Η γερόντισσα Γαλακτία

 

Μέχρι τα βαθειά γεράματα, σκορπούσε
έδιδε τοις πένησι
Ήταν γερόντισσα χειρουργημένη
και στα δύο πόδια, αλλά
έστηνε μία μεγάλη κατσαρόλα φαγητό
για να μη στερηθούν
οι μοναχικοί γέροντες της γειτονιάς.

Γι'αυτό λίγο πριν το τέλος
την επισκέφθηκαν ανάμεσα σε άλλους,
οι επτά Αρχάγγελοι που μεταφέρουν
τις προσευχές των Αγίων από τη γη
στον ουρανό.

Της συστήθηκαν με τα ονόματα τους
που δεν τα λησμόνησε, αλλά τα ενέταξε
στην καρδιακή μνήμη της
Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Ραμαήλ, Φαναήλ Θαναήλ.

Ο Ουριήλ της είπε ότι φυλάει την άβυσσο. Σήκωσαν ψηλά τις ρομφαίες και τις έκαναν ρεκάπιτο όπως είπε, για να περάσει.

Την οδήγησαν σε ένα πάγχρυσο παλάτι.
Είναι ο τόπος της κατοικίας σου της είπαν.
Στη μέση ξεχείλιζε ένα ολόχρυσο δοχείο που ανέβληζε κρυστάλλινο νερό. Ρώτησε.

Τί είναι αυτό; Είναι το δοχείο της καρδιάς σου απάντησαν και ξεχειλίζει η αγνότητά σου
η σιωπή σου, η ταπεινοφροσύνη σου
και οι ελεημονίες σου .

Την ευχή της να έχουμε

- Ο ΠΑΤΗΡ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΦΡΑΓΚΑΚΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΙΣ ΘΕΟΠΤΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

«Η ΘΕΟΠΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΛΑΚΤΙΑΣ»

                                                           ΒΙΝΤΕΟ

Την Τρίτη, 3 Οκτωβρίου στις 7.00 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου, στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2025», συντελέστηκε «πνευματικός σεισμός», παρουσία πλήθος προσκυνητών, με την αφήγηση και ανάλυση των θεοπτικών εμπειριών της Οσίας Γερόντισσας Γαλακτίας, με την ομιλία του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας.

Ο ομιλητής, είχε προσωπική και πολύ στενή σχέση με την Οσία Γερόντισσα Γαλακτία, διότι όπως χαρακτηριστικά είπε: «Οικονόμησε αυτή την πολύ στενή σχέση ο Θεός για 23 συναπτά έτη, όπως μιας μάνας με ένα παιδί».

Μετά από μικρή αναδρομή στην παιδική ηλικία της Γερόντισσας, στην οποία ολοφάνερα φαινόταν «ο θείος έρωτας που την καταδίωκε», μέχρι να φτάσει στην ηλικία των 18 ετών και να ζήσει την πρώτη της θεοπτική εμπειρία, την οποία και ο ομιλητής ανέφερε λεπτομερώς:

«Είχε έρθει ένας από τους πολλούς υποψήφιους νυμφίους της, και ο πατέρας της θεώρησε ότι έπρεπε να την πιέσει πολύ, τότε η ίδια έτρεξε στο δωμάτιο της, αγκαλιά με την εικόνα του αρχαγγέλου Μιχαήλ και προσευχόταν λέγοντας «Εγώ θέλω να μείνω νύμφη Χριστού, σε παρακαλώ θέλω να επέμβεις».

Τότε, άστραψε θείο φως στα μάτια της, έγινε σεισμός στο σπίτι και εμφανίστηκε ένας νεαρός ενδεδυμένος την αρχαία στρατιωτική στολή, ο οποίος είπε: «Αφήστε τη Γαλακτία ήσυχη ανήκει σε μένα» ο γαμπρός φοβήθηκε και έφυγε.

Τότε οι γονείς της ανέβηκαν στο δωμάτιο της και είδε την εικόνα του αρχαγγέλου, στην οποία αναγνώρισε τον νεαρό στρατιώτη που είχε δει νωρίτερα, και είπε: «Καταλαβαίνω ότι πλέον δεν ανήκεις σε μένα, ανήκεις ολοκληρωτικά στο Χριστό».

Σε αυτό το σημείο, είναι χρήσιμο να σημειωθεί όπως επεσήμανε και ο ομιλητής, ότι: «δεν σώζει ούτε ο γάμος ούτε η αγαμία, μόνο ο εν Χριστώ γάμος και η εν Χριστώ αγαμία σώζει, αν δεν είναι εν Χριστώ και το ένα κολάζει και το άλλο».

Μέσα από πάμπολλες επιστολές, τις οποίες η ίδια έγραφε σε επισκόπους, ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς, ο π. Αντώνιος περιέγραψε κάποιες από τις αμέτρητες θεοπτικές εμπειρίες της Οσίας Γερόντισσας Γαλακτίας: «Ο Άγιος Γεώργιος της εμφανιζόταν διαρκώς, ήταν προστάτης του χωριού της, αλλά και δικός της φίλος, βοηθός και συμπαραστάτης σε όλη τη ζωή της.

Πολλές φορές, δεν εμφανιζόταν μόνο στην ίδια, αλλά και σε πολλούς δύσπιστους ή μη, που την επισκεπτόταν. Ήταν πάντα δίπλα της». Και συνέχισε: «Ήξερε τα χαρακτηριστικά των Αγίων και τα περιέγραφε με ζωντάνια: «Ο πιο ψηλός Άγιος είναι ο Πρόδρομος, ο δεύτερος και γιγαντόσωμος ο Άγιος Μηνάς, ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος, μεσαίου αναστήματος, αλλά σαν παιδάκια γιατί είχαν πολύ αγνότητα».

Όλα αυτά είναι μορφές θεοπτίας. Ιδιαίτερο σημείο στα λεγόμενα του ομιλητή, αποτέλεσε η ανάλυση της ίδιας της Γερόντισσας για το πως νιώθει ο άνθρωπος τη θεοπτία: «Όλες οι αισθήσεις ενώνονται και έρχεται το Φως, χωρίς να το περιμένεις. Γλυκαίνεται η καρδιά σου από την προσευχή, έχεις πλήρη συναίσθηση του ποιος είσαι αλλά έχει ανέκφραστη γαλήνη και τεράστιες γνωστικές ικανότητες.

Νους δεν τα χωρεί, γλώσσα δεν τα περιγράφει», αλλά μετά πάντα έλεγε: «Είναι γλυκάδια που δίνει ο Θεός στους γέρους για να μετανοήσουν». Ο ομιλητής έκλεισε, διαβάζοντας ένα ποίημα της ίδιας της γερόντισσας με τίτλο: «Τι είναι ο Θεός;» Ολοκλήρωσε με τα λόγια της:

«Και γινόμαστε όλοι ένα, μέσα στη βασιλεία σου… Εκεί δέξου με την ελεεινή που δεν έκανα τίποτα για να σε ευχαριστήσω, αλλά και δεν μπορώ μακριά σου να ζήσω. Γιατί σε αγάπησα και σε αγαπώ. Αμήν. Αμήν. Αμήν».

ΠΗΓΗ

                                              ΜΑΣ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ

Οίμος-Αθήνα: - Ο ΠΑΤΗΡ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΦΡΑΓΚΑΚΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΙΣ ΘΕΟΠΤΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

«Μαμά, δέν ἔχω τίποτα στό κεφαλάκι…εἶδα…ὅτι ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔστειλε τόν Ἅγιο Λουκᾶ τόν ἰατρό καί μοῦ ἔκανε χειρουργεῖο!

                                          

Ὅσο ζοῦμε θὰ διαλαλοῦμε τὴν θαυματουργικὴ δύναμη τῆς Ἁγίας Γερόντισσας!
Θὰ θέλαμε κι ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας, νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν Ἁγία Γερόντισσα Γαλακτία.
Ἡ γνωριμία μας ἦταν στὶς 2 Μαΐου 2018. Θυμᾶμαι τὸ βλέμμα της πολὺ φωτεινό, γλυκό, διαπεραστικὸ καὶ τὸ χαμόγελό της μοναδικό. Πήγαμε οἰκογενειακῶς 12 φορὲς ἐμεῖς τὸ ἀνδρόγυνο,κάτοικοι Ρεθύμνου καὶ ἡ ἑξάχρονη κόρη μας Ἀργυρῶ-Παρασκευή. Πολλὰ εἶναι τὰ θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ ζήσαμε ἀλλὰ θὰ ἀναφέρομε ἐδῶ τὸ πρῶτο μεγάλο θαῦμα στὴν κόρη μας.
Τὸ κοριτσάκι μας, εἶχε ἐξόγκωμα στὴν δεξιὰ μεριὰ τοῦ κεφαλιοῦ σὲ μέγεθος μικροῦ καρυδιοῦ. Τὴν πήγαμε στὸν παιδίατρο καὶ μᾶς εἶπε ὅτι δὲν εἶναι τίποτα, εἶναι, εἶπε, τὸ σχέδιο τοῦ κρανίου ἔτσι… Τὸ ἐξόγκωμα αὐτὸ ἔφευγε καὶ ἐπανερχόταν. Ἀνησυχήσαμε καὶ πήγαμε σὲ ἄλλο παιδίατρο καὶ συνέστησε μαγνητικὴ τομογραφία. Πήγαμε καὶ σὲ παιδονευρολόγο στὸ Ἡράκλειο καὶ μᾶς εἶπε τὰ ἴδια. Τότε σκεφτήκαμε νὰ πᾶμε πρῶτα στὴν Γερόντισσα Γαλακτία, γιατί τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἀκούμπησε τὸ κεφάλι τῆς μικρῆς στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἡ μικρή τῆς φώναζε: «βγάλε τὸ χέρι σου Γερόντισσα ἀπὸ ἐκεῖ…μὲ καίει τὸ κεφάλι μου…».

                                  

Πήγαμε τὴν μικρὴ στὴν Γερόντισσα στὶς 29 Ἰουνίου 2019. Ἡ μικρὴ τότε εἶχε γενέθλια. Πῆρε ἡ Γερόντισσα τὸ σταυρὸ καὶ τὸν κατηύθυνε ἐκεῖ ποὺ ἦταν τὸ πρόβλημα. Ἔκλεισε τὰ μάτια ἡ Γερόντισσα καὶ προσευχόταν μυστικά. Ὅταν σηκώθηκε ἡ μικρή, χαμογέλασε ἡ Γερόντισσα, τῆς ἔκλεισε τὸ μάτι καὶ τῆς εἶπε: «τώρα εἶσαι ἐντάξει»! Μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ἡ μικρὴ θὰ ἔκανε μαγνητική.

Μᾶς εἶπε, ὅμως, τὴν παραμονὴ τῆς ἐξέτασης τὸ παιδί: «μαμά, δὲν ἔχω τίποτα στὸ κεφαλάκι…εἶδα…ὅτι ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔστειλε τὸν Ἅγιο Λουκᾶ τὸν ἰατρὸ καὶ μοῦ ἔκανε χειρουργεῖο! Τώρα δὲν ἔχω τίποτα! Μοῦ ἔκανε 4 τομές!».

Τὴν ἑπόμενη μέρα, διαπιστώθηκε ἀπὸ τὴν μαγνητικὴ τομογραφία ὅτι ὑπῆρχαν 4 τομὲς στὸ κεφάλι τοῦ παιδιοῦ! Παράδοξες καὶ λεπτὲς πολύ! Σὰν νὰ ἔγιναν ἀπὸ τὸν πιὸ ἀριστοτέχνη χειροῦργο! Τὸ παιδὶ ἦταν ἤρεμο στὴν ἐξέταση καὶ ἐπανέλαβε στὸ δρόμο ὅτι ἡ γιαγιὰ ἡ Γαλακτία καὶ ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ἔκαναν ἐπεμβάσεις στὸ κεφαλάκι του! Καὶ μάλιστα τέσσερις!
Ὅταν πήγαμε νὰ πάρουμε τὶς ἐξετάσεις, μᾶς εἶπε ἀκόμη καὶ ἡ νοσοκόμα ποὺ μᾶς τὶς ἔδωσε: «τόσο μικρὸ παιδὶ καὶ νὰ ἔχει 4 χειρουργεῖα στὸ κεφαλάκι του»! Ἐμεῖς δακρύσαμε, δὲν εἴπαμε τίποτα…

Τὸ πρόβλημα τῆς μικρῆς τελικὰ ἦταν ἐπικίνδυνο πολύ, ὅπως μᾶς ἐξήγησαν, ἦταν ἐπιληψία, τύφλωση, παραλυσία στὰ ἄκρα κ.ἄ. Ὅταν πήγαμε τὶς ἐξετάσεις στὴν παιδίατρο ἔμεινε κατάπληκτη.
Ἡ μικρὴ ἐξήγησε μὲ πολὺ παραστατικὸ τρόπο, ὅτι ἔγινε καλά, γιατί τῆς ἔκαναν 4 χειρουργεῖα ὁ Ἅγιος Λουκᾶς καὶ ἡ γιαγιούλα ἡ Γαλακτία ποὺ τὸν ἔστειλε καὶ ἦταν ἐκεῖ καὶ τὴν βοήθησε! Τότε ἡ γιατρὸς ἀπάντησε: «ἔτσι ἐξηγοῦνται ὅλα».
Τὰ παράξενα χειρουργεῖα ἄφησαν στὸ κεφαλάκι τῆς μικρῆς ἕνα βαθούλωμα σὰν αὐλακιά! Εὐχαριστοῦμε καὶ τοὺς δύο Ἁγίους του Θεοῦ, γιὰ τὸ κορυφαῖο θαῦμα ποὺ ἔκανε καλὰ τὸ παιδί μας! Ὅσο ζοῦμε θὰ διαλαλοῦμε τὴν θαυματουργικὴ δύναμη τῆς Ἁγίας Γερόντισσας!
Ἄλλοτε πάλι, περάσαμε ἀπὸ τὴν Γερόντισσα, κατευθυνόμενοι στὴν Μονὴ Κουδουμά! Λέει ἐκείνη στὴν Ἀργυρῶ Παρασκευή: «ἐκεῖ ποὺ θὰ πᾶς, θὰ δεῖς ἕναν παππούλη! Θὰ σοῦ δώσει ἕνα δῶρο ποὺ θὰ εἶναι θησαυρὸς γιὰ σένα»! Μετὰ ἡ Γερόντισσα πῆγε νὰ ἀνοίξει τὴν τσέπη τοῦ μπουφὰν ποὺ φοροῦσε τὸ παιδὶ καὶ ἔβαλε τὰ δακτυλάκια της στὴν τσέπη. Σὰν κάτι νὰ ἐντόπιζε… Ἐκεῖ, στὸ ἴδιο σημεῖο, ἔβαλε ὁ παππούλης ἕνα ξύλινο σταυρὸ καὶ ἕνα κομποσχοίνι. Λεγόταν μοναχὸς Κορνήλιος!

Γράψαμε ἐλάχιστα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ζήσαμε κοντὰ στὴν ὄντως Ἁγία Γερόντισσα Γαλακτία! Ἄνθρωπος ἀπίστευτα μεγάλος καὶ μεγαλειώδης! Ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ γιὰ ὅσα ἔκανε γιὰ τὴν οἰκογένειά μας
ΠΗΓΗ

Προσκυνητής: «Μαμά, δέν ἔχω τίποτα στό κεφαλάκι…εἶδα…ὅτι ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔστειλε τόν Ἅγιο Λουκᾶ τόν ἰατρό καί μοῦ ἔκανε χειρουργεῖο!

Γερόντισσα Γαλακτία.

           

Ομιλητής π. Αντώνιος Φραγκάκης, Ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας (Κρήτης) Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στην Ιερα Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας

Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης

Καλὸ ξημέρωμα μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καί τῆς Ἁγίας Γερόντισσας Γαλακτίας...

 

Φωτεινή Παπαδοπούλου

Καλὸ ξημέρωμα μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καί τῆς Ἁγίας Γερόντισσας Γαλακτίας...
Τό θαύμα τῆς Παναγίας στή Γερόντισσα Γαλακτία!
Οἱ τέσσερις καβαλάρηδες Ἅγιοι Μηνᾶς, Γεώργιος, Δημήτριος καί Νικήτας ἦταν σχεδόν ή μόνιμη συντροφιά της… Στίς 16 Δεκεμβρίου τοῦ 2016 τήν ἐπισκέφθηκαν οἱ Ἅγιοι καί τό σπίτι μοσχοβόλησε. Τῆς παρουσίασαν τά τετράδιά της. Τά ψυχοχάρτια της: «Νά σᾶς τά φέρω νά τά δεῖτε, ἔλεγε μέ παιδική ἀφελότητα. Λάμπουνε...».
Από τίς 16 Δεκεμβρίου μέχρι σήμερα, τί δέν εἴδαμε, τί δέν ἀκούσαμε, τί δέν ζήσαμε. Στίς 13 Ἰανουαρίου 2017, διαγνώσθηκε μέ βαριά πνευμονική λοίμωξη. Ὁ εἰδήμων γιατρός πού τήν ἐξέτασε, τῆς ἔδωσε περιθώριο ζωῆς τήν διάρκεια μιᾶς νύκτας καί ἐξονόμασε τήν κατάσταση πνευμονικό οἴδημα. Ή Γερόντισσα στό κρεβάτι χωρίς αἰσθήσεις. Κάπου κάπου ἀφυπνίζονταν καί ἐδιηγεῖτο ἰσχνόφωνα κάποιες ύπερφυεῖς ἐμπειρίες της. Εννέα ἱερεῖς τέλεσαν ἀμεσότατα τό μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου. Τήν ὥρα ἐκείνη, πλημμύρισε μέ παράδοξη εὐωδία τό δωμάτιό της. Δέν εἴχαμε ἀνάψει θυμίαμα, γιά νά μήν ἐπιβαρύνουμε τήν ἀναπνευστική δυσλειτουργία. Ή Γερόντισσα περιχαρής ἀποκάλυψε στήν πρωτανηψιά της Αἰκατερίνη Ρεθυμνιωτάκη πού τήν πρόσεχε, ὅτι δέχθηκε τήν ἐπίσκεψη τῆς Κυρίας Θεοτόκου! Συνοδευόταν ἀπό τήν Ἁγία Παρασκευή.
Τῆς εἶπε ἡ Παναγία μας: «Ἡ βαλίτσα σου εἶναι ἕτοιμη καί τά τετράδιά σου ἀστράφτουν. Ἐπίκειται ἡ ἀναχώρησή σου».
«Πάρε με Παναγία μου, ἀφοῦ εἶμαι ἕτοιμη», παρακάλεσε ἡ ταπεινή Γερόντισσα. Χαμογέλασε ή Θεοτόκος καί τῆς ἀπάντησε: «Ἔλαβες μικρή παράταση. Σύντομα θά δρομολογήσω τό θέμα ἐγώ».
Καί ἐνῶ ἰατρικῶς ἦταν ξοφλημένη, μετά τή Μεγαλοσχημία της σταμάτησε ὁ ἐπιθανάτιος ρόγχος καί ζωντάνευσε ἀπόλυτα. Ἀνακάθισε στό κρεβάτι μέ τά Μοναχικά της ἐνδύματα καί ἐμπεπλησμένη Πνεύματος Ἁγίου, δίδασκε, νουθετοῦσε, ἐνίσχυε καί προφήτευε σέ καθένα ἀπό τούς παρόντες. Καί ἦταν ἀρκετοί! Πρωτύτερα, ὅταν ἀφυπνίζονταν γιά λίγο ἀπό τόν λήθαργό της, ἔλεγε γιά ἕνα δῶρο πού θά τῆς ἔκανε ὁ Μέγας Ἀντώνιος στόν ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς του! Καλοῦσε κάποιους, να παραβρεθοῦν σ’ ἐκείνη τή μεγαλειώδη στιγμή τῆς ζωῆς της! Τότε «πού, όπως έλεγε θά ἔβαζε ὁριστικά τό νυφικό της καί ἕνας Δεσπότης θα τῆς τοποθετοῦσε κάτι στην κεφαλή».
Προσωπικά τό συνέδεσα μέ τήν κοίμησή της, ἐπειδή ὑπεραγαποῦσε τόν Ἅγιο Ἀντώνιο ἀλλά καί γιά τόν λόγο ὅτι ἐπιστημονικῶς δέν εἶχε πλέον, παρά ὀλίγες ώρες ζωῆς, Θεωροῦσα τήν παράταση, πού ἀνέφερε ή Κυρία Θεοτόκος, ζήτημα τριῶν εἰκοσιτετραώρων! Μέχρι τόν ἑσπερινό τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου...
Αὐτό πού θά λάμβανε στό κεφάλι, τό συνέδεσα μέ τό ἁμαράντινο τῆς Δόξης Στέφανο, ἀπό τά Ἄχραντα Χέρια τοῦ Ἀγωνοθέτου Δεσπότου Χριστοῦ! Καί νυφικό ερμήνευσα τό νεκρικό σάβανό της. Ἕνας παρών Ἁγιορείτης ἀντιλήφθηκε ὅτι μέ ὅσα ἔλεγε ἐννοοῦσε τή Μοναχική της κουρά! Όντως, ἔγινε παραδόξως καί έσπευσμένως κατά τήν διάρκεια τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, κατόπιν ὁλόθυμης εὐλογίας τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Μακαρίου. Ἔκτοτε πῆρε δύναμη τό φθαρμένο γεροντικό σῶμα της καί ἔζησε πέντε περίπου ἔτη.

Πηγή: «Μοναχὴ Γαλακτία: ἡ Γερόντισσα τοῦ Φωτὸς» Ἀρχιμ. Ἀντωνίου Φραγκάκη, ἐκδ. Ἀγαθὸς Λόγος, Ἀθήνα 2021, σελ. 34-36.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ: Καλὸ ξημέρωμα μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καί τῆς Ἁγίας Γερόντισσας Γαλακτίας...

Αποσπάσματα από το Ιδιόχειρο Ημερολόγιο της Γερόντισσας Γαλακτίας.

Κείμενα από το βιβλίο ΄΄Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης΄΄ εκδόσεις "Θεομόρφου" της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου. Επιμέλεια- Παρουσίαση εκπομπής: Δήμητρα & Στυλιανή Χαλδαιοπούλου

Αποσπάσματα από το Ιδιόχειρο Ημερολόγιο της Γερόντισσας Γαλακτίας. (youtube.com)

"Την λίγδα την κάνουμε χειρότερη στις μέρες μας και δυσκολεύουμε την ΠΑΝΑΓΙΑ μας"

Η μεγαλόσχημη ταπεινή μακαριστή Γερόντισσα Γαλακτία υπήρξε λοιπόν όντως ένας επίγειος άγγελος και ένας ουράνιος άνθρωπος, γλυκαίνοντας, ζεσταίνοντας, παρηγορώντας, βοηθώντας, αναπτερώνοντας όποιον την επισκέπτονταν, αλλοιώνοντας με την Χάρη του Θεού και δια της προσευχής της την ψυχή του, προσανατολίζοντάς την στον αγαθό και φωτεινό δρόμο της εν Χριστώ ζωής, που και εδώ έχει πολλές ανταμοιβές και στον Παράδεισο πολύ περισσότερες και αιώνιες, ανεκδιήγητου κάλους, όπως τις προγεύτηκε η οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης, η οποία είδε τον Ιανουάριο του 2020 σε όραμα την μεγάλη κάθαρση που θα κάνει ο Θεός στον κόσμο διά ρομφαίας Μιχαήλ, αλλά και την ξεχωριστή προστασία που θα έχει η Ελλάδα χάρη στην αγκαλιά της Παναγιάς, που τόσο αγαπούμε όλοι, θεωρώντας την μανούλα της Ελλάδας και της Κύπρου μας.
“Είδα απόψε έναν αστραφτερό άνδρα να κάθεται σε θρόνο φοβερό! Κρατούσε ένα τοπάκι σαν μπίλια. Πάνω στην μπίλια άρχισαν να μεγαλώνουν κάτι σαν αόρατα μικρόβια. Όταν συνήλθα παρακαλούσα τον Θεό να μου εξηγήσει τι ήταν αυτό που είδα. Έλαβα πληροφορία στην καρδιά μου, ότι ο Καθήμενος επί του θρόνου είναι ο Παλαιός των Ημερών! Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός!
Η μικρή μπίλια που κρατούσε είναι το σύμπαν. Δεν είναι ούτε κόκκος άμμου στα άχραντα χέρια Του. Αυτοί που ψηλώσανε πάνω στο σύμπαν είμαστε εμείς οιάνθρωποι. Μας φουσκώνει ο εγωισμός και νομίζουμε ότι είμαστε σπουδαίοι και πανύψηλοι. Είμαστε, βέβαια, σπουδαίοι γιατί είμαστε παιδιά του Θεού και όλο το σύμπαν δημιουργήθηκε για μας. Αλλά για να το νιώσουμε αυτό πρέπει να αισθανόμαστε ένα τίποτα μπροστά στον Κύριο μας και μεταξύ μας. Όχι να σηκώνουμε μπόι και να τον βλασφημούμε και να νομίζουμε πως είμαστε Θεοί χωρίς Αυτόν.
Ζήτησα μετά να δω την γη. Την είδα να την κρατεί σαν σφαιρίδιο και πάλι. Είδα όμως ότι είχε γύρω – γύρω κάτι που βρωμούσε . Ήταν κάτι σαν διάφανη μεμβράνη. Τσίπα, όπως λέμε, γλίδα καλύτερα. Ήταν παχύρευστη και σιχαμερή και είπε ο Θεός:
“Μιχαήλ βγάλε αυτήν την βρώμικη φέτσα (σ.σ. αποξηραμένα κατακάθια από κάποιο υγρό) με το σπαθί σου! Μας αηδίασε η βρώμα τους με τα στοματικά τους όργια, τις μοιχείες τους, τους Σοδομισμούς τους και όλα τα πονηρά έργα τους”.
Τότε παρακαλούσα να μπει το μαχαίρι που θα βγάλει τη φέτσα από την σφαίρα της γης όσο γίνεται πιο απάλαφρα. Μου απάντησε:«Δεν γίνεται»!
Μετά παρακάλεσα για την πατρίδα μας με δάκρυα. Και απάντησε:
“Η πατρίδα σου έχει πολλή τέτοια φέτσα! Πνίγηκε σ’ αυτήν την βρώμα. Για το χατίρι όμως της μητέρας μου (Της Παναγίας) θα βγει πολύ ελαφριά. Δεν θα νιώσουν το μαχαίρι”.
Τότε συνήλθα. Κατάλαβα ότι ο κόσμος θα καθαρίσει με αίματα. Θα ξεμαγαρίσει με αφόρητο πόνο και πολέμους. Ευχαριστώ συνέχεια την Θεοτόκο για την προστασία Της στην Ελλαδίτσα μας””!
Επομένως, η μετάνοια, η διόρθωση, η Εξομολόγηση, η επιστροφή του καθενός μας, εκτός από Ορθοδοξία είναι πλέον και Φιλοπατρία, διότι έτσι γεμίζει η “φαρέτρα” της Παναγιάς και προστατεύεται η γλυκιά μας πατρίδα από όσο φοβερά είναι να γίνουν. Πατρίδα την οποία άλλωστε Εκείνος έπλασε και σε Εκείνον την χρωστούμε και Τον ευγνωμονούμε!

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: "Την λίγδα την κάνουμε χειρότερη στις μέρες μας και δυσκολεύουμε την ΠΑΝΑΓΙΑ μας" (trelogiannis.blogspot.com)

+ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ: Ένας άλλος άνθρωπος κρύβεται μέσα στην καρδιά. Έχει δικά του μηχανήματα. Μάτια, αυτιά, γλώσσα ακόμη και γεύση… Τον ανακαλύπτεις με το κλάμα, την μετάνοια, την επίκληση του Χριστού. Από εκεί μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα θεϊκά από τα κακά. Έχει χάος η καρδιά…

 

+ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ :

«… Η μικρή μου πείρα με έμαθε ότι η καρδιά είναι αυτό που διαχωρίζει τον άνθρωπο από τα άλλα δημιουργήματα. Όχι το μυαλό. Αυτό κατευθύνεται από την καρδιά. Η καρδιά δίνει ζωή στο σώμα. Η καρδιά όμως μας φέρνει και σε επαφή με τον Θεό. Ένας άλλος άνθρωπος κρύβεται μέσα στην καρδιά. Έχει δικά του μηχανήματα. Μάτια, αυτιά, γλώσσα ακόμη και γεύση… Τον ανακαλύπτεις με το κλάμα, την μετάνοια, την επίκληση του Χριστού. Από εκεί μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα θεϊκά από τα κακά. Έχει χάος η καρδιά. Άλλοι το θένε (θέλουν) σκοτεινό. Άλλοι το κάνουνε πάμφωτο. Ναι! Πάμφωτο! Η μεγαλύτερη απόσταση δεν είναι από το ένα άκρο της γης στο άλλο.

Είναι να κατέβει το μάτι το από μέσα (το εσωτερικό, ο νους) από την κεφαλή στην καρδιά. Πιο μεγάλο ύψος από το φεγγάρι μέχρι την γη ! Από εκεί μέσα βλέπεις τα επουράνια ! Και τα καταχθόνια!

Είδα στον Άδη τί γίνεται… Να μην πάει κανείς ούτε δευτερόλεπτο… Είδα χωριανούς μου… Δεν φανέρωσα σε κανένα αυτούς που είδα… Μετά άναβα κεριά , έκανα προσευχή . Άρχισαν να χοροπηδούν οι καημένοι . Εκεί είναι οι αιρετικοί. Οι μάγοι, οι μάγισσες ! Να ξέρανε τί τους περιμένει αυτούς ! Καλύτερα να μην είχαν γεννηθεί… Οι ασεβείς ιερωμένοι … Ώ τους κακομοίρηδες… Οι βλάσφημοι, οι κακούργοι, οι μαγαρισμένοι στο σώμα , οι άτιμοι (μοιχοί) , πόρνοι, προπαντός οι αρσενοκοίτες ! Αφόρητα βάσανα! Τώρα τα κάνουνε και οι παντρεμένοι αυτά… Φρίκη! Φρίκη!

Ο παππούς μου (ο παπα Νικόλας ) έλεγε όταν εψυχομάχε : < Ευτυχώς που δεν θα ζω τα επόμενα χρόνια… Μου έδειξε ο Θεός πράματα που ο νους σας δεν τα βάνει… Και ο γάμος θα γενεί αποσπόγγισμα (χαρτί υγείας χρησιμοποιημένο ) >. Πάντα σκεφτόμουν τα εννοούσε ο παππούς μου . Τώρα τελευταία τον είδα ! Ολόλαμπρο! Μου είπε να βάνω πολλούς νεκρούς στην προσευχή μου ! Το διαπίστωσα κι εγώ μέσα από την καρδιά τί βοήθεια θέλουν ! Κάποτε, σαν να τρυπά η γη και βγαίνουν μυριάδες και περνούν από μπροστά μου και ζητούν βοήθεια.

Και μου εξήγησε ο παππούς μου: – Νόμιζα, παιδί μου, όσο ζούσα στη γη, πως τους βοηθά μόνο η προσκομιδή. Αυτό βέβαια είναι το μείζον. Όμως και το κομβοσχοίνι και το ψαλτήρι βοηθούν πολύ τις ψυχές…

Τον ρώτησα: – Τί εννοούσες παππού όταν έφευγες και έλεγες ότι ο γάμος θα γενεί αποσπόγγισμα;

– < Θα κάνουν παιδί μου τα έργα των κίναιδων (ομοφυλόφιλων) και θα πονέσει πολύ το Άγιο Πνεύμα ( η Χάρις του Μυστηρίου ). Θα μαγαρίσει η φύση και το αίμα των ανθρώπων…>. Ήταν και δάσκαλος ο παππούς μου και μιλούσε ωραία. Μου είπε ακόμη : < Τα σκοτώματα των αγέννητων παιδιών (εκτρώσεις), αυτά τα ανώμαλα έργα που σου είπα και οι σατανισμοί, άλλαξαν πολύ την δημιουργία του Θεού ! Έγινε η ανθρωπότητα όμοια με το σατανά ! Αίματα θα τα καθαρίσουν αυτά…>.

Έλεγε ακόμη ο παππούς μου όταν ήταν να πεθάνει , ότι θα κάνουν παρέλαση οι αρσενοκοίτες σαν τους ευζώνους. Και θα θεωρούν οι κυβερνήτες τα πρώτα κεφάλια της Ελλάδος αυτούς… Τότε, είπε, θα έρθουν μεγάλες συμφορές… Να ξέρετε και κάτι άλλο: Αλλοίμονο στους άδικους , στους εκμεταλλευτές εργοδότες. Για κομμάτι ψωμί εκμεταλλεύονται και τυραννούν φτωχαδάκια που ζητούν λίγη δουλίτσα για τα παιδάκια τους… Ανασφάλιστους τους έχουνε ορισμένοι… Είλωτες ! Αυτοί θα ζήσουνε την φρικτότερη κόλαση και επά και παρέκει (και εδώ και στην αιωνιότητα)…».

(Από ηχογράφηση . Δεν γίνεται ανάρτηση του ηχητικού γιατί δεν ακούγεται καλά. Είναι σε παλαιού τύπου κινητό)

+ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ: Ένας άλλος άνθρωπος κρύβεται μέσα στην καρδιά.  Έχει δικά του μηχανήματα.  Μάτια, αυτιά, γλώσσα ακόμη και γεύση… Τον ανακαλύπτεις με το κλάμα, την μετάνοια, την επίκληση του Χριστού.  Από εκεί μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα θεϊκά από τα κακά.  Έχει χάος η καρδιά… – Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου (wordpress.com)

Η εδώ λειτουργία είναι ομοιότατη με την ουράνια, έλεγε ο άγιος Πορφύριος.

                       

Οι άγιοι φαίνεται, παρίστανται και στην ουράνια λειτουργία. Κάποιοι είδαν τον άγιο Πορφύριο να μεταλαμβάνει αοράτως. Μα η αγία Γερόντισσα Γαλακτία προσπαθούσε και να τα περιγράψει από τον ενθουσιασμό και την αγάπη της. 

-Πάτερ, πάτερ είδα τον μεγάλο Δέσποτα! Τον Ιησού Χριστό! Λειτουργούσε σε υπέρλαμπρο ναό. Σήκωνε έτσι τα μάτια και τα χέρια του. Κόσμος πολύς. Ετούτος, ο αρχάγγελος Μιχαήλ στεκόταν κλαρίνο ομπρός του. Φοβερός και αστραφτερός, αλλά ακίνητος...Δεν μπορώ, θα πάω εκεί. Το απάνω σπίτι χωρεί μιλιούνια...Θαρρείς πως είναι μακριά; Ένα σκαλοπατάκι κι άλλο ένα και μπαίνεις μέσα... Πήγα στο πάνω σπίτι απόψε, μου κάνανε μεγάλη υποδοχή οι κοπέλες. Με ρένανε λουλούδια. Εκεί είναι το σπίτι, εδώ είναι καλυβάκι. Φωτεράδα, πανηγύρι!

Ουδείς, ουδείς έχει δει τον άναρχο Πατέρα. Βλέπουμε μόνο τη δύναμή του, την πρόνοιά του, τη δόξα του. Το άγιο Πνεύμα συνεχώς από πάνω μας. Κινείται με μεγάλο ήχο, αλλά δεν το ακούει κανείς. Τον Χριστό όμως... τώρα να του πεις έλα στην αγκαλιά μου...θα έρθει! Τόσο κοντά μας είναι. Προσεύχομαι πολύ στον Άναρχο Πατέρα. Είναι αυστηρός αλλά και Πανάγαθος. Γεμάτος μακροθυμία και αγάπη. Το ίδιο είναι και οι τρεις. Τα άλλα δύο πρόσωπα έχουν ένα σεβασμό στον Πατέρα. Ο Υιός έγινε σαν κι εμάς κι έχουμε περισσότερο θάρρος και οικειότητα!

Η εδώ λειτουργία είναι ομοιότατη με την ουράνια, έλεγε ο άγιος Πορφύριος. Αύριο είναι Κυριακή!

Anna Kostak-mar

μικρό ωρολόγιο: Η εδώ λειτουργία είναι ομοιότατη με την ουράνια, έλεγε ο άγιος Πορφύριος. (wra9.blogspot.com)

ΕΔΩ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟ. ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΕΡΟΙ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΞΕΓΕΝΝΑΝΕ.

''Μιχαήλ Πρωτάρχα και Μέγα Ταξιάρχα, εν ώρα του κινδύνου, σύ μοι βοήθησον''

                          

Γερόντισσα Γαλακτία: «Μεγάλο κακό θα έρθει» (9 Ιουλίου 2020)
Καταγραφή από τις φροντίστριές της.

Γερόντισσα: «Ήμουν με τον Αρχηγό του παντός και όλο το επιτελείο. Όλοι οι αξιωματικοί αλλά ήρθε και ο Πρώτος. Μεγάλη και φοβερή απώλεια! Τί είναι αυτά που θα γίνουν. Κοίτα… Ο εχθρός, νάτος εκεί έξω τί κάνει; “Ο Θεός μεθ’ ημών και ουδείς καθ’ ημών”. “Σώσον Κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου”.
Ανώμαλα, ανώμαλα, ανώμαλα… Παντρεμένοι, νεαροί και ιερατικά. Πολλά κακά είδανε τα μάτια μου. Μεγάλο κακό θα έρθει. Πολεμούμε να το παντήξομε (αναχαιτίσομε). Στο τέλος όλα θα τακτοποιηθούνε. Όχι ο ένας έτσι, ο άλλος αλλιώς. Ο Μέγας Στρατηλάτης των Ουρανίων Δυνάμεων, ο σκούρος (ο Μιχαήλ) έλεγε:
“Αφού δεν λένε για μετάνοια και ντρέπονται να το πούνε εκείνοι που πρέπει λέγε εσύ στον κόσμο να μου φωνάζουν στα δύσκολα και να μου λένε:
Έχων σε προστάτην και βοηθόν, φύλακα και ρύστην της ψυχής μου της ταπεινής, Μιχαήλ Πρωτάρχα και Μέγα Ταξιάρχα, εν ώρα του κινδύνου, σύ μοι βοήθησον”».
(Έψαλλε το Μεγαλυνάριο του Αρχαγγέλου που το απαγγέλει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της κάθε ημέρας).

Πηγή: “Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης”, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, εκδ. Θεομόρφου, Β΄ έκδοση, σελ. 149

Προσκυνητής (proskynitis.blogspot.com)

+ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ: Ένας άλλος άνθρωπος κρύβεται μέσα στην καρδιά. Έχει δικά του μηχανήματα. Μάτια, αυτιά, γλώσσα ακόμη και γεύση… Τον ανακαλύπτεις με το κλάμα, την μετάνοια, την επίκληση του Χριστού. Από εκεί μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα θεϊκά από τα κακά. Έχει χάος η καρδιά…

 

+ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ :

«… Η μικρή μου πείρα με έμαθε ότι η καρδιά είναι αυτό που διαχωρίζει τον άνθρωπο από τα άλλα δημιουργήματα. Όχι το μυαλό. Αυτό κατευθύνεται από την καρδιά. Η καρδιά δίνει ζωή στο σώμα. Η καρδιά όμως μας φέρνει και σε επαφή με τον Θεό. Ένας άλλος άνθρωπος κρύβεται μέσα στην καρδιά. Έχει δικά του μηχανήματα. Μάτια, αυτιά, γλώσσα ακόμη και γεύση… Τον ανακαλύπτεις με το κλάμα, την μετάνοια, την επίκληση του Χριστού. Από εκεί μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα θεϊκά από τα κακά. Έχει χάος η καρδιά. Άλλοι το θένε (θέλουν) σκοτεινό. Άλλοι το κάνουνε πάμφωτο. Ναι! Πάμφωτο! Η μεγαλύτερη απόσταση δεν είναι από το ένα άκρο της γης στο άλλο.

Είναι να κατέβει το μάτι το από μέσα (το εσωτερικό, ο νους) από την κεφαλή στην καρδιά. Πιο μεγάλο ύψος από το φεγγάρι μέχρι την γη ! Από εκεί μέσα βλέπεις τα επουράνια ! Και τα καταχθόνια!

Είδα στον Άδη τί γίνεται… Να μην πάει κανείς ούτε δευτερόλεπτο… Είδα χωριανούς μου… Δεν φανέρωσα σε κανένα αυτούς που είδα… Μετά άναβα κεριά , έκανα προσευχή . Άρχισαν να χοροπηδούν οι καημένοι . Εκεί είναι οι αιρετικοί. Οι μάγοι, οι μάγισσες ! Να ξέρανε τί τους περιμένει αυτούς ! Καλύτερα να μην είχαν γεννηθεί… Οι ασεβείς ιερωμένοι … Ώ τους κακομοίρηδες… Οι βλάσφημοι, οι κακούργοι, οι μαγαρισμένοι στο σώμα , οι άτιμοι (μοιχοί) , πόρνοι, προπαντός οι αρσενοκοίτες ! Αφόρητα βάσανα! Τώρα τα κάνουνε και οι παντρεμένοι αυτά… Φρίκη! Φρίκη!

Ο παππούς μου (ο παπα Νικόλας ) έλεγε όταν εψυχομάχε : < Ευτυχώς που δεν θα ζω τα επόμενα χρόνια… Μου έδειξε ο Θεός πράματα που ο νους σας δεν τα βάνει… Και ο γάμος θα γενεί αποσπόγγισμα (χαρτί υγείας χρησιμοποιημένο ) >. Πάντα σκεφτόμουν τα εννοούσε ο παππούς μου . Τώρα τελευταία τον είδα ! Ολόλαμπρο! Μου είπε να βάνω πολλούς νεκρούς στην προσευχή μου ! Το διαπίστωσα κι εγώ μέσα από την καρδιά τί βοήθεια θέλουν ! Κάποτε, σαν να τρυπά η γη και βγαίνουν μυριάδες και περνούν από μπροστά μου και ζητούν βοήθεια.

Και μου εξήγησε ο παππούς μου: – Νόμιζα, παιδί μου, όσο ζούσα στη γη, πως τους βοηθά μόνο η προσκομιδή. Αυτό βέβαια είναι το μείζον. Όμως και το κομβοσχοίνι και το ψαλτήρι βοηθούν πολύ τις ψυχές…

Τον ρώτησα: – Τί εννοούσες παππού όταν έφευγες και έλεγες ότι ο γάμος θα γενεί αποσπόγγισμα;

– < Θα κάνουν παιδί μου τα έργα των κίναιδων (ομοφυλόφιλων) και θα πονέσει πολύ το Άγιο Πνεύμα ( η Χάρις του Μυστηρίου ). Θα μαγαρίσει η φύση και το αίμα των ανθρώπων…>. Ήταν και δάσκαλος ο παππούς μου και μιλούσε ωραία. Μου είπε ακόμη : < Τα σκοτώματα των αγέννητων παιδιών (εκτρώσεις), αυτά τα ανώμαλα έργα που σου είπα και οι σατανισμοί, άλλαξαν πολύ την δημιουργία του Θεού ! Έγινε η ανθρωπότητα όμοια με το σατανά ! Αίματα θα τα καθαρίσουν αυτά…>.

Έλεγε ακόμη ο παππούς μου όταν ήταν να πεθάνει , ότι θα κάνουν παρέλαση οι αρσενοκοίτες σαν τους ευζώνους. Και θα θεωρούν οι κυβερνήτες τα πρώτα κεφάλια της Ελλάδος αυτούς… Τότε, είπε, θα έρθουν μεγάλες συμφορές… Να ξέρετε και κάτι άλλο: Αλλοίμονο στους άδικους , στους εκμεταλλευτές εργοδότες. Για κομμάτι ψωμί εκμεταλλεύονται και τυραννούν φτωχαδάκια που ζητούν λίγη δουλίτσα για τα παιδάκια τους… Ανασφάλιστους τους έχουνε ορισμένοι… Είλωτες ! Αυτοί θα ζήσουνε την φρικτότερη κόλαση και επά και παρέκει (και εδώ και στην αιωνιότητα)…».

(Από ηχογράφηση . Δεν γίνεται ανάρτηση του ηχητικού γιατί δεν ακούγεται καλά. Είναι σε παλαιού τύπου κινητό)

+ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ: Ένας άλλος άνθρωπος κρύβεται μέσα στην καρδιά.  Έχει δικά του μηχανήματα.  Μάτια, αυτιά, γλώσσα ακόμη και γεύση… Τον ανακαλύπτεις με το κλάμα, την μετάνοια, την επίκληση του Χριστού.  Από εκεί μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα θεϊκά από τα κακά.  Έχει χάος η καρδιά… – Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου (wordpress.com)

Τους 4 καβαλάρηδες Ἅγιους Μηνᾶ, Γεώργιο, Δημήτριο καί Νικήτα που ἦταν σχεδόν ἡ μόνιμη συντροφιά της...

                                                                     Γερόντισσα Γαλακτία

 Οί 4 καβαλάρηδες, Άγιος Μηνάς, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Δημήτριος και Άγιος Νικήτας ήταν σχεδόν η μόνιμη συντροφιά της, και οι Άγγελοι τῆς συστήθηκαν μέ τά ὀνόματά τους τά οποία δεν λησμόνησε ἀλλά ἐνέταξε στήν καρδιακή της μνήμη: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Οὐριήλ, Ραφαήλ, Φαναήλ, Θαναήλ!

Ὁ Οὐριήλ τῆς εἶπε ὅτι φυλάει τήν ἄβυσσο, σήκωσαν ψηλά τίς ρομφαῖες καί τῆς ἔκαναν «ρεκάπιτο» ὅπως εἶπε, γιά νά περάσει, τήν ὁδήγησαν σε ένα πάγχρυσο παλάτι και της είπαν εἶναι ὁ τόπος τῆς κατοικίας σου!
Στη μέση ξεχείλιζε ένα ὁλόχρυσο δοχεῖο που ανέβλυζε κρυστάλλινο νερό και όταν ρώτησε τί εἶναι αὐτό;
Της απάντησαν εἶναι τό δοχεῖο τῆς καρδιᾶς σου, καί ξεχειλίζει ἡ ἁγνότητά σου, ἡ σιωπή σου, ἡ ταπεινοφροσύνη σου καί οἱ ἐλεημονιές σου!

  Τους 4 καβαλάρηδες Ἅγιους Μηνᾶ, Γεώργιο, Δημήτριο καί Νικήτα που ἦταν σχεδόν ἡ μόνιμη συντροφιά της, τούς περιέγραφε μέ ἀφελότητα καρδιᾶς καί ἐκπληκτική ἀκρίβεια, και νόμιζε ὅτι ἡ ἐνόραση εἶναι φυσικό ἰδίωμα ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί ἄρα ὅλοι μποροῦμε νά ἔχουμε τίς ἴδιες προσλαμβάνουσες παραστάσεις!

Έλεγε, ο Μηνᾶς παιδί μου εἶναι θηρίο στό μπόι, άνδρας θεμελιακός, γεμᾶτος, πλαταρᾶς καί σκοῦρος λίγο στήν δερμάτινη ἐμφάνιση, πιό μεγάλος ἡλικιακά ἀπό τούς ἄλλους, λευκός περίπου στό τρίχωμα τῆς κεφαλῆς καί εἶναι ἡγετική μορφή, εἶναι ὁ ἀρχηγός τῆς παρέας!
Ὁ Γεώργιος καί ὁ Δημήτριος εἶναι πανέμορφα παλληκαράκια, μέτριοι στό ἀνάστημα καί εἰκοσιπεντάρηδες στήν ἡλικία!
Ὁ Νικήτας εἶναι πρός τό ψηλός στό ἀνάστημά του καί ὁλόξανθος, τά μαλλιά του μοιάζουν μέ τά γένια τοῦ παπποῦ μου πού ἦταν ξανθά σάν τό λινάρι!

Η μακαριστή Γερόντισσα και μεγαλόσχημη μοναχή της Κρήτης Γαλακτια χάρη στη σκληρή της ασκητική και εναρετη πολιτεία αξιώθηκε να βλέπει, να αισθάνεται σε όραμα το Άκτιστο φως της Αγίας Τριάδας!
Μερικά παιδια στην ώρα της Θείας Λετουργίας την έβλεπαν να μη πατα στο έδαφος, να είναι δίπλα σε Αγγέλους μέσα στο Φώς και να ευωδιάζει!
Είχε μεγάλη ευλάβεια στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, και είχε ρίξει το μπουκάλι στη θάλασσα με προορισμό τον Πανορμίτη της Σύμης, όπου συχνά βίωνε τη βοήθεια του και την παρουσία του στη ζωή της!

Κάποια μέρα την επισκέφθηκαν οι επτά Αρχάγγελοι που μεταφέρουν τις προσευχές των Αγίων στον Ουρανό!
Σήκωσαν ψηλα τα ξίφη τους για να περάσει εκείνη από κάτω!
Θυμόταν τα ονόματα τους και τα είχε σημειωμένα, τα ενέταξε στην καρδική της μνήμη:
Μιχαήλ, Γαβριήλ,Ραφαήλ, Ουριήλ, Ραμαήλ, Φαναήλ, Θαλαηλ!
Βοήθεια μας!

ΠΗΓΗ

Προσκυνητής: Τους 4 καβαλάρηδες Ἅγιους Μηνᾶ, Γεώργιο, Δημήτριο καί Νικήτα που ἦταν σχεδόν ἡ μόνιμη συντροφιά της... (proskynitis.blogspot.com)

ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤ΄ΕΙΚΟΝΑ: ΜΙΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ;

Νικόλαος Ασπρούλης

Τα ζώα και το κατ’ εικόνα: Μια συμπλήρωση στη χριστιανική ανθρωπολογία;

Μετέχουν άραγε τα ζώα στο κατ’ εικόνα; Βιώνουν συναισθήματα, διαθέτουν ελευθερία ή λογική; Εάν η θεολογία ασχολείται με ζητήματα ζωής και θανάτου (δηλαδή, κατεξοχήν με την οντολογία), τότε η Δημιουργία, η Κτίση αυτή καθαυτή, στο σύνολό της, θα πρέπει να τύχει της δέουσας προσοχής. Η σύγκρουση που υπάρχει αυτή τη στιγμή μεταξύ Φύσης και Ανθρώπων, η οποία είναι εμφανής στην ολοένα και εντονότερη οικολογική κρίση, έρχεται να θέσει υπό διερώτηση την παραδοσιακή ανθρωπολογική διδασκαλία της Εκκλησίας, η οποία συχνά αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο με εξαιρετικά στενούς όρους ως τον κατεξοχήν «μεθόριο» για τη σωτηρία του κόσμου. Ζώα και το κατ’ εικόνα: Μια συμπλήρωση στη χριστιανική ανθρωπολογία;

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να επικεντρωθούμε στην κεντρική πτυχή της θεολογικής ανθρωπολογίας, δηλαδή στο κατ’ εικόνα. Με τον τρόπο αυτό δεν υπάρχει πρόθεση [ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΝΑ ΥΠΗΡΧΕ] να εγκαταλειφθεί η παραδοσιακή διδασκαλία της Εκκλησίας. Αντίθετα, ορισμένα στοιχεία της παράδοσης του κατ’ εικόνα μπορούν να επανεξεταστούν εποικοδομητικά και να επαναπροσδιοριστούν υπό το φως των συγκαιρινών, απρόβλεπτων προκλήσεων. [ΝΑ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤ'ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ]

Το παρόν κείμενο βασίζεται σε συγκεκριμένες, συχνά παραμελημένες, πτυχές της θεολογικής ανθρωπολογίας (π.χ., η πτυχή της κοινωνίας/σχέσης), επιδιώκοντας έτσι να παράσχει έναν περιεκτικό επαναπροσδιορισμό του κατ’ εικόνα, ο οποίος λαμβάνει σοβαρά υπόψη τον κόσμο των ζώων ως οντολογική συνιστώσα του και όχι απλώς ως ένα ηθικό, ή συμπεριφορικό παρακολούθημα. Μια τέτοια θεώρηση σκοπεύει να υπερβεί κάθε ρήξη, που θεωρείται ως κανονιστική, μεταξύ ανθρώπου και φύσης.

Το κατ’ εικόνα ως κοινωνία: Η δέουσα απάντηση στον πόνο των ζώων.

Η οντολογία του προσώπου επιχειρεί να υπερβεί την παγιωμένη διχοτόμηση μεταξύ ανθρώπου και κόσμου, μεταξύ ανθρωπότητας και φύσης. Η σημερινή κλιματική κρίση, με την οποία ερχόμαστε όλοι πλέον αντιμέτωποι, ως απόρροια μιας αντίληψης για τον άνθρωπο ο οποίος αντιμετώπισε τη Δημιουργία με όρους ανωτερότητας, κατοχής και κυριαρχίας, καθιστά σαφές ότι ορισμένες πτυχές της καθιερωμένης θεολογικής ανθρωπολογίας, αποτελούν μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης του. Λέγοντας όλα αυτά, δεν επιθυμώ επ’ ουδενί να απορρίψω συλλήβδην τη μακρά παράδοση της Εκκλησίας. Η κοινωνιακή κατανόηση του κατ’ εικόνα, στην προοπτική του κοινού οντολογικού (κτιστότητα ή ζωικότητα) εδάφους μεταξύ όλων των πλασμάτων, μπορεί να θεωρηθεί ως μια τέτοια παραμελημένη πτυχή της χριστιανικής ανθρωπολογίας. Έχουμε εξοικειωθεί εδώ και πολλούς αιώνες με έναν τρόπο ζωής που ευνοεί μια αναπόφευκτη ρήξη μεταξύ του ανθρώπου και της φύσης, τόσο πρακτικά όσο και θεωρητικά. Αν κάτι τέτοιο είναι μια αλήθεια στην οποία μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι μας σήμερα, και προκειμένου να αντιμετωπιστεί η σημερινή κλιματική κρίση, απαιτείται ένα νέο μοντέλο ανθρωπολογίας, πέρα από κάθε παρωχημένη αντίληψη περί ανθρώπινης αποκλειστικότητας ή προβληματικό ανθρωπομονισμό, όπου η προσοχή θα δίνεται σε εκείνες τις διαστάσεις του κατ’ εικόνα που συνδέουν τον άνθρωπο με την υπόλοιπη δημιουργία (π.χ. ζωικότητα) και όχι σε εκείνες, οι οποίες βαθαίνουν ή τονίζουν την ασυνέχειά τους. Με τον επαναπροσδιορισμό της εικόνας του Θεού με έναν πιο περιεκτικό τρόπο ως «θεο-ζωικότητα» (dinivanimality),[1] η θεολογία μπορεί να παράσχει μια περιεκτική ανθρωπολογία που θα εξηγεί και δικαιώνει την ιδιαίτερη θέση των ζώων όχι μόνο στον λόγο μας, αλλά και στην πρακτική μας.

Δεν πρόκειται εδώ απλώς για ένα ηθικό καθήκον, αλλά για ένα νέο τρόπο ζωής που λαμβάνει σοβαρά υπόψη ολάκερη τη δημιουργία σε όλες τις πτυχές της ως οντολογικό συστατικό του κατ’ εικόνα. Αυτή ήταν η αντίληψη τουλάχιστον των Ελλήνων Πατέρων, όπως ο άγιος Ειρηναίος Λυών (2ος αι.) ή ο Γρηγόριος Παλαμάς (14ος αι.), όταν υποστήριζαν ότι το κατ’ εικόνα είναι ελλιπές, αν δεν αναγνωριστεί ολόκληρη η κτίση ως συστατικό μέρος του. Αν η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο δεν μπορεί να εκδηλωθεί πλήρως χωρίς να ληφθούν υπόψη τα υπόλοιπα πλάσματα, αυτό υποδηλώνει ότι τα ζώα συμμετέχουν στη σωτηρία ολόκληρης της κτίσης και ότι ναι, μπορούν να πάνε στον παράδεισο. Άλλωστε αυτός είναι ο στόχος του θεϊκού σχεδίου, όπως τελικά υλοποιήθηκε μέσω του πασχάλιου μυστηρίου, η σωτηρία ολόκληρου του κόσμου, όχι μόνο των ανθρώπων. Διαφορετικά, η μη ανθρώπινη δημιουργία θα είχε δημιουργηθεί μάταια

Υπό το φως των ανωτέρων, αν κάποιος ορίσει τον άνθρωπο από τη σκοπιά μιας προσωποκεντρικής οντολογίας (όπου η έννοια της σχέσης/κοινωνίας και της προσωπικής ετερότητας συνιστούν τους βασικούς της άξονες), τότε ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς σαφή αναφορά σε ένα Εσύ και ένα Αυτό, δηλαδή χωρίς στενή εξάρτηση από τον Άλλο (είτε από τον άνθρωπο, είτε από τον κόσμο, είτε από τον Θεό). Αυτή η σχεσιακή/κοινωνιακή κατανόηση του ανθρώπου μπορεί να χρησιμεύσει ως το υπόβαθρο ενός νέου ήθους που μπορεί να εκφραστεί με την ακόλουθη λακωνική διατύπωση: Κάθε μέρος της δημιουργίας έχει σημασία, ή κάθε πλάσμα του Θεού έχει σημασία. Αν ισχύουν όλα αυτά, ο άνθρωπος θα μπορούσε να ιδωθεί μέσα από το πρίσμα του ιερατικού του ρόλου, που σημαίνει ότι είναι υπεύθυνος να προσφέρει ολόκληρη τη δημιουργία στον Θεό, με σκοπό τη μετοχή της στην αιώνια ζωή.[2]

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο τελικός στόχος της εν Χριστώ ζωής είναι η θέωση, με άλλα λόγια η υιοθεσία μας από τον Θεό Πατέρα εν Χριστώ δια του Αγίου Πνεύματος.[3] Είναι σαφές, λοιπόν, ότι η θέωση είναι δώρο από τον Θεό. Ταυτόχρονα, όμως, η θέωση είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης συνέργειας, του ασκητικού αγώνα του ανθρώπου μέσα στην ιστορία, μια συνέργεια με τη χάρη του Θεού προς τη μεταμόρφωση της πτωτικής του φύσης και μια προσφορά ολάκερης της δημιουργίας στα χέρια του Δημιουργού. Με βάση τα παραπάνω δεν μπορεί κανείς να συνεχίσει να αγνοεί τα «δικαιώματα» όλων των πλασμάτων του Θεού στη σωτηρία. Πράγματι, στα κυρίαρχα ρεύματα της χριστιανικής παράδοσης οι άνθρωποι τίθενται σε προτεραιότητα έναντι της μη ανθρώπινης δημιουργίας. Αυτό οφείλεται στον ορθό λόγο και τις περίπλοκες γνωστικές ικανότητες που το ανθρώπινο είδος διαθέτει. Αναμφίβολα μια τέτοια άποψη οδήγησε στη μη αναστρέψιμη καταστροφή του πλανήτη μας. Την ίδια στιγμή αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να απογυμνωθεί από τον κεντρικό, και υπεύθυνο ρόλο του. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία εδώ είναι να αναδείξουμε το στοιχείο της κοινωνίας ως το κλειδί αυτής της διασύνδεσης ή καλύτερα αλληλεξάρτησης μεταξύ όλων των πλασμάτων, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε όχι. Αυτός είναι ίσως ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστούν όλα τα ιστορικά αδιέξοδα και να οικοδομηθεί μια ανθρωπολογία χωρίς αποκλεισμούς, δηλαδή μια νέα αντίληψη του κατ’ εικόνα.

Ωστόσο, αυτή η λανθάνουσα εγγύτητα μεταξύ των ανθρώπων και των υπόλοιπων πλασμάτων δεν θα πρέπει να υπερεκτιμάται σε σημείο που να απομειώνει την ευθύνη των πρώτων για την επιβίωση του πλανήτη. Αν και είναι αδιαμφισβήτητο ότι το κατ’ εικόνα έχει δοθεί μόνο στον άνθρωπο, κάποιος, ακολουθώντας την παραπάνω ανάλυση, όπου η κοινωνία αποκτά οντολογική προτεραιότητα έναντι οποιασδήποτε ουσιοκρατικής αντίληψης του ανθρώπου, θα πρέπει επίσης να συμπεριλάβει όλα τα πλάσματα λόγω της βαθιάς οντολογικής τους διασύνδεσης, καθώς και της μετοχής τους στην κοινή ζωικότητα. Με άλλα λόγια, και με βάση αυτή την περιεκτική ερμηνεία της εικόνας, θα μπορούσε άραγε κανείς να μιλήσει εδώ για τα ζώα ως μετέχοντα στο κατ’ εικόνα; Λαμβάνοντας υπόψη την παρούσα ανάλυση, νομίζω ότι αυτό είναι δυνατό, διότι διαφορετικά, αυτή η εικόνα δεν μπορεί να είναι πλήρης- αυτό σημαίνει ότι η σωτηρία ολόκληρης της δημιουργίας θα πραγματοποιηθεί στα εσχάτα, εφόσον τίποτα δεν θα έχει αφεθεί πίσω. Αυτός άλλωστε είναι ο στόχος του ίδιου του θεϊκού σχεδίου. Παρόλο που ο ίδιος ο Χριστός έγινε άνθρωπος και όχι άγγελος ή οποιοδήποτε άλλο πλάσμα, προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση για να σώσει τον κόσμο, αυτό δεν πρέπει να γίνει κατανοητό με όρους ανθρώπινης αποκλειστικότητας. Άλλωστε στην πραγματικότητα, ο Λόγος «σάρξ εγένετο» (Ιω. 1,1). Αντίθετα, θα πρέπει να ιδωθεί μέσα από το πρίσμα της έμφασης που δίνεται στον κτιστό, ζωικό χαρακτήρα αυτής της προσληφθείσας φύσης. Μια τέτοια κίνηση θα επιβεβαίωνε το παραδοσιακό δόγμα της Ενσάρκωσης ενώ ταυτόχρονα θα αντιμετώπιζε με μεγαλύτερη επιτυχία τις σημερινές οικολογικές προκλήσεις. [ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΧΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΕΝΑ ΟΙΚΟΣΙΤΟ (ή ΕΙΚΟΣΙΤΟ) ΖΩΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΦΡΟΝΤΙΖΕ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΕ: ΤΟΝ ΙΟΥΔΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΑΤΣΑ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ]

Λαμβάνοντας υπόψη την παρούσα ανάλυση;;;, νομίζω;;; ότι αυτό είναι δυνατό, διότι διαφορετικά, αυτή η εικόνα δεν μπορεί να είναι πλήρης – αυτό σημαίνει ότι η σωτηρία ολόκληρης της δημιουργίας θα πραγματοποιηθεί στα έσχατα, εφόσον τίποτα δεν θα έχει αφεθεί πίσω. 

Αντί συμπερασμάτων

Μπορούμε;; ακόμη να προτάσσουμε τον ορισμό του ανθρώπου με όρους ορθού λόγου, ηθικής ή ακόμη και ελευθερίας ενάντια στα συμπεράσματα που παρέχει η σύγχρονη επιστήμη σχετικά με το status των μη ανθρώπινων πλασμάτων, των ζώων; Μπορούμε να συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την υπόλοιπη δημιουργία ως ένα δίχως λογική ή και κατώτερο μέρος του σχεδίου του Θεού που δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί τις ατέρμονες ανάγκες του ανθρώπου; Νομίζω ότι η σημερινή οικολογική κρίση μας έχει πείσει ότι ένα τέτοιο μοντέλο ζωής δεν μπορεί πλέον να είναι βιώσιμο [ΕΙΝΑΙ ΖΩΑ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ; ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤ'ΕΙΚΟΝΑ;]. Προκειμένου να αντιστραφεί αυτή η δυσάρεστη κατάσταση, απαιτείται μια νέα κατανόηση της ταυτότητας του ανθρώπου που θα λαμβάνει υπόψη της ως απαραίτητη προϋπόθεση όλο το φάσμα των μη ανθρώπινων πλασμάτων, των ζώων, ώστε να σωθεί όχι μόνο η βιοποικιλότητα, μια αναγκαία πτυχή της ίδιας της ζωής μας, αλλά και ο ίδιος ο πλανήτης, ο οποίος στενάζει μέσα στον πόνο (Ρωμ. 8:2). Αν το κατ’ εικόνα σημαίνει και capax infiniti, τότε μόνον ως εικόνα του κόσμου, ως imago mundi, δηλαδή ως «συλλογική ζωικότητα»,[4] ο άνθρωπος μπορεί να συμβάλει στο θεϊκό σχέδιο για τη σωτηρία του κόσμου, ολόκληρου του κόσμου και όχι μόνον του ανθρώπου.

[1] Πρβλ. Stephen Moore (επιμ.), Divinanimality: Animal Theory, Creaturely Theology (Νέα Υόρκη: Fordham University Press, 2014). Η προτεινόμενη εδώ απόδοση του όρου στα ελληνικά ίσως δεν είναι η πλέον δόκιμη. Ακολουθήσαμε το παράδειγμα της έννοιας της θεα-ανθρωπότητας.

[2] Πρβλ. για παράδειγμα: «ἀνθρώπους καὶ κτήνη σώσεις, Κύριε.» (Ψαλμός 35:6β), και τις προκείμενες του Παύλου ότι ολόκληρη η γη θα σωθεί και ότι ο Χριστός θα «ενώσει τα πάντα σ’ Αυτόν, τα εν ουρανώ και τα επί της γης» (Εφεσίους 1:9-10). [ΑΣ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΚΑΛΕ!!]

[3] Για αυτόβλ.,το δοκίμιό μου: «Eucharistic Personhood: Deification in Orthodox Tradition,» στο Jared Ortiz (ed.), With All the Fullness of God: Deification in Christian Traditions (Lexington Press, 2021).

[4] Για να παραφράσουμε τη γνωστή έννοια της «συλλογικής προσωπικότητας» που χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους βιβλικούς μελετητές για να περιγράψουν τον Αδάμ ως πρότυπο ολόκληρης της ανθρωπότητας ή στην εκκλησιολογία για να εκφράσουν τη στενή σχέση μεταξύ του Χριστού και της Εκκλησίας Του.

Ο Νικόλαος Ασπρούλης είναι Διδάκτωρ Θεολογίας, Αναπληρωτής Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, Διδάσκων στο ΕΑΠ.

Το παρόν κείμενο αποτελεί εκτενή περίληψη της ομιλίας του γράφοντος στην συνεδρία «Δημιουργία, Φροντίδα και Χριστιανική Ευθύνη» του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου της ΙΟΤΑ (International Orthodox Theological Association) με θέμα «Ιεραποστολή και Ορθόδοξη Εκκλησία», που φιλοξενήθηκε από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου, 11-15 Ιανουαρίου 2023.

Μετάφραση από τα Αγγλικά, Θεοδώρα Βαλσάμου.

Το εικαστικό θέμα απεικονίζει τον Χριστό δημιουργώντας τα πουλιά, λεπτομέρεια ψηφιδωτού του 12ου αι., Παλατινό Παρεκκλήσιο, Παλέρμο, Σικελία.

ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤ΄ΕΙΚΟΝΑ: ΜΙΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ; - Πολυμερώς και πολυτρόπως (polymerwsvolos.org)

ΜΗΠΩΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΝΑ ΤΑ ΜΥΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ.!! ΤΑ ΖΩΑ!!

ΝΑ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ!!

Έλεγε _"Οι δαίμονες είναι τέρατα. Τελείως παραμορφωμένοι. Δεν καταδέχονται να δείχνουν την ασχήμια τους αλλά σ’ εμένα έρχονται όπως είναι… Ειδικά τα βράδια. Όταν κάθε βράδυ μιλώ στο τηλέφωνο με τον Αντώνη μου (Μωραϊτάκη) νάτους!

 

 Με τριγυρίζουν αλλά δεν με αγγίζουν. 

Κάνουν κάτι σκέρτσα (παράξενες κινήσεις)… Σου ’ρχεται να γελάς. Το λέω στον Αντώνη και τους περιγράφω… Κάποια στιγμή χαϊδεύω με το χέρι μου την εικόνα του Αρχαγγέλου που έχω δίπλα μου. Τους κοιτάζω ταυτόχρονα με αυστηρότητα και φεύγουν πανικόβλητοι. Φεύγουν από το δυτικό κλειστό παράθυρο. Ο Αντώνης το συνήθισε να του το λέω. Ένα βράδυ που μιλούσα με τον π. Αντώνιο, είδα να με πλησιάζει ένας άγριος ολόμαυρος σαν αράπης. Το είπα στον π. Αντώνιο και απότομα μου είπε «καληνύχτα» και έκλεισε το τηλέφωνο. Μετά γελούσα. Είπα στον μαύρο μουσαφίρη: «Είδες τί μου έκανες; Με διέκοψες με το παιδί μου! Χάσου!» χάιδεψα την Παναγία που είχα δίπλα μου και έγινε καπνός! Δεν περιγράφονται οι μούρες (οι όψεις) τους… Άλλοτε έχουνε ένα μάτι τεράστιο κατακόκκινο στην μέση της κεφαλής… Σπιθίζει άγρια… Άλλοτε τρία μάτια κατακόκκινα, μικρά, μικρά, δυο μαζί και ένα πιο κάτω… Τα δάχτυλά τους τελείως παράουρα (παραμορφωμένα). Είναι πλατιά σαν το πόμολο της πόρτας. Δεν ακουμπώ ποτέ το πόμολο και φταίνε τα δάχτυλα των δαιμόνων. Είναι σαν τα πόδια και τα νύχια κάποιων μεγάλων πτηνών… Τα μαλλιά ολόρθα σαμε (μέχρι) δέκα πόντους… Όταν δω νεαρούς να έρχονται για εξομολόγηση στον π. Αντώνιο και να ’χουν έτσι τα μαλλιά (καρφάκι) τα παίρνω με αγάπη και τα πάω στον νιπτήρα και τους τα χαλώ… Έπειτα, τους εξηγώ γιατί… 

Τους βλέπεις (τους δαίμονες) με σκουλαρίκια, στην μύτη, στην κοιλιά και στη γλώσσα ακόμη… Με άγριες ζωγραφιές πάνω τους (τατουάζ), με παράξενα παντελόνια… Ό,τι λανσάρουνε σήμερα στους ανθρώπους, μου τα δείχνουνε πάνω τους… Ανοιγοκλείνουν τα στόματά τους σαν λάστιχα, τα κάνουν τεράστια και δείχνουν κάτι δόντια μικρά σα τέλια (σύρματα) πυρακτωμένα, ολοκόκκινα… Βρώμα, βρώμα, βρώμα… Σου ’ρχεται να κάνεις εμετό… Μεταταράσσονται τα σπλάχνα σου. Τίποτα σ’ αυτό τον κόσμο δεν βρωμάει τόσο… Ίσως η πτωμαΐνη μετά από δεκαέξι ημέρες που σκάει το νεκρό σώμα μέσα στον τάφο… Αλλά και πάλι δεν συγκρίνεται με τίποτα κοσμικό αυτή η βρώμα. Έτσι βρωμάνε και οι αμετανόητοι άνθρωποι που έχουνε απάνω ντος (επάνω τους) εξουσία οι δαίμονες…