Δευτέρα 16 Μαΐου 2022

Η ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (2) (Payback 2009).

  Συνέχεια από: Παρασκευή 13 Μαίου 2022

Η ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 

Πώς (να συνεχίσουμε να) σκεφτόμαστε στην ψηφιακή εποχή!

Του Frank Schirrmacher. (Payback, 2009).

Κεφάλαιο 1.(συνέχεια)        

          Προσφάτως ο φιλόσοφος Daniel Dennet, σε ένα άρθρο γραμμένο για το “New York Times”, εξήγγειλε θαυμαστά το είδος τής διανοητικής αυτοκατηγορίας. Και από αυτόν μπορούμε να μάθουμε: “Δεν είμαστε μία μειονότης, πολύ πιθανώς είμαστε η πάσχουσα πλειοψηφία”. Είμαστε παντού. Θα μπορούσαμε να είμαστε οι αδελφοί σας και οι αδελφές σας, οι γιοί και οι θυγατέρες. Είμαστε νοσοκόμες και γιατροί, αστυνομικοί και δάσκαλοι, δημοσιογράφοι και επιστήμονες. Είμαστε ήδη στα άσυλα και στα σχολεία. Και κάθε μέρα γινόμαστε περισσότεροι.

          Είναι μία πρόοδος που δεν έχει το ίσο της. Είναι μία πρόοδος όπου ανταγωνίζονται μεταξύ τους όχι μόνον η βλακεία αλλά και οι έξυπνοιΕάν επρόκειτο για βλακεία και χάσιμο χρόνου, για τον εξευτελισμό τού ανθρώπινου όντος και της εξυπνάδας του, για το άδειασμα των καλύτερων ιδιοτήτων αυτού που κοιτάζει, τότε θα έφτανε μία ματιά στα σκουπίδια τών προγραμμάτων τής ιδιωτικής τηλεόρασης. Μαζί με την IBM, ο Clay Shirky, επιστήμων τής επικοινωνίας, Αμερικάνος, αξιολόγησε τήν διανοητική προσπάθεια με κάποια ακρίβεια : ολόκληρο το σχέδιο τής Wikipedia μετρώντας κάθε γραμμή σε όλες τις γλώσσες, φτάνει τίς 98 εκατομμύρια ώρες ανθρώπινης σκέψης. Πρόκειται για έναν γιγάντειο αριθμό, ο οποίος όμως μειώνεται κατά πολύ εάν υπολογίσουμε ότι εξισούται με το σύνολο τής διαφημίσεως που βλέπεται στην τηλεόραση μόνον σε ένα week end από όλους τους Αμερικάνους τηλεθεατές. Εκείνα τα 98 εκατομμύρια ώρες τής Wikipedia είναι αυτό που ο Shirky ονομάζει surplus cognitivo (υπερβάλλουσα γνώση)Όποιος κάνει λόγο για την ψηφιακή εποχή δεν μιλά μόνον για ένα μέσο. Μιλά για μία βιομηχανία σκέψεων. Στο Internet θα υπάρχει επίσης πολύ βλακεία, αλλά υπάρχουν και καταπληκτικές διάνοιες, όχι μόνον στα κείμενα αλλά επίσης και ιδιαιτέρως στους αόρατους κωδικούς τού κομπιούτερ που μας οδηγούν. Πίσω από εκείνες τις σκοτεινές συντομεύσεις τού κειμένου κρύβονται οι αληθινοί “διευθυντές δικτύου” τής ζωής μας. Ανάμεσα τους υπάρχουν μερικά από τα πιο έξυπνα άτομα τού κόσμου.

          Κανένας δεν αμφιβάλλει πλέον ότι εισήλθαμε σε μία νέα εποχή, αλλά οι αμφιβολίες γύρω από πού μας οδηγεί αυξάνουν καθημερινώς.  

Η αίσθηση τής αμνησίας και αχρηστίας δεν συγκρούεται με τις γιγαντιαίες ποσότητες δεδομένων τα οποία απομνημονεύουμε ημερησίως: αντιθέτως είναι η συνέπεια. Δεν χάνεται τίποτε και καμία ερώτηση δεν μένει χωρίς απάντηση. Σύμφωνα με έναν υπολογισμό του πανεπιστημίου τής Καλιφόρνια τού Μπέρκλεϋ, το 2003 αρχειοθετήθηκαν, σε όλους τους ενισχυτές μνήμης πού είναι γνωστοί από την εφημερίδα, μέχρι το Internet, πέντε exabyte νέες πληροφορίες. Αυτός ο τερατώδης αριθμός αντιστοιχεί σε όλες τις λέξεις οι οποίες εκφράστηκαν από την ανθρωπότητα στην ιστορία! Μία πιο πρόσφατη μελέτη, η οποία δημοσιεύεται το 2010, θα δείξει μία μεγαλύτερη έκρηξη πληροφοριών. Κάθε μία από αυτές τις πληροφορίες πρέπει να έχει παραχθεί και αποσταλεί από κάποιον και να έχει διαβαστεί και απομνημονευθεί από κάποιον άλλον. Στο μέσον πρέπει να υπάρχει στα σίγουρα πολύ σκουπίδι, αλλά επειδή καθένας συμμετέχει στην γραφή τού μεγάλου κειμένου τού κόσμου, υπάρχουν και αμέτρητες σκέψεις και γνώσεις οι οποίες σύμφωνα με την σημερινή αντίληψη τής εξυπνάδας, θα έπρεπε να αφορούν και να ενδιαφέρουν όλους. Δεν υπάρχουν πλέον μυαλά αρκετά για να μπορέσουν να χωρέσουν την δημογραφική έκρηξη τών ιδεών, γράφει ο Dennet!

          Οι πληροφορίες κατασπαράσσουν την προσοχή: είναι η τροφή τους. Αλλά δεν υπάρχει αρκετή προσοχή για όλες τις πληροφορίες, ούτε καν στην προσωπική μας ζωή. Εάν η δημογραφική έκρηξη συγκρούεται με την έλλειψη τροφής, εξαπολύοντας σκληρές μάχες για την απόκτησή της,  μερικά είδη εξαφανίζονται και άλλα επιβιώνουν. Το γνωρίζουμε διότι ο Δαρβίνος είχε διαβάσει τις δημογραφικές θεωρίες τού Thomas Malthus, οι οποίες τον βοήθησαν να αναπτύξει την δική του θεωρία τής εξελίξεως. Τα κεφάλια μας έγιναν οι πλατφόρμες μιάς μάχης για την επιβίωση τών πληροφοριών, ιδεών και σκέψεων και όσο περισσότερο τρέφουμε τις σκέψεις μας, τόσο μπλεκόμαστε και εμείς οι ίδιοι στην μάχη!

          Μέχρι τώρα αφορούσε μόνον εκδοτικούς οίκους και εφημερίδες, τηλεόραση και βιομηχανία της μουσικής. Αλλά ας μην έχουμε ψευδαισθήσειςΗ δαρβινική μάχη για την επιβίωση αρχίζει να εμπλέκει και το άτομο, την επικοινωνία του με τους άλλους, την ικανότητα μνήμης (τον μεγαλύτερο εχθρό των νέων πληροφοριών), την κοινωνική ζωή, την επαγγελματική καριέρα όπως και την προσωπική οι οποίες από καιρό αποτελούν μέρος του ψηφιακού σύμπαντος.

          Οι τρείς ιδεολογίες οι οποίες τούς τελευταίους δύο αιώνες άλλαξαν την ζωή τού πλήθους με μαζικό και διαρκή τρόπο, υπήρξαν ο Taylorismo (δηλαδή η τελειοποίηση τής εργασίας η οποία διοικείται με το χρονόμετρο και την ώθηση στην μέγιστη επάρκεια), ο μαρξισμός και ο δαρβινισμός. Και τα τρία αυτά οράματα τού κόσμου ξαναβρίσκονται στην ψηφιακή εποχή σε μία “προσωποποιημένη” εκδοχή, όχι σαν ιδεολογίες αλλά σαν πράξεις ζωής: ο taylorismo κάτω από την φόρμα multitasking, ο μαρξισμός κάτω από την φόρμα δωρεάν πληροφοριών (αλλά επίσης και με ένα είδος “αυτοεκμετάλλευσης” στο Internet, κάτι που ευνοεί πάνω απ’όλα το Googleκαι ο δαρβινισμός με την φόρμα του πλεονεκτήματος για όποιον έχει πρόσβαση πρώτος σε μία οποιαδήποτε αποφασιστική πληροφορία.

          Αυτό το βιβλίο θέλει να αποδείξει πώς η έκρηξη τών πληροφοριών τροποποιεί την μνήμη μας, την προσοχή και την διανοητική ικανότητα, πώς το μυαλό μας αλλάζει φυσικά, μ’έναν τρόπο ο οποίος μπορεί να παρομοιαστεί μόνον με τις αλλαγές των μυών και του σώματος που συνέβησαν κατά την διάρκεια της Βιομηχανικής επανάστασης! Κανένας δεν μπορεί να γλιτώσει από αυτή την μεταμόρφωση. Αλλά αυτές είναι μόνον οι προετοιμασίες για μία μεταμόρφωση απείρως μεγαλύτερη, η οποία πάει πέρα από την επικοινωνία με κινητά και κομπιούτερ, το Multitasking και την ομαδική νοημοσύνη. Θα γίνουμε μάρτυρες μιας στροφής εποχής η οποία σύμφωνα με τον ιστορικό της επιστήμης George Dyson θα χαρακτηρίζεται από την γένεση ενός νέου είδους νοημοσύνης. Εκείνο που αντιλαμβανόμαστε σήμερα σαν μία υπερφόρτωση διανοητική η οποία οφείλεται στις νέες τεχνολογίες, η οποία συμβαδίζει με την φυσική επιθυμία να τις χρησιμοποιήσουμε, είναι ο πόνος που προκαλείται από την προσπάθεια προσαρμογής σ’αυτή την νέα νοημοσύνη.

          Η ψηφιακή κοινωνία είναι πάνω στο σημείο να επαναπρογραμματίσει την εσωτερική μας ζωή. Σε όλον τον κόσμο τα κομπιούτερ άρχισαν να συγκεντρώνουν μαζί την νοημοσύνη τους και να ανταλλάσσουν τις αντίστοιχες εσωτερικές καταστάσεις. Και εδώ και δύο χρόνια οι άνθρωποι τα ακολούθησαν σ’αυτόν τον δρόμο. Μέχρις ότου υποταχθούμε στην καθοδήγηση τών μηχανών, θα είμαστε καταδικασμένοι στην κατωτερότητα, κατασπαραγμένοι από τον φόβο να χάσουμε κάτι από το ένστικτο να καταναλώσουμε κάθε πληροφορία. Θα ξεμάθουμε να σκεφτόμαστε σε αυτόνομο τρόπο διότι δεν θα γνωρίζουμε πλέον τί είναι σημαντικό και τί δεν είναι. Και θα υποταχθούμε σε όλα τα πεδία στην κυριαρχία των μηχανών. Η σκέψη μεταναστεύει προς το εξωτερικό, εγκαταλείπει το πιο βαθύ μας είναι και αναπτύσσεται σε ψηφιακές πλατφόρμες: Ανάμεσα στα αποτελέσματα της γνωσιακής υπερφόρτωσης υπάρχει η αίσθηση ότι η ζωή είναι προκαθορισμένη με μαθηματικό τρόπο και δεν αλλάζει πλέον η μοίρα μας!

          Αλλά στο Internet και στις αναδιπλώσεις των ψηφιακών τεχνολογιών  κρύβεται και μία εκπληκτική δυνατότης. Υπάρχει μία έξοδος η οποία μοιάζει σήμερα πιο προσβάσιμη από ποτέ. Η τελειότης τών ερχόμενων συστημάτων μας βοηθά μόνον εάν επιτρέψουμε την πολυτέλεια να είμαστε λιγότερο τέλειοι! Μάλιστα να δυναμώσουμε με τις ελλείψεις μας και τις ατέλειές μας κάτι που οι υπολογιστές δεν έχουν και θα έπρεπε να μας ζηλεύουν: δημιουργικότητα, ανοχή και πνευματική παρουσία!

Συνεχίζεται με το 2ο κεφάλαιο.

Αμέθυστος.

Άγιος Σωφρόνιος_Το 10% των ανθρώπων δεν δύνανται να τραπούν προς το αγαθό,οπως οι δαίμονες. Έχουν υποστεί μόνιμη βλάβη

 Ο δαιμονόπληκτος (Δρ.) Yuval Noah Harari, o κορυφαίος σύμβουλος του Klaus Schwab, ξεδιπλώνει την ατζέντα του WEF!

 

Ο δαιμονόπληκτος   Χαράρι εξηγεί στον Κούλη ότι η ελευθερία βούλησης των ανθρώπων έχει τελειώσει και όλοι θα είναι αναγκασμένοι να δίνουν τα προσωπικά τους δεδομένα και να ακολουθούν τις διαταγές της Ολιγαρχικής Ελίτ χωρίς καμία επιλογή. Του εκθέτει δηλαδή την κατάργηση της Δημοκρατίας και την αντικατάσταση με τον Τεχνοφασισμό. Και όλα αυτά στο... Φόρουμ των Αθηνών για την... Δημοκρατία! 

Ο Κούλης θαυμάζει!...εδώ

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Άγιος Σωφρόνιος_Το 10% των ανθρώπων δεν δύνανται να τραπούν προς το αγαθό,οπως οι δαίμονες. Έχουν υποστεί μόνιμη βλάβη (trelogiannis.blogspot.com)

Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΤΣΕ - Michael Gillespie

Nihilism Before Nietzsche

Michael Allen Gillespie

Παρουσίαση

Σ' αυτό το ρηξικέλευθο έργο, ο Michael Gillespie υποστηρίζει ότι ο Νίτσε παρανόησε τον μηδενισμό και ότι η δική του παρανόηση αποπροσανατόλισε σχεδόν το σύνολο των μεταγενέστερων στοχαστών που ασχολήθηκαν με το θέμα. Αναπλάθοντας τις πνευματικές καταβολές του μηδενισμού πριν πάρει την τελική του μορφή από τον Νίτσε, ο Gillespie εστιάζει την προσοχή του σε αποφασιστικές καμπές της εξέλιξης του μηδενισμού, από τον Όκκαμ και τη νομιναλιστική επανάσταση μέχρι τον Καρτέσιο, τον Φίχτε, τους Γερμανούς Ρομαντικούς, τους Ρώσους μηδενιστές και τον ίδιο τον Νίτσε. Η ανάλυσή του αποδεικνύει ότι ο μηδενισμός δεν είναι το αποτέλεσμα του θανάτου του Θεού, όπως πίστευε ο Νίτσε, αλλά η συνέπεια μιας νέας ιδέας για τον Θεό, ένα Θεό της βούλησης ο οποίος αντιστρέφει όλα τα αιώνια κριτήρια για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Για να κατανοήσει κανείς τον μηδενισμό, θα πρέπει να κατανοήσει πώς αυτή η ιδέα του Θεού δημιούργησε μια νέα αντίληψη για τον άνθρωπο και τη φύση, που θέτει τη βούληση στη θέση του Λόγου και την ελευθερία στη θέση της αναγκαιότητας και της τάξης. 

Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Ο DESCARTES ΚΑΙ Ο ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΘΕΟΣ

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Ο DESCARTES ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΓΩ

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Ο FICHTE ΚΑΙ Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΕΓΩ

ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Η ΑΥΓΗ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΑΚΟΥ. ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ

ΠΕΜΠΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΕΞΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ. Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΪΚΟΥ

ΕΚΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΑΚΟ ΣΤΟ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ

ΕΒΔΟΜΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Προς το τέλος του 19ου αιώνα ο Nietzsche (Νίτσε) διακήρυσσε ότι «ο μηδενισμός βρίσκεται προ των πυλών» και αναρωτιόταν «από πού έρχεται αυτός ο πλέον απόκοσμος απ' όλους τους προσκεκλημένους;». Πίστευε ότι είχε ανακαλύψει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα στο γεγονός ότι «ο Θεός πέθανε». Με ελάχιστες εξαιρέσεις, εμείς οι οποίοι ζούμε στη σκιά του Nietzsche έχουμε αποδεχθεί αυτή την ερμηνεία του μηδενισμού ως οριστική. Άραγε όμως αυτή η απάντηση προσεγγίζει την ουσία του μηδενισμού και συλλαμβάνει την πραγματική σημασία του; Ο στόχος αυτού του βιβλίου είναι να υποστηρίξει ότι δεν το κάνει, ότι ο μηδενισμός έχει διαφορετική προέλευση και διαφορετικό νόημα απ' ό,τι ο Nietzsche φαντάζεται.

Ο μηδενισμός, σύμφωνα με τον Nietzsche, είναι η συνέπεια του γεγονότος ότι ο Θεός και όλες οι αιώνιες αλήθειες και τα κριτήρια κλονίστηκαν. Οι ανώτερες αξίες υποτιμήθηκαν. Η αναζήτηση της αλήθειας αποκαλύπτει ότι δεν υπάρχει αναντίρρητη αλήθεια. Η κατανόηση του μηδενισμού στηρίζεται επομένως στην κατανόηση του θανάτου του Θεού. Ο Nietzsche υποστηρίζει ότι ο Θεός πέθανε επειδή ο άνθρωπος έγινε πολύ αδύναμος για να τον υποστηρίξει, πολύ αδύναμος για να δημιουργήσει και να αναδημιουργήσει τον Θεό ή την αλήθεια που είναι αναγκαία για να διατηρηθεί η πίστη στην κυρίαρχη τάξη. Στη μεταφορική γλώσσα του, ο Θεός πέθανε από συμπόνια για την αδυναμία και τα ελαττώματα του ανθρώπου. «Δύο χιλιάδες χρόνια» επισημαίνει ο Nietzsche «και κανένας νέος Θεός». Σε αντιδιαστολή με το πλήθος των θεοτήτων που κατέκλυζε τον αρχαίο κόσμο, αυτή η ανικανότητα φανερώνει την απότομη παρακμή των ανθρώπινων δημιουργικών ικανοτήτων, μια θεμελιώδη αποδυνάμωση της βούλησης. Αυτή η παρακμή, που ξεκίνησε με τον Σωκράτη και τον χριστιανισμό, είναι ο παρατεταμένος θάνατος του Θεού, που μόνο τώρα γίνεται φανερός. Οι συνέπειές του είναι δυσοίωνες:

«Πόσα άραγε θα καταρρεύσουν τώρα που αυτή η πίστη    υπονομεύθηκε επειδή οικοδομήθηκαν πάνω σε αυτή την πίστη, στηρίχθηκαν από αυτή, αναπτύχθηκαν μέσα σε αυτή· παραδείγματος χάρη, το σύνολο της ευρωπαϊκής ηθικότητάς μας. Αυτό το πλεόνασμα και η διαδοχή κατάπτωσης, καταστροφής, χρεοκοπίας και κατακλυσμιαίας μεταβολής που τώρα επίκειται - ποιος θα μπορούσε να τα φανταστεί ώστε να αναλάβει να παίξει τον δάσκαλο και να γίνει κήρυκας αυτής της τερατώδους λογικής του τρόμου, ο προφήτης του ζόφους και της έκλειψης του ηλίου, ανάλογο της οποίας ουδέποτε ίσαμε τώρα συνέβη επί της γης». 

Ο θάνατος του Θεού, σύμφωνα με τον Nietzsche, οδηγεί σε έναν κόσμο όπου καθετί επιτρέπεται. Οι μεγάλοι πόλεμοι και τα ολοκληρωτικά πειράματα του αιώνα μας αποτελούν την αδιάσειστη μαρτυρία των νιτσεϊκών προβλέψεων, και έτσι καταλήξαμε να αποδεχόμαστε την εξήγησή του για την προέλευση και το νόημα του μηδενισμού ως ορθή.

Αντιμετωπίζουμε πιο επιφυλακτικά τη λύση που πρότεινε. Εάν ο μηδενισμός είναι η συνέπεια της κατάπτωσης του ανθρώπου, τότε αυτό που χρειάζεται για να ξεπεραστεί ο μηδενισμός είναι η εξύψωση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, με άλλα λόγια, πρέπει να γίνει υπεράνθρωπος. Αυτή η λύση δυσφημίστηκε σε μεγάλο βαθμό λόγω της συσχέτισής της με τον ναζισμό, αλλά, ακόμη και σε αντίθεση με την εικόνα του άριου υπερανθρώπου, δεν παύει να προσβάλλει τις δημοκρατικές ευαισθησίες μας. Ωστόσο η λύση που δίνει ο Nietzsche σχετικά με τη μοντέρνα κοινωνία έχει μεγάλη επιρροή, και δεν είναι λίγοι οι δημοκράτες στοχαστές οι οποίοι προσπάθησαν να συμφιλιώσουν την ιδέα του για την υπεράνθρωπο με ένα πιο εξισωτικό και κοινοτικό ιδεώδες μιας υπερανθρωπότητας. Άλλοι στοχαστές υποκατέστησαν τη νιτσεϊκή ιδέα περί ιεραρχίας με την ιδέα της διαφοράς, μετασχηματίζοντας την αντίληψή του για μία κάθετη ιεραρχική τάξη σε μια οριζόντια αταξία ετερότητας. Άλλοι, πάλι, προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον υπεράνθρωπο ως κάποιον ο οποίος υπερβαίνει συνεχώς τους περιορισμούς που θέτει η φύση ή η γλώσσα ή έτερα ανθρώπινα όντα, μετατρέποντας έτσι τη διδασκαλία του υπερανθρώπου σε δόγμα απελευθέρωσης. Αναμφίβολα υπάρχουν ερείσματα για να ερμηνεύσουμε τον Nietzsche με αυτούς τους τρόπους, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι τέτοιες ερμηνείες διαχωρίζονται εύκολα από την ανισοτιμία και την «τερατώδη λογική του τρόμου» που προφητεύει ο Nietzsche. Ακόμη και αυτές οι προσπάθειες να ανακαλύψουμε κάποιον δημοκρατικότερο Nietzsche σε τελική ανάλυση δεν αμφισβητούν την αντίληψή του για την καταγωγή και το νόημα του μηδενισμού. Όταν επιχειρούμε να κατανοήσουμε τον μηδενισμό, σχεδόν όλοι γινόμαστε νιτσεϊκοί. 

Προκειμένου να κατανοήσουμε γιατί η θεώρηση (έποψη) του Nietzsche περί μηδενισμού είναι ανεπαρκής, οφείλουμε να ερευνήσουμε τις καταβολές της έννοιας του μηδενισμού. Στη συνέχεια θα δούμε ότι ο νιτσεϊκός ορισμός του μηδενισμού είναι ουσιαστικά η αντιστροφή της έννοιας όπως αρχικά την κατανοούσαν και ότι η λύση που δίνει για τον μηδενισμό στην πραγματικότητα περιπλέκει πολύ περισσότερο το πρόβλημα του μηδενισμού. Σε αντίθεση με την έποψη (φιλοσοφική θεώρηση) του Nietzsche, ο μηδενισμός δεν απορρέει από τον θάνατο του Θεού, αλλά είναι η συνέπεια της γέννησης ή της αναγέννησης ενός διαφορετικού είδους Θεού, ενός παντοδύναμου Θεού με βούληση, ο οποίος θέτει υπό αμφισβήτηση τον Λόγο και τη φύση εν γένει, κι έτσι ανατρέπει όλα τα αιώνια κριτήρια της αλήθειας και της δικαιοσύνης, του καλού και του κακού. Αυτή η ιδέα περί του Θεού κατίσχυσε τον δέκατο τέταρτο αιώνα και διέλυσε τη μεσαιωνική σύνθεση φιλοσοφίας και θεολογίας, εξακοντίζοντας τον άνθρωπο σε ένα νέο τρόπο σκέψης και ύπαρξης, σε μια via moderna που κατ' ουσίαν αντιτίθεται στη via antiqua. Αυτός ο νέος τρόπος σκέψης ήταν, λοιπόν, το θεμέλιο για τη νεοτερικότητα ως σφαίρα της ανθρώπινης αυτοεπιβεβαίωσης. Ο μηδενισμός επομένως έχει τις ρίζες του στα ίδια τα θεμέλια της νεοτερικότητας, παρ’ ότι εμφανίστηκε ως το αποτέλεσμα αλλεπάλληλων μετασχηματισμών της νεοτερικότητας. Σε αυτό το βιβλίο γίνεται διερεύνηση των μετασχηματισμών, των παράξενων στροφών και αντιστροφών της ανθρώπινης σκέψης που οδήγησαν στον μηδενισμό. Είναι η ιστορία του τρόπου με τον οποίο η όψιμη μεσαιωνική σύλληψη ενός παντοδύναμου Θεού ενέπνευσε και εμψύχωσε μια νέα σύλληψη του ανθρώπου και της φύσης και έδωσε την πρωτοκαθεδρία στη βούληση έναντι του Λόγου, και στην ελευθερία έναντι της αναγκαιότητας και της τάξης. Αρχίζει με την ιδέα του Καρτέσιου (Descartes) για τη σκέψη ως βούληση, διέρχεται μέσω της ιδέας του Φίχτε (Fichte) για το απόλυτο εγώ και καταλήγει στον ρητό μηδενισμό του δέκατου ένατου αιώνα. Πρόκειται για την ιστορία του μηδενισμού πριν από τον Nietzsche (Νίτσε).

Συνεχίζεται

H άνοδος της ασημαντότητας (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Τερατώδη μυαλά: Το φάντασμα του ψύλλου του Γουίλιαμ Μπλέικ
Σε αυτό το έργο που καταγράφει αυτό που ισχυρίστηκε ότι ήταν ένα πραγματικό όραμα, ο William Blake απελευθερώνει ένα σκοτεινό, τερατώδες ον που κατοικεί στα βάθη του ανθρώπινου μυαλού

«H άνοδος της ασημαντότητας» («La mont’ee de l’ insignifiance», εκδ. Seuil). Το βιβλίο αυτό του Kορνήλιου Kαστοριάδη περιλαμβάνει θεωρητικά κείμενα, διαλέξεις, άρθρα -καλύπτοντας την περίοδο από το 1982 ώς το 1995- και αποτελεί τον τέταρτο τόμο του έργου του «Tα σταυροδρόμια του λαβύρινθου»…

Ο Kορνήλιος Kαστοριάδης παρεμβαίνει εκθέτοντας τη σκέψη και τις απόψεις του για τα μεγάλα προβλήματα του καιρού μας. Όχι, δεν δίνει απαντήσεις-οδηγίες. Όμως δείχνει κάποιους δρόμους· και αυτό είναι το εξαιρετικά σημαντικό. Στην εποχή που ζούμε και στις κοινωνίες που βρισκόμαστε «υπάρχουν πολλά πράγματα που με κάνουν να αγανακτώ» λέει ο ίδιος (στο ραδιόφωνο της France Culture, 30.4.1996). Δηλαδή; Ποια είναι αυτά; «H γενικευμένη ψευδο-συναίνεση», «η απουσία κριτικής σκέψης», «η ενασχόληση των διανοούμενων με σχολιασμούς επί σχολιασμών και ερμηνείες επί ερμηνειών», «η κυριαρχία των μέσων ενημέρωσης, της κατανάλωσης και του κομφορμισμού», «η απάθεια και η συνενοχή του κοινού σε όλα όσα συμβαίνουν».

Aπέναντι σ’ αυτή την κατάσταση δεν υπάρχουν αντιστάσεις; Ο Kορνήλιος Kαστοριάδης επισημαίνει ότι «ασφαλώς υπάρχουν αντιστάσεις, ατομικές και συλλογικές, αλλά είναι λιγότερο σημαντικές σήμερα από ό,τι πριν από είκοσι και πριν από τριάντα χρόνια».

Από το ομότιτλο κεφάλαιο, το απόσπασμα που ακολουθεί.

I. H απουσία κριτικής σκέψης


H εργασία των διανοουμένων θα έπρεπε να είναι εργασία κριτικής. Kαι τέτοια ήταν συχνά στην Iστορία, όπως, παραδείγματος χάριν, κατά τη στιγμή της γέννησης της φιλοσοφίας στην αρχαία Eλλάδα. Tότε, οι φιλόσοφοι αμφισβητούν τις κατεστημένες συλλογικές παραστάσεις, αμφισβητούν τις ιδέες για τον κόσμο και τους θεούς, αμφισβητούν την ορθή τάξη της πολιτείας. Όμως, αρκετά γρήγορα, η στάση αυτή εκπίπτει, εκφυλίζεται. Οι διανοούμενοι εγκαταλείπουν τον κριτικό ρόλο τους. Tον προδίδουν. Mεταβάλλονται σε εκλογικευτές της πραγματικότητας και σε απολογητές της καθεστηκυΐας τάξης. Tο πιο ακραίο παράδειγμα αλλά, χωρίς αμφιβολία, το πιο χαρακτηριστικό- ακόμη και μόνο διότι ενσαρκώνει τη μοίρα και την κατάληξη της κληρονομημένης φιλοσοφίας – είναι ο Xέγκελ. Tελικά, ο Xέγκελ έφθασε να διακηρύσσει πως «ό,τι είναι ορθολογικό είναι πραγματικό και ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό».

Στο δικό μας αιώνα έχουμε δύο κραυγαλέες περιπτώσεις αυτού του φαινομένου: στη Γερμανία, ο Xάιντεγκερ και η βαθιά του προσχώρηση, πέρα από τα γνωστά συμβάντα και την ανεκδοτολογία, στο «πνεύμα» του ναζισμού· στη Γαλλία, ο Zαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος δικαιολόγησε τουλάχιστον μετά το 1952 τα σταλινικά καθεστώτα και, όταν, τέλος πάντων, ξέκοψε με τον τρέχοντα κομμουνισμό, άρχισε να υποστηρίζει τον Φιντέλ Kάστρο, τον Mάο Tσε Tουγκ, κ.λπ.

Οι διανοούμενοι


Mέχρι σήμερα η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει ως προς την ουσία της, αλλά, απλώς, ως προς την έκφρασή της. Mετά από την κατάρρευση των ολοκληρωτικών καθεστώτων και την κονιορτοποίηση του μαρξισμού-λενινισμού, οι δυτικοί διανοούμενοι στην πλειοψηφία τους περνούν τον καιρό τους εγκωμιάζοντας τα δυτικά καθεστώτα ως καθεστώτα «δημοκρατικά», ίσως όχι ιδανικά (δεν ξέρω ποιο είναι το ακριβές νόημα της έκφρασης αυτής), αλλά πάντως ως τα καλύτερα ανθρωπίνως εφικτά. Mας διαβεβαιώνουν, επίσης, ότι η οποιαδήποτε άσκηση κριτικής προς αυτές τις ψευδο-δημοκρατίες οδηγεί κατευθείαν στα Γκουλάγκ. Έτσι, λοιπόν, συνεχίζεται αυτή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, μια κριτική που έρχεται με καθυστέρηση τριάντα, σαράντα, πενήντα, εξήντα, εβδομήντα ετών (πολλοί από τους σημερινούς «αντιολοκληρωτικούς» διανοούμενους στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ήταν ακόμη μαοϊκοί).

Όμως αυτή η στάση, δηλαδή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, επιτρέπει να αποσιωπώνται τα φλέγοντα προβλήματα του παρόντος, που είναι: η αποσύνθεση των δυτικών κοινωνιών, η απάθεια, ο κυνισμός και η πολιτική διαφθορά, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κατάσταση στις εξαθλιωμένες χώρες κ.λπ. Yπάρχει, επίσης, μία παραλλαγή της ίδιας ουσιαστικά στάσης: αποσύρεται κανείς στον πλαστικό πύργο του και εκεί ασχολείται με την πολύτιμη προσωπική του παραγωγή.

Πρέπει να σταματήσουμε να υπερ-εκτιμούμε και, ταυτοχρόνως, να υπο-τιμούμε το ρόλο των διανοουμένων. Yπήρξαν ασφαλώς διανοητές και συγγραφείς οι οποίοι έχουν ασκήσει τεράστια επιρροή στην Iστορία – όχι, εξάλλου, πάντα προς το καλύτερο. Ο Πλάτων χωρίς αμφιβολία είναι το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα, αφού ακόμη σήμερα όλος ο κόσμος, και χωρίς να το ξέρει, σκέφτεται με όρους πλατωνικούς. Ωστόσο, από τη στιγμή που κάποιος επιχειρεί να εκφραστεί για την κοινωνία, την ιστορία, τον κόσμο, το είναι, τότε, οπωσδήποτε, εισχωρεί στο πεδίο των κοινωνικοϊστορικών δυνάμεων. Kαι σ’ αυτό το πεδίο μπορεί να παίξει ένα ρόλο του οποίου η σημασία κυμαίνεται από το απειροελάχιστο μέχρι το αξιοσημείωτο. Tο να θεωρήσουμε ότι ο ρόλος αυτός είναι «ρόλος εξουσίας», κατά τη γνώμη μου αποτελεί γλωσσική κατάχρηση.

Kρίση της κριτικής


Ο συγγραφέας και ο διανοητής, με τα ιδιαίτερα μέσα που του δίνουν η κουλτούρα του και οι ικανότητές του, ασκεί επιρροή στην κοινωνία. Όμως αυτή η επιρροή αποτελεί μέρος του ρόλου του ως πολίτη: λέει αυτό που σκέφτεται και αναλαμβάνει την ευθύνη των λόγων του. Kανείς δεν απαλλάσσεται από αυτή την ευθύνη. Ούτε καν εκείνος που σωπαίνει και, ως εκ τούτου, αφήνει να μιλούν οι άλλοι και να καταλαμβάνεται ο κοινωνικο-ιστορικός χώρος ενδεχομένως από ιδέες τερατώδεις. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να καταγγέλλουμε την «εξουσία των διανοουμένων» και, ταυτοχρόνως, να θεωρούμε ότι οι Γερμανοί διανοούμενοι που σώπασαν μετά το 1932 είναι συνένοχοι των ναζί.

Mία από τις εκδηλώσεις – μόνο μία – της γενικής και βαθιάς κρίσης της κοινωνίας είναι η κρίση της κριτικής. Γεγονός είναι ότι υπάρχει γενικευμένη ψευδο-συναίνεση. H κριτική και η εργασία των διανοουμένων απορροφώνται από το σύστημα τώρα πολύ περισσότερο από άλλοτε και με τρόπο πολύ πιο έντονο. Όλα τα αλέθουν τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης. Tα δίκτυα συνενοχής είναι παντοδύναμα. Σήμερα, τις αποκλείνουσες και ετερόδοξες φωνές δεν τις καταπνίγουν ούτε η λογοκρισία ούτε οι εκδότες. Tις καταπνίγει η γενικευμένη εμπορευματοποίηση.

Aκόμη και σε ό,τι είναι τελείως κοινότοπο και τετριμμένο δίδεται χροιά «επαναστατική». Για τη διαφήμιση ενός βιβλίου χρησιμοποιείται συχνά η εξής φράση: «Iδού ένα βιβλίο που φέρνει επανάσταση στον τομέα του». Aλλά και για τη διαφήμιση των ζυμαρικών την ίδια φράση χρησιμοποιούν: «τα ζυμαρικά Panzani έφεραν επανάσταση στη μαγειρική». H λέξη «επαναστατικός» – όπως, επίσης, οι λέξεις «δημιουργία» και «φαντασία» – έχει καταντήσει διαφημιστικό σλόγκαν (αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε πριν από λίγα χρόνια ιδιοποίηση). H περιθωριακότητα παίρνει μία θέση κεντρική και γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης. H ανατροπή είναι μία ενδιαφέρουσα γραφικότητα που συμπληρώνει την αρμονία του συστήματος. H σύγχρονη κοινωνία έχει μία τρομερή ικανότητα να πνίγει κάθε αληθινή απόκλιση, είτε αποσιωπώντας την, είτε μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη φαινόμενο ανάμεσα στα άλλα· ένα φαινόμενο εμπορευματοποιημένο όπως τα άλλα.

Mπορούμε να γίνουμε ακόμη πιο διεξοδικοί. Οι κριτικοί μόνοι τους προδίδουν το ρόλο τους ως κριτικών. Οι συγγραφείς προδίδουν την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητά τους. H συνενοχή του κοινού είναι τεράστια. Tο κοινό ασφαλώς μόνον αθώο δεν είναι, αφού αποδέχεται το παιχνίδι και προσαρμόζεται σε ό,τι του δίνουν. Tα πάντα γίνονται εργαλείο του συστήματος, ενός συστήματος ανώνυμου. H κατάσταση αυτή δεν είναι ούτε έργο ενός δικτάτορα, ούτε έργο μιας χούφτας μεγάλων καπιταλιστών, ούτε έργο μιας ομάδας διαμορφωτών της κοινής γνώμης· είναι, απεναντίας, ένα τεράστιο κοινωνικο-ιστορικό ρεύμα, το οποίο έχει πάρει μια τέτοια κατεύθυνση που όλα τα κάνει να γίνονται ασήμαντα.

H τηλεόραση

H τηλεόραση αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα: κάτι που βρίσκεται στο κέντρο της επικαιρότητας για ένα εικοσιτετράωρο, γίνεται τελείως ασήμαντο (παύει να υπάρχει) ακριβώς μετά από αυτό το εικοσιτετράωρο, είτε διότι βρέθηκε είτε διότι πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο για να πάρει τη θέση του. Λατρεία του εφήμερου, η οποία καταλήγει στην πιο ακραία συρρίκνωση του χρόνου. Aυτό που στην αμερικανική τηλεόραση ονομάζεται attention span, δηλαδή ο ωφέλιμος χρόνος προσοχής του θεατή, πριν από μερικά χρόνια ήταν δέκα λεπτά. Στη συνέχεια, βαθμιαία, έπεσε σε πέντε λεπτά, σε ένα λεπτό και, τώρα, είναι μόλις δέκα δευτερόλεπτα. Tο τηλεοπτικό σποτ των δέκα δευτερολέπτων θεωρείται το πιο αποτελεσματικό. Tόση είναι η διάρκεια που έχουν τα σποτ τα οποία χρησιμοποιούνται στις προεκλογικές προεδρικές καμπάνιες. Eίναι απολύτως κατανοητό ότι αυτά τα σποτ δεν περιέχουν τίποτα το ουσιαστικό, αλλά επικεντρώνονται σε δυσφημιστικούς υπαινιγμούς. Προφανώς, αυτό είναι το μόνο πράγμα που ο θεατής είναι ικανός να αφομοιώσει.

Tούτο όμως είναι και αληθές και ψευδές. H ανθρωπότητα δεν έχει εκφυλιστεί βιολογικά. Οι άνθρωποι είναι ακόμη ικανοί να παρακολουθήσουν ένα λόγο με επιχειρήματα και με κάποια χρονική διάρκεια. Όμως είναι, επίσης, αληθές ότι το σύστημα και τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης «καλλιεργούν» – δηλαδή παραμορφώνουν με τρόπο συστηματικό – τους ανθρώπους, ούτως ώστε να μην είναι σε θέση τελικά να ενδιαφερθούν για κάτι το οποίο έχει διάρκεια μεγαλύτερη από κάποια δευτερόλεπτα, το πολύ κάποια λεπτά. Yπάρχει εδώ μια συνομωσία, όχι με την αστυνομική αλλά με την ετυμολογική έννοια του όρου: όλα «συν-ομνύουν», όλα τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση, την κατεύθυνση μιας κοινωνίας στην οποία κάθε κριτική χάνει την αποτελεσματικότητά της.



METAΦPAΣH-EΠIMEΛEIA: TETA ΠAΠAΔΟΠΟYΛΟY


(Πηγή: Απόσπασμα από ellopos.netantifono.gr)

Εκπαίδευση, κουλτούρα, αξίες
Τίθεται το ερώτημα αν μπορούν ακόμα οι δυτικές κοινωνίες να κατασκευάσουν το είδος εκείνο ατόμου που είναι απαραίτητο για τη συνέχιση της λειτουργίας τους.
Το πρώτο και κύριο εργαστήριο κατασκευής σύμμορφων προς την κοινωνία ατόμων είναι η οικογένεια. Η κρίση της σύγχρονης οικογένειας δεν έγκειται μόνο ούτε κυρίως στη στατιστική της διάλυση· το βασικό είναι ο θρυμματισμός και η αποσύνθεση των παραδοσιακών ρόλων –άντρας, γυναίκα, γονείς, παιδιά– και η συνέπειά τους: ο άμορφος αποπροσανατολισμός των νέων γενεών. Όσα είπαμε προηγουμένως για τα κινήματα των τελευταίων είκοσι χρόνων ισχύουν και για αυτόν τον τομέα (αν και, στην περίπτωση της οικογένειας, η διαδικασία χρονολογείται από πολύ παλιότερα. Έχει αρχίσει, προκειμένου για τις πιο «εξελιγμένες» χώρες, εδώ και τρία τέταρτα του αιώνα). Η αποσύνθεση των παραδοσιακών ρόλων αντανακλά τη ροπή των ατόμων προς την αυτονομία και περιέχει σπέρματα χειραφέτησης. Έχω όμως επισημάνει από παλιά την αμφισημία των συνεπειών της[1]. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο δικαιούμαστε ν’ αμφιβάλλουμε κατά πόσον η διαδικασία αυτή οδηγεί στην εκκόλαψη νέων τροπών ζωής και όχι στον αποπροσανατολισμό και την ανομία.

Ένα κοινωνικό σύστημα όπου ο ρόλος της οικογένειας περνά σε δεύτερη μοίρα, ενώ ταυτόχρονα ενισχύεται ο ρόλος άλλων θεσμών ανατροφής και διάπλασης, δεν έχει τίποτα το αδιανόητο. Πολλές αρχαϊκές φυλές, όπως άλλωστε και η Σπάρτη, διαμόρφωσαν τέτοια συστήματα. Στη Δύση, από μια περίοδο και μετά, τον ρόλο αυτόν τον έπαιξε όλο και περισσότερο από τη μια το εκπαιδευτικό σύστημα και από την άλλη η περιρρέουσα κουλτούρα – γενική και ειδική (τοπική: χωριό· ή δεμένη με τη δουλειά: εργοστάσιο κ.λπ.).

To δυτικό όμως εκπαιδευτικό σύστημα έχει μπει εδώ και είκοσι χρονιά σε φάση επιταχυνόμενης διάλυσης[2]. Υφίσταται κρίση περιεχομένου: τι μεταδίδεται, και τι πρέπει να μεταδίδεται, και με βάση ποια κριτήρια; Δηλαδή: κρίση των «προγραμμάτων» και κρίση του στόχου προς τον οποίο καταρτίζονται τα προγράμματα. Διέρχεται επίσης κρίση της εκπαιδευτικής σχέσης: ο παραδοσιακός τύπος της αναντίρρητης αυθεντίας έχει γκρεμιστεί, και νέοι τύποι –ο δάσκαλος-συμμαθητής, για παράδειγμα– δεν καταφέρνουν ούτε να διαμορφωθούν, ούτε να αναγνωριστούν ούτε να διαδοθούν. Όμως όλες αυτές οι διαπιστώσεις θα παρέμεναν αφηρημένες αν δεν τις συσχετίζαμε με την πιο εξόφθαλμη και εκτυφλωτική εκδήλωση της κρίσης του εκπαιδευτικού συστήματος, που κανείς δεν τολμά καν να την αναφέρει. Ούτε οι μαθητές ούτε οι δάσκαλοι ενδιαφέρονται πια γι’ αυτό που συμβαίνει μέσα στο σχολείο σαν τέτοιο, και οι μετέχοντες δεν επενδύουν πια στην παιδεία ως παιδεία. Για τους εκπαιδευτικούς έχει γίνει αγγαρεία προς το ζην, ενώ για τους μαθητές, για τους οποίους έχει πάψει να είναι το μοναδικό άνοιγμα προς τον εξωοικογενειακό κόσμο, και οι οποίοι δεν έχουν ακόμα την απαιτούμενη ηλικία (ή ψυχική δομή) ώστε να μπορούν να τη δουν ως εργαλειακή επένδυση (ολοένα προβληματικότερης άλλωστε αποδοτικότητας), έχει καταντήσει μια βαρετή υποχρέωση. Με δυο λόγια, το ζητούμενο είναι ή απόκτηση ενός «χαρτιού» που θα επιτρέπει την άσκηση ενός επαγγέλματος (εφόσον βρει κανείς δουλειά). Θα μας απαντήσουν ότι, στην ουσία, πάντα έτσι ήταν. Ίσως. Άλλα δεν είναι αυτό το ζήτημα. Άλλοτε –έως πρόσφατα– όλες οι διαστάσεις του εκπαιδευτικού συστήματος (και οι αξίες στις οποίες παρέπεμπαν) ήταν αδιαμφισβήτητες· τώρα δεν είναι πια.

Το νεαρό άτομο προέρχεται από μια παραπαίουσα οικογένεια, συχνάζει –ή και όχι– σ’ ένα σχολείο που το βλέπει σαν αγγαρεία, βρίσκεται τέλος μπροστά σε μια κοινωνία, στην οποία όλες οι «αξίες» και οι «νόρμες» έχουν λίγο πολύ αντικατασταθεί από το «βιοτικό επίπεδο», την «οικονομική επιφάνεια», τις ανέσεις και την κατανάλωση. Ούτε θρησκεία, ούτε «πολιτικές» ιδέες, ούτε κοινωνική αλληλεγγύη με κάποια τοπική ή εργασιακή κοινότητα, με κάποιους «ταξικούς συντρόφους». Αν δεν περιθωριοποιηθεί (ναρκωτικά, εγκληματικότητα, «χαρακτηρολογική» αστάθεια), του μένει η βασιλική οδός της ιδιώτευσης, που μπορεί αν θέλει να την εμπλουτίσει με μια ή περισσότερες προσωπικές μανίες. Ζούμε στην κοινωνία των λόμπι και των χόμπι.

Το κλασικό εκπαιδευτικό σύστημα τρεφόταν, «εκ των άνω», με τη ζωντανή κουλτούρα της εποχής του. Το ίδιο ισχύει για το σημερινό – προς μεγάλη του δυστυχία. Η σημερινή κουλτούρα γίνεται ολοένα περισσότερο ένα μείγμα «μοντερνιστικής» απάτης και μουσειακότητας.[3] Πάει καιρός πια που ο «μοντερνισμός», αραχνιασμένος, καλλιεργείται σαν αυτοσκοπός και εδράζεται συχνά σε απλές πλαστογραφίες που γίνονται αποδεκτές μόνο και μόνο χάρη στον νεοαναλφαβητισμό του κοινού (τέτοια είναι, για παράδειγμα, η περίπτωση του θαυμασμού που εκφράζει εδώ και μερικά χρόνια το «καλλιεργημένο» παριζιάνικο κοινό για σκηνοθεσίες που επαναλαμβάνουν, σε αραιότερες δόσεις, τις επινοήσεις του 1920). Η κουλτούρα του παρελθόντος δεν είναι πια ζωντανή μέσα στην παράδοση αλλά αντικείμενο μουσειακής γνώσης, κοσμικής και τουριστικής περιέργειας, που ρυθμίζεται από τις μόδες. Σ’ αυτό το πεδίο επιβάλλεται παρά την κοινοτοπία του o χαρακτηρισμός «αλεξανδρινισμός» (και μάλιστα αρχίζει να γίνεται προσβλητικός για τους Αλεξανδρινούς)· ακόμα περισσότερο δε, δεδομένου ότι, στον ίδιο τον τομέα του στοχασμού, η ιστορία, ο σχολιασμός και η ερμηνεία αντικαθιστούν προοδευτικά τη δημιουργική σκέψη.
Σημειώσεις:

1. «Η κρίση της σύγχρονης κοινωνίας» (1965), στο Σύγχρονο καπιταλισμό και επανάσταση, δ.π. σσ. 363-379.
2. «Η σπουδάζουσα νεολαία» (1963), αυτ. σ. 334-350.
3. «Κοινωνικός μετασχηματισμός και πολιτιστική δημιουργία», Sociologie et Societes, Μόντρεαλ, 1979- τώρα στο Περιεχόμενο του σοσιαλισμού, εκδ. Ύψιλον. Βλ. επίσης, σήμερα, «Η εποχή του γενικευμένου κομφορμισμού», στο Τα Σταυροδρόμια του Λαβυρίνθου, ΙΙΙ: Ο θρυμματισμένος κόσμος, εκδ. Ύψιλον.

(Aπό το βιβλίο του Kορνήλιου Kαστοριάδη «H άνοδος της ασημαντότητας», εκδόσεις Ύψιλον)
(Πηγή: Απόσπασμα από
antifono.gr

Από τη συζήτηση του Κορνήλιου Καστοριάδη με τον Olivier Morel που έγινε στο Radio Plurielle στις 18 Ιουνίου 1993 και δημοσιεύθηκε στο La Republique Internationale des lettres τον Ιούνιο του 1994:

“…Η αποσύνθεση γίνεται φανερή κυρίως μέσα από την εξαφάνιση των σημασιών και το σχεδόν απόλυτο ξεθώριασμα των αξιών. Και αυτό απειλεί μακροπρόθεσμα την επιβίωση του ίδιου του συστήματος. Όταν δηλώνεται ανοιχτά, όπως γίνεται τώρα στις δυτικές κοινωνίες, ότι η μοναδική αξία είναι το χρήμα, το κέρδος, ότι το υπέρτατο ιδεώδες του κοινωνικού βίου είναι το “πλουτίστε” …μπορεί να διερωτηθεί κανείς αν είναι ποτέ δυνατόν μια κοινωνία να συνεχίσει να λειτουργεί και να αναπαράγεται μονάχα σ’ αυτή τη βάση… Η γενικευμένη διαφθορά που παρατηρούμε στο σύγχρονο πολιτικοοικονομικό σύστημα δεν είναι περιφερειακό ή ανεκδοτολογικό φαινόμενο αλλά έχει γίνει δομικό χαρακτηριστικό, ενδογενές στο σύστημα της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

(…) Αλλά το κράτος …είναι ένα εντελώς γραφειοκρατικοποιημένο κράτος, παραδομένο στα ιδιωτικά συμφέροντα, διαβρωμένο από τη διαφθορά, ανίκανο ακόμα και να κυβερνήσει, δεδομένου ότι οφείλει να διατηρεί μιαν ασταθή ισορροπία ανάμεσα στα κάθε είδους λόμπι που κατακερματίζουν τη σύγχρονη κοινωνία. Η δε “αυξανόμενη ισότητα των συνθηκών” κατάντησε να σημαίνει απλώς την απουσία εξωτερικών σημαδιών των κληρονομημένων προνομίων και την εξίσωση όλων μέσω του γενικού ισοδυνάμου, δηλαδή του χρήματος-φτάνει να το διαθέτεις. Αν θες να νοικιάσεις μια σουίτα στο Κριγιόν ή στο Ριτς κανείς δε θα σε ρωτήσει ποιός είσαι ή τι έκανε ο παππούς σου. Φτάνει να είσαι καλοντυμένος και να χεις γερό τραπεζικό λογαριασμό.
Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός, στην οποία επομένως θα έχουμε παραιτηθεί από την τρελή κούρσα προς μια συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση. Αυτό δεν είναι απλώς αναγκαίο για να αποφύγουμε την τελεσίδικη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος. Είναι αναγκαίο κυρίως για να βγούμε από την ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων. (Κορνήλιος Καστοριάδης – Η άνοδος της ασημαντότητας)

[Πηγή: legalnews24.gr]

H άνοδος της ασημαντότητας (Κορνήλιος Καστοριάδης) | Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ (alopsis.gr)

ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΔΕΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΑΝΗΚΕΙ Η ΚΥΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ  ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΥΠΗΡΕΤΕΙ Ο ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ.
 ΕΦΟΣΟΝ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΑΝΩΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ, Ο ΝΟΥΣ, ΚΑΤΕΛΗΦΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΟ ΔΥΝΑΜΗ.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ;


Υπάρχει φως στο τούνελ του πολέμου; Στο ερώτημα αυτό θα επιχειρήσουν να απαντήσουν οι "πανελίστες" της εκπομπής "Καφές της Κυριακής" την Κυριακή 15 Μαίου το πρωί (10.30πμ) με τον προσκεκλημένο τους Θρασύβουλο Ευτυχίδη Διεθνολόγο-Οικονομολόγο, ο οποίος πριν λίγες ημέρες βρέθηκε στην Οδησσό. Οι Νίκος Κανέλλος, πρώην Πρέσβης, Σάββας Καλεντερίδης, Συνταγματάρχης ε.α. και γεωπολιτικός αναλυτής και Σάκης Μουμτζής, αρθρογράφος-αναλυτής, θα κάνουν τις εκτιμήσεις τους για τα σημαντικότερα γεγονότα της επικαιρότητας και θα θέσουν ερωτήσεις στον προσκεκλημένο τους.

Κυριακή 15 Μαΐου 2022

Συζήτηση: 'Eρωτας και Ελευθερία στην Εκκλησία


Συζήτηση του π. Νικολάου Λουδοβίκου μετά την ομιλία : ‘Eρωτας και Ελευθερία μέσα στην Εκκλησία στον Σύλλογο αποφοίτων Ελληνικής Παιδείας. Πρέπει να τα δοκιμάζουμε όλα; Τα απωθημένα, οι εμπειρίες, η μετάνοια, η εγκράτεια, η αυτομεμψία, η λύπη, η σεξουαλικότητα, η ερωτική ζωή των γονέων, ο έρως και η Αγάπη η ομοφυλοφιλία. Συντονισμός – Σχολιασμός: Παρασκευή Σακελαρίου, Άγγελος Μιχαηλίδης, Παύλος Γ. Βακαλόπουλος H ομιλία εδώ: https://youtu.be/Dppjb_CX9pA

Εν μέσω επισιτιστικής κρίσης η Ολλανδία επιβάλλει φόρο στην παραγωγή κρέατος και προωθεί μείωση της αγροτικής παραγωγής!


Ερωτηματικά και απορίες για τις στοχεύσεις της χώρας που πιθανόν να δούμε να επιβάλλεται και στην ΕΕ - Στόχος ο έλεγχος των τροφίμων;

Και την ίδια στιγμή που η κρίση τροφίμων γιγαντώνεται η ολλανδική κυβέρνηση σχεδιάζει την επιβολή φόρου κρέατος και μέτρων με στόχο την μείωση της αγροτικής παραγωγής!

Τελικά δεν είναι και τόσο τυχαία τα δημοσιεύματα με τα οποία υπέρμαχοι του Great Reset και της αλλαγής της νέας “ατζέντας” με αφορμή την κλιματική αλλαγή που μιλούν για… εκτύπωση τροφίμων και δημιουργία κρεάτων στο εργαστήριο!


Και την ίδια στιγμή που θα έπρεπε να είναι από τις κεντρικές πολιτικές η αναγέννηση της υπαίθρου και η αυτάρκεια τροφίμων ορισμένοι με άλλες προφάσεις προσπαθούν να μειώσουν τους ανεξάρτητους αγρότες για να μεταβεί η κοινωνία σε μια ελεγχόμενη κατάσταση όπου εταιρείας θα μας σερβίρουν ότι αυτές θέλουν για τροφή!

Οι τιμές του σιταριού έχουν εκτοξευθεί τις τελευταίες εβδομάδες και η ανησυχία στην παγκόσμια κοινότητα κορυφώνονται όσο συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία. Το υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ προέβλεψε ότι οι παγκόσμιες προμήθειες για το επόμενο έτος θα μειωθούν για πρώτη φορά σε τέσσερα χρόνια.

Οι φόβοι γιγαντώθηκαν μετά την ανακοίνωση της Ινδίας ότι δεν θα εξάγει πλέον σιτάρι υπό τον φόβο ότι πρέπει να προφυλάξει τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας ενώ «καμπανάκι» χτύπησαν και οι G7 για επισιτιστική κρίση λόγω ουκρανικού αλλά την ίδια στιγμή διαβάζουμε για τις αλλαγέ ςπου κυοφορούνται σε επίπεδο Ολλανδίας και σε λίγο ΕΕ.

Έτσι όπως αναφέρει το Γραφείο Ο.Ε.Υ. της ελληνικής πρεσβείας στην Χάγη, εν μέσω του κύματος ανόδου των τιμών τροφίμων βασικών πρώτων υλών (τον περασμένο Μάρτιο είχαμε αύξηση κατά 15% σε σχέση με το 2021), η κυβέρνηση μελετά την επιβολή επιπλέον φόρου στο κρέας, με το σκεπτικό ότι κάτι τέτοιο θα ήταν καλό για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον.

Εκπρόσωποι της βιομηχανίας κρέατος υποστηρίζουν ότι το κρέας περιέχει σημαντικά θρεπτικά συστατικά και ότι με τον σχεδιαζόμενο φόρο τα προϊόντα κρέατος θα γίνουν απρόσιτα για άτομα με χαμηλότερα εισοδήματα.

Περαιτέρω η ολλανδική κυβέρνηση, εμμένοντας στον στόχο της για μείωση των εκπομπών αζώτου κατά 50% έως το 2030, συνεχίζει τις προσπάθειές της να πείσει τους αγρότες να μειώσουν ή και να εγκαταλείψουν τις παραγωγικές τους δραστηριότητες.

Έτσι, σε συνέχεια του σχεδίου για απαλλοτριώσεις αγροτικών γαιών, οι οποίες όμως διαδικαστικά συνεπάγονται καθυστερήσεις, επιλέγει τώρα την παροχή οικονομικών κινήτρων στους αγρότες για εθελούσια παύση των δραστηριοτήτων τους.

Σύμφωνα με τα μέτρα που προτείνει όσο πιο σύντομα ένας αγρότης αποφασίσει να δεχθεί τις κρατικές προτάσεις τόσο πιο μεγάλο θα είναι το ποσό αποζημίωσής του.

Για να υλοποιήσει της… «πράσινης πολιτικής» η ολλανδική κυβέρνηση πρόκειται να διαθέσει 25 δισ. ευρώ για την επόμενη 30ετία.

Μεγάλο μέρος του συγκεκριμένου ποσού θα διατεθεί στον αγροτικό τομέα, ωστόσο δεν αποκλείονται και απαλλοτριώσεις εταιρειών που εκπέμπουν σημαντικές ποσότητες αζώτου!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΙΛΗΣ: "ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΕΔΑΦΗ!"


Το μόνο που θέλω είναι να με ελεήσεις. Να καταλάβω την αμαρτωλότητά μου.

                                                     

Χριστέ μου, δεν έχω σκοπό να Σου πω ωραία και πολλά λόγια.
Το μόνο που θέλω είναι να με ελεήσεις.
Να καταλάβω την αμαρτωλότητά μου.
Να γνωρίσω την ελεεινότητά μου.
Θέλω να φτάσω κοντά Σου.
Δείξε μου τον δρόμο της αρετής.
Οδήγησέ με, κι εγώ πρόθυμα θα Σε ακολουθήσω.
Κύριε, ελέησέ με τον αμαρτωλό και ανάξιο δούλο Σου.


Άγιε που πουλάνε την ταπείνωση;

                             

 Εγώ, Γέροντα, έχω ανάγκη από πολλή ταπείνωση…

– Να πας να αγοράσεις.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πουλούν την ταπείνωση, και μάλιστα δωρεάν, αρκεί να την θέλεις…

– Ποιοι είναι αυτοί, Γέροντα;

– Είναι οι άνθρωποι που, όταν δεν έχουν καλή πνευματική κατάσταση, φέρονται αδιάκριτα και με την συμπεριφορά τους μάς ταπεινώνουν…

Η ταπείνωση δεν αγοράζεται από τον μπακάλη όπως τα ψώνια.

Όταν λέμε: «δώσ᾿ μου, Θεέ μου, ταπείνωση», ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θ᾿ αρχίσει:

«πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό εσύ», αλλά θα επιτρέψει να έρθει λ.χ. κάποιος άνθρωπος αδιάκριτος να μάς φερθεί σκληρά ή θα πάρει από άλλον την Χάρη Του και θα έρθει να μάς βρίσει.

Έτσι θα δοκιμαστούμε και θα εργασθούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση…

Αλλά εμείς δεν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνει ο αδελφός μας κακός, για να βοηθηθούμε εμείς, και θυμώνουμε με τον αδελφό.

Και, ενώ ζητάμε από τον Θεό ταπείνωση, δεν δεχόμαστε τις ευκαιρίες που μάς στέλνει, για να ταπεινωθούμε, αλλά δυσανασχετούμε.

Κανονικά θα έπρεπε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σ᾿ αυτόν που μάς ταπεινώνει, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας.

Όποιος ζητάει στην προσευχή του ταπείνωση από τον Θεό, αλλά δεν δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώσει, δεν ξέρει τι ζητάει…

«Τι κράτησε ο Θεός για τον εαυτό του; Τίποτα.

Όπως και οι γονείς που μπορεί μέχρι και να φάνε κλωτσιές από τα παιδιά τους, αλλά θυσιάζονται γι’ αυτά.

Ο Θεός θυσιάστηκε για μας, γιατί μάς αγαπάει και μάς τα έδωσε όλα.

Να κινούμαι με θυσία και αρχοντιά και να σηκώνω και την ενόχληση που θα μου κάνει ο πλησίον μου.

Να χαίρομαι που με ενοχλούν και δεν ενοχλώ. Κι έτσι θα δεχτώ τη ».

https://ieramonopatia.gr/agioi-gerontes/agios-paisios/agie-poy-poylane-tin-tapeinosi/

ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Άγιε που πουλάνε την ταπείνωση; (elekklesia.blogspot.com)

«Προσευχές στην Λίμνη»: Λύτρωσε την ψυχή μου

 Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Προσευχές στην Λίμνη»

Λύτρωσε την ψυχή μου από την αυταπάτη, Θεέ μου, ώστε και το σώμα μου να λυτρωθή από τη σωματική αμαρτία.

Λύτρωσε την ψυχή μου από την ανόητη αλαζονεία και από την φλογισμένη οργή, ώστε και το σώμα μου ούτε να τρελαίνεται ούτε να καίγεται.

Η ψυχή κατέστησε το σώμα εικόνα της, όργανο της ομιλίας της. Βουβό είναι το σώμα και αδρανές, είτε για το καλό είτε για το κακό, εάν η ψυχή δεν θελήσει να μιλήσει.

Tό σώμα δεν ξέρει για μοιχεία, εάν η ψυχή δεν του το πει. Η μοιχεία τελείται στην καρδιά· το σώμα μοναχά επαναλαμβάνει χονδροειδώς εκείνο που στους μυστικούς θαλάμους της καρδιάς με λεπτά νήματα υφαίνεται.

Γείτονές μου, να κοιτάζετε τη γυναίκα, όπως ακριβώς και η ίδια βλέπει τον εαυτό της. Η αυταπάτη θα πέσει σαν λέπια από τα μάτια σας… Να κοιτάτε την κάθε υπόσταση μέσα από την υπόστασή της και θα τη δείτε όχι με επιθυμία αλλά με συμπόνια. Εσύ, Θεέ, αγίασες τον γάμο και Εσύ αγίασες την αγαμία.

Εσύ έδωσες την ευλογία, ώστε εκείνοι που έχουν σοφία και δύναμη να χρησιμοποιήσουν όλην τη ζωή, που από Εσένα κατέβηκε μέσα τους, στην δική Σου διακονία.

Και Εσύ έδωσες την ευλογία, ώστε εκείνοι που δεν είναι σε θέση ολόκληρη τη ζωή, που τους δόθηκε, να τη διαφυλάξουν για τον εαυτό τους, να μπορούν να τη μοιραστούν και να τη μεταφέρουν σε νέες υπάρξεις, μέσα από τη γυναίκα.

Αληθινά, είναι αυταπάτη στον άνδρα ο λογισμός ότι η γυναίκα τον ελκύει. Δες· η ζωή που δεν χρησιμοποιήθηκε από τον άνδρα, αυτή τον σπρώχνει στη γυναίκα, γιατί δεν επιθυμεί να μείνει αχρησιμοποίητη.

Εσύ είσαι η ζωή, Θεέ μου, και η ζωή είναι φως. Εσύ είσαι φως, Θεέ μου, και δεν επιθυμείς να παραμένεις κρυμμένος στο σκοτάδι και να μην φωτίζεις.

Μακάριος ο άνδρας που Σε αναγνώρισε μέσα του και που Σου επιτρέπει να φωτίζεις την ψυχή του και το σώμα του. Δεν έχει σημασία εάν θα φωτίζεις ένα ακέραιο σώμα η ένα σώμα μοιρασμένο. Εσύ θέλεις μόνον να φωτίζεις και να φωταγωγείς τη γη και να τη γεμίζεις με την ζωή Σου και με την δύναμή Σου.

Μακαρία η γυναίκα που η αυταπάτη έπεσε από τα μάτια της και γνώρισε τον άνδρα, όπως αυτός γνωρίζει τον εαυτό του, και πετάει την επιθυμία και γεμίζει από συμπόνια και βαστάζει τη ζωή μέσα της με φόβο και αξιοπρέπεια, σαν να βαστάζει μέσα της τον ουρανό….

Μακάριος όποιος αναγνωρίζει εγκαίρως ότι η μοιχεία μολύνει και θανατώνει τη ζωή.

Με τον Θεό δεν είναι να αστειεύεστε, γιοι της γης. Πιο ακίνδυνο είναι να αστειεύεστε με τη φωτιά παρά με τον Θεό.

Ούτε είναι η ζωή, που έρχεται από τον Θεό, όπιο για ένα μεθύσι της στιγμής, μετά από το οποίο αποκαλύπτεται η αυταπάτη, ενώ η ντροπή και η περιφρόνηση πέφτουν σαν βράχος βαρύς στην καρδιά, την αδειασμένη από μία ανόητη επιθυμία…

Λύτρωσε την ψυχή μου από την αυταπάτη, Θεέ μου, ώστε και το σώμα μου να λυτρωθή από τη σωματική αμαρτία.

Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Προσευχές στην Λίμνη, έκδ. Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Ορμύλια 2021, σσ. 189-191.

«Προσευχές στην Λίμνη»: Λύτρωσε την ψυχή μου | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)

Κυριακή του Παραλύτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 (Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε’ 1-16)

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Γι’ αυτόν η κάθε μέρα θα είναι μήνας στον ουρανό, ενώ στον άπιστο θα μοιάζει με χρόνο ολόκληρο. Γιατί ο άπιστος χαίρεται μόνο όταν δεν υποφέρει· κι όταν υποφέρει, το κάνει χωρίς υπομονή κι ελπίδα στο Θεό και δυσανασχετεί. Μακάριος είναι ο άνθρωπος που δε γογγύζει όταν υποφέρει, αλλ’ εξετάζει τις αιτίες με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό. Πού θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει αυτός που πάσχει;
Θα τις βρει είτε μέσα του είτε στους γονείς του και στους γείτονές του. Ο βασιλιάς Δαβίδ υπόφερε για τις δικές του αμαρτίες. Ο Ροβοάμ για τις αμαρτίες τού πατέρα του, του βασιλιά Σολομώντα. Οι προφήτες υπόφεραν για τις αμαρτίες των συμπατριωτών τους.
Αν αυτός που πάσχει έψαχνε διεξοδικότερα και βαθύτερα τις αιτίες των βασάνων του, πού θα τις έβρισκε; Σίγουρα θα τις συναντούσε στην ολιγοπιστία του προς το Θεό ή σε κάποιο σκοτεινό και κακό πνεύμα, σ’ ένα μαύρο σκοτάδι χωρίς φως ή στη στοργική και θεραπευτική πρόνοια του Θεού. Εδώ θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει εκείνος που ψάχνει διεξοδικότερα και βαθύτερα. Ο Αδάμ κι η Εύα υπόφεραν από την ολιγοπιστία τους στο Θεό· ό δίκαιος Ιώβ από το σκοτεινό και κακό πνεύμα τής πονηρίας· ο τυφλός νέος άνθρωπος, που ο Χριστός άνοιξε τα μάτια του, για τη δόξα τού Θεού και για τη δική του αιώνια ανταπόδοση.Ο συνειδητός άνθρωπος είναι λογικό ν’ αναζητήσει τις αιτίες που τον βασανίζουν μέσα του, ενώ ο ανόητος κατηγορεί πάντα τους άλλους. Ο συνειδητός άνθρωπος θυμάται όλες τις αμαρτίες που έκανε από παιδί. Τις θυμάται με φόβο Θεού και περιμένει να πληρώσει γι’ αυτές. Έτσι όταν τον βρουν βάσανα, είτε αυτά προέρχονται από τους φίλους ή τους εχθρούς του, από τους ανθρώπους ή από τα πονηρά πνεύματα, αργά ή γρήγορα θα γνωρίσει τις αιτίες, γιατί τις αναζητεί μέσα του. Ο ανόητος άνθρωπος όμως είναι επιλήσμων, ξεχνά όλες τις αδικίες του. Κι όταν συναντήσει δυσκολίες οργίζεται πολύ και ρωτάει με κατάπληξη: Γιατί εγώ να έχω πονοκέφαλο, γιατί εγώ να χάνω όλα τα λεφτά μου, γιατί τα δικά μου παιδιά να πεθαίνουν; Και με την ανοησία και το μένος που τον δέρνουν, δαχτυλοδείχνει κάθε ύπαρξη στη γη ή στον ουρανό. Όλοι τους είναι υπεύθυνοι για τα βάσανά του, εκτός από τον εαυτό του – τον μόνο πραγματικά υπεύθυνο.
Μακάριος είναι ο άνθρωπος που επωφελείται απ’ όλα τα βάσανά του, γνωρίζοντας πως όλ’ αυτά τα επιτρέπει ο Θεός με την αγάπη Του για τον άνθρωπο, για τη δική του ωφέλεια. Με το έλεός του ο Θεός επιτρέπει να επισκεφτούν τον άνθρωπο βάσανα για τις αμαρτίες του. Με το έλεός Του το κάνει αυτό, όχι με τη δικαιοσύνη Του. Αν ενεργούσε με τη δικαιοσύνη Του, τότε κάθε αμαρτία αναπόφευκτα θά ’φερνε θάνατο, όπως λέει κι ο απόστολος: «Η δε αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον» (Ιακ. α’ 15). Κι ο Θεός αντί για θάνατο χαρίζει θεραπεία μέσ’ από τα βάσανα. Τα βάσανα είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο Θεός για να θεραπεύσει τη λέπρα τής αμαρτίας και του θανάτου.
Μόνο ο ανόητος άνθρωπος σκέφτεται πως τα βάσανα είναι κακό. Ο συνειδητός άνθρωπος γνωρίζει πως τα βάσανα δεν είναι κάτι κακό αλλά η φανέρωση του κακού, η θεραπεία του. Πραγματικό κακό για τον άνθρωπο είναι μόνο η αμαρτία. Εκτός αμαρτίας δεν υπάρχει τίποτα κακό. Όλα τ’ άλλα που οι άνθρωποι αποκαλούν κακά δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά το πικρό φάρμακο που θεραπεύει το κακό. Όσο πιο άρρωστος πνευματικά είναι ο άνθρωπος, τόσο πικρότερο είναι το φάρμακο που του δίνει ο γιατρός. Μερικές φορές ο άρρωστος νομίζει πως το φάρμακο είναι χειρότερο και πιο πικρό από την ίδια την αρρώστια. Το ίδιο γίνεται και με τον αμαρτωλό. Τα βάσανα είναι βαρύτερα και πιο πικρά από την αμαρτία που έκανε. Αυτό όμως είναι απάτη, μια πολύ μεγάλη αυταπάτη. Δεν υπάρχει στον κόσμο βάσανο τόσο σκληρό και τόσο ολέθριο όσο η αμαρτία. Όλα τα βάσανα που υποφέρουν άνθρωποι και λαοί δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά η πλούσια θεραπεία που παρέχει σε ανθρώπους και έθνη το έλεος του Θεού, για να τους σώσει από τον αιώνιο θάνατο. Κάθε αμαρτία, επομένως, όσο μικρή κι αν είναι, αναπόφευκτα την ακολουθεί θάνατος, αν το έλεος του Θεού δεν επιτρέψει την επίσκεψη της αρρώστιας, για να συνεφέρει τον άνθρωπο από τη μέθη τής αμαρτίας. Γιατί η θεραπεία που ακολουθεί τον πειρασμό, προέρχεται από την ευεργετική δύναμη του Αγίου και Ζωοποιού Πνεύματος.

Σάββατο 14 Μαΐου 2022

Γρίβας Κ.: Πιο ρεαλιστικό να μας βοηθήσει "Ο Επιζήσας Δράκος του GOT" παρά οι ΗΠΑ, αν η Τουρκία ...


Ο κ. Κων/νος Γρίβας, καθηγητής γεωπολιτικής ασφάλειας στο ΕΚΠΑ και καθηγητής γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, μίλησε στον τηλεοπτικό σταθμό ALERT για τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας (12-05-2022 / alerttv.com.gr). Ο κ. Γρίβας είπε αρχικά ότι 'Καλλιεργείται μια υστερία λες και η Ρωσία είναι έτοιμη να επιτεθεί αύριο στην Ελλάδα. Ακούμε ότι με την Τουρκία είμαστε σύμμαχοι ενάντια στον κοινό εχθρό, τον μεγάλο εχθρό, που είναι η Ρωσία και πρέπει να κάνουμε το παν για να τραβήξουμε την Τουρκία ξανά στη δικιά μας πλευρά, την πλευρά του ΝΑΤΟ για να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί την κακιά, την επικίνδυνη, την άκρως επικίνδυνη Ρωσία. Οπότε έχουμε φτάσει σε σημείο πλέον ότι όποιος μιλάει για τον τουρκικό κίνδυνο θεωρείται φιλορώσος". Ο κ. Γρίβας πρόσθεσε ότι "Εδώ είναι σαφές ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, υπάρχουν κανονικά υβριδικές επιχειρήσεις εναντίον της Ελλάδος από συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας που αναπαράγουν αυτή την υστερία και όλα τα συναφή. Οπότε είναι επιτακτικό για την Ελλάδα να ξεφύγουμε από αυτό το δίπολο, καλοί ή κακοί Ρώσοι".

Τό Φανάρι ἦλθεν εἰς κοινωνίαν μέ τούς ἀκοινωνήτους τῶν Σκοπίων! Δέν ἠρωτήθησαν οὔτε οἱ Προκαθήμενοι!

 

Γράφει ὁ κ. Χαράλαμπος Μηνάογλου, Διδάκτωρ Ἱστορίας

«Καὶ τὸ μυαλό σου εἶναι θολὸ καὶ τὸ δικό της πιὸ λειψό,

σᾶς ἐθολώσαν τὰ λεφτά, γειά σου Φανφάρα, φαφλατὰ»

Ἡ ἀντιποίηση εἶναι ἔργο δαιμονικό… ἡ ἐκκλησιαστικὴ δὲ ἀντιποίηση… ἀκόμη χειρότερο…

Μέχρι τώρα εἴχαμε τὸν Ἐπιφάνιο νὰ ἀντιποιεῖται τὸν Μητροπολίτη Κιέβου…

Τώρα ἔχουμε πλέον καὶ τὸν Στέφανο νὰ ἀντιποιεῖται τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος…

Διπλοὶ Μητροπολίτες, διπλὲς ἐκκλησίες… σχίσματα, σχίσματα καὶ πάλι σχίσματα… Καὶ ἡ αἰτία; Μία καὶ μόνη: ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς περὶ κατάτμησης ὅσο γίνεται περισσότερο τῶν Ὀρθοδόξων (ἀσχέτως ἐὰν οἱ Ἀμερικανοὶ κατανοοῦν ἢ ὄχι τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας καὶ θέλουν νὰ πολεμήσουν αὐτὴν πρωτίστως ἢ τὴν Ρωσία φοβούμενοι ὅτι ὅσο πιὸ ἑνωμένοι εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι τόσο πιθανότερο νὰ ἡγηθεῖ αὐτῶν ἡ Ρωσία).

Ὅσο γιὰ τοὺς παραμυθιαζόμενους ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος καὶ ὄχι ἡ Μακεδονικὴ Ἐκκλησία, ὅπως αὐτοαποκαλεῖτο μέχρι σήμερα, δύο πράγματα μόνον ἔχουμε νὰ σημειώσουμε: πρῶτον, ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικοὶ στὰ Σκόπια ἐφαρμόζουν ἀκριβῶς ὅτι καὶ οἱ πολιτικοί τους… πρῶτα πῆραν τὴν ἀναγνώριση… καὶ μετὰ κότσαραν καὶ τὸ Μακεδονία… Τὸ ἴδιο θὰ κάνουν καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία… Καὶ μὴ μοῦ πεῖτε ὅτι οἱ ἴδιοι δὲν θὰ ἐξακολουθοῦν νὰ δηλώνουν μακεδονικὴ ἐκκλησία… γιατί αὐτὸ δὲν τὸ πιστεύετε οὔτε ἐσεῖς ποὺ θέλετε ἀκόμη νὰ δικαιολογήσετε τὰ ἀδικαιολόγητα… καὶ δεύτερον στὸ κείμενο ποὺ ἐξέδωσε τὸ ἀμερικανικὸ πατριαρχεῖο γιὰ τὴν ἀναγνώριση γίνεται ρητὴ ἀναφορὰ στὸ ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐκκλησία τοῦ κράτους τῆς Βόρειας Μακεδονίας. Ἄρα… Μόλις συλλειτουργήσει μὲ ὅλους… ἀμέσως θὰ βγοῦν οἱ χάρτες τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος ποὺ σὲ προηγούμενους αἰῶνες περιελάμβανε στὴν δικαιοδοσία της περιοχὲς ποὺ σήμερα ἀνήκουν στὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας, τὸ Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος… Κι ἄσε τοὺς Βαλκάνιους νὰ τρώγονται σοῦ λένε μετὰ οἱ δυτικοί… καὶ νὰ ὑποτάσσονται ἕνας ἕνας στὴν “ὑπερδύναμη”…

Ὅταν μὲ μπροστάρη τὸν μέγιστο τῶν ἐν ζωῇ ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων π. Θεόδωρο Ζήση κάποιοι σημείωναν ἀπὸ τὴν ἐποχή, ποὺ ὁ ἀμερικανικὸς πατριάρχης ἔκανε τὸ οὐκρανικὸ σχίσμα, ὅτι θὰ ἀκολουθοῦσε καὶ τὸ μακεδονικό, διαπρύσιοι ἱεροκήρυκες τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς διερρήγνυαν τὰ ἱμάτιά τους ὅτι ὁ οἰκουμενιστικὸς ὅ,τι κάνει τὸ κάνει γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ Γένους καὶ πὼς ἀναγνώρισε τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, γιὰ νὰ πολεμήσει τοὺς κακοὺς Ρώσους ποὺ θέλουν νὰ μᾶς πάρουν τὴν πρωτοκαθεδρία….. Σήμερα δὲν ἀκούγονται…

Ἀνακοινωθέν τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, συνελθοῦσα σήμερον, Δευτέραν, 9ην Μαΐου 2022, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, συνεζήτησε διεξοδικῶς τό ἐκκλησιαστικόν θέμα τῶν Σκοπίων, καί, ἀξιολογήσασα εἰς τελικήν φάσιν τήν ὑποβληθεῖσαν τῇ Μητρί Ἐκκλησίᾳ ἔκκλητον προσφυγήν τῆς ἐκεῖσε Ἐκκλησίας, ὡς καί τάς ἀλλεπαλλήλους ἐκκλήσεις τῆς Πολιτείας τῆς Βορείου Μακεδονίας, ἀπεφάσισε τά ἑξῆς:

1) Δέχεται εἰς εὐχαριστιακήν κοινωνίαν τήν Ἱεραρχίαν, τόν κλῆρον καί τόν λαόν τῆς ὑπό τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Στέφανον Ἐκκλησίας ταύτης, θεραπεύουσα τήν πληγήν τοῦ σχίσματος, καί ἐπιχέουσα εἰς τό τραῦμα τῶν ἐκεῖσε ἀδελφῶν ἡμῶν Ὀρθοδόξων “ἔλαιον καί οἶνον”. Πρός τοῦτο ἐκδίδεται καί ἡ σχετική Πατριαρχική καί Συνοδική Πρᾶξις.

2) Ἐπαφίησιν εἰς τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας τήν ρύθμισιν τῶν μεταξύ αὐτῆς καί τῆς ἐν Βορείῳ Μακεδονίᾳ Ἐκκλησίας διοικητικῶν θεμάτων, ἐν τῷ πλαισίῳ ἀσφαλῶς τῆς ἱεροκανονικῆς τάξεως καί ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως.

3) Ἀναγνωρίζει ὡς ὄνομα τῆς Ἐκκλησίας ταύτης τό “Ἀχρίδος” (νοουμένης τῆς περιοχῆς τῆς δικαιοδοσίας αὐτῆς μόνον ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἐπικρατείας τοῦ κράτους τῆς Βορείου Μακεδονίας), ὡς ὑπεσχέθη ἐγγράφως πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ὁ Προκαθήμενος αὐτῆς, ἀποκλείουσα τόν ὅρον “Μακεδονική” καί οἱοδήποτε ἄλλο παράγωγον τῆς λέξεως “Μακεδονία”.

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον συνεχίζει νά ἐνδιαφέρεται διά τήν αὔξησιν, πρόοδον καί εὐστάθειαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταύτης ὀντότητος τῆς Ἀχρίδος, ὡς ἔπραξε διά μέσου τῶν αἰώνων δι᾿ ὅλας τάς κατά τόπους Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, ὡς “τό πανδοχεῖον τῆς ἀγάπης, ἡ πηγή τῆς εὐσεβείας τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν” (Δράμας Παῦλος).

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 9ῃ Μαΐου 2022

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Τὸ παρασκήνιον τοῦ πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος

Ἡ ἐφημερίς μας “Ο.Τ.” θέλει νά ἀναδείξη τί προηγήθη τοῦ πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος. Μὲ ἀφορμὴν τὰ ἔργα δεξαμενῆς ἀερίου εἰς Ἀλεξανδρούπολιν ὁ κ. Μητσοτάκης εἶχεν ἰδιαιτέρας συν­­ομιλίας μὲ τὸν Πρόεδρον τῆς Σερβίας καὶ τῶν Σκοπίων… Ὁ κ. Τσίπρας τοὺς ἔδωσεν ὄνομα, ὁ κ. Μητσοτάκης Ἐκκλησίαν! Ὡς ἐπληροφορήθημεν ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα «evros-news.gr» τῆς 4ης Μαΐου 2022:

«Σὲ γνωστὴ ταβέρνα τῆς περιοχῆς Μάκρης καὶ σὲ εἰδικὰ ξεχωριστὸ χῶρο, ὁ κ.Μητσοτάκης γευμάτισε μαζὶ μὲ τὸν Πρόεδρο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου Charles Michel, τὸν Πρωθυπουργὸ τῆς Βουλγαρίας Kiril Petkov, τὸν Πρόεδρο τῆς Σερβίας Aleksandar Vucic καὶ τὸν Πρωθυπουργὸ τῶν Σκοπίων Dimitar Kovachevski, οἱ ὁποῖοι νωρίτερα παραβρέθηκαν στὴν ἐκδήλωση.

Τὸ κλῖμα ἦταν ἐξαιρετικὰ φιλικό, οἱ πέντε ἡγέτες σὲ χαλαρὴ ἀτμόσφαιρα δοκίμασαν τὶς γεύσεις τοῦ Ἕβρου δίπλα στὴν θάλασσα καὶ ἀπόλαυσαν τὴν θέα μὲ τὴν Σαμοθράκη νὰ δεσπόζει στὸ βάθος καὶ συζήτησαν θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὶς γενικότερες ἐξελίξεις στὴν εὐρύτερη περιοχή, μία καὶ ἡ εἰσβολὴ τῆς Ρωσίας στὴν Οὐκρανία καὶ ὁ πόλεμος συνεχίζεται ἐκεῖ.

Ὁ κ. Μητσοτάκης ὡς οἰκοδεσπότης κάθισε στὴν κορυφὴ τοῦ τραπεζιοῦ, δεξιὰ του βρισκόταν ὁ Σὰρλ Μισὲλ καὶ δίπλα σ’ αὐτὸν ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Βουλγαρίας κ.Πέτκοφ (μία καὶ ἡ χώρα του ἀποτελεῖ μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης), ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἀριστερὴ πλευρὰ τοῦ Πρωθυπουργοῦ κάθισαν ὁ Πρόεδρος τῆς Σερβίας κ. Βούτσιτς, μὲ τὸν ὁποῖο μάλιστα ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργὸς εἶχε καὶ ἰδιαίτερη συνομιλία καὶ ὁ Σκοπιανὸς Πρωθυπουργὸς κ. Κοβατσέφσκι. Νὰ θυμίσουμε ὅτι οἱ δύο βαλκανικὲς χῶρες δὲν ἔχουν μπεῖ ἀκόμα στὴν Ε.Ε».


Τό Φανάρι ἦλθεν εἰς κοινωνίαν μέ τούς ἀκοινωνήτους τῶν Σκοπίων! Δέν ἠρωτήθησαν οὔτε οἱ Προκαθήμενοι! - Ορθόδοξος Τύπος (orthodoxostypos.gr)