Το δοκίμιο του πρώην αναλυτή του Αμερικανικού Κογκρέσου, Μάικ Λόφγκρεν, που δημοσιεύεται στην Ιταλία από τον εκδοτικό οίκο Imprimere, εστιάζει στη συνέχεια της εξουσίας και στη σχέση της με την εκλογική πολιτική.
Συχνά μιλάμε για τους πραγματικούς πρωταγωνιστές των γεγονότων και στα παρασκήνια του Βαθέος Κράτους .
Ο όρος αναφέρεται, εκτός από τους μυστικούς μηχανισμούς, τις υψηλές δημόσιες γραφειοκρατίες και τη στρατιωτική δομή των κρατών, σε μια μόνιμη, κυρίαρχη δύναμη, που αποτελείται από αλληλένδετα ιδιωτικά συμφέροντα, κρατικούς φορείς και διεθνικούς οργανισμούς.
Αυτό αναφέρεται γενικά στον κυβερνητικό μηχανισμό, τη διοίκηση, την ανώτερη διοίκηση και τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Επομένως, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε περισσότερα για την αδιαφανή αλλά ολοένα και λιγότερο κρυφή δομή εξουσίας που κατευθύνει τη ζωή μας και καθοδηγεί τις ενέργειες των ορατών δυνάμεων και κυβερνήσεων, περιφρονώντας τη λαϊκή βούληση και τις διαδικασίες της επίσημης δημοκρατίας.
Για να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά, για να αναγνωρίσουμε τις μάσκες και το πρόσωπο της εξουσίας, η πρόσφατη δημοσίευση του Deep State - Anatomy of the invisible American power είναι πολύ χρήσιμη .
Τα εύσημα ανήκουν στον νεαρό, δυναμικό εκδοτικό οίκο Imprimere· ο συγγραφέας είναι ένας άνθρωπος των μυστικοπαθών κύκλων της Αμερικής, ο Μάικ Λόφγκρεν, ένας μακροχρόνιος ανώτερος αξιωματούχος στο κοινοβούλιο της Ουάσινγκτον.
Το βιβλίο περιλαμβάνει έναν έγκριτο πρόλογο του Lucio Caracciolo, γεωπολιτικού εμπειρογνώμονα και διευθυντή του Limes, του πιο έγκυρου περιοδικού στον τομέα, και μια εξαιρετική μετάφραση από την Giorgia Durigon.
Ο Λόφγκρεν είναι ένας φιλελεύθερος που αντιτίθεται στην αμερικανική δεξιά, αλλά δεν είναι εξοικειωμένος με τις αριστερές ιδεολογίες. Μας οδηγεί με επιδεξιότητα στα μυστικά της αυτοκρατορίας και στις περιπλοκές της Ουάσινγκτον, στα οποία οι Αμερικανοί αναπόφευκτα προσθέτουν το ακρωνύμιο DC (Περιφέρεια της Κολούμπια) ή απλώς την αποκαλούν The District.
Η πρωτεύουσα όπου συγκεντρώνεται το κυβερνητικό Βαθύ Κράτος, όχι ολόκληρη η αμερικανική ολιγαρχική δομή. Μια δύναμη που είναι ουσιαστικά ακίνητη, ανεπηρέαστη από αλλαγές στην κυβέρνηση - ο Λόφγκρεν παραδέχεται ότι οι ΗΠΑ κυριαρχούνται από ένα μονοκομματικό σύστημα ουσιαστικά διαιρεμένο σε παρατάξεις - που είναι εξαιρετικά συντηρητικό, προσβάσιμο μέσω της αφομοίωσης ή του κληρονομικού διορισμού.
Η σύγκριση του βιβλίου γίνεται με το σιδερένιο κλουβί που περιγράφει ο Μαξ Βέμπερ, τη δομή με την οποία η σύγχρονη κοινωνία οργανώνεται σύμφωνα με κριτήρια αποτελεσματικότητας, υπολογισιμότητας και τεχνικού ελέγχου, μια αυτοαναφορική δομή που αποτελείται από καπιταλιστικές αγορές, επίσημους νόμους και άκαμπτους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς.
Περιλαμβάνει τους ηγέτες του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος που ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ είχε ήδη επισημάνει ως απειλή για τη δημοκρατία το 1960, εκπροσώπους των μεγάλων ομοσπονδιακών υπηρεσιών ασφαλείας - της CIA, της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας, του ισχυρού Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας που είναι υπεύθυνο για τη δημόσια ασφάλεια, την εσωτερική ασφάλεια, τη μετανάστευση και την κυβερνοασφάλεια - καθώς και τους επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών - του Υπουργείου Εξωτερικών - και του Υπουργείου Άμυνας.
Οι γίγαντες της Σίλικον Βάλεϊ - Google, Facebook, Apple, Microsoft, Starlink, Palantir - είναι πλήρη μέλη του Βαθέος Κράτους, όπως και η Γουόλ Στριτ, η παγκόσμια οικονομική δύναμη, σε θέσεις-κλειδιά. Σε αυτές τις ισχυρές δυνάμεις, ο Λόφγκρεν, με αναμφισβήτητο θάρρος, προσθέτει το δικαστικό σύστημα των ΗΠΑ και τους τομείς του οργανωμένου εγκλήματος.
Το Βαθύ Κράτος δεν είναι τίποτα λιγότερο από «τη μεγάλη ιστορία της εποχής μας». Είναι το κοινό νήμα που συνδέει τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και τη στρατιωτικοποίηση στην εξωτερική πολιτική, τη χρηματιστικοποίηση και την αποβιομηχάνιση της αμερικανικής οικονομίας, την άνοδο μιας πλουτοκρατικής κοινωνικής δομής που μας έχει δώσει την πιο άνιση κοινωνία του περασμένου αιώνα και την πολιτική δυσλειτουργία που έχει παραλύσει την καθημερινή διακυβέρνηση » .
Μεγάλο μέρος του επίσημου Βαθέος Κράτους έχει φυσική έδρα στη Λεωφόρο Μασαχουσέτης στην Ουάσινγκτον, τον δρόμο των μεγάλων λομπίστας, και στη Λεωφόρο Μάντισον, το βασίλειο των εμπόρων όπλων και της πολεμικής βιομηχανίας.
Ένας κόσμος που είναι πολύ περισσότερο από ένα κατεστημένο. Αντίθετα, είναι μια ολοκληρωμένη κουλτούρα, ένα «αυτοκρατορικό» περιβάλλον που ανταποκρίνεται σε λογικές, γλώσσες και τελετουργίες που ο Λόφγκρεν αναγνωρίζει και κρίνει μέσα από το Beltway, τον αυτοκινητόδρομο που περικυκλώνει την Ουάσινγκτον και περιλαμβάνει τον πυρήνα αυτής της παγκόσμιας, μυστικοπαθούς και εγκάρσιας δύναμης που ονομάζουμε Βαθύ Κράτος.
Γεννημένη στην μεταπολεμική περίοδο, αποτελεί την τέλεια έκφραση του «αμερικανικού αιώνα», της αλαζονείας του αλλά και των φόβων του. Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1970 με την επέκταση ορισμένων εξωτερικών παρακλαδιών του, όπως οι ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) και τα ιδρύματα δισεκατομμυριούχων, τα οποία απολαμβάνουν σημαντικά δημοσιονομικά πλεονεκτήματα και αποτελούν άμεσες εκφράσεις κυβερνητικών υπηρεσιών, μυστικών υπηρεσιών και μεγάλων βιομηχανικών και οικονομικών δυναστειών.
Το Βαθύ Κράτος διασφαλίζει τη συνέχεια μεταξύ διαφόρων πολιτικών κυβερνήσεων, ακόμη και μεταξύ Μπους και Ομπάμα, αρχικά απρόθυμου αλλά αργότερα πιστού εκτελεστή της ατζέντας του Βαθύ Κράτους.
Οικονομικά, το Βαθύ Κράτος ελέγχει τεράστια ποσά του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, τα οποία είναι δύσκολο ακόμη και να ποσοτικοποιηθούν, είναι σε μεγάλο βαθμό αδιαφανή και δεν λαμβάνονται υπόψη, εκτός από τις ανυπολόγιστες συνεισφορές του ιδιωτικού τομέα.
Χρησιμεύει για να κρατά τα πάντα και τους πάντες υπό έλεγχο, για να οργανώνει μυστικές επιχειρήσεις κάθε είδους σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων πραξικοπημάτων και πολέμων, υποστηριζόμενες από τις εξακόσιες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, από την υποταγή ξένων κυβερνήσεων, από την τεράστια επιρροή χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, των οποίων η ισχύς έχει επεκταθεί από τη δεκαετία του 1990 μετά το τέλος του σοβιετικού κομμουνισμού και την αίσθηση παντοδυναμίας που διαπερνούσε τις ΗΠΑ, την μόνη εναπομείνασα υπερδύναμη.
Οι άρρηκτοι δεσμοί του βαθέος κράτους με το Πεντάγωνο, την έδρα του Υπουργείου Άμυνας, είναι προφανείς, όπως και η ακούραστη άσκηση πίεσης σε βουλευτές και γερουσιαστές, για τους οποίους συχνά οργανώνει κοινοβουλευτικές ομιλίες και δημόσιες παρεμβάσεις. Το καύσιμο είναι το χρήμα, σε συνδυασμό με εκβιασμό. Γνωρίζουν, παρακολουθούν, βιντεοσκοπούν και παρουσιάζουν το νομοσχέδιο.
Το Βαθύ Κράτος βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των έργων ελέγχου και επιτήρησης των τελευταίων δεκαετιών, σε συμμαχία με τη Σίλικον Βάλεϊ. Ελέγχει σε μεγάλο βαθμό το διαδίκτυο και κρατά τα κλειδιά για την παγκόσμια ροή πληροφοριών. Το Βαθύ Κράτος είναι η συγκεκριμένη ενσάρκωση του Πανοπτικού του Τζέρεμι Μπένθαμ, του ραδιοκεντρικού συστήματος ελέγχου που, όπως υποδηλώνει το όνομά του, βλέπει τα πάντα. Προβλέπει, οργανώνει και καθορίζει.
Η μυστικότητα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού του υπερκράτους που επιδιώκει να είναι αόρατο. Όχι και τόσο εύκολο σε ένα σύστημα του οποίου ο στόχος είναι να παρακολουθεί και να κυβερνά ολόκληρο τον κόσμο, που περιλαμβάνει εξακόσιες έως οκτακόσιες χιλιάδες άτομα με άδεια TS/SCI, «Άκρως Απόρρητες/Ευαίσθητες Διαμερισμένες Πληροφορίες, το προσόν που παρέχει πρόσβαση σε διαμερισμένες και άκρως απόρρητες πληροφορίες».
Η αξιοπιστία των πληροφοριών στο βιβλίο εγγυάται το γεγονός ότι ο ίδιος ο Lofgren κατέχει τον τίτλο υψηλού επιπέδου TS/SCI.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το Βαθύ Κράτος ελέγχει επίσης το σύστημα SWIFT (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication), το παγκόσμιο δίκτυο κρυπτογραφημένων μηνυμάτων που επιτρέπει—ή αποτρέπει!— τις μεταφορές χρημάτων.
Ακόμη και η επιχείρηση που οδήγησε στη δολοφονία του Καντάφι το 2011, επιβεβαιώνει ο Λόφγκρεν, αν και ανατέθηκε στους Γάλλους και τους Βρετανούς, ήταν δημιούργημα του αμερικανικού Βαθέος Κράτους, που ανυπομονούσε να σταματήσει εν τη γενέσει του το σχέδιο ενός αφρικανικού νομίσματος για τη ρύθμιση των πληρωμών πετρελαϊκών προϊόντων - μια προσπάθεια που είχε ήδη οδηγήσει στην πτώση του Σαντάμ.
Θυμόμαστε τον δοκιμαστικό σωλήνα που κραδαίνει ο Κόλιν Πάουελ στον ΟΗΕ, γεμάτο, όπως ισχυρίστηκε, με θανατηφόρες χημικές ουσίες που βρίσκονταν στην κατοχή του Ιράκ. Η ενσωμάτωση των ηγετών της τεχνολογίας στο Βαθύ Κράτος - ο Πίτερ Θιλ, ο υποτιθέμενος ανθρωπιστής, θαυμαστής του υπερφιλελεύθερου Άιν Ρέιν, του Μασκ και του Γκέιτς - είναι κρίσιμης σημασίας.
Η λατρεία του πλούτου είναι κατεξοχήν αμερικανική: το Βαθύ Κράτος είναι ο απόλυτος θεματοφύλακας της πλουτοκρατίας. Το βιβλίο προσφέρει άφθονα παραδείγματα της συνενοχής του Ανώτατου Δικαστηρίου με μεγάλες εταιρείες, πολυεθνικές, επενδυτικά κεφάλαια και τη στρατιωτική βιομηχανία. Μια εκτεταμένη υποταγή αφορά το Κογκρέσο και τη Γερουσία, τα οποία συχνά αγνοούν τα συμφέροντα του Βαθέος Κράτους και του «εταιρικού» συστήματος που χρηματοδοτεί τις προεκλογικές εκστρατείες.
Όπου επικρατεί μια μόνιμη δύναμη βασισμένη σε στρατιωτικά, χρηματοοικονομικά και οικονομικά συμφέροντα, στην οποία οι μεγαλύτεροι ιδιωτικοί ισχυροί χρηματοδοτούν την πολιτική, υλοποιώντας έτσι τον «εταιρικό καπιταλισμό», η λαϊκή βούληση, που θεωρητικά εκπροσωπείται στο Κογκρέσο, έχει μικρή σημασία.
Όπως το θέτει ο Λόφγκρεν: «Ενώ οι πολιτικοί εκφωνούν μεγαλόστομες ομιλίες για την εργασία, την πίστη, την οικογένεια και ούτω καθεξής, από την άλλη πλευρά, όταν τα ζητήματα μετατοπίζονται από αιθέρια συνθήματα σε πιο συγκεκριμένες πολιτικές, δεν επιδιώκουν να ταυτιστούν με τις ανάγκες της πλειοψηφίας, εκτός από εκείνες τις επιθυμίες που τυχαίνει να συμπίπτουν με τις προτιμήσεις εκείνων που καλύπτουν τον λογαριασμό με τα οικονομικά τους. Έτσι, κάθε φορά, η θέση που ευνοείται από τις ελίτ τελικά υπερισχύει » .
Οι πολιτικοί δεν παύουν να είναι πράκτορες του Βαθέος Κράτους όταν λήγει η θητεία τους: άνθρωποι όπως η Χίλαρι Κλίντον κερδίζουν 200.000 δολάρια για κάθε δημόσια ομιλία ή συνέδριο. Μπορούν να αντισταθούν στους χρηματοδότες;
Οι εμμονές του Βαθέος Κράτους είναι ο έλεγχος της κοινωνίας και των ατόμων, καθώς και η μυστικότητα - γνήσιες συλλογικές ψυχοπάθειες ενός συχνά δυσλειτουργικού συστήματος γεμάτου εσωτερικές συγκρούσεις, καριερισμό και εκβιασμό. Ενώ η διάγνωση του βιβλίου είναι ταυτόχρονα ακριβής και ανελέητη, η προτεινόμενη λύση του συγγραφέα είναι λιγότερο πειστική.
Ένα σύστημα όπως το Βαθύ Κράτος, που υπερασπίζεται κανείς χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις δολοφονίες και τον πόλεμο, δεν μπορεί να ηττηθεί με ήπια ιατρική ή να ζητά καλύτερες πολιτικές. Ο Λόφγκρεν ζητά την εξάλειψη του ιδιωτικού χρήματος από τις εκλογές: μια ψευδαίσθηση, καθώς το Βαθύ Κράτος λειτουργεί επίσης ως λόμπι, ασκώντας επιρροή στα υψηλότερα πολιτικά επίπεδα. Ακόμα λιγότερο ρεαλιστική είναι η πρόταση για μείωση του αριθμού των μυστικών υπηρεσιών.
Το βιβλίο «Βαθύ Κράτος – Ανατομία της Αόρατης Δύναμης της Αμερικής» αξίζει να διαβαστεί για τον πλούτο των πληροφοριών, την ιστορική ανάλυση, ακόμη και τις ιστορίες που αφηγείται για τις ολιγαρχίες των ΗΠΑ. Ρίχνει φως στην αορατότητα με την οποία η αληθινή εξουσία λατρεύει να περιβάλλεται, αποκαλύπτοντας τους πρωταγωνιστές της, την ιδεολογία της, τις σχέσεις της και το δίκτυο που εκτείνεται από την Ουάσινγκτον μέχρι τις πολυάριθμες επαρχίες της γεμάτης αστέρια αυτοκρατορίας.
Με στόχο την κυριαρχία, τον έλεγχο και την επιτήρηση των πάντων και των πάντων. Και να επιβιώσει έτσι ώστε η αστραφτερή αυτοκρατορία να επιβιώσει: η επιμονή των αδρανών στοιχείων που περιγράφει ο Βιλφρέντο Παρέτο
