Άγιος Αντώνιος ο Μέγας: Αυτό που μας κάνει άξιους να ονομαζώμεθα άνθρωποι, είναι να έχομε μαζί μας παρούσα την αληθινή λογική

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας: Πρέπει να μη λέμε ότι δεν είναι δυνατόν στον άνθρωπο να επιτύχει ενάρετο βίο…

Σοφίας Πατερικής Απαύγασμα

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Οι μέγιστες δυνάμεις μας
Την εγκράτεια, την ανεξικακία, την σωφροσύνη, την καρτερία, την υπομονή και τα όμοιά τους, τις έχουμε πάρει σαν μέγιστες και ενάρετες δυνάμεις από το Θεό. Αυτές αντιπαρατάσσονται και αντιστέκονται και βοηθούν σε όλες εκείνες τις δυσκολίες που προέρχονται εκείθεν (από τον αντικείμενων εχθρό – τον διάβολο).
Εάν τις γυμνάζομε και τις έχομε πρόχειρες τις δυνάμεις αυτές, τότε πια τίποτε δεν φαίνεται να μας γίνεται δύσκολο ή οδυνηρό ή αφόρητο, γιατί αναλογιζόμαστε πως όλα είναι ανθρώπινα και νικώνται από τις (παραπάνω) αρετές που έχομε μέσα μας.
Αυτό δεν το σκέπτονται οι ψυχικά ανόητοι. Διότι ούτε καν λογαριάζουν πως όλα γίνονται καλά και όπως πρέπει προς το συμφέρον μας, για να λάμψουν τελείως οι αρετές και να στεφανωθούμε (βραβευθούμε) από το Θεό.
Η επιθυμία του χρήματος
(Θα είσαι πνευματικός άνθρωπος), όταν λογαριάζεις για φαντασία και μόνον και μάλιστα ολιγοχρόνια την απόκτηση χρημάτων και την άφθονη χρησιμοποίησή τους και όταν γνωρίζεις ότι η ενάρετη και αρεστή στο Θεό πολιτεία διαφέρει πολύ από τον πλούτο.
Όταν το μελετάς αυτό, ασφαλώς και το διατηρείς στη μνήμη σου, δεν θα στενάξεις, δεν θα θρηνήσεις και δεν θα κατηγορήσεις κανέναν, αλλά για όλα θα ευχαριστήσεις το Θεό, βλέποντας τους χειρότερους από σένα να στηρίζονται στα λόγια και στα χρήματα.
(Έχε υπ’ όψη σου, ότι τα χρήματα) είναι το χειρότερο πάθος της ψυχής, καθώς και η επιθυμία, η δόξα και η άγνοια.
Τι κάνει ο λογικός άνθρωπος
Ο λογικός άνθρωπος εξετάζοντας τον εαυτό του, δοκιμάζει ποια πράγματα του πρέπουν και τον συμφέρουν, ποια είναι ζητήματα της ψυχής και ωφέλιμα και ποια ξένα προς την ψυχή. Έτσι αποφεύγει όσα βλάπτουν την ψυχή, διότι του είναι ξένα και τον χωρίζουν από την αθανασία.
Το μυστικό της ευτυχίας η μέτρια ζωή
Όσον μετριότερα ζει κανείς, τόσο ευτυχέστερος είναι (ευδαίμων), γιατί δεν φροντίζει για πολλά, για δούλους, γεωργούς και ν’ αποκτήσει ζώα.
Διότι όταν προσηλωνόμαστε σ’ αυτά και περιπέσομε αργότερα στις δυσχέρειες που τα επακολουθούν, κατηγορούμε το Θεό (ως αίτιον).

Από την αυθαίρετη αυτή επιθυμία μας (τον πλούτο), ποτίζεται ο θάνατος και έτσι πλανημένοι μένομε στο σκοτάδι της αμαρτωλής ζωής, χωρίς να μπορούμε να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας.
Δύσκολη, αλλά κατορθωτή η αρετή
Πρέπει να μη λέμε ότι δεν είναι δυνατόν στον άνθρωπο να επιτύχει ενάρετο βίο, αλλά μόνον ότι δεν είναι εύκολο.
Ούτε είναι εύκολο να το αντιληφθούν αυτό οι τυχόντες άνθρωποι.
Συμμετέχουν σε ενάρετη ζωή όσοι είναι ευσεβείς και έχουν νουν θεοφιλή (που σκέπτονται όπως αρέσει στο Θεό).
Γιατί ο κοινός νους, είναι κοσμικός (σκέπτεται κατά το θέλημα του ανθρώπου) και ευμετάβολος, που παρέχει νοήματα αγαθά και κακά, αφού επηρεάζεται από τα φυσικά πράγματα και ρέπει προς την ύλη.
Ενώ ο θεοφιλής νους, τιμωρεί την κακία την οποία ενσωματώνονται αυτοπροαίρετα οι άνθρωποι από ραθυμία.
Οι απαίδευτοι
Οι αγράμματοι και ακαλλιέργητοι άνθρωποι, θεωρούν τα λόγια γελοίο πράγμα και δεν θέλουν να τ’ ακούνε, επειδή ελέγχεται η αγραμματοσύνη τους και θέλουν να είναι όλοι όμοιοί τους.
Κατά τον ίδιο τρόπο και όσοι ζουν και συμπεριφέρονται ακόλαστα, φροντίζουν (να αποδείξουν) ότι όλοι είναι χειρότεροί τους, νομίζοντας πως από το πλήθος των κακών θα επιτύχουν το ακατηγόρητο για τους εαυτούς των.
Η άτονη (χαλαρή και νωθρή) ψυχή (τους) θολώνει από την κακία που περιλαμβάνει ασωτία, υπερηφάνεια, απληστία, οργή, προπέτεια, λύσσα, φόνο, οδυρμό, φθόνο, πλεονεξία, αρπαγή, πόνο, ψεύδος, ηδονή, οκνηρία, λύπη, δειλία, αρρώστια, μίσος, κατηγορία, αδυναμία, πλάνη, άγνοια, απάτη, λήθη Θεού.
Με τέτοια και παρόμοια (κακίες) τιμωρείται η άθλια ψυχή που χωρίζει τον εαυτό της από το Θεό.
Αυτοί που λένε ότι θέλουν να ζήσουν την ενάρετη και ευλαβή και ένδοξη ζωή, δεν πρέπει να κρίνονται από το πλαστό ήθος (εξωτερική συμπεριφορά), ούτε από την ψεύτικη πολιτεία, αλλά να κρίνονται από τα ίδια τα έργα τους, όπως οι τεχνίτες, ζωγράφοι και ανδριαντοπλάστες, διότι αυτά δείχνουν θετικά την ενάρετη και θεοφιλή πολιτεία τους και από το εάν αποστρέφονται σαν παγίδες όλες τις πονηρές ηδονές (πράγμα που δείχνει αρνητικά την ενάρετη πολιτεία τους).
Απ᾿ αυτούς που σκέπτονται σωστά, θεωρείται κακότυχος ο πλούσιος και ευγενής, όταν δεν έχει καλλιέργεια ψυχική και όλες του βίου τις αρετές.
Όπως (αντίθετα) ο φτωχός και τυχόν δούλος θεωρείται ευτυχής, αν είναι στολισμένος με παίδευση (της ψυχής) και με αρετή του (βίου.)
Όπως περιπλανώνται οι ξένοι στους δρόμους, έτσι καταστρέφονται και χάνονται, πλανεμένοι από τις επιθυμίες και όσοι δεν δείχνουν επιμέλεια για ενάρετη ζωή.
Ανθρωποποιός πρέπει να λέγεται αυτός που μπορεί τους απαίδευτους να τους ημερώσει, για ν᾿ αγαπήσουν τα έργα του λόγου και την παιδεία.
Κατά τον ίδιο τρόπο κι᾿ εκείνοι που αναμορφώνουν αυτούς που ζουν ακόλαστη ζωή και τους μεταστρέφουν στην ενάρετη και αρεστή στο Θεό διαγωγή, πρέπει να λέγονται ανθρωποποιεί, αφού αναπλάθουν τους ανθρώπους.
Διότι πραότης και εγκράτεια, είναι η ευτυχία και αγαθή ελπίδα στις ψυχές των ανθρώπων.
Πρέπει οι άνθρωποι στα ήθη και την πολιτεία τους, να συμπεριφέρονται αληθινά, όπως αξίζει. Διότι όταν κατορθωθεί αυτό, εύκολα κατανοούνται και τα περί Θεού. Διότι (τότε καταλαβαίναμε ότι) όποιος σέβεται το Θεό με όλη του την καρδιά και την πίστη, λαμβάνεται πρόνοια παρά του Θεού να κυριαρχεί του θυμού και της επιθυμίας. Διότι όλων των κακών αίτια (συνεπώς και της κακής συμπεριφοράς) είναι η επιθυμία και ο θυμός.
Άνθρωπος λέγεται ή ο λογικός ή εκείνος που ανέχεται (δέχεται) να διορθωθεί. Ο αδιόρθωτος καλείται απάνθρωπος, διότι αυτό (η αδιορθωσιά) είναι χαρακτηριστικό των απάνθρωπων. Κάτι τέτοιους καλόν είναι να τους αποφεύγομε. Γιατί αυτοί που συζούν με την κακία, δεν επιτρέπεται να καταταγούν ποτέ μεταξύ των αθανάτων (πνευματικών ανθρώπων – η κακία είναι υλική, θνητή κατάσταση).
Αυτό που μας κάνει άξιους να ονομαζώμεθα άνθρωποι, είναι να έχομε μαζί μας παρούσα την αληθινή λογική. Όταν μας λείπει το λογικό, τότε διαφέρομε από τα άλογα ζώα, μόνον ως προς την διάπλαση του σώματος και τη φωνή. Ας αναγνωρίσει λοιπόν ο μυαλωμένος άνθρωπος, ότι (εξ αιτίας του λογικού, του πνευματικού του μέρους) είναι αθάνατος και θα μισήσει (τότε) κάθε αισχρή επιθυμία, που γίνεται αιτία του (πνευματικού) θανάτου στους ανθρώπους.

Απόσπασμα από την ιστοσελίδα: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/megas_antwnios_paraineseis.htm

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας: Αυτό που μας κάνει άξιους να ονομαζώμεθα άνθρωποι, είναι να έχομε μαζί μας παρούσα την αληθινή λογική - Pemptousia

Δύσκολο στον άνθρωπο να έχη δόξα και τιμή χωρίς ζημία στην ψυχή του.

                        

Δύσκολο στον άνθρωπο να έχη δόξα και τιμή χωρίς ζημία στην ψυχή του.
Δύσκολο όχι μόνο για τους εμπαθείς, εκείνους που αγωνίζονται να νικήσουν τα πάθη τους, αλλά και σ’ εκείνους που τα ενίκησαν, και στους αγίους.

Γιατί, έστω και αν τους έδωκε ο Θεός την νίκη κατά της αμαρτίας, όμως δεν πρέπει νά ξαναγυρίσουν στην αμαρτία και να ξαναϋποδουλωθούν στα πάθη, όπως έγινε με μερικούς, που δεν έδειξαν την απαιτούμενη νήψη και επαγρύπνηση, αλλά εθάρρησαν στον εαυτό τους, στην πνευματική τους κατάσταση!

Η ροπή στην υπερηφάνεια, λέγει ο άγιος Μακάριος, εξακολουθεί να υπάρχη ακόμη και στις πιο καθαρές ψυχές. Η ροπή αυτή είναι η πρώτη αιτία, που σπρώχνει τον άνθρωπο να γοητευθή από την αμαρτία και να ξαναγυρίση σ’ αυτήν.

Και γι’ αυτό και το χάρισμα των ιαμάτων και όλα τα άλλα αντιληπτά χαρίσματα, είναι πολύ επικίνδυνα σ’ εκείνους που τα έλαβαν, γιατί γίνονται αντικείμενα μεγάλης τιμής από τους ανθρώπους με σαρκικό φρόνημα...

Αντίθετα τα μη αντιληπτά χαρίσματα είναι σε ασύγκριτο βαθμό ανώτερα από εκείνα, που πέφτουν στην αντίληψή μας. Π.χ. το χάρισμα να οδηγή ψυχές στη σωτηρία, και να τις θεραπεύη από τα πάθη, ο κόσμος ούτε το καταλαβαίνει ούτε του δίνει σημασία.

Και όχι μόνο δεν τιμά και δεν δοξάζει τους λειτουργούς του Θεού, που έχουν το χάρισμα αυτό, αλλά και τους ταλαιπωρεί και τους μισεί, επειδή έχουν πράξη διαφορετικά από εκείνα που δέχονται οι αρχές του κόσμου αυτού, επειδή «απειλούν την δεσποτεία του κοσμοκράτορα».

Ο εύσπλαγχνος Θεός δίνει στους ανθρώπους εκείνο που τους είναι πράγματι αναγκαίο και ωφέλιμο,έστω και αν οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουν! Ποτέ δεν δίνει κάτι, που μπορεί να ωφελήση λίγο και βλάψη πολύ, έστω και αν οι άνθρωποι με σαρκικό φρόνημα και άγνοια, διψούν για κάτι τέτοια και τα αναζητούν.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει:

«Πολλοί έκαμαν θαύματα. Ανέστησαν και νεκρούς. Εκοπίασαν να επαναφέρουν αμαρτωλούς και πλανημένους στον δρόμο του Θεού,έκαμαν όπως θα ελέγαμε, θαύματα: μέσω αυτών ωδηγήθηκαν πολλοί στον Χριστό! Και όμως. Αυτοί, που έδωσαν σε άλλους ζωή, έπεσαν οι ίδιοι σε πάθη μιαρά, επειδή είχαν μόνοι τους προκαλέσει στον εαυτό τους τον θάνατο».

Ο άγιος Μακάριος διηγείται ότι κάποιος συνασκητής του έλαβε το χάρισμα των ιαμάτων σε τέτοιο βαθμό, ώστε εθεράπευε κάθε είδους άρρωστο με μια απλή επίθεση των χεριών του. Όμως ο ασκητής αυτός, με το να δοξάζεται από τους ανθρώπους υπερηφανεύθη, και έπεσε στο πιο μεγάλο βάθος αμαρτίας.

Στο βίο του αγίου Αντωνίου του μεγάλου γίνεται λόγος για κάποιο νεαρό μοναχό, που έδινε εντολές στους αγίους όναγρους στην έρημο και τον υπάκουαν. Ο όσιος Αντώνιος, όταν το άκουσε, είπε πως δεν είχε καθόλου εμπιστοσύνη στην πνευματική οικοδομή του θαυματουργού αυτού. Και δεν άργησε να έλθη η είδηση για τη θλιβερή πτώση του μοναχού.

''Θαύματα και σημεία ''– Άγιος Ιγνάτιος (Μπριαντσιανίνωφ) Κεφάλαιο Γ’

pneumatoskoinwnia.blogspot.com

Προσκυνητής: Δύσκολο στον άνθρωπο να έχη δόξα και τιμή χωρίς ζημία στην ψυχή του.

Ανώνυμος είπε...

Βʹ Πε 1:1 – 10
Συμεὼν Πέτρος, δοῦλος καὶ ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῖς ἰσότιμον ἡμῖν λαχοῦσι πίστιν ἐν δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη πληθυνθείη ἐν ἐπιγνώσει τοῦ Θεοῦ καὶ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ὡς πάντα ἡμῖν τῆς θείας δυνάμεως αὐτοῦ τὰ πρὸς ζωὴν καὶ εὐσέβειαν δεδωρημένης διὰ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς διὰ δόξης καὶ ἀρετῆς, δι᾿ ὧν τὰ τίμια ἡμῖν καὶ μέγιστα ἐπαγγέλματα δεδώρηται, ἵνα διὰ τούτων γένησθε θείας κοινωνοὶ φύσεως ἀποφυγόντες τῆς ἐν κόσμῳ ἐν ἐπιθυμίᾳ φθορᾶς. καὶ αὐτὸ τοῦτο δὲ σπουδὴν πᾶσαν παρεισενέγκαντες ἐπιχορηγήσατε ἐν τῇ πίστει ὑμῶν τὴν ἀρετήν, ἐν δὲ τῇ ἀρετῇ τὴν γνῶσιν, ἐν δὲ τῇ γνώσει τὴν ἐγκράτειαν, ἐν δὲ τῇ ἐγκρατείᾳ τὴν ὑπομονήν, ἐν δὲ τῇ ὑπομονῇ τὴν εὐσέβειαν, ἐν δὲ τῇ εὐσεβείᾳ τὴν φιλαδελφίαν, ἐν δὲ τῇ φιλαδελφίᾳ τὴν ἀγάπην. ταῦτα γὰρ ὑμῖν ὑπάρχοντα καὶ πλεονάζοντα οὐκ ἀργοὺς οὐδὲ ἀκάρπους καθίστησιν εἰς τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιγνωσιν· ᾧ γὰρ μὴ πάρεστι ταῦτα, τυφλός ἐστι, μυωπάζων, λήθην λαβὼν τοῦ καθαρισμοῦ τῶν πάλαι αὐτοῦ ἁμαρτιῶν. διὸ μᾶλλον, ἀδελφοί, σπουδάσατε βεβαίαν ὑμῶν τὴν κλῆσιν καὶ ἐκλογὴν ποιεῖσθαι· ταῦτα γὰρ ποιοῦντες οὐ μὴ πταίσητέ ποτε.

Μκ 13:1 – 8
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐκπορευομένου τοῦ Ἰησοῦ ἐκ τοῦ ἱεροῦ λέγει αὐτῷ εἷς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ· διδάσκαλε, ἴδε ποταποὶ λίθοι καὶ ποταπαὶ οἰκοδομαί. καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· βλέπεις ταύτας τὰς μεγάλας οἰκοδομάς; οὐ μὴ ἀφεθῇ ὧδε λίθος ἐπὶ λίθον ὃς οὐ μὴ καταλυθῇ. Καὶ καθημένου αὐτοῦ εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν κατέναντι τοῦ ἱεροῦ, ἐπηρώτων αὐτὸν κατ᾿ ἰδίαν Πέτρος καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης καὶ Ἀνδρέας· εἰπὲ ἡμῖν πότε ταῦτα ἔσται, καὶ τί τὸ σημεῖον ὅταν μέλλῃ πάντα ταῦτα συντελεῖσθαι; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀποκριθεὶς ἤρξατο λέγειν αὐτοῖς· βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ. πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες ὅτι ἐγώ εἰμι, καὶ πολλοὺς πλανήσουσιν. ὅταν δὲ ἀκούσητε πολέμους καὶ ἀκοὰς πολέμων, μὴ θροεῖσθε· δεῖ γὰρ γενέσθαι, ἀλλ᾿ οὔπω τὸ τέλος. ἐγερθήσεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ ἔσονται σεισμοὶ κατὰ τόπους, καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ ταραχαί. ἀρχαὶ ὠδίνων ταῦτα.

Η πορεία του ορθόδοξου μοναχισμού

Κύριε, τι να κάνω για να κερδίσω την βασιλεία του Θεού;

Αν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε και πούλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς και ακολούθησέ με.

Κατά Ματθαίον ιθ΄ 21

Το κάλεσμα του Χριστού ακούει στο ναό ο Αντώνιος, μοιράζει την περιουσία του και φεύγει για την έρημο. Εκεί θα μάθει ότι δεν υπάρχει παρά ένα θέλημα, το θέλημα του Θεού. Χιλιάδες άνθρωποι τον ακολουθούν. Φορούν προβιά κάτω από τον καυτό ήλιο. Δεν κοιμούνται, ξαποσταίνουν μόνο για λίγο. Τρώνε ψωμί και αλάτι. Αρνούνται τη γεύση, ζούνε σε τάφους κάτω από τη γη. Ο Συμεών ο Στυλίτης ζει για χρόνια πάνω σε ένα στύλο, συνομιλεί με τον Θεό και του μεταφέρει τις προσευχές των ανθρώπων. Το σώμα άγιο μετέχει στον αγώνα τους. «Δεν είμαστε σωματοκτόνοι, είμαστε παθοκτόνοι». Γεμίζουν λοιπόν οι έρημοι και οι σπηλιές και τα άνυδρα βουνά από άνδρες και γυναίκες. Αθλητές του Θεού. Και γίνεται πόλις η έρημος.

Η αγάπη του Θεού σημαίνει συμμετοχή στον πόνο του άλλου, λέει ο Παχώμιος, ιδρύοντας μοναστικές πολιτείες, με πάνω από έξι χιλιάδες μοναχούς, καθώς και γυναικεία μοναστήρια, αποδεικνύοντας πως οι σχέσεις με τον κόσμο δεν είναι εμπόδιο για τον ασκητισμό.

Ο αναχωρητισμός της ερήμου γίνεται προμαχώνας του Θεού. Και τα παχωμιακά μοναστήρια τα κάστρα του Θεού, γράφει ο Λακαριέρ. Γύρω στο 400 μ.Χ. ο Άγιος Ιερώνυμος, που έρχεται από τη Δύση και τα επισκέπτεται, λέει πως οι μοναχοί μπορεί να φτάνουν και τις 50 χιλιάδες. Και με βάση τα πρώτα αυτά κοινόβια, ο Μέγας Βασίλειος θα γράψει τους Όρους, τους κανόνες της μοναχικής ζωής που ισχύουν μέχρι σήμερα.

Η εξιστόρηση του επεισοδίου φτάνει μέχρι τα νεότερα χρόνια.

«Χωρίς τους μοναχούς, ο Χριστιανισμός θα είχε εξαφανιστεί από τον κόσμον».

Ρώσος ασκητής Άγιος Ιγνάτιος Μπριτσιανίνωφ

Το επεισόδιο παρακολουθεί την πορεία των μοναχών ασκητών. Ο Συμεών ο Στυλίτης, ζει για χρόνια πάνω σε ένα στύλο, συνομιλεί με τον Θεό και του μεταφέρει τις προσευχές των ανθρώπων. Η αγάπη του Θεού σημαίνει συμμετοχή στον πόνο του άλλου, λέει ο Παχώμιος, ιδρύοντας μοναστικές πολιτείες, με πάνω από έξι χιλιάδες μοναχούς, καθώς και γυναικεία μοναστήρια, αποδεικνύοντας πως οι σχέσεις με τον κόσμο δεν είναι εμπόδιο για τον ασκητισμό. Ο αναχωρητισμός της ερήμου γίνεται προμαχώνας του Θεού. Και τα παχωμιακά μοναστήρια τα κάστρα του Θεού, γράφει ο Λακαριέρ. Γύρω στο 400 μ.Χ. ο άγιος Ιερώνυμος, που έρχεται από τη Δύση και τα επισκέπτεται, λέει πως οι μοναχοί μπορεί να φτάνουν και τις 50 χιλιάδες. Και με βάση τα πρώτα αυτά κοινόβια, ο Μέγας Βασίλειος θα γράψει τους Όρους, τους κανόνες της μοναχικής ζωής που ισχύουν μέχρι σήμερα.

Έρευνα: π. Γεώργιος Μεταλληνός (Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών), Ιόλη Καλαβρέζου (Dumbarton Oaks Καθηγήτρια της Ιστορίας της Βυζαντινής Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Harvard, Η.Π.Α.), Δημήτριος Μόσχος (Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών), Ανδριάνα Ζέπου (Θεολόγος), Γιώργος Τσούπρας, Καθηγητής Θεολογίας Η σειρά πραγματεύεται πανανθρώπινες αξίες που εκφράστηκαν σε κοινωνίες του παρελθόντος και στηρίζεται στα πατερικά κείμενα, στο Ευαγγέλιο, σε κείμενα θεωρητικά, φιλοσοφικά, δοξαστικά και - πολλές φορές - προφητικά. Αυτά τα κλασικά κείμενα, που περιέχουν την πείρα και τη σοφία αιώνων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, συνδέονται με τα σημερινά προβλήματα του ανθρώπου, ανοίγοντας έναν γόνιμο διάλογο. 

Είναι ένας λόγος που γράφτηκε εδώ και δυόμιση χιλιετίες επίκαιρος; Σε ποια κοινωνία απευθυνόταν; Τι κοινό έχει με τη σημερινή; Μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο σε μια άλλη οπτική, έναν διαφορετικό προσανατολισμό και μια επαναξιολόγηση της πορείας του σήμερα;

 Τα γυρίσματα της σειράς πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα, την Τουρκία (Καππαδοκία και Αντιόχεια), την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Σκωτία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Συρία. Παραγωγή:Ελληνική Σκηνοθέτης: Μαρία Χατζημιχάλη-Παπαλιού

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Η πορεία του ορθόδοξου μοναχισμού

Ανώνυμος είπε...

Σολ γʹ 1 – 9
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι. Καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφʼ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δὲ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας, οἱ πεποιθότες ἐπʼ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

Σολ εʹ 15. Ϛʹ 3
Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντίς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας, καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου, ὅτι τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ σκεπάσει αὐτούς, καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν, τὸν ζῆλον αὐτοῦ, καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν. Ἐνδύσεται θώρακα, δικαιοσύνην, καὶ περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ἀνυπόκριτον. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον, ὁσιότητα, ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν. Συνεκπολεμήσει αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας, πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν, καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται, καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατʼ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης, ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως, καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς, καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν, Βασιλεῖς, καὶ σύνετε, μάθετε, δικασταὶ περάτων γῆς, ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν, ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.

Σολ 4:7 – 15
Δίκαιος ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται· γῆρας γὰρ τίμιον, οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως, βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη, καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ. Βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

Κωστής Παπαγιώργης - Η οντολογία του Μαρτιν Χαϊντεγκερ - Η υπαρκτική αναλυτική (8β Η χρονικότητα των υπαρκτικών δομών)

 Συνέχεια από: Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2024

Η οντολογία του Μάρτιν Χάιντεγκερ, <Νεφέλη>, Αθήνα 1983 

[Εισαγωγική σημείωση / Εισαγωγή {1. Ο αποχρών λόγος – 2. Το κενό και το μηδέν – 3. Το ον λέγεται πολλαχώς – 4. Η διαφορά – 5. Το cogito – 6. Η θεωρία του σχηματισμού – 7. Η αναφορικότητα – 8. Ο χρόνος} / Η υπαρκτική αναλυτική {1. Προχειρότητα και παρεύρεση – 2. Η μέριμνα – 3. Συνύπαρξη και απροσωπία – 4. Εννόηση, ομιλία, πτώση, εύρεση – 5. Η αλήθεια – 6. Το όχι-ακόμα – 7. Η φωνή της συνείδησης – 8. Η χρονικότητα των υπαρκτικών δομών – 9. Η ιστορικότητα} / Μετά το Είναι και χρόνος {α) Η τεχνική – β) Η ποίηση}] 

Η ΥΠΑΡΚΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ

8 – Η ΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΥΠΑΡΚΤΙΚΩΝ ΔΟΜΩΝ (2η συνέχεια)

ε) Ἡ βιομέριμνα

Ορίζοντας το χρόνο ως αυτοπάθεια, ως εκστατικο-οριζόντια δομή, ως αρχέγονο εκτός-εαυτού, ουσιαστικά μιλήσαμε για την ανοικτότητα στον κόσμο, την επαφή με τα πράγματα: τη μέριμνα. Αλλά η μέριμνα – διαρκής και ισόβια – δεν έχει να κάνει με καμιά εμπρόσθετη συμπεριφορά. Δεν προκαλείται από τη σχέση με τα πράγματα του κόσμου, αλλά, σαν υπέρβαση, είναι η προϋπόθεση κάθε σχέσης με τον περίκοσμο. Χρονούμενη η μέριμνα κοσμικεύει τον κόσμο. Συνεπώς κάθε ανάλυση της βιομέριμνας, αυτού του ραμφίσματος που είναι η καθημερινή μας δραστηριότητα προς τα πράγματα και από τα πράγματα, πρέπει να έχει χρονικά επιχειρήματα. Τόσο (τό) εγώ όσο και ο κόσμος συγκροτούμαστε χρονικά, γι' αυτό κάθε πράξη (η χρήση ενός εργαλείου, η περισυλλογή, ένα συλλαλητήριο) πρέπει να βασίζονται σε μια χρονικότητα που σχετίζεται εσωτερικά με τη σύμπλεξη.

Χωρίς να επαναλάβουμε τα όσα είπαμε για την οντολογική σημασία του um και του περίκοσμου, η χρήση ενός εργαλείου αρκεί για να δείξει τη χρονική βάση της βιομέριμνας. Για να χρησιμοποιήσει ένα εργαλείο, το Dasein το καθιστά παρόν, λαβαίνοντας υπόψη του τόσο τον τρόπο της χρήσης του (παρελθόν) όσο και αυτό που σκοπεύει να κάνει (μέλλον). Το κεφαλαιώδες στη βιομέριμνα είναι ότι αντιπροσωπεύει μια δομή που, έστω κι αν δεν το λέει ρητά ο Χάιντεγγερ, ισχύει αδιαφοροποίητα. Αυθεντική ή αναυθεντική η ύπαρξη, χρησιμοποιεί το εργαλείο με τον ίδιο τρόπο. Ουσιαστικά πρόκειται για μια υποταγή σε έναν κόσμο που επιβάλλεται ολοκληρωτικά. Δεν μιλάμε για την τυραννία της στέρησης, της αλλοτρίωσης, της αντικειμενοποίησης, αλλά για την ίδια τη δεσμευτική σχέση με έναν κόσμο στον οποίο ανήκουμε θέλοντας και μη. Η σύμπλεξη είναι ένας χιτώνας του Νέσσου που η αυθεντικότητα δεν απεκδύεται ποτέ. Ακόμα και το φως της ελευθερίας που επιτελεί τη διάνοιξη υπονοεί τη βαθιά παραδοχή του κόσμου. Το Dasein εγκαταλείπεται σε έναν κόσμο που ποτέ δε θα γίνει κύριός του (Sein und Zeit, σ. 356).

στ΄) Ἡ θεωρητική στάση

Η φιλοσοφία δε θεωρείται πιά αντιπρόσωπος του γνωσιολογικού Corpus μιάς εποχής, όπως γινόταν στις πλατωνικο-αριστοτελικές σχολές, στο Μεσαίωνα και στο διαφωτισμό. Αφότου οι επιστήμες, σαν υιοθετημένα παιδιά που ξαναβρήκαν τους φυσικούς γονείς τους, αποσπάστηκαν από τη δεσμευτική κηδεμονία της μεταφυσικής, η φιλοσοφία (όχι μόνο σαν αυστηρή επιστήμη) στράφηκε προς το έργο της θεμελίωσης. Οι έρευνες του Χούσερλ είναι το πιο πρόσφατο και το πιο λαμπρό παράδειγμα. Προοπτική βέβαια που δε συμμερίζεται με κανένα τρόπο η προβληματική της χαιντεγγεριανής οντολογίας η οποία, θεωρώντας την παραστασιακή σκέψη πρωταγωνίστρια της λήθης του Είναι, απομακρύνεται από την περιοχή της επιστημονικής γνώσης. Σημαίνει αυτό μια κρυφή έστω ροπή προς τον αγνωστικισμό; Η υπαρκτική ανάλυση έδειξε, καθώς πιστεύω, ότι η γνώση δεν απορρίπτεται, απλώς τοποθετείται στον οικείο της χώρο που είναι η οντικότητα.

Χωρίς περιστροφές πρέπει να πούμε ότι η θεωρητική στάση βρίσκεται εξ ορισμού έξω από την προβληματική του Είναι. Αφού με απώτερο σκοπό τη γνώση αναζητά την παράσταση του αντικειμένου της, αυτή η παράσταση δεν μπορεί παρά να την κρατάει δέσμια της οντικότητας μια και το Είναι δε γίνεται αντικείμενο και μάλιστα αντικείμενο γνώσης. Η πορεία του θεωρητικού είναι μια απομόνωση του ερευνώμενου, απομόνωση που για τον Χάιντεγγερ σημαίνει το πέρασμα από την προχειρότητα στην παρεύρεση. Αφαιρώντας τις παραπομπές, τις συσχετίσεις, τα γνωρίσματα της κοσμικότητας, ο θεωρητικός αποκοσμικοποιεί το αντικείμενό του πραγματοποιώντας την αποσιώπηση του φαινομένου του κόσμου. Για να έχουμε μπροστά μας ένα φυσικό αντικείμενο πρέπει να προηγηθεί η αποκοσμικοποίηση αυτού του αντικειμένου. Οπωσδήποτε έτσι δεν οδηγούμαστε στο απλοϊκό δίλημμα: επιστήμη ή οντολογία: αλλά φέρνουμε στην επιφάνεια μια διαφορά προοπτικής που ερμηνευτικά είναι αδιανόητη για την οντικότητα.

Και δεν πρόκειται για την γνωστή διαφορά της θεωρητικής στάσης από την πρακτική. Θεωρία και πράξη δεν υπάρχουν ποτέ ξεχωριστά. Η συνενοχή τους είναι πλήρης και ομολογημένη. Η οντικότητα της θεωρητικής στάσης οφείλεται αλλού: στην άνευ όρων αναζήτηση της παρεύρεσης. Είδαμε παραπάνω ότι κάθε εννόηση και ερμήνευση ενέχουν ένα ως (als) που αποδείχνεται καθοδηγητικό για κάθε δραστηριότητα (θεωρητική ή πρακτική). Στην ουσία πρόκειται για μια δομή (als-struktur), κλειδί κάθε συμπεριφοράς. Και οπωσδήποτε η θεωρητική στάση του ερευνητή δεν εξαιρείται από το ως. Μόνο που η φυσική ροπή της την αναγκάζει να περνάει από το ως της προχειρότητας στο ως της παρεύρεσης. Αν πω το σφυρί είναι βαρύ ή το σπίτι είναι από πέτρα ή το φως χαμήλωσε, ουσιαστικά παραμένω μέσα στη σύμπλεξη. Μόνο αν δω τη βαρύτητα ή την πέτρα ή την πτώση του φωτός από μόνη της, σαν ξεχωριστό γνώρισμα, αρχίζω να επιτελώ την αποκοσμικοποίηση θυσιάζοντας το φαινόμενο του κόσμου προς χάρη ενός πράγματος. Είναι μια δραστηριότητα αυτή που απαιτώντας την παρουσία του πράγματος, από τη μια μεριά είναι πέρα για πέρα παροντική, κι από την άλλη διαιωνίζει (μεγενθύνοντάς την) την πλάνη και την περιπλάνηση. Αυτό εννοεί ο Χάιντεγγερ όταν λέει ότι η επιστήμη ερευνα, αλλά δεν μπορεί να σκεφτεί.

ζ) Ἡ ὑπέρβαση «τοῦ» κόσμου

Το ανώτερο σημείο της αποδόμησης του cogito είναι η χρονική σύσταση της ύπαρξης που εξίσταται μέσα σε έναν χρονικά συγκροτούμενο κόσμο. Έχουμε εδώ ένα χαιντεγγεριανό πρόβλημα που περισσότερο από κάθε άλλο αντιστέκεται στην κατανόηση. Τι σημαίνει χρονικά συγκροτούμενος κόσμος; Υπέρβαση του κόσμου; Κοσμίκευση του κόσμου; Για την παραδοσιακή σκέψη που βλέπει παντού σχέση υποκειμένου αντικειμένου όλες αυτές οι ερωτήσεις είναι παραδοξολογήματα. Κι όμως ολόκληρο το Είναι και Χρόνος δεν αποβλέπει παρά στην κατάδειξη ενός μη υποστασιακού κόσμου και μιας μη υποκειμενικής ύπαρξης.

Το μυστικό αυτό του αινίγματος βρίσκεται ολόκληρο στην εκστατικο-οριζόντια δομή του χρόνου. Μόνο αν σβήσουμε από τη μνήμη μας κάθε αντίληψη για τη ροή του χρόνου, τη χωρική πορεία, τη διαδοχή αγγίζουμε τη δυνατότητα να ερμηνεύσουμε το μέλλον σαν κάτι που δεν είναι μετά από το παρελθόν (ist nicht später) και το παρελθόν σαν κάτι που δεν έρχεται πριν από το παρόν (nicht früher). Η χρονικότητα δε χρονούται σαν διαδοχή, αλλά σαν ένα μέλλον που παροντοποιείται παρελθοντοποιούμενο (Sein und Zeit, σ. 350). Είναι μια εκ-στατική ενότητα και τίποτε άλλο. Εκ-στατικότητα που μεταφράζεται σε μέριμνα, υπέρβαση, είναι-στον-κόσμο. Και το πιο εντυπωσιακό αυτής της ερμηνείας είναι ότι δεν περιγράφει έναν κόσμο πραγμάτων – επίπεδο παράγωγο –, αλλά έναν χρονικό ορίζοντα που κοσμικεύει τη σημασιακή παραπεμπτικότητα και έτσι καθιστά δυνατή τη σχέση μας με τα αντικείμενα. Η ύπαρξη εξ-ίσταται σαν υπέρβαση και αυτή η υπέρβαση είναι ο μη υποστασιακός κόσμος. Να γιατί η υπέρβαση «του» κόσμου δεν σημαίνει ότι υπερβαίνουμε τον κόσμο, αλλά το χρονικό χαρακτήρα του κόσμου ως υπερβατικής εκτατικότητας.

Έτσι λοιπόν όταν διαβάζουμε ότι ο κόσμος υφίσταται καθόσον χρονούται η ύπαρξη (sofern Dasein sich zeitigt, ist auh eine Welt), δεν ακούμε κάποιον μασκαρεμένο Μπέρκλεϋ, αλλά τη φωνή μιας ρωμαλέας σκέψης που έχοντας ξεπεράσει την παγιδευμένη προβληματική του: «υπάρχουν ή δεν υπάρχουν τα πράγματα;», ανακαλύπτει για πρώτη φορά στην ιστορία της φιλοσοφίας την αληθινή καταγωγή της υπέρβασης. Πρέπει να δεχτούμε αυτό που η φυσική στάση θεωρεί τρέλα: ότι κόβω ένα μήλο, βάζω μπροστά το αμάξι μου, τηλεφωνώ κτλ. επειδή ο κόσμος κοσμικεύεται χρονικά από ένα ον που υπάρχει επίσης ως χρονικότητα. Η νοηματική παραπεμπτικότητα που λύνει τα χέρια της καθημερινής δραστηριότητας για τα μικρά και τα μεγάλα πράγματα, παράγεται από την εκστατικο-οριζόντια ενότητα του χρόνου και δεν έχει καμιά σχέση με την υποστασιακότητα. Η όποια θεωρητική έρευνα που ιδρύει τη σχέση υποκείμενο-αντικείμενο καθίσταται δυνατή μόνο χάρη στην υπέρβαση «του» κόσμου (γενική υποκειμενική).

η) Ὁ χώρος

Για το ζήτημα της συνύπαρξης και της απροσωπίας η υπαρκτική αναλυτική δεν αφιερώνει ξεχωριστή ανάλυση· στη θέση της βρίσκουμε δύο σύντομες παραγράφους για το χώρο και την καθημερινότητα που σε βάθος κοιταγμένες καλύπτουν με τον καλύτερο τρόπο τη χρονικότητα της ανθρωπομέριμνας. Είναι κι αυτό ένα επιπλέον στοιχείο συνέπειας: αντί να μιλήσει για τη χρονικότητα των διυποκειμενικών σχέσεων – ψυχολογική πέρα για πέρα – η ανάλυση στρέφεται προς τα συστατικά και αντικειμενικά χαρακτηριστικά της συνύπαρξης. Εξού και το πρωτείο του χώρου. Μολονότι η χρονικότητα είναι αυτή που δημιουργεί τον ορίζοντα που μέσα του ζούμε και βρίσκουμε ή χάνουμε τον εαυτό μας, κάθε συμβάν της γεγονότητας δεν μπορεί παρά να λαβαίνει χώρα.

Ο περίκοσμος παρουσιάζεται σαν ένα άπειρο στην πολυπλοκότητα του σύστημα θέσεων, κατευθύνσεων, προοπτικών, δρόμων, διεξόδων, τόπων, περιοχών που οδηγούν σε, φέρνουν από, είναι για, χωρούν ή δε χωρούν το, φιλοξενούν την κτλ. κτλ. Ωστόσο μέσα σε όλα τα πράγματα που καλύπτουν το χώρο τους δεν περιλαμβάνεται και η ύπαρξη. Όταν τονίζουμε την αναμφισβήτητη χωρικότητα της υπαρξης, την εννοούμε σαν σύστημα κατευθύνσεων και προσανατολισμών και ποτέ σαν χώρο που καλύπτει ένα σώμα. Δεν έχει όρια όπως ένα πράγμα, δεν καλύπτει μια θέση. Αν πιάνει χώρο (nimmt Raum in) αυτό συμβαίνει με ριζικά διαφορετικό τρόπο: προσανατολίζεται «μέσα» στη χωρικότητα εκστατικο-χρονικά. Κάθε της κίνηση λογαριάζει τον περίκοσμο και την τοπολογία του. Και μολονότι είναι μια συμπεριφορά μέσα-στο-χώρο και μέσα-στον-κόσμο μόνο με την υπέρβαση του τελευταίου ερμηνεύεται. Διαφορετικά επιστρέφουμε πάλι στην παρευρετική χρονικότητα του τώρα.

Εκείνη δηλαδή που δεσμεύει την αναυθεντικότητα στην καθημερινή της διασπορά. Το συν (συνύπαρξη, συνεργασία, συντροφικότητα) μιλάει πάντα με τη λογική της διαδοχής. Και φυσικά ο χρόνος του εργάτη, του υπάλληλου, του χειρώνακτα δεν μπορεί παρά να σκέφτεται το χρόνο με το πριν και το μετά: μέσα στο χρόνο εργασίας το παρελθόν είναι ένα τώρα που (ευτυχώς) πέρασε, το μέλλον είναι ένα τώρα που (δυστυχώς) δεν ήρθε ακόμα. Μέσα στο χρόνο της σχόλης το παρελθόν είναι ένα τώρα που (δυστυχώς) πέρασε, το μέλλον είναι ένα τώρα που (ευτυχώς) δεν ήρθε ακόμα. Χρόνος δηλαδή που δε θυμίζει σε τίποτα την τριπλή ενότητα της στιγμής. Άλλωστε δεν μπορεί να υπάρχει συλλογική στιγμή ή συλλογική πρόληψη. Η αποφασιστικότητα σε αποσπά βίαια από τη συνύπαρξη και το χρόνο της. Αντίθετα, η ισοπέδωση της απροσωπίας έχει το δικό της γραμμικό χρόνο που έχει προκύψει από τη μίμηση του χώρου. Έτσι η βιομέριμνα λογαριάζει το σύμπαν της με το τώρα, το Jetzt da. Tο εδώ (του χώρου) ταυτίζεται με το τώρα (του χρόνου). Αυτός είναι ο χρονικός ρόλος που αποδίδει ο Χάιντεγγερ στο χώρο και με αυτή τη σκέψη καταλήγει να λέει ότι για την καθημερινότητα το αύριο είναι ένα αιώνιο χτες.

Ο χρόνος της είναι η ηλίου κίνησις. Πράγματι, το αληθινό χρονόμετρο της καθημερινότητας είναι το φως και η θέση του ήλιου στον ουρανό. Οι μετατοπίσεις του πάνω στο ουράνιο καντράν βρίσκουν την αντιστοιχία τους στις μετατοπίσεις που κάνουν οι δείχτες πάνω στον επακριβώς μετρημένο και οργανωμένο «ουρανό» του ρολογιού. Έτσι ο ουρανός ταυτίζεται με τον καιρό. Είναι τάχα τυχαίο ότι εννοούμε δίσημα τον καιρό: σα χρόνο και σαν κλίμα (που πάντα κατεβαίνει από τον ουρανό;) Αλλωστε ο Χάιντεγγερ δε θα διστάσει να πεί ότι ο άνθρωπος, έτσι καθώς ακολουθείται από τον ίσκιο του, είναι ρολόι (Sein und Zeit, σ. 416). Ρολόι που μετράει το στατικό παρόν του ίσκιου του· αυτού που πέφτει πάνω στο χώρο της αναυθεντικής παροντικότητας, η οποία μόνο με την αποφασιστικότητα της διάνοιξης μετατρέπεται σε αυθεντική μελλοντικότητα επαναφέροντας τον άνθρωπο στην ουσία του: την ποιητική κατοίκηση του κόσμου.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΘΑΡΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΥ. 

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ: ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΕΒΑΙΝΕ ΣΚΑΡΦΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΡΕΤΕΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΣΤΟ ΦΩΣ, ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΡΙΣΗ. Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΔΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ, ΣΤΟ ΦΩΣ. ΕΙΔΕ ΤΟ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΥΣΣΟΔΕΜΕΝΟΥΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΦΩΣ. ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ. ΤΟ ΑΛΥΣΣΟΔΕΜΕΝΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΜΕΝΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ ΤΟΥ. Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ.

 Ο ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΗΣ ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ  ΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ, ΣΤΗΝ ΚΑΘΑΡΗ ΥΠΑΡΞΗ. ΤΟ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΥ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΜΠΑΙΜΕ. ΕΝΑΣ ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕ, ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ, ΤΟ ΚΑΡΤΕΣΙΑΝΟ ΕΓΩ ΣΕ ΕΑΥΤΟ, ΝΤΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΑΝΑΦΟΡΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ.  ΒΥΘΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΗΘΗ ΤΟΝ ΤΣΑΓΚΑΡΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΜΕΜΨΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΟΙΓΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ. 

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΚΤΙΣΤΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ.

Τί εἶναι Χριστιανισμός;

Ἔρχεται ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ λέει:
«κοίταξε, δὲν εἶναι δυνατὸν
ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ πέρα
νὰ εἶσαι ἔτσι ὅπως εἶσαι».
Ἀλλοίμονο,
γιατὶ ὁ θρησκευτικὸς ἄνθρωπος
τὴν ἀπογύμνωση αὐτὴ δὲν τὴν ἀντέχει.
Ἔχω γνωρίσει ἐλαχίστους
θρησκευτικοὺς ἀνθρώπους
ποὺ νὰ μποροῦν νὰ ἀντέξουν
αὐτὴν τὴν ἀπογύμνωση.
Δὲ μποροῦνε.
Ὅλοι καλοῦνται νὰ συνηγορήσουν
στὸ ναρκισσιστικό μου θρίαμβο.
Κι ὁ πνευματικός, κι ὁ γέροντας,
καὶ τὸ μοναστήρι, καὶ ὅλα αὐτὰ
καλοῦνται νὰ βοηθήσουν
τὸ ναρκισσιστικό μου ἑαυτό,
τὴν εἰκόνα μου αὐτή.
Καὶ ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα τῆς κρίσης,
πάντοτε φταίει κάποιος ἄλλος.
Ἐλάχιστοι εἶναι αὐτοί,
(καὶ τὸ ξέρουν αὐτὸ οἱ πνευματικοὶ
καὶ ὅσοι ἀσχολοῦνται),
οἱ ὁποῖοι στέκονται μπροστά τους
καὶ λένε: «ἐγὼ φταίω, ἐγὼ φταίω,
ἐγὼ φταίω».
Καὶ τὸ ἐννοοῦν αὐτὸ τὸ
πράγμα, ὅτι πράγματι
ἐγὼ φταίω.
Ἐλάχιστοι εἶναι αὐτοί.
Οἱ πιὸ πολλοὶ χριστιανοί,
ὅπως ἔλεγε ἕνας Γάλλος στοχαστής,
βρίσκουν ἕναν μυστήριο τρόπο
νὰ τὴν βολέψουν ἀναπαυτικότατα
πάνω στὸν σταυρό!

π. Νικολάου Λουδοβίκου
Τί εἶναι Χριστιανισμός; (ἀπόσπασμα)
τεῦχος 373,Νοέμβριος 2024
Πειραϊκή Εκκλησία

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Τί εἶναι Χριστιανισμός;

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ. ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡΤΙΜΗΣΗΣ.

 ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ. Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ.

 ΤΗΝ ΑΝΤΕΞΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ. ΚΑΙ ΣΑΝ ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΟΣ. ΤΟΝ ΤΣΑΓΚΑΡΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ.

Ανώνυμος είπε...

Αʹ Θεσ 2:14 – 20
Ἀδελφοί, ὑμεῖς μιμηταὶ ἐγενήθητε τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ τῶν οὐσῶν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὅτι τὰ αὐτὰ ἐπάθετε καὶ ὑμεῖς ὑπὸ τῶν ἰδίων συμφυλετῶν καθὼς καὶ αὐτοὶ ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, τῶν καὶ τὸν Κύριον ἀποκτεινάντων Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἰδίους προφήτας, καὶ ἡμᾶς ἐκδιωξάντων, καὶ Θεῷ μὴ ἀρεσκόντων, καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐναντίων, κωλυόντων ἡμᾶς τοῖς ἔθνεσι λαλῆσαι ἵνα σωθῶσιν, εἰς τὸ ἀναπληρῶσαι αὐτῶν τὰς ἁμαρτίας πάντοτε. ἔφθασε δὲ ἐπ᾽ αὐτοὺς ἡ οργὴ εἰς τέλος. Ἡμεῖς δέ, ἀδελφοί, ἀπορφανισθέντες ἀφ᾽ ὑμῶν πρὸς καιρὸν ὥρας, προσώπῳ οὐ καρδίᾳ, περισσοτέρως ἐσπουδάσαμεν τὸ πρόσωπον ὑμῶν ἰδεῖν ἐν πολλῇ ἐπιθυμίᾳ. διὸ ἠθελήσαμεν ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς, ἐγὼ μὲν Παῦλος καὶ ἅπαξ καὶ δίς, καὶ ἐνέκοψεν ἡμᾶς ὁ σατανᾶς. τίς γὰρ ἡμῶν ἐλπὶς ἢ χαρὰ ἢ στέφανος καυχήσεως ἢ οὐχὶ καὶ ὑμεῖς ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ αὐτοῦ παρουσίᾳ; ὑμεῖς γάρ ἐστε ἡ δόξα ἡμῶν καὶ ἡ χαρά.

Λκ 20:19 – 26
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐζήτουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς ἐπιβαλεῖν ἐπὶ τὸν Ἰησοῦν τὰς χεῖρας ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ, καὶ ἐφοβήθησαν τὸν λαόν· ἔγνωσαν γὰρ ὅτι πρὸς αὐτοὺς τὰς παραβολὰς ἔλεγε. Καὶ παρατηρήσαντες ἀπέστειλαν ἐγκαθέτους, ὑποκρινομένους ἑαυτοὺς δικαίους εἶναι, ἵνα ἐπιλάβωνται αὐτοῦ λόγου εἰς τὸ παραδοῦναι αὐτὸν τῇ ἀρχῇ καὶ τῇ ἐξουσίᾳ τοῦ ἡγεμόνος. καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν λέγοντες· διδάσκαλε, οἴδαμεν ὅτι ὀρθῶς λέγεις καὶ διδάσκεις, καὶ οὐ λαμβάνεις πρόσωπον, ἀλλ᾿ ἐπ᾿ ἀληθείας τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ διδάσκεις· ἔξεστιν ἡμῖν Καίσαρι φόρον δοῦναι ἢ οὔ; κατανοήσας δὲ αὐτῶν τὴν πανουργίαν εἶπε πρὸς αὐτούς· τί με πειράζετε; δείξατέ μοι δηνάριον· τίνος ἔχει εἰκόνα καὶ ἐπιγραφήν; ἀποκριθέντες δὲ εἶπον· Καίσαρος. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἀπόδοτε τοίνυν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ. καὶ οὐκ ἴσχυσαν ἐπιλαβέσθαι αὐτοῦ ῥήματος ἐναντίον τοῦ λαοῦ, καὶ θαυμάσαντες ἐπὶ τῇ ἀποκρίσει αὐτοῦ ἐσίγησαν.

Ρωμ 8:14 – 21
Ἀδελφοί, ὅσοι Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ. οὐ γὰρ ἐλάβετε Πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ᾿ ἐλάβετε Πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν· ἀββᾶ ὁ πατήρ. αὐτὸ τὸ Πνεῦμα συμμαρτυρεῖ τῷ πνεύματι ἡμῶν ὅτι ἐσμὲν τέκνα Θεοῦ. εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν. Λογίζομαι γὰρ ὅτι οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς. ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ ἀπεκδέχεται. τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα, ἐπ᾿ ἐλπίδι ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ

Ανώνυμος είπε...
Καλησπερα . Ο Λουδοβικος μου θυμιζει καποιους παλιους γραφικους αθλητικογραφους που επειδη ηταν ασχετοι αντι να αναλυσουν το ματς η την οποια διοργανωση το ριχναν στα κλισε . Η Βραζιλια εχει φαντασια και οχι αμυνα οι Ιταλοι παιζουν κατενατσιο οι Γερμανοι παιζουν οργανωμενα χωρις φαντασια οι Αγγλοι με σεντρες κοκ . Και ας βγαιναν 90 στις 100 περιπτωσεις λαθος . Ετσι και ο Λουδοβικος παρα το περισπουδαστο υφος ειναι ο μετρ των θρησκευτικων κλισε . Οι Βορειοι ειναι ψυχροι ορθολογιστες για αυτο ειναι προτεσταντες οι Καθολικοι εχουν νομικισμο εμεις εχουμε αναρχικη ψυχοσυνθεση για αυτο ειμαστε Ορθοδοξοι . Με αυτα τα κλισε εγινε μεγας και πολυς . ΑΜ

Διάλογος του Μεγάλου Αντωνίου μετά του Αγγέλου

                                     

Οὗτος ὁ Μακάριος καὶ Πανθαύμαστος Ἀββᾶς καὶ Πατὴρ ἡμῶν Ἀντώνιος ὁ μέγας, εἰς καιρὸν ὁποῦ εὑρίσκετο εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀσκήτευεν, ἐφάνη πρὸς αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου εἰς σχῆμα Καλογήρου, καὶ ὡς τὸν εἶδεν ὁ Ὅσιος, ἔκαμε πρὸς αὐτὸν μετάνοιαν.

Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς αὐτόν: Εὐλόγησον Πάτερ Ἅγιε.
Ὁ δὲ Ἅγιος νομίζοντας ὅτι εἶνε καλόγηρος ἀπὸ τοὺς ἐκεῖσε ἐρημίτας, λέγει πρὸς αὐτόν• ὁ Θεὸς συγχωρήσοι σε τέκνον μου καὶ πλησιάσας πρὸς τὸν Ἄγγελον εἶπεν εἰς αὐτόν• ἂς περιπατήσωμεν μαζὺ ὁλίγον δρόμον καὶ περιπατῶντες εἶπεν ὁ Ὅσιος• θαυμάζω, ἀδελφὲ εἰς τὴν θεωρίαν σου καὶ εἰς τὴν νεότητα καὶ εἰς τὴν εὐμορφίαν ὁποῦ ἔχεις καὶ ἐκπλήττομαι, διότι τοσοῦτον κάλλος δὲν εἶδον εἰς ἄλλον ἄνθρωπον καὶ διὰ τοῦτο στοχάζομαι πῶς δὲν εἶσαι ἄνθρωπος.
Λοιπὸν ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς νὰ μοῦ εἰπῇς τὴν ἀλήθειαν• ὁ δὲ Ἄγγελος ποιήσας μετάνοιαν, λέγει πρὸς τὸν Ἅγιον.

Πάτερ Ἅγιε, μὲ βλέπεις, ἐγὼ ἄνθρωπος δὲν εἶμαι, ἀλλά, Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἤλθα νὰ σὲ διδάξω μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνα ὁποῦ δὲν ἠξεύρεις, καὶ τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖς νὰ μάθῃς• λοιπὸν ἐρῶτα με ὅτι θέλεις νὰ σοῦ εἰπῶ. 

Τότε ἔπεσεν ὁ Ἅγιος καὶ ἔκανε μετάνοιαν τοῦ Ἀγγέλου λέγοντας• «Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὁ Θεός μου, ὅτι μοῦ ἔπεμψας ὁδηγὸν διὰ νὰ μοῦ φανέρωση κεκρυμμένα μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμοῦσα νὰ μάθω.» 

Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς τὸν Ἅγιον, ἐρῶτα με λοιπόν.

Ὁ δὲ Ἅγιος ἀποκριθείς, εἶπεν• εἰς τὸν αἰώνιον ἐκεῖνον κόσμον, γνωρίζονται οἱ ἀποθαμμένοι ἄνθρωποι ἕνας τὸν ἄλλον;
Ὁ δὲ Ἄγγελος ἀποκριθείς, εἶπε, πρὸς τὸν Ὅσιον• βλέπεις εἰς τοῦτον τὸν κόσμον ὁποῦ ἀφ΄ ἑσπέρας κοιμοῦνται οἱ ἄνθρωποι, καὶ τὸ πρωὶ ὅταν ξημερώσῃ ἀπαντῶνται ἕνας τὸν ἄλλον καὶ χαιρετοῦνται καὶ συνομιλοῦν ὡς φίλοι, ἀναφέροντες τὰ ὅσα εἶχον προμελετήσει, τοιουτοτρόπως γίνεται καὶ εἰς ἐκεῖνον τὸν Κόσμον, καὶ ἕνας τὸν ἄλλον γνωρίζεται καὶ συνομιλεῖ, καὶ καθὼς ἕνας ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει ἄλλον ἐδῶ καὶ ἐρωτῶντας μανθάνει ποῖος εἶναι, οὕτω γίνεται καὶ ἐκεῖ• πλὴν οἱ δίκαιοι μόνον γνωρίζονται, οἱ ἁμαρτωλοὶ ὅμως διόλου.

Λέγει του ὁ Ἅγιος - εἶπέ μοι καὶ τοῦτο παρακαλῶ σε, ὅταν εὐγαίνει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ κορμὶ τοῦ ἀνθρώπου, τὶ γίνεται; Καὶ τὰ μνημόσυνα διατὶ τὰ κάμνουσι; καὶ τὶ ὄφελος δίδουσιν εἰς τοὺς ἀποθαμένους;
Λέγει του ὁ Ἄγγελος "Ἄκουσον, πάτερ Ἅγιε" ἡ ψυχὴ ἀφοῦ εὔγει ἀπὸ τὸ κορμί, τὴν λαμβάνουν οἱ ἄγγελοι καὶ τὴν ὑπάγουν εἰς τὸν οὐρανὸν -διὰ νὰ προσκύνησῃ• τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν γίνεται ὅμως καὶ τοῦτο• ὅτι ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἕως τὴν γῆν εἶναι τάγματα δαιμόνων, τὰ ὁποῖα λέγονται ἐναέρια Τελώνια τῶν ψυχῶν, καὶ ἀπαιτοῦσιν ἐκεῖνα τὰ πονηρὰ πνεύματα τὴν ψυχὴν καὶ φέρουσιν τὰ κατάστιχά των εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι γραμμέναι οἱ ἁμαρτίαι τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὰ δείχνουν εἰς τοὺς Ἀγγέλους• λέγοντες εἰς αὐτούς, ὅτι τὴν δεῖνα ἡμέραν εἰς τὰς τόσας τοῦ μηνὸς ἐποίησε τὴν δεῖνα ἁμαρτίαν, δηλαδὴ ἐδῶ ἔκλεψεν, ἐκεῖ ἐπόρνευσεν, ἐδῶ ἐμοίχευσεν, ἐκεῖ ἐμαλακίσθη, εἰς τὸν δεῖνα τόπον εἶπε ψέμματα• 

εἰς ἄλλον ἔκαμεν ἄλλην ἁμαρτίαν καὶ πάλιν ἂν ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ἔκαμε καλοσύνην ξέρουν καὶ οἱ Ἄγγελοι τὰ ἐδικά των κατάστιχα μὲ τὰ ὁποῖα δείχνουσι καὶ αὐτοὶ πόσας καλοσύνας ἔκαμεν εἰς τὴν ζωήν του, δηλαδὴ ἐλεημοσύνην ἢ λειτουργίαν, ἢ νηστείαν, ἢ προσευχήν, ἢ σαρανταλείτουργον, ἢ ἄλλας καλὰς ἀρετάς, καὶ ἂν εὑρεθῶσιν περισσότεραι αἱ καλοσύναι ἁρπάζουν οἱ ἄγγελοι τὴν ψυχὴν καὶ τὴν ἀναβιβάζουν εἰς τὸ δεύτερον σκαλούνι, καὶ ἐκεῖ εὐρίσκουν ἄλλο τάγμα δαιμόνων, δυνατώτερον τρίζοντες τὰ ὀδόντιά των, ὡσὰν ἀγριότατα θηρία, καὶ ὑβρίζουν τὴν ψυχὴν καὶ πάσχουν νὰ τὴν ἁρπάξουν ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν Ἀγγέλων, γίνεται μία μεγάλη διάλεξις καὶ μέγας θόρυβος διὰ νὰ δυνηθοῦν οἱ Ἄγγελοι νὰ ἐλευθερώσουν τὴν ψυχὴν ἐκείνην ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν δαιμόνων, καὶ ἂν ἐλευθερωθῇ ἀναβαίνει εἰς τὸ τρίτον σκαλούνι καὶ ἐκεῖ εἶναι ἄλλο τάγμα δαιμόνων δυνατώτερον καὶ ἀγριότερον καὶ γίνεται μέγας ἀγῶν, πολὺ σύγχυσις καὶ ταραχὴ εἰς αὐτούς πῶς νὰ κερδίσωσι τὴν ἐλλεεινὴν ἐκείνην ψυχήν, οἱ ἄγγελοι ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν μιαρῶν δαιμόνων καὶ ἂν λυτρωθῇ καὶ ἀπὸ αὐτούς, ὑπάγουν καὶ εἰς τὸ παραπάνω σκαλούνιον ἕως οὗ νὰ φθάσῃ εἰς τὸ ἕβδομον, καὶ ἐκεῖ εἶναι ἄλλο τάγμα δαιμόνων ὁποῦ λέγεται τῆς πορνείας• καὶ τὶς διηγήσεται πάτερ Ἅγιε, τὴν τοσαύτην ταραχὴν καὶ τὸν θόρυβον ὁποῦ κάμνουσι καὶ φοβερίζουν τὴν ταλαίπωρον ἐκείνην ψυχήν, καὶ ἂν τύχῃ καλόγηρος, τότε γίνεται ἄκομα σφοδρότερος θόρυβος• λέγοντες εἰς ἐκείνην τὴν ἐλεεινὴν ψυχήν που ὑπάγεις, ὁποῦ ἐσὺ ἐπόρνευσες καὶ ἐμόλυνες τὸ ἀγγελικὸν σχῆμα• ἀποστρέφου εἰς τὰ ὀπίσω καὶ πήγαινε εἰς τὸ σκότος καὶ τὸν βρομερὸν τόπον τοῦ ᾅδου. 

Ἀλλοίμονον λοιπὸν εἰς αὐτήν! καὶ ποῖα γλῶσσα δύναται νὰ διηγηθῇ τὴν τοιαύτην τιμωρίαν ὁποῦ κάμνουν οἱ δαίμονες εἰς τὴν κατάδικον ἐκείνην ψυχήν!

 Ἐγὼ τίμιε Πάτερ, εἶμαι Ἄγγελος, καὶ πάλιν φρίττω, πόσον μᾶλλον νὰ μὴ τρέμῃ ἐκείνη ἡ ψυχὴ τὴν τοιαύτην παίδευσιν ὁποῦ λαμβάνει! Ἐὰν ὅμως ἐξ' ἐναντίας εὑρεθῇ ἡ ψυχὴ καθαρὰ ἀπὸ ἁμαρτίαις τὴν ἁρπάζουν οἱ Ἄγγελοι καὶ ἀναβαίνει χαίρουσα εἰς τὸν Χριστόν, τότε βλέπει τοὺς χοροὺς τῶν Ἀγγέλων τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τὴν λαμπρότητα ἐκείνην τὴν ἄριστον, καὶ ἀκούει τῶν Ἀγγέλων τὴν μελῳδίαν καὶ τὸ κάλλος ἐκεῖνο τὸ ἀμήχανον.

Ἐρώτησε δὲ ὁ Ὅσιος, καὶ τὰ μνημόσυνα διατὶ τὰ κάμνουν;
Ἀπέκριθη ὁ Ἄγγελος• αἱ τρεῖς γίνονται, ἐπειδὴ εἶπα ὅτι εἰς τὰς τρεῖς ἡμέρας ἔρχεται ἡ ψυχὴ καὶ προσκυνᾷ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ διὰ τοῦτο φαίνεται πῶς πέμπονται, ὥσπερ κανίσκιον εἰς τὸν Κύριον, ὑπὲρ τῆς ψυχῆς ταύτης• καὶ μετὰ τὴν προσκύνησιν τὴν περνοῦν πάλιν οἱ Ἄγγελοι καὶ δείχνουν εἰς αὐτὴν τοὺς τόπους ὁποῦ ἐπεριπάτησεν μὲ τὸ σῶμα καὶ τῆς ἐνθυμίζουν τὰς πράξεις, ὁποῦ εἰς αὐτοὺς ἔκαμε, λέγοντες εἰς αὐτήν, ἐδῶ ἔκλεψες, ἐκεῖ ἐπόρνευσες, ἀλλοῦ ἐφόνευσες, ἐκεῖ ἐβλασφήμησες καὶ ἀκολούθως τῆς ἐνθυμίζουν ὅλας τὰς ἁμαρτίας ὁποῦ εἰς ὅλην τὴν ζωὴν ἔκαμε, καὶ πάλιν τῆς δείχνουν ὅσα καλὰ ἔπραξε• δηλαδὴ ἐδῶ ἔκανες ἐλεημοσύνην, ἐκεῖ νηστείαν, ἐδῶ λειτουργίαν, ἐκεῖ μετάνοιαν, ἐδῶ παράκλησιν, ἐκεῖ ἀγρυπνίαν, ἐδῶ προσευχήν, ἐκεῖ γονυκλισίαν καὶ ὅσα ἄλλα ἀγαθὰ ἔπραξεν εἰς τὰς ἡμέρας ὅλας τῆς ζωῆς της• καὶ τὴν ἐννάτην ἡμέραν πάλιν ἔρχεται εἰς προσκύνησιν καὶ διὰ τοῦτο κάμνουν τὰ μνημόσυνα καὶ τὰς λειτουργίας πρὸς ὄφελος τῆς ψυχῆς καὶ διὰ τοῦτο εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνωνται τὰ μνημόσυνα. 

Πέρνουσιν αὐτὴν πάλιν οἱ ἄγγελοι καὶ τὴν ὑπάγουν εἰς τὸν Παράδεισον καὶ τῆς δείχνουν τοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, τὰς ἀναπαύσεις τῶν δικαίων, καὶ ὡσὰν ἰδῇ τὰς κατοικίας ἐκείνας τὰς ὡραίας καὶ θαυμαστάς, παρακαλεῖ τοὺς ἀγγέλους διὰ νὰ σταθῇ ἐκεῖ καὶ αὐτὴ εἰς ἐκεῖνα τὰ ἀγαθὰ τῶν δικαίων• πέρνοντάς την δὲ πάλιν ἀπὸ ἐκεῖ, τὴν ὑπάγουν εἰς τὴν κόλασιν καὶ τῆς δείχνουν πῶς κολάζονται οἱ ἁμαρτωλοί, λέγοντες εἰς αὐτήν, οὗτος ἐστὶν ὁ πύρινος ποταμὸς (δείχνοντες τοὺς τόπους), ὁ σκώληξ ὁ ἀκοίμητος, τοῦτος ἐστὶν ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, καὶ καθεξῆς τῆς δείχνουν ὅλας τὰς κολάσεις τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ ὡσὰν τελειώσουν αἱ τεσσαράκοντα ἡμέραι, ὑπάγουν πάλιν τὴν ψυχὴν καὶ προσκυνᾷ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, διὰ τοῦτο πάλιν γίνονται τὰ μνημόσυνα, ἐπειδὴ μέλλει ἡ ψυχὴ νὰ λάβῃ τὴν ἀπόφασιν ὅθεν μέλλει νὰ τὴν διατάξῃ ὁ φιλάνθρωπος Θεός, νὰ κατοικήσῃ ἕως τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως, διὰ νὰ ἀπολαύσῃ μὲ τὸ ἴδιον της κορμὶ κατὰ τὰ ἔργα της.

Τότε στενάξας ὁ Ἅγιος ἐκ καρδίας καὶ δακρύσας πικρῶς, εἶπεν ἀλλοίμονον εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸν ἁμαρτωλόν, ὁποῦ ἐγεννήθη, καλλήτερα ἦτον εἰς αὐτὸν νὰ μὴν γεννηθῇ, καὶ μακάριος ἐκεῖνος ὁ δίκαιος ἄνθρωπος ὅταν ἐγεννήθῃ• καὶ ἀκολούθως λέγει ὁ Ἅγιος πρὸς τὸν Ἄγγελον• παρακαλῶ σε εἰπέ μοι καὶ τοῦτο, ἡ κόλασις τῶν ἁμαρτωλῶν ἔχει τέλος;
Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπεν• οὔτε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἔχει τέλος, ἀλλ' οὔτε καὶ ἡ κόλασις εἰς τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἔχει τέλος, καὶ ἐὰν ἔπερνέ τις ἄνθρωπος κάθε χιλίους χρόνους ἕνα κόκκον ἀπὸ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης ἢ μίαν σταλαγματιὰν νερὸν ἀπὸ τὴν θάλασσαν, ἤθελεν ἐλπίσει τινὰς νὰ σωθῇ κανένα καιρόν, ἀμὴ ἡ κόλασις εἶναι διὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, καὶ ἡ αἰώνιος βασιλεία διὰ τοὺς δικαίους, καὶ δὲν ἔχουν τέλος.

Λέγει πάλιν ὁ Ἅγιος πρὸς τὸν Ἄγγελον, εἰπέ μοι παρακαλῶ σε καὶ τοῦτο• ποῖος Ἄγγελος εἶναι εὐσπλαγχνικώτερος εἰς τὸ νὰ παρακαλῇ τὸν Θεὸν διὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ πρεσβεύῃ δι΄αὐτούς;
Καὶ ὁ Ἄγγελος ἀποκριθεὶς εἶπεν• ὅλοι οἱ Ἄγγελοι καὶ οἱ Ἅγιοι ἔχουν πολλὴν εὐσπλαγχνίαν εἰς τοὺς ἀνθρώπους καὶ ποθοῦσι τὴν σωτηρίαν των, πλέον δὲ πάντων τούτων, ἡ Κυρία ἡμῶν Δέσποινα Θεοτόκος ἔχει περισσοτέραν τὴν εὐσπλαγχνίαν εἰς τὸ γένος τῶν Χριστιανῶν καὶ ἀκαταπαύστως δέεται εἰς τὸν Μονογενῆ της Υἱόν, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, δι' αὐτούς, καὶ διὰ τὴν παράκλησίν της στέκεται ὁ κόσμος ἕως τὴν σήμερον, ὁποῦ ἔμελλε ν' ἀπωλεσθῇ διὰ τὰς ἁμαρτίας, καὶ διὰ τὴν καταφρόνησιν ὁποῦ κάμουν οἱ ἄνθρωποι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τοὺς ἁγίους.

Λέγει δὲ ὁ Ἅγιος πρὸς τὸν Ἄγγελον• ποίαν ἁμαρτίαν μισεῖν ὁ Θεὸς περισσότερον ἀπὸ τὰς ἄλλας;
Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἄγγελος εἶπε• τὴν μιαρὰν ὑπερηφάνειαν, διατὶ αὐτὴ ἔκαμε τὸν πρῶτον ἄγγελον καὶ φωτεινὸν ἑωσφόρον διάβολον, ῥίπτοντάς τον ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν ἄβυσσον τῆς κολάσεως• ὁμοίως ἀπὸ αὐτὴν τὴν ὑπερηφάνειαν καὶ παρακοὴν ἐξέπεσεν ὁ Ἀδὰμ ἀπὸ τὸν Παράδεισον, καὶ ὁ Φαρισσαῖος ὡς διαλαμβάνει τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, κατεκρίθη. Καὶ ὅστις πέσει εἰς τοῦτο τὸ πάθος, δυσκόλως εἶναι νὰ σηκωθῇ καὶ νὰ εὔγῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἐὰν δὲν ἐπιστρέψῃ εἰς ταπείνωσιν.

Ἐρωτῶ σε καὶ τοῦτο Ἅγιε Ἄγγελε, εἶπεν ὁ Ὅσιος• Ποῖοι ἄνθρωποι κολάζονται περισσότερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους; 

Λέγει δὲ ὁ Ἄγγελος πρὸς τὸν Ἅγιον• οἱ πόρνοι καὶ οἱ βλάσφημοι ἄνθρωποι ἔχουν δυνατωτέραν κόλασιν, ὁμοίως καὶ οἱ φονεῖς, οἱ μοιχοί, οἱ ἀρσενοκοίται, οἱ κλέπται, οἱ προδόται, καὶ οἱ ἱερεῖς οἱ πορνεύσαντες καὶ ὕστερον λειτουργοῦσιν, ὁμοίως καὶ οἱ μοναχοί, καὶ αἱ μοναχαί, οἱ διάκονοι καὶ αἱ διακόνισαι, ὁποῦ μιαίνουν τὸ Ἀγγελικὸν σχῆμα, καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ μεθοῦν. Ἐπειδή, τίμιε Πάτερ, τὸ πεσὸν Τάγμα τῶν Ἀγγέλων μέλλει ν΄ ἀποκατασταθῇ ἀπὸ τοὺς καθαροὺς Ἱερεῖς καὶ Μοναχούς, διὰ τοῦτο ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς ἀπαραιτοῦν τὴν ἀκολουθίαν τους διὰ τὰ κοσμικὰ ἔργα, ἀλλοίμονον εἰς αὐτούς, διότι μίαν ἡμέραν νὰ ἀφήσουν τὴν ἀκολουθίαν καὶ τὸν κανόνα τὸν ἐκκλησιαστικόν, θέλλουν δώσει δι' αὐτὸν λόγον εἰς τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως, πόσῳ μᾶλλον ἐκεῖνοι ὁποῦ ἀπαραιτοῦν ὅλως διόλου τὴν ἱερὰν ἀκολουθίαν. 

Λέγει δὲ πάλιν ὁ Ὅσιος, οἱ καταφρονηταὶ τῆς ἁγίας Κυριακῆς, δηλαδὴ ἐκεῖνοι ὁποῦ δουλεύουν τὴν Κυριακήν, ἔχουν καμμίαν ἄνεσιν;

 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἄγγελος, εἶπεν• Οὐαί! ἀλλοίμονον εἰς αὐτούς, διότι καταφρονοῦν τὴν ἁγίαν Κυριακὴν καὶ τὰς Δεσποτικὰς καὶ Θεομητορικὰς ἑορτὰς καὶ τῶν Ἁγίων τὰς μνήμας καταφρονοῦν, αὐτοὶ καταφρονοῦν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὴν Μητέρα του, καὶ τοὺς Ἁγίους, καὶ ὅστις τιμᾷ καὶ ἑορτάζει τὰς ἑορτὰς τῆς Κυρίας ἡμῶν καὶ Δεσποίνης Θεοτόκου, καὶ τὰς μνήμας τῶν Ἁγίων, τὸν βοηθοῦν καὶ αὐτοί, ἐπειδὴ ἔχουν μεγάλην παῤῥησίαν εἰς τὸν Θεόν, καὶ ὅ,τι ζητήσουν τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν σωτηρίαν των, τὰ λαμβάνουν ἀναμφιβόλως. Εἰ δὲ καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀποδιώξουν τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ ἀπὸ λόγου τους, οὔτε τὸν Θεὸν ἔχουν φίλον, οὔτε τοὺς Ἁγίους του, ἐπειδὴ ἀκολουθοῦν τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας, πράγματα πλαστὰ καὶ φθαρτά, καὶ ἀλλοίμονον εἰς αὐτούς, διότι ἄνθρωπος, ἢ ἱερεύς, ἢ μοναχός, ἢ κοσμικὸς ὅστις δὲν τιμᾷ τὴν Κυριώνυμον ἡμέραν, Θεοῦ πρόσωπον δὲν βλέπει, ἀλλ΄ οὔτε ἔχει ἐλπίδα σωτηρίας.
Καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλεις νὰ μάθῃς, εἶπεν εἰς τὸν ὅσιον ὁ Ἄγγελος, ἐρώτησόν με, διότι εἶναι ὥρα καὶ βιάζομαι διὰ νὰ ὑπάγω εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ παρασταθῶ εἰς τὸν Κύριόν μου.

Τότε στενάξας ὁ Ἅγιος, καὶ δακρύσας πικρῶς εἶπεν• Οὐαὶ εἰς ἐμέ! διότι ὁ Ἄγγελος τοῦ Κυρίου μου μὲ βίαν ὑπάγει ἀσώματος, ἂν καὶ ἀναμάρτητος, μὲ φόβον εἰς τοὺς οὐρανοὺς διὰ ν' ἀποδώσῃ δοξολογίαν εἰς τὸν Παντοδύναμον Θεόν, ἡμεῖς δὲ ὁποῦ ἔχομεν σῶμα γεμάτον ἀπὸ ἁμαρτίας, καὶ δὲν βάνομεν ποσῶς εἰς τὸν νοῦν μας τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καταφρονοῦμεν τὰ προστάγματά του, καὶ δὲν ἐπιμελούμεθα τὴν σωτηρίαν μας, τὶ θέλομεν πάθει;

Τότε λέγει πάλιν ὁ Ἅγιος πρὸς τὸν Ἄγγελον παρακαλῶ σε εἶπέ μοι, ποία προσευχὴ ἁρμόζει εἰς τὸν Μοναχόν;
Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς τὸν Ἅγιον, εἰ μέν ἐστιν ἄνθρωπος γραμματισμένος, τὸν ψαλμὸν τοῦ προφήτου Δαβίδ, τουτέστιν τό, "Ἐλέησόν με ὁ Θεός κτλ." εἰ δέ ἐστιν ἀγράμματος, τὸ "Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος, διὰ τῆς Θεοτόκου, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν". Αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι δυνατωτέρα, ὑπάρχει καὶ εὐκολωτέρα πάντων τῶν προσευχῶν, μάλιστα καὶ πολλοὶ κατέλειπον ἄλλας προσευχὰς καὶ μόνον αὐτὴν ἐκράτησαν, νέοι καὶ γέροντες, ἀμαθεῖς καὶ πεπαιδευμένοι, καὶ ὅσοι ἐβουλήθησαν διὰ νὰ σωθοῦν, αὐτὴν ἀναφέρουν εἰς τὸν Θεὸν νύκτα καὶ ἡμέραν, εἰς τὸν δρόμον καὶ εἰς τὰ κελλία τους, αὐτὴν νὰ λέγουν ἱστάμενοι καὶ ὁδοιποροῦντες, καὶ ἐργαζόμενοι μετὰ πάσης εὐλαβείας καὶ πόθου, ἱκανὴ γὰρ ὑπάρχει ἡ τοιαύτη προσευχὴ εἰς βουλέμενον σωθῆναι.

Καὶ πάλιν ὁ ὅσιος εἶπεν "Ἐπειδὴ ἦλθες, δέομαί σου δίδαξόν με τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ φανέρωσέ μου καὶ τοῦτο• ἐὰν εὑρεθῇ τις ἄνθρωπος καὶ διδάξῃ ἕτερον καὶ τὸν ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἔχει τίποτε μισθόν;
Καὶ ὁ Ἄγγελος εἶπεν• ὅστις ἄνθρωπος διδάξει ἄλλον καὶ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ σώσει τὴν ψυχήν του, ἔχει διπλὸν τὸν μισθὸν ἀπὸ τὸν Θεόν.
Ταῦτα εἶπε ὁ Ἄγγελος πρὸς τὸν ὅσιον, καὶ εὐλόγησας αὐτόν, εἶπεν Εὐλόγησον πάτερ καὶ ἐμέ. Τότε ὁ Ὅσιος προσκυνήσας αὐτὸν λέγει "Πορεύου εἰς εἰρήνην καὶ εἰς τὰ ἀμάραντα κάλλη τοῦ Παραδείσου, καὶ παράστηθι τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου Τριάδος, καὶ πρέσβευεν εἰς αὐτὴν ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ ἀναχωρήσας ὁ Ἄγγελος ἀνῆλθεν εἰς τὸν οὐρανόν".

Ὁ δὲ Ὅσιος Ἀββᾶς μακάριος Ἀντώνιος ἀπελθὼν εἰς τὸ κελλίον του, ἐδιηγήθη πάντα εἰς τοὺς μοναχοὺς ἀδελφούς του καὶ συνασκητάς του, δοξάζων καὶ εὐλόγων τὸν Θεόν, οὗ ἡ δόξα, τὸ κράτος καὶ ἡ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ

Προσκυνητής: Διάλογος του Μεγάλου Αντωνίου μετά του Αγγέλου (proskynitis.blogspot.com)

Απόφευγε να μιλάς στους πολλούς τα λόγια περί ευσεβείας...

 Μας παραγγέλλει ο Μέγας Αντώνιος:
  Να προτιμούμε την σιωπή, όταν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους απρόθυμους να ζήσουν την οδό της ευσέβειας.
  Ωφέλεια μπορεί να υπάρξει μόνον αν ο άνθρωπος στον οποίο μιλούμε για τον Θεό είναι ώριμος πνευματικά και δεκτικός στο μήνυμα του Ευαγγελίου.

Προσκυνητής (proskynitis.blogspot.com)

Το όραμα του Αγίου Αντωνίου και τα σκοτοφάνεια του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου.

Κατά την επίσκεψη του οικουμενιστή πατριάρχη, και επίδοξου πάπα της Ανατολής Βαρθολομαίου στον Βόλο, και μετά την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία στην οποία συλλειτούργησαν με τον πατριάρχη πλήθος επισκόπων, συμπροσευχόμενου του σχισματικού ΨευδοΟλβίας Επιφάνιου Δημητρίου, ο μητροπολίτης Δημητριάδος στην προσφώνησή του προς τον πατριάρχη είπε τα εξής:

«Στο Σεπτό πρόσωπό Σας, ως προεξάρχοντος της λειτουργικής Συνάξεως, είδαμε να φανερώνεται για άλλη μια φορά περίτρανα το Μυστήριο της Εκκλησίας, μέσα δε σέ αυτό, να εκτυλίσσεται και το μυστήριο του ρόλου της ανθρώπινης Κεφαλής της Εκκλησίας, της σεπτής Κορυφής της οικουμενικής Αγίας του Θεού Ορθοδόξου Εκκλησίας, του θεσμού του Οικουμενικού Πατριάρχου».

Ο μητροπολίτης Δημητριάδος, στην προσπάθειά του να καλλιεργήσει στην συνείδηση των πιστών την αιρετική εκκλησιολογία του Φαναρίου, σύμφωνα με την οποία ο πατριάρχης είναι πρώτος άνευ ίσων και έχει την «μαγική» ικανότητα δίκην φλογίστρας οξυγονοκόλλησης να μας ενώσει με τους αιρετικούς παπικούς, ξεστόμισε ασύλληπτες βλασφημίες. Είπε ότι στο πρόσωπο του πατριάρχη είδε «το Μυστήριο της Εκκλησίας»! Είναι μυστήριο πώς το είδε το «Μυστήριο»! Ειλικρινά μένουμε άναυδοι με αυτήν του την ικανότητα. Μάλιστα κατάλαβε λέει πώς εκτυλίσσεται μέσα σε αυτό το «Μυστήριο» το άλλο «μυστήριο του ρόλου της ανθρώπινης Κεφαλής της Εκκλησίας…του θεσμού του Οικουμενικού Πατριάρχου». Η Εκκλησία όμως δεν έχει δύο κεφαλές, μία ανθρώπινη και μία Θεανθρώπινη. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι η μία και μοναδική Κεφαλή της Εκκλησίας και άλλος κανένας. Ο οικουμενικός πατριάρχης είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Αφού όμως επιμένει τόσο πολύ να μην θέλει αυτόν τον ρόλο ας τον πάρει κάποιος άλλος.

Ο Φατριάρχης του Θείου Σαμ που θεωρεί ότι «οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ  ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ», και ο οποίος δρομολογώντας την «θεραπεία» της διάσπασης με τους αιρετικούς έβαλε λαϊκούς μπροστά στο Άγιο Θυσιαστήριο, σαφώς και δεν έχει καμμία σχέση με την Εκκλησία που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως. Μένει λοιπόν το ερώτημα, ποιό «Μυστήριο» και ποια «Εκκλησία» «είδε» ο μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος; Μήπως «είδε» το σκότος ενδεδυμένο με ψεύτικο φώς; Μήπως φαντάστηκε την ψευτοεκκλησία του Αντιχρίστου;

Τρέχουμε λοιπόν στον Μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας μας, τον Άγιο Αντώνιο για να τον ρωτήσουμε: «Τί έγινε Άγιέ μας εκεί στο Βόλο που ήτανε ο Φατριάρχης και οι άλλοι Επίσκοποι με τον σχισματικό; Πες μας Άγιε Αντώνιε εσύ που πολέμησες όσο κανείς άλλος τους δαίμονες, τί είδες.»

Και ο Μέγας Αντώνιος μας θυμίζει το όραμα που είχε δει λίγο πριν καταλάβουν τους Ναούς οι αιρετικοί Αρειανοί και φρίττουμε… όχι μόνο για το ότι σήμερα οι οικουμενιστές ήδη κατέλαβαν τους περισσότερους επισκοπικούς θρόνους και μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον γραμματέα του Αντιχρίστου, αλλά πολύ περισσότερο για την δική μας άθλια πνευματική κατάσταση, την χοντροπετσιά μας που δεν καταλαβαίνουμε και δεν πονάμε που μας χωρίζουνε από την Πίστη των προγόνων μας.

Ο Θεός να μας λυπηθεί, να μας δώσει την φώτιση και την δύναμη να μην προδώσουμε ποτέ την φίλη Ορθοδοξία.

ΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ!

Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο
«ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ – Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ
Δώδεκα Ομιλίες στον Ναό του στην Θεσσαλονίκη»
Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση
Εκδόσεις «Το Παλίμψηστον»
Α’ έκδοση Ιανουάριος 2020

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

ΟΥΚ ΕΣΤΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ. ΠΕΡΑΣΕ ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ.

Μέγας Ἀντώνιος: "Ἐγὼ γέρασα στὴν ἔρημο, ἵδρωσα, κοπίασα, ξυλοκοπήθηκα ἀπὸ δαίμονες, ἀλλὰ τὴν ταπείνωσή σου, δὲν τὴν ἔφθασα"

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος βάδιζε σταθερὰ πάνω στὸ δρόμο τῆς ταπεινοφροσύνης. Καὶ σὲ αὐτὸ τὸ δρόμο, πέρα ἀπὸ τὸ ὅραμα μὲ τὶς παγίδες, ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε ἀκόμη μία θαυμαστὴ ἔνδειξη. Μετὰ ἀπὸ πολλὴ ἄσκηση καὶ πολλὴ καρτερία στοὺς πειρασμοὺς ἄρχισε νὰ σκέπτεται σὲ τί πνευματικὰ μέτρα ἄραγε νὰ ἔφθασε. Καὶ ἂν ὑπῆρχε κάποιος ἀνώτερος γιὰ νὰ τὸν διδάξει κάτι περὶ ταπεινώσεως ποὺ ἐκεῖνος δὲν τὸ ἐγνώριζε. Καὶ ἡ ἀπάντηση ἀπὸ τὸν Θεὸ ἦρθε τάχιστα. Τοῦ ἀπεκάλυψε ὁ Θεὸς ὅτι πράγματι ὑπῆρχε ἕνας ἄνθρωπος ἁπλὸς καὶ μάλιστα λαικός…ἕνας τσαγκάρης στὴν Ἀλεξάνδρεια, στοῦ ὁποίου τὰ μέτρα τῆς ταπεινώσεώς του ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε φτάσει. Τὸ ἑπόμενο κιόλας πρωϊ ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος πῆρε τὸ ραβδί του καὶ ξεκίνησε νὰ τὸν βρεῖ.

Ἤθελε νὰ γνωρίσει ἀπὸ κοντὰ τὸν περίφημο μπαλωματὴ καὶ νὰ δεῖ τὶς ἀρετές του. Μὲ δυσκολία κατάφερε νὰ βρεῖ τὸ μαγαζάκι του καὶ μπαίνοντας κάθισε δίπλα στὸν πάγκο καὶ ἄρχισε νὰ τὸν ρωτᾶ γιὰ τὴν ζωή του. Ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἤξερε καν ποιὸς ἦταν ὁ γέροντας μπροστά του, ἀπαντοῦσε ἁπλά, τοῦ ἀνέφερε ὅτι ὅσα χρήματα βγάζει τὰ χωρίζει στὰ τρία, τὸ ἕνα μέρος τὸ δίνει στοὺς φτωχούς, τὸ ἄλλο στὴν ἐκκλησία, καὶ τὸ τρίτο το κρατάει γιὰ τὴν συντήρησή του. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ὅμως δὲν ἱκανοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντηση αὐτὴ καὶ ἐπέμενε νὰ τοῦ πεῖ τί ἄλλο ἔκανε. Μάλιστα τὸν πίεσε λέγοντάς του ὅτι «ὁ Θεὸς μὲ ἔστειλε νὰ σὲ ρωτήσω».

Τότε ὁ τσαγκάρης τοῦ εἶπε: «δὲν ξέρω ἀββᾶ μου νὰ ἔχω κάνει κάτι καλὸ στὴ ζωή μου. κάθε πρωϊ ποὺ σηκώνομαι κάνω τὴν προσευχή μου καὶ πιάνω δουλειά. Λέω ὅμως πρῶτα στὸ λογισμό μου, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σὲ αὐτὴ τὴ πόλη θὰ σωθοῦν, καὶ μόνο ἐγὼ θὰ καταδικασθῶ γιὰ τὶς πολλές μου ἁμαρτίες. Καὶ ὅταν τὸ βράδυ πάω νὰ πλαγιάσω πάλι τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συλλογίζομαι. Τότε ὁ ὅσιος σηκώθηκε μὲ θαυμασμό, τὸν ἀγκάλιασε, τὸν ἀσπάστηκε, καὶ μὲ πολλὴ συγκίνηση τοῦ εἶπε: «Σὺ ἀδελφέ μου, σὰν καλὸς ἔμπορος, κέρδισες τὸν πολύτιμο μαργαρίτη ἄκοπα. Ἐγὼ γέρασα στὴν ἔρημο, ἵδρωσα, κοπίασα, ξυλοκοπήθηκα ἀπὸ δαίμονες, ἀλλὰ τὴν ταπείνωσή σου, δὲν τὴν ἔφθασα. Ἐκείνη τὴ μέρα ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος πῆρε τὸ μάθημα τῆς ζωῆς του! Ὁ λογισμὸς τοῦ ἁπλοῦ τσαγκάρη τῆς Ἀλεξάνδρειας ἔγινε στὸ ἑξῆς, καὶ δικός του λογισμὸς ἕως θανάτου. Καὶ αὐτὸς ὁ λογισμὸς τὸν ὕψωσε καὶ τοῦ χάρισε τὴν δόξα τοῦ «Μεγάλου». Ἡ ταπείνωση εἶναι τὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγει ὅλες τὶς πύλες μὰ προπαντὸς τὴν πύλη τοῦ Οὐρανοῦ.

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Μέγας Ἀντώνιος: "Ἐγὼ γέρασα στὴν ἔρημο, ἵδρωσα, κοπίασα, ξυλοκοπήθηκα ἀπὸ δαίμονες, ἀλλὰ τὴν ταπείνωσή σου, δὲν τὴν ἔφθασα" (orthodoxia-ellhnismos.gr)

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας – Συμβουλές για το ήθος των ανθρώπων και την ενάρετη ζωή σε 170 κεφάλαια. (Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Α΄).

 * Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Α΄ (σελ. 28-53).

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Συμβουλές για το ήθος των ανθρώπων και την ενάρετη ζωή σε 170 κεφάλαια

1. Οι άνθρωποι λέγονται λογικοί καταχρηστικά. Δεν είναι λογικοί εκείνοι που έμαθαν τους λόγους και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλά όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό. και έτσι αποφεύγουν τα κακά και ψυχοβλαβή, μελετούν όμως σοβαρά τα καλά και ψυχωφελή και τα πράττουν με μεγάλη ευχαριστία προς τον Θεό. Μόνο αυτοί πρέπει αληθινά να λέγονται λογικοί άνθρωποι.

2. Ο αληθινά λογικός άνθρωπος μια μόνο φροντίδα έχει, να υπακούει και να είναι αρεστός στον Θεό, τον Κύριο των όλων, και σε τούτο και μόνο να ασκεί την ψυχή του, πως να γίνει αρεστός στον Θεό, ευχαριστώντας Τον για την μεγάλη και εξαιρετική πρόνοιά Του και την κυβέρνηση όλου του κόσμου, όποια κι αν είναι η θέση του στη ζωή. Γιατί είναι παράλογο, να ευχαριστούμε τους γιατρούς όταν μας δίνουν τα πικρά και αηδιαστικά φάρμακα για χάρη της υγείας του σώματός μας, να είμαστε όμως αχάριστοι στον Θεό για όσα φαίνονται σ’ εμάς δυσάρεστα και να μην αναγνωρίζουμε ότι τα πάντα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας σύμφωνα με την πρόνοιά Του. Γιατί η αναγνώριση αυτή και η πίστη στον Θεό είναι η σωτηρία και η τελειότητα της ψυχής.

84. Να αποφεύγεις να μιλάς για την αρετή και την ευσέβεια στους πολλούς. Δεν το λέω αυτό από φθόνο, αλλά γιατί κατά την γνώμη μου θα φανείς γελοίος στους ανόητους. Το όμοιο χαίρεται με το όμοιό του. Οι λόγοι για την αρετή και την ευσέβεια έχουν λίγους ακροατές και ίσως εντελώς μετρημένους. Καλύτερα να μην μιλάς, παρεκτός μόνο εκείνα που θέλει ο Θεός για την σωτηρία του ανθρώπου.

85. Η ψυχή πάσχει μαζί με το σώμα, ενώ το σώμα δεν πάσχει μαζί με την ψυχή. Λόγου χάρη, όταν κόβεται το σώμα, υποφέρει και η ψυχή. Όταν το σώμα είναι δυνατό και γερό, συνευχαριστιέται το παθητικό μέρος της ψυχής. Όταν όμως σκέφτεται η ψυχή, δεν σκέφτεται και το σώμα, αλλά μένει μόνο του κατά μέρος, γιατί η σκέψη είναι ιδιότητα της ψυχής. Όπως και η άγνοια, η υπερηφάνεια, η απιστία, η πλεονεξία, το μίσος, ο φθόνος, η οργή, η αδιαφορία, η κενοδοξία, η επιθυμία της τιμής, η διχόνοια και η αίσθηση του καλού. όλα αυτά τα ενεργεί η ψυχή.

92. Ο Θεός μας στα επουράνια χάρισε την αθανασία και τα επίγεια τα έβαλε μέσα στην μεταβολή. Στο σύμπαν δώρισε ζωή και κίνηση. Όλα αυτά για χάρη του ανθρώπου. Γι’ αυτό να μην παρασύρεσαι από τα εξωτερικά φαινόμενα του βίου που υποβάλλει στο νου σου ο διάβολος – γιατί αυτός είναι που υποβάλλει στην ψυχή τις πονηρές ενθυμήσεις-, αλλά ευθύς να θυμάσαι τα ουράνια αγαθά και να λες στον εαυτό σου: «Αν θέλω, μπορώ να νικήσω κι αυτό το πάθος. Δε θα νικήσω όμως αν θέλω να πετύχω την δική μου όρεξη». Έτσι λοιπόν να ασκείσαι, γιατί έτσι μπορείς να σώσεις την ψυχή σου.

94. Ο νους δεν είναι ψυχή αλλά δωρεά του Θεού που σώζει τη ψυχή και προηγείται και την συμβουλεύει – δηλαδή ο νους που είναι ευάρεστος στον Θεό. Τη συμβουλεύει λοιπόν, τα πρόσκαιρα και υλικά και φθαρτά να τα καταφρονήσει και να ερωτευθεί τα αιώνια και άφθαρτα και άυλα αγαθά. Και ενώ θα ζει με το σώμα στη γη, να κατανοεί με το νου και να θεωρεί όλα τα ουράνια και τα σχετικά με τον Θεό. Ο θεοφιλής λοιπόν νους είναι ευεργέτης και σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου.

95. Η ψυχή όταν ενωθεί με το σώμα, ευθύς από την λύπη και την ηδονή σκοτίζεται και χάνεται. Και είναι η λύπη και η ηδονή σαν τους χυμούς του σώματος. Ο νους που αγαπά τον Θεό κάνει το αντίθετο. στενοχωρεί το σώμα και σώζει την ψυχή, σαν γιατρός που κατακόβει και καυτηριάζει τα σώματα.

96. Όσες ψυχές δεν έχουν ηνίοχο το λογικό και δεν κυβερνιούνται από το νου, για να σφίγγει και να αναχαιτίζει και να κυβερνά τα πάθη τους, δηλ. τη λύπη και την ηδονή, αυτές οι ψυχές χάνονται σαν τα άλογα ζώα, με το να παρασύρεται η λογική δύναμη της ψυχής από τα πάθη σαν τον ηνίοχο που νικήθηκε από τα άλογα του αμαξιού.

97. Πολύ μεγάλη ασθένεια της ψυχής και αφανισμός και καταστροφή είναι το να μην γνωρίζει τον Θεό, που όλα τα δημιούργησε για τον άνθρωπο και του δώρισε το νου και το λογικό, με τα οποία πετώντας ο άνθρωπος, ενώνεται με τον Θεό και Τον εννοεί και Τον δοξάζει.

98. Η ψυχή βρίσκεται μέσα στο σώμα, στην ψυχή βρίσκεται ο νους και μέσα στο νου βρίσκεται το λογικό. Με αυτά στοχαζόμαστε και δοξολογούμε τον Θεό, ο Οποίος παρέχει στην ψυχή την αθανασία, την αφθαρσία και την αιώνια απόλαυση. Επειδή ο Θεός σε όλα τα όντα, μόνο από αγαθότητα, χάρισε την ύπαρξη.

99. Ο Θεός αφού έκανε τον άνθρωπο αυτεξούσιο, ως πλουσιόδωρος και αγαθός που είναι, του έδωσε και την δύναμη, αν θέλει, να γίνεται αρεστός σ’ Αυτόν. Και αρέσει στον Θεό το να μην υπάρχει κακία στους ανθρώπους. Αν τώρα οι άνθρωποι επαινούν τα καλά έργα και τις αρετές της αγίας ψυχής που αγαπά τον Θεό και κατηγορούν τις αισχρές και πονηρές πράξεις, πόσο μάλλον ο Θεός, ο Οποίος θέλει τη σωτηρία του ανθρώπου;

105. Το λογικό είναι υπηρέτης του νου. Ό,τι θέλει ο νους, εξηγεί και εκφράζει το λογικό.

106. Ο νους βλέπει τα πάντα, ακόμα και τα επουράνια. τίποτε δεν τον σκοτεινιάζει παρά μόνο η αμαρτία. Στον καθαρό νου τίποτε δεν είναι ακατανόητο, όπως και για τον λόγο τίποτε δεν υπάρχει που να μην μπορεί να το εκφράσει.

107. Ο άνθρωπος εξαιτίας του σώματος είναι θνητός, αλλά εξαιτίας του νου και του λογικού είναι αθάνατος. Ενώ σωπαίνεις σκέφτεσαι, κι όταν σκεφτείς μιλάς, γιατί μέσα στη σιωπή ο νους γεννά το λόγο. Ευχάριστος λόγος που προσφέρεται στον Θεό, είναι σωτηρία του ανθρώπου.

108. Εκείνος που μιλάει τα ασυλλόγιστα δεν έχει νου, γιατί δε μιλά έπειτα από σκέψη. Αλλά σκέψου και κοίταξε τι συμφέρει να κάνεις για τη σωτηρία της ψυχής σου.

109. Ο λόγος που βγαίνει από το νου έπειτα από σκέψη και είναι ψυχωφελής, είναι δωρεά του Θεού. Αντίθετα, ο λόγος που είναι γεμάτος φλυαρία και συζητεί για το μέγεθος και τις διαστάσεις του ουρανού και της γης και πόσο μεγάλος είναι ο ήλιος και τα άστρα, είναι εφεύρημα ανθρώπου που ματαιοπονεί. Γιατί ζητά εκείνα που δεν ωφελούν, κομπάζοντας μάταια, σαν να θέλει να αντλήσει νερό με το κόσκινο. Αυτά όμως δεν είναι δυνατό να τα βρουν οι άνθρωποι.

126. Προσταγή του Θεού είναι όσο μεγαλώνει το σώμα, να γεμίζει η ψυχή από νου, για να βλέπει ο άνθρωπος το καλό και το κακό και να διαλέξει. Η ψυχή όμως που δεν διαλέγει το καλό, δεν έχει νου. Επομένως όλα τα σώματα έχουν ψυχή, δεν έχουν όμως όλες οι ψυχές, νου. Γιατί ο νους που αγαπά τον Θεό υπάρχει στους φρόνιμους και όσιους και δίκαιους και καθαρούς και αγαθούς και ελεήμονες και ευσεβείς. Και η παρουσία τέτοιου νου βοηθά τον άνθρωπο να πλησιάσει τον Θεό.

132. Απ’ όλα τα δημιουργήματα ο Θεός ακούει μόνο τον άνθρωπο, μόνο στον άνθρωπο φανερώνεται. Φιλάνθρωπος είναι ο Θεός όπου και αν είναι και φέρεται πάντοτε ως Θεός. Μόνον ο άνθρωπος είναι αντάξιος προσκυνητής του Θεού. Για χάρη του ανθρώπου ο Θεός μεταμορφώνεται.

134. Το καλό δε φαίνεται, όπως και τα ουράνια. Το κακό είναι φανερό, όπως και τα επίγεια. Καλό είναι εκείνο που δεν συγκρίνεται με τίποτε. Ο άνθρωπος που έχει φρόνηση διαλέγει το καλύτερο. Γιατί μόνον ο άνθρωπος μπορεί να εννοήσει τον Θεό και τα δημιουργήματά Του.

135. Ο νους φανερώνεται μέσα στην ψυχή, ενώ η υλική φύση φανερώνεται στο σώμα. Ο νους φέρνει σε θέωση την ψυχή, ενώ η υλική φύση του σώματος διαλύεται. Και σε κάθε σώμα υπάρχει υλική σύσταση, δεν υπάρχει όμως και σε κάθε ψυχή φρόνηση. Γι’ αυτό το λόγο και δεν σώζεται κάθε ψυχή.

136. Η ψυχή είναι στον κόσμο, γιατί είναι γεννημένη, ενώ ο νους είναι παραπάνω από τον κόσμο, γιατί είναι αγέννητος. Η ψυχή όμως που αντιλαμβάνεται τα πράγματα του κόσμου και επιθυμεί να σωθεί, κάθε στιγμή έχει ένα νόμο απαράβατο και συλλογίζεται ότι τώρα είναι ο αγώνας, τώρα δίνει εξετάσεις και δεν επιτρέπεται να διακόψει τον κριτή. σκέφτεται ότι η ψυχή σώζεται ή χάνεται για μια μικρή και αισχρή ηδονή.

156. Η πρόνοια του Θεού είναι που συγκρατεί τον κόσμο. Και δεν υπάρχει κανένας τόπος στον κόσμο απ’ όπου να απουσιάζει η πρόνοια του Θεού. Πρόνοια είναι αυτοδύναμος λόγος του Θεού ο οποίος διαμορφώνει την ύλη που έρχεται στον κόσμο και είναι ο δημιουργός και τεχνίτης όλων όσων γίνονται. Γιατί η ύλη δεν μπορεί να τακτοποιηθεί χωρίς την δημιουργική δύναμη του λόγου, που είναι εικόνα και νους και σοφία και πρόνοια του Θεού.

166. Για εκείνους που τολμούν με ασέβεια να λένε έμψυχα τα φυτά και τα λάχανα, γράφω το παρόν κεφάλαιο, για τους απλούστερους προς πληροφορία τους. Τα φυτά έχουν ζωή φυσική, αλλά δεν έχουν ψυχή. Λογικό ζώο λέγεται ο άνθρωπος, γιατί έχει νου και μπορεί να δεχτεί την επιστήμη και τη γνώση. Τα άλλα ζώα, όσα ζουν στη γη ή στον αέρα, έχουν φωνή, γιατί αναπνέουν, και έχουν ζωή. Και όλα όσα μεγαλώνουν, πεθαίνουν. είναι ζώα, επειδή ζουν και μεγαλώνουν, αλλά ψυχή δεν έχουν. Τέσσερα είδη ζώων υπάρχουν. Άλλα από αυτά είναι αθάνατα και έμψυχα, όπως οι Άγγελοι. Άλλα έχουν νου και ψυχή και πνοή, όπως οι άνθρωποι. Άλλα έχουν πνοή και ψυχή, όπως τα ζώα. Άλλα έχουν μόνο ζωή, όπως τα φυτά. Και η ζωή προκειμένου για φυτά νοείται χωρίς ψυχή και πνοή και νου και αθανασία. Ενώ όλα τα άλλα χωρίς ζωή δεν μπορούν να υπάρξουν. Κάθε ψυχή ανθρώπου κινείται αδιάκοπα από τόπο σε τόπο.

167. Όταν σου έρθει στο νου μια φαντασία ηδονής, πρόσεχε να μη σε παρασύρει αμέσως. κάνε μια μικρή αναβολή και θυμήσου το θάνατο και ότι καλύτερο είναι να έχεις τη συνείδηση ότι νίκησες αυτή την ψεύτικη ηδονή.

Πηγή: Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, μεταφρ. Αντώνιος Γαλίτης, εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 1986, α΄ τόμος, σελ. 28-53.

156. Η πρόνοια του Θεού είναι που συγκρατεί τον κόσμο. Και δεν υπάρχει κανένας τόπος στον κόσμο απ’ όπου να απουσιάζει η πρόνοια του Θεού. Πρόνοια είναι αυτοδύναμος λόγος του Θεού ο οποίος διαμορφώνει την ύλη που έρχεται στον κόσμο και είναι ο δημιουργός και τεχνίτης όλων όσων γίνονται. Γιατί η ύλη δεν μπορεί να τακτοποιηθεί χωρίς την δημιουργική δύναμη του λόγου, που είναι εικόνα και νους και σοφία και πρόνοια του Θεού.

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ. ΟΙ ΑΚΤΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ, Η ΠΡΟΝΟΙΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΞΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΓΑΠΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ.

ΤΙ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΞΟΡΙΣΑΜΕ; ΔΕΝ ΕΥΝΟΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ, ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ. ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΛΕΕΙ.

ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΥΛΙΣΜΟ.