Μετανάστες διασχίζουν τα σύνορα από το Μαρόκο προς τον ισπανικό θύλακα της Θέουτα
( AP Photo/Antonio Sempere )
Η « Avvenire », η οποία θεωρητικά υποτίθεται ότι είναι καθολική εφημερίδα και εκφράζει τις απόψεις των Ιταλών επισκόπων, δημοσίευσε (ή παρήγγειλε) ένα άρθρο της Valeria della Valle στις 28 Ιανουαρίου 2025 , το οποίο εξακολουθεί να εμφανίζεται σε εμφανές σημείο στο διαδίκτυο, με τίτλο « Remigration », σχετικά με τη λέξη που προτιμά η ακροδεξιά . Η συγγραφέας, η οποία υποτίθεται ότι είναι γλωσσολόγος από μόνη της, εξήγησε στους αναγνώστες, αλλά μιλώντας με τις πόζες ενός μαθήματος ηθικής θεολογίας, ότι αυτός ο νεολογισμός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια μάσκα για λαθρεμπόριο σε μια « ηθικά κατακριτέα» πρακτική .
( AP Photo/Antonio Sempere )
Η « Avvenire », η οποία θεωρητικά υποτίθεται ότι είναι καθολική εφημερίδα και εκφράζει τις απόψεις των Ιταλών επισκόπων, δημοσίευσε (ή παρήγγειλε) ένα άρθρο της Valeria della Valle στις 28 Ιανουαρίου 2025 , το οποίο εξακολουθεί να εμφανίζεται σε εμφανές σημείο στο διαδίκτυο, με τίτλο « Remigration », σχετικά με τη λέξη που προτιμά η ακροδεξιά . Η συγγραφέας, η οποία υποτίθεται ότι είναι γλωσσολόγος από μόνη της, εξήγησε στους αναγνώστες, αλλά μιλώντας με τις πόζες ενός μαθήματος ηθικής θεολογίας, ότι αυτός ο νεολογισμός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια μάσκα για λαθρεμπόριο σε μια « ηθικά κατακριτέα» πρακτική .
Η επίσημη εφημερίδα των Επισκόπων, η οποία πλέον -παρά τους Ιταλούς Πάστορες που διαφωνούν με την προσέγγισή της και των οποίων οι φωνές έχουν σιωπήσει- έχει γίνει το όργανο του προοδευτικού κόμματος του Καρδινάλιου Zuppi (...ή του Δημοκρατικού Κόμματος tout court), θα πρέπει ωστόσο να γνωρίζει ότι, όταν εκφράζεται κανείς με όρους ηθικής θεολογίας, είναι κρίσιμο η σκέψη να είναι συνεπής με το δόγμα της Εκκλησίας και η εξήγηση να είναι δομημένη διανοητικά, όχι ιδεολογικά. Το γεγονός παραμένει ότι, μεταξύ των στοχευμένων παρεμβάσεων και της συντακτικής πονηριάς του « Avvenire », το αποτέλεσμα για τον μέσο αναγνώστη, που σήμερα δεν έχει ιδιαίτερη διάθεση για σκέψη, είναι ότι η Εκκλησία δεν θα μπορέσει ποτέ να εγκρίνει την «μετανάστευση», η οποία έχει γίνει απαράδεκτη αμαρτία «εναντίον της φιλανθρωπίας». Θα πρέπει πιθανώς να συγκαταλέγεται στις νέες αμαρτίες που έχουν εμφανιστεί στην εποχή του Μπεργκόλιαν (βλ. Σταματώντας την ανεξέλεγκτη μετανάστευση: το αληθινό καθολικό δόγμα. Και ας μην εφεύρει κανείς νέες αμαρτίες ). Η καθολική σκέψη, ωστόσο - fides quaerens intellectum - δεν ανέχεται ούτε τις απλουστεύσεις του μπαρ ούτε τις ψευδο-διανοητικές περιπλοκές των καθολικοκομμουνιστικών ακαδημαϊκών κύκλων, αλλά απαιτεί μια σταθερή βάση που να ικανοποιεί τη διάνοια στην υπακοή στη Θεία Αποκάλυψη. Οτιδήποτε άλλο είναι ιδεολογία της λέσχης των Ιακωβίνων και, ως τέτοια, «άχρηστο χαρτί». Χρησιμοποιούμε τον όρο «άχρηστο χαρτί» για ορισμένα άρθρα στο « Avvenire » επειδή, ενώ σεβόμαστε τις άλλες, πιο εμπεριστατωμένες συνεισφορές του και τους πολύ πιο αξιόλογους συντελεστές του, νιώθουμε την υποχρέωση να προειδοποιήσουμε τους αναγνώστες μας, τους ιερείς και τους λαϊκούς πιστούς, για αποκλίσεις που δεν είναι πλέον ανεκτές
Ο όρος «επαναπατρισμός», που μπορεί να είναι νεολογισμός, αλλά εκφράζει εύστοχα την ουσία της ανάγκης διατήρησης του χριστιανικού πολιτισμού (ή των λειψάνων του), χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει την πρακτική με την οποία όσοι βρίσκονται στην πολιτική εξουσία επιστρέφουν στη χώρα αναχώρησής τους όσους την έχουν εγκαταλείψει παράνομα για να πάνε σε μια περιοχή που έχει τους δικούς της νόμους, τη δική της ταυτότητα, τη δική της τάξη να τηρεί και -ας μην έχουν αντίρρηση ορισμένοι μοντερνιστές συντάκτες του « Avvenire »- τη δική της θρησκεία να προστατεύει, τη μόνη αληθινή, την καθολική, αποστολική και ρωμαϊκή θρησκεία, η οποία έχει ήδη υποφέρει τόσα πολλά στα χέρια του Ισλάμ και η οποία σύντομα θα γίνει στόχος, και εν μέρει ήδη, πολύ πιο αιματηρών επιθέσεων.
Ο όρος «επαναπατρισμός», που μπορεί να είναι νεολογισμός, αλλά εκφράζει εύστοχα την ουσία της ανάγκης διατήρησης του χριστιανικού πολιτισμού (ή των λειψάνων του), χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει την πρακτική με την οποία όσοι βρίσκονται στην πολιτική εξουσία επιστρέφουν στη χώρα αναχώρησής τους όσους την έχουν εγκαταλείψει παράνομα για να πάνε σε μια περιοχή που έχει τους δικούς της νόμους, τη δική της ταυτότητα, τη δική της τάξη να τηρεί και -ας μην έχουν αντίρρηση ορισμένοι μοντερνιστές συντάκτες του « Avvenire »- τη δική της θρησκεία να προστατεύει, τη μόνη αληθινή, την καθολική, αποστολική και ρωμαϊκή θρησκεία, η οποία έχει ήδη υποφέρει τόσα πολλά στα χέρια του Ισλάμ και η οποία σύντομα θα γίνει στόχος, και εν μέρει ήδη, πολύ πιο αιματηρών επιθέσεων.
Αυτή είναι η πραγματικότητα της ιστορίας πέρα από τη φλυαρία.
Ένα κράτος, σύμφωνα με την καθολική θεολογία, έχει το καθήκον να υπερασπίζεται το κοινό καλό - ή μάλλον, δύο, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση.
Το «πρώτο», όχι σε σημασία, αλλά πιο προσιτό στη σύγχρονη νοοτροπία, είναι το « φυσικό κοινό καλό ». Ένας σοφός ηγεμόνας —και όχι τεχνητά ιδεολογικοποιημένος— γνωρίζει καλά ότι η εισβολή στη χώρα του από ξένες δυνάμεις, ακόμη και προς το παρόν ως επί το πλείστον άοπλες, αποτελεί σοβαρό παράγοντα κοινωνικής αποσταθεροποίησης.
Ένα κράτος, σύμφωνα με την καθολική θεολογία, έχει το καθήκον να υπερασπίζεται το κοινό καλό - ή μάλλον, δύο, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση.
Το «πρώτο», όχι σε σημασία, αλλά πιο προσιτό στη σύγχρονη νοοτροπία, είναι το « φυσικό κοινό καλό ». Ένας σοφός ηγεμόνας —και όχι τεχνητά ιδεολογικοποιημένος— γνωρίζει καλά ότι η εισβολή στη χώρα του από ξένες δυνάμεις, ακόμη και προς το παρόν ως επί το πλείστον άοπλες, αποτελεί σοβαρό παράγοντα κοινωνικής αποσταθεροποίησης.
Ο Άγιος Θωμάς Ακινάτης το δήλωσε αυτό ξεκάθαρα στο De Regno , και ο Καρδινάλιος Μπίφι το είπε πιο πρόσφατα . Δεν χρειάζεται όραση με μάτια αετού για να το καταλάβει κανείς. λίγη πνευματική ειλικρίνεια θα αρκούσε. Το «δεύτερο» κοινό καλό που πρέπει να υπερασπιστεί είναι το « υπερφυσικό κοινό καλό », το οποίο ο ηγεμόνας θα πρέπει να αντιμετωπίσει με ίση, αν και ακόμη μεγαλύτερη, ειλικρινή δέσμευση και το οποίο —αν και είναι δύσκολο να κατανοηθεί από ορισμένους πολιτικούς σήμερα— είναι απαράδεκτο να παραμερίζεται στην καθημερινή ζωή των Ιταλών επισκόπων. Δηλαδή, ο καλός Βασιλιάς, ο καλός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Αρχηγός της Κυβέρνησης ή ο Δήμαρχος, πρέπει να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο την παρουσία παραγόντων που απομακρύνουν τους υπηκόους του από την αιώνια σωτηρία των ψυχών τους. Ναι, αυτοί που κυβερνούν είναι υπεύθυνοι ακόμη και αν οι άνθρωποι που κυβερνούν πηγαίνουν στην κόλαση εξαιτίας τους. Τώρα, ένας λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει πολύ καλά ότι η ανεξέλεγκτη παρουσία Μουσουλμάνων στα εδάφη μας αποτελεί κίνδυνο όχι μόνο για τη δημόσια τάξη, αλλά και για την πίστη. Αλλά ας περιορίσουμε τη συζήτηση αρχικά στην υπεράσπιση του « φυσικού κοινού καλού»,
αναπτύσσοντας τη σκέψη του Καρδινάλιου Μπίφι, η οποία μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: αν ήμουν ηγεμόνας που ενδιαφερόταν μόνο για το «φυσικό κοινό καλό», με άλλα λόγια, αν ήμουν ηγέτης, αλλά δεν ενδιαφερόταν για την πίστη και τη σωτηρία των ψυχών, αλλά ενδιαφερόταν μόνο για την καλή διακυβέρνηση του λαού μου, δεν θα επέτρεπα Ισλαμιστές μετανάστες στη χώρα μου, αλλά θα ευνοούσα την είσοδο -αν ήταν απολύτως απαραίτητο- μεταναστών από ευρωπαϊκές χώρες ή τουλάχιστον από τον χριστιανικό πολιτισμό, και αυτό -επαναλαμβάνουμε- όχι για λόγους πίστης, αλλά επειδή είναι πιο εύκολο γι' αυτούς να μην υπονομεύσουν την κοινωνική τάξη αυτής της χώρας.
Ένα διευκρινιστικό παράδειγμα.
Ένας φίλος, εργοδηγός μιας μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας, εμπιστεύτηκε στο συντακτικό μας προσωπικό: « Ένα εργοτάξιο με πολλούς Ισλαμιστές εργάτες είναι σχεδόν ανεξέλεγκτο για μένα, επειδή το πολιτισμικό χάσμα είναι πολύ μεγάλο, ακόμη και στις μεθόδους μάθησης, και όταν ο αριθμός των Μουσουλμάνων γίνεται πολύ μεγάλος, Ιταλοί συνάδελφοι ή Χριστιανοί μετανάστες εγκαταλείπουν την εργασία υπό ορισμένες συνθήκες. Για να μην αναφέρουμε την αισθητή περιφρόνηση προς τους Χριστιανούς συναδέλφους, τους οποίους θεωρούν «σκύλους». «άπιστους» και μάλιστα εναντίον μου, που θα έπρεπε να είμαι ο ηγέτης τους. Έτσι δουλεύεις άσχημα ».
Εδώ, όπως εξηγείται από ένα άτομο που δεν ζει στο βελούδο των προοδευτικών-καθολικών σαλονιών, τα πολυδιαφημισμένα πλεονεκτήματα της μετανάστευσης που θα έλυναν το πρόβλημα των θέσεων εργασίας που άλλοι δεν θέλουν πλέον να κάνουν. Αντίθετα, η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, οι πολύ χαμηλοί μισθοί με τους οποίους πολλοί είναι ικανοποιημένοι (και που γενικά ωφελούν το μεγάλο κεφάλαιο), μαζί με το δυσάρεστο εργασιακό κλίμα που ουσιαστικά δημιουργείται, διώχνουν τους Ευρωπαίους ή Χριστιανούς εργάτες, δημιουργώντας μερικές φορές κενές θέσεις εργασίας που δεν υπήρχαν πριν.
Η ίδια πηγή μας είπε: « Προσπάθησα να φέρω μερικούς καλούς εργάτες από την Αργεντινή, αλλά όταν υποβάλλω αίτηση για να επιτραπεί σε Νοτιοαμερικανούς [επομένως χριστιανικής κουλτούρας] να εισέλθουν νόμιμα, το γραφείο μετανάστευσης απορρίπτει το σχέδιό μου, επειδή, λόγω διεθνών πολιτικών συμφωνιών και πρακτικών, άλλες μεταναστευτικές ροές (γενικά από το Μαγκρέμπ) ή η νομιμοποίηση των παράνομων μεταναστών που ήδη υπάρχουν στη χώρα, συχνά ισλαμικής καταγωγής ».
Ποιο είναι το συμπέρασμα; Είναι σαφές ακόμη και στα παιδιά ότι υπάρχει ένα σχέδιο εισβολής και οριστικής αποχριστιανοποίησης της Ευρώπης, με την υποστήριξη Τεκτονικών Στοών.
Μέχρι στιγμής, όλα αυτά γίνονται για το « φυσικό κοινό καλό », για την απλή καλή διακυβέρνηση ενός έθνους στο πιο βασικό επίπεδο. Αν κάποιος μπορούσε πραγματικά να μιλήσει ως Επίσκοπος, τότε το κύριο μέλημα θα έπρεπε να είναι το « υπερφυσικό κοινό καλό».«και η αιώνια σωτηρία των ψυχών, η οποία αναπόφευκτα περνάει μέσα από τη διατήρηση της πίστης. Και η διατήρηση της πίστης περνάει επίσης μέσα από τη διατήρηση της χριστιανικής ταυτότητας και των παραδόσεων μιας χώρας, καθώς και μέσα από την κατηγορηματική απόρριψη της μοντερνιστικής νοοτροπίας, η οποία κατέληξε να εξισώνει την καθολική θρησκεία με ψευδείς πεποιθήσεις.
Αυτοί οι εκκλησιαστικοί που στην πραγματικότητα απηχούν τον Διαφωτιστικό-Τεκτονικό λόγο, λαθρεμπόριο και διαστρέβλωση των εννοιών της «ευπρόσδεκτης υποδοχής» και της «χριστιανικής φιλανθρωπίας», χωρίς ωστόσο να δίνουν καμία θεολογική δομή στη σκέψη τους, επικαλούνται μόνο επιφανειακό συναισθηματισμό και στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τις παγκοσμιοποιητικές θέσεις για ένα «κοσμικό» έργο. Ή μάλλον «θρησκευτικό», αλλά της παγκοσμιοποιητικής θρησκείας, η οποία σίγουρα δεν είναι αυτή του Ιησού Χριστού.
Αυτές οι σκέψεις συνδέονται επίσης με το ζήτημα της «επανεγκατάστασης», το οποίο μας έχει ζητηθεί ειδικά να εμβαθύνουμε σε σχέση με τα καθήκοντα του καλού Καθολικού: την επιστροφή στην πατρίδα όσων έχουν εισέλθει κρυφά σε μια χώρα, όσων μπορούν να βλάψουν το φυσικό και υπερφυσικό κοινό καλό ενός έθνους, όσων έχουν διαπράξει εγκλήματα, μερικές φορές βάναυσα, για να μην αναφέρουμε εκείνους που επιδιώκουν ανοιχτά να αποσταθεροποιήσουν τις κοινωνίες μας, Η αντικατάστασή τους με ποιος ξέρει τι ισλαμική επιβολή, είναι ένα από τα πρωταρχικά καθήκοντα ενός καλού ηγεμόνα. Ακόμα περισσότερο από έναν καθολικό ηγεμόνα.
Αυτή η αγία βασίλισσα, η Ισαβέλλα η Καθολική , για το φυσικό και υπερφυσικό καλό της Ισπανίας, δεν δίστασε - με την ευλογία της Εκκλησίας - να προωθήσει την απομάκρυνση από το έδαφος του βασιλείου της εκείνων των παραγόντων αποσταθεροποίησης που είχαν γίνει οι Μουσουλμάνοι και οι ψευδώς προσηλυτισμένοι Εβραίοι. Και αυτό για μια απλή βασική αρχή, η οποία ακόμη και πριν νά είναι θεολογική, είναι μιας ορθής ρεαλιστικής φιλοσοφίας: το κοινό καλό ενός ολόκληρου έθνους είναι ανώτερο από το καλό του ατόμου ή το καλό μιας μειονοτικής ομάδας. Πράγματι, το καλό αυτών των «μερών» του συνόλου είναι πραγματικά «καλό» μόνο όταν εξετάζεται σε σχέση με το «καλό του συνόλου». Το «καλό του συνόλου» είναι ανώτερο από το «καλό του μέρους». Αν έπρεπε να ακρωτηριάσω ένα πόδι για να σώσω το σώμα, ο λογικός άνθρωπος δεν θα διστάσει να αφαιρέσει το άρρωστο μέρος για να αποτρέψει την γάγγραινα από το να καταβροχθίσει ολόκληρο το άτομο. Ούτε θα ήταν αληθινό «καλό» για το σάπιο πόδι να το κρατήσει στη θέση του. Ακόμα και για κάποιον που βλάπτει το κοινό Εντάξει, είναι καλό να αποτρέπεται η πρόκληση περαιτέρω βλάβης. Ακόμα περισσότερο αν δεν είναι νόμιμο μέλος του «κοινωνικού σώματος», αλλά έχει εισέλθει κρυφά σε αυτό. Για όποιον έχει ακόμα κοινή λογική, αυτές οι αρχές δεν χρειάζονται περαιτέρω εξήγηση.
Επομένως, εάν άτομα εισέλθουν σε μια χώρα, παραβιάζοντας τους νόμους της, και επιπλέον είναι πιθανοί παράγοντες όχι μόνο αποσταθεροποίησης αλλά και βίας ή, χειρότερα, ένοπλης ανταρσίας στη χώρα υποδοχής - και τέτοιοι είναι οι Μουσουλμάνοι που ακολουθούν πιστά το Κοράνι, το «ιερό» τους κείμενο που περιφρονεί κατ' αρχήν τον χριστιανικό πολιτισμό - είναι απολύτως επιτρεπτό για την κυβέρνηση να τους στείλει πίσω στον τόπο καταγωγής τους.
Πράγματι, εμπίπτει πλήρως στο πεδίο των κυριαρχικών δικαιωμάτων να μην έχει κανείς αυστηρές υποχρεώσεις απέναντι σε κανέναν που δεν είναι υπήκοος της δικής του γης. Διαφορετικά, θα υπήρχε μόνο μιά ανθρωπιστική παγκοσμιοποίηση χωρίς κράτη, χωρίς σύνορα και χωρίς καθορισμένα δικαιώματα εκτός από το δικαίωμα στην απεριόριστη μετανάστευση, το οποίο, ωστόσο, είναι αντίθετο με τον πιο βασικό φυσικό νόμο και, δόξα τω Θεώ, δεν αποτελεί ακόμη αναγνωρισμένη μορφή διακυβέρνησης, εκτός από μερικούς εκδότες του « Avvenire ».
Ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄ είπε ότι όταν μιλάμε για «δικαιώματα» σε αυτό το θέμα, το πρώτο και πιο θεμελιώδες από αυτά που θα έπρεπε να διασφαλίζεται παντού θα έπρεπε να είναι « το δικαίωμα να μην μεταναστεύει κανείς ».
Αυτές οι σκέψεις, προφανείς σε κάθε λογικό άνθρωπο, σχετικά με την πλήρη νομιμότητα κατ' αρχήν της «επανένταξης» - με την επιφύλαξη της προληπτικής σκοπιμότητάς της κατά περίπτωση - ισχύουν και για τον λεγόμενο «ναυτικό αποκλεισμό», ο οποίος, με τις κατάλληλες διακρίσεις, είναι επίσης απολύτως θεμιτός για την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης της Καθολικής κυβέρνησης. Παραμένει, ωστόσο, αλήθεια ότι οι Χριστιανοί, περισσότερο από άλλους, υποχρεούνται να ασκούν δημόσια αληθινή φιλανθρωπία, η οποία είναι διατεταγμένη φιλανθρωπία. Για παράδειγμα, μια καλή Καθολική κυβέρνηση που θα επιβάλει έναν «ναυτικό αποκλεισμό» για να σταματήσει την ανεξέλεγκτη μετανάστευση θα πρέπει σίγουρα να οργανώσει τη φροντίδα και τις πρώτες βοήθειες στη θάλασσα για ναυαγούς ή για όσους φτάνουν εξαντλημένοι από το ταξίδι. Θα πρέπει να τρέφονται υπάκουα, να τους δίνεται νερό, να τους παρέχεται βοήθεια στον τοκετό εάν είναι έγκυοι, και ακόμη και να μεταφέρονται προσωρινά σε νοσοκομεία στην ηπειρωτική χώρα εάν είναι σοβαρά άρρωστοι, με σκοπό να επιστρέψουν στη χώρα προέλευσής τους μόλις αναρρώσουν. Αυτό γίνεται επίσης για να αποθαρρύνει άλλους άτυχους από τους κινδύνους του θανάτου στη θάλασσα. Επειδή οι μετανάστες που πνίγονται στα νερά της Μεσογείου σίγουρα βαρύνονται από τις συνειδήσεις αδίστακτων λαθρεμπόρων, αλλά και από τις συνειδήσεις εκείνων που, λίγο πολύ έμμεσα, τους προσκαλούν να ξεκινήσουν επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια ή ταξίδια.
Ας εξετάσει κάποιος τη συνείδησή του, ακόμη και στις εφημερίδες των Ιταλών επισκόπων, ή μάλλον, στο προοδευτικό -οργανωμένο και ιδεολογικά καθοδηγούμενο- μέρος της Ιταλικής Επισκοπής.
Οι απλές σκέψεις σε αυτό το σύντομο άρθρο αποτελούν μια γρήγορη απάντηση στους αναγνώστες μας, οι οποίοι, εύλογα, σκανδαλίστηκαν από τις δηλώσεις ορισμένων εκκλησιαστικών αρχών, οι οποίες, ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέονται με την αληθινή καθολική σκέψη.
αναπτύσσοντας τη σκέψη του Καρδινάλιου Μπίφι, η οποία μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: αν ήμουν ηγεμόνας που ενδιαφερόταν μόνο για το «φυσικό κοινό καλό», με άλλα λόγια, αν ήμουν ηγέτης, αλλά δεν ενδιαφερόταν για την πίστη και τη σωτηρία των ψυχών, αλλά ενδιαφερόταν μόνο για την καλή διακυβέρνηση του λαού μου, δεν θα επέτρεπα Ισλαμιστές μετανάστες στη χώρα μου, αλλά θα ευνοούσα την είσοδο -αν ήταν απολύτως απαραίτητο- μεταναστών από ευρωπαϊκές χώρες ή τουλάχιστον από τον χριστιανικό πολιτισμό, και αυτό -επαναλαμβάνουμε- όχι για λόγους πίστης, αλλά επειδή είναι πιο εύκολο γι' αυτούς να μην υπονομεύσουν την κοινωνική τάξη αυτής της χώρας.
Ένα διευκρινιστικό παράδειγμα.
Ένας φίλος, εργοδηγός μιας μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας, εμπιστεύτηκε στο συντακτικό μας προσωπικό: « Ένα εργοτάξιο με πολλούς Ισλαμιστές εργάτες είναι σχεδόν ανεξέλεγκτο για μένα, επειδή το πολιτισμικό χάσμα είναι πολύ μεγάλο, ακόμη και στις μεθόδους μάθησης, και όταν ο αριθμός των Μουσουλμάνων γίνεται πολύ μεγάλος, Ιταλοί συνάδελφοι ή Χριστιανοί μετανάστες εγκαταλείπουν την εργασία υπό ορισμένες συνθήκες. Για να μην αναφέρουμε την αισθητή περιφρόνηση προς τους Χριστιανούς συναδέλφους, τους οποίους θεωρούν «σκύλους». «άπιστους» και μάλιστα εναντίον μου, που θα έπρεπε να είμαι ο ηγέτης τους. Έτσι δουλεύεις άσχημα ».
Εδώ, όπως εξηγείται από ένα άτομο που δεν ζει στο βελούδο των προοδευτικών-καθολικών σαλονιών, τα πολυδιαφημισμένα πλεονεκτήματα της μετανάστευσης που θα έλυναν το πρόβλημα των θέσεων εργασίας που άλλοι δεν θέλουν πλέον να κάνουν. Αντίθετα, η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, οι πολύ χαμηλοί μισθοί με τους οποίους πολλοί είναι ικανοποιημένοι (και που γενικά ωφελούν το μεγάλο κεφάλαιο), μαζί με το δυσάρεστο εργασιακό κλίμα που ουσιαστικά δημιουργείται, διώχνουν τους Ευρωπαίους ή Χριστιανούς εργάτες, δημιουργώντας μερικές φορές κενές θέσεις εργασίας που δεν υπήρχαν πριν.
Η ίδια πηγή μας είπε: « Προσπάθησα να φέρω μερικούς καλούς εργάτες από την Αργεντινή, αλλά όταν υποβάλλω αίτηση για να επιτραπεί σε Νοτιοαμερικανούς [επομένως χριστιανικής κουλτούρας] να εισέλθουν νόμιμα, το γραφείο μετανάστευσης απορρίπτει το σχέδιό μου, επειδή, λόγω διεθνών πολιτικών συμφωνιών και πρακτικών, άλλες μεταναστευτικές ροές (γενικά από το Μαγκρέμπ) ή η νομιμοποίηση των παράνομων μεταναστών που ήδη υπάρχουν στη χώρα, συχνά ισλαμικής καταγωγής ».
Ποιο είναι το συμπέρασμα; Είναι σαφές ακόμη και στα παιδιά ότι υπάρχει ένα σχέδιο εισβολής και οριστικής αποχριστιανοποίησης της Ευρώπης, με την υποστήριξη Τεκτονικών Στοών.
Μέχρι στιγμής, όλα αυτά γίνονται για το « φυσικό κοινό καλό », για την απλή καλή διακυβέρνηση ενός έθνους στο πιο βασικό επίπεδο. Αν κάποιος μπορούσε πραγματικά να μιλήσει ως Επίσκοπος, τότε το κύριο μέλημα θα έπρεπε να είναι το « υπερφυσικό κοινό καλό».«και η αιώνια σωτηρία των ψυχών, η οποία αναπόφευκτα περνάει μέσα από τη διατήρηση της πίστης. Και η διατήρηση της πίστης περνάει επίσης μέσα από τη διατήρηση της χριστιανικής ταυτότητας και των παραδόσεων μιας χώρας, καθώς και μέσα από την κατηγορηματική απόρριψη της μοντερνιστικής νοοτροπίας, η οποία κατέληξε να εξισώνει την καθολική θρησκεία με ψευδείς πεποιθήσεις.
Αυτοί οι εκκλησιαστικοί που στην πραγματικότητα απηχούν τον Διαφωτιστικό-Τεκτονικό λόγο, λαθρεμπόριο και διαστρέβλωση των εννοιών της «ευπρόσδεκτης υποδοχής» και της «χριστιανικής φιλανθρωπίας», χωρίς ωστόσο να δίνουν καμία θεολογική δομή στη σκέψη τους, επικαλούνται μόνο επιφανειακό συναισθηματισμό και στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τις παγκοσμιοποιητικές θέσεις για ένα «κοσμικό» έργο. Ή μάλλον «θρησκευτικό», αλλά της παγκοσμιοποιητικής θρησκείας, η οποία σίγουρα δεν είναι αυτή του Ιησού Χριστού.
Αυτές οι σκέψεις συνδέονται επίσης με το ζήτημα της «επανεγκατάστασης», το οποίο μας έχει ζητηθεί ειδικά να εμβαθύνουμε σε σχέση με τα καθήκοντα του καλού Καθολικού: την επιστροφή στην πατρίδα όσων έχουν εισέλθει κρυφά σε μια χώρα, όσων μπορούν να βλάψουν το φυσικό και υπερφυσικό κοινό καλό ενός έθνους, όσων έχουν διαπράξει εγκλήματα, μερικές φορές βάναυσα, για να μην αναφέρουμε εκείνους που επιδιώκουν ανοιχτά να αποσταθεροποιήσουν τις κοινωνίες μας, Η αντικατάστασή τους με ποιος ξέρει τι ισλαμική επιβολή, είναι ένα από τα πρωταρχικά καθήκοντα ενός καλού ηγεμόνα. Ακόμα περισσότερο από έναν καθολικό ηγεμόνα.
Αυτή η αγία βασίλισσα, η Ισαβέλλα η Καθολική , για το φυσικό και υπερφυσικό καλό της Ισπανίας, δεν δίστασε - με την ευλογία της Εκκλησίας - να προωθήσει την απομάκρυνση από το έδαφος του βασιλείου της εκείνων των παραγόντων αποσταθεροποίησης που είχαν γίνει οι Μουσουλμάνοι και οι ψευδώς προσηλυτισμένοι Εβραίοι. Και αυτό για μια απλή βασική αρχή, η οποία ακόμη και πριν νά είναι θεολογική, είναι μιας ορθής ρεαλιστικής φιλοσοφίας: το κοινό καλό ενός ολόκληρου έθνους είναι ανώτερο από το καλό του ατόμου ή το καλό μιας μειονοτικής ομάδας. Πράγματι, το καλό αυτών των «μερών» του συνόλου είναι πραγματικά «καλό» μόνο όταν εξετάζεται σε σχέση με το «καλό του συνόλου». Το «καλό του συνόλου» είναι ανώτερο από το «καλό του μέρους». Αν έπρεπε να ακρωτηριάσω ένα πόδι για να σώσω το σώμα, ο λογικός άνθρωπος δεν θα διστάσει να αφαιρέσει το άρρωστο μέρος για να αποτρέψει την γάγγραινα από το να καταβροχθίσει ολόκληρο το άτομο. Ούτε θα ήταν αληθινό «καλό» για το σάπιο πόδι να το κρατήσει στη θέση του. Ακόμα και για κάποιον που βλάπτει το κοινό Εντάξει, είναι καλό να αποτρέπεται η πρόκληση περαιτέρω βλάβης. Ακόμα περισσότερο αν δεν είναι νόμιμο μέλος του «κοινωνικού σώματος», αλλά έχει εισέλθει κρυφά σε αυτό. Για όποιον έχει ακόμα κοινή λογική, αυτές οι αρχές δεν χρειάζονται περαιτέρω εξήγηση.
Επομένως, εάν άτομα εισέλθουν σε μια χώρα, παραβιάζοντας τους νόμους της, και επιπλέον είναι πιθανοί παράγοντες όχι μόνο αποσταθεροποίησης αλλά και βίας ή, χειρότερα, ένοπλης ανταρσίας στη χώρα υποδοχής - και τέτοιοι είναι οι Μουσουλμάνοι που ακολουθούν πιστά το Κοράνι, το «ιερό» τους κείμενο που περιφρονεί κατ' αρχήν τον χριστιανικό πολιτισμό - είναι απολύτως επιτρεπτό για την κυβέρνηση να τους στείλει πίσω στον τόπο καταγωγής τους.
Πράγματι, εμπίπτει πλήρως στο πεδίο των κυριαρχικών δικαιωμάτων να μην έχει κανείς αυστηρές υποχρεώσεις απέναντι σε κανέναν που δεν είναι υπήκοος της δικής του γης. Διαφορετικά, θα υπήρχε μόνο μιά ανθρωπιστική παγκοσμιοποίηση χωρίς κράτη, χωρίς σύνορα και χωρίς καθορισμένα δικαιώματα εκτός από το δικαίωμα στην απεριόριστη μετανάστευση, το οποίο, ωστόσο, είναι αντίθετο με τον πιο βασικό φυσικό νόμο και, δόξα τω Θεώ, δεν αποτελεί ακόμη αναγνωρισμένη μορφή διακυβέρνησης, εκτός από μερικούς εκδότες του « Avvenire ».
Ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄ είπε ότι όταν μιλάμε για «δικαιώματα» σε αυτό το θέμα, το πρώτο και πιο θεμελιώδες από αυτά που θα έπρεπε να διασφαλίζεται παντού θα έπρεπε να είναι « το δικαίωμα να μην μεταναστεύει κανείς ».
Αυτές οι σκέψεις, προφανείς σε κάθε λογικό άνθρωπο, σχετικά με την πλήρη νομιμότητα κατ' αρχήν της «επανένταξης» - με την επιφύλαξη της προληπτικής σκοπιμότητάς της κατά περίπτωση - ισχύουν και για τον λεγόμενο «ναυτικό αποκλεισμό», ο οποίος, με τις κατάλληλες διακρίσεις, είναι επίσης απολύτως θεμιτός για την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης της Καθολικής κυβέρνησης. Παραμένει, ωστόσο, αλήθεια ότι οι Χριστιανοί, περισσότερο από άλλους, υποχρεούνται να ασκούν δημόσια αληθινή φιλανθρωπία, η οποία είναι διατεταγμένη φιλανθρωπία. Για παράδειγμα, μια καλή Καθολική κυβέρνηση που θα επιβάλει έναν «ναυτικό αποκλεισμό» για να σταματήσει την ανεξέλεγκτη μετανάστευση θα πρέπει σίγουρα να οργανώσει τη φροντίδα και τις πρώτες βοήθειες στη θάλασσα για ναυαγούς ή για όσους φτάνουν εξαντλημένοι από το ταξίδι. Θα πρέπει να τρέφονται υπάκουα, να τους δίνεται νερό, να τους παρέχεται βοήθεια στον τοκετό εάν είναι έγκυοι, και ακόμη και να μεταφέρονται προσωρινά σε νοσοκομεία στην ηπειρωτική χώρα εάν είναι σοβαρά άρρωστοι, με σκοπό να επιστρέψουν στη χώρα προέλευσής τους μόλις αναρρώσουν. Αυτό γίνεται επίσης για να αποθαρρύνει άλλους άτυχους από τους κινδύνους του θανάτου στη θάλασσα. Επειδή οι μετανάστες που πνίγονται στα νερά της Μεσογείου σίγουρα βαρύνονται από τις συνειδήσεις αδίστακτων λαθρεμπόρων, αλλά και από τις συνειδήσεις εκείνων που, λίγο πολύ έμμεσα, τους προσκαλούν να ξεκινήσουν επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια ή ταξίδια.
Ας εξετάσει κάποιος τη συνείδησή του, ακόμη και στις εφημερίδες των Ιταλών επισκόπων, ή μάλλον, στο προοδευτικό -οργανωμένο και ιδεολογικά καθοδηγούμενο- μέρος της Ιταλικής Επισκοπής.
Οι απλές σκέψεις σε αυτό το σύντομο άρθρο αποτελούν μια γρήγορη απάντηση στους αναγνώστες μας, οι οποίοι, εύλογα, σκανδαλίστηκαν από τις δηλώσεις ορισμένων εκκλησιαστικών αρχών, οι οποίες, ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέονται με την αληθινή καθολική σκέψη.
