Πηγή: Red Jackets
Μερικές άμεσες σκέψεις σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.
Αμέσως μετά, η είδηση αυτής της δίμηνης εκεχειρίας είχε διπλό αποτέλεσμα: πτώση των τιμών του πετρελαίου (συνολικά, λιγότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς) και, πάνω απ' όλα, θόλωση από τα μέσα ενημέρωσης της κολοσσιαίας αποτυχίας της αμερικανικής επιχείρησης στο Ισφαχάν. Και, προφανώς, αντιπροσώπευε μια ακόμη διέξοδο από το αδιέξοδο στο οποίο είχε βρεθεί για άλλη μια φορά ο Τραμπ.
Πέρα από τον θριαμβισμό των ΗΠΑ και τον ακόμη πιο γελοίο θριαμβισμό των Εμιράτων, η μετατόπιση σε διάστημα λίγων ωρών από το «θα καταστρέψουμε τον πολιτισμό σας» στο « θα διαπραγματευτούμε», και επιπλέον η αποδοχή των 10 σημείων που πρότεινε η Τεχεράνη ως βάση, είναι ένα αδιαμφισβήτητο σημάδι ήττας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι θα επιτευχθεί μια οριστική, ή έστω και διαρκής, ειρηνευτική συμφωνία. Η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, και ιδιαίτερα αυτή μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των κορυφαίων πολυμερών χωρών -των οποίων αποτελεί μέρος η σύγκρουση με την Ισλαμική Δημοκρατία- δεν έχει τελειώσει τώρα, και σίγουρα όχι τώρα. Στην καλύτερη περίπτωση, επιβάλλει μια εκεχειρία. Πόσο θα διαρκέσει μένει να δούμε.
Φαίνεται απίθανο να επιτευχθεί οποιαδήποτε συμφωνία κατά τη διάρκεια αυτών των δύο εβδομάδων, δεδομένου ότι ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι δέχεται τα 10 σημεία του Ιράν ως βάση μόνο και μόνο για να πείσει την Τεχεράνη, αλλά κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων σίγουρα θα επανεξετάσουν τις μαξιμαλιστικές τους απαιτήσεις. Ο στόχος δεν είναι να επιτευχθεί μια συμφωνία -την οποία θα ήταν έτοιμοι να καταργήσουν αύριο, αν το έκριναν σκόπιμο- αλλά να ξεκινήσει μια διαδικασία που επιτρέπει την πιο ανώδυνη δυνατή στρατηγική εξόδου . Η εμπειρία των διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία μας διδάσκει ότι ακόμη και όταν η Ουάσιγκτον θέλει πραγματικά να αποσυρθεί, δεν είναι διατεθειμένη να πληρώσει σχεδόν κανένα τίμημα. Και αν η άλλη πλευρά δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει κάτι ουσιαστικό, στοχεύει στην αποδυνάμωση της σύγκρουσης καθυστερώντας τις διαπραγματεύσεις. Είναι πολύ πιθανό να δούμε κάτι παρόμοιο και εδώ.
Επιπλέον, αυτές οι δύο εβδομάδες οδηγούν στην ψηφοφορία του Κογκρέσου για το εάν θα συνεχιστεί ή όχι η στρατιωτική δράση που ξεκίνησε ο Πρόεδρος, η οποία σχεδόν σίγουρα θα επικυρώσει τη διακοπή της. Κάτι που απαλλάσσει κάπως τον Τραμπ από την ανάγκη να υπογράψει μια συμφωνία.
Προφανώς, υπάρχουν μερικά συγκεκριμένα ζητήματα που καθιστούν την επίτευξη συμφωνίας, έστω και προσωρινής, εξαιρετικά απίθανη. Το κυριότερο είναι το ζήτημα της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή. Ενώ οι ΗΠΑ πιθανότατα θα μπορούσαν να αποσύρουν την ανάπτυξή τους, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους τους από τον Περσικό Κόλπο στη Μέση Ανατολή (Ιορδανία, Συρία, ίσως Ισραήλ), η συμφωνία για την επίσημη διάλυση των βάσεων (οι ιρανικοί πύραυλοι το έχουν ήδη κάνει ουσιαστικά) θα ήταν δύσκολο να γίνει αποδεκτή. Και υπάρχει μικρό περιθώριο για διαμεσολάβηση σε αυτό το σημείο. Ένα άλλο εμπόδιο θα μπορούσε να είναι το ζήτημα του Λιβάνου. Το ζήτημα δεν είναι τόσο η αποδοχή της εκεχειρίας από το Ισραήλ. Τα χτυπήματα που έχει υποστεί σε λίγο περισσότερο από ένα μήνα είναι σημαντικά, και μόλις πριν από λίγες ημέρες ο Αρχηγός του Επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων μίλησε για έναν στρατό στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Και επιπλέον, το Τελ Αβίβ θα έκανε όπως έκανε μετά την εκεχειρία του Δεκεμβρίου 2024: ουσιαστικά θα σταματούσε τις μάχες, αλλά στη συνέχεια θα συνέχιζε να τις παραβιάζει με αεροπορικές επιδρομές και στοχευμένες δολοφονίες. Η ουσία του ζητήματος θα ήταν το εάν οι ισραηλινές δυνάμεις θα αποσυρθούν από το λιβανέζικο έδαφος. Για παρόμοιους λόγους, ούτε η Χεζμπολάχ ούτε οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις μπορούν να υποχωρήσουν σε αυτό το σημείο.
Μερίδιο
Το οποίο, μεταξύ άλλων, θα γίνει ένα από τα στάδια όπου θα αποκαλυφθεί στην πραγματικότητα η πραγματική φύση της σχέσης μεταξύ Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ. Όπως λέω εδώ και καιρό, το να σκεφτόμαστε το Ισραήλ ως διοικούν —μέσω επιρροής ή εκβιασμού— τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια αφελής απλοποίηση που καταλήγει να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Σίγουρα, υπάρχει σημαντική μόχλευση, ακόμη και σημαντική ικανότητα χειραγώγησης, αλλά η διοίκηση είναι απολύτως αμερικανική. Και το είδαμε και εδώ. Το Ισραήλ ήθελε να συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι το πικρό τέλος, αλλά αντ' αυτού αναγκάστηκε να αποδεχτεί την εκεχειρία. Και δεν θα είναι καν παρόν στις διαπραγματεύσεις, τις οποίες θα διαχειριστούν στο υψηλότερο επίπεδο οι Βανς και Γκαλιμπάφ. Ακόμη και η ένταξη του Λιβάνου στη συμφωνία αποφασίστηκε από τον Τραμπ, καθώς ήταν ένας όρος που επιβλήθηκε από την Τεχεράνη. Τώρα μένει να δούμε πόσο ο Νετανιάχου —του οποίου η πολιτική καριέρα βρίσκεται τώρα σε ένα κρίσιμο σημείο— θα είναι σε θέση να μαλακώσει τους όρους μιας διαπραγμάτευσης που τον αφήνει απ' έξω.
Αλλά ανεξάρτητα από το ποιες συμφωνίες θα επιτευχθούν —ή όχι— στις συνόδους κορυφής στο Ισλαμαμπάντ, άλλα ζητήματα είναι ήδη ιστορικά και άλλα εκκρεμούν.
Ίσως το πιο σημαντικό από όλα είναι το Στενό του Ορμούζ. Η ναυσιπλοΐα στο Στενό ήταν εντελώς ελεύθερη πριν από την αμερικανική επιθετικότητα, την οποία η αμερικανική αφήγηση προσπάθησε στη συνέχεια να μετατρέψει από συνέπεια του πολέμου σε προϋπόθεση για το τέλος του. Αντ' αυτού, καταλήγει σε μια de facto αναγνώριση της ιρανικής εξουσίας (αν και από κοινού με το μικροσκοπικό Ομάν), η οποία στο εξής θα μπορεί να απαιτεί ένα σημαντικό τέλος διέλευσης. Και αυτό, κατά πάσα πιθανότητα, όχι μόνο δεν θα είναι το ίδιο για όλους, αλλά, το πιο σημαντικό, μπορεί να μην καταβάλλεται σε δολάρια αλλά σε γιουάν. Αυτό το γεγονός από μόνο του όχι μόνο αποτελεί μια ιστορική ήττα, αλλά αντιπροσωπεύει και μια παταγώδη στρατηγική αποτυχία. Όχι μόνο ο πόλεμος δεν κατάφερε να παράγει κανένα από τα επιθυμητά αποτελέσματα ( αλλαγή καθεστώτος , το τέλος των πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν, δραστική μείωση του πυραυλικού του οπλοστασίου κ.λπ.), αλλά στην πραγματικότητα καταλήγει σε μια μετατόπιση της παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων, άμεση συνέπεια των λαθών που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ αυτό δεν καθιστά το Ιράν, όπως έχουν πει ορισμένοι, την τέταρτη μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο, σίγουρα το καθιστά την κορυφαία δύναμη στη Δυτική Ασία. Και, ίσως ακόμη πιο σημαντικό, επιβεβαιώνει τη σημασία της στο πολυμερές τοπίο. Ο ρόλος της στις BRICS+ και SCO ενισχύεται σημαντικά, και ακόμη και στις διμερείς σχέσεις με τη Μόσχα και το Πεκίνο, η επιρροή της Τεχεράνης είναι μεγαλύτερη σήμερα από ό,τι ήταν πριν από ένα μήνα. Ένα άλλο ερώτημα, στην προκειμένη περίπτωση ανοιχτό, είναι το πώς θα τοποθετηθούν οι αραβικές χώρες του Κόλπου. Σίγουρα αισθάνονται πικρία, αλλά -αφού αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν ότι η προστασία των ΗΠΑ έχει πράγματι αποδειχθεί ασυνεπής και, σε κάθε περίπτωση, υποταγμένη στα υπέρτερα συμφέροντα του Ισραήλ- πρέπει τώρα να αναγνωρίσουν ότι η Ουάσιγκτον ενήργησε για άλλη μια φορά αγνοώντας τες εντελώς, παρουσιάζοντάς τες μπροστά σε ένα τετελεσμένο γεγονός. Για τις πετρομοναρχίες, αυτό θέτει ένα διττό ερώτημα: πώς να ρυθμίσουν τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες (όσον αφορά την άμυνα, αλλά και την επένδυση του πλεονάσματος τους και, τέλος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό , την αφοσίωση στο δολάριο ως κύριο νόμισμα για τις συναλλαγές πετρελαίου), καθώς και με το ίδιο το Ιράν. Το οποίο, οριακά αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό, σημαίνει και με το Ισραήλ. Είναι σαφές ότι τα γεγονότα έχουν θάψει για πάντα τις Συμφωνίες του Αβραάμ., τα οποία ήταν το πλαίσιο που οραματίστηκε η Ουάσινγκτον για να συγκρατήσει τα ισραηλινά όπλα και το αραβικό πετρέλαιο· ένα πλαίσιο που, από την οπτική γωνία των Σαουδαράβων και άλλων, είχε νόημα στο πλαίσιο μιας προνομιακής σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και της αναγνώρισης του Ισραήλ ως κυρίαρχης περιφερειακής δύναμης. Αυτά τα δύο στοιχεία παρασύρθηκαν από τη σύγκρουση. Γενικότερα, και ως εκ τούτου προβλήθηκαν πέρα από την περιφερειακή σφαίρα, αν και η κρίση είχε ήδη ψυχράνει σημαντικά τις σχέσεις μεταξύ υποτελών κρατών και της αμερικανικής αυτοκρατορίας - και ευρύτερα, είχε δείξει σε άλλες χώρες πώς η πολιτική των ΗΠΑ χαρακτηριζόταν πλέον από ανευθυνότητα - το προβλέψιμο αποτέλεσμά της, δηλαδή η πολιτικοστρατιωτική ήττα και το επακόλουθο στρατηγικό αδιέξοδο, μόνο βάθυνε τις διαφωνίες και την έλλειψη εμπιστοσύνης.
Πολύ ενδιαφέρον, από αυτή την οπτική γωνία, είναι το πώς όλα αυτά αντικατοπτρίζονται στη σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας. Η Ουάσινγκτον, αφού εξασφάλισε την υποδούλωση της Βενεζουέλας, είχε σχεδιάσει να επαναλάβει την επιτυχία της με το Ιράν και στη συνέχεια πήγε στο Πεκίνο με όλα τα χαρτιά στο χέρι για να υπαγορεύσει τους όρους. Αλλά η Κίνα πρώτα βοήθησε την Ισλαμική Δημοκρατία να αντισταθεί στην επιθετικότητα και στη συνέχεια έπαιξε καθοριστικό ρόλο (αν και παρασκηνιακά) στο να επιτρέψει το άνοιγμα αυτού του παραθύρου ευκαιρίας, το οποίο ισχύει τόσο για την ίδια την εκεχειρία όσο και -όπως ήδη αναφέρθηκε- ως πιθανή στρατηγική εξόδου για τις ΗΠΑ. Σε αυτό το σημείο, όταν ο Τραμπ ταξιδέψει στο Πεκίνο τον επόμενο Μάιο, όχι μόνο δεν θα έχει τα χαρτιά που ήλπιζε να έχει στο χέρι του, αλλά θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν Σι Τζινπίνγκ που πρώτα βοήθησε να τον νικήσει και στη συνέχεια του πρόσφερε μια διέξοδο. Όλα αυτά, ανεξάρτητα από την πολιτική τύχη του Τραμπ βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα (και επομένως όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών ), αντιπροσωπεύουν μια σημαντική οπισθοδρόμηση στις επιτηδευμένες φιλοδοξίες των Ηνωμένων Πολιτειών και μια μείωση του στρατηγικού τους βάρους, η οποία πιθανότατα θα έχει επιπτώσεις σε κάθε άλλο τεταρτημόριο της παγκόσμιας σκακιέρας - ξεκινώντας από τη σύγκρουση στην Ουκρανία και τις σχέσεις με τη Ρωσία.
Η ιρανική περιπέτεια, εν ολίγοις, μόλις τώρα αρχίζει να εξαπλώνει τις επιπτώσεις της και θα συνεχίσουν να το κάνουν για πολύ καιρό ακόμα. Θα δούμε αν, και σε ποιο βαθμό, η Ουάσιγκτον θα μπορέσει να τις μετριάσει.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, πιθανότατα πανευτυχής από την επιτυχία του στο Καράκας και κακοπροαίρετος από τον φίλο του Νετανιάχου, αποφάσισε να εξαπολύσει επίθεση στο Ιράν, πεπεισμένος ότι είχε όλα όσα χρειάζονταν για να κερδίσει τη μάχη. Αλλά στο τέλος, ήταν αυτός -με το βρυχηθμό ενός λιονταριού και την καρδιά ενός κουνελιού- που έστριψε την τελευταία στιγμή, φοβούμενος την πρόσκρουση. Επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι γνώριζαν βαθιά μέσα τους: είναι η κότα ...
ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ
Πώς πρέπει να ερμηνεύσουμε την ισραηλινή επίθεση στον Λίβανο, η οποία σκότωσε πάνω από 250 ανθρώπους σε λίγα λεπτά, αφού είχε ήδη ξεκινήσει η κατάπαυση του πυρός, και η οποία στόχευε επίσης -ευτυχώς άστοχη- τον νέο ηγέτη της Χεζμπολάχ, Σεΐχη Ναΐμ Κασέμ;
Φαίνεται αρκετά σαφές ότι επρόκειτο για μια προσπάθεια σαμποτάρισης της συμφωνίας που πρότεινε το Πακιστάν και αποδέχτηκε ο Τραμπ, ή τουλάχιστον για να μείνει το ζήτημα του Λιβάνου έξω από αυτήν. Είναι επίσης σαφές ότι αυτό συνδέεται με την απεγνωσμένη προσπάθεια του Νετανιάχου να ξεφύγει από την τελική αναμέτρηση: αν σταματήσει ο πόλεμος, θα λογοδοτήσει αμέσως για όλα όσα υποσχέθηκε -τα οποία κόστισαν ακριβά στους Ισραηλινούς- και δεν κατάφερε να πετύχει. Πιστό στην σιωνιστική παράδοση, το Τελ Αβίβ προσπαθεί να προκαλέσει τον εχθρό του, ώστε στη συνέχεια να τον κατηγορήσει ότι είναι η αιτία της συνέχισης του πολέμου. Ένα φαύλο παιχνίδι, επειδή βασίζεται στον υπολογισμό ότι τόσο η Χεζμπολάχ όσο και το Ιράν, σε αυτό το σημείο, καίγονται από την επιθυμία να βομβαρδίσουν το Ισραήλ με πυραύλους, διδάσκοντάς του ένα αξέχαστο μάθημα, αλλά - ταυτόχρονα - γνωρίζουν ότι αυτό ακριβώς θέλουν οι Σιωνιστές ηγέτες, και ως εκ τούτου, παρά τα μεγάλα βάσανα και τον θυμό, δεν θα πέσουν θύματα. Για το Ισραήλ, είναι επομένως μια κατάσταση win-win: αν αντιδράσουν, πέφτουν στην παγίδα. αν δεν αντιδράσουν, δέχονται το χτύπημα χωρίς το Ισραήλ να υποστεί τις συνέπειες.
Αναμφίβολα, η στρατηγική υπομονή του Άξονα της Αντίστασης πρέπει να είναι τρομερή... Αλλά το ίδιο πρέπει να κάνει και η μνήμη τους, και όλα θα σημειωθούν όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.
Ωστόσο, πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια να τεθεί στην άκρη ο θυμός και η αγανάκτηση και να γίνει προσπάθεια ορθολογισμού, δηλαδή να εξεταστούν τα γεγονότα με ψυχραιμία, όχι με την καρδιά ή το ένστικτό τους.
Πράγματι, αυτή η κίνηση, με πιο προσεκτική εξέταση, είναι επίσης ένα σημάδι μεγάλης δυσκολίας, αν όχι απόλυτης απελπισίας. Όχι μόνο η προσωπική ατζέντα του Νετανιάχου - και αυτή της ομάδας των εγκληματιών υπουργών του - αλλά και το Ισραήλ ως κράτος. Το στοίχημα του Ισραηλινού ηγέτη, στην πραγματικότητα, ήταν να σύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια οριστική (ή τουλάχιστον μακροπρόθεσμη, αποφασιστική) σύγκρουση με την Ισλαμική Δημοκρατία. Είναι δύσκολο να πούμε πόσο αυτός, και ο επικεφαλής της Μοσάντ, Ντέιβιντ Μπαρνέα, ήταν πραγματικά πεπεισμένοι από τις ανοησίες που είπαν στον Τραμπ για να τον πείσουν ότι αυτή ήταν η σωστή ευκαιρία για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Αλλά ήταν σίγουρα ανοησίες, και στην πραγματικότητα ο πόλεμος πήγε τόσο άσχημα που ο Τραμπ δεν μπορούσε παρά να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που του προσέφερε το Πακιστάν, έχοντας ήδη αναζητήσει απεγνωσμένα μια διέξοδο για κάποιο χρονικό διάστημα.
Το γεγονός ότι η αντιπολίτευση ζητά τώρα την αποκεφαλισμό του Νετανιάχου αποτελεί μέρος -δυστυχώς!- των συνηθισμένων δεινών της δυτικής πολιτικής, αφού μέχρι χθες όλοι ήταν υπέρ του πολέμου εναντίον της Τεχεράνης. Αλλά όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, χρειάζεσαι έναν αποδιοπομπαίο τράγο...
Το θέμα είναι ότι το εβραϊκό κράτος έχει πληρώσει ένα βαρύ τίμημα σε αυτόν τον πόλεμο και βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση -από κάθε άποψη- από ό,τι ήταν πριν από μερικούς μήνες. Ο διαχωρισμός του λιβανικού ζητήματος από τη σύγκρουση με το Ιράν, επομένως, γίνεται μια απεγνωσμένη στρατηγική για να προσπαθήσει να εξασφαλίσει τουλάχιστον κάποιο αποτέλεσμα, όσο μικρό και δαπανηρό κι αν είναι. Ταυτόχρονα, η υιοθέτηση αυτού του δρόμου το θέτει σε τροχιά σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και, ενδεχομένως, με τον Τραμπ προσωπικά -ο οποίος, όπως είναι γνωστό, δεν του αρέσει να αμφισβητείται, πόσο μάλλον να εξαπατάται κατάφωρα. Το πραγματικό ζήτημα, επομένως, δεν είναι τόσο η αντίδραση του Ιράν ή της Χεζμπολάχ, όσο αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Και ο Τραμπ απλά δεν έχει την πολυτέλεια να επανεκκινήσει τον πόλεμο για να ευχαριστήσει τον Νετανιάχου. Προς το παρόν, προσπαθεί να το παίξει ψύχραιμος, αρνούμενος ότι ο Λίβανος αποτελεί μέρος της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, κατηγορώντας τη Χεζμπολάχ, αλλά γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτή είναι μια από τις προϋποθέσεις για να συμφωνήσει το Ιράν να διαπραγματευτεί. Επομένως, είναι πιθανώς ένα βραχύβιο παιχνίδι. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, δεν νομίζω ότι μπορεί να το παρακάνει, επειδή το ρίσκο είναι μια λύση στην Υεμένη: οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά κάποιο τρόπο συμφωνούν στον τερματισμό των εχθροπραξιών με το Ιράν, αλλά αφήνουν έξω τον Λίβανο και το Ισραήλ. Σε αυτή την περίπτωση, ο Νετανιάχου θα πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του την Τεχεράνη, ενώ ο Τραμπ θα αποστασιοποιηθεί. Και αυτή δεν είναι μια βιώσιμη προοπτική για το Ισραήλ.
Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι η ιρανική ηγεσία κρατά σημειώσεις για ένα επερχόμενο True Promise 5...
