοχασμούς, όπου ο Ντεκάρτ διατυπώνει τη θεωρία του περίφημου cogito ergo sum (Σκέφτομαι, άρα υπάρχω). Ένα περαιτέρω βήμα προς το παράλογο. Η ανάγνωσή του μας επιτρέπει να κατανοήσουμε την προέλευση πολλών από τις σάπιες ιδέες της μεταμοντερνικότητας, που τροφοδοτούνται από τα βιβλία του. Μία από τις πρωτότυπες συνεισφορές του είναι η αντίληψη ότι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αποτελεί μια κρυφή άσκηση εξουσίας. Η ιδέα ότι δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια -είτε πρόκειται για πολιτική, επιστήμη ή ηθική- είναι κατεξοχήν της σκέψης του Φουκώ (είναι η πεμπτουσία της σκέψης του Φουκώ). Αν υπάρχει ένας κακός σε ταινία που, ενώ χαϊδεύει μια γάτα που κάθεται σε μια πολυθρόνα, ωθεί τη διανόηση να εγκαταλείψει κάθε ηθικό επιχείρημα, αυτός είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Η Τάξη του Λόγου», ενός εξαιρετικά σημαντικού τίτλου. «Οι φυλακές δεν μπορούν να μεταρρυθμιστούν επειδή οποιαδήποτε προσπάθεια μείωσης της σκληρότητας είναι απλώς ένα τέχνασμα για τη διαιώνιση των υπαρχουσών δομών εξουσίας. Οι βίαιοι και σχιζοφρενείς ζητιάνοι δεν μπορούν να φυλακιστούν επειδή ο μοναδικός σκοπός της εξουσίας είναι να τους στερήσει την ελευθερία τους». Αυτό είναι το χειρότερο πρόσωπο του Φουκώ.

Ήταν αυτός που διέλυσε το ιδανικό της ισότητας της κοινωνικής αριστεράς και άνοιξε τον δρόμο για το κίνημα της αφύπνισης (woke), τη μετατροπή της μετα-αριστεράς σε μια λέσχη για τους δυστυχισμένους και περιθωριοποιημένους, τους αποκλίνοντες και τους ψυχικά διαταραγμένους, παρέχοντάς τους ηθικά άλλοθι και πνευματικά κίνητρα. Ενθρόνισε το θύμα, πραγματικό ή φανταστικό, και τον αποκλίνοντα. Τα άλλα αμαρτήματα του Φουκώ ωχριούν σε σύγκριση. Η απόρριψη των συμβάσεων και των κοινωνικών κανόνων, σε συνδυασμό με την ανάγκη για προσοχή - η βολταιρική επιθυμία να εκπλήξει, να σκανδαλίσει τους αστούς - εξηγεί πολλά στοιχεία της καριέρας του, που επικαλύπτουν τον ναρκισσισμό και τον αποκλίνοντα καταναγκασμό. Τη δεκαετία του 1970, συμμετείχε σε πολλά μανιφέστα που υποστήριζαν τη νομιμοποίηση της παιδοφιλίας. Ίσως η έμπνευσή του, ο Ζαν Πολ Σαρτρ, και ο ίδιος έδρασαν επίσης για να νομιμοποιήσουν τις χειρότερες παρορμήσεις τους. Η πιο δυσοίωνη πτυχή αυτού του κινήματος, που δεν είναι πλέον οριακή σήμερα, ήταν η φιλελεύθερη διακήρυξη σύμφωνα με την οποία η σεξουαλικότητα δεν μπορεί να υπόκειται σε ηλικιακά όρια και οι παιδεραστές έχουν κάθε δικαίωμα να ενδίδουν στις παρορμήσεις τους.

Η ανακάλυψή του για τη φύση της σύγχρονης εξουσίας ήταν προφητική, καθώς είχε γίνει μια συσκευή ελέγχου, μια συσκευή προσανατολισμένη στη βιοεξουσία και τη βιοκρατία, την κυριαρχία της συγκεκριμένης ζωής. Περιέγραψε μεθόδους διείσδυσης στη συνείδηση ​​που στόχευαν στην αναδιαμόρφωση του Εαυτού. Για αυτόν, μέχρι την αυγή της νεωτερικότητας, τα ανθρώπινα όντα διοχετεύονταν και συγκροτούνταν φυσικά μέσω μιας σειράς πειθαρχικών «απομονώσεων» - σχολείο, νοσοκομείο, εργοστάσιο, φυλακή - όπου διαμορφώνονταν σύμφωνα με τους κανόνες της εξουσίας. Στις σημερινές κοινωνίες επιτήρησης, οι χειρισμοί είναι ηπιότεροι όσον αφορά τον φυσικό περιορισμό: μόδα, ένδυση, πολιτικά κόμματα, ναρκωτικά, τηλεοπτικές σειρές, μουσικά είδη, οι πιο παράξενες μορφές ιδιοτροπίας και δημιουργικότητας. Ωστόσο, διατηρούν την καταναγκαστική συμμόρφωση με τον κυρίαρχο κανόνα μέσω άλλων μέσων, μέσω μιας ευέλικτης και πανταχού παρούσας διαμόρφωσης. Αυτή είναι η «μικροφυσική της εξουσίας», ένα σύστημα που διεισδύει στο υποκείμενο και γίνεται μια συσκευή. Καταλαμβάνει σώματα, εισάγεται σε πράξεις και συμπεριφορές, σε λόγους, σε διαδικασίες κοινωνικής μάθησης και στην καθημερινή ύπαρξη. Γίνεται ένας οργανισμός που αποτελείται από έναν άπειρο αριθμό συνδέσεων που δρουν όχι από πάνω, αλλά από μέσα στο κοινωνικό σώμα. Μια εξαιρετικά προφητική διάγνωση, αλλά η πρόγνωση και η θεραπεία είναι ανόητες. Εμείς, οι απόγονοι, είμαστε τα θύματα.

(συνέχεια)

Roberto Pecchioli στις 23 Οκτωβρίου 2026

I° - Michel Foucault, geniale icona del male di Roberto Pecchioli - Il perché (cui prodest)

Η ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΤΑΙ ΚΑΘΟΤΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΕΙΤΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ. Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΕΚΤΑ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΜΕΤΑ ΒΔΕΛΥΓΜΙΑΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΤΟΝ ΦΥΛΑΚΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΟ ΚΑΤΑΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ ΑΚΡΙΒΩΣ.

Η εξέγερση είναι μια κόλαση με περισσότερα χαρακώματα

Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Τελικά, είναι ξεκάθαρο: το σχολείο δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Είναι απλώς ένα περιθωριακό άλλοθι για διαμαρτυρία και εξέγερση. Έγραψα για τις πραγματικές αδυναμίες των σχολείων την περασμένη Κυριακή, αλλά, όπως είδαμε, οι περισσότεροι άνθρωποι ενδιαφέρονται ελάχιστα ή καθόλου για το σχολείο. Η εξέγερση είναι ενάντια στον κόσμο , την υπάρχουσα τάξη, το κλίμα και όλες τις μορφές εξουσίας. Η εξέγερση είναι ενάντια στον πόλεμο, τον Τραμπ, το Ισραήλ και τον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό. Η εξέγερση είναι από μετανάστες δεύτερης γενιάς ενάντια στις χώρες υποδοχής τους, ενάντια στον ρατσισμό. Η εξέγερση είναι ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής , τα υψηλά ενοίκια και κάθε τιμή που τους εμποδίζει να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Η εξέγερση είναι ενάντια στην κυβέρνηση Μελόνι , όπως ακριβώς είναι ενάντια στον Σάντσες στην Ισπανία, τον Μακρόν στη Γαλλία, και θα μπορούσε να συνεχιστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ινδία, περνώντας από την Αλβανία και την Παπούα Νέα Γουινέα. Μια παγκόσμια εξέγερση. Η εξέγερση είναι κοινά, τα κίνητρα είναι πολλαπλά και ακόμη και ιδιωτικά...

Στην εξέγερση, τα αρχικά ζητήματα που σχετίζονται με το σχολείο - οι ετοιμόρροπες τάξεις, η έλλειψη χρηματοδότησης για την εκπαίδευση, η δυσκολία εύρεσης στέγης - έχουν χαθεί στη γενική δίνη. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η εξέγερση ενάντια στο Σύστημα, όπως έλεγαν παλιά, και κάθε είδους δυσφορία, και από την άλλη, υπάρχει η έκρηξη στους δρόμους της καταστροφικής, αγχωτικής επιθυμίας για προβολή μεταξύ των νέων, ιδίως των ανηλίκων και των μεταναστών. Ένα είδος χορού ντεμπουτάν. Δεν υπάρχει λογική σύνδεση μεταξύ της βανδαλισμένης εξέγερσης ενάντια στο σύστημα και των κλοπών από καταστήματα, των σπασμένων τζαμιών και της λεηλασίας καταναλωτικών αγαθών. Αντίθετα, υπάρχει ο ίδιος καταναλωτισμός του Συστήματος που υιοθετείται με σύντομα και βίαια μέσα, οι ίδιες επιθυμίες και παρορμήσεις που οδηγούν τη σύγχρονη κοινωνία, που ικανοποιούνται μέσω συντομεύσεων, σχεδίων "φτιάξ' το μόνος σου" και παιδικών παρορμήσεων κατοχής. Το να θέλεις τα πάντα χωρίς να πληρώνεις τίποτα. Είναι το ισοδύναμο του βιασμού στις σεξουαλικές σχέσεις: αν δεν θέλουν να μου δώσουν αυτό που θέλω, θα το πάρω από τον εαυτό μου με τη βία. Και δεν υπάρχει καμία ιδανική ή «πολιτική» σύνδεση μεταξύ της καταστροφής και της επιθυμίας να την καταγράψουμε σε προσωπικό επίπεδο, να την αφηγηθούμε μέσα από selfies πάνω στα ερείπια, στα οδοφράγματα, με κρυμμένο το πρόσωπό μας, όπως έχουν κάνει πολλοί νέοι.

Το σύνθημα που συνοψίζει μια διαμαρτυρία που μοιάζει με τρόλεϊ και περιέχει εκατό διαφορετικά πράγματα είναι: είμαστε ενάντια σε όλα, τα θέλουμε όλα, σπάμε ό,τι μπορούμε να σπάσουμε.

Έπειτα, αν εμβαθύνετε στο σύμπαν των δημόσιων πλατειών, υπάρχουν στην πραγματικότητα διάφορα Δαντικά χαρακώματα, δηλαδή διάφορες διαστρωματώσεις, διάφοροι κύκλοι διαμαρτυρίας. Το πιο ακραίο χαράκωμα, οπλισμένο και μασκοφόρο, είναι αυτό των κατά συρροή και ριζοσπαστικών καταστροφέων ό,τι βρίσκεται στην εμβέλειά τους. Εδώ συγκλίνουν παραστρατιωτικές ομάδες, εξτρεμιστικά κινήματα, αναρχο-εξεγερτικοί, καθώς και σμήνη αγανακτισμένων μεταναστών και εκκολαπτόμενων εφήβων που γνωρίζουν τον κόσμο μέσα από τα smartphone τους και βλέπουν την καταστροφή ως τον μόνο τρόπο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον κόσμο και ενδεχομένως να βρουν συντρόφους στη μοναξιά στο όνομα ενός κοινού μίσους για την πραγματικότητα. Αυτό το χαράκωμα δεν αξίζει κατανόηση ή δικαιολόγηση, παρά μόνο καταστολή και παραδειγματική τιμωρία. Ή μάλλον, η υποκείμενη δυσφορία πρέπει να αντιμετωπιστεί με τα πιο κατάλληλα και αποτελεσματικά σχέδια και μεθόδους, σε άλλα μέρη και σε άλλες χρονικές στιγμές. Αλλά όταν αρχίζει να καταστρέφει, πρέπει να σταματήσει με ισχυρά μέτρα ανάλογα με το μίσος τους. Η εκπαίδευση παρέχεται πρώτα, η τιμωρία παρέχεται δεύτερον.

Μια δεύτερη ομάδα αποτελείται από εκείνους που θέλουν να χρησιμοποιήσουν την φοιτητική εξέγερση για να ασχοληθούν με την πολιτική, ανατρέποντας κυβερνήσεις, αποδίδοντας κάθε δυσφορία, συμπεριλαμβανομένης αυτής εκείνων που κάνουν τα πάντα, σε αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία και στους άρχοντες του πολέμου, των όπλων, της κλιματικής αλλαγής και ούτω καθεξής. Επιτιθέμενοι σε κυβερνήσεις, από τον Τραμπ μέχρι τήν Μελόνι, αλλά και σε ηγέτες από όλο τον κόσμο, ακόμη και από διαφορετικό υπόβαθρο, θέλουν να πυροδοτήσουν ένα νεανικό αντιπολιτευτικό κίνημα. Το κύριο πεδίο αυτής της ομάδας είναι η αριστερά, στις διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου, του πράσινου, του ροζ, του μοβ και του μαύρου, αν και οι αναρχικές περιθωριακές ομάδες τείνουν να διασκορπίζονται σε άλλα ρεύματα και να μην εντάσσονται σε κόμματα και συνδικάτα στις περιθωριακές. Οι στόχοι τους δεν είναι δικτάτορες και αυταρχικά καθεστώτα, ούτε καν αντάρτες και τρομοκράτες, αλλά όσοι είναι δημοκρατικά εκλεγμένοι αλλά βασίζουν την εξουσία τους σε όπλα, βία και προπαγάνδα.

Ένας τρίτος κύκλος, ωστόσο, είναι μοριακός, αποτελούμενος από ένα μοναχικό πλήθος παιδιών που επιδιώκουν να βυθιστούν στην πραγματικότητα και στα γεγονότα της στιγμής, συγκεντρωμένα από το TikTok και άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτά τα παιδιά αισθάνονται σαν ξένοι παντού, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς να ανήκουν κάπου, και που κάνουν τη συναισθηματική τους έκρηξη στους δρόμους, αλλά χωρίς πρόθεση να εδραιωθούν σε κινήματα ή πολιτικούς αγώνες. Η δική τους είναι μια μηδενιστική, ναρκισσιστική, συναισθηματική διαμαρτυρία.
Είναι αυτή η πολύπλευρη και άμορφη διαμαρτυρία προορισμένη να διαρκέσει ή θα εξαφανιστεί όπως έχει γίνει εδώ και δεκαετίες; Δεν θα καταλήξει πουθενά, προβλέπω, εκτός από το να επανεμφανιστεί κυκλικά, σαν ένα είδος περιοδικής παλινδρόμησης.

Διαβάζω ότι οι νέοι έχουν βάσιμους λόγους να διαμαρτύρονται. Αισθάνονται προδομένοι, βλέπουν το κράτος πρόνοιας και το δίκτυο υπηρεσιών και εγγυήσεων να κατεδαφίζονται, και βλέπουν τις στρατιωτικές επενδύσεις να δίνονται προτεραιότητα σε σχέση με εκείνες που χρειάζονται οι νέοι και η κοινωνία. Φυσικά, έχουν ιερούς λόγους να διαμαρτύρονται και να αμφισβητούν αυτά τα ζητήματα, και την προδοσία της πολιτικής που υποτάσσεται στην τεχνοχρηματοδότηση και τον κυνισμό των ολιγαρχιών. Αλλά για να αντιμετωπίσουν σοβαρά αυτά τα προβλήματα, πρέπει πρώτα να αποστασιοποιηθούν από τη βία, να απορρίψουν τη βία στους δρόμους, που στρέφεται εναντίον αθώων τρίτων, από τους ανθρώπους μέχρι τις βιτρίνες των καταστημάτων. Πράγματι, πρέπει να θεωρήσουν όσους τη διαπράττουν εχθρούς τους και να βρουν κατάλληλα επιχειρήματα, μεθόδους και μορφές επικοινωνίας για να δώσουν αποτελεσματικότητα, περιεχόμενο και φωνή στην εξέγερση. Δηλαδή, πρέπει να κάνουν μια διαμαρτυρία που είναι πλέον βίαιη και παράφρονη, βίαιη και αδαής, βίαιη και αλαζονική, έξυπνη, στοχευμένη και συνειδητή. Ή, για κάποιους, οικτρά εκμεταλλευτική των επερχόμενων εκλογών, καθοδηγούμενη ή ενθαρρύνόμενη από εκείνους που ανταγωνίζονται για ψήφους και επιδιώκουν να επωφεληθούν από το χάος. Δεν συνειδητοποιούν ότι το κύριο επιχείρημα υπέρ των εν ενεργεία κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Μελόνι, είναι ακριβώς το θέαμα βίας και αναταραχής από εκείνους που την αντιτίθενται. Κάθε διαμαρτυρία που συλλαμβάνεται με αυτόν τον τρόπο αποτελεί διαφημιστικό κόλπο για την κυβέρνηση. Ακόμα και το πρόσωπο και η έντονη γλώσσα της Λαντίνι αποτελούν χάρη για την εν ενεργεία κυβέρνηση, όπως και κάθε φωτογραφικό πορτρέτο των τεσσάρων αντιπάλων, με στο προσκήνιο την αυτοαποκαλούμενη ανταγωνίστρια της Μελόνι, Σλάιν, με το κατσουφιασμένο, ψεύτικα χαμογελαστό πρόσωπό της να προεξέχει κάτω από τα τεράστια παντελόνια που φαίνεται να φτάνουν κάτω από τον λαιμό της. Η κυβέρνηση ευδοκιμεί στις διαμαρτυρίες και τις επιθέσεις που δέχεται, στον φόβο που προκαλούν αυτές οι διαμαρτυρίες στους ψηφοφόρους και στη δυσπιστία προς αυτούς τους ηγέτες από χαρτομάντιλο. Η αξιοπιστία της Μελόνι, όπως γνωρίζουμε, βασίζεται στην έλλειψη αξιοπιστίας των αντιπάλων της.

Τέλος, απομένει η σύγκριση μεταξύ των αποφασιστικών αλλά μη βίαιων διαμαρτυριών στο Νότο και των βίαιων και άτακτων διαμαρτυριών στο Βορρά. Πιστεύω ότι η διαφορά μεταξύ Βορρά και Νότου έχει πολύ λιγότερη σημασία από δύο άλλους παράγοντες. Ο πρώτος είναι ότι στο Νότο, είναι οι εργάτες, οι οδηγοί φορτηγών, οι αγρότες και οι ψαράδες με συγκεκριμένα κίνητρα, όχι οι νέοι μαθητές που μεταφράζουν τη γενική τους ανησυχία ή, αντίθετα, τα κακομαθημένα παιδικά τους ξεσπάσματα σε βία. Ο δεύτερος είναι ότι η πραγματική διάκριση είναι μεταξύ της μητρόπολης και των επαρχιών: πρόκειται για μια τυπικά αστική διαμαρτυρία (όχι με τον τρόπο της, φυσικά). Στις μεγάλες πόλεις, η βία είναι πιο ανώνυμη και οι διαδηλωτές είναι λιγότερο αναγνωρίσιμοι, και η συνύπαρξη μεταξύ πολιτών και μεταναστών είναι πιο δύσκολη και, κατά καιρούς, πιο ενοχλητική από ό,τι αλλού. Η βία, όπως και οι τάσεις, ξεκινά από το κέντρο και στη συνέχεια φτάνει, πιο αδύναμα, στις επαρχίες.

Η εξέγερση είναι μια κόλαση με πολλά λάκκους - Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Οι Maranza στο Μιλάνο, μια σπασμένη βιτρίνα αποκαλύπτει τι κρυβόταν από πίσω: υπάλληλοι που εργάζονταν τις Κυριακές, διαιρεμένες οικογένειες και άδειες εκκλησίες.

Marcello De Santis - 23 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Ο Πολιτικός

Για να καταλάβουμε γιατί οι μαράνζα καταστρέφουν  πόλεις, δεν πρέπει να εξετάσουμε ποιος έσπασε τα παράθυρα, αλλά τι υπήρχε μέσα σε αυτά και ποιος ήταν πίσω από αυτά. Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου και την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, ενώ η διαμαρτυρία κατά του υψηλού κόστους ζωής πορευόταν ειρηνικά, ομάδες νέων, πολλοί ανήλικοι, με καλυμμένα τα πρόσωπά τους, έσπασαν και λεηλάτησαν καταστήματα μεταξύ του Duomo, της Corso Vittorio Emanuele, της Piazza dei Mercanti, της San Babila και της Via Torino. Ένα σούπερ μάρκετ δέχτηκε επίσης επίθεση. Τα νέα είναι όλα εκεί. Αυτό που λείπει είναι το επόμενο ερώτημα: τι υπήρχε σε αυτό το κέντρο πριν φτάσουν;

Ένα Κυριακάτικο απόγευμα στο κέντρο της πόλης

Υπήρχε ένα υπαίθριο εμπορικό κέντρο. Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, τα καταστήματα στη Via Torino και την Corso Vittorio Emanuele ήταν ανοιχτά ως συνήθως, με τους υπαλλήλους σε υπηρεσία και τα ταμεία ανοιχτά. Οι νεαροί που τους επιτέθηκαν δεν διέκοψαν ούτε μια μέρα ανάπαυσης. Διέκοψαν την εργασία όσων εργάζονταν σε αυτό που κάποτε ανήκε σε όλους.

Πίσω από κάθε ανοιγμένο παντζούρι την Κυριακή, υπάρχει μια οικογένεια μαζεμένη γύρω από το τραπέζι. Μπροστά από κάθε παντζούρι, υπάρχει μια άλλη οικογένεια που περνάει την Κυριακή ανάμεσα στα ράφια αντί για την ενοριακή εκκλησία, το ρητορικό γραφείο ή την πλατεία με τους γείτονες. Η εκκλησία, εν τω μεταξύ, είναι εκατό μέτρα μακριά. Άδεια.

Κανείς δεν χρειαζόταν μπαλακλάβα για να τα δει όλα αυτά. Αλλά κανείς δεν κοίταξε. Η πέτρα που πετάχτηκε στο παράθυρο είχε τουλάχιστον ένα ακούσιο όφελος: ανάγκασε το Μίλανο να αναρωτηθεί τι υπήρχε πίσω από το τζάμι.

Σύγχρονες εποχές, ενενήντα χρόνια αργότερα

Στους Μοντέρνους Καιρούς, ο Τσάπλιν βάζει τον Σαρλό στη γραμμή συναρμολόγησης. Σφίγγει τα μπουλόνια για ώρες, πάντα με την ίδια κίνηση, μέχρι που η χειρονομία τον καταναλώνει: καταλήγει μέσα στα γρανάζια, μετά βγαίνει και συνεχίζει να σφίγγει τα μπουλόνια σε οτιδήποτε βλέπει, συμπεριλαμβανομένων των κουμπιών σε ένα γυναικείο φόρεμα. Η μηχανή τον έχει περιορίσει σε μια κίνηση, και η κίνηση, τρελαμένη, στρέφεται εναντίον του εργοστασίου.

Ο Maranza του 2026 είναι ένα γρανάζι που δεν έχει γυρίσει ποτέ. Κανείς δεν τον έχει βάλει σε αλυσίδα, επειδή η αλυσίδα δεν υπάρχει πια. Του πήραν τον πατέρα του, ή δεν είχε ποτέ πατέρα. Του πήραν την ενορία, τη γειτονιά που ήξερε το όνομά του, τη δουλειά που σε μαθαίνει ότι τα πράγματα κοστίζουν χρήματα. Σε αντάλλαγμα, του έδωσαν μόνο μία γλώσσα, αυτή της μάρκας: αξίζεις αυτό που φοράς. Όταν σπάει τη βιτρίνα του καταστήματος υποδημάτων, δεν επιτίθεται στο σύστημα. Μπαίνει στον μόνο ναό που του έχει αφήσει το σύστημα και παίρνει τον οικοδεσπότη.

Το να το αποκαλούμε νεανική δυστυχία είναι βολικό και λάθος, και σε αυτό το σημείο ο Vincenzo Sofo έχει δίκιο όταν λέει ότι πίσω από την τρέλα του Μιλάνου κρύβεται κάτι περισσότερο από δυστυχία . Αλλά η άλλη πλευρά δεν είναι μόνο ο οργανισμός ή το γαλλικό μοντέλο. Είναι το εργοστάσιο που τα παρήγαγε: μια κοινωνία που έχει διαλύσει τον Άνθρωπο, την Οικογένεια και την Κοινότητα κομμάτι-κομμάτι, και στη συνέχεια αναρωτιέται γιατί τα κομμάτια επιπλέουν μόνα τους.

Γιατί οι Maranza καταστρέφουν πόλεις και γιατί το σύστημα δεν μπορεί να το καταλάβει

Ο αστικός κόσμος δεν μπορεί να διαβάσει το Σάββατο του Μιλάνου επειδή θα έπρεπε να διαβάζει τον εαυτό του. Έχει μετατρέψει την Κυριακή σε εργάσιμη ημέρα, την πλατεία σε διάδρομο ανάμεσα σε δύο πινακίδες, το ιερό σε τμήμα του τμήματος ευεξίας. Έχει αντικαταστήσει τον γείτονα με τον αγγελιοφόρο και τον ιερέα με τον αλγόριθμο. Έπειτα κοιτάζει το αγόρι με την κουκούλα και τον αποκαλεί εξωγήινο.

Δεν είναι ξένος. Είναι ένα νόμιμο παιδί. Μεγάλωσε ακριβώς εκεί που τον άφησε ένα σύστημα που μετράει τα πάντα με βάση την κατανάλωση και τον κύκλο εργασιών, και συμπεριφέρεται ανάλογα: καταναλώνει, και όταν δεν μπορεί να αγοράσει, παίρνει. Η βία του είναι απαράδεκτη και πρέπει να τιμωρηθεί, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό, και τα εντάλματα και οι συλλήψεις ανηλίκων των τελευταίων ημερών είναι δικαιολογημένα. Αλλά το να τον τιμωρείς χωρίς να κατονομάζεις το άτομο που το έκανε είναι σαν να σβήνεις ένα χαλαρό παξιμάδι και να αφήνεις το αυτοκίνητο να λειτουργεί.

Πεντακόσιοι αλεξιπτωτιστές θα υπερασπιστούν τη βιτρίνα του καταστήματος

Η αντίδραση της κυβέρνησης ήταν άμεση: πεντακόσιοι αλεξιπτωτιστές Folgore στο Μιλάνο ξεκινώντας το Σάββατο 24 Οκτωβρίου , μαζί με τεθωρακισμένα οχήματα, drones και ένα διάταγμα υπογεγραμμένο από τον Κυρινάλε. Είναι μια αντανάκλαση του συστήματος που αμύνεται: μια άλλη μηχανή που φυλάει τη μηχανή.

Θα λειτουργήσει, με την έννοια ότι το επόμενο Σάββατο οι βιτρίνες θα παραμείνουν άθικτες. Αλλά κανείς, βάσει αυτών των μέτρων, δεν αναφέρει τον απόντα πατέρα, την κλειστή ενορία, τη γειτονιά που δεν γνωρίζει πια τα παιδιά της, τις δουλειές που δεν φτάνουν ή φτάνουν τις Κυριακές με έξι ευρώ την ώρα. Το κατάστημα προστατεύεται. Κανείς δεν ρωτάει γιατί το κατάστημα είναι ανοιχτό την Κυριακή και γιατί υπάρχει ουρά μπροστά.

Ακόμα και η σύντομη σκηνή του ιερέα που απαντά με το μεσαίο δάχτυλο στο Maranza αφηγείται την ίδια ιστορία: η Εκκλησία, η οποία θα έπρεπε να είναι η εναλλακτική λύση στο εμπορικό κέντρο, αντιδρά με την ίδια γλώσσα όπως ο δρόμος, επειδή κι αυτή έχει πάψει προ πολλού να είναι κοινότητα.

Η επιλογή που εναπόκειται στο κοινωνικό δικαίωμα

Μια δεξιά που αυτοαποκαλείται κοινωνική αντιμετωπίζει ένα πολύ πραγματικό δίλημμα. Μπορεί να πάρει το μέρος του κοινού, απαιτώντας περισσότερους αλεξιπτωτιστές και περισσότερα διατάγματα, και να κερδίσει την εβδομάδα. Ή μπορεί να πει το άβολο: ότι η καταστροφή της 17ης και 18ης Οκτωβρίου δεν κατέστρεψε μια κοινότητα, επειδή η κοινότητα είχε ήδη διαλυθεί, με τη συναίνεση όλων, από ένα φιλελεύθερο-καπιταλιστικό μοντέλο που πούλησε τις Κυριακές, την οικογένεια και τα ιερά σε αντάλλαγμα για ένα κέντρο που είναι πάντα ανοιχτό.

Ο Maranza δεν αξίζει επαίνους. Αξίζει καταδίκη και, ακόμη και πριν από αυτό, μια εξήγηση που το σύστημα δεν θα δώσει ποτέ, επειδή η εξήγηση είναι το ίδιο το σύστημα. Για ένα Σαββατοκύριακο, το χαλαρό κανόνι απέδειξε αυτό που το έθνος προσποιείται ότι δεν βλέπει εδώ και τριάντα χρόνια: ότι όσοι έχτισαν πόλεις όπου δεν υπάρχει τίποτα να αγαπήσει, μόνο κάτι να αγοράσει, γνωρίζουν πολύ καλά γιατί οι Maranza καταστρέφουν τίς πόλεις. Η υπεράσπιση της βιτρίνας είναι εύκολη. Η ανοικοδόμηση ό,τι υπήρχε πριν από τη βιτρίνα είναι μια δουλειά που κανείς δεν θέλει να κάνει.

Maranza a Milano, la vetrina rotta mostra cosa c’era dietro: commessi al lavoro la domenica, famiglie divise e chiese vuote

Αυτό το Σαββατοκύριακο.. πιθανότατη μια νέα μαζική επίθεση στο Ιράν από Ισραήλ και ΗΠΑ. Και υπάρχει και ΑΝΟΙΧΤΟΣ πολεμικός ανεφοδιασμός της Ρωσίας αυτή τη φορά προς το Ιράν!

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

Διόδοτος: Αυτό το Σαββατοκύριακο.. πιθανότατη μια νέα μαζική επίθεση στο Ιράν από Ισραήλ και ΗΠΑ. Και υπάρχει και ΑΝΟΙΧΤΟΣ πολεμικός ανεφοδιασμός της Ρωσίας αυτή τη φορά προς το Ιράν!

Περισσότερος πόλεμος, λιγότερη εκπαίδευση

Πριν από λίγες εβδομάδες, ο πρώην διπλωμάτης και πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών της Ουκρανίας, εκτός από το ότι σκιαγράφησε μια άθλια εικόνα μιας χώρας υπό διάλυση, αναφέρθηκε σε μια πρόσφατη έρευνα που διαπίστωσε ότι το 45% των δεκαπεντάχρονων Ουκρανών είναι αναλφάβητοι. Αυτά τα δεδομένα δεν θα έπρεπε να προκαλούν μεγάλη έκπληξη, επειδή το κρέας για τα κανόνια δεν χρειάζεται πραγματικά να εκπαιδευτεί. Στην πραγματικότητα, όσο πιο αδαείς είναι, τόσο καλύτερα παίζουν τον ρόλο του θυσιασμένου θύματος, όπως φαίνεται από την παραπάνω φωτογραφία, που δείχνει Ουκρανούς μαθητές κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ του Ήλιου. Για την ιστορία, αυτό το είδος μαύρης τρύπας προπαγάνδας στο Open ανέφερε ότι η σβάστικα είναι ένα παραδοσιακό σύμβολο που χρησιμοποιείται επίσης στη Ρωσία. Προσέξτε να μην πατήσετε τον Open αν τον βρείτε στο πεζοδρόμιο. Αλλά πέρα ​​από αυτούς τους άθλιους πλαστογράφους, φαίνεται πράγματι να υπάρχει μια αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ πολέμου και εκπαίδευσης. Πάρτε για παράδειγμα τη Φινλανδία, η οποία, από τότε που εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, υποφέρει από μια καταστροφική οικονομική κρίση: έχει τα μακρύτερα σύνορα μεταξύ ενός μέλους της Ατλαντικής Συμμαχίας και της Ρωσίας, 1.350 χιλιόμετρα δασών και τούνδρας που διαδοχικές κακές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να στρατιωτικοποιήσουν. Ωστόσο, καθώς ο πόλεμος γίνεται ολοένα και πιο πιθανός, τα επίπεδα εκπαιδευτικών επιδόσεων μειώνονται δραματικά: το 2000, το 2003, το 2006 και το 2009, οι Φινλανδοί μαθητές ξεπέρασαν όλους τους Ευρωπαίους συνομηλίκους τους. Το 2003 και το 2006, κατέλαβαν τη δεύτερη θέση μόνο μετά το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν. Ωστόσο, τα τελευταία 15 χρόνια, τα αποτελέσματα του PISA της Φινλανδίας μειώνονται σταθερά. Η μείωση των ακαδημαϊκών επιδόσεων στη Φινλανδία ήταν η πιο απότομη από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ και η κλίμακα αυτής της μείωσης μπορεί να φανεί στον παρακάτω πίνακα.

Μπορεί να πρόκειται για μια ψευδή συσχέτιση, μία από τις πολλές που κυριαρχούν στο παρόν μας, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο στη Δύση, όπως καταδεικνύει περίτρανα η τελευταία μελέτη PISA (Πρόγραμμα Διεθνούς Αξιολόγησης Φοιτητών). Αν πάρουμε τις 23 χώρες που συμμετέχουν στη Συναίνεση της Ουάσιγκτον - δηλαδή τις ευρωπαϊκές χώρες συν τον Καναδά, την Ιαπωνία, την Κορέα και την Αυστραλία - η μείωση των επιπέδων εκπαίδευσης είναι εντυπωσιακή και αποθαρρυντική, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι τα καλύτερα αποτελέσματα έχουν αυτές της Ασίας, η οποία αναπτύσσεται χρόνο με το χρόνο, με επικεφαλής την Κίνα, και ιδιαίτερα την περιοχή της Σαγκάης:

Όπως φαίνεται, η παρακμή ξεκίνησε το 2012 και έχει μετατραπεί σε γκρεμό τα τελευταία χρόνια. Αρκετοί παράγοντες παίζουν ρόλο σε αυτή την παρακμή των μορφωτικών επιπέδων, ένας από τους οποίους είναι αναμφίβολα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: ο τεράστιος χρόνος που πολλά παιδιά αφιερώνουν στο YouTube, το TikTok, το Instagram και άλλες πλατφόρμες καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος του χρόνου που διαφορετικά θα μπορούσαν να αφιερώσουν στη μάθηση. Ένας δείκτης αυτής της κατάστασης είναι η δραματική παρακμή στην ανάγνωση και, κατά συνέπεια, στις σχετικές δεξιότητες κατανόησης: ακόμη και τα βιβλία μαγειρικής πρέπει πλέον να περιλαμβάνουν ηχητικά αποσπάσματα που απεικονίζουν τα διάφορα στάδια της συνταγής, ή μάλλον, τα «βήματα», όπως τα αποκαλούν οι αδαείς, τα οποία διακρίνονται αμέσως από αυτή την αξιολύπητη αγγλόφωνη ορολογία. Εν ολίγοις, το να βλέπεις και να ακούς, αλλά όχι το να διαβάζεις, σε μια ανησυχητική επιστροφή στην προφορική παράδοση. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να εξηγήσει τα πάντα: τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι παντού, αλλά η παρακμή συμβαίνει κυρίως στις πιο προηγμένες δυτικές χώρες, ενώ μεγάλο μέρος του «Παγκόσμιου Νότου» βλέπει σημαντικές βελτιώσεις στην εκπαίδευση. Το γεγονός είναι ότι σε ορισμένα μέρη του κόσμου, υπάρχει μια αποφασιστική εστίαση στα υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης, ενώ σε άλλα - το δικό μας, για να αποφύγουμε να κατονομάσουμε - το σχολικό σύστημα αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση, αν όχι με καχυποψία, και συχνά στερείται της χρηματοδότησης που χρειάζεται για να λειτουργήσει σωστά. Πράγματι, όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο εκπαίδευσης, τόσο μικρότερη είναι η επίδραση που έχουν τα συνθήματα και οι αφηγήσεις που δεν συνάδουν με τον πραγματικό κόσμο και σερβίρονται στις καντίνες της άρχουσας ελίτ. Συχνά, όπως έχω παρατηρήσει προσωπικά, οι εργασίες για το σπίτι και οι ασκήσεις είναι τόσο απλές που καταλήγουν σε απλή δουλειά για χάρη της, με αποτέλεσμα την έλλειψη κινήτρου.

Τώρα, η μεφιτική(δηλητηριώδη) προπολεμική ατμόσφαιρα έχει επίσης το φόρο της: είναι καλύτερο να έχουμε μπερδεμένες γενιές, έτοιμες να χρησιμεύσουν ως κρέας για τα κανόνια αν χρειαστεί: τα χρήματα, ό,τι απομένει, δαπανώνται σε όπλα και όχι στην εκπαίδευση, πόσο μάλλον στη δημόσια εκπαίδευση. Φυσικά, αυτές είναι αποφάσεις που σκοτώνουν το μέλλον, γιατί ενώ ένας μέτριος Κινέζος φοιτητής θα ήταν εξαιρετικός εδώ (ο ΟΟΣΑ το έχει υπολογίσει επίσης αυτό), έχουμε πραγματικά πολύ μικρή πρόοδο μπροστά μας. Αλλά εν τω μεταξύ, μπαλώνουμε το παρόν. Όχι και πολύ καλά, προφανώς, από τα γεγονότα που ευτυχώς βλέπουμε να εκτυλίσσονται σε όλη την Ευρώπη.

Più guerra, meno istruzione | il Simplicissimus

Δύο στρατηγικά εκλογικά ραντεβού

από τον Filippo Bovo - 23/10/2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Πιθανότατα πλησιάζουμε σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες, ίσως και με αντίκτυπο, φάσεις της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή (ή στη Δυτική Ασία, όπως θα έπρεπε να λέμε πιο σωστά, για να ενθαρρύνουμε την αποαποικιοποίηση της γλώσσας και των εννοιών που μεταφέρει· αν και, βλέποντας την αμηχανία ορισμένων για αυτόν τον ορισμό, προτιμώ, τουλάχιστον προσωρινά, να καταφύγω στην παλαιότερη και πλέον πιο αποδεκτή ορολογία). Οι γενικές εκλογές θα διεξαχθούν στο Ισραήλ την Τρίτη 27 Οκτωβρίου και οι ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 3 Νοεμβρίου. Πιστεύεται ευρέως ότι το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επιτεθούν ξανά στο Ιράν πριν από αυτές τις εκλογές, θέτοντας το εκλογικό τους σώμα ενώπιον ενός τετελεσμένου γεγονότος και, πάνω απ' όλα, γλιτώνοντας τις τρέχουσες κυβερνήσεις τους από την αποδυνάμωση που θα υπέστησαν, για διάφορους λόγους, με κοινοβούλια με ανασχεδιασμένες γεωγραφικές περιοχές. Παραμένει αλήθεια, ωστόσο, ότι ενώ μια τέτοια πιθανότητα δεν μπορεί να αποκλειστεί, η τρέχουσα τάση είναι κυρίως προς επιθέσεις σε εκλογές που έχουν πλέον τελειώσει: ήδη στις αρχές Οκτωβρίου, ο Νετανιάχου είχε πιέσει τον Τραμπ για νέες επιθέσεις, τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες απέρριψαν, προτιμώντας να επικεντρωθούν σε πιο εκτεταμένα και «προσεκτικά» σχέδια, που θα υλοποιηθούν αργότερα, «εν ευθέτω χρόνω».
Στην περίπτωση του Ισραήλ, θα ήταν οι πρώτες εκλογές από τις 7 Οκτωβρίου και οι πρώτες στην ιστορία της χώρας μετά από τρία χρόνια συνεχόμενου πολέμου. Ο Νετανιάχου επιδιώκει την επανεκλογή του, υποστηριζόμενος επίσης από την δηλωμένη υποστήριξη του Τραμπ, αλλά ο απερχόμενος κυβερνητικός συνασπισμός αντιμετωπίζει σημαντικές εσωτερικές εντάσεις που σχετίζονται με τις δικαστικές μεταρρυθμίσεις, την κρίση γύρω από την υποχρεωτική στράτευση των υπερορθόδοξων (Χαρεντίμ) Εβραίων και τις διαφορετικές προτεραιότητες των διαφόρων μελών του στην επιδίωξη της σύγκρουσης. Η αντιπολίτευση βλέπει την ισχυρή άνοδο του πρώην Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, Γκάντι Άιζενκοτ, ενώ ο άλλος ιστορικός κεντρώος αντίπαλός του, ο Μπένι Γκαντς, έχει εν τω μεταξύ ανακοινώσει την αποχώρησή του από τις εκλογές. Ωστόσο, αυτές εξακολουθούν να είναι δημοσκοπήσεις που ένας ανανεωμένος πόλεμος θα μπορούσε να αλλάξει γρήγορα, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την ουσιαστική ισοτιμία μεταξύ του φιλονετανιάχου μπλοκ και της αντιπολίτευσης (γίνεται λόγος για περίπου 53 έδρες το καθένα, έναντι των 61 που απαιτούνται για να κυβερνήσει). Έτσι, δεδομένου του αποκλεισμού των αραβικών κομμάτων, οι μικρότερες δυνάμεις φαίνεται να αλλάζουν τη ζυγαριά, αλλά ενδεχομένως να υπόκεινται σε σημαντική ψήφια υπέρ του ενός ή του άλλου μπλοκ, ίσως ακόμη και του απερχόμενου.
Επιπλέον, σύμφωνα με ινστιτούτα όπως το Midgam, το 74% των νέων Ισραηλινών σήμερα ταυτίζονται με τη δεξιά ή την κεντροδεξιά, σε ένα πολιτικό τοπίο που παρόλα αυτά δεν βλέπει ομάδες εχθρικές ή σκεπτικιστικές απέναντι στον πόλεμο, ακόμη και στο κέντρο και την λεγόμενη αριστερά. Αυτές οι τάσεις έχουν ενισχυθεί μετά την 7η Οκτωβρίου, φτάνοντας σε κορύφωση μεταξύ των νέων και των πολύ νέων. Επιπλέον, υπογραμμίζουν επίσης το ρήγμα μεταξύ της ισραηλινής κοινής γνώμης και αυτής μεγάλου μέρους του κόσμου, ξεκινώντας από τις συμμαχικές χώρες όπου, εάν η λαϊκή βούληση εισακούστηκε ή σεβόταν, η κυβερνητική υποστήριξη προς το Ισραήλ δεν θα ήταν τόσο ισχυρή όσο είναι σήμερα. Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Δημοκρατίας του Ισραήλ, αυτές οι εκλογές είναι οι πρώτες που βλέπουν την ευρεία και εκτεταμένη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης, ενός αποτελεσματικού και χαμηλού κόστους εργαλείου (και εξαιρετικά χρήσιμου για την αλλαγή του προσανατολισμού πολλών ψηφοφόρων). Ο αντίκτυπός της, τόσο στους νέους όσο και στο πιο ώριμο κοινό, που συχνά είναι λιγότερο ικανό να τη διακρίνει από την πραγματική προπαγάνδα, σίγουρα θα είναι ένα θέμα που δεν πρέπει να παραβλεφθεί.

Στην αμερικανική περίπτωση, ωστόσο, η ετυμηγορία φαίνεται πιο προφανής, αλλά η ανανεωμένη εχθρότητα θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά την εσωτερική πολιτική. Και οι 435 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων θα είναι προς ανανέωση, ενώ στη Γερουσία, η ψηφοφορία θα επηρεάσει το ένα τρίτο, περίπου 35 από τις συνολικά 100. Το αμερικανικό εκλογικό σύστημα, αν και διαφορετικό από το ισραηλινό, είναι εξίσου περίπλοκο: αρκεί να πούμε ότι ενώ οι νεοεκλεγέντες αντιπρόσωποι θα υπηρετούν διετείς θητείες, οι γερουσιαστές θα υπηρετούν έξι, με σημαντικό αντίκτυπο και στη μελλοντική κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, θα διεξαχθούν εκλογές για 36 από τους 50 κυβερνήτες, καθώς και για τρία από τα εδάφη (που δεν ορίζονται συνταγματικά ως πολιτείες): το Γκουάμ, τις Βόρειες Μαριάνες Νήσους και τις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, 218 έδρες κατέχονται από Ρεπουμπλικάνους και 212 από Δημοκρατικούς. ενώ στη Γερουσία, η κατανομή είναι 22 προς 13.
Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις των Reuters-Ipsos από τις 14 Οκτωβρίου, το ποσοστό αποδοχής του Τραμπ ανέρχεται σήμερα στο 32%, με πτώση 24% μεταξύ των Ισπανόφωνων. Ωστόσο, άλλες δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δίνουν ακόμη χαμηλότερες εκτιμήσεις. Κατά συνέπεια, η ανακατάληψη της Βουλής των Αντιπροσώπων από τους Δημοκρατικούς φαίνεται πολύ πιθανή, με προβάδισμα μεταξύ 6 και 8 μονάδων, που ισοδυναμεί με 72% σύμφωνα με το Decision Desk HQ. Ενώ στη Γερουσία, η κατάσταση φαίνεται ελαφρώς πιο ισορροπημένη, περίπου στο 54%. Η κούρσα εντείνεται καθώς οι ψήφοι στις πολιτείες, οκτώ από τις οποίες είναι κρίσιμες, εντείνονται. Οι τοπικές προκριματικές εκλογές δεν έχουν μέχρι στιγμής προσφέρει μεγάλη ανακούφιση στους Ρεπουμπλικάνους, επηρεάζοντας μερικές φορές ακόμη και την ίδια την πολιτική παράδοση των Δημοκρατικών. Φυσικά, ο ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι επίσης εμφανής εδώ, με μια τεράστια ποσότητα ψευδών ειδήσεων και deep fake που στοχεύουν, άμεσα ή έμμεσα, πολιτικούς αντιπάλους και επηρεάζουν τις εκλογικές τάσεις. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που θα πρέπει να συνηθίσουμε στις δικές μας εκλογές.
Συμπερασματικά, πρόκειται για δύο στρατηγικές εκλογές, στις οποίες συμμετέχουν δύο ηγέτες στενά συνδεδεμένοι αλλά και με διαφορετικές προτεραιότητες: για τον Νετανιάχου, είναι απαραίτητο, υπαρξιακό, να παραμείνει στην εξουσία ακολουθώντας την ατζέντα του «πολέμου με κάθε κόστος». Για τον Τραμπ, ωστόσο, η προοπτική μιας τρίτης θητείας φαίνεται πλέον εξαιρετικά απίθανη και, δεδομένης της μη εκλογιμότητάς του, τα συμφέροντά του έγκεινται κυρίως στην εκμετάλλευση των δύο τελευταίων ετών του στον Λευκό Οίκο, κυρίως για προσωπικό οικονομικό όφελος, επηρεάζοντας τη διεθνή πολιτική (συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας· και, επομένως, τι καλύτερο από το να διαταράσσει κατά διαστήματα τη Μέση Ανατολή;) για κερδοσκοπικούς σκοπούς. Αλλά οι εκπλήξεις, «εν ευθέτω χρόνω», σίγουρα δεν θα λείψουν.

Due appuntamenti elettorali strategici

Η πορεία προς τον νέο μεγάλο ευρωπαϊκό πόλεμο δεν επιβραδύνεται

από τον Riccardo Paccosi - 23 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Πριν από την επανέναρξη της καθημερινής ρουτίνας των συγκρούσεων στους δρόμους αύριο, αξίζει να θυμηθούμε ότι αυτές τις μέρες, όσο κι αν ο Τραμπ προσπαθεί να επιβραδύνει τον ρωσοευρωπαϊκό πόλεμο, η πορεία προς αυτόν προχωρά με γοργούς ρυθμούς.
Στρεφόμενοι
στον Αμερικανό πρόεδρο, έχουμε δει τη συμφωνία με τη Ρωσία για το ντίζελ που επιδίωξε, τη μερική διακοπή των υπηρεσιών Starlink προς την Ουκρανία και, ταυτόχρονα, τους συμμάχους του, Μιλέι και Νετανιάχου, να έρχονται σε αντιπαράθεση με την υπερπολεμοχαρή Μεγάλη Βρετανία, αντίστοιχα, σχετικά με τη νέα αξίωση της Αργεντινής στα Νησιά Φώκλαντ και την ταμπέλα του «αδίστακτου κράτους» που αποδίδεται στους Βρετανούς λόγω των κυρώσεων που έχουν επιβάλει κατά του Ισραήλ.
Τα κίνητρα του Τραμπ είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ειρηνιστικά και ακόμη λιγότερο φαίνεται να στοχεύουν - όπως ισχυρίζεται η φιλο-Τραμπική αφήγηση - στη δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου: με απλά λόγια, η ήττα που έχουν υποστεί οι Αμερικανοί από το Ιράν μέχρι στιγμής έχει αναδείξει την εξασθένηση της στρατιωτικής υπεροχής των ΗΠΑ. Έτσι, στις 30 Σεπτεμβρίου, ο Υπουργός Πολέμου Πίτερ Χέγκεθ ανακοίνωσε την έναρξη του Σχεδίου Meridian, με επικεφαλής μια τριανδρία που αντιστοιχεί σε ισάριθμα δίκτυα εξουσίας: τη Μαφία Paypal μέσω του Έλον Μασκ, τους Μαύρους Ιππότες του Σκοτεινού Διαφωτισμού μέσω του ιδρυτή του Anduril Palmer Luckley, και, τέλος, το ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μέσω ενός από τους πιο γνωστούς ιστορικούς ηγέτες του, του Νιουτ Γκίνγκριτς. Το έργο της τριανδρίας θα συνίσταται, σύμφωνα με τον Χέγκεθ, στη σύλληψη και τον σχεδιασμό των εργαλείων που αποσκοπούν στη διασφάλιση της τεχνολογικής υπεροχής των Ηνωμένων Πολιτειών «για μελλοντικούς πολέμους».
Αντιμέτωποι
με αυτά τα έργα Τραμπ που χαρακτηρίζονται από διορατική πολεμοχαρή πολιτική, ωστόσο, οι επιταχυντές της Αποκάλυψης δεν κάθονται άπραγοι: η Μεγάλη Βρετανία και οι μαριονέτες της από τη Βαλτική-Σκανδιναβία, ο Φρίντριχ Μερτς με την Bundeswehr στη ρυμούλκηση, και οι μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ στην πραγματικότητα προχωρούν κατευθείαν προς τον νέο Μεγάλο Ευρωπαϊκό Πόλεμο.
Απαριθμώντας μαζικά, μπορούμε να αναφέρουμε τα ακόλουθα γεγονότα και σήματα:
• Η άσκηση του ΝΑΤΟ στη Βαλτική Θάλασσα, που πραγματοποιήθηκε από τις 18 έως τις 21 Αυγούστου, προσομοιώνοντας την πολιορκία του ρωσικού θύλακα του Καλίνινγκραντ.
• Η άσκηση του ΝΑΤΟ Steadfast-Noon, που πραγματοποιήθηκε από τις 13 έως τις 20 Οκτωβρίου, επίσης στους ιταλικούς ουρανούς, προσομοιώνοντας έναν συνεχιζόμενο πυρηνικό πόλεμο.
• Η κοινή άσκηση μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων και του Εθνικού Συστήματος Υγείας, που πραγματοποιήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία στις 20 Οκτωβρίου, για τον σχεδιασμό της διαχείρισης τεράστιων εισροών θανάτων και τραυματισμών στα νοσοκομεία.
• Στη Γερμανία, από τον ερχόμενο Ιανουάριο, η Bundeswehr θα στείλει περίπου 500.000 υποχρεωτικά ερωτηματολόγια σε νέους ηλικίας 18 ετών και άνω για να ελέγξει την προθυμία τους να καταταγούν.
Αν
όλα αυτά φαίνονται τρέλα δεδομένης της αδυναμίας -ακόμα και χωρίς το πυρηνικό οπλοστάσιο της Βρετανίας- να κερδίσει η Ευρώπη μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία, πρέπει να ειπωθεί ότι αυτή η εντύπωση βασίζεται σε μια εσφαλμένη αντίληψη σχετικά με την αμεταβλητότητα του αμερικανικού σεναρίου: στην πραγματικότητα, αυτή τη στιγμή διακυβεύεται όχι μόνο η πιθανή πολιτική παρακώλυση του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές, αλλά και το γεγονός ότι ο έλεγχός του επί του ΝΑΤΟ και των εσωτερικών μηχανισμών του φαίνεται ήδη περιορισμένος. Πριν από λίγες ημέρες, για παράδειγμα, ο επιδραστικός εκπρόσωπος του Αμερικανικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, Τόμας Κεντ, έγραψε για την ανάγκη άμεσης εισόδου του ΝΑΤΟ στη σύγκρουση. Και αυτό χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι επανειλημμένα πολεμοχαρείς δηλώσεις των στρατιωτικών ηγετών της Συμμαχίας, από τον Μαρκ Ρούτε και κάτω.
Ουσιαστικά, οι Βρετανοί, οι Γερμανοί και διάφοροι πολεμοκάπηλοι στοιχηματίζουν τα πάντα στην υπόθεση ότι, μόλις ξεσπάσει η σύγκρουση στην Ευρώπη, οι εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις θα καταστήσουν αδύνατο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να ακολουθήσουν μια απομονωτική πορεία ή, όπως συμβαίνει σήμερα, διπλωματική διαμεσολάβηση. Σε εκείνο το σημείο, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος που αποφασίστηκε από τις δυτικές ελίτ πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια θα υλοποιούνταν μπροστά στα μάτια μας.

Il percorso verso la nuova grande guerra europea non sta rallentando

Στύλος και Εδραίωμα της Αληθείας του Pavel Florenskij

Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΝΟΜΙΜΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ.

IX. Όγδοη επιστολή: Γέεννα 1

Γέροντά μου! Δεν μπορώ να σου πω με πόσο φόβο αρχίζω αυτή την επιστολή. Μήπως δεν βλέπω πόσο δύσκολο είναι να εκφραστεί κανείς εδώ; Ο σκελετός των χοντροκομμένων εννοιών μας είναι υπερβολικά αδρός, και, όταν απλώνουμε πάνω του το σχεδόν άυλο ύφασμα του βιώματος, είναι πολύ εύκολο να καταστρέψουμε την ακεραιότητά του. Ίσως μόνο τα δικά σου χέρια να το παραλάβουν χωρίς να έχει σκιστεί. Μόνο τα δικά σου… Γιατί το ερώτημα του δεύτερου θανάτου είναι ένα οδυνηρό, ειλικρινές ερώτημα.

Κάποτε το βίωσα σε όνειρο με όλη του τη συγκεκριμένη πραγματικότητα. Δεν υπήρχαν εικόνες, αλλά μόνο καθαρά εσωτερικά βιώματα. Με περιέβαλλε ένα σκοτάδι χωρίς καμία αχτίδα φωτός, πυκνό σχεδόν σαν ύλη. Κάποιες δυνάμεις με παρέσυραν στην άκρη, και αισθάνθηκα ότι αυτή ήταν η άκρη του είναι του Θεού, ότι έξω από αυτήν βρισκόταν το απόλυτο Τίποτε. Ήθελα να κραυγάσω και δεν μπορούσα. Ήξερα ότι ακόμη μία στιγμή και θα εκτινασσόμουν στο σκότος το εξώτερο. Το σκοτάδι άρχισε να εισρέει σε ολόκληρη την ύπαρξή μου. Η αυτοσυνειδησία μου είχε χαθεί κατά το ήμισυ, και ήξερα ότι αυτό ήταν ο απόλυτος, μεταφυσικός αφανισμός.

Μέσα στην έσχατη απόγνωση κραύγασα με φωνή που δεν έμοιαζε δική μου: «Από τα βάθη σε φώναξα, Κύριε. Κύριε, άκουσε τη φωνή μου!..»³⁴⁷ Σε αυτά τα λόγια ξεχύθηκε τότε η ψυχή μου. Κάποια χέρια με άρπαξαν δυνατά, καθώς βυθιζόμουν, και με πέταξαν κάπου, μακριά από την άβυσσο. Το τίναγμα ήταν ξαφνικό και επιβλητικό. Βρέθηκα απότομα στο συνηθισμένο περιβάλλον, στο δωμάτιό μου, νομίζω: από τη μυστική ανυπαρξία πέρασα στη συνηθισμένη ύπαρξη της καθημερινής ζωής. Αμέσως αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν ενώπιον του Θεού και τότε ξύπνησα, ολόκληρος μουσκεμένος στον κρύο ιδρώτα.

Τώρα έχουν περάσει ήδη σχεδόν τέσσερα χρόνια, αλλά ανατριχιάζω όταν ακούω για τον δεύτερο θάνατο, για το σκότος το εξώτερο και για την εκβολή από τη Βασιλεία. Και τώρα τρέμω με όλη μου την ύπαρξη όταν διαβάζω: «Για να μη μείνω μόνος χωρίς Εσένα, τον ζωοδότη, την πνοή μου, τη ζωή μου, την αγαλλίασή μου, τη σωτηρία μου»,³⁴⁸ δηλαδή μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, έξω από τη Ζωή, την Πνοή και τη Χαρά. Και τώρα ακούω με αγωνία και ταραχή τα λόγια του Ψαλμωδού: «Μη με απορρίψεις από το πρόσωπό Σου και μη μου αφαιρέσεις το Άγιό Σου Πνεύμα».³⁴⁹

Κι όμως, το δικό μου ονειρικό όραμα, οι δικές μου ταραχές, είναι απλό αστείο μπροστά σε τριάντα χρόνια καύσης μέσα στην πύρινη γέεννα, σε εγρήγορση — μπροστά σε τριάντα χρόνια κατά τα οποία πεθαίνει κανείς με τον δεύτερο θάνατο. Και μια τέτοια περίπτωση υπήρξε πράγματι.

Στα χαρτιά του γνωστού «υπηρέτη της Θεομήτορος και του Σεραφείμ», Nikolaj Aleksandrovič Motovilov, ο Sergej Nilus βρήκε μια περιγραφή της έναρξης δαιμονικής κατοχής, εκπληκτική για τη ζωντάνια και την παραστατικότητά της. Τα μαρτύρια της γέεννας, στον βαθμό που μπορεί να τα συλλάβει η τωρινή μας συνείδηση — ιδού τα μέσα στη βιωμένη τους αλήθεια:

«Σε έναν από τους ταχυδρομικούς σταθμούς στον δρόμο από το Kursk», αφηγείται ο S. Nilus μεταφέροντας τα λόγια του Motovilov, «ο Motovilov χρειάστηκε να διανυκτερεύσει. Έχοντας μείνει εντελώς μόνος στο δωμάτιο των ταξιδιωτών, έβγαλε από τη βαλίτσα τα χειρόγραφά του [υλικό για τον Βίο του αγίου Μητροφάνη του Βορονέζ] και άρχισε να τα τακτοποιεί στο αμυδρό φως ενός μοναδικού κεριού, που μόλις φώτιζε το ευρύχωρο δωμάτιο. Ένα από τα πρώτα κείμενα που έπεσαν στα χέρια του ήταν ένα σημείωμα για τη θεραπεία μιας δαιμονισμένης κοπέλας από οικογένεια ευγενών, της Eropkina, στη λάρνακα του αγίου Μητροφάνη του Βορονέζ.

“Άρχισα να συλλογίζομαι”, γράφει ο Motovilov, “πώς είναι δυνατό να συμβεί μια ορθόδοξη χριστιανή, που κοινωνεί τα άχραντα και ζωοποιά Μυστήρια του Κυρίου, να είναι ξαφνικά δαιμονισμένη, και μάλιστα για τόσο μεγάλο διάστημα, περισσότερο από τριάντα χρόνια. Και σκέφτηκα: Ανοησίες! Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει! Θα ήθελα να δω πώς θα τολμούσε να εγκατασταθεί μέσα μου ένας δαίμονας, αφού προσφεύγω συχνά στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας”. Και την ίδια ακριβώς στιγμή ένα τρομερό, παγωμένο, δύσοσμο σύννεφο τον περιέβαλε και άρχισε να εισχωρεί στο στόμα του, που είχε σφιχτεί σπασμωδικά.

Όσο κι αν πάλευε ο δυστυχισμένος Motovilov, όσο κι αν προσπαθούσε να προστατευτεί από την παγωνιά και τη δυσωδία του σύννεφου που σερνόταν μέσα του, αυτό εισχώρησε ολόκληρο, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειές του. Τα χέρια του ήταν σαν παράλυτα και δεν μπορούσαν να κάνουν το σημείο του σταυρού· η σκέψη του, παγωμένη από τον τρόμο, δεν μπορούσε να θυμηθεί το σωτήριο όνομα του Ιησού. Το αποτρόπαιο και φρικτό είχε συντελεστεί, και για τον Nikolaj Aleksandrovič άρχισε μια περίοδος βαρύτατων βασάνων. Μέσα σε αυτά τα μαρτύρια επέστρεψε στο Βορονέζ, στον [αρχιεπίσκοπο] Αντώνιο. Το χειρόγραφό του περιγράφει έτσι τα βασανιστήρια:

“Ο Κύριος με αξίωσε να δοκιμάσω πάνω στον ίδιο μου τον εαυτό, πραγματικά και όχι σε όνειρο ή σε όραμα, τρία μαρτύρια της γέεννας: το πρώτο ήταν της φωτιάς που δεν φωτίζει και δεν σβήνει, παρά μόνο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αυτά τα βασανιστήρια διήρκεσαν τρία μερόνυχτα, και αισθανόμουν ότι καιγόμουν, αλλά δεν κατακαιγόμουν. Δεκαέξι ή δεκαεπτά φορές το εικοσιτετράωρο αφαιρούσαν από ολόκληρο το σώμα μου αυτή την αιθάλη της γέεννας, πράγμα ορατό σε όλους. Τα μαρτύρια έπαψαν μόνο μετά την εξομολόγηση και τη μετάληψη των Αγίων Μυστηρίων του Κυρίου, με τις προσευχές του αρχιεπισκόπου Αντωνίου και με τις δεήσεις υπέρ υγείας του ασθενούντος βογιάρου, δούλου του Θεού Νικολάου, τις οποίες εκείνος είχε παραγγείλει να αναπέμπονται και στους σαράντα επτά ναούς του Βορονέζ και σε όλα τα μοναστήρια.

Το δεύτερο μαρτύριο, που διήρκεσε δύο μερόνυχτα, ήταν του φοβερού ταρτάρου της γέεννας, έτσι ώστε ακόμη και η φωτιά όχι μόνο δεν με έκαιγε, αλλά ούτε μπορούσε να με ζεστάνει. Κατά την επιθυμία του Σεβασμιωτάτου, κράτησα το χέρι μου πάνω από ένα κερί για μισή περίπου ώρα· γέμισε ολόκληρο αιθάλη, αλλά ούτε καν ζεστάθηκε. Κατέγραψα αυτή την επιβεβαιωτική δοκιμή σε ένα ολόκληρο φύλλο χαρτιού και, στο σχετικό σημείο της περιγραφής, αποτύπωσα το χέρι μου με την αιθάλη του κεριού που είχε επάνω του. Και στα δύο αυτά μαρτύρια, χάρη στη Θεία Κοινωνία, μπορούσα να πίνω και να τρώω, και μπορούσα να κοιμηθώ λίγο· και ήταν ορατά σε όλους.

Αλλά το τρίτο μαρτύριο της γέεννας, αν και μειώθηκε ακόμη κατά μισό μερόνυχτο, αφού διήρκεσε μόνο ενάμισι μερόνυχτο και μάλλον όχι περισσότερο, είχε τόσο μεγάλο τρόμο και πόνο από κάτι απερίγραπτο και ακατανόητο! Πώς έμεινα ζωντανός ύστερα από αυτό! Εξαφανίστηκε και αυτό με την εξομολόγηση και τη μετάληψη των Αγίων Μυστηρίων του Κυρίου. Αυτή τη φορά ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Αντώνιος με κοινώνησε με τα χέρια του.

Αυτό το μαρτύριο ήταν του ακοίμητου σκώληκα της γέεννας, και ο σκώληκας αυτός δεν ήταν ορατός σε κανέναν άλλον εκτός από εμένα και τον Σεβασμιώτατο Αντώνιο. Δεν μπορούσα όμως ούτε να κοιμηθώ ούτε να φάω ούτε να πιω τίποτε, διότι ήμουν ολόκληρος γεμάτος από αυτόν τον φοβερά κακό σκώληκα, που σερνόταν παντού μέσα μου και καταβρόχθιζε με ανείπωτο τρόπο όλα μου τα σωθικά και, βγαίνοντας από το στόμα, τα αυτιά και τη μύτη, επέστρεφε πάλι στα σωθικά μου. Ο Θεός μού έδωσε δύναμη επάνω του, και μπορούσα να τον πιάνω με τα χέρια μου και να τον τεντώνω.

Από ανάγκη τα δηλώνω όλα αυτά, διότι δεν μου δόθηκε μάταια από τον Κύριο, από ψηλά, αυτό το όραμα· και για να μη νομίσει κανείς ότι τολμώ να επικαλούμαι μάταια το Όνομα του Κυρίου. Όχι! Την ημέρα της Φοβερής Κρίσης του Κυρίου, ο Ίδιος, ο Θεός, ο Βοηθός και Προστάτης μου, θα μαρτυρήσει ότι δεν είπα ψέματα γι’ Αυτόν, τον Κύριο, και για το έργο της θείας Του Πρόνοιας που Εκείνος επιτέλεσε μέσα μου”».

Λίγο μετά από αυτή τη φοβερή δοκιμασία, απρόσιτη στον συνηθισμένο άνθρωπο, ο Motovilov είδε σε όραμα τον προστάτη του, τον όσιο Σεραφείμ, ο οποίος παρηγορούσε τον πάσχοντα με την υπόσχεση ότι θα του δινόταν η θεραπεία κατά την ανακομιδή των λειψάνων του αγίου Τύχωνα του Ζαντόνσκ και ότι, μέχρι τότε, ο δαίμονας που είχε εγκατασταθεί μέσα του δεν θα τον βασάνιζε πια τόσο σκληρά.

Μόνο ύστερα από περισσότερα από τριάντα χρόνια συνέβη αυτό το γεγονός, και ο Motovilov έζησε για να το δει· έζησε για να δει και τη θεραπεία του, χάρη στη μεγάλη του πίστη».³⁵⁰

Οι έσχατες τύχες! Ποιος όμως δεν γνωρίζει ότι σήμερα έχει εισχωρήσει σχεδόν σε κάθε ψυχή ένας περισσότερο ή λιγότερο εκχυδαϊσμένος ωριγενισμός — μια κρυφή βεβαιότητα για την τελική «συγχώρηση» από τον Θεό;³⁵¹ Τόσο συχνά το ομολογούν άνθρωποι κάθε λογής κατάστασης και θέσης, ώστε αρχίζει κανείς να σκέφτεται: «Εδώ υπάρχει κάποια εσωτερική αναγκαιότητα». Πράγματι, εδώ υπάρχει αναγκαιότητα. Η συνείδηση ξεκινά από την ιδέα του Θεού ως Αγάπης. Η Αγάπη δεν μπορεί να δημιουργεί για να καταστρέφει — να δημιουργεί γνωρίζοντας την καταστροφή· η Αγάπη δεν μπορεί να μη συγχωρεί. Μέσα στη λάμψη της απέραντης θείας Αγάπης, σαν ομίχλη στις ακτίνες του ήλιου που νικά τα πάντα, διαλύεται η ιδέα της ανταπόδοσης προς το κτίσμα και προς καθετί κτιστό. Υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, τα πάντα συγχωρούνται, τα πάντα λησμονούνται: «Ο Θεός θα είναι τα πάντα μέσα σε όλους» (Α΄ Κορ. 15:28). Με μία λέξη, είναι αδύνατη η αδυνατότητα της καθολικής σωτηρίας.

Έτσι έχουν τα πράγματα από τα ύψη της ιδέας του Θεού. Όταν όμως υιοθετεί τη δυϊκά συζυγή οπτική, ξεκινώντας όχι από την αγάπη του Θεού προς το κτίσμα, αλλά από την αγάπη του κτίσματος προς τον Θεό, η ίδια συνείδηση καταλήγει αναπόφευκτα στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα. Τώρα η συνείδηση δεν μπορεί να δεχθεί ότι είναι δυνατή η σωτηρία χωρίς ανταπόκριση αγάπης προς τον Θεό. Και καθώς είναι αδύνατο να δεχθεί κανείς ότι η αγάπη μπορεί να μην είναι ελεύθερη, ότι ο Θεός θα εξανάγκαζε το κτίσμα να αγαπά, προκύπτει αναπόφευκτα το συμπέρασμα: είναι δυνατό η αγάπη του Θεού να μείνει χωρίς ανταπόκριση αγάπης από το κτίσμα, δηλαδή είναι δυνατή η αδυνατότητα της καθολικής σωτηρίας.

Η θέση —«είναι αδύνατη η αδυνατότητα της καθολικής σωτηρίας»— και η αντίθεση —«είναι δυνατή η αδυνατότητα της καθολικής σωτηρίας»— είναι προφανώς αντινομικές. Όσο όμως αναγνωρίζεται η Αγάπη του Θεού, τόσο αναπόφευκτη είναι η θέση· και όσο αναγνωρίζεται η ελευθερία του κτίσματος, η οποία αποτελεί η ίδια αναγκαία συνέπεια της αγάπης του Θεού, τόσο αναπόφευκτη είναι η αντίθεση. Η ιδέα του Τριαδικού Θεού ως κατ’ ουσίαν Αγάπης, σε σχέση με την ιδέα του κτίσματος, αποκαλύπτεται μέσα από τους αλληλοαποκλειόμενους όρους της συγχώρησης και της ανταπόδοσης, της σωτηρίας και της απώλειας, της αγάπης και της δικαιοσύνης, του Σωτήρα και του Τιμωρού — όψεις που, για τη διάνοια, δεν ανέχονται η μία την άλλη περισσότερο απ’ όσο η τριαδικότητα και η ενότητα μέσα στην ενδοθεϊκή ζωή. Στην ενότητα του Θεού αντιστοιχεί η ανταπόδοση, ενώ στην τριαδικότητα η συγχώρηση. Έτσι, και ιστορικά, έχουμε τον αυστηρό μοναρχιανισμό και τον επιεική τριθεϊσμό.

Αν η ελευθερία του ανθρώπου είναι γνήσια ελευθερία αυτοκαθορισμού, τότε η συγχώρηση της κακής βούλησης είναι αδύνατη, επειδή αυτή αποτελεί δημιουργικό προϊόν αυτής της ελευθερίας. Το να μη θεωρούμε την κακή βούληση κακή θα σήμαινε ότι δεν αναγνωρίζουμε τη γνησιότητα της ελευθερίας. Αν όμως η ελευθερία δεν είναι γνήσια, τότε δεν είναι γνήσια ούτε η αγάπη του Θεού προς το κτίσμα· αν δεν υπάρχει πραγματική ελευθερία του κτίσματος, τότε δεν υπάρχει ούτε πραγματικός αυτοπεριορισμός της Θεότητας κατά τη δημιουργία, δεν υπάρχει «κένωση» και, επομένως, δεν υπάρχει αγάπη. Και αν δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει ούτε συγχώρηση.

Και αντιστρόφως, αν υπάρχει συγχώρηση του Θεού, υπάρχει επίσης η αγάπη του Θεού και, επομένως, υπάρχει γνήσια ελευθερία του κτίσματος. Αν όμως υπάρχει γνήσια ελευθερία, τότε είναι αναπόφευκτη και η συνέπειά της —η δυνατότητα της κακής βούλησης— και, συνεπώς, η αδυνατότητα της συγχώρησης.

Η άρνηση της αντίθεσης αρνείται και τη θέση· η κατάφαση της αντίθεσης καταφάσκει και τη θέση, και αντιστρόφως. Η θέση και η αντίθεση είναι αχώριστες, όπως το αντικείμενο και η σκιά του. Ο αντινομικός χαρακτήρας του δόγματος των έσχατων τυχών είναι λογικά αναμφισβήτητος. Αλλά όχι μόνο λογικά· είναι προφανής και ψυχολογικά. Η ψυχή απαιτεί συγχώρηση για όλους, η ψυχή διψά για την οικουμενική σωτηρία, η ψυχή λαχταρά «την ειρήνη ολόκληρου του κόσμου».³⁵² Όταν όμως υπάρχει κακή βούληση, βούληση διεστραμμένη και σατανική, που επιδιώκει το κακό για το κακό και το αναζητεί ως τέτοιο —βούληση που αρνείται τον Θεό για χάρη της άρνησης και Τον μισεί μόνο και μόνο επειδή Εκείνος είναι Αγάπη³⁵³—, με μία λέξη, όταν υπάρχει κυνισμός,³⁵⁴ «αγάπη για το κακό»³⁵⁵ και, κατά την έκφραση του Edgar Poe,³⁵⁶ «δαίμονας της διαστροφής», η ψυχή καταριέται την ίδια τη συγχώρηση του Θεού, την αρνείται και δεν την αποδέχεται. «Ποτέ οι άνθρωποι», λέει ο Pascal,³⁵⁷ «δεν κάνουν τόσο πολύ κακό και με τόση προθυμία όσο όταν το κάνουν συνειδητά».

Και να: «Γι’ αυτούς η κόλαση είναι πλέον εκούσια και ακόρεστη· αυτοί είναι πια εθελούσιοι μάρτυρες. Γιατί οι ίδιοι καταράστηκαν τον εαυτό τους, καταρώμενοι τον Θεό και τη ζωή. Τρέφονται με την κακόβουλη υπερηφάνειά τους, σαν να άρχιζε ένας πεινασμένος στην έρημο να ρουφά το ίδιο του το αίμα από το ίδιο του το σώμα. Είναι όμως ακόρεστοι στους αιώνες των αιώνων και απορρίπτουν τη συγχώρηση, καταριούνται τον Θεό που τους καλεί. Δεν μπορούν να αντικρίσουν τον ζωντανό Θεό χωρίς μίσος και απαιτούν να μην υπάρχει ο Θεός της ζωής, να αφανίσει ο Θεός τον εαυτό Του και ολόκληρη τη δημιουργία Του. Και θα καίγονται αιώνια στη φωτιά της οργής τους, θα διψούν για τον θάνατο και την ανυπαρξία. Αλλά δεν θα τους δοθεί ο θάνατος…». Έτσι μιλά ο γέροντας Ζωσιμάς στον Dostoevskij.³⁵⁸

Εδώ δεν είναι πλέον ο Θεός που δεν συμφιλιώνεται με το κτίσμα και δεν συγχωρεί την κακόβουλη ψυχή, τη γεμάτη μίσος· είναι η ίδια η ψυχή που δεν συμφιλιώνεται με τον Θεό. Για να την εξαναγκάσει να συμφιλιωθεί, για να κάνει με τη βία την ψυχή να αγαπά, ο Θεός θα έπρεπε να της αφαιρέσει την ελευθερία· δηλαδή θα έπρεπε ο Ίδιος να πάψει να αγαπά και να αρχίσει να μισεί. Επειδή όμως είναι Αγάπη, δεν καταστρέφει την ελευθερία κανενός, και γι’ αυτό «εκείνους που με τη δική τους προαίρεση απομακρύνονται από Αυτόν, τους υποβάλλει στον χωρισμό από τον εαυτό Του, τον οποίο οι ίδιοι επέλεξαν».³⁵⁹

Η αγάπη του Θεού, από την οποία προηγουμένως συναγόταν η αναγκαιότητα της συγχώρησης, ορθώνεται ως εμπόδιο σε αυτή την ίδια τη συγχώρηση. Αν προηγουμένως απαιτούσαμε την καθολική σωτηρία, τώρα εμείς οι ίδιοι **«εξεγειρόμαστε»**³⁶⁰ εναντίον της.

Μέσα στα όρια της διάνοιας δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει λύση αυτής της αντινομίας. Η λύση βρίσκεται μόνο στον πραγματικό μετασχηματισμό της ίδιας της πραγματικότητας, κατά τον οποίο η σύνθεση της θέσης και της αντίθεσης βιώνεται ως γεγονός, ως άμεσο εμπειρικό δεδομένο, που στηρίζει τη δικαίωσή του στην Τρισυπόστατη Αλήθεια. Με άλλα λόγια, η σύνθεση μπορεί να δοθεί οριστικά μόνο μέσα στο βίωμα των ίδιων των έσχατων τυχών του κτίσματος, όπου δίνεται η πλήρης μετουσίωση του κόσμου· προκαταρκτικά όμως βιώνεται στα μυστήρια, όπου δίνεται η επιμέρους μετουσίωση — καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλώ.

Τίθεται όμως το ερώτημα: ποια είναι τα λογικά αιτήματα αυτής της μελλοντικής και παρούσας σύνθεσης; Δηλαδή, με άλλα λόγια, ποιες προϋποθέσεις, που η διάνοια δεν μπορεί να σκεφτεί από κοινού, πρέπει να εκπληρωθούν ώστε η αντινομία μας να νοηθεί ως συντεθειμένη; Ή ακόμη: με ποιους αμοιβαία ασυμβίβαστους λογικούς όρους αποκαλύπτεται η μία υπέρλογη ιδέα της εσχατολογίας; Η σύνθεση του θειαφιού που βράζει και κοχλάζει αιώνια και της παραδείσιας δροσιάς που φυσά απαλά; Και πάλι coincidentia oppositorum! —

«Το κύμα και η πέτρα,
η ποίηση κι ο πεζός λόγος, ο πάγος και η φλόγα
δεν διαφέρουν τόσο μεταξύ τους».

Ποιες είναι, λοιπόν, οι αδιανόητες προϋποθέσεις της δυνατότητας νόησης; Ωστόσο, ακόμη και πριν απαντήσουμε στο ερώτημα που τέθηκε, πρέπει να δούμε ότι η λύση του δεν μπορεί να αναζητηθεί στο επίπεδο του ηθικισμού και κάθε είδους νομικισμού —εκεί όπου συχνά την αναζητούν— και ότι το ερευνητικό μας βλέμμα πρέπει να στραφεί στο επίπεδο της οντολογίας. Κατηγορίες μας δεν θα είναι το «νόμιμο» και το «δίκαιο», αλλά το «αναγκαίο» και το «επειδή». Μετάβασις εἰς ἄλλο γένος — αυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση της απάντησης. Ας προσπαθήσουμε τώρα να της προσδώσουμε μεγαλύτερη τυπική σαφήνεια.

Το πρόσωπο, δημιουργημένο από τον Θεό —και επομένως άγιο και απόλυτης αξίας στον εσωτερικό του πυρήνα—, διαθέτει ελεύθερη δημιουργική βούληση, η οποία εκδιπλώνεται ως σύστημα πράξεων, δηλαδή ως εμπειρικός χαρακτήρας. Το πρόσωπο, με αυτή την έννοια της λέξης, είναι χαρακτήρας.³⁶¹

Σημειώσεις: