Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Ερχεται Καταιγίδα στο Αιγαίο -Γιατί βρίσκονται σε ετοιμότητα 70 πλοία του Πολεμικού Ναυτικού

Μπορεί ο νους να πηγαίνει σε τυχόν... αψιμαχίες, στα ύδατα του Αιγαίου, ανάμεσα σε ελληνικά και τουρκικά πληρώματα (αντίστοιχα με αυτά που συμβαίνουν καθημερινά στον αέρα), ωστόσο αυτή η «Καταιγίδα» θα είναι τελείως διαφορετική.
Πρόκειται για μια ευρεία άσκηση που φέρει το όνομα «Καταιγίδα» και η οποία δεν είχε διεξαχθεί το 2012 λόγω της οικονομικής κρίσης.
Για τις ανάγκες της άσκησης, στις αρχές της εβδομάδας, θα βγουν στο Αιγαίο περίπου 70 πολεμικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού.

Να σημειωθεί πως πριν από λίγες ημέρες είχε πραγματοποιηθεί η τουρκική άσκηση Beyaz Firtina, αν και φαίνεται πως η αντίστοιχη ελληνική δεν έρχεται ως... απάντηση, καθώς ήταν προγραμματισμένη να γίνει αυτή την περίοδο.
Από την πλευρά της η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού κρίνει σκόπιμο να γίνουν κάποιες αλλαγές στο επιχειρησιακό σχεδιασμό της άσκησης, τη στιγμή που οι συνθήκες θα είναι επί... πραγματικού με εμπλοκή μεγάλου αριθμού πλοίων και προσωπικού.

Ο χώρος που θα αναπτυχθεί η άσκηση είναι όλο το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος- από την Σαμοθράκη μέχρι το Καστελόριζο.

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ - Άρθρο του Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου στην εφημερίδα "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" (31/05/2014)

Ένα συνέδριο με θέμα «Κανόνες της Εκκλησίας και σύγχρονες προκλήσεις», που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες στον Βόλο, με πρωτοβουλία της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, έφερε στην επιφάνεια την διαρκή αγωνία της Εκκλησίας να προσφέρει με τρόπο κατανοητό και αποτελεσματικό τους θησαυρούς της παράδοσής της στον σύγχρονο άνθρωπο.
Το εγχείρημα φαίνεται να είναι δυσκολότατο και αποτελεί πρόκληση, της οποίας η απάντηση, όχι μόνο στον λόγο άλλα και στην πράξη, θα καθορίσει τη θέση της Εκκλησίας στη σύγχρονη κοινωνία. Το ερώτημα είναι καίριο: Πώς θα κατορθώσει ο εκκλησιαστικός λόγος, προερχόμενος από μια ιστορική διαδρομή δύο χιλιετιών,  να ανταποκριθεί στις ανάγκες και την αγωνία μιας κοινωνίας, η οποία μεταλλάσσεται με ραγδαίους ρυθμούς; Πώς, προβλήματα πρωτόγνωρα και συνθήκες άγνωστες μέχρι πρόσφατα, όπως οι ανοιχτές κοινωνίες με την ανάμιξη εθνικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών στοιχείων, οι εκρηκτικές κοινωνικές ανισότητες, τα οικολογικά προβλήματα, οι σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, το γκρέμισμα αρχών και αξιών, που επί αιώνες διατηρούσαν μια στοιχειώδη κοινωνική ισορροπία και ενότητα, θα βρουν στην Ορθόδοξη παράδοση εναλλακτικές και ρεαλιστικές διεξόδους;
Στα ερωτήματα αυτά, υπάρχει μια κατ΄ αρχάς εύκολη απάντηση: Η εναρμόνιση της ζωής με τη διδασκαλία και ιδίως με το παράδειγμα του Χριστού, στα βήματα των Πατέρων και των Αγίων της Εκκλησίας, προστατεύει τον εκκλησιαστικό λόγο από τον κίνδυνο να άγεται και να φέρεται από τις διαρκώς εναλλασσόμενες περιστάσεις. Με άλλα λόγια, η αγιότητα είναι η διαρκώς παρούσα και διαρκώς σύγχρονη πρόταση ζωής, ιστορική και συγχρόνως σύγχρονη, παραδοσιακή και συγχρόνως διαχρονική, που ανοίγει διαρκώς περάσματα προς το μόνιμο και το αιώνιο. Μέσα σε αυτό το παλιό, οι κανόνες της Εκκλησίας οριοθετούν έναν δρόμο ασφαλή για όσους τον βαδίζουν, αλλά και λυτρωτικό για τον κόσμο της κάθε ιστορικής στιγμής.
Το αναμφισβήτητο αυτό γεγονός, όμως, δεν απαλλάσσει την Εκκλησία, και τον καθένα μας ξεχωριστά, να αναλάβουμε το  βαρύ άλλα και κρίσιμο καθήκον να διατηρήσουμε ενεργό το πνεύμα των Ιερών κανόνων, προσαρμόζοντάς το συγχρόνως στις ποικίλες και οξύτατες σημερινές ανάγκες.   Όσο οι καιροί απαιτούν άσκηση ψυχής και πνευματικό κόπο, προκειμένου το λυχνάρι της αγιότητας να μην σβήσει, άλλο τόσο απαιτείται κόπος σωματικός και νοητικός, ώστε το λυχνάρι αυτό να μην κρυφτεί κάτω από τον μόδιο της αυτάρκειας και της στείρας προσκόλλησης στο παρελθόν, αλλά να μπορεί κάθε στιγμή να σκορπίζει απλόχερα το φως του, ακόμη και στις πιο σκοτεινές γωνίες του σύγχρονου κόσμου. Αυτή η διαδικασία άλλωστε μπορεί να περιλαμβάνει και αποτελέσματα ευεργετικά και για την ίδια την  Εκκλησία, όπως η απαλλαγή θεμελιωδών πηγών της Ορθόδοξης παράδοσης, μεταξύ των οποίων και το Πηδάλιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, από νόθα κείμενα και αυθαίρετες προσθήκες, όπως ανέδειξε η πρόσφατη επιστημονική έρευνα.
Τέτοιου είδους επισημάνσεις, καθώς και η ευρύτερη προβληματική που αναπτύχθηκε, καθιστούν το εν λόγω συνέδριο πρωτοποριακό, ενώ δημιουργούνται βάσιμες προσδοκίες, πως η προσπάθεια αυτή θα έχει συνέχεια. Οι ωφέλειες από ανάλογες πρωτοβουλίες στο μέλλον θα είναι πολλαπλές: Πρώτον, θα δοθεί στην Εκκλησία η δυνατότητα να έρθει σε επαφή με την αυθεντική της παράδοση και να διακρίνει το διαχρονικό από το ιστορικό, γεγονός που θα της ανοίξει τον δρόμο μιας πιο δυναμικής σχέσης με το «σήμερα». Κατά δεύτερον, η ποιμαντική της δράση θα απελευθερωθεί από στοιχεία που δημιούργησαν ιδιαίτερες κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, ριζικά διαφορετικές από τις τωρινές, και θα καταφέρει να απαντήσει με αποτελεσματικότερο τρόπο σε εντελώς καινούργιες  πνευματικές ανάγκες και ερωτήματα.
Πέραν όλων, όμως, κάθε τέτοια σοβαρή μελέτη και έρευνα των πηγών, αλλά και του αυθεντικού ήθους της Εκκλησίας, πρέπει κυρίως να προέλθει από μια θερμή και διαρκή επιθυμία διακονίας του σύγχρονου ανθρώπου. Πρωτοβουλίες τέτοιου είδους συμβάλλουν στην αναθέρμανση του πνεύματος και του χαρακτήρα της αποστολής όλων μας ως χριστιανών, πιστών στην εντολή του Χριστού:
«Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Μτθ. 28, 19)
Σ΄ αυτή τη διαρκή έξοδο προς τον κόσμο, πρέπει να εξοπλιστούμε με επάρκεια ήθους, περίσσευμα αγάπης, ετοιμότητα διαλόγου, πνευματική καλλιέργεια, θεολογική αυθεντικότητα, επιστημονική κατάρτιση, αλλά και λόγο κατανοητό και σύγχρονο, ικανό να πείσει και να εμπνεύσει.
Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος 
"Δημοκρατία", 31/5/14
anastasiosk

ΣΧΟΛΙΟ: Είναι τόσο βαρετός......!!!! Τόσα χρόνια επαναλαμβάνει τά ίδια καί τά ίδια. 
Εμείς θέλουμε νά τονίσουμε ένα μόνο σημείο.

Με άλλα λόγια, η αγιότητα είναι η διαρκώς παρούσα και διαρκώς σύγχρονη πρόταση ζωής, ιστορική και συγχρόνως σύγχρονη, παραδοσιακή και συγχρόνως διαχρονική, που ανοίγει διαρκώς περάσματα προς το μόνιμο και το αιώνιο. Μέσα σε αυτό το παλιό, οι κανόνες της Εκκλησίας οριοθετούν έναν δρόμο ασφαλή για όσους τον βαδίζουν, αλλά και λυτρωτικό για τον κόσμο της κάθε ιστορικής στιγμής.
 ... το λυχνάρι αυτό να μην κρυφτεί κάτω από τον μόδιο της αυτάρκειας και της στείρας προσκόλλησης στο παρελθόν, αλλά να μπορεί κάθε στιγμή να σκορπίζει απλόχερα το φως του, ακόμη και στις πιο σκοτεινές γωνίες του σύγχρονου κόσμου.

Όπως βλέπουμε αγνοεί παντελώς τήν αγιότητα. Διότι η αγιότης δέν έχει καμία σχέση ούτε μέ τούς κανόνες ούτε μέ τό αιώνιο. Δέν πρέπει να έχει διαβάσει ποτέ του τίς επιστολές τού Αποστόλου Παύλου. Άς τού ανοίξει κάποιος τά μάτια. 
Καί υπονοεί μέ θράσσος ότι η αγιότης έχει οποιαδήποτε σχέση μέ τό παρελθόν. Καί υποκρίνεται μέ θράσσος ότι ο ίδιος μετέχει τής χάριτος τού χριστιανού καί κινδυνεύει νά μήν αποδώσει τίποτε στόν Κύριο εάν δέν φωτίσει τούς ετερόδοξους.
Η εκκλησία Ιγνάτιε σέ έκανε επίσκοπο γιά νά φροντίζεις τήν πίστη τών ομοδόξων όχι τών ετεροδόξων.
Τίποτε από αυτά πού λέει δέν δείχνει ότι όντως κατέχει τό λυχνάρι τής αληθινής πίστεως. Μήν ανησυχείς Ιγνάτιε δέν θά σού ζητήσει τίποτε ο Κύριος. Ούτε ζήτησες κάτι ούτε πήρες κάτι.
Αμέθυστος

"Πρόβα τζενεράλε", έτοιμη για όλα η Τουρκία

Τα ανησυχητικά συμπεράσματα των τουρκικών ασκήσεων στο Αιγαίο

Γράφει ο Λ. Λιγουριώτης 

Το πνεύμα της τουρκικής, διακλαδικής άσκησης «Efes 2014» που μόλις τελείωσε, το αποτύπωσε με σαφήνεια ο τίτλος της εφημερίδας Vatan: "Πολέμησαν οι χώρες Safir και Mercan", ("Ζαφείρι" vs "Κοράλλι" επί το ελληνικότερο). Ήταν μια άσκηση καθαρά επιθετική- και αυτό το είπε καθαρά όχι μόνο ο Αρχηγός των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Οζέλ, αλλά φρόντισε και να το δείξει, ενώπιον 51 ξένων Στρατιωτικών Ακολούθων, μεταξύ των οποίων και του Έλληνα και παρουσία του Τούρκου Πρωθυπουργού κ. Ερντογάν.

Ο στρατηγός Οζέλ, κατά την ομιλία του μετά την άσκηση, είπε μεταξύ άλλων, όπως το αποτυπώνει η εφημερίδα Αksam ότι οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις με την υψηλή πειθαρχία τους, το αναπτερωμένο ηθικό τους και το επίπεδο της εκπαίδευσής τους έδειξαν ότι είναι πάντα πανέτοιμες και ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη του έθνους. Το σενάριο της άσκησης -ανέφερε- βασιζόταν στο πρόβλημα μεταξύ των χωρών "Safir" (Ζαφείρι) και “Mercan” (Κοράλλι), που δεν μπορούσε να επιλυθεί με ειρηνικό τρόπο και με την ώθηση της "Mecan" στη Safir να χρησιμοποιήσει δύναμη. Τα στοιχεία των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων προέβησαν σε επίδειξη δύναμης.

"Μήνυμα" σε Αθήνα, Βρυξέλλες, Ουάσιγκτον...

Ο στρατηγός Οζέλ είπε ακόμη, συνεχίζει η εφημερίδα, ότι σκοπός ήταν η εξασφάλιση συντονισμού μεταξύ όλων των στοιχείων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και η χρησιμοποίηση των όπλων και των μέσων από κοινού. Με τα όσα είπε -και εννοούσε- δεν απείχε ο τίτλος και την εν λόγω εφημερίδας: «Επίδειξη δύναμης» έγραφε στις μέσα σελίδες, αλλά σίγουρα ήθελε να διαβαστεί στην Αθήνα, στις Βρυξέλλες, στην Ουάσιγκτον, pαρά στις επαρχίες της Ανατολίας...

Η διάρκειας 22 ημερών άσκηση «Efes 2014» ολοκληρώθηκε προχθες και σ’ αυτή έλαβαν μέρος 8.500 άτομα από τις Χερσαίες, τις Ναυτικές και τις Αεροπορικές Δυνάμεις καθώς και τις δυνάμεις της Στρατοχωροφυλακής και της Ακτοφυλακής/Λιμενικού. Στο πλαίσιο της άσκησης δόθηκεφουλ έμφαση στην διακλαδικότητα (σχεδιασμός - διοίκηση - υλοποίηση) και πραγματοποιήθηκαν κοινές εκπαιδευτικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα.

Τεράστια επιθετική μηχανή

Πέραν του προσωπικού στην άσκηση πήραν μέρος 100 πυροβόλα, 50 μαχητικά αεροσκάφη, 40 πλοία του Πολεμικού Ναυτικού και 70 σκάφη της Ακτοφυλακής, 40 ελικόπτερα, 60 άρματα μάχης και 100 θωρακισμένα τροχοφόρα - πολλά από αυτά συμμετειχαν και στην τελική φάση στον κόλπο Doğanbey της Σμύρνης. Το κομμάτι δε που ήταν για τους επισήμους και ανοιχτό στους ξένους παρατηρητές και τους δημοσιογράφους, έγινε νύχτα.

Κατά τις περιγραφές του τύπου και της τηλεόρασης στο πλαίσιο της άσκησης έγιναν αναγνωριστικές πτήσεις των Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών (UAV), πραγματοποιήθηκε αεροπορική επιδρομή με αεροσκάφη και ελικόπτερα και αποβατική επιχείρηση. Επίσης έγινε ρίψη αλεξιπτωτιστών από C-130 για την δημιουργία προγεφυρώματος,ενώ ελικόπτερα και σκάφη πραγματοποίησαν επιχείρηση Έρευνας και Διάσωσης (SAR). Στην άσκηση χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά πυρά και τα F- 16 έριξαν βόμβες.

Επίσης, κατά την άσκηση, συστάθηκε - όπως ονομάστηκε- «Νοσοκομείο Σαχάρα», δυναμικού 30 κλινών με τη δυνατότητα να χειρουργούνται 4 άτομα ταυτόχρονα. Στο νοσοκομείο είχε συσταθεί και ειδική μονάδα για περιπτώσεις αντιμετώπισης χημικών όπλων.

Παραμύθια της Χαλιμάς

Στο μεταξύ η άκρως επιθετική αυτή άσκηση (Εφες) εξελισσόταν παράλληλα με την άσκηση Beyaz Fırtına ("Λευκή Καταιγίδα") που κάθε άλλο παρά με παρωχημένες (και δήθεν πρωτοεφαρμοζόμενες...) τακτικές... αποκλεισμού νησιών ασχολήθηκε... Αυτά -παρεπιπτόντως- τα φαντάστηκαν κάποιοι αναλυτές από την απόσταση που θα έβλεπε -παραφράζοντας, αντιστρέφοντας και... προεκτείνοντας τον στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου- μια... ναυμαχία στο Αιγαίο ένας... Υδραίος... Ναύαρχος αν βρισκόταν για καφέ στην πλατεία Ταχυδρομείου της... Λάρισας! ("στρατηγέ τι ζητούσες στη Λάρισα συ ένας Υδραίος;"). Είναι τόσο παλιές τακτικές αυτές περί αποκλεισμού νησιών -και τόσο αυτονόητες- που και σημερινοί βετεράνοι τα μάθαιναν ως πρακτικές της Αγκυρας όταν ήταν ακόμα πρωτοετείς... Τίποτα νέο αυτού του είδους δεν έγινε σε αυτή την άσκηση. Ούτε επίσης με κάποιον... ελιγμό τύπου... Κουντουριώτη, ο ελληνικός Στόλος περικύκλωσε τον τουρκικό νοτίως της Σάμου...
Παραμύθια - και μάλιστα επικίνδυνα - της Χαλιμάς είναι αυτά...
Αυτό που ήταν νέο -και ανησυχητικό- στοιχείο ήταν οι... βόλτες 5 τουρκικών πολεμικών σκαφών μέσα στις Κυκλάδες.

Η "μεγαλύτερη άσκηση του τουρκικού ναυτικού μέχρι σήμερα"

Και χθες είχε φάσεις η Beyaz Fırtına ("Λευκή Καταιγίδα") ανοιχτά και νότια της Αττάλειας, σύμφωνα δε με τον τουρκικό τύπο επρόκειτο να τις παρακολούθήσουν ιδίοις όμμασι από τη φρεγάτα TCG Salih Reis ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου στρατηγός Necdet Özel, οι αρχηγοί των Κλάδων καθώς και ο διοικητής της Στρατοχωροφυλακής βασικό "μενού" ήταν οι βολές καθοδηγούμενων πυραύλων, εκτός του πυραύλου Harpoone.

Όπως ανέφερε η τουρκική τηλεόραση "η άσκηση από την άποψη του αριθμού των όπλων που θα δοκιμαστούν θα είναι η μεγαλύτερη θαλάσσια άσκηση που θα πραγματοποιήσει το τουρκικό ναυτικό μέχρι σήμερα".

Και ένα αεροσκάφος της ΜΙΤ!

Στην άσκηση -που τελειώνει αύριο 1η Ιουνίου- συμμετέχουν 8 φρεγάτες, 3 κορβέτες, 18 επιθετικά σκάφη, 6 υποβρύχια, 3 ναρκαλιευτικό, 10 πλοία βοηθητικής κλάσης, 4 περιπολικά πλοία, 4 ομάδες υποβρύχιων καταστροφέων, 4 αεροσκάφη θαλάσσιας επιτήρησης και 13 ελικόπτερα.
 Στην άσκηση εκτός από τα αεροσκάφη και τα πλοία της Στρατηγείων Αεροπορίας και Ακτοφυλακής συμμετέχει και ένα ανιχνευτικό αεροσκάφος της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών MİT.

Οι υπερπτήσεις
Ανεξάρτητη από τις τουρκικές ασκήσεις ήταν η υπέρπτηση σχηματισμού τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών άνωθεν νήσων. Μακρονήσι και Ανθρωποφάγοι. Τα 4 μαχητικά έκαναν συνολικά 16 παραβιάσεις του ΕΕΧ.

Πηγή OnAlert

Ψήφισε ΟΛΑ τα μνημόνια χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ο "σοφός" λαός της "Τούμπας" την αντάμειψε....Το παρακράτος είναι Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ!





Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ….
Νεώτερα στοιχεία και πανηγυρισμοί. Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Εύα Καϊλή, με την ενσωμάτωση στο 81,43% ξεπερνώντας με διαφορά περίπου 5.000 ψήφων τον Νίκο Ανδρουλάκη. Τους κατατρόπωσε όλους!

Η Εύα Καϊλή έφθασε του 96. 258 ψήφους ενώ ακολουθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης με 91.914. Ο Παντελής Καψής μένει εκτός ευρωβουλής , στην τρίτη θέση με 87.103
olympia.gr
Ραγιάδες μια ζωή , για πάντα ραγιάδες Θεέ μου …
Δεν εκπλήσσομαι... Μια μάνα που εδώ και χρόνια έχει πλέον ως όραμα να δει την κόρη της ξέκωλο σε πρωϊναδικο ή εταίρα-εξάρτημα σε cabriolet, πανεύκολα μπορεί να την δει και πόρνη του 6ου στόλου. 
perimajestic.blogspot.gr

Όσοι στην ΕΕ προτείνουν «έξοδο από το ευρώ» ανεβαίνουν, ενώ στην Ελλάδα εξαφανίζονται. Γιατί;

Οι Έλληνες είχαν ένα λόγο παραπάνω, να ψηφίσουν κόμματα που προτείνουν την έξοδο από το ευρώ, έστω και ως πίεση προς την ΕΕ. Κι όμως, δυστυχώς ο ελληνικός λαός δεν έδωσε καμία απολύτως σημασία στα κόμματα που πρότειναν την έξοδο από το ευρώ. Το ΕΠΑΜ του κ. Καζάκη συγκέντρωσε το 0,85%, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το 0,72%, το Σχέδιο Β΄του κ. Αλαβάνου το 0,2% και το κόμμα Πέντε Αστέρων του κ. Κατσανέβα μόλις το 0,15%. Αυτά τα κόμματα (αν εξαιρέσουμε το ΚΚΕ) ήταν εκείνα που είχαν ως βασική του πρόταση την έξοδο της χώρας από το ευρώ και έκαναν τον περισσότερο σχετικό πολιτικό θόρυβο πάνω στο θέμα αυτό.
Τόσο πολύ λοιπόν είναι «ερωτευμένος» ο ελληνικός λαός με το ευρώ;
ή συμβαίνει κάτι άλλο; Δεν είναι λογικό να εμφανίζεται (στις καθεστωτικές μάλιστα δημοσκοπήσεις) ένα 35-40% να θέλει την έξοδο από το ευρώ και στις κάλπες να γυρίζει την πλάτη στα κόμματα που εκφράζουν αυτή τη βούληση. Εδώ κάτι συμβαίνει. Είτε ο ελληνικός λαός δεν λέει αλήθεια στις δημοσκοπήσεις, είτε τα κόμματα που ανέλαβαν να εκφράσουν αυτή τη βούληση δεν τον ικανοποιούν; Είχαμε κάνει και πριν λίγο καιρό αυτή τη διαπίστωση και τότε δεχτήκαμε πυρά από τους ανθρώπους των πιο πάνω κομμάτων. Όμως η πραγματικότητα μας επιβεβαίωσε.
Τι είναι εκείνο λοιπόν που κάνει τα ευρωπαϊκά κόμματα που προτείνουν έξοδο από το ευρώ (ακόμα και έξοδο από την ΕΕ) να ανεβαίνουν (Λεπέν, Γκρίλο, Φάρατζ, Μπερλουσκόνι, Κόμματα στις Βόρειες χώρες κ.λ.π.), ενώ αντίθετα να εξαφανίζονται τα ελληνικά, όταν μάλιστα το ευρώ έχει καταστεί πλέον ο κύριος μοχλός της καταστροφής μας; Μερικοί καταφεύγουν σε εύκολους αφορισμούς, ότι δήθεν δεν είναι πολιτικά σοβαρά τα πρόσωπα που εκφράζουν την έξοδο από το ευρώ. Όμως η αλήθεια δεν είναι αυτή. Δεν φταίνε τα πρόσωπα.
Το είχαμε επισημάνει και παλιότερα και επιβεβαιωθήκαμε. Η πραγματικότητα, τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό, έχει αλλάξει. Όποιος ζει ακόμα στο παρελθόν και νομίζει ότι θα πετάξει ένα τσιτάτο και ένα σύνθημα (όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ το 1981, με το «έξοδο από ΕΟΚ, ΝΑΤΟ κ.λ.π.»)  και με κάτι τέτοιο θα κερδίσει το λαό, είναι γελασμένος. Η κοινωνία απομαζικοποιείται βίαια και οι πολίτες παύουν να είναι μάζα, αποκτώντας σιγά σιγά ισχυρή προσωπική άποψη. Οι πολίτες λοιπόν, κατά την άποψή μας, έκριναν «σοφά». Εκτός από το φόβο τους για την απώλεια των καταθέσεων ή το φόβο τους για υπερδιπλασιασμό του δημοσίου χρέους κ.λ.π., τρεις είναι οι λόγοι που έκαναν τους πολίτες να γυρίσουν την πλάτη στα κόμματα της δραχμής.
1) Ο πρώτος λόγος είναι το «μετά την έξοδο». Δηλαδή τι θα γίνει μετά; Ενώ συνήθως τα ευρωπαϊκά κόμματα που κερδίζουν, με πρόταση την έξοδο από το ευρώ, είναι κυρίως φιλελεύθερα κόμματα, που υπόσχονται μετά την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ελεύθερη οικονομία, αντιθέτως τα αντίστοιχα ελληνικά είναι σοσιαλο-μαρξιστικής ιδεολογίας και υπόσχονται ότι μετά την επιστροφή στη δραχμή, θα εφαρμοστεί κρατικιστικής κατεύθυνσης οικονομία. Το μοντέλο όμως αυτό, απέτυχε παντού, απέτυχε και στην Ελλάδα και ο λαός δεν θέλει να γυρίσει πίσω. Όπου εφαρμόστηκε, στηρίχθηκε στα δανεικά που δανειζόταν το κράτος και όχι στην παραγωγή του ιδιωτικού τους τομέα.
2) Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα ευρωπαϊκά κόμματα που υπόσχονται επιστροφή στα εθνικά τους νομίσματα, ανήκουν σε κράτη βιομηχανικά ανεπτυγμένα και επομένως έχουν μια έτοιμη και ισχυρή ιδιωτική παραγωγική μηχανή, η οποία θα δυναμώσει ακόμα πιο πολύ με το εθνικό νόμισμα και θα μπορεί να σταθεί στον διεθνή ανταγωνισμό. Στην Ελλάδα αντιθέτως, δεν υπάρχει καμία έτοιμη παραγωγική μηχανή. Το 70% των προϊόντων είναι εισαγόμενα. Επομένως, ο πολίτης βλέπει πως, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα μας οδηγήσει σε μια μακρά περίοδο οικονομικής μιζέριας, μέσα από ένα καθεστώς εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης των αδυνάτων, μέχρι κάποια στιγμή, να αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα σημάδια αυτοδύναμης οικονομίας. Αυτό μάλιστα, σε καθεστώς παγκοσμιοποίησης, το οποίο έχει καταργήσει το κλειστό εθνικό κράτος, είναι παντελώς αδύνατο να συμβεί.
3) Ο τρίτος λόγος, έχει να κάνει με την ελληνική νοοτροπία στο θέμα της εργασίας. Ο ελληνικός λαός, εδώ και 190 χρόνια, έχει συνηθίσει σε οικονομία τριτογενούς τομέα. Σε οικονομία εντάσεως υπηρεσιών. Μετά δε την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981, αυτό έγινε ο απόλυτος κανόνας. Η επιστροφή στη δραχμή σημαίνει ότι, όλοι σχεδόν, θα πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να ασχοληθούμε με αυτό που είχε απαξιωθεί στην Ελλάδα ως «βρώμικη εργασία». Δηλαδή εργασία με την οποία το σώμα θα κουράζεται και τα χέρια θα λερώνονται. Οι άνθρωποι του τομέα των υπηρεσιών, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία, προφανώς δεν θέλουν ούτε να το σκέφτονται.
Ο πιο πάνω τρίτος λόγος είναι ταυτόχρονα, ένα από τα κύρια εμπόδια των σχεδίων της κυβέρνησης για ανάπτυξη. Η κυβέρνηση οραματίζεται ότι θα έρθουν εδώ ξένοι επενδυτές, να κτίσουν εργοστάσια (καθόσον η ελληνική παρασιτική οικονομική ελίτ, που δεν αναλαμβάνει επιχειρηματικούς κινδύνους, δεν ενδιαφέρεται να ανοίξει εργοστάσια) και οι Έλληνες θα σπεύσουν στα εργοστάσια αυτά να κάνουν τη «βρώμικη εργασία». Ακόμα λοιπόν και αν έρθουν εδώ ξένοι επενδυτές (που δεν το βλέπουμε), λίγοι θα είναι οι Έλληνες που θα πάνε στα εργοστάσια. Οι πιο πολλοί εργαζόμενοι θα είναι αλλοδαποί και σε αυτούς ακριβώς θα στοχεύουν οι ξένοι επενδυτές και στους μισθούς πείνας, με τους οποίους θα τους αμείβουν.
Αυτοί είναι βασικά οι τρεις λόγοι για τους οποίους απορρίπτεται από τους πολίτες η επιστροφή στη δραχμή. Μπορεί στις δημοσκοπήσεις, να δηλώνεται εύκολα (κυρίως από λόγους εθνικής υπερηφάνειας), η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά όταν έρχεται η ώρα της υλοποίησης στην κάλπη, τότε η εθνική υπερηφάνεια εξατμίζεται και όλοι θέλουν να παραμείνουν στη βολή τους, μέχρι να γίνει το θαύμα.
Όσοι λοιπόν (κι εμείς μαζί) θέλουμε την επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα, θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη τους τρεις πιο πάνω λόγους (ο ΣΥΡΙΖΑ τους αντιλήφθηκε έγκαιρα και άλλαξε γραμμή πλεύσης), διαφορετικά θα συνεχίσουμε να κάνουμε σχέδια επί χάρτου χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. 

προεδρική δημοκρατία

Η ιδεολογική υπεραξία του νέου στην πολιτική και την οικονομία*

Σωτήρης Αμάραντος


Η σύγχρονη εποχή καταξίωσε την έννοια του νέου, αυτοπροσδιοριζόμενη ως νεωτερικότητα και ετεροπροσδιοριζόμενη ως προς τις προηγούμενες ιστορικές εποχές που χρεώνονται τον χαρακτήρα του «παλαιού». Η εποχή που προκύπτει μέσα από την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό ανάγει τον εαυτό της σε καθολικό πρότυπο σύμφωνα με το οποίο αποτιμώνται ως υποδεέστερα όλα τα άλλα πολιτισμικά παραδείγματα. Ο καταλυτικός προσδιορισμός αυτός υποχρέωσε τη διάδοχη της νεωτερικής κοινωνίας εποχή να ονοματίσει τον εαυτό της, θέτοντας τον προϋπάρχοντα ετεροπροσδιορισμό σε αθροιστική σχέση. Έτσι η μετανεωτερικότητα χρησιμοποιεί την ιδεολογία του νέου και την αθροίζει με την πρόθεση «μετά». Συνολικά η διαδικασία αυτή ωθεί στη μεταμόρφωση του «νέου» σε αξία καθεαυτή και του παλιού σε απαξία. Η ποιότητα του κρινόμενου προσώπου ή πράγματος, αντί να προσδιορίζει την αξιολόγησή του, αποτιμάται σε σχέση με το κατά πόσο αποτελεσματικά του αποδίδεται ο χαρακτηρισμός του «νέου». Πράγματι από την αυγή της σύγχρονης εποχής, η κοινωνία συνταράσσεται από ένα σύνολο ρήξεων που αργά ή γρήγορα δίνουν τον συμβολισμό τους σε όλους τους τομείς της ζωής. Οι τεχνικές καινοτομίες, οι οικονομικές σχέσεις, οι πολιτικές ισορροπίες, οι καλλιτεχνικές ανησυχίες, οι κοσμοθεωρητικές αποφάνσεις και οι καθημερινές στάσεις ζωής, βρίσκονται  σε μια συνεχή αλληλεπίδραση. Οι αντιδράσεις του Ρομαντισμού δεν μπόρεσε παρά να επισφραγίσουν το ατελέσφορο της άρνησης των ρυθμών ανατροπής. 
Η άνοδος και η ταξική κυριαρχία της αστικής τάξης, αποτέλεσε τον σημαιοφόρο αυτών των αλλαγών. Στη συνέχεια η ταξική αυτή κυριαρχία, θα έπρεπε να διατηρηθεί με την αποτελεσματική απώθηση των ισχυρών τάσεων ολοκλήρωσης της επαναστατικής ρήξης, των μη ικανοποιημένων κοινωνικών δυνάμεων, στην προοπτική της λεγόμενης αταξικής κοινωνίας, θέτοντας ως μέσο την εκχώρηση μερικών προνομίων (δικαιώματα) προς τους κοινωνικά αδύναμους, ώστε να πάψουν να αποτελούν, σε μια εποχή επαναστατικής όξυνσης, κίνδυνο αποσταθεροποίησης της θεσμισμένης εξουσίας. Η αποκρυστάλλωση της νέας νομιμότητας έπρεπε να διατηρεί τα πάγια χαρακτηριστικά της νέας εποχής, δηλαδή την οιονεί πρόοδο, ενώ ταυτόχρονα οι ανατρεπτικές δυνάμεις της κοινωνίας, έπρεπε να τεθούν υπό έλεγχο. Έπρεπε λοιπόν να μεθοδευτεί μια βολική προς τις ολιγαρχικές βλέψεις της αστικής τάξης χρήση του «νέου». 
Οι δυο κεντρικοί χώροι όπου άσκησαν όλη τους την πίεση οι αστικές βλέψεις, είναι η οικονομία και η πολιτική. Πράγματι, θα μπορούσαμε να καταγράψουμε στον χώρο της οικονομίας τον  ιλιγγιώδη ρυθμό της  παραγωγής και της κατανάλωσης, ο οποίος στηρίχθηκε στην αποθέωση του νέου. Είτε πρόκειται για πραγματικά νέα δεδομένα της παραγωγής, είτε για εξωτερικές και επιφανειακές ιδιότητες που επενδύθηκαν σε ήδη δεδομένες ιδιότητες πραγμάτων, το νεωτερικό στοιχείο γίνεται φετίχ, ενώ παράλληλα η σύγχρονη κοινωνική θέση και ταυτότητα, δείχνει πως μπορεί να επιβεβαιώνεται μέσα από την κατανάλωση ή και την πιθανότητα κατανάλωσης αυτών των προϊόντων. 
Στον δεύτερο κεντρικό χώρο η πολιτική επικοινωνία στηριζόμενη στην ιδιαίτερη αξιολόγηση του νέου, προωθεί συστηματικά την αντίστοιχη ιδεολογία, μέσα από την οποία είναι σε θέση να χρεώνει, σε εξωτερικές και επέκεινα της ουσίας ιδιότητες, την αξιακή βαρύτητα των πολιτικών προϊόντων και να νομιμοποιεί ή να απονομιμοποιεί αντίστοιχα, συγκεκριμένες πολιτικές κρίσεις και προτάγματα. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να κατοχυρωθεί η επιβίωση στοιχείων με αποδεδειγμένα αρνητική παρουσία στην ιστορία, να καταβαραθρωθούν χρήσιμα υλικά του παρελθόντος και να νοηματοδοτηθούν ως θετικά στοιχεία πολιτικής παρουσίας που δεν υπήρχαν στο παρελθόν. Πρόκειται άρα για την συγκρότηση ενός μηχανισμού ερμηνευτικής αλλοίωσης της πραγματικότητας, με στόχο την χειραγώγηση της κοινωνίας στο επίπεδο των ίδιων της των μέσων αξιολόγησης της πραγματικότητας, η οποία εδράζεται σε μια πραγματική ιστορική εξέλιξη. Στην προοπτική αυτή βλέπουμε, λόγου χάρη, να ορίζεται ο βιολογικός παράγοντας της ηλικίας ως ένα από τα κυρίαρχα κριτήρια πολιτικής επιλογής. Από την άλλη το συναφές διπολικό σύμπλεγμα πρόοδος-συντήρηση, αντλώντας την ιδεολογική του ισχύ από την προϋπάρχουσα κατίσχυση του νέου έναντι του παλαιού, αρκεί, για να αποκαθηλώσει ή να νομιμοποιήσει πολιτικά πρόσωπα και ασκούμενες πολιτικές ανεξαρτήτως περιεχομένου και αποτελέσματος. 
Με άλλα λόγια, οι κυρίαρχες δυνάμεις της ολιγαρχίας, επιχειρούν να κατατάξουν τελεσίδικα και άρα να κρίνουν την κοινωνική πορεία ένας πολιτικού θεσμού, μιας ιδέας και ενός πρόσωπου, προσάπτοντάς τους σχέση ή μη σχέση με την παράμετρο του νέου ως αξία καθεαυτή. Ως εκ τούτου, η ποιότητα και το περιεχόμενο του αντικειμένου που κρίνεται, εξαφανίζεται από τη στοχαστική μας δυνατότητα και η τελευταία υποκύπτει στον άνωθεν έλεγχο των παραγώγων των πολιτικών προϊόντων, στηριζόμενη αναφανδόν στη φενάκη της μη αναγκαίας σύνδεσης του «νέου» με το θετικό.
[*] Οι αναφορές θα μπορούσαν να είναι πολλές. Θα αρκεστώ όμως στην γενική παραπομπή στο συνολικό  έργο τριών σημαντικών στοχαστών της σύγχρονης εποχής, όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Παναγιώτης Κονδύλης και ο Γιώργος Κοντογιώργης. Φυσικά η ερμηνευτική ευθύνη καθώς και το συνθετικό αποτέλεσμα βαραίνει εμένα προσωπικά. 


πηγή: Aντίφωνο



Σχόλιο:  Το παλαιό και το νέο είναι η κυριαρχία του χρόνου εις βάρος του αιώνος. Ο Αιών, στον αρχαίο κόσμο, γεννούσε τον χρόνο, ήταν ένα είδος χρόνου. Όμως μετά την ενανθρώπιση του Κυρίου, την οικονομία τής σωτηρίας, ο Αιών μετεμορφώθη σε τόπο. Όχι σε χώρο, αλλά σε τόπο. Ο χώρος είναι συνώνυμο του χρόνου. Ο νέος αιών που μετεμορφώθη από αιώνιος χρόνος σε αιώνιος τόπος είναι η Βασιλεία τών Ουρανών, εικόνα της οποίας είναι η Εκκλησία. Η αίρεση του Φιλιόκβε με την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού, η διά του Υιού, έθεσε την κυριαρχία του χρόνου στον αιώνα. Στον αιώνα του αρχαίου κόσμου. Στον αιώνα που γεννούσε τον χρόνο και στον οποίο ο χρόνος επέστρεφε. Διότι το Φιλιόκβε ταύτισε την προαιώνιο Αγία Τριάδα με την οικονομική αποκαλυφθείσα Τριάδα. Και την σημασία της Εκκλησίας, σαν πύλης προς την Βασιλεία των Ουρανών μείωσε σε πορεία της Εκκλησίας προς τα έσχατα. Πορεία εν χρόνω. Από όπου επινοήθηκε και η Ιστορική Εκκλησία. Αυτή η πορεία της Εκκλησίας και της σεσωσμένης ανθρωπότητος προς τα έσχατα ονομάστηκε ΤΟ ΝΕΟ. Σε αντιπαράθεση με ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ, δηλ. τον αρχαίο προ-χριστιανικό κόσμο. Η τυφλή αντίθεση της Ορθοδοξίας προς την Λατινική κακοδοξία, αντιπαρέθεσε το παλαιό στο κακόδοξο νέο και χρωμάτισε την Εκκλησία σαν την αιώνια αλήθεια μέσα στον χρόνο - επανέφερε τόν αρχαίο αιώνα, πέφτοντας μέ τήν σειρά της στήν ίδια αίρεση μέ τούς λατίνους, λατρεύοντας τό κτιστό, τήν πηγή τού χρόνου, αντί τού ακτίστου -  η οποία χαρακτηριζόταν πλέον από σταθερότητα και αμετάβλητους κανόνες σβήνοντας την υπόσταση της Εκκλησίας του Κυρίου σαν πύλης προς την Βασιλεία των Ουρανών.
Σήμερα είμαστε μάρτυρες μιας τυφλής αντιπαράθεσης του παλαιού και του νέου τα οποία όμως ανήκουν στα μυστήρια του χρόνου. Έτσι ο οικουμενισμός αγκάλιασε το νέο και ο κληρικαλισμός ταύτισε την Ορθοδοξία με το παλαιό. Μέσα στην παγίδα αυτή είναι πιασμένα και τα αντιδραστικά κινήματα του παλαιού και της αποτειχίσεως τα οποία παροξύνουν την διαφορά του παλαιού από το νέο, βυθίζοντας τήν εκκλησία όλο καί πιό βαθειά στήν φυλακή τού χρόνου.
Ο σκοτισμός τής αντιλήψεώς μας έφτασε στό σημείο νά θεωρεί τόν Αϊ-Βασίλη τής Πρωτοχρονιάς, πού συμβολίζει τόν παλαιό χρόνο πού παραδίδει στόν νέο, σάν μείωση τής εικόνος τού Μεγάλου Βασιλείου. Ξεχνώντας ότι ο Μέγας Βασίλειος αντιπροσωπεύει τήν εμφάνιση ώς εν εσόπτρω και εν αινίγματι τής νέας ζωής πού μάς υπεσχέθη ο Κύριος, δηλ τής Βασιλείας τών Ουρανών. Είναι ο νέος εν Χριστώ άνθρωπος, ο Άγιος.
Ευεργετινός τόμος Α, σελ. 164,165
Πέτρος: 
Τούτο ζητώ νά μάθω. Πώς κατά τά τελευταία αυτά έτη φανερώνονται τόσα πολλά περί ψυχών, τά οποία προηγουμένως διέφευγον τήν προσοχήν; Μήπως συμβαίνει αυτό διά νά ίδωμεν τόν μέλλοντα Κόσμον παρουσιαζόμενον εις ημάς μέ φανεράς αποκαλύψεις;
Γρηγόριος:
Έτσι είναι όπως ακριβώς είπες. Διότι όσον πλησιάζει τό τέλος τού παρόντος Κόσμου, τόσον καί η παρουσία τού μέλλοντος φανερώνεται σιγά-σιγά μέ ολοφάνερα σημεία.
Αμέθυστος

Ὁ Δημήτριος Νατσιὸς συζητᾶ μὲ τὸ Θεοφάνη Μαλκίδη γιὰ τὴν γενοκτονία τῆς μνήμης πού ὑφιστάμεθα σήμερα

ΟΛΟΙ, πλέον, οι δρόμοι οδηγούν στο Βερολίνο! Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Δεν θέλω να παρεξηγήσετε την παράφραση της ιστορικής φράσης «όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη» που περιέγραφε την απόλυτη ισχύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
      Πιστεύω, όμως, ότι αντικειμενικά στην ΕΈ των 28 χωρών-μελών μετά την επανεκλογή της κ Μέρκελ για 3η κατά σειρά 5ετή θητεία στην Γερμανική Καγκελαρία ο τίτλος περιγράφει την πολιτικό-οικονομική πραγματικότητα.
     Οι ευρωεκλογές του 2014 ολοκληρώθηκαν και είναι γεγονός ότι παρά τη μείωση των ποσοστών τους από εκείνα των εκλογών του 2009, τα Κεντροδεξιά Κόμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό την ηγεσία του κ Γιούνκερ κατάφεραν να εξασφαλίσουν 213 έδρες στο νέο διευρυμένο Ευρωκοινοβούλιο παραμένοντας ως πρώτος Κομματικός συνασπισμός στην Ευρώπη των 28 Κρατών μελών...

     Είναι παγκοίνως γνωστό ότι τον κ Γιούνκερ τον στήριξε μέχρι σήμερα η κ Μέρκελ η οποία είχε αποδεχθεί και είχε προσυπογράψει δημοσίως και με έμφαση την ευγενή φιλοδοξία του Λουξεμβουργιανού πολιτικού να αναλάβει την Προεδρία της Ε.Ε.
      Το βράδυ της Κυριακής 25ης Μαίου καθώς άρχιζαν να δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα των «exit polls» ο κ Γιούνκερ έθεσε με τον πλέον σαφή τρόπο σε δημόσιες εμφανίσεις του το «δικαίωμά» του να πάρει τη θέση του Προέδρου της Ε.Ε. με κριτήριο την επιτυχή ολοκλήρωση του ρόλου του ως συντονιστή στις προεκλογικές εκστρατείες όλων των μελών των Κομμάτων της Λαϊκής Κεντροδεξιάς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
       Βέβαια η δημόσια «απαίτηση» του κ Γιούνκερ να του «απονεμηθεί» η προεδρία εφόσον θα είναι ο μοναδικός διεκδικητής της με την υποστήριξη της καλής του φίλης, της Γερμανίδας Καγκελαρίου κ Μέρκελ, με οδηγεί να κάνω μια – ίσως παρατραβηγμένη – κοινωνικό-ψυχολογική και ψυχαναλυτική αξιολόγηση αυτής της πράξης του.
        Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν βγήκε, ίσως καθώς κανείς δεν είχε τα απαιτούμενα επιχειρήματα, να θέσει υπό αμφισβήτηση το έργο του κ Γιούνκερ ως συντονιστή του Λαϊκού συνασπισμού ο οποίος έχασε κάποιες έδρες αλλά παρέμεινε πρώτο Κόμμα στην νέα Ευρωβουλή παρά την δυναμική άνοδο των αποκαλούμενων «ευρωσκεπτικιστών». 
        Είναι επίσης αλήθεια ότι μέχρι σήμερα κανείς δεν αμφισβήτησε και τις επιτυχείς προσπάθειες του Γερμανού πολιτικού κ Σούλτς, του ηγέτη του Ευρωπαϊκού συνασπισμού των Σοσιαλιστικών Κομμάτων που θα έχει και πάλι τη 2η θέση με 185 έδρες στο νέο Ευρωκοινοβούλιο.
        Οι «ευρωσκεπτικιστές» με πρωταγωνιστές «δεξιούς» πολιτικούς στην  Γαλλία, την Αγγλία, τη Δανία, την Αυστρία και άλλού (και την αξιοπρόσεκτη παρουσία του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα) μεταξύ άλλων δεν θα έχουν τα απαραίτητα «κουκιά» στη νέα Ευρωβουλή για να δημιουργήσουν προβλήματα σε κρίσιμες ψηφοφορίες αλλά σίγουρα θα «ακουστούν» σε πολλά θέματα που συνιστούν και την «καρδιά του προβληματισμού» των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που με ποσοστά της τάξης σχεδόν του 60% «μίλησαν» με την ΑΠΟΧΗ τους.
        Το νέο Ευρωκοινοβούλιο με τους 751 παλαιούς και νέους Βουλευτές θα συνεδριάσει τις πρώτες μέρες του ερχόμενου Ιουλίου καθώς θα έχει λήξει η Ελληνική Προεδρία και τη θέση της θα πάρει η γειτονική μας Ιταλία στην οποία πρόσφατα (και χωρίς εκλογές) Πρωθυπουργός είναι ο κ Ρέντζι.
        Στα μέσα του Ιουλίου είναι προγραμματισμένη και η εκλογή του νέου Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια θέση που διακαώς επιθυμούσε και επιθυμεί να κερδίσει ο κ Γιούνκερ.
        Τη θέση λέγεται ότι «ορέγεται» και ο Γερμανός κ Σούλτς πρόεδρος του 2ου Κόμματος των Σοσιαλιστών.
        Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη «άτυπες συνομιλίες» μεταξύ κορυφαίων συντελεστών της Ηγεσίας της Ε.Ε. όπως και λιγότερο φανερές συνομιλίες «κάτω από τα διπλωματικά τραπέζια» με αντικείμενο τη θέση του Προέδρου.
        Το μήνυμα της ανόδου των «ευρωσκεπτικιστών» ήταν σαφές όπως ήταν σαφής και η δραματική πτώση των Γάλλων σοσιαλιστών του προέδρου κ Ολλάντ σε επίπεδα του 14% (σχεδόν μισά από το 25% της κ Λεπέν) που δεν μπορεί να είναι πλέον ισότιμος συνομιλητής και υποστηρικτής της κ Μέρκελ.
       Ερώτημα παραμένουν, όμως, οι περίπου 100 ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ βουλευτές. 
        Η κ Μέρκελ ως πρώτο Κόμμα στην νέα Ευρωβουλή είχε και έχει την άνεση να προτείνει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο για τη θέση του προέδρου
και αυτό ήταν ο κ Γιούνκερ. Η επιλογή «ήταν» δεν συνιστά λάθος προσδιορισμού χρόνου του ρήματος στο κείμενό μου αλλά συνειδητή επιλογή μου που αφορά στο ερώτημά μου εάν ο κ Γιούνκερ συνεχίζει να «είναι» ο κυρίαρχος διεκδικητής της θέσης.
        Τα 3 μηνύματα του 43% των Ευρωπαίων πολιτών που συμμετείχαν στις εκλογές της 25ης Μαΐου τα προσδιόρισα σε πρόσφατο άρθρο μου.
        Το Βερολίνο, όπως και οι άλλες μεγάλες πρωτεύουσες της Ε.Ε., έχουν πάρει τα μηνύματα και σίγουρα θα προσαρμόσουν σχετικά τις θέσεις και τις πολιτικές τους.
         Οι αποφάσεις που θα πάρει στο Στρασβούργο το Ευρωκοινοβούλιο την επόμενη 5ετία και θα εφαρμοστούν σε «ντιρεκτίβες» των Βρυξελλών δεν μπορεί να δίνουν την εντύπωση ότι λειτουργούν υπέρ των ΕΛΙΤ, των μονοπωλίων και της λιτότητας κόντρα στις επιθυμίες και ανάγκες των Λαών.
        Μία «λύση» σε στυλ «από μηχανής θεού» θα ήταν η προβολή της εικόνας μιας ΕΕ «της οικονομικής ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης» που επαγγέλλονται οι  Σοσιαλιστές του κ Σούλτς εάν στο τιμόνι της ΕΕ εκλεγόταν τελικά όχι ο κ Γιούνκερ αλλά ο κ Σούλτς ή ένα πρόσωπο που επικοινωνιακά θα «έστελνε νέα μηνύματα» προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις των καιρών και των ευρωπαίων πολιτών.
       Αυτό σημαίνει ότι οι «άτυπες και εμφανείς ή αφανείς» συζητήσεις που ήδη διεξάγονται μπορεί να οδηγήσουν σε έναν «μεγάλο συνασπισμό» των κεντροδεξιών Κομμάτων και των Σοσιαλιστών που αθροιστικά με 400 σχεδόν έδρες αποτελούν την σαφή πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο.
        Πάντως, όπως και εάν εξελιχθεί το θέμα μέχρι τα μέσα του Ιουλίου οι ΚΥΡΙΟΙ συνομιλητές, η κ Μέρκελ και ο κ Σούλτς, είναι Γερμανοί πολιτικοί.
        Επιμύθιον;
        Μη παρεξηγήσετε, λοιπόν, την παράφραση που επικαλούμαι στον τίτλο μου καθότι τελικά:

       «ΌΛΟΙ, πλέον, οι δρόμοι οδηγούν στο Βερολίνο!...» 

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Νίκος Χειλαδάκης, Νέο θερμό επεισόδιο στο «φλεγόμενο» Αιγαίο

ΝΕΟ ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΟ «ΦΛΕΓΟΜΕΝΟ» ΑΙΓΑΙΟ
Ενώ όλο το Αιγαίο τις τελευταίες μέρες φλέγεται κυριολεκτικά με τις αλλεπάλληλες τουρκικές ασκήσεις και τις τουρκικές προκλήσεις με αποκορύφωμα την κρουαζιέρα πέντε τουρκικών φρεγατών έξω από το Σούνιο, την περασμένη Πέμπτη, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες από την Τουρκία, είχαμε νέο θερμό επεισόδιο στα ανοιχτά των Δωδεκανήσων και της τουρκικής ακτής της Μούγλας.
Σύμφωνα πάντα με δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων, Hürriyet και Star, την περασμένη Πέμπτη ένα τουρκικό αλιευτικό καΐκι φαίνεται πως είχε μπει στα ελληνικά χωρικά ύδατα ανοιχτά της νήσου Κω παραβιάζοντας προκλητικά την ελληνική κυριαρχία. Σύμφωνα βέβαια με τους Τούρκους το καΐκι ψάρευε στα τουρκικά χωρικά ύδατα κοντά στην βραχονησίδα Çatal Ada ανοιχτά του τουρκικού λιμένα του Turgutreis. Το τουρκικό αλιευτικό έγινε αντιληπτό από την ελληνική πλευρά και αμέσως απέπλευσε από την νήσο Κω πλοίο της ελληνικής ακτοφυλακής που πλησίασε το τουρκικό αλιευτικό κα το κάλεσε να παραδοθεί καθώς είχε παραβιάσει τα ελληνικά χωρικά ύδατα. 

Οι Τούρκοι ψαράδες όμως αρνήθηκαν να υπακούσουν με αποτέλεσμα το ελληνικό πλοίο να τους κυνηγήσει και να ανοίξει πυρ κατά του τουρκικού αλιευτικού. Σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα. το τουρκικό πλοίο έγινε κυριολεκτικά… σουρωτήρι από τα ελληνικά πυρά, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι ψαράδες να αναγκαστούν να παραδοθούν στο πλοίο της ελληνικής ακτοφυλακής. Οι Τούρκοι ψαράδες που συνελήφθηκαν ήταν οι, Kaan Camuzcuoğlu, Murat Bıçak, Doğan Çoşkun και μια γυναίκα σύζυγος ενός από του ψαράδες. Οι Τούρκοι ψαράδες οδηγηθήκαν στην Κω όπου κατέφτασε αμέσως και Τούρκος δικηγόρος για να αναλάβει την υπόθεση τους. Η τουρκικές εφημερίδες υποστηρίζουν ότι οι Τούρκοι ψαράδες ψάρευαν στα τουρκικά χωρικά ύδατα και όπως ήταν επόμενο ρίχνουν το φταίξιμο για το επεισόδιο με αληθινά πυρά σε βάρος της ελληνικής πλευράς.
Το επεισόδιο αυτό έρχεται σε ένα περιβάλλον κυριολεκτικά φλεγόμενο καθώς οι Τούρκοι έχουν αυξήσει στο κόκκινο τις προκλήσεις τους σε όλο το μήκος και το πλάτος του Αιγαίου σε μια προφανή προσπάθεια να οδηγήσουν σε τετελεσμένα και σε ντεφάκτο αναγνώριση τη τουρκικής κυριαρχίας στο μισό σχεδόν πέλαγος. Να θυμίσουμε ότι στις 25 Οκτωβρίου 2013 είχαμε παρόμοιο θερμό μεταξύ των πλοίων της ελληνικής και της τουρκικής ακτοφυλακής στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ των νησίδων Ίμια και της Λέρου.  Στη συνέχεια την μεγάλη Πέμπτη, στις 17 Απρίλιου, σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα είχαμε ανοιχτή «θερμή» ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, (sıcak karşılama), νότια της Κρήτης όταν το γερμανικό  ερευνητικό πλοίο, R/V Poseidon, που διενεργούσε έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα με ελληνική δικαιοδοσία, παρενοχλήθηκαν από μια τουρκική φρεγάτα με παράλληλη αεροπορική υποστήριξη. Λίγες μέρες μετά, στις 28 Απρίλιου είχαμε το δεύτερο πιο θερμό επεισόδιο πάλι σε θαλάσσιο χώρο. Το μήκους 133 μέτρα τουρκικό τάνκερ με την  ονομασία, «Faik Bey», την Δευτέρα 28 Απριλίου και περί την 13,30 μ.μ. και ενώ βρίσκονταν κοντά στην νήσο Κω, το πλησίασε ένα πλοίο της ελληνικής ακτοφυλακής με το νούμερο, AZ 616 και ζήτησε να σταματήσει την πορεία του για να του γίνει έλεγχος. Το τουρκικό τάνκερ έστειλε σήμα στην τουρκική ναυτική βάση του Turgutreis και αμέσως έσπευσαν στην περιοχή πλοία της τουρκικής ακτοφυλακής τα οποία αφού αντιπραχθήκαν με το ελληνικό το ανάγκασαν, (;;;),  σύμφωνα πάντα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, να αποχωρήσει και να απεγκλωβίσουν το τουρκικό τάνκερ το οποίο στην συνέχεια το συνόδεψαν στην πορεία του προς τα ανατολικά. Μάλιστα, όπως ανέφερε το τουρκικό δημοσίευμα, τα πλοία της τουρκικής ακτοφυλακής απομάκρυναν πιέζοντας το ελληνικό πλοίο στα διεθνή χωρικά ύδατα.
Όπως φαίνεται το «θερμόμετρο» στο Αιγαίο ανεβαίνει συνεχώς με ανυπολόγιστες συνέπειες. «Κάποιοι» στην Άγκυρα ποντάρουν στην τουρκική προκλητικότητα προσπαθώντας να δημιουργούσουν τετελεσμένα σε ένα Αιγαίο που ένεκα των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή έχει αναβαθμιστεί γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά. Δηλαδή με λίγα λόγια η Τουρκία θέλει να δείξει πως δεν θα επιτρέψει την Ελλάδα να εκμεταλλευτεί αυτά που της ανήκουν δικαιωματικά και με διεθνείς συνθήκες. Δηλαδή… φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης! Δυστυχώς όμως κάποιοι «άλλοι» στην Αθηνά δεν δείχνουν πως έχουν αντιλήφθη την πραγματικότητα της όλης κατάστασης σύμφωνα με το δόγμα, «όταν μας φτύνουν θα… λέμε πως βρέχει», σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. 

ΑΟΖ, Ρεβυθούσα και Ερωτήματα

Του Νίκου Λυγερού
Ο Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου Ρεβυθούσας αποτελεί μια από τις σημαντικότερες εθνικές υποδομές της πατρίδας. Είναι ένας από τους δεκατρείς αντίστοιχους σταθμούς υγροποιημένου φυσικού αερίου, που λειτουργούν στη Μεσόγειο και στην Ευρώπη. Εδώ και 10 χρόνια έχει παραλάβει πάνω από 300 φορτία που φτάνουν με δεξαμενόπλοια και αποθηκεύονται σε δύο δεξαμενές συνολικής χωρητικότητας 130.000 κυβικά μέτρα υγροποιημένου Φυσικού Αερίου. Στη συνέχεια, μεταφέρεται σε ειδικές εγκαταστάσεις αεριοποίησης, όπου μετατρέπεται σε αέριο για να τροφοδοτήσει το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Φυσικού Αερίου. Τώρα η Ελλάδα αποφάσισε να κατασκευάσει και Τρίτη δεξαμενή διπλής χωρητικότητας σε σχέση με τις υπάρχουσες.
Για αυτό το λόγο ψηφίστηκε τροπολογία με γενικό αριθμό 1454 και ειδικό 65 στις 05/05/2014, η οποία δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στο τεύχος πρώτο, αριθμός φύλλου 114 στις 10 Μαΐου 2014, για να οριστεί το σημείο ο σκοπός παραχώρησης γιατί είναι μέχρι τον αιγιαλό του νησιού, για να γίνουν τα έργα και οι προσβάσεις. Επίσης υπάρχει και άδεια δόμησης για το έργο της δεξαμενής, επειδή θα είναι κατά το ήμισυ εντός εδάφους και το υπόλοιπο εκτός. Επειδή όλο το πλαίσιο είναι ενιαίο και εντός του ΔΕΣΦΑ, η παραχωρούμενη χρήση δεν οφείλεται αντάλλαγμα, υπό τον όρο ότι μέτοχοι του ΔΕΣΦΑ Α.Ε. παραμένουν το Δημόσιο και νομικά πρόσωπα των οποίων οι μετοχές ανήκουν αποκλειστικά στο Δημόσιο. Όλο αυτό το πλαίσιο είναι ξεκάθαρο και ορθολογικό, μάλιστα ακολουθεί την υψηλή στρατηγική της ελληνικής ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Το άρθρο 40 παράγραφος 2 προσθέτει ότι σε περίπτωση αλλαγής της μετοχικής σύνθεσης του ΔΕΣΦΑ Α.Ε. το αντάλλαγμα χρήσης για την ανωτέρω έκταση θα καθοριστεί με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών. Για να γίνει πιο κατανοητός ο προβληματισμός υπενθυμίζουμε ότι η Ρεβυθούσα είναι ο μοναδικός σταθμός αεριοποίησης στην Ανατολική Μεσόγειο που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι η αναβάθμισή του είναι πάρα πολύ σημαντική για την ενεργειακή μας ασφάλεια. Μόνο που αναρωτιόμαστε γιατί να γίνει αν είναι να τον πουλήσουμε στους Αζέρους; Και ποιο μπορεί να είναι το αντάλλαγμα όταν τέτοιος σταθμός είναι μοναδικός στην περιοχή, αφού λειτουργεί μονόπλευρα προς όφελός μας;

Ευρωπαϊκό "ναι" στα μεταλλαγμένα, με πρωτοστάτες Μανιάτη - Βενιζέλο

Το "πράσινο φως" έδωσαν τα 28 κράτη-μέλη της Ε.Ε για την καλλιέργεια μεταλλαγμένων εντός της Ένωσης. Από την σύνοδο Μονίμων Αντιπροσώπων, στην οποία πάρθηκε η εν λόγω απόφαση, απείχε μόνο το Βέλγιο, ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
Η συμφωνία θα επικυρωθεί στις 12 Ιουνίου στη σύνοδο των υπουργών Περιβάλλοντος στο Λουξεμβούργο και αφού την εγκρίνουν οι υπουργοί, θα πρέπει να πάρει «πράσινο» φως και από το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μέχρι το τέλος του έτους.

Η Ελλάδα κατά, οι Βενιζέλος - Μανιάτης υπέρ
Πρωτοστάτης αλλά και υποβολέας της πρότασης, είναι η Ελλάδα, και συγκεκριμένα οι υπουργοί Περιβάλλοντος, Γιάννης Μανιάτης, και Εξωτερικών, Βαγγέλης Βενιζέλος. Οι δύο υπουργοί φαίνεται πως παίζουν πολύ καλά το παιχνίδι των μεγαλοπαραγωγών σπόρων, που εδώ και 15 χρόνια κυνηγάνε να πετύχουν την επικείμενη απόφαση. Το παιχνίδι αυτό είχε αποκαλύψει το HOT DOC στο τεύχος 51, έπειτα από καταγγελίες τριών περιβαλλοντικών οργανώσεων, της Greenpeace, της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρίας και της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας της Φύσης.

Όλα ξεκίνησαν στα μέσα του περασμένου Φεβρουαρίου, όταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος καταψήφισε την πρόταση για έγκριση του καλαμποκιού TC1507, με παραγωγό θυγατρική της μεγαλοεταιρίας DuPont, όμως, την επόμενη
μέρα "παρέλειψε" να συνυπογράψει επιστολή 12 υπουργών της Ε.Ε προς τον Επίτροπο Υγείας, παρά το γεγονός ότι το 89% των Ελλήνων τάσσονταν κατά των μεταλλαγμένων. Το πρώτο βήμα υπέρ των μεγαλοπαραγωγών και αναπόφευκτα των μεταλλαγμένων είχε γίνει. Αυτή τη στιγμή, το καλαμπόκι αυτό αναμένει έγκριση από την Ε.Ε για να ξεκινήσει η καλλιέργειά και διανομή του.
Το τελειωτικό χτύπημα το έδωσε ο Γιάννης Μανιάτης, ο οποίος πρότεινε ανοιχτά αλλαγή στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό για τα μεταλλαγμένα. Η αλλαγή αυτή έλεγε πως για να απαγορέψει μια χώρα την καλλιέργεια ενός μεταλλαγμένου οργανισμού, ουσιαστικά θα έπρεπε πρώτα να πάρει την έγκριση της εταιρίας που το προωθεί. Θα έπρεπε, δηλαδή, τα αίτια απαγόρευσης να μην έρχονται σε αντίθεση με τις αξιολογήσεις της EFSA (Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων) σχετικά με τους περιβαλλοντικούς και υγιειονομικούς κινδύνους του υπό αμφισβήτηση προϊόντος. Η EFSA, όμως, δεν έχει εκδόσει ούτε μια αρνητική γνωμοδότηση για κανέναν μεταλλαγμένο οργανισμό.

Αυτή η πρόταση, αν και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, δεν απερρίφθη, παρά "μεταλλάχθηκε" και τον Ιούνιο θα ψηφιστεί. Η μετάλλαξη έγινε ως εξής: μέσα στη συμφωνία αναφέρεται μεν το δικαίωμα κάθε χώρας που διαφωνεί να απαγορεύει την καλλιέργεια στα δικά της εδάφη, το οποίο όμως είναι απατηλό, καθώς η απαγόρευση θα ισχύει μόνο για λόγους δημόσιας τάξης ή καθορισμού χρήσεων γης, και όχι για τους πολύ βασικότερους λόγους απειλής της δημόσιας υγείας ή του περιβάλλοντος. Οι χώρες δεν θα έχουν καν το δικαίωμα να απαγορεύσουν τη διέλευση των μεταλλαγμένων οργανισμών από το έδαφός τους, ανοίγοντας έτσι διάπλατα το δρόμο της ανεξέλεγκτης διακίνησης των προϊόντων αλλά και του πιθανού λαθρεμπορίου, καθώς τα μεταλλαγμένα αναμένεται να έχουν χαμηλότερες τιμές.

Φαίνεται πως χάρη στις κινήσεις των δύο ελλήνων υπουργών και παρά τις αντιδράσεις όχι μόνο του κόσμου αλλά και μεγάλων περιβαλλοντικών οργανώσεων, τα μεταλλαγμένα σύντομα θα βρίσκονται στο πιάτο των ευρωπαίων πολιτών.


Δηλαδή τι άλλο θέλει ο Έλληνας για να πεισθεί ότι κινδυνεύει η χώρα του;

AAA

Όταν εξηγείς στους  Έλληνες τους λόγους για τους οποίους η Ρωσία θα "καταπιεί" και άλλες χώρες και περιοχές εκτός από την Κριμαία τότε διαπιστώνεις ότι τείνουν ευήκοα ώτα, πιστεύουν χωρίς αντιρρήσεις ότι η ορθόδοξη Ρωσία έχει επεκτατικά σχέδια τα οποία θα πραγματοποιήσει είτε με στρατιωτικές επεμβάσεις είτε με επεμβατική διπλωματία.

Η Ρωσία δεν ανήκει στην Δύση αλλά σίγουρα δεν ανήκει στην Ασία, δηλαδή παρόλο που έχει κατηγορηθεί για υπερσυντηρητισμό σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με ασιατικού τύπου καθεστώτα όπως πχ της Τουρκίας.

‘Οταν εξηγείς σε ένα Έλληνα την πιθανότητα αποστολής και ανάπτυξης δυνάμεων της ευρωχωροφυλακής, αυτού του αστυνομικού σώματος με στρατιωτικά χαρακτηριστικά το οποίο αποτελείται από άνδρες της χωροφυλακής ( jandarmerie)  της Γαλλίας-Ιταλίας-Γερμανίας, δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος για να αποσπάσεις την προσοχή του.

Πράγματι διάφορα think tanks στην Γερμανία (ναι, ναι έχουν και οι Γερμανοί thin tanks …..) τα οποία στεγάζονται σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας όπως το πανεπιστήμιο του Κίελου το 2013 πρότειναν στην Μέρκελ να αποστείλει γερμανικό στρατό ή χωροφυλακή διευθυνόμενη από Γερμανούς στην Ελλάδα εάν και εφόσον υπήρχαν ποτέ αντιδράσεις από τους απείθαρχους Έλληνες για την λιτότητα, αντιδράσεις που θα δεν θα μπορουσε να καταστείλει η τοπική αρμοστεία.

Δηλαδή ο μέσος ‘Έλληνας είναι αρκετά υποψιασμένος σχετικά με την πιθανότητα να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ Ευρώπης Ρωσίας αλλά και να καταληφθεί η Ελλάδα από γερμανικά στρατεύματα ή στρατιωτικού τύπου μονάδες κατοχής.

Και έχει δίκαιο. Και μπράβο του γιατί μπορεί και βλέπει πέρα από στερεότυπα, πέρα από πεπερασμένες αντιλήψεις του τύπου "μα η Γερμανία είναι η Ευρώπη, είναι σύμμαχος" ή "μα η Ρωσία δεν κάνει πόλεμο γιατί φοβάται το ΝΑΤΟ κτλ, κτλ"

Και εδώ γεννιέται η εύλογη απορία.

Γιατί δεν πιστεύει ότι η Τουρκία θα επιτεθεί στην Ελλάδα; Γιατί ενώ στα παραπάνω παραδείγματα αρκούμαστε μόνο στις ενδείξεις για την πιθανότητα δυσμενών εξελίξεων και στην περίπτωση της Τουρκικής επεκτατικότητας αγνοούμε τις αποδείξεις ;

Δηλαδή τι άλλο θέλει ο Έλληνας για να πεισθεί ότι η Τουρκία είναι θέμα χρόνου να επιτεθεί ;

Δεν παραβιάζει τον εναέριο χώρο εδώ και 20 χρόνια συστηματικά;

Δεν χρηματοδοτεί την τουρκική εθνικιστική προπαγάνδα στην Θράκη;

Ολοι πλέον γνωρίζουμε ότι το τουρκικό προξενείο Θράκης δαπάνησε 30 εκατομμύρια ευρώ προεκλογικά για να βοηθήσει οικονομικά τους Έλληνες μουσουλμάνους προκειμένου να "τουρκέψουν". Υπάρχουν δήμοι στου νομούς Ροδόπης και Ξάνθης στους οποίους οι δήμαρχοι και τα συμβούλια τους είναι μουσουλμάνοι οι οποίοι ισχυρίζονται ότι είναι Τούρκοι.Οι χριστιανοί δημότες όχι μόνο δεν εκπροσωπούνται αλλά αρχίζουν να σταδιακά να νοιώθουν την πίεση που ένοιωθαν οι Σέρβοι του Κοσόβου πριν από 30 χρόνια.

Λοιπόν, τι δεν πείθει τον μέσο Έλληνα για τις προθέσεις των Τούρκων; Το εξοπλιστικό πρόγραμμα τους ή μήπως οι παραβιάσεις των φρεγατών τους που φτανουν στην Αττική;

Μα καλά, δεν βλέπουμε ότι η Τουρκία πριν από ένα μήνα εισέβαλε στην Συρία με στρατό και αεροπορία σε επιχείρηση υποστήριξης των ισλαμιστών ανταρτών;

Η επιχείρηση αυτή μάλιστα έγινε ΧΩΡΙΣ την έγκριση των ΗΠΑ, καταρρίπτοντας έτσι τον ”καφενειακού ”επιπέδου γεωπολιτικό εφησυχασμό της δήθεν εξάρτησης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ.

Το κυριότερο επιχείρημα των εφησυχασμένων Ελλήνων είναι ένα και μοναδικό, ότι η Τουρκία δεν επιτεθεί σε χώρα μέλος  της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

Δηλαδή η Τουρκία του τρελού Ταγίπ που σκοτώνει τους διαδηλωτές, εισβάλλει στην Συρία, διευθύνει κύκλωμα εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων από τους Συρους πρόσφυγες στο έδαφος της, που υποθάλπτει-εκπαιδεύει και προστατεύει τους ισλαμοφασίστες αντάρτες , αυτή η χώρα πιστεύουν κάποιοι ότι θα παρασυρθεί από ένα όψιμο ρομαντισμό σχετικά με το όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της προοπτικής  ένταξης της σε αυτή .

Γελοία πράγματα.

Ξυπνάτε

Ξεχάσατε τα Ίμια το 1996; Την κρίση του 1987; Τι παραπάνω θέλουμε για να συνειδητοποίησουμε ότι κινδυνεύουμε.

Η Ελλάδα είναι η μόνη  ευρωπαϊκή χώρα που  έχει πολεμήσει μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και αυτόέγινε το 1974 στην Κύπρο.

Υπάρχουν και ορισμένοι ότι η Τουρκία δεν θα αποτολμήσει να επιτεθεί σε χώρα μέλος του ΝΑΤΟ.

Και ποιος σας είπε ότι θα επιτεθεί , τουλάχιστον με συμβατικούς όρους . Το ΝΑΤΟ θα ήταν αντίθετο σε μια απρόκλητη και αδικαιολόγητη επίθεση της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας μόνο εάν είχε ως στόχο την απλή κατάκτηση εδαφών.

Συνεπώς οι Τούρκοι πρέπει να δημιουργήσουν τις συνθήκες που θα δικαιώσουν την ενδεχόμενη εισβολή της.

Φυσικά αυτή η αιτία θα είναι η προστασία της δήθεν τουρκικής μειονότητας της Θράκης.Γιαυτό και δαπανάει τεράστια ποσά για την εξαγορά των συνειδήσεων των μουσουλμάνων της Θράκης

Εάν οι συμπολίτες μας μουσουλμάνοι αποκηρύξουν την καταγωγή τους ως πχ Πομάκοι-Αθίγγανοι και αρχίσουν να διαδηλώνουν και να αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι τότε έχουμε την δημιουργία μιας μειονότητας με εθνικά χαρακτηριστικά και όχι απλά με θρησκευτικά.

Από κει και περα ο δρόμος είναι ανοιχτός για δημοψηφίσματα , απόσχιση και όλο το μενού των διαδικασιών με τις οποίες διαλύεται μια χώρα.

ΠΗΓΗ http://hellenicsunrise.blogspot.gr/2014/05/blog-post_30.html#more

Όμως η Τουρκία ενδιαφέρεται εξίσου και για το Αιγαίο.

Η πολιτική που έχει ακολουθήσει την Θράκη δεν απέδωσε στην μουσουλμανική μειονότητα της Κω και Ρόδου.Συνεπώς θα πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος κατάληψης μερικών Ελληνικών νησιών τα οποία θα προσδώσουν στην Τουρκία την υφαλοκρηπίδα τους .

Όπως πολύ σωστά έχει αναλυθεί σε έγκριτες ιστοσελίδες, οι Τούρκοι προσανατολίζονται περισσότερο στον ναυτικό αποκλεισμο΄Ελληνικών νησιών και λιγότερο στην απόβαση σε αυτά.

Ο ναυτικός αποκλεισμός με πολεμικό στόλο δεν αποτελεί μια ακραιφνώς τετελεσμένη πολεμική ενέργεια και ισορροπεί μεταξύ πολέμου και θερμού επεισοδίου το οποίο αφήνει χώρο για την εξάσκηση εκβιαστικής διπλωματίας.

Έτσι ενώ η Τουρκία στον Έβρο θα έχει την νομιμοποίηση να επέμβει, στο Αιγαίο θα εκδηλώσει επιθετικότητα η οποία θα είναι μεν απαράδεκτη και παράνομη αλλά θα εξαναγκάσει την Ελλάδα και τους δήθεν συμμάχους της ΝΑΤΟ και Ε.Ε. να διαπραγματευθούν τα κυριαρχικά διακαιώματα της Ελλάδας  και να ”γκριζοποίησουν΄΄ το Αιγαίο ανοίγοντας δρόμο στην συνεκμετάλευση του.

Βέβαια Ελλάδα με το ζόρι δεν γίνεται.

Εκτός από την διάλυση του οικονομικού και κοινωνικού ιστού εδώ και χρόνια αθόρυβα έχει επιτελεσθεί και η διάλυση του φρονήματος των Ελλήνων όπως και ο απεμπολισμός στις συνειδήσεις τους της έννοιας του στρατού.

Δεν θα αναλύσουμε τώρα τα κακώς κείμενα στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας γιατί δυσυχώς οπως ακριβώς και στην ιστορία του Ναστρεντιν Χότζα όπου παρίστανε τον δικαστή ,όλες οι πλευρές έχουν δίκαιο.

Και οι επαγγελματίες στρατιωτικοί αλλά και οι έφεδροι θητείας.

Όταν σε μια διαμάχη και οι δύο πλευρές έχουν δίκαιο τότε έχουν πέσει θύμα μιας άλλης τρίτης πλευράς η οποία έχει σπείρει την διχόνια.

Ωστόσο είναι δύσκολο πλέον να πείσεις ένα νέο Έλληνα για την αναγκαιότητα της ύπαρξης Ε.Δ και στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ο Έλληνας έφεδρος που κάνει την θητεία του έχει την συνείδηση όχι ένστολου πολίτη που υπηρετεί κάποιο υψηλό σκοπό αλλά στην καλύτερη περίπτωση αισθάνεται παγιδευμένος στην εκπλήρωση μιας υποχρέωσης που απορρέει από ένα άδικο νόμο .


Υπάρχει  εντυπωμένη βαθιά στον εγκέφαλο των νεοελλήνων η θεωρία του πολέμου που γίνεται με το πάτημα των κουμπιών , λες και η Κριμαία πάρθηκε με κουμπιά και όχι στρατιωτες , λες και οι τουρκοι στην Κύπρο πατούσαν κουμπιά από τα μπακλαβατζίδικα της Μερσίνας και δεν έστειλαν στρατεύματα, λες και οι τουρκικές φρεγάτες στο Σούνιο είναι τηλεκατευθυνόμενες.

Στην ζωή σου τυχαίνει αυτό που ακριβώς θέλεις , αυτό που μελετάς.

Εάν μελετάς ατελείωτο καλοκαίρι σε ένα ερημονήσι κάτω  από τον καυτό ήλιο , μακριά από ιμπεριαλισμούς και λυπητερά εμβατήρια που σε κάνουν να κλαις τότε σίγουρα θα σου τύχει .

Πρόσεξε όμως να μην είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης σε  νησί αιχμαλώτων.

Όσο για τους δήθεν συμμάχους των Ελλήνων μάθετε ότι η Γερμανία έχει συνάψη συμφωνία με την Γερμανία με την οποία απο το 2016 ΟΛΟΙ οι Τούρκοι υπήκοοι θα μπορούν να ταξιδεύον ελέυθερα στην Ευρώπη , χωρίς περιοροσμούς και βίζα.

Παρόλο που ο γερμανικός λαός δεν διαφωνεί με την είσοδο της Τουρκίας στην ευρωπαική ένωση , η ελίτ της Γερμανίας βάζει την Τουρκία στην ευρωπη απο την πίσω πόρτα.

Όσο για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ πράγματι τελευταία γίνεται μια επίθεση φιλιας.

Ο Αμερικάνος αντιπροεδρος επισκέφθηκε την περασμένη εβδομάδα την Κύπρο όπου στήριξε την Ελληνοκυπριακή πλευρά τηρώντας όλα τα διπλωματικά προσχήματα ,αποφεύγοντας τα λάθη και κινήσεις που θα έκανα το ψευδοκράτος να φανεί ως νόμιμη κρατική οντότητα , έκανε δηλώσεις στήριξης του Ελληνισμού.

Ταυτόχρονα ο Γενικό Γραμματέας του ΝΑΤΟ και πολιτικός προιστάμενος της συμμαχίας ξεκαθάρισε εχθές σταΣκόπια ότι ο μόνος τρόπος να εισέλθουν στο ΝΑΤΟ είναι η επίτευξη συμφωνίας για το όνομα με την Ελλάδα , αφήνοντας τον Γκρουέφσκι στα κρύα του λουτρού.Βέβαια το ΝΑΤΟ χρειάζεται όλο και περισσότερο τη σύσπείρωση των μελών του μπροστά στον Ρωσικό κίνδυνο και απο και πέρα η νοτια και νοτιοανατολική πτέρυγα του θα υποστεί επιθέσεις φιλίας.

Όμως η άσκηση υψηλής διπλωματίας από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ θα γίνει και όταν ο Τουρκικός στόλος θα έχει αποκλείσει ένα Ελληνικό νησί . Η υψηλή επιδαιτησία πάντα οδηγεί σε απώλειες ακόμα και για την πλευρά η οποία κάλεσε τους επιδιατητές.Χαρακτηριστικό παράδειγμα η έλευση της τροίκας στην Ελλάδα.

Τώρα αν νομίζουμε ότι προκειμένου να ερθει η ανάπτυξη καλό είναι να χάσουμε και λίγο ή πολύ έδαφος, ε τότε ας καταλάβουμε ότι όταν ανοίγουμε την πόρτα ή ότι άλλο τέλος πάντων σκύβοντας πειθήνια προτάσοντας τα νώτα μας στον εχθρό πλέοντας σε πελάγη ηθικής ικανοποίησης για την εκπλήρωση του οράματος μας για την ειρήνη στον κόσμο τότε θα διαπιστώσουμε πως η αγάπη πονάει περισσότερο  από τον πόλεμο..

Και σε κάθε περίπτωση κανείς δεν νομιμοποιείται και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σταματήσει την πορεία των 3,000 χρόνων του Ελληνισμού στο όνομα του ψευδοοράματος του ευδαιμονισμού.

Κανείς δεν θα θυσιαστεί για την Ελλάδα εκτός απο τους ίδιους τους Έλληνες

ΠΗΓΗ http://hellenicsunrise.blogspot.gr/2014/05/blog-post_30.html#mo

 "Greek National Pride" 

Σχολιασμός της Κοινής Δηλώσεως Πάπα-Πατριάρχη στα Ιεροσόλυμα

ΣΧΟΛΙΟ:Ως Ὀρθόδοξοι ἀποκηρύττουμε τήν ‘Κοινή Δήλωση’ Πάπα-Πατριάρχη, διότι σέ καμμία περίπτωση δέν ἐκφράζει τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά ἀποτελεῖ προσωπική ἄποψη τῶν ὑπογραψάντων αὐτήν καί τῶν συνοδειῶν τους. 


Ἐν Πειραιεῖ 30-5-2014
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ‘ΚΟΙΝΗΣ ΔΗΛΩΣΕΩΣ’ ΠΑΠΑ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ ΣΤΙΣ 25-5-2014
Γράφει ο πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος,
ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ν. Καλλιπόλεως Πειραιῶς
Εἰσαγωγή
Γεμάτο λύπη καί πικρία παρακολούθησε τὸ θεοσεβὲς πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τίς, ἐντός τοῦ πλαισίου τοῦ παναιρετικοῦ διαχριστιανικοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἔσχατες καινοφανεῖς ἐνέργειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος συναντήθηκε στά Ἱεροσόλυμα τό διάστημα 25 καί 26 Μαΐου ἑ.ἔ. μέ τόν ἀρχηγό τοῦ κράτους τοῦ Βατικανοῦ καί αἱρεσιάρχη «πάπα Ρώμης», ἐκλαμπρότατο κ. Φραγκίσκο. Στίς 25-5 ὑπέγραψαν ‘Κοινή Δήλωση’[1], τήν ὁποία θά σχολιάσουμε παρακάτω.

Ἐν πρώτοις, ἀναγινώσκοντας κανείς την ‘Κοινή Δήλωση’, μπορεῖ κάλλιστα νά κάνει λόγο γιά μιά παπική-οὐνιτική ‘Κοινή Δήλωση’, στήν ὁποία κυριαρχεῖ ἡ νέα λατινική ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία οὐσιαστικῶς ἀποτελεῖ πλήρη ἐφαρμογή τῶν ἀποφάσεων τῆς Β΄ Βατικανῆς ψευδοσυνόδου καί ἀπό την ὁποία λείπει ὁποιαδήποτε Ὀρθόδοξη ἀναφορά, ὁπότε μποροῦμε να μιλᾶμε γιά μία ἀκόμη νίκη τοῦ Βατικανοῦ καί γιά μία ἀκόμη ἤττα τοῦ Φαναρίου καί ὑποχώρηση στά τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.  
Α) Ὁ κοινός Λυτρωτής καί ἡ αἵρεση τοῦ Filioque
Στήν εἰσαγωγή τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’ ἀναφέρεται ὅτι ὁ Χριστός, ὁ Κύριος ἡμῶν, εἶναι ὁ κοινός Λυτρωτής τοῦ Πάπα Φραγκίσκου καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαῖου, ὁ Ὁποῖος ἀπέστειλε τό Ἅγιον Πνεῦμα. Πιό κάτω στήν παράγραφο 2 λέγεται ὅτι μόνον τό Ἅγιον Πνεῦμα δύναται νά τούς ὁδηγήσῃ εἰς τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα.
Τά παραπάνω σημεῖα τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’ δημιουργοῦν τήν ἑσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης πιστεύουν στόν ἴδιο Χριστό, τήν στιγμή πού αὐτό δέν συμβαίνει,  καί βεβαίως δέν μᾶς λένε ποιό εἶναι αὐτό τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού θά τούς ὁδηγήσει στήν ἑνότητα, τό Ὀρθόδοξο Ἅγιον Πνεῦμα ἤ τό Παπικό «Ἅγιον Πνεῦμα», ἀφοῦ ἀποκρύπτεται τεχνηέντως ἡ φρικτή αἵρεση τοῦ Filioque τῶν Παπικών.
Σύμφωνα μέ τόν ἐλλογιμώτατο Κα­θη­γη­τή τῆς Δογματικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Δημή­τρι­ο Τσε­λεγ­γί­δη, «ἡ ἔν­τα­ξη καί ἡ πα­ρα­μο­νή στό μυ­στη­ρι­α­κό σῶ­μα τοῦ Χρι­στοῦ, τήν Ἐκ­κλη­σί­α, δέν εἶ­ναι ἀ­προ­ϋ­πό­θε­τη. Προ­ϋ­πο­θέ­τει ὁ­πωσ­δή­πο­τε τήν χω­ρίς ὅ­ρους ἀ­πο­δο­χή καί ὁ­μο­λο­γί­α τῆς                                            ἀ­πο­στο­λι­κῆς πί­στε­ως, ὅ­πως αὐ­τή ἑρ­μη­νεύ­τη­κε καί ὁ­ρι­ο­θε­τή­θη­κε ἀ­πό τίς ἀ­πο­φά­σεις τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Ἔτ­σι, ὅ­ταν κά­ποι­ος πι­στός -ἀ­νε­ξάρ­τη­τα ἀ­πό τή θε­σμι­κή θέ­ση, πού ἔ­χει στό σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας- ἤ σύ­νο­λα πι­στῶν -ἀ­νε­ξαρ­τή­τως τοῦ ἀ­ριθ­μοῦ τους- πα­ρα­βι­ά­σουν ἐκ πε­ποι­θή­σε­ως τήν ὁ­ρι­ο­θε­τη­μέ­νη πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἀ­πο­κό­πτον­ται ἀ­πό τό σῶ­μα της. Καί ἄν εἶ­ναι σ' ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε ἱ­ε­ρα­τι­κό ἀ­ξί­ω­μα                         καθαιροῦν­ται, ἐ­νῶ οἱ λα­ϊ­κοί ἀ­φο­ρί­ζον­ται, ὅ­πως προ­κύ­πτει ἀ­πό τά Πρα­κτι­κά τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων. Τοῦ­το ση­μαί­νει ὅ­τι δέν μπο­ροῦν στό ἑ­ξῆς νά με­τέ­χουν καί νά κοι­νω­νοῦν στά μυ­στή­ρι­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Οἱ Παπι­κοί ἔ­χουν ἐκ­πέ­σει ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α ἐ­πι­σή­μως τόν 11ο αἰ­ώ­να. Τό 1014 εἰ­σή­γα­γαν στό Σύμβολο τῆς Πί­στε­ως τήν ἐ­σφαλ­μέ­νη δογ­μα­τι­κή δι­δα­σκα­λί­α τους γι­ά τό Ἅ­γι­ο Πνεῦ­μα, τό γνω­στό Filioq­ue. Σύμ­φω­να μέ τή δι­δα­σκα­λί­α αὐ­τή τό Ἅ­γι­ο Πνεῦ­μα ὡς θεῖ­ο Πρό­σω­πο ἔ­χει τήν ὕ­παρ­ξή του   ἐκ­πο­ρευ­τῶς καί ἀ­πό τόν Πα­τέ­ρα καί ἀ­πό τόν Υἱ­ό. Ἡ δογ­μα­τι­κή δι­δα­σκα­λί­α τῶν Παπι­κῶν ὅ­μως                                ἀ­να­τρέ­πει τήν ἀ­πο­στο­λι­κή πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας στόν Τρι­α­δι­κό Θε­ό, ἀ­φοῦ κα­τά τόν Εὐ­αγ­γε­λι­στη    Ἰ­ω­άν­νη τό Πνεῦ­μα τῆς Ἀ­λη­θεί­ας «πα­ρά τοῦ Πα­τρός ἐκ­πο­ρεύ­ε­ται» (15, 26). Ἄλ­λω­στε, ἡ Γ΄ Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δος δι­ά τοῦ Προ­έ­δρου της, ἁ­γί­ου Κυ­ρίλ­λου Ἀ­λε­ξαν­δρεί­ας, ἀ­να­φε­ρό­με­νη στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως κα­θό­ρι­σε ἀ­πα­γο­ρευ­τι­κά, ὅ­τι «οὐ­δε­νί ἐ­πι­τρέ­πε­ται λέ­ξιν ἀ­μεῖ­ψαι τῶν ἐγ­κει­μέ­νων ἐ­κεῖ­σε ἤ μί­αν γοῦν                    πα­ρα­βῆ­ναι συλ­λα­βήν» (σέ κα­νέ­ναν δέν ἐ­πι­τρέ­πε­ται νά προ­σθέ­σει ἤ νά ἀ­φαι­ρέ­σει οὔ­τε μί­α συλ­λα­βή ἀ­πό αὐ­τά πού δι­α­τυ­πώ­θη­καν στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως). Ὅ­λες οἱ ἑ­πό­με­νες Οἰ­κου­με­νι­κές Σύ­νο­δοι                                     κα­τα­κύ­ρω­σαν τίς ἀ­πο­φά­σεις τῆς Γ΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς.
Εἶ­ναι, λοι­πόν, προ­φα­νές ὅ­τι οἱ Παπι­κοί ἔ­χουν ἐκ­πέ­σει ἀ­πό τήν ἀ­πο­στο­λι­κή πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας»[2].
Με βάση τα ἀνωτέρω, ἀτυχέστατη εἶναι καί ἡ φράση τῆς παραγράφου 2, ὅπου ἀναφέρεται ὅτι «κατά τά ἔτη ταῦτα, ὁ Θεός, ἡ πηγή πάσης εἰρήνης καί ἀγάπης, μᾶς ἐδίδαξε νά σεβώμεθα ἀλλήλους ὡς μέλη τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας, ὑπό τόν ἕνα Κύριον καί Σωτῆρα Ἰησοῦν Χριστόν καί νά ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὥστε νά δυνηθῶμεν νά ὁμολογήσωμεν τήν πίστιν μας εἰς τό ἴδιον Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, ὅπως παρελήφθη ὑπό τῶν Ἀποστόλων καί ἐξεφράσθη καί μετεδόθη εἰς ἡμᾶς ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας».   
Β) Ἡ ἀναγνώριση τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα ὡς Ἐπισκόπου μέ ἔγκυρη ἱερωσύνη καί τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ ὡς Ἐκκλησίας
Στήν παράγραφο 1 λέγεται ὅτι «ἡ συνάντησις ἡμῶν, μία εἰσέτι συνάντησις τῶν Ἐπισκόπων τῶν Ἐκκλησιῶν Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, ἱδρυθεισῶν ὑπό τῶν δύο αὐταδέλφων Ἀποστόλων Πέτρου καί Ἀνδρέου, εἶναι πηγή πνευματικῆς χαρᾶς δι᾽ ἡμᾶς».
Μέ τόν παραπάνω ἰσχυρισμό ὅλως ἀντικανονικῶς καί ἑσφαλμένως ἀναγνωρίζεται ἱερωσύνη καί ἐκκλησιαστικότητα στόν αἱρεσιάρχη Πάπα καί τήν αἱρετική θρησκευτική παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ.
Ὁ κ. Δημή­τρι­ος Τσε­λεγ­γί­δης ἐπισημαίνει ὅτι «μέ τήν ἀ­πο­στο­λι­κή πί­στη συν­δέ­ε­ται ἀ­δι­αί­ρε­τα καί ἡ     ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή. Ἡ ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή ἔ­χει οὐ­σι­α­στι­κό πε­ρι­ε­χό­με­νο μό­νο μέ­σα στό σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, καί προ­ϋ­πο­θέ­τει ὁ­πωσ­δή­πο­τε τήν ἀ­πο­στο­λι­κή πί­στη.
Λέ­γον­τας ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή ἐν­νο­οῦ­με τήν ἀ­δι­ά­κο­πη συ­νέ­χει­α τῆς ἡ­γε­σί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πό τούς Ἀ­πο­στό­λους. Ἡ συ­νέ­χει­α αὐ­τή ἔ­χει χα­ρι­σμα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα καί δι­α­σφα­λί­ζε­ται μέ τή με­τά­δο­ση τῆς    πνευ­μα­τι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας τῶν Ἀ­πο­στό­λων στούς Ἐ­πι­σκό­πους τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί δι' αὐ­τῶν στούς ἱ­ε­ρεῖς.
Ὁ τρό­πος με­τα­δό­σε­ως τῆς πνευ­ματ­ι­κῆς-ἀ­πο­στο­λι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας στούς Ἐ­πι­σκό­πους γί­νε­ται μέ τή                                     χει­ρο­το­νί­α. Ἄν, ἑ­πο­μέ­νως, κά­ποι­ος ἐ­πί­σκο­πος ἔ­χει λά­βει μέ κα­νο­νι­κό - ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό τρό­πο τή                                χει­ρο­το­νί­α του καί στή συ­νέ­χει­α βρε­θεῖ ἐ­κτός τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ἐ­σφαλ­μέ­νης πί­στε­ώς του, παύ­ει οὐ­σι­α­στι­κά νά ἔ­χει καί τήν ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή, ἀ­φοῦ αὐ­τή ἔ­χει νό­η­μα μό­νο μέ­σα στό   μυ­στη­ρι­α­κό σῶ­μα τοῦ Χρι­στοῦ, τήν Ἐκ­κλη­σί­α.
Κα­τά συ­νέ­πει­α, ἄν κά­ποι­ος ἐ­πί­σκο­πος ἤ καί ὁ­λό­κλη­ρη το­πι­κή Ἐκ­κλη­σί­α -ἀ­νε­ξαρ­τή­τως ἀ­ριθ­μοῦ  με­λῶν- ἐκ­πέ­σουν ἀ­πό τήν πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­πως αὐ­τή ἐκ­φρά­στη­κε ἀ­λα­θή­τως στίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους, παύ­ουν νά ἔ­χουν οἱ ἴ­δι­οι τήν ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή, ἐ­πει­δή βρί­σκον­ται ἤ­δη ἐ­κτός τῆς                             Ἐκ­κλη­σί­ας. Καί, ἀ­φοῦ δι­α­κό­πτε­ται ἡ ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή οὐ­σι­α­στι­κά, δέν μπο­ρεῖ νά γί­νε­ται λό­γος γι­ά κα­το­χή ἤ γι­ά συ­νέ­χει­α τῆς ἀ­πο­στο­λι­κῆς δι­α­δο­χῆς στούς ἐκ­πε­σόν­τες ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α.
Μέ βά­ση τά πα­ρα­πά­νω, ὁ ἴ­δι­ος ὁ Πά­πας, ἀλ­λά καί τό σύ­νο­λο τῶν Παπι­κῶν «ἐ­πι­σκό­πων» στε­ροῦν­ται τήν ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή, ἐ­πει­δή, στε­ρη­θέν­τες τήν ἀ­πο­στο­λι­κή πί­στη, ἐξέ­πε­σαν ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α.                   Κα­τά συ­νέ­πει­α, λό­γος γι­ά ἀ­πο­στο­λι­κή δι­αδ­ο­χή ἐ­κτός τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας εἶ­ναι λό­γος ἀ­τε­κμη­ρί­ω­τος  ἐ­πι­στη­μο­νι­κά, εἶ­ναι δη­λα­δή λό­γος ἀ­θε­ο­λό­γη­τος.
Ἡ ἱ­ε­ρω­σύ­νη στό πλαί­σι­ο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας εἶ­ναι ἡ ἱ­ε­ρω­σύ­νη τοῦ ἴ­δι­ου τοῦ Χρι­στοῦ, ἀ­φοῦ ὁ ἴ­δι­ος ὁ                        Χρι­στός τε­λεῖ τά μυ­στή­ρι­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας Του δι­ά τῶν Ἐ­πι­σκό­πων καί Ἱ­ε­ρέ­ων Του.
Ἡ ἱ­ε­ρω­σύ­νη προ­ϋ­πο­θέ­τει τήν ἀ­δι­ά­κο­πη συ­νέ­χει­ά της ἀ­πό τούς Ἀ­πο­στό­λους, προ­ϋ­πο­θέ­τει δη­λα­δή τήν ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή. Πρω­τί­στως ὅ­μως ἡ ἱ­ε­ρω­σύ­νη προ­ϋ­πο­θέ­τει τόν Θε­άν­θρω­πο Χρι­στό ὡς    ἱ­ε­ρουρ­γό στό μυ­στη­ρι­α­κό Σῶ­μα Του, τήν Ἐκ­κλη­σί­α. Σέ τε­λευ­ταί­α ἀ­νά­λυ­ση, ἡ ἱ­ε­ρω­σύ­νη τοῦ Χρι­στοῦ   ὑ­φί­στα­ται στήν Ἐκ­κλη­σί­α καί πα­ρέ­χε­ται ἀ­πό τόν ἴ­δι­ο τόν Χρι­στό δι­ά τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας Του καί γι­ά τήν   Ἐκ­κλη­σί­α Του. Αὐ­το­νο­μη­μέ­νη ἱ­ε­ρω­σύ­νη καί αὐ­το­νο­μη­μέ­να ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α μυ­στή­ρι­α δέν μπο­ροῦν νά ὑ­πάρ­χουν.
Ἡ ἱ­ε­ρω­σύ­νη, ὅ­πως ἄλ­λω­στε καί ὅ­λα τά μυ­στή­ρι­α, ἀ­πο­τε­λεῖ λει­τουρ­γι­κή φα­νέ­ρω­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας (ἡ Ἐκ­κλη­σί­α «ση­μαί­νε­ται ἐν τοῖς μυ­στη­ρί­οις», κατά τόν Ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα­). Τοῦ­το ση­μαί­νει, ὅ­τι γι­ά νά ὑ­πάρ­χουν μυ­στή­ρι­α, πρέ­πει προ­η­γου­μέ­νως νά ὑ­πάρ­χει ἡ Ἐκ­κλη­σί­α. Τά μυ­στή­ρι­α εἶ­ναι σάν τά                         κλα­δι­ά ἑ­νός δέν­δρου. Ζων­τα­νά κλα­δι­ά, πού ἀν­θοῦν καί καρ­πο­φο­ροῦν, μπο­ροῦν νά ὑ­πάρ­χουν μό­νον                      ὅ­ταν αὐ­τά εἶ­ναι ὀρ­γα­νι­κή προ­έ­κτα­ση τοῦ δέν­δρου, ὅ­ταν δη­λα­δή εἶ­ναι ὀν­το­λο­γι­κά συν­δε­μέ­να μέ τόν κορ­μό τοῦ δέν­δρου.
Εἶ­ναι θε­ο­λο­γι­κά ἀ­κα­τα­νό­η­το νά ὑ­πο­στη­ρί­ζε­ται ὅ­τι οἱ ἑ­τε­ρό­δο­ξοι Παπι­κοί ἔ­χουν ἔ­στω καί ἕ­να                              μυ­στή­ρι­ο, π.χ. τό βά­πτι­σμα. Τό θε­με­λι­ῶ­δες ἐ­ρώ­τη­μα πού πρέ­πει νά τί­θε­ται ἐ­δῶ εἶ­ναι : Ποι­ός ἱ­ε­ρούρ­γη­σε τό μυ­στή­ρι­ο τοῦ Βα­πτί­σμα­τος; Ποῦ βρῆ­κε τήν ἱ­ε­ρω­σύ­νη ὁ ἱ­ε­ρουρ­γός; Ποι­ός τοῦ ἔ­δω­σε τήν ἱ­ε­ρω­σύ­νη,                        ἀ­φοῦ αὐ­τήν τήν πα­ρέ­χει μό­νον ἡ Ἐκ­κλη­σί­α; Καί ποῦ βρέ­θη­κε ἡ Ἐκ­κλη­σί­α στούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἀ­φοῦ                       αὐ­τοί λό­γῳ τῆς ἐ­σφαλ­μέ­νης δογ­μα­τι­κῆς πί­στε­ώς τους ἐξέ­πε­σαν ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α»[3];
Γ) Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης δέν ἰδρύθηκε ἀπό τόν Ἀπ. Πέτρο, ἀλλά ἀπό τόν Ἀπ. Παῦλο
Στήν ἴδια παράγραφο (1) ὑποστηρίζεται ἀμάρτυρα ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἰδρύθηκε ἀπό τον Ἀπ. Πέτρο. «Ἡ συνάντησις ἡμῶν, μία εἰσέτι συνάντησις τῶν Ἐπισκόπων τῶν Ἐκκλησιῶν Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, ἱδρυθεισῶν ὑπό τῶν δύο αὐταδέλφων Ἀποστόλων Πέτρου καί Ἀνδρέου».
Ὑπάρχουν, ὅμως, σαφεῖς ὡσαύτως μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς (Πράξεις τῶν Ἀποστόλων), ἀλλά καί τῆς ἱστορίας (ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως), ἀπό τίς ὁποίες πλήρως, καί καθ’ ἡμᾶς, ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Ἀπόστολος Πέτρος οὔτε ἱδρυτής ὑπῆρξε τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, οὔτε στήν πόλη αὐτή μαρτύρησε· οὔτε κἄν μετέβη σ’αὐτήν[4].
Δ) Ὁ ὅρος «ἀδελφές ἐκκλησίες»
Στήν παράγραφο 2 ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη ἦταν ἀδελφική. Κατά τήν ‘Κοινή Δήλωση’, Πάπας καί Πατριάρχης εἶναι «ἀδελφοί» καί κατ’ἐπέκτασιν Ρώμη καί Κωνσταντινούπολη εἶναι «ἀδελφές ἐκκλησίες».
 Ὃμως, σύμφωνα μέ τόν κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, «ὁ ὅ­ρος «ἀ­δελ­φές Ἐκ­κλη­σί­ες» εἶ­ναι ἀ­πό ἀ­δό­κι­μος ἕ­ως ἀ­πα­ρά­δε­κτος. Ἀ­δό­κι­μος θε­ο­λο­γι­κά εἶ­ναι, ὅ­ταν χρη­σι­μο­ποι­εῖ­ται, γι­ά νά ἐκ­φρά­σει τή σχέ­ση με­τα­ξύ τῶν το­πι­κῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν. Τε­λεί­ως ἀ­πα­ρά­δε­κτος θε­ο­λο­γι­κά εἶ­ναι ὁ ὅ­ρος, ὅ­ταν                                          χρη­σι­μο­ποι­εῖ­ται γι­ά νά προσ­δι­ο­ρί­σει τόν ὀν­το­λο­γι­κό χα­ρα­κτή­ρα τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας καί τοῦ Παπι­σμοῦ.
Κα­ταρ­χήν, ὁ ὅ­ρος «ἀ­δελ­φές Ἐκ­κλη­σί­ες» δέν εἶ­ναι βι­βλι­κά θε­με­λι­ω­μέ­νος, οὔ­τε κἄν νο­μι­μο­ποι­η­μέ­νος.                        Ὅ­ταν ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος ἀ­να­φέ­ρε­ται στίς δι­ά­φο­ρες το­πι­κές Ἐκ­κλη­σί­ες, δέν τίς ἀ­πο­κα­λεῖ «ἀ­δελ­φές»,               οὔ­τε ὑ­πο­νο­εῖ ὅ­τι ὑ­πάρ­χει κά­ποι­α Ἐκ­κλη­σί­α ὡς «μη­τέ­ρα» αὐ­τῶν τῶν κα­τά τό­πους Ἐκ­κλη­σι­ῶν. Ἔ­χει τή                        συ­νεί­δη­ση ὅ­τι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι μί­α καί ὅ­τι αὐ­τή ἔ­χει κα­θο­λι­κό χα­ρα­κτή­ρα, μέ τήν ἔν­νοι­α τῆς                                πλη­ρό­τη­τας τῆς ἀ­λη­θεί­ας καί τῆς ζω­ῆς της, κε­φα­λή τῆς ὁ­ποί­ας εἶ­ναι, ὅ­πως μᾶς πλη­ρο­φο­ρεῖ, ὁ ἴ­δι­ος ὁ Χρι­στός. Ἔτ­σι, ὅ­ταν ἀ­πευ­θύ­νε­ται σέ κά­ποι­α το­πι­κή Ἐκ­κλη­σί­α, ἔ­χει τή στε­ρε­ό­τυ­πη ἔκ­φρα­ση : «τῇ                                Ἐκ­κλη­σί­ᾳ τῇ οὔ­σῃ ἐν.­.. (π.χ. Κο­ρίν­θῳ)­». Τοῦ­το ση­μαί­νει ὅ­τι ἡ φα­νέ­ρω­ση τῆς ὅ­λης Ἐκ­κλη­σί­ας μπο­ρεῖ νά γί­νε­ται σέ κά­θε τό­πο, ὅ­που ὑ­πάρ­χει ἡ εὐ­χα­ρι­στι­α­κή κοι­νό­τη­τα τῶν πι­στῶν ὑ­πό τόν Ἐ­πί­σκο­πό της. Εἶ­ναι βε­βαί­ως αὐ­το­νό­η­το ὅ­τι ἡ ἑ­νό­τη­τα τῶν κα­τά τό­πους Ἐκ­κλη­σι­ῶν αὐ­τῶν δι­α­σφα­λί­ζε­ται μέ τήν κο­ι­νω­νί­α με­τα­ξύ τους στήν αὐ­τή πί­στη, ζω­ή καί ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή τά­ξη. Τήν ἑ­νό­τη­τα τῶν το­πι­κῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν                           ἐγ­γυ­ᾶ­ται στήν πρά­ξη ἡ σύ­νο­δος τῶν Ἐ­πι­σκό­πων τους.
Ἀ­πό τά πα­ρα­πά­νω γί­νε­ται κα­τα­νο­η­τό ὅ­τι, ἀ­φοῦ καί οἱ ὁ­μό­φρο­νες το­πι­κές Ἐκ­κλη­σί­ες στό πλαί­σι­ο τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας δέν νο­μι­μο­ποι­οῦν­ται θε­ο­λο­γι­κά, ὅ­ταν ὀ­νο­μά­ζον­ται «ἀ­δελ­φές», πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δέν                             ὑ­πάρ­χει θε­ο­λο­γι­κό-ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό ὑ­πό­βα­θρο γι­ά νά ὀ­νο­μά­ζον­ται «ἀ­δελ­φές Ἐκ­κλη­σί­ες» ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α καί ὁ Παπι­σμός. Ἄλ­λω­στε ὁ Παπι­σμός δέν μπο­ρεῖ νά ὀ­νο­μά­ζε­ται κα­τά κυ­ρι­ο­λε­ξί­α Ἐκ­κλη­σί­α με­τά τό 1014, ἐ­πει­δή ἀ­πό τό­τε ὑ­φί­σταν­ται πνευ­μα­τι­κῶς γι' αὐ­τόν τά ἐ­πι­τί­μι­α τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν                                  Συ­νό­δων, μέ συ­νέ­πει­α τήν ἔκ­πτω­ση ἀ­πό τό Θε­αν­θρώ­πι­νο σῶ­μα.
Εἶ­ναι λοι­πόν φα­νε­ρό ὅ­τι, ἐ­πι­σή­μως, ἀ­πό τό 1014 ὁ Παπι­σμός δέν εἶ­ναι Ἐκ­κλη­σί­α. Τοῦ­το πρα­κτι­κῶς                          ση­μαί­νει ὅ­τι δέν ἔ­χει τήν ὀρ­θή ἀ­πο­στο­λι­κή πί­στη καί τήν ἀ­πο­στο­λι­κή δι­α­δο­χή. Δέν ἔ­χει τήν ἄ­κτι­στη                     Χά­ρη καί κα­τ’ε­πέ­κτα­ση δέν ἔ­χει τά θε­ουρ­γά μυ­στή­ρι­α, πού κα­θι­στοῦν τό Θε­αν­θρώ­πι­νο σῶ­μα τῆς                          Ἐκ­κλη­σί­ας «κοι­νω­νί­α θε­ώ­σε­ως» τοῦ ἀν­θρώ­που. Καί, ἐ­πει­δή ἡ Ἐκ­κλη­σί­α δέν μπο­ρεῖ πα­ρά νά εἶ­ναι καί νά πα­ρα­μέ­νει ἕ­ως τῆς συν­τε­λεί­ας μί­α καί ἀ­δι­αί­ρε­τη, κά­θε χρι­στι­α­νι­κή κοι­νό­τη­τα, ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶ­ναι ἁ­πλά αἱ­ρε­τι­κή»[5].
Ε) Κοινωνία ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ.
Στήν δεύτερη παράγραφο τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’ γράφεται ὅτι ἡ πορεία πρός τήν ἑνότητα εἶναι ἡ κοινωνία ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ. «Ἡ ἀδελφική ἡμῶν συνάντησις σήμερον εἶναι ἕν νέον καί ἀναγκαῖον βῆμα εἰς τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα, πρός τήν ὁποίαν μόνον τό Ἅγιον Πνεῦμα δύναται νά μᾶς ὁδηγήσῃ, ἐκείνην τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ».
Εἶναι φανερό ὅτι ἡ ‘Κοινή Δήλωση’ κάνει λόγο γιά τήν οἰκουμενιστική ἀρχή τῆς ἑνότητος ἐν τῆ ποικιλία (unity in diversity), οὐσιαστικά δηλ. γιά οὐνιτική ἕνωση. Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅμως, δέν ἰσχύει ἡ ἕνωση τύπου Οὐνίας, πού θέλει νά ἐπιβάλλει ὁ Παπισμός, σύμφωνα μέ τήν ὁποία κάθε «ὁμολογία» θά κρατήσει τή δική της πίστη καί τά ὅποια δικά της ἐκκλησιαστικά ἤθη καί ἔθιμα, δέν θά ἀλλάξει τίποτα, μόνο πού θά πρέπει νά ἀναγνωρίσει τό οἰκουμενικό πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ Πάπα καί νά τόν μνημονεύει στά δίπτυχα καί τίς ἀκολουθίες. Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑφίσταται μονάχα ἕνα καί ἀποκλειστικό μοντέλο καί σχῆμα ἐπανενώσεως τῶν αἱρετικῶν μέ τήν Καθολική Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν μετάνοια τῶν αἱρετικῶν, τήν ἐπίσημη ἀποκήρυξη τῶν αἱρέσεων καί τῶν πλανῶν τους, τήν δημόσια ὁμολογία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καθ'ὁλοκληρίαν καί τήν ἐπιστροφή τους στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία. Οἱ Ὀρθόδοξοι προσευχόμασθε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νά ἐπισυναγάγει τούς πεπλανημένους αἱρετικούς καί ἑτεροδόξους διά τῆς μετανοίας καί τῆς ἀποκηρύξεως τῆς πλάνης τους στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική, Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία.
ΣΤ) Ἡ ἄρση τῶν ἀναθεμάτων
Στήν παράγραφο 2 τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’, γράφεται ἐπίσης ὅτι «ὁ ἐναγκαλισμός, ὁ ὁποῖος ἀντηλλάγη μεταξύ τοῦ Πάπα Παύλου Στ´ καί τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου ἐδῶ εἰς τήν Ἱερουσαλήμ, μετά ἀπό αἰῶνας σιωπῆς, ἤνοιξε τόν δρόμον διά μίαν ἱστορικήν χειρονομίαν, τήν ἐξάλειψιν ἀπό τήν μνήμην καί ἀπό τοῦ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τῶν πράξεων τῶν ἀμοιβαίων ἀναθεμάτων τοῦ 1054».
Ἐ­δῶ πρέ­πει νά ση­μει­ω­θεῖ ὅ­τι ἡ ἄρ­ση τῶν ἀναθεμάτων δέν μπο­ρεῖ νά γί­νει ἀ­πό κα­νέ­να θε­σμι­κό                     πρό­σω­πο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­σο ψη­λά καί ἄν βρί­σκε­ται στήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή ἱ­ε­ραρ­χί­α, πα­ρά μό­νον ἀ­πό                                Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δο. Ἀλ­λά καί τοῦ­το μπο­ρεῖ νά γί­νει μό­νο στήν πε­ρί­πτω­ση πού ἀρ­θοῦν προ­η­γου­μέ­νως οἱ δογ­μα­τι­κοί λό­γοι, στούς ὁ­ποί­ους οὐ­σι­α­στι­κά ὀ­φεί­λε­ται ἡ ἔκ­πτω­ση τοῦ Παπι­σμοῦ ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α[6].
Ζ) Το ἀληθές νόημα τοῦ χωρίου «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν»
Παραλλήλως, στήν παράγραφο 2 τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’, ἀναφέρεται ὅτι«ἐπιβεβαιοῦμεν σήμερον τήν δέσμευσίν μας νά συνεχίσωμεν βαδίζοντες ἀπό κοινοῦ πρός τήν ἑνότητα, διά τήν ὁποίαν προσηυχήθη ὁ Κύριος πρός τόν Πατέρα «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰωάν. 17, 21)».
Τό πασίγνωστο χωρίο «ἵνα ὧσιν ἕν» ἀπό τήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Κυρίου ἐπιστρατεύεται ἀπό τούς συντάκτες τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’, γιά νά στηρίξει τὴν ἐγγενῆ στὴν Ἐκκλησία ἀνάγκη ἐπιδείξεως φιλενωτικοῦ πνεύματος.
Σύμφωνα μέ τήν Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶνἡ τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου αἴτηση πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα «ἵνα πάντες ν σιν» κπληρώνεταιδη ἐντὸς τῆς Μιᾶς                                Ἐκ­κλησίας, διότι τὸ αἴτημα τοῦτο τοῦ Χριστοῦ ἐκπληρώνεται διὰ τῆς ταυ­τότητος τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως πάντων· δὲν  ὑφίσταται, λοιπὸν, ἐκκρε­μότητα ὡς πρὸς τοῦτο, ἀλλ’ ἐκκρεμεῖ ἡ ὑπὸ τῶν ἑτεροδόξων ἀ­ποδοχὴ τῆς μόνης ἀληθοῦς Πίστεως · ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστο­μος ἑρμηνεύοντας τὸ χωρίο τοῦτο παρατηρεῖ : «Ἵνα σιν ν, καθς σύ, Πά­τερ, ν μοί, κα γ ν σοί [...] Τί εναι, λοιπόν, τ                        “ν μν”; Στὴν πί­στη πρς μς. Ἐπειδ βέβαια τίποτε δν σκανδαλίζει λους, σο  διά­σπαση, ατ κατασκευάζει, στε ν γίνουν να. Τί, λοιπόν; Τ κα­τόρ­θωσε αὐτό, λέγουν; Καὶ πάρα πολύ τ κατόρθωσε. Διότι, ὅλοι σοι πί­στευσαν μέσ τν ποστόλων εναι να, μολονότι κάποιοι ἀπ α­τοςποσπάστηκαν [...] Ετε γι τ σημεα, εἴτε γι τν μόνοια, εἴτε γι τν ερήνη μιλε, φαίνεται τι εναι  διος πο τοὺς τὰ χει δώσει. Ἔτσι, ταν φανερ τι [μόνο] γιὰπαρηγορι δική τους γίνεται  προσ­ευχ αὐτή»[7]. Ἡ δογματικὴ Πίστη τῆς Ἐκκλησίας, χάρη στοὺς Ἁγίους, δὲν εἶναι κάτι τό ζητούμενον, ἀλλὰ κάτι τὸ δεδομένον. Οἱ Ἅγιοι, οἱ θεούμενοι, ἔχουν τὴν μεταξύ τους ἑνότητα τῆς δογματικῆς Πίστεως, χάρη στὴ θεωτική, ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οἱ δὲ ὑπό­λοιποι πιστοὶ κατέχουν ἀλαθήτως τὴν ἑνιαία δογματικὴ Πίστη τῆς Ἐκ­κλη­σίας μέσῳ τῆς ὑπακοῆς στοὺς Ἁγίους Πατέρες, «ἑπόμενοι τος θεί­οις Πατράσι». Ἀντιθέτως πρὸς τὴν ἑνιαία δογματικὴ Πίστη, τὴν δο­γματικὴ ὁμοφωνία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ πίστη ὡς ἀρετή, ὡς πεποίθηση στὸ Θεό, ποικίλλει μεταξὺ τῶν πιστῶν, ἀκόμα καὶ τῶν Ἁγίων, κατὰ τὰ μέτρα τῆς προόδου ἑκάστου. Χάρη στὸ γεγονὸς αὐτό, πειδ δηλαδ  δογματικ νότητα εναι κάτι δεδομένον κα χι ζητούμενον, ἡ Ἐκκλη­σία δὲν εὔχεται ὑπὲρ τῆς θεραπείας μιᾶς ἀνυπάρκτου διαιρέσεως τῆς Ἐκ­κλη­σίας, ἀλλ’ εὔχεται ὑπὲρ ἐπιστροφῆς τῶν πεπλανημένων, ὅπως εἶναι μαρτυρημένο στὰ λειτουργικὰ κείμενά της[8]. Ἀντιθέτως, ἡ πρα­κτικὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναιπροφάσει τῆς φράσεως ατς ν προβον σ συγκόλληση τεροπίστωνμολογιν.
Τὴν πα­ρα­πλα­νη­τι­κὴ αὐ­τὴ τα­κτι­κὴ τῶν Οἰ­κου­με­νι­στῶν στιγ­μα­τί­ζει καὶ ὁ Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­της                            Ναυ­πά­κτου κα ­γί­ου Βλα­σί­ου κ. ­ε­ρό­θε­ος, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἀνα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά : «Με­ρι­κοὶ θε­ο­λό­γοι ρμηνεύ­ουν τ φρά­ση το Χρι­στο «να πάν­τεςν ­σι» (­ω. 17/ιζ΄, 21), ποὺ ε­ναι τμ­μα τς ρ­χι­ε­ρα­τι­κς προ­σευ­χς Του, μ τ ­τι δ­θεν νaφέ­ρε­ται στν μελ­λον­τι­κ ­νό­τη­τα τν κκλη­σι­ν κα τν χρησιμοποι­ον κα­τκό­ρον, γι ν δη­λώ­σουν ­τι  Χρι­στς προ­α­νήγ­γει­λε ­τι ­λες ο χρι­στι­α­νι­κὲς μολογί­ες θ ­πο­κτή­σουν στ μέλ­λον ­νό­τη­τα με­τα­ξύ τους κα θ ­πο­τε­λέ­σουν τ “μί­α” κ­κλη­σί­α,πο­νο­ών­τας ­τι  κ­κλη­σί­α τώ­ρα ε­ναι δι­α­σπα­σμέ­νη.  ρ­θό­δο­ξη ρ­μη­νεί­α τς φρά­σε­ως εναι διαφορε­τι­κή. Τὸ “να πάν­τες ν ­σι”, ­ν δι­α­βά­σει κανες πο­λ προ­σε­κτι­κ ­λο τ κεί­με­νο τς ρχιερατι­κς προ­σευ­χς, θ δε ­τι συν­δέ­ε­ται ­να­πό­σπα­στα μ λ­λες φρά­σεις, ­πως “κα­θς σύ, πά­τερ, ν ­μο κ­γ ν σοί” (­ω. 17/ιζ΄, 21) κα τ φρά­ση “­γ ν α­τος κα σ ν ­μο ­να ­σι τετελειωμέ­νοι ες ν” (­ω. 17/ιζ΄, 23) κα ­πί­σης τν λ­λη φρά­ση “να θε­ω­ρ­σι τν δό­ξαν τν ­μν ν δωκάς μοι” (­ω. 17/ιζ΄, 24). Κασα­φς, ­δ Χρι­στς ναφέρεται στν ­νό­τη­τα τῶν ­πο­στό­λων κα­τ θε­ω­ρί­αν τς δό­ξης το Θε­ο, τν θέ­α το ­κτί­στου Φω­τός, πο ­γι­νε τν ­μέ­ρα τς Πεν­τη­κο­στς, για­τ­κρι­βς τότε ο πόστο­λοι ­πέ­κτη­σαν κα ­νό­τη­τα ο­σι­α­στι­κ με­τα­ξύ τους. ­πο­μέ­νως­σοι κ τν ­γί­ων μέ­σα στν στο­ρί­α φθά­νουν στ θέ­ω­ση κα στ θε­ω­ρί­α το ­κτί­στου Φω­τός, ­πο­κτον ­νό­τη­τα μ τος ποστόλους, ­χουν τν ­δια πί­στη μ α­τος κα ­φαρ­μό­ζε­ται τ χω­ρί­ο α­τό, το Χρι­στο, “­να ­σιν ν”»[9].
Κι ὅμως ἡ ἐσφαλμένη ἐκκλησιολογικὴ τοποθέτηση τῶν Οἰκουμενιστῶν φαίνεται καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι, παρὰ τὴν ὡς ἄνω δι­δασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀναφέρονται στὴν «ἕνωση τνκκλησιν», συμπεριλαμβάνοντας ὅλες τίς αἱρέσεις καί ὅλες τίς θρησκεῖες[10].
Η) Ἀγάπη καί ἀλήθεια
Ἡ ‘Κοινή Δήλωση’ εἶναι κατάφορτη ἀπό τίς λέξεις «ἀγάπη» καί «ἀλήθεια», οἱ ὁποῖες ὅμως ἔχουν οἰκουμενιστική νοηματοδότηση καί περιεχόμενο. Στήν παράγραφο 4 λέγεται ὅτι «ταῦτα οὐδόλως ἀποτελοῦν ἁπλῆν θεωρητικήν ἄσκησιν, ἀλλ᾽ ἄσκησιν ἐν τῇ ἀληθείᾳ καί τῇ ἀγάπῃ, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ διαρκῶς βαθυτέραν γνῶσιν τῶν παραδόσεων ἑνός ἑκάστου, διά νά κατανοήσωμεν αὐτάς καί νά μάθωμεν ἐξ αὐτῶν. Οὕτω, βεβαιοῦμεν διά μίαν εἰσέτι φοράν ὅτι ὁ θεολογικός διάλογος δέν ἐπιζητεῖ ἕνα ἐλάχιστον κοινόν παρανομαστήν, ἐπί τοῦ ὁποίου νά ἐπιτευχθῇ συμβιβασμός, ἀλλά πρόκειται μᾶλλον περί τῆς ἐμβαθύνσεως εἰς τήν κατανόησιν συνόλου τῆς ἀληθείας, τήν ὁποίαν ὁ Χριστός παρέδωκεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του, μιᾶς ἀληθείας, τήν ὁποίαν οὐδέποτε παύομεν νά κατανοῶμεν καλλίτερον καθώς ἀκολουθοῦμεν τάς ὁδηγίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οὕτω, βεβαιοῦμεν ἀπό κοινοῦ ὅτι ἡ πιστότης μας εἰς τόν Κύριον ἀπαιτεῖ ἀδελφικήν συνάντησιν καί ἀληθῆ διάλογον. Μία τοιαύτη ἀναζήτησις δέν μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τήν ἀλήθειαν· μᾶλλον, διά τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν δωρεῶν, διά τῆς καθοδηγήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θά μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν(πρβλ. Ἰω. 16, 13)».
 Τό ἐπιχείρημα τῶν Οἰκουμενιστῶν καί συγκρητιστῶν γιά τήν ἀγάπη, πού πρέπει νά ἔχουμε πρός τούς ἄλλους, τούς αἱρετικούς καί τούς ἀπίστους, εἶναι ἕνα χιλιοειπωμένο ἐπιχείρημα ἀπό ὅσους δέν διακρίνουν τά πράγματα καί συγχέουν τά ἀσύγχυτα. Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἡ στάση τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι ὁμόφωνη. Ἀσφαλῶς ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, πού τή δείχνει πρός ὅλους, δικαίους καί ἁμαρτωλούς, καί ἀσφαλῶς καί ἐμεῖς πρέπει νά χαρακτηριζόμαστε ἀπό αὐτήν τήν καθολική, τήν συνολική ἀγάπη, γιατί αὐτή εἶναι τό κατ' ἐξοχήν γνώρισμα τῶν Χριστιανῶν. Ἡ ἀγάπη, ὅμως, αὐτή δέν πρέπει νά ἀναιρεῖ τήν ἀλήθεια καί τήν εὐσέβεια, πρέπει νά εἶναι συνδεδεμένη μέ τήν ἀλήθεια, γιατί διαφορετικά εἶναι ψεύτικη καί ὑποκριτική. Πρέπει νά ἀγκαλιάζει τόν πλησίον ὄχι μόνο ὡς σωματική, βιολογική παρουσία, ἀλλά ὡς πνευματική ὕπαρξη, μέ αἰώνια προοπτική, καί νά ἐνδιαφέρεται πρό παντός ὄχι γιά τά κοσμικά καί τά πρόσκαιρα, ἀλλά γιά τά αἰώνια, γιά τήν σωτηρία του. Ἡ σωτηρία τοῦ πλησίον δέν μπορεῖ νά ἐπι­τευχθεῖ, ὅταν βρίσκεται στήν πλάνη καί στήν αἵρεση, στήν ὁποία μάλιστα ἐγωιστικά ἐπιμένει. Χάνεται καί ὁ ἴδιος καί παρασύρει καί ἄλλους στήν ἀπώλεια. Ἀπό ἀγάπη, λοιπόν, καί ὄχι ἀπό μίσος κινουμένη ἡ Ἐκκλησία καί ἀκολουθώντας τό παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων ἀπαγορεύει τήν μετά τῶν αἱρετικῶν καί ἀπίστων κοινωνία καί συναναστροφή, ὥστε καί τούς ἰδίους παιδαγωγικῶς νά ὁδηγήσει σέ συναίσθηση τῆς πλάνης, ἀλλά καί τούς ἄλλους νά προφυλάξει. Ἀπό ἀγάπη πρός τά πρόσωπα τῶν αἱρετικῶν καί ἀπίστων, ἀποστρεφόμαστε τήν πλάνη καί τήν αἵρεση. Τήν ἀποστροφή αὐτή τήν δείχνουμε μέ πόνο ψυχῆς πρός τούς ἰδίους, γιατί ἡ αἵρεση καί ἡ πλάνη εἶναι ἀπρόσωπες. Μόνο μ'αὐτόν τόν τρόπο μποροῦμε νά ἀληθεύουμε ἐν ἀγάπη καί νά ἀγαπᾶμε ἐν ἀληθείᾳ.
Ἡ ἀλήθεια δέν εἶναι ἀφηρημένη καί ἀπρόσωπη ἔννοια. Ἀντιθέτως, εἶναι ἐξόχως συγκεκριμένη καί προσωπική. Ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὀρθοδόξως νοούμενος καί πιστευόμενος, καί ὄχι παπικῶς. Ἡ Ἀλήθεια, δηλ. ὁ Χριστός, μᾶς ἀποκαλύφθηκε στήν ὁλότητα, καθολικότητα καί πληρότητά της μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ καί μένει διά παντός ἀποκλειστικά καί μόνο μέσα στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ Ὀρθοδοξία κατέχει ὁλόκληρη τήν Ἀλήθεια, δηλ. τόν Χριστό, καί ὄχι σπέρματα ἤ κομμάτια ἀληθείας, γι’αυτό οἱ Ὀρθόδοξοι δέν τήν ἀναζητοῦμε ἐκτός Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά προσπαθοῦμε κατά τό ἀνθρώπινο δυνατό νά τήν βιώσουμε ἐν Αὐτῆ. Εἶναι ἐκκλησιολογικά αὐθαίρετη καί γι’αὐτό μή νόμιμη ἡ οἰκουμενιστική θεωρία, πού ἐκφράζει ἡ ‘Κοινή Δήλωση’, ὅτι δῆθεν καί ἡ Ὀρθοδοξία καί ὁ Παπισμός, ἀλλά καί γενικά ὅλες οἱ αἱρέσεις καί οἱ παραθρησκεῖες, κατέχουν σπέρματα ἤ κομμάτια ἀληθείας, καί ὅτι γιά νά βροῦμε τήν πλήρη ἀλήθεια, θά πρέπει ἡ Ὀρθοδοξία νά ἑνωθεῖ μέ τίς ὑπόλοιπες αἱρέσεις καί ἑτεροδοξίες. Πολύ δέ περισσότερο ἄκυρη εἶναι ἡ θέση ὅτι καμμία Ἐκκλησία (οὔτε ἡ Ὀρθόδοξη) δέν ταυτίζεται μέ τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, παρά μόνον ἀποτελεῖ ἡ κάθε μία μέρος Αὐτῆς, γι’αὐτό θά πρέπει ὅλες νά ἑνωθοῦν, γιά νά ἀποκαλυφθεῖ καί φανερωθεῖ ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.  
Θ) Ἡ διαμυστηριακή κοινωνία (intercommunion)
Στήν παράγραφο 2 τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’ οἱ ὑπογράψαντες αὐτήν παραδέχονται ὅτι«γνωρίζομεν πλήρως ὅτι δέν ἔχομεν φθάσει εἰς τόν σκοπόν τῆς πλήρους κοινωνίας» καί παρακάτω στήν παράγραφο 3 ὅτι «προσβλέπομεν ἐν ἐντόνῳ προσδοκίᾳ εἰς τήν ἡμέραν, κατά τήν ὁποίαν θά μετάσχωμεν, τελικῶς, ἀπό κοινοῦ εἰς τό εὐχαριστιακόν δεῖπνον.Ὡς χριστιανοί, καλούμεθα νά ἑτοιμασθῶμεν νά λάβωμεν τό δῶρον τοῦτο τῆςΕὐχαριστιακῆς κοινωνίας, συμφώνως πρός τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Είρηναίου τοῦ Λουγδούνου, διά τῆς ὁμολογίας τῆς μιᾶς πίστεως, ἐμμένοντες ἐν τῇ προσευχῇ, τῇ ἐσωτερικῇ μετανοίᾳ, τῇ ἀνακαινώσει τῆς ζωῆς καί τῷ ἀδελφικῷ διαλόγῳ. Διά τῆς κατορθώσεως τοῦ ἐλπιζομένου τούτου στόχου, θά φανερώσωμεν εἰς τόν κόσμον τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, διά τῆς ὁποίας ἀναγνωριζόμεθα ὡς ἀληθινοί μαθηταί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (πρβλ. Ἰωαν. 13, 35)». Ἐπίσης, στήν παράγραφο 4 γράφεται «πρός τόν σκοπόν αὐτόν, ὁ θεολογικός διάλογος, τόν ὁποῖον ἔχει ἀναλάβει ἡ Μικτή Διεθνής Ἐπιτροπή,προσφέρει θεμελιώδη συμβολήν εἰς τήν προσπάθειαν διά πλήρη κοινωνίαν μεταξύ Ρωμαιοκαθολικῶν καί Ὀρθοδόξων». Τέλος, στήν παράγραφο 10 λέγεται ὅτι «ταπεινῶς παραθέτομεν εἰς τήν μεσιτείαν τῆς Παναγίας καί Ἀειπαρθένου Μαρίας τά μελλοντικά ἡμῶν βήματα εἰς τήν ὁδόν πρός τήν πληρότητα τῆς κοινωνίας». Ἀλλά καί ὁ Σεβ. Μητρ. Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, μέλος τῆς πατριαρχικῆς συνοδείας, σέ συνέντευξη, πού παραχώρησε στό πρακτορείο εἰδήσεων τοῦ Βατικανοῦ, Radio Vatican, στίς 23-5-2014, δήλωσε ὅτι «θά ἦταν ὡραῖο ἄν μετά ἀπό αὐτή τή συνάντηση, ὑπῆρχε κοινωνία ἀπό τό ἴδιο δισκοπότηρο. Εἶναι ἐπιθυμία μας καί αὐτός εἶναι ὁ στόχος μας. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ διαλόγου»[11].
Σχετικά μέ τήν intercommunion (διαμυστηριακή κοινωνία) θά πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ἡ ἑνότητα στή Θεία Λατρεία μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί αἱρετικῶν σημαίνει, κατά τήν Ὀρθόδοξη θεώρηση, ἔκφραση ἑνότητας τῆς ὅλης Ἐκκλησίας. Μάλιστα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προϋποθέτει τήν ἑνότητα τῆς πίστεως πρίν ἀπό τήν εὐχαριστιακήπράξη. Χωρίς αὐτή τήν ἑνότητα στήν πίστη καί τήν εὐχαριστιακή κοινωνία, ἡ ἑνότητα μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί αἱρετικῶν ἔχει μόνο ἠθικό καί κοινωνικό χαρακτήρα. Ἀντίθετα, οἱ αἱρετικές παρασυναγωγές στό σύνολό τους ἐνδιαφέρονται περισσότερο γιά την intercommunion καί μάλιστα πρίν τήν ἐπίτευξη ἑνότητας στήν πίστη, πράγμα πούἀπορρίπτει σαφῶς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιά τούς παραπάνω λόγους[12].
Ὁ πατήρ Δημήτριος Στανιλοάε, κορυφαῖος ὀρθόδοξος Ρουμάνος θεολόγος, λέει ὅτι θά πρέπει νά ἐφαρμοσθοῦν ὀρθόδοξες θεολογικές προϋποθέσεις στούς διαλόγους, πούδιεξάγει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μέ τίς αἱρέσεις καί τίς θρησκεῖες. Οἱ προϋποθέσεις αὐτές εἶναι οἱ ἑξῆς : Νά ἐπιτευχθεῖ                              α) ἑνότητα στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας˙ δηλ. νά ἀποδεχθοῦν οἱ αἱρετικοί καί ἀλλόθρησκοι τό συνοδικό σύστημα διοικήσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. β) ἑνότητα στήν Ὀρθόδοξη πίστη καί ζωή, ὅπως αὐτές ἐκφράζονται στήν ἁγία παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας, στήν Ἁγία Γραφή, στίς ἀποφάσεις τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, στούς Ἱερούς Κανόνες καί στά συγγράμματα τῶν ἁγίων Πατέρων καί θεολόγων τῆς Ὀρθοδοξίας, καί γ) ἑνότητα στή θεία λατρεία τῆς Ὀρθοδοξίας[13].
Ὁ ὁμότιμος καθηγητής τῆς Πατρολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, αἰδεσιμολογιώτατος πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, ὑπογραμμίζει ὅτι τό νά προχωρήσουν ὁ πάπας και οἱ ὀρθόδοξοι πατριάρχες και προκαθήμενοι σέ κοινό ποτήριο, νά γίνει δηλαδή καί συλλείτουργο, νά κοινωνήσουν ἀπό τό ἴδιο ποτήριο, τό εὔχονται βέβαια ἀνά τούς αἰῶνες ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί το εὐχόμεθα ὅλοι μας, ὑπό τήν ἀναγκαία καί ἀπαραίτητη προϋπόθεση ὅτι ὁ πάπας θά ἀποκηρύξει ὅλες τις αἱρέσεις καί τίς πλάνες του καί θα ἐπιστρέψει ἐν μετανοίᾳ εἰς την Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν. Διαφορετικά δεν θά ἔχουμε ἀληθινή ἕνωση, ἀλλά ψεύτικη, ὅπως ἔγινε καί στό παρελθόν μέ τίς ψευδοσυνόδους τῆς Λυών (1274) καί τῆς Φερράρας - Φλωρεντίας (1438-1439). Καί ἐπειδή ὁ ἑωσφορικός Παπισμός δέν πρόκειται ποτέ νά δεχθεῖ τά λάθη του καί νά μετανοήσει, γιατί τίς πλάνες καί τίς αἱρέσεις τίς ὑπαγορεύει καί τίς ὑποψιθυρίζει ὁ ἀμετανόητος Ἑωσφόρος, ἐκτιμοῦμε ὅτι θά ἦταν εὐχῆς ἔργο νά προχωρήσει ἡ ψευδής ἕνωση, ἡ ἕνωση δηλαδή μέ διατήρηση τῶν πλανῶν καί τῶν αἱρέσεων, ὥστε νά ξεκαθαρίσει ἡ κατάσταση καί νά ἀντιληφθοῦν ὅλοι πῶς συσκευάζεται και πῶς κατασκευάζεται ὅλη αὐτή ἡ εἰρηνιστική καί ἀγαπητική Θεολογία τῶν Διαλόγων τῶν Οἰκουμενιστῶν, γιά τήν ἐξαπάτηση τῶν μή εἰδότων καί ἁπλουστέρων. Συμφέρει στους Οἰκουμενιστάς ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν νά προωθοῦν τήν ἕνωση ὑπογείως ἐν κρυπτῷ, μέ τήν σταδιακή διάβρωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος στίς Θεολογικές Σχολές καί στίς τάξεις τῶν κληρικῶν, ὥστε νά μήν ὑπάρξουν ἀντιδράσεις, ὅταν θά ἐπιχειρηθεῖ ἡ ψευδής ἕνωση. Αὐτό μάλιστα πρέπει νά ἀφυπνίσει καί ὅσους καλοπροαιρέτους κληρικούς καί θεολόγους δέν ἀνησυχοῦν πολύ γιά ὅσα τεκταίνονται ἤδη καταστροφικά καί ἀντιπατερικά, μέ τις συμπροσευχές, τίς λειτουργικές φιλοξενίες, τίς μεταπατερικές ἐκδηλώσεις, τήν βαπτισματική ἐκκλησιολογία, τήν κατάργηση τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας, τίς δωρεές κορανίων καί πατριαρχικῶν μιτρῶν ὡς και ἁγίων ποτηρίων, τήν ἀναγνώριση τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν, τους ὁποίους θεωροῦμε ὡς ἐκκλησίες, συμμετέχοντας ἰσοτίμως στό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», και πλεῖστα ἄλλα. Ἡ μειωμένη καί ὑποτονική ἀντίδραση καί ἀντίσταση σε ὅλα αὐτά, πού δέν δικαιολογεῖται οὔτε ἀπό τήν Ἁγία Γραφή οὔτε ἀπό τήν Πατερική Παράδοση, μέ τήν δικαιολογία τῆς «κόκκινης γραμμῆς τοῦ κοινοῦ ποτηρίου», λειτουργεῖ πρός ὄφελος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι ἐν τῇ πράξει ἐπιβάλλουν τήν ἕνωση καί πρό τοῦ κοινοῦ ποτηρίου. Ὅταν ἐπισήμως ἀποφασίσουν τήν διακοινωνία τοῦ κοινοῦ ποτηρίου, θά ἔχει προχωρήσει τόσο πολύ ἡ ἐσωτερική διάβρωση, ὁ εἰρηνισμός καί ὁ ἀγαπισμός τῆς Μεταπατερικῆς Βαπτισματικῆς Θεολογίας, ὥστε δέν θά ὑπάρχουν πλέον πρόσωπα πού θά βλέπουν κόκκινες γραμμές, θά ἐπιβληθεῖ, ὅπως ἀθεολογήτως καί διεστραμμένως ἰσχυρίζονται, ἡ «ἑνότης ἐν τῇ ποικιλίᾳ», πού δῆθεν διδάσκει ὁ Μ. Φώτιος, ὁ πρῶτος καί ἀποτελεσματικώτερος πολέμιος καί καθαιρέτης τοῦ Παπισμοῦ.
Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ διάβρωση καί ἡ ἐσωτερική ἅλωση δέν ἔχουν ἀκόμη γενικευθῆ, ἐκτιμοῦμε ὅτι δέν τους συμφέρει νά προχωρήσουν τώρα στό κοινό ποτήριο. Ἐμεῖς εὐχόμαστε νά προχωρήσουν, ὥστε καί οἱ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων θέτοντες ὡς κόκκινη γραμμή τό κοινό ποτήριο, να συμπαραταχθοῦν μαζί μας, ὥστε με τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ὁμολογητῶν Ἁγίων νά διαλυθεῖ τό σκοτεινό νέφος τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί νά λάμψει και πάλιν ὁ ἥλιος τῆς Ὀρθοδοξίας[14].
Ι) Ὁ πρακτικός Οἰκουμενισμός
Στήν παράγραφο 5 τονίζεται ἡ κοινή συνεργασία σέ θέματα πρακτικά καί ηθικά. Οὐσιαστικά προωθεῖται ὁ λαϊκός ἤ πρακτικός οἰκουμενισμός. «Ἔχομεν ἤδη τό καθῆκον νά προσφέρωμεν κοινήν μαρτυρίαν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους συνεργαζόμενοι εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς ἀνθρωπότητος».
Ἡ διαχριστιανική συνεργασία σέ πρακτικούς τομεῖς ἤ ἀλλιῶς ὁ λαϊκός Οἰκουμενισμός ἀποτελεῖ  μέσο γιά τήν ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ οἰκουμενιστές διατείνονται ὅτι τά ποικίλα σύγχρονα προβλήματα (κοινωνικά, ἠθικά, περιβαλλοντικά, βιοηθικά κ. ἄ.) ὀφείλουν νά μᾶς ἑνώνουν.
Ἡ Ἐκκλησία, ἀσφαλῶς, ἔδειχνε καί δείχνει πάντα μεγάλη εὐαισθησία σ΄ ὅλα τά ἀνθρώπινα προβλήματα, ὡστόσο ἡ ἀπό κοινοῦ μέ τούς αἱρετικούς ἀντιμετώπισή τους παρουσιάζει τά ἑξῆς μειονεκτήματα :
α) Ἡ φωνή τῆς ὀρθοδοξίας, ὅταν συμφύρεται, μέ τίς ἄλλες «χριστιανικές» φωνές, χάνει τή διαύγειά της καί ἀδυνατεῖ νά κοινοποιήσει στόν σημερινό ἄνθρωπο τόν δικό της μοναδικό τρόπο ζωῆς, πού εἶναι θεανθρωποκεντρικός, σέ ἀντίθεση μέ τόν ἀνθρωποκεντρικό τρόπο ζωῆς τῶν ἑτεροδόξων.
β) Ἡ Ἐκκλησία ὑποκύπτει στόν πειρασμό τῆς ἐκκοσμικεύσεως, χρησιμοποιώντας στό κοινωνικότης  ἔργο κοσμικές πρακτικές τῶν ἄλλων «ὁμολογιῶν», σέ βάρος τοῦ σωτηριολογικοῦ της μηνύματος. Ἑκεῖνο, ὅμως, πού ἔχει ἀνάγκη ὁ σημερινός ἄνθρωπος, δέν εἶναι ἡ βελτίωση τῆς ζωῆς του μέσω ἑνός ἐκκοσμικευμένου Χριστιανισμοῦ, ἔστω κι ἄν αὐτός μπορέσει νά ἐξαλείψει ὅλες τίς κοινωνικές πληγές, ἀλλά ἡ ἀπελευθέρωσή του ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἡ θέωσή του μέσα στό άληθινό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
γ) Ὁ ὀρθόδοξος πιστός, βλέποντας τούς ἑτεροδόξους νά συνεργάζονται μέ τούς ἐκκλησιαστικούς του ποιμένες, ἀποκομίζει τήν ἑσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι ἀνήκουν κι αὐτοί στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, παρά τίς δογματικές διαφορές[15].
ΙΑ) Τό οἰκολογικό – περιβαλλοντικό ἐνδιαφέρον
Στήν παράγραφο 6 γίνεται λόγος γιά τήν «ἀπό κοινοῦ δέσμευσίν μας νά καλλιεργήσωμεν τήν συνείδησιν τῆς φροντίδος διά τήν δημιουργίαν καί τήν μέριμναν διά τήν προστασίαν της».
Δέν θά πρέπει, ὅμως, νά λησμονοῦμε ὅτι μέ τό πρόσχημα καί ἐν ὀνόματι τῆς προστασίας τῆς δημιουργίας γίνονται διαθρησκειακές συναντήσεις μέ συμπροσευχές, τίς ὁποῖες ἐπιβάλλει ἡ μασονική «Νέα Ἐποχή» καί «Νέα Τάξη Πραγμάτων» τοῦ Ἀντιχρίστου. Εἶναι γνωστή ἡ σιωπηλή συμπροσευχή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου μπροστά σέ «ὁμοίωμα» τῆς ὑδρογείου μέ τόν πρόεδρο τοῦ κοινοβουλίου τῆς Γροιλανδίας καί θρησκευτικούς ἡγέτες Παπικῶν, Εὐαγγελικῶν, Λουθηρανῶν, Σιϊτῶν καί Σουνιτῶν Μουσουλμάνων, Ἰουδαίων, Σιντοϊστῶν, Βουδιστῶν καί Ἰνδουιστῶν στό 7οπεριβαλλοντικό συμπόσιο ἐν πλῶ : «Θρησκεία, Ἐπιστήμη καί Περιβάλλον», πού ἔλαβε χώρα στόν Ἀρκτικό Ὠκεανό καί συγκεκριμένα στήν Γροιλανδία τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2007[16]. Βεβαίως κάτω ἀπό τόν μανδύα τοῦ δῆθεν ἐνδιαφέροντος γιά τήν κτίση, τήν δημιουργία καί τό περιβάλλον, κρύβεται ἡ φυσιολατρεία, πού ἀποτελεῖ στήν οὐσία εἰδωλολατρεία, ἀφοῦ ἀντί νά προσευχηθοῦν στόν μοναδικό Δημιουργό καί Προνοητή τοῦ σύμπαντος κόσμου, Ἅγιο Τριαδικό Θεό, γιά νά προστατεύσει τήν δημιουργία Του,  αὐτοί ἔχουν ἀναγάγει τήν Γῆ (Γαῖα) στή σφαίρα τῆς θεότητος καί σ'αὐτήν προσεύχονται.
ΙΒ) Ὁ διαθρησκειακός Οἰκουμενισμός
Στήν παράγραφο 7 λέγεται ὅτι «καλοῦμεν ὅλους τούς χριστιανούς νά προωθήσουν αὐθεντικόν διάλογον μετά τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ Ἰσλάμ καί ἄλλων θρησκευτικῶν παραδόσεων». Στήν παράγραφο 8 : «Ἐνθρρύνομεν ὅλας τάς πλευράς ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῶν πεποιθήσεων νά συνεχίσουν ἐργαζόμενοι διά τήν καταλλαγήν καί τήν δικαίαν ἀναγνώρισιν τῶν δικαιωμάτων τῶν λαῶν». Καί στήν παράγραφο 9 : «καλοῦμεν ὅλους τούς χριστιανούς, καθώς καί πιστούς κάθε θρησκευτικῆς παραδόσεως καί ὅλους τούς ἀνθρώπους καλῆς θελήσεως, νά ἀναγνωρίσουν τό ἐπεῖγον τῆς ὥρας ταύτης, τό ὁποῖον μᾶς ὑποχρεώνει νά ἐπιζητήσωμεν τήν καταλλαγήν καί ἑνότητα τῆς ἀνθρωπίνης οἰκογενείας, μέ πλήρη σεβασμόν πρός τάς νομίμους διαφοράς, διά τό καλόν ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος καί τῶν γενεῶν τοῦ μέλλοντος».
Καθίσταται φανερό ὅτι μέ τά παραπάνω προωθεῖται ὁ διαθρησκειακς Οκουμενισμς, ὁ ὁποῖος εἶναι κίνηση γιὰ τὴν ἕνωση ὅλων τῶν θρησκειῶν σ’ ἕνα τερατῶδες κατασκεύασμα, σέ μία Πανθρησκεία. Τελικὸ σκοπὸ ἔχει νὰ ἐξαφανίσει, μέσα σ’ αὐτό τὸ χωνευτήρι, τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἰδίως τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ κατέχει τὴν Ἀλήθεια. Σκοπεύει δὲ στὴν τελικὴ φάση τοῦ σκοτεινοῦ του σχεδίου νὰ ἀντικαταστήσει τὴν λατρεία τοῦ ἑνός Θεοῦ, μὲ τὴν λατρεία τοῦ Σατανᾶ!
Ἡ παναίρεση τοῦ διαθρησκειακοῦ οἰκουμενισμοῦ πρεσβεύει ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τό ἴδιο. Δέν εἶναι μόνον ὁ Χριστιανισμός ἡ μόνη ὁδός σωτηρίας. Τήν σωτηρία μπορεῖ κανείς νά τήν βρεῖ καί στόν Μουσουλμανισμό καί στόν Ἰουδαϊσμό καί στόν Ἰνδουϊσμό καί στόν Βουδισμό ἀκόμη καί στήν εἰδωλολατρεία. Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι διαφορετικοί ὁδοί σωτηρίας. Μέ τόν τρόπο αὐτόν ἐπιδιώκεται ἡ ψευδοένωση ὅλων τῶν θρησκειῶν σέ μία πανθρησκεία. Ἡ γενική τάση εἶναι νά φανεῖ ὅτι δέν ὑπάρχουν δογματικές διαφορές ἀνάμεσα στίς θρησκεῖες, ὅτι οἱ θρησκεῖες οὐσιαστικά εἶναι ἴδιες.
Ἐπιπροσθέτως, ὁ διαθρησκειακός οἰκουμενισμός ὑποστηρίζει τήν ἄποψη ὅτι τό Ἰσλάμ καί ὁ Ἰουδαϊσμός εἶναι μονοθεϊστικές καί ἀποκαλυπτικές θρησκεῖες. Αὐτή ἡ θέση εἶναι λανθασμένη, διότι οὔτε πιστεύουν στόν μόνο ἀληθινό Τριαδικό Θεό, οὔτε δέχθηκαν ποτέ κάποια ἀποκάλυψη ἀπ’Αὐτόν. Ἀντιθέτως, δέχονται ἀποκάλυψη ἀπό κάπου ἀλλοῦ, τόν διάβολο, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τό Κοράνιο, πού ὑβρίζει τόν ἐνσαρκωθέντα Θεόν Λόγον ὡς κτίσμα, ἐπαναλαμβάνοντας τήν αἵρεσι τοῦ Ἀρείου, καί ἀπό τό Ταλμούδ καί τήν Καμπαλᾶ, πού καθυβρίζουν τόν Σωτῆρα Χριστό καί ἐξυμνοῦν τόν Σατανᾶ.
Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό ὅτι ὁ διαθρησκειακός οἰκουμενισμός προσβάλλει τό θεμελιῶδες δόγμα τῆς μοναδικῆς στόν κόσμο ἀποκαλύψεως καί σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων διά Ἰησοῦ Χριστοῦ σέ σχέση μέ τίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου[17], μέ ἀποτέλεσμα αὐτός νά ἀποτελεῖ ἀναβίωση τοῦ ἀρειανισμοῦ. Οὐσιαστικά, ὁ διαθρησκειακός οἰκουμενισμός εἶναι ἕνας νεοαρειανισμός[18].
ΙΓ) Ἡ κατάσταση στή Μέση Ἀνατολή
Στήν παράγραφο 8 τονίζεται ὅτι «ἐκφράζομεν τήν κοινήν μας βαθεῖαν ἀνησυχίαν διά τήν κατάστασιν τῶν χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς».
Οἱ συντάκτες τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’ ἀποκρύπτουν την πραγματική αἱτία τῆς καταστάσεως τῶν χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τῶν «ὑπογείων ρευμάτων» τῆς Ἀμερικῆς, διοργανώνει κατὰ περιόδους διαθρησκειακές διασκέψεις μὲ θέματα τὴν εἰρήνη, τὴν ἐξάλειψη τῆς βίας, τῆς πενίας καὶ τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη λαῶν μὲ διαφορετικὸ θρήσκευμα, στις ὁποῖες βεβαίως ἀντιτασσόμεθα, γιατί ἕως σήμερα, οἱ διαθρησκειακές δὲν ἔχουν βοηθήσει τὴν ἀνθρωπότητα. Διότι καὶ τρομοκρατικές πράξεις ἔχουμε ἀπὸ τοὺς μὴ Χριστιανοὺς σέ ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ κόσμου, καὶ ἐμφυλίους ἔχουμε, καὶ πολεμικές ἐνέργειες ἔχουμε καὶ πρωτοφανεῖς διώξεις ὀρθοδόξων καὶ πλανεμένων Χριστιανῶν ἔχομεν κ.λπ. Παρ’ὅλ’αὐτά, ὁ Παναγιώτατος, ἐμμένει στή συνέχιση τῆς διεξαγωγῆς τῶν διαθρησκειακῶν συναντήσεων καί διαλόγων. Τελευταίως, κατά τάς ἐπιταγάς τοῦ Κορανίου, πού ἀκολουθοῦν οἱ δύστυχοι ἰσλαμοφασῖσται τῆς λεγομένης ἀντιπολιτεύσεως στή Συρία, πού στηρίζουν ἡ ἀνόητη Δύση (Ε.Ε., Η.Π.Α.) καί τό σουνιτικό μπλόκ Σαουδικῆς Ἀραβίας, Κατάρ καί Τουρκίας, ἔγινε ἡ ἀπαγωγὴ τοῦ Ὀρθοδόξου Μητροπολίτου Χαλεπίου καὶ τοῦ Μονοφυσίτου «Μητροπολίτου» τῆς περιοχῆς. Ποιά ἡ ἐπιρροὴ τῶν ἐκπροσώπων τῶν διαθρησκειακῶν διασκέψεων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους; Ποιές οἱ ἐνέργειές τους πρὸς τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή; Πῶς αὔριο τὸ Φανάρι θὰ αἰτιολογήσει τίς νέες διαθρησκειακές μὲ τὸ περιεχόμενο, τὸ ὁποῖο προανεφέραμε; Μήν λησμονοῦμε βεβαίως ὅτι τό Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας, εὐρισκόμενο σέ οἰκουμενιστική αἰχμαλωσία, ἀναγνωρίζει στούς αἱρετικούς Μονοφυσῖτες ἐκκλησιαστικότητα καί ἔχει ἔλθει σέ μερική κοινωνία μαζί τους, ὅπως ἀναγνωρίζει καί τίς ἄλλες θρησκεῖες. Νά, λοιπόν, ποιά εἶναι ἡ πραγματική αἰτία τῆς καταστάσεως τῶν χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ἡ προδοσία τῆς πίστεως, μέ λίγα λόγια ἡ παναίρεση τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γι’ αὐτό ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός δέν ἄργησε νά στείλει τήν παιδαγωγική τιμωρία Του, μέ τίς διώξεις καί τούς φόνους τῶν Χριστιανῶν.
ΙΔ) Τό χειροφίλημα τοῦ Πάπα
Ἔκπληξη προκάλεσε τό γεγονός ὅτι, ὅταν ὁ Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ὁλοκλήρωσε τήν ὁμιλία του στό Ναό τῆς Ἀναστάσεως καί κατευθύνθηκε πρός τόν θρόνο του, ὁ Πάπας Φραγκίσκος αὐθόρμητα ἔπιασε τό χέρι τοῦ Προκαθήμενου τῆς Ὀρθοδοξίας καί τό ἀσπάστηκε θερμῶς[19].
Τό γεγονός αὐτό δέν θά πρέπει νά μᾶς ξεγελάει καί νά νομίσουμε ὅτι ὁ πάπας ἄλλαξε καί ἔγινε ταπεινός καί φιλορθόδοξος. Πρῶτον, διότι ὁ πάπας, ἐκτός ἀπό τό χέρι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, κατά τήν παραμονή του στά Ἱεροσόλυμα, ἀσπάστηκε καί τό χέρι μιᾶς ἑβραῖας γυναῖκας, ὅπως δείχνει βίντεο, πού κυκλοφόρησε[20]. Καί δεύτερον, διότι γνωρίζουμε ὅτι, ἐξαιτίας τῆς παποκεντρικῆς ἑρμηνείας τοῦ πρωτείου, ὁ Πάπας περιεβλήθη ἐντελῶς ἀπαράδεκτα προνόμια, χωρίς τήν συγκατάθεσι τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν τῆς ἀρχαίας πενταρχίας καί μᾶλλον εἰς ἀνατροπήν τῆς κανονικῆς (συνοδικῶς βεβαιωμένης) τάξεως τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, ἕνα ἀπό τα ὁποῖα εἶναι τό νά εἶναι ὁ Πάπας ἡ καθολική κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας μέ ἀποστολή διακονίας. Αὐτό εἶναι ἕνα σημεῖο, στό ὁποῖο ἐπενδύει ἡ ρωμαιοκαθολική πλευρά καί σήμερα, ἄν θυμηθοῦμε τήν περίφημη ἔκφρασι ὅτι ὁ Πάπας εἶναι «δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ»! Τό «Κείμενο τῆς Ραβέννας» ὁμιλεῖ γιά πρωτεῖο διακονίας τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης καί γι’ αὐτό χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή. Ὁ προσφάτως καταταγείς στό Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἱερώτατοςΠατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μελέτιος ὁ Πηγᾶς, γράφει μεταξύ ἄλλων ἐπ’ αὐτοῦ : «Ἀλλά, λέγουν, πρέπει κάποιος ἀπό τούς ἐπισκόπους καί μεταξύ τῶν ἐπισκόπων νά ὑπερέχῃ. Μάλιστα αὐτόν τόν ὀνομάζουν διακονική κεφαλή ... Ἀλλά ὅλων αὐτῶν τῶν ἐπισκόπων μόνον ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἀρχή καί ἡ κεφαλή ... Αὐτοί [σ.σ. οἱ Λατῖνοι] παραχωροῦν στήν διακονική αὐτή κεφαλή ἀπεριόριστη ἐξουσία καί ἐπί τῆς πίστεως καί ἐπί τῆς Ἐκκλησίας ... Ἐνῶ δείχνουν ἕνα προσωπεῖο διακονικῆς κεφαλῆς, συμπεριφέρονται μέ μία τυραννία πιό αὐταρχική ἀπό κάθε αὐταρχική ἐξουσία»[21].
Ἐπίλογος
Σέ ὅλα τά ἀνωτέρω ἀνατρεπτικά τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός ἔστειλε τήν παιδαγωγική του ὀργή καί τιμωρία. Θεωροῦμε ὡς θεοσημεία τόσο τήν ἰσχυρή σεισμική δόνηση, πού ὑπολογίζεται σέ 6,5 βαθμούς τῆς κλίμακας ρίχτερ, καί συντάραξε μία μέρα πρίν τήν ἀνίερη συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη, στίς 24-5-2014, στίς 12:30 τό μεσημέρι τή Λήμνο[22], ὅσο καί τήν πυρκαϊά, πού ξέσπασε μία μέρα μετά τή συνάντηση στίς 27-5-2014 στό Σπήλαιο τῆς Γεννήσεως στή Βηθλεέμ[23]. Εἶναι φυσικό ὅπου περνάει ὁ Πάπας καί οἱ Οἰκουμενιστές νά σκορποῦν ὅχι τήν εὐλογία τους, ἀλλά τήν ἀλογία τους, καί νά φέρνουν τήν καταστροφή.
  Κατακλείοντας, ἐπισημαίνουμε ὅτι ὡς Ὀρθόδοξοι ἀποκηρύττουμε τήν ‘Κοινή Δήλωση’ Πάπα-Πατριάρχη, διότι σέ καμμία περίπτωση δέν ἐκφράζει τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά ἀποτελεῖ προσωπική ἄποψη τῶν ὑπογραψάντων αὐτήν καί τῶν συνοδειῶν τους. Θεωροῦμε, ἐπίσης, ἐπιτακτική ἀνάγκη τήν ἀρνητική βεβαίως συνοδική τοποθέτηση ἔναντι τῆς ‘Κοινῆς Δηλώσεως’ τόσο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅσο καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, ἀλλά καί τῆς Διπλῆς Συνάξεως τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους. 



[1] http://cdn.romfea.gr/images/stories/photos/2014/5/romfea-than/KOINH-DHLOSIS.pdf
[2] ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ, «Εἶναι οἱ Ἑτερόδοξοι μέλη τῆς Ἐκκλησίας»; Ἐν Συνειδήσει, Οἰκουμενισμός. Ἱστορική καί κριτική προσέγγιση, ἔκδ. Ἱ. Μ. Μεγ. Μετεώρου, Ἅγια Μετέωρα, Ἰούνιος 2009, σ. 79, http://aktines.blogspot.gr/2012/02/blog-post_5358.html
[3] Ὅ.π., σσ. 80-81.
[4] ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Ἐπιστολή πρός τόν Πάπα, 14-4-2014, σσ. 56-71,http://imp.gr/images/Epikairothta_2014/PAPAS%20EPISTOLH%20ellhnika.pdf καίΆνακοινωθέν τῆς 19ης -3-2013, http://romfea.gr/arthra-apopseis/16085-2013-03-19-12-10-27
[5] ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ, «Εἶναι οἱ Ἑτερόδοξοι…»,  σ. 83.
[6] Ὅ.π., σ. 83.
[7] Εἰς τ Κατ ωάννην 82,2· PG 59, 443ἑ. «[...] Τί δέ ἐστιν, ν μν; ν τ πίστει τ εςμς. πειδ γρ οδν οτως σκανδαλίζει παντας, ς τ διεσπάσθαι, τοτο κατασκευάζει στε γενέσθαι ν. Τί ον; νυσεν ατό, φησί; Καὶ σφόδρα νυσεν. ­παντες γρ ο δι τν ποστόλων πιστεύσαντες ν εσιν, ε καί τινες ξ ατν διε­σπάσθησαν. Οδ γρ τοτο ατν παρέλαθεν, λλ κα ατ προεπε, κα δειξε τς τν νθρώπων αθυμίας ν [...] Ετε γρ περ σημείων, ετε περ μονοίας, εἴτε περερήνης  λόγος ατ, φαίνεται ατς ατος τατα παρεσχηκώς. θεν δλον ν, τι παραμυθίας νεκεν τς ατν  ατησις γίνεται».
[8] Ὅπως λ.χ. στὰ «εἰρηνικὰ» τῆς Θ. Λειτουργίας Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, μετὰ τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως: «Καί ὑπέρ πάσης ψυχς χριστιανς, θλιβομένης κακαταπονουμένης, λέους καί βοηθείας Θεο πιδεομένης καί πιστροφς τν πεπλα­νημένων...». Ἐμφανέστερα στήν μετά τό «Ἐξαιρέτως τς Παναγίας Ἀχράντου», εὐχή τῆς Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου: «Τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τ γί σου καθολικ καί ποστολικ κκλησί».
[9] ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ  κ. Ι­ΕΡΟΘΕΟΣ, «Ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμὸς στὴν πρά­ξη, ἤ­τοι τὴν θε­ο­λο­γί­α καὶ τὴν ἄ­σκη­ση», στὸ Οἰ­κου­με­νι­σμός, Γέ­νε­ση-Προσ­δο­κί­ες-Δι­α­ψεύ­σεις, ἐκδ. Θε­ο­δρο­μί­α, τ. Β, σελ. 787, ὁ­μοί­ως καὶ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. Ι­ΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ, «Ὀρθόδοξος καὶ Βατικάνειος Συμφωνία περὶ Οὐνίας, B­A­L­A­MA­ND, Λί­βα­νος 1993», “Καιρός”, φιέρωμα στν Καθηγητ Δαμιαν Δόικο, τ. Β, σελ. 261-282: « συμ­φω­ν­α το BALAMAND ­δρ­ζε­ται ες μ­αν ρ­μη­νε­­αν τς προ­σ­ευ­χς το Κυ­ρ­ου μας ες τ κε­φ­λαι­ον Ι­Ζ' το κα­τ ­ω­ν­νην, ρ­μη­νε­­αν,  ­πο­­α δν ­ν­κει ες τν ρ­θ­δο­ξον πα­ρ­δο­σιν.  Χρι­στς προ­σε­­χε­ται ­δ­στε ο μα­θη­τα Του κα ο μα­θη­τα τν μα­θη­τν Του ν γ­νουν ­να ες τν θ­αν τς δ­ξης Του, εἰς α­τν ­κ­μη τ­ν  ­π­γει­ον ζω­ν ς μ­λη το Σ­μα­τς Του, δη­λα­δ τς κ­κλη­σ­ας,  ­πο­­α συγ­κρο­τε­ται κα­τ τν Πεν­τη­κο­στν κα  ­πο­­α ­κτε­­νε­ται ες τν φω­τι­σμν κα τν θ­ω­σιν ­λων τν ­γ­ων τς ­στο­ρ­ας». 
[10] ΣΥΝΑΞΙΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Οὐκ ἐσμέν τῶν Πατέρων σοφότεροι 17-10-2011,http://www.theodromia.gr/92BD47EB.el.aspx
[11] Les retrouvailles œcuméniques de Jérusalem vues par le Métropolite Emmanuel, http://aktines.blogspot.gr/2014/05/blog-post_6924.html.
[12] ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ, Δυτική Θεολογία καί πνευματικότητα, ἔκδ. Ὑπηρεσία Δημοσιευμάτων Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη, σ. 49.
[13] π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ, Γιά ἕνα ὀρθόδοξο οἰκουμενισμό, ἐκδ. Ἄθως-Σταμούλης, Πειραιεύς-Ἀθήνα 1976.
[14] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Πρός «κοινόν ποτήριον» ρθοδόξων καί Παπικν ες τάςκδηλώσεις διά τό Διάταγμα τν Μεδιολάνων; http://thriskeftika.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6933.html
[15] Ὁ Οἰκουμενισμός, ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς 2004, σσ. 16-17.
[16] http://www.interchurch.dk/cn/cn.php?key=1846
[17] ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Ὁμολογία πίστεως κατά τοῦ οἰκουμενισμοῦ, Ἰούλιος 2009, σ. 24.
[18] ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος ἐπί τῆ Κυριακῆ τῆς Ὀρθοδοξίας 2014 περί διαθρησκειακοῦ οἰκουμενισμοῦ.
[19] 25-5-2014 Ὁ Πάπας ἀσπάστηκε τό χέρι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη (VIDEO),http://www.amen.gr/article18170
[20] Papa kiss the hand of a Jewish woman,https://www.facebook.com/IsraelMFA/photos/pcb.10152208651731317/10152208580876317/?type=1&theater
[21] ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΠΗΓΑΣ, «Κατά τῆς ἀρχῆς τοῦ Πάπα», ἐν ΔΟΣΙΘΕΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝΤόμοςΧαρᾶςἔκδΡηγόπουλοςΘεσ/κη 1985, σσ. 493-497 ( μετάφρασις ἰδική μας). ΑΡΧΙΜ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣΤό κείμενο τῆς Ραβέννας καί τό πρωτεῖο τοῦ Πάπα, Ἅγιον Ὄρος, 30Δεκεμβρίου 2007,  Ἐν ΣυνειδήσειΟἰκουμενισμός. Ἱστορική καί κριτική προσέγγιση, ἔκδ. Ἱ. Μ. Μ. Μετεώρου, Ἅγια Μετέωρα, Ἰούνιος 2009, σ. 98,http://aktines.blogspot.gr/2013/08/blog-post_663.html.
[22] 24-5-2014 Ἰσχυρός σεισμός ἰδιαίτερα αἰσθητός στό  γιον Ὄρος,http://www.amen.gr/article18152.
[23] 27-5-2014 Φωτιά στό Σπήλαιο τῆς Γέννησης στή Βηθλεέμ,http://www.romfea.gr/ektakta-nea-2/24560-2014-05-27-07-19-33.
Πηγή: εδώ   & εδώ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...