Συνέχεια από Πέμπτη 26. Μαρτίου 2026
Όμηρος του Διαβόλου (Hostage to the Devil) 10Κατοχή και Εξορκισμός στην Αμερική της δεκαετίας του 1990
MALACHI MARTIN
Η πλήρης απομόνωση
......«Με την εξουσία της Εκκλησίας και στο όνομα του Ιησού, σε διατάζω να μου πεις πώς να σε ονομάσω.» «Διατάζεις!» «Είμαι εμείς», την άκουσε να λέει. «Είμαστε εγώ. Έτσι δεν είναι; Δεν είμαστε; Αυτό που είμαστε ονομάζεται πέρα από τον ανθρώπινο νου.»
Εμείς! Ο Peter καρφώθηκε σε αυτή τη λέξη. Μόνο εκείνοι της Βασιλείας τη χρησιμοποιούσαν. Κατάλαβε πως ήταν κοντά και δεν είχε καμία πρόθεση να επιτρέψει στην Παρουσία να ταυτιστεί ξανά με τη Marianne, γι’ αυτό παρενέβη απότομα.
«Δεν υπάρχει ασυλία για εσάς και το είδος σας στο σύμπαν της ύπαρξης.»
«Εσείς, όλοι σας, είστε…».......
«Εσύ, εσύ, δεν έχεις καμία ιδιαίτερη ανοσία, φίλε μου.» Η έμφαση της Marianne ήταν ακριβής καθώς παρενέβη. Επιμελώς υπολογισμένη. Ίσα ίσα αρκετά βαριά για να προκαλέσει μια ανησυχία. Πολύ ελαφριά για να προδώσει οποιονδήποτε κυματισμό ενόχλησης ή φόβου.
Μια αόριστη ανησυχία διαπέρασε τους βοηθούς του Peter· κινήθηκαν αυθόρμητα πιο κοντά του. Η Presence άρχιζε να τους επηρεάζει. Παρά όλες τις οδηγίες που τους είχε δώσει πριν αρχίσει ο εξορκισμός, ήξερε ότι δεν υπήρχε τρόπος να τους προετοιμάσει για το σοκ, τον φόβο, την επίθεση.
Το σώμα της Marianne ήταν εντελώς ακίνητο, το πρόσωπό της ωχρό σαν πάστα, τα χείλη της μόλις ανοιχτά. Μετά από μια παύση, η φωνή της συνέχισε με την παραμικρή αιχμή οξύτητας: «Μπορεί να γυάλισες τα επιγονατίδιά σου σε ένα Confession Box» — αυτό με έναν περιφρονητικό τόνο — «αλλά δεν ήσουν μετανοημένος, φίλε. Όχι πάντα, τουλάχιστον. Λοιπόν, πού είναι η μετάνοιά σου; Και χρειάζεται να σου πω, ιερέα, ότι χωρίς μετάνοια έχεις ακόμη αμαρτίες; Και εσύ! Εσύ διατάζεις τη Βασιλεία;»
Στη μνήμη του ο Peter άκουσε την προειδοποίηση του Conor: «Ό,τι συνέβη στο pahst histhoree, συνέβη. Το recorrd στέκει. Ferivir. Σαν μια πέτρα σε ένα χωράφι, opin και maneefist. Για να το δουν όλοι, αγόρι μου. Incloodin' τον Grate Panjandhr'm hissilf. Όχι, μην το αρνείσαι. Κυλίσου στην ταπεινότητα.»
«Πώς να σε αποκαλούμε;» επέμεινε ο Peter.
«Εμείς;» Σαρκαστικά, αλλά ήρεμα.
«Στο όνομα του …»
«Κλείσε το άθλιο στόμα σου…» — ήταν ξαφνικά ένα ζώο που γρύλιζε τις λέξεις. «Κλείσ’ το! Βούλωσέ το! Κλείδωσέ το! Γάμησέ το!»
«…του Jesus. Πες μας: πώς να σε αποκαλούμε;»
Τότε ένας χαμηλός, μακρύς κραυγαλέος ήχος βγήκε από τα χείλη της Marianne. Όλοι στο δωμάτιο κράτησαν την ανάσα τους καθώς η Φωνή γουργούριζε και με δυσκολία διέκριναν τα λόγια: «Θα πάρω το τίμημά μου. Θα πάρουμε το μερίδιό μας από σάρκα. Και τα 142 pounds του! Θα τον πάρω μαζί μου, μαζί μας, μαζί μου!» Απόλυτη σιωπή. Έπειτα η φωνή της Marianne: «Smiler. Απλώς χαμογελώ.»
Ο Peter έριξε μια ματιά στο πρόσωπό της. Το όνομα ήταν προφανές τώρα που το ήξερε. Το στραβό χαμόγελο είχε επιστρέψει στο στόμα της. Τώρα, συνειδητοποίησε, έπρεπε να αντιμετωπίσει τον αρχαιότερο από τους πειρασμούς και τους εχθρούς του ανθρώπου: εκείνον που σε εξαπατά με ένα χαμόγελο και ένα αστείο και μια υπόσχεση.
Η εξυπνάδα του πράγματος. Πώς θα μπορούσες να υποψιαστείς ή να επιτεθείς σε κάποιον που ονομάζεται Smiler; Και αν απλώς χαμογελά σε οτιδήποτε κάνεις, τι μπορείς να κάνεις εσύ; Όλο το πράγμα — Θεός, ουρανός, γη, Jesus, αγιότητα, καλό, κακό — γίνεται μια απλή φάρσα. Και με την κακή αλχημεία αυτής της φάρσας, τα πάντα γίνονται ένα άσχημο αστείο, ένα κοσμικό αστείο εις βάρος μικρών ανθρώπων που με τη σειρά τους δεν είναι παρά ασήμαντα μικρά αστεία. Και, και, και… η απόλυτη κοινοτοπία κάθε ύπαρξης, η επιθυμία για το τίποτα.
Τράβηξε βίαια το μυαλό του μακριά από αυτή τη νεκρή κουβέρτα κατάθλιψης και συγκεντρώθηκε ξανά. Αυτό ήταν το σημείο συνάντησης με τη Marianne.
«Εσύ, Smiler, θα φύγεις, πρέπει να φύγεις από αυτό το πλάσμα του Θεού…»
«Αυτή η ενοχλητική υπόθεση έχει τραβήξει αρκετά.» Τα λόγια είχαν μια αυτάρεσκη χροιά καλυμμένη με πομπώδη τόνο. Η εσωτερική αντίδραση του Peter ήταν: Είμαστε σχεδόν εκεί. Η φωνή της Marianne συνέχισε: «Καταλαβαίνεις καλύτερα από αυτούς τους ανόητους. Άλλωστε…»
«…γιατί η αγάπη είναι το μόνο που χρειάζεται…» συνέχισε ο Peter.
«…η ζωή της είναι σύντομη, όπως και η δική σου. Παίρνει ό,τι μπορεί, όπως κι εσύ…»
«Γιατί η αγάπη είναι το μόνο που χρειάζεται.» επανέλαβε ο Peter. Αλλά ο μονόλογος του Smiler συνεχιζόταν αδιάκοπα.
«…το παίρνεις με την αλαζονεία σου.»
«Και εσύ, Smiler, απέρριψες την αγάπη.» Υπήρξε ένα ξαφνικό σπάσιμο στην ανταλλαγή. Για ένα κλάσμα δευτερολέπτου ο Peter περίμενε. «Προερχόμαστε από την αγάπη», άρχισε ξανά. Αλλά μέχρι εκεί έφτασε.
«ΑΓΑΠΗ!!!» Η λέξη εκτοξεύτηκε προς το μέρος του σαν πυροβολισμός. Οι βοηθοί έγειραν προς τη Marianne, περιμένοντας βία μετά από εκείνη την κραυγή. Ο Peter ίσιωσε το σώμα του, όχι με αγωνία, όχι σαν να περίμενε κάτι ακόμη. Ο Conor είχε πει να μην ανταλλάσσεις ποτέ φωνές, αλλά να αφήνεις τις εκρήξεις να εξαντλούνται μόνες τους.
Αλλά δεν υπήρξε άλλο φώναγμα. Ήταν η βία του μίσους στη φωνή της Marianne που ήταν σωματικά επώδυνη για τον Peter, καθώς συνέχιζε επίμονα και ήσυχα: «Ναι…» Μια παρατεταμένη παύση, σαν να συλλογιζόταν. Έπειτα: «Α! Εξήντα εννέα. Σωστά; Μια βολική εικόνα!»
Ο Peter μορφάρισε στο άκουσμα του τόνου και της νοερής εικόνας. Η μνήμη του υπονόμευε την προσπάθειά του, και προσευχήθηκε.
Αλλά η Marianne συνέχισε με ατάραχη ανελέητη ακρίβεια, σαν να απήγγελλε από τεχνική αναφορά. «Και πρώτα η γλώσσα, η κορυφή της σαν ένα μοναδικό υγρό ροζ μάτι με λευκή ίριδα, αρχίζει να εξερευνά: γλιστρώντας το ραχιαίο της μέρος πάνω από κάθε βουβώνα, κάθε επιθηλιακό κύτταρο καταγράφοντας τους κυματισμούς του musculus gracilis, ακολουθώντας τον τεντωμένο adductor longus, καλώντας το σάλιο να γυαλίσει την πορεία του προς το σκοτεινό βουνό, το mons veneris. Η saphena majora της θροΐζει και γαργαλά με το αίμα που ορμά.»
Μια απάντηση ανέβηκε στα χείλη του Peter. Την συγκράτησε.
Η Marianne συνέχισε. «Έπειτα, στο os pubis καθυστερεί, όλες οι θηλές της πεινασμένες, τεντωμένες, υγρές. Filiform φωνάζει σε fungiform, fungiform σε circumvallatae, circumvallatae σε foliatae· “Εμπρός! Αδέλφια! Εμπρός!”»
Ο γιατρός σφύριξε μέσα από τα δόντια του και κοίταξε τον Peter. Αλλά ο Peter ήταν επικίνδυνα αποσπασμένος από τη σκηνή. Μπορούσε να ακούσει τον αναστεναγμό της Mac, εκείνη τη μακρινή μέρα στον ήλιο, μίλια και δεκαετίες μακριά από αυτή την κακή συνάντηση· μπορούσε να τη δει ξαπλωμένη στην πλαγιά των αμμόλοφων, ένιωθε το ένα της χέρι να ακουμπά ελαφρά στην κοιλιά του. Και ύστερα είχε τη φευγαλέα εικόνα της να κείτεται στο φέρετρό της λίγο πριν κλείσει για πάντα.
Ανελέητα η αφήγηση συνεχιζόταν. «Μέσα στους στεναγμούς του και το λαχάνιασμά της, το γαργάλημα στο ιερό του οστό (α! Οστό της Ανάστασης! Αυτοί οι ραββίνοι είχαν μια λέξη γι’ αυτό!), μέσα από τους μηρούς του· το corpus cavernosum γεμίζει με παχύ, κόκκινο-μαύρο αίμα. Η γλώσσα εισχωρεί μέσα, και εκείνη κλείνει γύρω της, την κρατά.»
Ο Smiler χρησιμοποιούσε τώρα τη φωνή της Marianne με έναν ήπιο, πραγματολογικό τόνο. Υπήρξε μια σύντομη παύση δευτερολέπτων. Έπειτα, με μια έκρηξη άγριας περιφρόνησης:
«Τη γαμάει. Και σαν την ύαινα με ένα νεκρό ελάφι» — η φωνή υψώθηκε σε κραυγή — «αρχίζει από τον πρωκτό της, και εκείνη σαν μητέρα φίδι καταπίνει τον γιο της. ΑΓΑΠΗ;;;;» Μια διαπεραστική, συντριπτική κραυγή. Η φωνή έπεσε σε χλευασμό: «Cunni-cunni-cunni-cunni-cunni! Peter the Eater.» Έπειτα ανέμελα, σαν να ρωτούσε την ώρα της ημέρας: «Πες μας, Peter. Μετανοείς; Σου λείπει;»
Ο πατέρας της Marianne είχε το πρόσωπό του χωμένο στα χέρια του· οι ώμοι του σείονταν από λυγμούς. Ο πρώην αστυνομικός και ο τραπεζίτης κοίταζαν τον Peter κατακόκκινοι. Ο νεαρός συνάδελφός του στηριζόταν στο κομοδίνο, το πρόσωπό του σταχτί. Η εκρηκτική αυτή επίθεση, σαν ένας τεράστιος, απλωμένος καμβάς, είχε εκτοξεύσει πάνω τους μια μάζα από ουρλιαχτά χρώματα και παράλογα μοτίβα σκέψης και συναισθημάτων.
Ο γιατρός αντέδρασε πιο γρήγορα από τους άλλους: «Peter, μπορούμε να κάνουμε μια παύση;» Ήταν ανήσυχος, βλέποντας το άχρωμο πρόσωπο του Peter και ένα αφηρημένο βλέμμα στα μάτια του. Ο Peter δεν έδωσε απάντηση.
Ο Smiler, ο κοσμικός γελωτοποιός, λερώνει και κατασπαράζει τα πάντα, σκεφτόταν ο Peter μέσα του, καθώς συλλογιζόταν και ψηλαφούσε το επόμενο βήμα του. Ο Smiler, που μετατρέπει τις μνήμες σε βρωμιά και σε πνίγει με αυτές. Αλλά δεν είναι λεπτός. Και δεν είναι έξυπνος. Ο Peter σκέφτηκε: Αυτό είναι είτε παγίδα για εμάς, είτε έχουμε παγιδεύσει τον Smiler. Ποιο από τα δύο;
Βρέθηκε να αντιδρά ενστικτωδώς: «Σιωπή! Smiler! Σιωπή στο όνομα του Jesus! Σε διατάζω να σταματήσεις, να την αφήσεις. Πες μου ότι θα υπακούσεις, ότι θα την αφήσεις. Μίλα!»
Οι άλλοι άντρες στο δωμάτιο κοίταξαν τον Peter, έκπληκτοι από τη δύναμη στη φωνή του. Η λεκτική επίθεση τους είχε αφήσει ωμούς, ντροπιασμένους για κάτι αόριστο, με την αίσθηση ότι είχαν λερωθεί. Περίμεναν ότι ο Peter θα μαραζώσει, ότι θα είχε συντριβεί. Ήταν έτοιμοι να χάσουν την ελπίδα.
Αλλά τώρα πήραν κάτι από αυτόν. Διαισθάνθηκαν αυτό που εκείνος ήξερε, το είδαν στο πρόσωπό του, και σχεδόν τον άκουσαν να τους λέει: «Μπορεί να είμαι μπλεγμένος σε αυτό προς δική μου ταπείνωση. Αλλά και ο Smiler είναι εξίσου μπλεγμένος σε αυτό και δεν υπάρχει διαφυγή για εκείνον. Απλώς κρατηθείτε.»
Ο Smiler μίλησε, αλλά σαν να μην είχε μιλήσει ποτέ ο Peter. «Λοιπόν! Εδώ έχουμε κάτι που δεν έχει ξαναδεί η Βασιλεία» — η φωνή πάλι ήρεμη — «μια μικρή σταγόνα θαλασσινού νερού τραβά γύρω της μια μικρή μεμβράνη και σαπίζει για ένα εκατομμύριο χρόνια σε μια αρχαία, ξεχασμένη ακτή, και βγάζει μικροσκοπικά νεύρα ευαίσθητα σαν σκανδάλη και ασήμαντους μικρούς γήινους μηχανισμούς, και μια μέρα στέκεται όρθια πάνω σε δύο αδύνατα άκρα και λέει: “Είμαι άνθρωπος”, και υψώνει το ρύγχος της προς τους ουρανούς από πάνω και λέει ξανά: “Είμαι τόσο όμορφη”…»
«Σιωπή! Σταμάτα!»
«Βρομερό κάθαρμα! Μικρό δύσοσμο ζώο…»
«Και άφησε την ψυχή της Marianne να γίνει όμορφη ξανά με τη χάρη του…»
«Όμορφη;» Για πρώτη φορά, η φωνή υψώθηκε σχεδόν μια οκτάβα ψηλότερα.
«Όμορφη;» Τώρα ήταν μια διαπεραστική, οξεία και επώδυνη κραυγή χλευαστικής αμφισβήτησης. «Εσύ ανήμπορο, τσιρίζον, ξερασμένο, γλείφον, σαλιαρίζον, ιδρωμένο, αποβάλλον μικρό σκυλί. Μαστιγωμένο μπάσταρδο. Δοχείο σκατών με δυσκοιλιότητα. Δικαιολογία για ύπαρξη. Μάζα από ούρα και περιττώματα και μύξα και λάσπη, γεννημένος σε ένα κρεβάτι πάνω σε ματωμένα σεντόνια, βγάζοντας το κεφάλι σου ανάμεσα στα βρομερά πόδια μιας γυναίκας και ουρλιάζοντας όταν σου χτύπησαν τον πισινό και γέλασαν με τα μικρά σου κόκκινα αρχίδια» — η κραυγή των υψηλών ντεσιμπέλ ύβρεων σταμάτησε ξαφνικά, ακολουθούμενη από τρεις συλλαβές προφερόμενες ήρεμα και με απεχθή περιφρόνηση — «Πλάσμα!»
«Και εσύ επίσης. Πλάσμα.» Ο Peter εξέπληξε τον εαυτό του με την αυτοκυριαρχία του: ο αντίπαλός του είχε κάνει ένα λάθος, και ο Peter το ήξερε. Ο Peter επίσης εξέπληξε τον εαυτό του με την περιφρόνηση που διαπίστωσε ότι έβαζε στην ανταπάντησή του.
Συνέχισε: «Κάποτε τίποτα. Έπειτα όμορφος. Ο πιο όμορφος απ’ όλα όσα δημιούργησε ο Θεός.» Ο πικρός χλευασμός στη φωνή του Peter έκανε όλα τα κεφάλια, εκτός από της Marianne, να στραφούν προς το μέρος του. Συνέχισε χτυπώντας και προκαλώντας. «Έπειτα άσχημος από την υπερηφάνεια. Έπειτα νικημένος. Έπειτα ριγμένος από τα ύψη σαν ένας δαυλός που σβήνει.»
Ένας χαμηλός βρυχηθμός βγήκε από το στόμα της Marianne.
Ο Peter συνέχισε ατρόμητος· είχε τον αντίπαλό του ακριβώς εκεί που τον ήθελε: «Και εκδιωγμένος, και ατιμασμένος, και καταδικασμένος, και στερημένος για πάντα, και ηττημένος για πάντα.»
Το σώμα της Marianne άρχισε να τρέμει.
«Κρατήστε την κάτω!» μουρμούρισε στους βοηθούς του. Ακριβώς στην ώρα. Έτρεμε βίαια. Ο βρυχηθμός ήταν τώρα το γρύλισμα ενός χοίρου με ένα μαχαίρι να ξεσκίζει τη σφαγίτιδά του μέσα σε ριπές αίματος.
Ο Peter το ενίσχυσε: «Και εσύ επίσης, πλάσμα του Θεού, αλλά όχι σωσμένος από το αίμα του Jesus.»
Ξανά το μακρύ, ουρλιαχτό θρήνου.
Καθώς ο ήχος του έσβηνε, όλο το σώμα του Peter ηλεκτρίστηκε από φόβο.
Εκείνη τη στιγμή η παρουσία εξαπέλυσε ξανά το μίσος της. Σαν κάτι υλικό, του επιτέθηκε. Έστειλε νύχια που τσούζουν μέσα στο μυαλό και τη θέλησή του, καρφώνοντας βαθιά στη ρίζα της αποφασιστικότητάς του, σε κάποιο εσωτερικό ευαίσθητο, λεπτό σημείο του όπου ζούσε όλος του ο πόνος και όλη του η ευχαρίστηση.
Αυτή ήταν η Σύγκρουση που ο Conor είχε αναλύσει τόσο καλά για τον Peter. Αυτή ήταν η κορύφωση της προσωπικής του μάχης. Ο Peter έκανε το σημείο του σταυρού. Ήξερε: τώρα ένας από τους δύο έπρεπε να υποχωρήσει· ένας θα ήταν ο νικητής. Έπρεπε να αντέξει. Έπρεπε να αρνηθεί την απελπισία. Να αρνηθεί την απιστία. Να αρνηθεί την καταδίκη. Να αρνηθεί τον φόβο. Να αρνηθεί. Να αρνηθεί. Να αρνηθεί. Να κρατηθεί. Αυτά έρχονταν σαν αυτόματες εντολές από το βάθος του εαυτού του.
Η πρώτη απελπισμένη του προσπάθεια ήταν να στρέψει το μυαλό του προς οποιαδήποτε σανίδα σωτηρίας — οποιαδήποτε ομορφιά ή αλήθεια είχε γνωρίσει και βιώσει: την κραυγή των γλάρων έξω από το Dooahcarrig στο Kerry· το ρυθμικό μοτίβο των ευκίνητων ποδιών στους χειμερινούς χορούς· το χαμόγελο της Mae· την ασφάλεια του σπιτιού του πατέρα του· τα ήρεμα καλοκαιρινά βράδια που είχε περάσει ανοιχτά της ακτής του Aran Island κοιτάζοντας τα βουνά της Connemara πίσω από την πόλη Galway, μωβ μάζες που αναδύονταν μέσα σε έναν λαμπερό χρυσό θόλο ουρανού μέσα στην ομίχλη.
Αλλά όσο γρήγορα κι αν εμφανιζόταν μια εικόνα, ξεραίνονταν σαν σταγόνα νερού μέσα σε φλόγα. Όλες οι εσωτερικές του εικόνες πίστης, εξουσίας, ελπίδας, νομιμότητας, φροντίδας, απαλότητας συρρικνώνονταν και χάνονταν. Η φαντασία του καιγόταν από μια υπερθερμασμένη απελπισία και το μυαλό του δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Μόνο η θέλησή του κρατούσε τόσο το μυαλό όσο και τη φαντασία σε μια ακινησία που τον πονούσε και τον βασάνιζε.
Αλλά τότε η Presence στράφηκε σιωπηλά πάνω στη θέλησή του με ένα χτύπημα γυμνής εχθρότητας. Για τους άλλους παρόντες υπήρχαν λίγα να καταλάβουν: κανένας ήχος εκτός από τη βαριά αναπνοή του Peter και το σύρσιμο των ποδιών τους καθώς προσπαθούσαν να κρατήσουν την ισορροπία τους και να συγκρατήσουν τη Marianne· καμία αίσθηση πέρα από την ένταση του σώματος της Marianne ενάντια στα χέρια τους. Η επίθεση στον Peter ήταν μια μανία που χτυπούσε σαν κοφτερό χαλάζι πάνω σε μια μεταλλική στέγη, γεμίζοντας όλη του τη συνείδηση με έναν αδιάκοπο θόρυβο φόβων που παρέλυαν τη θέληση και το μυαλό του. Αν μόνο μπορούσε να αναπνεύσει πιο εύκολα, σκέφτηκε. Ή αν μόνο μπορούσε να διαπεράσει εκείνη την περιφρόνηση.
Αμυδρά είδε τα κεριά να τρεμοπαίζουν πάνω στο κομοδίνο και να γυαλίζουν πάνω στο σταυρωμένο σώμα στον σταυρό.
«Rimimb'r, lad, his proide. That's his weak heel. His proide! Git him on his proide!»
Με τη φωνή του Conor στη μνήμη του, ο Peter ξέσπασε: «Έχεις νικηθεί, νικηθεί, Smiler, από κάποιον που δεν φοβήθηκε να είναι ταπεινός, να σκοτωθεί. Φύγε! Smiler! Φύγε! Έχεις νικηθεί από μια ματωμένη θέληση. Απατεώνα. Ο Jesus είναι ο κύριός σου…»
Οι άλλοι παρόντες τον άκουσαν να βραχνιάζει τις λέξεις καθώς κρατούσαν τη Marianne κάτω στο κρεβάτι. Μια βαβέλ ξέσπασε: όλοι επηρεάστηκαν. Η συρταριέρα κουνιόταν θορυβωδώς μπρος πίσω, τα χερούλια της χτυπούσαν ασύμφωνους ήχους. Η πόρτα του δωματίου άνοιγε και χτυπούσε, άνοιγε και χτυπούσε, άνοιγε και χτυπούσε. Το πουκάμισο της Marianne σκίστηκε στη μέση, αποκαλύπτοντας το στήθος και τη μέση της. Το τζιν της σκίστηκε στις ραφές. Η φωνή της ανέβαινε όλο και πιο δυνατά σε μια σειρά από αργές, κοφτές κραυγές. Μεγάλα σημάδια εμφανίστηκαν στον κορμό της, στη βουβωνική χώρα, στα πόδια και στο πρόσωπό της, σαν ένα αόρατο μαστίγιο να τη χτυπούσε ανελέητα. Πάλευε και κλωτσούσε και τρανταζόταν και έφτυνε. Τώρα ήταν ακράτεια, ούρησε και αφόδευσε σε όλο το κρεβάτι, γεμίζοντας τα ρουθούνια τους με μια καυστική οσμή.
Ο Peter συνέχιζε να μουρμουρίζει: «Σε νίκησε. Σε νίκησε. Σε νίκησε…» Αλλά ο πόνος της θέλησής του που πάλευε ενάντια σε εκείνη τη θέληση άρχισε να τον μουδιάζει· και ο λαιμός του ήταν στεγνός. Τα μάτια του θόλωσαν. Τα τύμπανά του έσπαγαν. Ένιωθε βρώμικος πέρα από κάθε ανθρώπινο καθαρμό. Γλιστρούσε, γλιστρούσε, γλιστρούσε.
«Jesus! Mary! … Conor,» ψιθύρισε καθώς τα γόνατά του λύγιζαν, «όλα χάθηκαν. Δεν μπορώ να κρατηθώ. Jesus! …»
Επτά χιλιάδες μίλια μακριά, πέρα από ωκεανό και ήπειρο, στη Rome, ο γιατρός έγνεψε στη νοσοκόμα καθώς έβγαινε από το δωμάτιο του Father Conor. Είπε στον ηγούμενο ότι δεν υπήρχε λόγος να καλέσουν ασθενοφόρο. Η βλάβη ήταν αυτή τη φορά υπερβολικά εκτεταμένη. Θα ήταν ζήτημα λίγων ωρών.
Ήταν το τρίτο εγκεφαλικό του Conor. Ήταν καλά όλο εκείνο το βράδυ. Έπειτα, τις μικρές ώρες της νύχτας, είχε καλέσει τον ανώτερό του στο τηλέφωνο του οικήματος από το δωμάτιό του: «Fatherr, I'm goin' teh cause yeh throubel agin.» Όταν έφτασαν στον Conor, τον βρήκαν σωριασμένο πάνω στο γραφείο του, με το δεξί του χέρι να σφίγγει έναν σταυρό.
«Father, είναι εντάξει. Εγώ είμαι. Όλα τελείωσαν.»
Ο νεότερος συνάδελφος του Peter τον βοήθησε να σηκωθεί. Ο Peter είχε πέσει στα γόνατα και είχε σκύψει μέχρι που το μέτωπό του άγγιξε το πάτωμα. Δίπλα στο κρεβάτι, ο Peter είδε τον γιατρό να ακούει τον χτύπο της καρδιάς της Marianne με ένα στηθοσκόπιο. Ο πατέρας της της χάιδευε το χέρι και της μιλούσε μέσα από τα δάκρυά του: «Είναι εντάξει, μωρό μου. Είναι εντάξει. Τελείωσαν όλα. Είσαι ασφαλής, μωρό μου. Είναι εντάξει.»
Ο διευθυντής της τράπεζας είχε βγει έξω για να μιλήσει με τη μητέρα και τον αδελφό της Marianne. Η Marianne ήταν τώρα ήρεμη, ανέπνεε κανονικά. Το κρεβάτι ήταν σε άθλια κατάσταση. Ο πρώην αστυνομικός άνοιξε το παράθυρο και οι ήχοι της κυκλοφορίας μπήκαν στο δωμάτιο. Ήταν περίπου 10:15 το βράδυ.
«Πρέπει να τηλεφωνήσω στον Conor νωρίς,» είπε ο Peter στον συνάδελφό του. Έπειτα: «Αναρωτιέμαι τι άλλο συνέβη σήμερα;» Κοίταξε ξανά προς τη Marianne. «Η επίσκεψη του Zio δεν μπορεί να είναι το μόνο.»
Ο Father James τον κοίταξε απορημένος, χωρίς να παρακολουθεί τη σκέψη του. Δεν θα καταλάβαινε ποτέ τους εξορκιστές, ένιωθε.
Έπειτα ο Peter συνέχισε: «Μήπως επειδή η αγάπη είναι μία σε όλο τον κόσμο, και το μίσος είναι ένα σε όλο τον κόσμο;» Ο Peter απηύθυνε την φαινομενικά αόριστη ερώτηση σε κανέναν συγκεκριμένα.
Ο νεότερος ιερέας γύρισε αλλού το βλέμμα από τον πόνο που έβλεπε στο πρόσωπο του Peter· ήταν περισσότερο απ’ όσο μπορούσε να αντέξει εκείνη τη στιγμή. «Θα σου φέρω καφέ,» είπε απότομα, νιώθοντας τα καυτά δάκρυα στο πίσω μέρος των ματιών του.
Αλλά ο Peter κοιτούσε έξω από το παράθυρο τον νυχτερινό ουρανό. Το μυαλό του ήταν μακριά, οι αισθήσεις του σχεδόν κοιμισμένες από την κούραση.
Κάτω από το παράθυρο της Marianne, τα πλήθη επέστρεφαν από το Yankee Stadium. Ο Zio εκείνη τη στιγμή στεκόταν σε μια σκοτεινή αίθουσα του Vatican Pavilion στην New York World's Fair, κοιτάζοντας την Pietà του Michelangelo: τον νεκρό Jesus στα χέρια της μητέρας του. Οι τηλεοπτικές κάμερες μετέφεραν τη φωνή του σε εκατομμύρια εκείνο το βράδυ: «Σας ευλογούμε όλους, επικαλούμενοι πάνω σας αφθονία ουράνιων ευλογιών και χαρίτων.»
Συνεχίζεται με:
Father Bones and Mister Natch
