Υπάρχει πραγματική δημοκρατία στη Δύση; Το ερώτημα μπορεί να φαίνεται προκλητικό, ωστόσο η πραγματικότητα το καθιστά κάθε άλλο παρά απίθανο: έχουμε δύο πολέμους σε εξέλιξη που είναι στην πραγματικότητα ένας ολοκληρωμένος παγκόσμιος πόλεμος, στον οποίο εμπλέκονται σχεδόν όλοι: από τη μία πλευρά, η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και άλλοι σύμμαχοι που ουσιαστικά πολεμούν στην Ουκρανία και τον Περσικό Κόλπο· από την άλλη, η συναίνεση της Ουάσιγκτον, δηλαδή οι χώρες του ΝΑΤΟ, η Νότια Κορέα, η Αυστραλία και μια πιο διακριτική Ιαπωνία, μαζί με την αινιγματική Τουρκία, η οποία έχει το δικό της νεοοθωμανικό σχέδιο. Ενδιάμεσα, η Ινδία, η Βραζιλία και, εν ολίγοις, πολλά έθνη BRICS καταφέρνουν με κάποιο τρόπο να αποχωρήσουν. Ωστόσο, οι ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ απέρριψαν ριζικά τον πόλεμο κατά του Ιράν, σε τέτοιο βαθμό που ο ίδιος ο Τραμπ αναγκάστηκε να το παραδεχτεί, αφού ο αντιπρόεδρός του, Βανς, το είχε δηλώσει ξεκάθαρα τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και σε αρκετές συνεντεύξεις. Όχι μόνο αυτό, αλλά απέρριψαν επίσης κατηγορηματικά το γενοκτονικό σχέδιο του Νετανιάχου, το οποίο τόσο ο Μπάιντεν όσο και ο Τραμπ είχαν ασπαστεί, θέτοντας όλη την Αμερική στη διάθεση του Τελ Αβίβ. Η Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων (AIPAC), η οποία δαπανά πολλά για να υποστηρίξει τόσο τους Δημοκρατικούς όσο και τους Ρεπουμπλικάνους υποψηφίους, ώστε να διασφαλίσει ότι θα ευνοήσουν ό,τι κάνει το Ισραήλ, έχει υποστεί ένα σοβαρό πλήγμα. Λίγες μέρες νωρίτερα, οι ίδιοι οι Ισραηλινοί είχαν απορρίψει οριακά τον Νετανιάχου και, κατά συνέπεια, τον πόλεμο κατά της Τεχεράνης.
Αλλά το επιχείρημα μπορεί να επεκταθεί, καθώς οι ψηφοφόροι σε όλο τον κόσμο στέλνουν το ίδιο μήνυμα: ειρήνη μέσω της διπλωματίας. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που έχουν συνδεθεί με έναν ατελείωτο πόλεμο στην Ουκρανία απορρίπτονται από τους ψηφοφόρους. Μόνο το 10% των Γερμανών είναι ικανοποιημένοι με τον Φρίντριχ Μερτς , το χαμηλότερο ποσοστό αποδοχής που έχει καταγραφεί ποτέ για Γερμανό καγκελάριο. Η αποδοχή του Εμανουέλ Μακρόν μειώθηκε στο 15% τον Οκτώβριο . Στη Βουλγαρία, η Ιλιάνα Γιότοβα, η οποία τάσσεται υπέρ του διαλόγου με τη Μόσχα , κέρδισε τις προεδρικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου με πάνω από 58% των ψήφων . Στην Πολωνία, υπήρξαν ταραχές για μια απόπειρα πραξικοπήματος από τον φιλοπόλεμο πρωθυπουργό, και ενώ το ζήτημα φαινομενικά αφορά τη δικαστική εξουσία, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια προσπάθεια εξάλειψης οποιουδήποτε αντιτίθεται στην κατάσταση εχθρότητας με τη Ρωσία. Και όπως συμβαίνει συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις, από το πουθενά κάποιος εμφανίζεται να πυροβολεί άγρια σε μια πλατεία της Κρακοβίας, απλώς για να καλέσει τους πολίτες σε τάξη.
Για να μην αναφέρουμε τα μέσα ενημέρωσης που αποδίδουν τακτικά τα μυστηριώδη κλεισίματα των ψυγείων των σούπερ μάρκετ σε άγνωστους Ρώσους χάκερ, χωρίς να εξηγούν ποιοι είναι ή πώς λειτουργούν: ας πούμε απλώς ότι βρίσκονται στο μενού μιας σωστά σκεπτόμενης εφημερίδας. Και γιατί στο καλό να είναι τα ψυγεία των σούπερ μάρκετ συνδεδεμένα με το διαδίκτυο, δεδομένου ότι οι χρονοδιακόπτες και τα απλά κουμπιά είναι πολύ φθηνότερα και πιο λειτουργικά; Η ιδέα είναι ότι μας κοροϊδεύουν, ειδικά επειδή αυτά τα μυστηριώδη κλεισίματα είναι πρόσχημα για να αυξήσουν τις τιμές ή να μετακυλίσουν στον Πούτιν τις συνέπειες των άνομων αποφάσεων των ευρωπαϊκών πρωτευουσών και των Βρυξελλών. Αλλά ίσως το καλύτερο παράδειγμα εκμεταλλευτικής βλακείας δόθηκε από την Repubblica, η οποία εφηύρε την ιδέα ότι το Κίεβο θα μπορούσε να προστατευτεί από μια ενεργειακή ασπίδα, όπως πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Οι κάτοικοι της ουκρανικής πρωτεύουσας δεν έχουν πλέον ηλεκτρικό ρεύμα για να θερμάνουν τα σπίτια τους ή να ανάψουν τα φώτα, και οι εφημερίδες μας τους κοροϊδεύουν εφευρίσκοντας πράγματα που είναι εντελώς ανέφικτα με την τρέχουσα τεχνολογία, αλλά που θα απαιτούσαν ακόμα ασύλληπτες ποσότητες ενέργειας. Όλες αυτές οι ανοησίες όχι μόνο μαρτυρούν την εξαφάνιση της αξιοπρέπειας από τις εφημερίδες (η αλήθεια ετοιμάζει τις βαλίτσες της εδώ και αρκετό καιρό), αλλά όλα στοχεύουν στο να διατηρήσουν ζωντανή την πίστη στον πόλεμο και στην τελική νίκη του Ζελένσκι. Με λίγα λόγια, πόλεμο για τον πόλεμο, που είναι η σχεδία της Μέδουσας στην οποία προσκολλώνται οι ολιγαρχίες.
Συγχωρήστε την παρέκκλιση, αλλά το γεγονός ότι οι εφημερίδες εμπνέονται πλέον από τους Άνδρες με τα Μαύρα είναι πραγματικά λίγο υπερβολικό για να το αντέξουμε. Αλλά το θέμα είναι το εξής: πώς γίνεται πολίτες σε τεράστιες εκτάσεις του πλανήτη να είναι εχθρικοί προς τον πόλεμο, ενώ οι κυβερνήσεις τον λατρεύουν και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον κρατήσουν ζωντανό; Στις ώριμες δημοκρατίες, αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει, ακριβώς τη στιγμή που οι πρωθυπουργοί δηλώνουν ανοιχτά ότι αγνοούν τη βούληση του λαού. Μπορούν να το κάνουν επειδή το πολιτικό σύστημα είναι ένα κλειστό κύκλωμα, πρακτικά αδιαπέραστο. Και η αποτυχία ενός παράγοντα - του Τραμπ στην προκειμένη περίπτωση - δεν σημαίνει ότι οι αντίπαλοί του θα πράξουν πολύ διαφορετικά. Αυτό δεν είναι δημοκρατία, αλλά κακιστοκρατία, δηλαδή δημόσιες υποθέσεις στα χέρια των χειρότερων, στην οποία οι ψηφοφόροι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να επιλέξουν το λιγότερο χειρότερο, κάτι που σίγουρα δεν τους σώζει από το να απογυμνωθούν από κάθε εξουσία λήψης αποφάσεων. Σε κάθε περίπτωση, σαράντα χρόνια του λιγότερο χειρότερου σημαίνει απλώς ότι δεν υπάρχει όριο στο χειρότερο.
