Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΕ. ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ, ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΚΑΠΗΛΟΣ.
Χθες το βράδυ, παρακολουθούσα την εκπομπή "4 di sera" του Del Debbio στο δείπνο, που κάλυπτε την ψηφοφορία στη Σαξονία. Μεταξύ των πολιτικών καλεσμένων ήταν η ευρωβουλευτής του AfD, Benedetta Scuderi, μια σχεδόν μόνιμη παρουσία στο στούντιο. Η παρέμβασή της είχε ως στόχο να τονίσει τον κίνδυνο που θέτει το AfD, το οποίο είναι ακροδεξιό και επικίνδυνο επειδή αντιτίθεται στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και "ακόμα" σκοπεύει να επαναλάβει την εισαγωγή φυσικού αερίου, η διακοπή του οποίου επέτρεψε στην Ευρώπη να επικεντρωθεί σοβαρά στις επενδύσεις στην παραγωγή πράσινης ενέργειας. Αυτή η πολιτική θα τεθεί σε κίνδυνο από την επανέναρξη των εμπορικών σχέσεων με τη Μόσχα.
Μία αντι-AfD Scuderi, πλήρως συντονισμένη με τις Βρυξέλλες, η οποία αρνείται να σταματήσει να χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως στρατιωτική πλατφόρμα εναντίον της Ρωσίας, λέει ότι ο πόλεμος δεν μπορεί και δεν πρέπει να τελειώσει αν δεν σπάσει η πλάτη της μισητής Ρωσίας.
Το AfD είναι επικίνδυνο, είναι ακροδεξιό, είναι ναζιστικό! Είναι άσκοπο να υπενθυμίζουμε στους Ευρωφανατικούς τα λόγια της Άλις Βάιντελ ότι τα συμφέροντα της Γερμανίας βρίσκονται στην ειρήνη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και ότι η δεύτερη πρέπει να σταματήσει να χρησιμοποιεί την πρώτη εναντίον της πρώτης.
Η Σκουντέρι, όπως και άλλοι που ανησυχούν σοβαρά για την επικείμενη ναζιστική απειλή, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ασταμάτητη παρακμή της Γερμανίας ή για το κλείσιμο εργοστασίων λόγω της περιβαλλοντικής μετάβασης. Στην πραγματικότητα, πιστεύει ότι είναι καλό που δεν εισάγουμε πλέον ρωσικό φυσικό αέριο, χωρίς το οποίο μπορούμε να προχωρήσουμε πιο γρήγορα προς αυτή τη μετάβαση.
Στους προοδευτικούς φιλελεύθερους κύκλους, υπάρχει πλήρης έλλειψη κατανόησης του τι συμβαίνει, κάτι που επηρεάζει όχι μόνο τη μικροσκοπική Σαξονία, αλλά ολόκληρη την ήπειρο. Βρίσκουμε καταφύγιο στην πεποίθηση ότι η μάζα των ψηφοφόρων (κυρίως της εργατικής τάξης), που ψηφίζουν όπως δεν θα έπρεπε, είναι αδαείς, περιθωριακοί και κακώς μορφωμένοι. Ακριβώς όπως είπε ο αγενής και πληβείος Εμιλιανός Μπονατσίνι πριν από λίγες ημέρες. Μια ιδέα που επανέλαβε χθες με ευγενικό τρόπο ο Κόμης Τζεντιλόνι, ο οποίος, για να εκτονώσει την κατάσταση, υπενθύμισε ότι το λιγότερο πυκνοκατοικημένο κρατίδιο της Γερμανίας ψήφισε, με λιγότερους κατοίκους από την Καλαβρία, της οποίας οι πολίτες είναι επίσης οι γηραιότεροι και από τους φτωχότερους της χώρας. Ευτυχώς!
Για να κατανοήσουμε πώς κινούνται οι προοδευτικοί φιλελεύθεροι για να καταστήσουν τη δράση της ΕΕ πιο αποτελεσματική, σκεφτείτε τη στάση τους κατά του δικαιώματος βέτο εντός της Ένωσης. Επί του παρόντος, το δικαίωμα βέτο συνίσταται στην ικανότητα κάθε κράτους μέλους να μπλοκάρει μια απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ όταν απαιτείται ομοφωνία σε βασικούς τομείς της ευρωπαϊκής πολιτικής. Αρκετά με τη βραδύτητα των διαδικασιών λήψης αποφάσεων, ας κάνουμε την εξωτερική πολιτική πιο «ευέλικτη» και πιο «αποτελεσματική», ας την απελευθερώσουμε από τους περιορισμούς που εμποδίζουν τις γρήγορες αποφάσεις.
Εκτός από μερικές λεπτές αποχρώσεις, όλοι στο ευρύ στρατόπεδο συμφωνούν (με τον Ταγιάνι, όπως συνήθως, να συμμερίζεται το ίδιο συναίσθημα). Schlein Bonelli, Κόντε. Ο τελευταίος δηλώνει σαφώς ότι ο κανόνας της ομοφωνίας της ΕΕ παραλύει τις αποφάσεις, ότι η απαίτηση για ομοφωνία οδηγεί σε «πλήρη αδράνεια» και ως εκ τούτου είναι καλύτερο να προχωρήσουμε στην ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία (το E6;).
Μιλώντας για τον Κόντε, συμπεριφέρεται λίγο σαν ψάρι σε βαρέλι στο ευρύ στρατόπεδο. Και αυτός είναι προφανώς ανήσυχος. Το είπε αυτό στη χθεσινή συνάντηση με την FISH (Ιταλική Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και των Οικογενειών), στην οποία θίγει διακριτικά και δημαγωγικά ένα «ευαίσθητο» ζήτημα, βασιζόμενος στη συναισθηματική απήχηση που ασκεί. «Στην Ευρώπη», λέει ο Κόντε, «φυσάει ένας ακροδεξιός άνεμος. Το έχουμε δει στη Γερμανία, όπου προτείνουν ακόμη και ξεχωριστές τάξεις για μαθητές με αναπηρίες».
Συμπερασματικά, θα κάνω μερικές σύντομες παρατηρήσεις επί του σημείου αυτού, ειδικά επειδή είμαι κάπως εξοικειωμένος με το ζήτημα, έχοντας περάσει σαράντα χρόνια σε σχολεία. Τώρα, δεν με ενδιαφέρει να λειτουργήσω ως δημόσιος υπερασπιστής του AfD εδώ, αλλά απλώς να τονίσω πώς η προοδευτική καμπάνια χρησιμοποιεί χωρίς ντροπή «ευαίσθητα» ζητήματα, όπως η αναπηρία, για να τροφοδοτήσει την αγανάκτηση κατά του AfD, ισχυριζόμενη ότι είναι εντελώς ναζιστικό.
Ο Κόντε, ο δικηγόρος, φαίνεται να αγνοεί -ή, χειρότερα, να προσποιείται άγνοια- τι λέει στην πραγματικότητα η πλατφόρμα του AfD για το θέμα. Ας διαβάσουμε την πλατφόρμα του AfD σχετικά με το σημείο για την ενίσχυση των ειδικών σχολείων. Το κείμενο αναφέρει: «Σε μια υπερπλήρη, γενική τάξη, ένα παιδί με σοβαρές γνωστικές ή σωματικές δυσκολίες δεν λαμβάνει την εξειδικευμένη προσοχή που χρειάζεται. Καταλήγει απομονωμένο και να αποδίδει κάτω από τις δυνατότητές του, ενώ ταυτόχρονα επιβραδύνει την πρόοδο της υπόλοιπης τάξης».
Τώρα, μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το θέμα, όλες βάσιμες φυσικά, αλλά μιλάμε για το πώς να ξεπεράσουμε το τρέχον σύστημα διαχείρισης της αναπηρίας στα σχολεία, το οποίο βασίζεται ιδεολογικά στο σύνθημα της συμπερίληψης.
Επιστροφή στις τάξεις ειδικών αναγκών; Ένα ερώτημα που τίθεται λανθασμένα. Πρόκειται για την αξιολόγηση κάθε μεμονωμένης περίπτωσης, για τον προσδιορισμό του κατά πόσον η παρουσία ενός «ανάπηρου» μαθητή στην τάξη είναι κατάλληλη ή όχι. Υπάρχουν περιπτώσεις, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω, όπου η συζήτηση για συμπερίληψη είναι καθαρή δημαγωγία. Σοβαρές περιπτώσεις γνωστικής ή/και συμπεριφορικής «διαταραχής», οι οποίες, εκτός του ότι δεν οδηγούν σε καμία βελτίωση στο πλαίσιο της τάξης, μπορούν να οδηγήσουν σε καταστάσεις που είναι συχνά μη διαχειρίσιμες, ακόμη και επικίνδυνες, και επιβλαβείς τόσο για το άτομο με αναπηρία όσο και για ολόκληρη την τάξη, η οποία, μεταξύ άλλων, βρίσκεται να υποφέρει από σημαντικές καθυστερήσεις στη διδασκαλία. Συμπτωματικά, αυτές οι καταστάσεις προκύπτουν σε σχολεία με υψηλό ποσοστό εγγραφής μαθητών από εργατικά στρώματα... προσπαθήστε να δείτε πόσο «συμπεριλαμβάνεται» συμβαίνει σε «εύπορα» λύκεια στο κέντρο της πόλης.
Συμπέρασμα. Το ζήτημα δεν είναι ότι πρέπει να υπερασπιστούμε και να υιοθετήσουμε το πρόγραμμα του AfD, αλλά μάλλον ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι λόγοι που ωθούν το προοδευτικό στρατόπεδο, έναν μεγάλο υποστηρικτή της ΕΕ, έναν αντιπολικό και πολεμοχαρή θεσμό, είναι εντελώς εσωτερικοί στη διατήρηση ενός status quo το οποίο, ευτυχώς, και χάρη σε αυτό το γερμανικό αποτέλεσμα, αρχίζει να κλονίζεται και να παρουσιάζει σημαντικές ρωγμές.
Μία αντι-AfD Scuderi, πλήρως συντονισμένη με τις Βρυξέλλες, η οποία αρνείται να σταματήσει να χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως στρατιωτική πλατφόρμα εναντίον της Ρωσίας, λέει ότι ο πόλεμος δεν μπορεί και δεν πρέπει να τελειώσει αν δεν σπάσει η πλάτη της μισητής Ρωσίας.
Το AfD είναι επικίνδυνο, είναι ακροδεξιό, είναι ναζιστικό! Είναι άσκοπο να υπενθυμίζουμε στους Ευρωφανατικούς τα λόγια της Άλις Βάιντελ ότι τα συμφέροντα της Γερμανίας βρίσκονται στην ειρήνη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και ότι η δεύτερη πρέπει να σταματήσει να χρησιμοποιεί την πρώτη εναντίον της πρώτης.
Η Σκουντέρι, όπως και άλλοι που ανησυχούν σοβαρά για την επικείμενη ναζιστική απειλή, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ασταμάτητη παρακμή της Γερμανίας ή για το κλείσιμο εργοστασίων λόγω της περιβαλλοντικής μετάβασης. Στην πραγματικότητα, πιστεύει ότι είναι καλό που δεν εισάγουμε πλέον ρωσικό φυσικό αέριο, χωρίς το οποίο μπορούμε να προχωρήσουμε πιο γρήγορα προς αυτή τη μετάβαση.
Στους προοδευτικούς φιλελεύθερους κύκλους, υπάρχει πλήρης έλλειψη κατανόησης του τι συμβαίνει, κάτι που επηρεάζει όχι μόνο τη μικροσκοπική Σαξονία, αλλά ολόκληρη την ήπειρο. Βρίσκουμε καταφύγιο στην πεποίθηση ότι η μάζα των ψηφοφόρων (κυρίως της εργατικής τάξης), που ψηφίζουν όπως δεν θα έπρεπε, είναι αδαείς, περιθωριακοί και κακώς μορφωμένοι. Ακριβώς όπως είπε ο αγενής και πληβείος Εμιλιανός Μπονατσίνι πριν από λίγες ημέρες. Μια ιδέα που επανέλαβε χθες με ευγενικό τρόπο ο Κόμης Τζεντιλόνι, ο οποίος, για να εκτονώσει την κατάσταση, υπενθύμισε ότι το λιγότερο πυκνοκατοικημένο κρατίδιο της Γερμανίας ψήφισε, με λιγότερους κατοίκους από την Καλαβρία, της οποίας οι πολίτες είναι επίσης οι γηραιότεροι και από τους φτωχότερους της χώρας. Ευτυχώς!
Για να κατανοήσουμε πώς κινούνται οι προοδευτικοί φιλελεύθεροι για να καταστήσουν τη δράση της ΕΕ πιο αποτελεσματική, σκεφτείτε τη στάση τους κατά του δικαιώματος βέτο εντός της Ένωσης. Επί του παρόντος, το δικαίωμα βέτο συνίσταται στην ικανότητα κάθε κράτους μέλους να μπλοκάρει μια απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ όταν απαιτείται ομοφωνία σε βασικούς τομείς της ευρωπαϊκής πολιτικής. Αρκετά με τη βραδύτητα των διαδικασιών λήψης αποφάσεων, ας κάνουμε την εξωτερική πολιτική πιο «ευέλικτη» και πιο «αποτελεσματική», ας την απελευθερώσουμε από τους περιορισμούς που εμποδίζουν τις γρήγορες αποφάσεις.
Εκτός από μερικές λεπτές αποχρώσεις, όλοι στο ευρύ στρατόπεδο συμφωνούν (με τον Ταγιάνι, όπως συνήθως, να συμμερίζεται το ίδιο συναίσθημα). Schlein Bonelli, Κόντε. Ο τελευταίος δηλώνει σαφώς ότι ο κανόνας της ομοφωνίας της ΕΕ παραλύει τις αποφάσεις, ότι η απαίτηση για ομοφωνία οδηγεί σε «πλήρη αδράνεια» και ως εκ τούτου είναι καλύτερο να προχωρήσουμε στην ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία (το E6;).
Μιλώντας για τον Κόντε, συμπεριφέρεται λίγο σαν ψάρι σε βαρέλι στο ευρύ στρατόπεδο. Και αυτός είναι προφανώς ανήσυχος. Το είπε αυτό στη χθεσινή συνάντηση με την FISH (Ιταλική Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και των Οικογενειών), στην οποία θίγει διακριτικά και δημαγωγικά ένα «ευαίσθητο» ζήτημα, βασιζόμενος στη συναισθηματική απήχηση που ασκεί. «Στην Ευρώπη», λέει ο Κόντε, «φυσάει ένας ακροδεξιός άνεμος. Το έχουμε δει στη Γερμανία, όπου προτείνουν ακόμη και ξεχωριστές τάξεις για μαθητές με αναπηρίες».
Συμπερασματικά, θα κάνω μερικές σύντομες παρατηρήσεις επί του σημείου αυτού, ειδικά επειδή είμαι κάπως εξοικειωμένος με το ζήτημα, έχοντας περάσει σαράντα χρόνια σε σχολεία. Τώρα, δεν με ενδιαφέρει να λειτουργήσω ως δημόσιος υπερασπιστής του AfD εδώ, αλλά απλώς να τονίσω πώς η προοδευτική καμπάνια χρησιμοποιεί χωρίς ντροπή «ευαίσθητα» ζητήματα, όπως η αναπηρία, για να τροφοδοτήσει την αγανάκτηση κατά του AfD, ισχυριζόμενη ότι είναι εντελώς ναζιστικό.
Ο Κόντε, ο δικηγόρος, φαίνεται να αγνοεί -ή, χειρότερα, να προσποιείται άγνοια- τι λέει στην πραγματικότητα η πλατφόρμα του AfD για το θέμα. Ας διαβάσουμε την πλατφόρμα του AfD σχετικά με το σημείο για την ενίσχυση των ειδικών σχολείων. Το κείμενο αναφέρει: «Σε μια υπερπλήρη, γενική τάξη, ένα παιδί με σοβαρές γνωστικές ή σωματικές δυσκολίες δεν λαμβάνει την εξειδικευμένη προσοχή που χρειάζεται. Καταλήγει απομονωμένο και να αποδίδει κάτω από τις δυνατότητές του, ενώ ταυτόχρονα επιβραδύνει την πρόοδο της υπόλοιπης τάξης».
Τώρα, μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το θέμα, όλες βάσιμες φυσικά, αλλά μιλάμε για το πώς να ξεπεράσουμε το τρέχον σύστημα διαχείρισης της αναπηρίας στα σχολεία, το οποίο βασίζεται ιδεολογικά στο σύνθημα της συμπερίληψης.
Επιστροφή στις τάξεις ειδικών αναγκών; Ένα ερώτημα που τίθεται λανθασμένα. Πρόκειται για την αξιολόγηση κάθε μεμονωμένης περίπτωσης, για τον προσδιορισμό του κατά πόσον η παρουσία ενός «ανάπηρου» μαθητή στην τάξη είναι κατάλληλη ή όχι. Υπάρχουν περιπτώσεις, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω, όπου η συζήτηση για συμπερίληψη είναι καθαρή δημαγωγία. Σοβαρές περιπτώσεις γνωστικής ή/και συμπεριφορικής «διαταραχής», οι οποίες, εκτός του ότι δεν οδηγούν σε καμία βελτίωση στο πλαίσιο της τάξης, μπορούν να οδηγήσουν σε καταστάσεις που είναι συχνά μη διαχειρίσιμες, ακόμη και επικίνδυνες, και επιβλαβείς τόσο για το άτομο με αναπηρία όσο και για ολόκληρη την τάξη, η οποία, μεταξύ άλλων, βρίσκεται να υποφέρει από σημαντικές καθυστερήσεις στη διδασκαλία. Συμπτωματικά, αυτές οι καταστάσεις προκύπτουν σε σχολεία με υψηλό ποσοστό εγγραφής μαθητών από εργατικά στρώματα... προσπαθήστε να δείτε πόσο «συμπεριλαμβάνεται» συμβαίνει σε «εύπορα» λύκεια στο κέντρο της πόλης.
Συμπέρασμα. Το ζήτημα δεν είναι ότι πρέπει να υπερασπιστούμε και να υιοθετήσουμε το πρόγραμμα του AfD, αλλά μάλλον ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι λόγοι που ωθούν το προοδευτικό στρατόπεδο, έναν μεγάλο υποστηρικτή της ΕΕ, έναν αντιπολικό και πολεμοχαρή θεσμό, είναι εντελώς εσωτερικοί στη διατήρηση ενός status quo το οποίο, ευτυχώς, και χάρη σε αυτό το γερμανικό αποτέλεσμα, αρχίζει να κλονίζεται και να παρουσιάζει σημαντικές ρωγμές.
