Πρωταγωνιστές | Ιωάννης Καποδίστριας Η ταινία - 22/01/2025

 

Πρωταγωνιστές | Ιωάννης Καποδίστριας Η ταινία - 22/01/2025

https://www.youtube.com/watch?v=J6T-QR5tD8U

Ο Σταύρος Θεοδωράκης επισκέπτεται το σπίτι της Ελένης και του Γιάννη και συζητά με τον σκηνοθέτη και δημιουργό της ταινίας για την κοσμοθεωρία του αλλά και το μη ορατό όπως ο ίδιος το αναφέρει που καθόρισε την κινηματογραφική του ματιά. Ανάμεσα σε άλλα ο Γιάννης Σμαραγδής λέει:

«Την ιστορία του Καποδίστρια τη γράψανε οι άνθρωποι που τον δολοφόνησαν».
«Η ταινία είναι το πορτρέτο ενός ανθρώπου που ξέρει τι Ελλάδα μπορεί να γίνουμε, που δεν είμαστε τώρα».
«Ο Βέντερς κατεβάζει αγγέλους στα "Φτερά του έρωτα", εγώ κατέβασα την Παναγία. Που είναι το πρόβλημα;».
«Κάποιος ή κάτι έδιωχνε τους ηθοποιούς που θα είχαν τον ρόλο του Καποδίστρια. Μέχρι που εμφανίστηκε ο Μυριαγκός. Η 6η επιλογή μου».

Στην εκπομπή μιλάει και ο πολυσυζητημένος δάσκαλος Ρέικι, Γιώργος Κορνιλάκης, ο οποίος αποκαλύπτει τις τεχνικές που χρησιμοποίησε για να βγάλουν οι ηθοποιοί «τα καλύτερά τους στοιχεία». «Όταν λέμε ύπνωση, εννοούμε μια βαθιά χαλάρωση», λέει ο κ. Κορνιλάκης και συνεχίζει: «Όταν αισθανόταν κάποιος ηθοποιός ότι ήταν αρκετά αγχωμένος, με λίγο Ρέικι τον χαμήλωνα». Για τις τεχνικές χαλάρωσης αλλά και για την επιτυχία της ταινίας συζητούν με τον Σταύρο Θεοδωράκη ο «Καποδίστριας» Αντώνης Μυριαγκός και η «Ρωξάνδρα» Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη.

Από το 10:00 μέχρι το 20:00, ο Σμαραγδής λέει πράγματα όπως: είναι τώρα στην ευρωπαϊκή ακαδημία, όπου είναι πολλοί νομπελίστες, οι οποίοι, όπου ναναι, θα αποδείξουν επιστημονικά την ύπαρξη του μεταφυσικού. Ναι, θα μπορούσα να είμαι βουδιστής. Έχουν και αυτοί τους αγίους τους, όπως και εμείς, και είναι το ίδιο πράγμα. Εμείς τους χωρίζουμε, αλλα στο τέλος θα δούμε εκπληκτικά πράγματα.

Ο ηθοποιός δεν έπαιζε τον Καποδίστρια, ήταν ο Καποδίστριας….

Τι είχε πει ο Καποδίστριας για την Τουρκία το 1815 και παραμένει απίστευτα επίκαιρο-Α.Κούκος

Τι είχε πει ο Καποδίστριας για την Τουρκία το 1815 και παραμένει απίστευτα επίκαιρο-Α.Κούκος

Το παρεχόμενο βίντεο είναι αποσπάσματα από μια διαδικτυακή συζήτηση στο κανάλι "Militaire News" του YouTube, με κεντρικό θέμα τη διαχρονική επικαιρότητα του έργου και των απόψεων του Ιωάννη Καποδίστρια, του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας. Ο ιστορικός και νομικός Ανδρέας Κούκος εξετάζει την ευρωπαϊκή δράση του Καποδίστρια από το 1809, τονίζοντας τη συνεισφορά του στην Ελβετία και την επιρροή του στη γαλλική πολιτική μετά το Βατερλό. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις καινοτόμες ιδέες του για τη δημιουργία ενός σύγχρονου ελληνικού κράτους, οι οποίες ωστόσο επικρίθηκαν από την τότε εγχώρια ελίτ. Επίσης, αναλύονται οι προφητικές δηλώσεις του Καποδίστρια το 1815 σχετικά με την αδυναμία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να ενταχθεί στο ευρωπαϊκό σύνολο, θέμα που παραμένει επίκαιρο. Η συζήτηση καταλήγει με την αναγνώριση του Καποδίστρια ως ιδρυτή του ελληνικού κράτους και την ανάγκη μελέτης του έργου του για τη βελτίωση της σημερινής ελληνικής διοίκησης και εξωτερικής πολιτικής.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ & ΓΕΡΩΝ ΓΕΩΡΓΙΟΣ - Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Η εκδήλωση "ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ - ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΤΥΠΟ" που διοργανώθηκε την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2025 με ομιλητές τον σκηνοθέτη και ακαδημαϊκό στην Ευρώπη Γιάννη Σμαραγδή και τον Ιερομόναχο Γεώργιο Αλευρά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ & ΓΕΡΩΝ ΓΕΩΡΓΙΟΣ - Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΟΤΑΝ ΕΜΑΘΕ Ο ΓΚΑΙΤΕ ΟΤΙ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΑΝΕΛΑΒΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΙΠΕ. Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΗΣ ΑΛΛΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ. ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΗΞΕΡΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ. ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ.

Γιάννης Σμαραγδής : "Πολιτισμός- Η αιχμή του δόρατος του Ελληνισμού" στη Γεωπολιτική σκακιέρα

Στις "Αντιθέσεις" ο πρώτος Έλληνας σκηνοθέτης του Ελληνικού Κινηματογράφου, που γίνεται μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών 

Ο Γιάννης Σμαραγδής στο στούντιο των " Αντιθέσεων" σε μια συνέντευξη για όλους και για όλα…

 Τι σημαίνει για τον Ελληνικό Κινηματογράφο , ένας σκηνοθέτης του, στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών 

Η τύχη της νέας του ταινίας για τον Ιωάννη Καποδίστρια και γιατί ξαφνικά πάγωσαν τα γυρίσματα. Γιατί και πως απειλήθηκε ο σκηνοθέτης για την ταινία και την χρηματοδότηση της και πως ο Ιωάννης Καποδίστριας "ενοχλεί" ακόμη και στη δημιουργία ταινίας για την ζωή και το έργο του 

Το σχέδιο Καποδίστρια και ο Μιχάλης Δερτούζος , πόσο επηρέασε την σκέψη του σκηνοθέτη η γνωριμία και η φιλία με ένα από τους κορυφαίους καθηγητές Πληροφορικής του ΜΙΤ , από τους εμπνευστές του Διαδικτύου …

 Γιατί ο Γιάννης Σμαραγδής αποκαλεί αιχμή του δόρατος του Ελληνισμού, τον Πολιτισμό

 …Γιάννης Σμαραγδής : "Πολιτισμός- Η αιχμή του δόρατος του Ελληνισμού" στη Γεωπολιτική σκακιέρα

Ντοκουμέντο: Η ελληνική ιστορία του Ιωάννη Καποδίστρια και η γεωστρατηγική της στο σήμερα

Στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη ιστορική προσφορά : 

Σε πανελλήνια πρώτη τηλεοπτικά , παρουσιάζεται η πρώτη συνολική θεώρηση της Ιστορίας της Νεότερης Ελλάδας, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι το 1826, που εκδόθηκε στα 1828 μόνο στα γαλλικά και για 196 χρόνια, ουδέποτε μεταφράστηκε για να εκδοθεί στα Ελληνικά, με συγγραφείς τον Ιακωβάκη Ρίζο Νερουλό και τον Ιωάννη Καποδίστρια το όνομα του οποίου με ειδικό κωδίκελο κρατήθηκε… μυστικό.

 Οι εκδόσεις "Αρμός" και η Ακαδημία Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας, 196 χρόνια μετά, παραθέτουν αυτούσια την Ιστορία που συνέγραψε ο Ιωάννης Καποδίστριας , που αποδεικνύεται τόσο επίκαιρη μέχρι τις ημέρες μας, σε όλα τα γεωπολιτικά, γεωστρατηγικά , εθνικά, γλωσσικά, κοινωνικά, και γεωγραφικά ζητήματα. 

Στο στούντιο των Αντιθέσεων ο ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου στην Πολιτική Επιστήμη, Γιώργος Κοντογιώργης, θεωρητικός εμπνευστής της Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας, ως την νέα κοινωνική και πολιτική επιστήμη, που γράφει και την εισαγωγή , στη για πρώτη φορά ελληνική έκδοση της Ιστορίας της Νεότερης Ελλάδας, με το άγνωστο μέχρι σήμερα στοιχείο για τους περισσότερους , του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια, ως συγγραφέα της, μαζί με τον Ιακωβάκη Ρίζο Νερουλό. 

Μια συζήτηση - έκπληξη μεγάλων ανατροπών και αποκαλύψεων που θα προκαλέσουν αίσθηση : 

Γιατί το βιβλίο παρέμεινε ουσιωδώς στην αφάνεια επί δύο αιώνες και κανείς δεν φρόντισε να εκπληρώσει την επιθυμία του Καποδίστρια να μεταφρασθεί στην ελληνική γλώσσα. Γιατί ο ίδιος ο Καποδίστριας έθεσε ως όρο να μην αναφερθεί το όνομά του. 

Πως ανατρέπει άρδην την προσέγγιση της εποχής του για την Ευρώπη, για τον Ελληνισμό, για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Πως ο Καποδίστριας διακηρύσσει ότι ο ελληνισμός σε αντίθεση προς τους ευρωπαϊκούς λαούς συγκροτεί έθνος και ήταν πάντοτε έθνος από την αρχαιότητα έως τις ημέρες του. Πως ερμηνεύει την αποτυχία της Ελληνικής Επανάστασης στα ανολοκλήρωτα εθνικά της και πολιτειακά προτάγματα και πως ερμηνεύει ξένους δυνάστες και εγχώριους πάτρονες 

Τι λέει στους Έλληνες για να μην προστρέχουν στη βοήθεια των ξένους γιατί δεν θα γίνουν ποτέ Έλληνες με πρόθεμα ελευθερίας. 

Τι περιγράφει για τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής με ενεργό ρόλο στην Ελλάδα, Αγγλία- Γαλλία- Ρωσία 

Γιατί το βιβλίο Ιστορίας του Καποδίστρια είναι εξαιρετικά επίκαιρο στις ημέρες μας, σε πολιτικό κοινωνικό συστημικό και γεωπολιτικό πεδίο 

Μια εκπομπή - ντοκουμέντο με τον Γιώργο Κοντογιώργη, τον άνθρωπο που επέμεινε και κατάφερε την έκδοση του βιβλίου Ιστορίας που έγραψε ο Ιωάννης Καποδίστριας σε ελληνική έκδοση, για πρώτη φορά μετά από 196 χρόνια…

Ντοκουμέντο: Η ελληνική ιστορία του Ιωάννη Καποδίστρια και η γεωστρατηγική της στο σήμερα

Εκεί που μια σφαίρα στέρησε από την Ελλάδα τον μόνο άξιο ηγέτη και αναμορφωτή της Τελικά αυτοί είμαστε;

Εκεί που μια σφαίρα στέρησε από την Ελλάδα τον μόνο άξιο ηγέτη και αναμορφωτή της Τελικά αυτοί είμαστε;

 

Θεμιστοκλής: Ο νικητής των Περσών στην ναυμαχία της Σαλαμίνας, πέθανε στην εξορία!
• Μιλτιάδης: Ο επίσης νικητής στην επική μάχη του Μαραθώνα, πέθανε στη φυλακή!
• Αριστείδης ο Δίκαιος: Σπουδαία πολιτική και στρατιωτική προσωπικότητα της Αρχαίας Αθήνας, πέθανε από πείνα στην εξορία γιατί ήταν δίκαιος και σωστός Δημότης των Αθηνών!
• Πυθαγόρας: Από τις πιο κορυφαίες διάνοιες των Αρχαίων στον τομέα της Γεωμετρίας των Μαθηματικών και της Φιλοσοφίας. Πέθανε από πείνα στην εξορία!
• Περικλής: Ο κορυφαίος πολιτικός του Χρυσού αιώνα των Αθηνών. Τον εξανάγκασαν σε παραίτηση με άδικη κατηγορία και πέθανε λυπημένος πριν αποκατασταθεί η υπόληψη του!
• Φειδίας: Ο κορυφαίος γλύπτης όλων των εποχών, δημιουργός ενός από τα επτά θαύματα του κόσμου. Πέθανε στην φυλακή! • Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης: Και οι τρεις κορυφαίοι τραγικοί ποιητές της Αρχαιότητας των οποίων τα έργα θαυμάζει μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα πέθαναν στην εξορία που τους εξαπέστειλαν οι συμπολίτες τους!
• Ηρόδοτος: Ο αποκαλούμενος πατέρας της Ιστορίας πέθανε στην εξορία!
• Ικτίνος, ο αρχιτέκτονας του Παρθενώνα, επίσης πέθανε στην εξορία! • Σωκράτης ο κορυφαίος των φιλοσόφων. Φυλακίστηκε άδικα και προτίμησε να δηλητηριαστεί μόνος του με κώνειο, παρά να δραπετεύσει,όπως επίμονα του πρότειναν οι μαθητές του!
• Θουκυδίδης επίσης εξέχων ιστορικός της Αρχαιότητος, πέθανε στην εξορία!
• Αριστοφάνης ο περίφημος κωμωδιογράφος της Αρχαιότητος. Πέθανε από ασιτία στην εξορία!
• Δημοσθένης ο περίφημος ρήτορας. Ήπιε δηλητήριο και αυτοκτόνησε, απογοητευμένος από τους συνδημότες του.
• Ισοκράτης επίσης εξαίρετος ρήτορας. Ο μακροβιότερος όλων των επιφανών αρχαίων Ελλήνων. Έζησε 99 χρόνια αλλά και αυτός εξορίστηκε και πέθανε στην εξορία!
• Αναξαγόρας ο εξαίρετος φιλόσοφος και πρωτοπόρος στον τομέα της αστρονομίας. Πέθανε στην εξορία! Πίκρα και αχαριστία εισέπραξαν οι ήρωες του 21
• Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ο μεγάλος Αρχιστράτηγος, το μυαλό της Επανάστασης, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από την Αντιβασιλεία των πραιτοριανών του Όθωνα. Ο Όθων του έδωσε χάρη και πέθανε από συμφόρηση το 1843 σε ηλικία 73 ετών παραμελημένος και παραγκωνισμένος.
• Νικηταράς ο Τουρκοφάγος: Πέθανε το 1849 άρρωστος και τυφλός σε ένα ημιυπόγειο στον Πειραιά σε ηλικία 68 ετών, εγκαταλειμμένος απ’ όλους. Πάμφτωχος όπως και η οικογένεια του που ‘’απέθνησκε της πείνας’’ κατά τον ιστορικό της εποχής!
• Γιάννης Μακρυγιάννης: Πρωταγωνίστησε στην επανάσταση, αλλά κυρίως στην λαϊκή εξέγερση στις 3 του Σεπτέμβρη για την παραχώρηση Συντάγματος από τον μονάρχη Όθωνα. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και έμεινε φυλακισμένος και σε απομόνωση επί τριετία (1851-1854). Πέθανε από τις κακουχίες αυτές το 1864 σε ηλικία 67 ετών.
• Ανδρέας Λόντος: Ο πλούσιος πρόκριτος των Καλαβρύτων, συμπρωταγωνιστής του Μακρυγιάννη στα γεγονότα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 για την παραχώρηση Συντάγματος. Αυτοκτόνησε το 1846 σε ηλικία 62 ετών ‘’μη δυνάμενος να ανεχθεί την ένδεια του’’!
• Μαντώ Μαυρογένους: Η πλούσια αρχόντισσα της Μυκόνου διέθεσε όλη της την περιουσία για τον μεγάλο Αγώνα. Πέθανε φτωχή και εγκαταλειμμένη από όλους σε ηλικία 44 ετών από τύφο στην Πάρο το 1840!
• Νικόλαος Κριεζιώτης: Ο ήρωας του ξεσηκωμού και της επανάστασης στην Εύβοια. Καταδιώχτηκε από το οθωμανικό καθεστώς και κρύφτηκε αυτοεξόριστος στην Σμύρνη όπου πέθανε σαν απλός και ανώνυμος το 1853 σε ηλικία 68 ετών.
• Παναγιώτης Σέκερης: Διέθεσε την περιουσία του για την χρηματοδότηση της οργάνωσης της Φιλικής Εταιρείας. Το 1830 πέθανε πάμφτωχος στο Ναύπλιο όπου είχε διοριστεί σε μεγάλη ηλικία ως τελώνης για να εξοικονομήσει τα στοιχειώδη για να επιβιώσει!
• Όμως την χειρότερη μοίρα από όλους είχαν οι Ιωάννης Καποδίστριας, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος και ο Πάνος Κολοκοτρώνης. Και οι τρεις δολοφονήθηκαν άγρια από Έλληνες που είχαν μέχρι τότε τον φωτοστέφανο του αγωνιστή στο μεγάλο Αγώνα. Όμως τα πάθη της εποχής και οι προσωπικές αντιδικίες των αγωνιστών μεταξύ των,οδήγησαν κάποιους από αυτούς, όπως τον Γκούρα και τους Μαυρομιχάληδες, με αυτές τις δολοφονίες που διέπραξαν, να αμαυρώσουν την δόξα της ηρωικής τους συμμετοχής στον αγώνα και την ιστορική τους υστεροφημία!

 πηγή

Τό ἁμάρτημα τοῦ Καποδίστρια

 

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

ΣΗΜΕΡΑ ὁ Ἑλληνισμός θυμᾶται τήν ἀποφράδα μέρα.

Τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τήν πτώση τῆς χιλιετοῦς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας. Ὡστόσο, συμβαίνουν πράγματα στήν πατρίδα μας, πού μᾶς πείθουν ὅτι ἡ ἅλωση συμβαίνει πλέον ἐντός μας. Ὅτι ἔχει μετακομίσει στό ἔδαφός μας. Ὡς ἅλωση φρονήματος, ὡς ἅλωση ταυτότητας, ὡς ἅλωση ἀξιοπρέπειας.

Παρακολουθοῦσα προχθές σέ μεταμεσονύκτια ἐκπομπή τῆς ΕΡΤ τήν πολλοστή κραυγή ἀγωνίας πού ἐξέπεμψε ὁ σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδῆς, ὁ ὁποῖος προσπαθεῖ ἀπό τό 2021 νά συγκεντρώσει τά κεφάλαια πού ἀπαιτοῦνται γιά τά γυρίσματα μιᾶς ταινίας πού θά ἀφιερωθεῖ στόν πρῶτο Κυβερνήτη τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους, τόν Ἰωάννη Καποδίστρια. Στήν ζωή καί στό ἔργο του. Τό ἐξευτελισμένο ἑλληνικό Κράτος πού ὡς Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ χρηματοδοτεῖ καί τήν τελευταία ἀηδία κάθε ἀνοήτου, δυστυχῶς ἀπαξίωσε νά δώσει καί ἕνα εὐρώ γιά τό φιλόδοξο ἐγχείρημα τοῦ Σμαραγδῆ.

Ἀλλά καί οἱ εὐεργέτες πού ἀφανῶς πλησίασαν τόν Σμαραγδῆ γιά νά τόν βοηθήσουν δέχονται ἀπειλές ἀπό …δοξασμένα κέντρα ναινέκων, πώς ἄν τό πράξουν καί διανοηθοῦν νά τόν βοηθήσουν, θά χαρακτηρισθοῦν …ρωσσόφιλοι καί θά ἔχουν προβλήματα μέ τίς ἐπιχειρήσεις τους!!! Εἶναι προφανές τί συμβαίνει. Κάποιοι φοβοῦνται. Φοβοῦνται πολύ μήν τυχόν καί γίνει γνωστό στίς μᾶζες ποιοί πάτρωνες ἔδωσαν τήν ἐντολή δολοφονίας τοῦ Καποδίστρια. Γιατί ὅπως θά ἀποκαλυφθεῖ, ἡ ἐντολή αὐτή εἶναι τό σταθερό μοτίβο πού ἐπικράτησε γιά ὅλους τούς ἀνεξάρτητους πολιτικούς μας ἡγέτες καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τοῦ ἐλευθέρου βίου μας. Ἐπί 203 ὁλόκληρα χρόνια! Διαρκῶς στεφανώνονται καί προάγονται οἱ δοῦλοι πού προδίδουν τήν Ἑλλάδα καί συνεχῶς κυνηγιοῦνται τά ἐλεύθερα πνεύματα πού ἀγαποῦν τήν Ἑλλάδα. Ὁ Καποδίστριας δέν ἦταν ρωσσόφιλος. Ἔφτιαξε τό Σύνταγμα τῆς Ἑλβετίας, ἐπέδρασε δημιουργικά στήν πολιτική ζωή τῆς Γαλλίας, ξεκαθάρισε στόν Τσάρο τί θά κάνει ἄν συγκρουστοῦν τά ἑλληνικά ἐθνικά συμφέροντα μέ τά ρωσσικά. Θά ὑπερασπιστεῖ τά πρῶτα.

Τό ἁμάρτημα τοῦ Καποδίστρια εἶναι πώς ἦταν ἐλεύθερος καί πατριώτης. Δέν ἦταν δεδομένος. Καί οἱ μή δεδομένοι ἀπαγορεύεται νά γίνονται πρότυπα γιά τήν νεώτερη γενιά μέσα ἀπό τήν μεγάλη ὀθόνη. Ἐπικίνδυνο! Οἱ καιροί ἀπαιτοῦν ὑπάκουους ἡγέτες πού νά ἐκτελοῦν τίς ἐντολές τῶν ξένων κέντρων χωρίς νά ρωτᾶνε καί πολλά!

Ὁ Σμαραγδῆς σέ μιά ἐλεγχόμενη ἔκρηξη θυμοῦ εἶπε σέ αὐτή τήν συνέντευξη πώς «καί νά μέ σκοτώσουν ἔχω βρεῖ αὐτόν πού θά γυρίσει τήν ταινία!»

Ἡ ὁποία καί νά γυριστεῖ, μήν ὑπάρχει ἀμφιβολία, θά ἀντιμετωπίσει πρόβλημα μέ τήν διανομή της στά σινεμά γνωστῶν πολυεθνικῶν. Ὡστόσο, πέρα ἀπό ὅλα, θεωρῶ τήν ὑπόθεση τῆς ταινίας τοῦ Καποδίστρια σκάνδαλο ἐθνικῆς ντροπῆς. Ἄν ἕνας διακεκριμένος σκηνοθέτης δέν μπορεῖ νά γυρίσει μιά ταινία γιά τόν πρῶτο Κυβερνήτη τῆς χώρας του καί δέχεται ἀπειλές αὐτός καί οἱ χρηματοδότες του ἀπό ἄθλιους ναινέκους, μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά ἐλευθερία καί γιά δημοκρατία στήν Ἑλλάδα σήμερα; Μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά ἐλευθερία ἔκφρασης τῆς τέχνης; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὄχι!

Ἐλευθερία τῆς τέχνης στόν 21ο αἰῶνα στήν Ἑλλάδα εἶναι νά κάνεις κουρέλι τήν σημαία, νά τήν βάφεις ρόζ, νά τήν καῖς, καί ὅταν σέ συλλαμβάνουν νά ἀθωώνεσαι στό αὐτόφωρο. Ἐλευθερία τῆς τέχνης εἶναι νά βεβηλώνεις τόν σταυρό ἀτιμώρητα. Τέχνη στήν Ἑλλάδα –αὐτῆς τῆς διακυβέρνησης– εἶναι ὁτιδήποτε κατά τῆς πατρίδας. Ὁτιδήποτε ὑπέρ τῆς πατρίδας δέν θεωρεῖται τέχνη. Γι’ αὐτό ἐπί αὐτῆς τῆς διακυβέρνησης δέν ἔχω ἐλπίδα γιά τόν Καποδίστρια. Ὁ Γιάννης ματαιοπονεῖ. Ἡ ταινία θά γίνει. Ὅταν ὁ Θεός τό θελήσει. Τώρα μέ αὐτούς, ὄχι.

Σήμερα ἔχουμε Ἅλωση. Εφημερίδα ΕΣΤΙΑ

Γιάννης Σμαραγδής : Εξομολογήσεις ζωής , ψυχής και της 7ης Τέχνης

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής, σε μια άκρως αποκαλυπτική συζήτηση με εξομολογήσεις και σκέψεις που θα συζητηθούν .

 -Ο «αρχιτέκτονας της ψυχής» στη μεγάλη οθόνη, με αφορμή την νέα του δημιουργία με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια, μιλάει για : 

- Τον Καποδίστρια ως ιστορικό πρόσωπο και την πραγματική σχέση του με τη Ρωσία

 -Καποδίστριας-Κολοκοτρώνης και Φιλική Εταιρεία 

 -Η νέα του ταινία «Ι. Καποδίστριας»: τα διάφορα εμπόδια που την καθυστέρησαν. 

 -Ποια η ουσία της ταινίας, γιατί τώρα μια ταινία για τον Καποδίστρια; 

 -Τα τέσσερα ελληνικά στρατηγήματά που έσωσαν τον Eλληνισμό από τον Οδυσσέα με το Δούρειο Ίππο έως τις μέρες μας. 

-Η αιωνιότητα της ψυχής. 

-“Ο θάνατος ο ήλιος, ο χωρίς βασιλέματα” του Ελύτη. 

-Ο «θάνατος» με τα λόγια του μικρού Νίκου Καζαντζάκη με την μητέρα του, στη ομώνυμη ταινία του 

 -Η Ελένη Σμαραγδή που «έφυγε» και τα «φτερά» της. 

-Η άλλη απώλεια του : Ο μέγας Βαγγέλης Παπαθανασίου και το σύμπαν. Άγνωστες πλευρές του μεγάλου αυτού Έλληνα. Συμπαντική αρμονία. 

-Κινηματογράφος: “Ξυπνημένο όνειρο” κατά τον Τ.Σ.Έλιοτ και τον Γιώργο Σεφέρη. 

-Γιατί και ποιοι διεκδικούν να ελέγξουν τον κινηματογράφο; 

 -Και οι επισημάνσεις του για τις ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή της Τεχνολογικής Επανάστασης, με αφορμή την γνωριμία και τις σκέψεις που μοιράστηκε με τον κορυφαίο στην υπολογιστική στο ΜΙΤ των ΗΠΑ Μιχάλη Δερτούζο

 Στις «Αντιθέσεις ένας μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης με τις αστείρευτες ρίζες του στο Ηράκλειο, ο Γιάννης Σμαραγδής.

(215) Γιάννης Σμαραγδής : Εξομολογήσεις ζωής , ψυχής και της 7ης Τέχνης - YouTube

Η Κεραμέως απαιτεί οι δάσκαλοι να λένε προδότη τον Καποδίστρια

                   

(13) Η Κεραμέως απαιτεί οι δάσκαλοι να λένε προδότη τον Καποδίστρια - YouTube

Το μίσος του Κοραή προς τον Καποδίστρια!

 Ένα πολύτιμο μάθημα για τους Έλληνες, από τον Βρετανό Christopher Woodhouse 

Γράφει ο Παναγιώτης Γ. Παύλος

Πανεπιστήμιο του Όσλο

Υπάρχουν προσωπικότητες των οποίων το έργο όχι μόνον είναι συνυφασμένο με μερικές από τις πιο κρίσιμες σελίδες της ελληνικής ιστορίας αλλά και παρέχει τεκμήρια πολύτιμα για την αυτοσυνειδησία ημών των Ελλήνων και την ορθή θέαση του μέγιστου ιστορικού γεγονότος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 που εορτάζει σήμερα όλος ο Ελληνισμός.

Τέτοια ήταν και η προσωπικότητα του Βρετανού πολιτικού, στρατιωτικού, αγωνιστή της Αντίστασης κατά του Ναζισμού, μέλους των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, διπλωμάτη και ιστορικού, Christopher Montague ‘Monty’ Woodhouse, Βαρώνου του Terrington, ο οποίος πέθανε το 2001 σε ηλικία 83 ετών.

Όσον αφορά στα ελληνικά πράγματα, η συνεισφορά του Woodhouse είναι εκπληκτικά ευρεία. Σε επιχειρησιακό επίπεδο σχετίζεται με σειρά γεγονότων κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής. Το 1941 ήταν εκ των Εκτελεστικών αξιωματούχων των Βρετανικών Αποστολών (Special Operations Executive) που στάλθηκαν στην Κρήτη προκειμένου να οργανώσουν τις δυνάμεις Αντίστασης. Τον Σεπτέμβριο του 1942 τον συναντούμε ως αλεξιπτωτιστή στην ηπειρωτική Ελλάδα, υποδιοικητή της Δύναμης Harling όταν μαζί με τον Διοικητή Eddie Myers, είχαν ως αποστολή την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Μετά την επιτυχή έκβασή της, ο Woodhouse παρέμεινε στην Ελλάδα, καθώς ήταν από τους λίγους Βρετανούς αξιωματικούς που μιλούσαν ελληνικά και συχνά συνομιλούσε με ελληνικούς πολιτικούς παράγοντες στην Αθήνα, ενώ τον Ιούλιο του 1943 το Foreign Office τον όρισε επικεφαλής της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ελλάδα.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο του Woodhouse για την Ελλάδα, δεν περιορίζεται στην στρατιωτική συνδρομή του. Έχοντας μετά τον πόλεμο ήδη διατελέσει Βουλευτής των Συντηρητικών (1959-1966), όταν παράλληλα υπήρξε και Fellow στο Nuffield College στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου άλλωστε είχε πραγματοποιήσει Κλασσικές Σπουδές, υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας πληθώρας έργων που περιστρέφονται γύρω από τον Ελληνισμό και την Ελλάδα.

Από την εκτενή βιβλιογραφία του, σταθμός είναι το έργο του, Καποδίστριας: Ο Θεμελιωτής της Ελληνικής Ανεξαρτησίας (Capodistria, The Founder of Greek Independence), που εκδόθηκε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1973, δηλαδή ένα έτος πριν o Woodhouse ολοκληρώσει την δεύτερη Κοινοβουλευτική θητεία του ως Βουλευτής Οξφόρδης (1970-1974). Πρόκειται για μια ογκωδέστατη μελέτη, αποτελούμενη από 21 Κεφάλαια που κατανέμονται σε 6 τμήματα μιας έκδοσης 500 σελίδων, με εκτενέστατη βιβλιογραφία πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, υποστηριζόμενη από πίνακες και χάρτες.

Αυτό που έχει εκπληκτικό ενδιαφέρον είναι η αναφορά του ιδίου του Woodhouse στο πώς αποφάσισε να ασχοληθεί συστηματικά με τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας. Γράφει χαρακτηριστικά ο Woodhouse (σελ. vii / μετάφραση Π.Γ.Π.):

‘‘Tο ενδιαφέρον μου για τον Καποδίστρια ξεκίνησε με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Βαδίζοντας στα βουνά της Πίνδου τον Νοέμβριο του 1942, συνοδευόμενος από αντιστασιακό σώμα υπό την διοίκηση του Ναπολέοντα Ζέρβα, τον επάξιο απόγονο των Σουλιωτών ηρώων του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, σμίξαμε με ένα άλλο επαναστατικό σώμα στο χωριό Βίνιανη. Επικεφαλής του ήταν ένας Κομμουνιστής ονόματι Αθανάσιος Κλάρας, ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης: ῾ο θεός του πολέμου από το Βελούχι᾽, άλλως γνωστό και ως Τυμφρηστός, το υψηλότερο βουνό της κεντρικής Πίνδου (σσ.: η συνάντηση Γούντχαουζ – Βελουχιώτη έλαβε χώρα την 14η Νοεμβρίου). Η συνδυασμένη δύναμή μας, συνέχισε τον δρόμο προς την αποστολή της, που ήταν η καταστροφή της σιδηροδρομικής οδογέφυρας στον ποταμό Γοργοπόταμο. Αισθανόμασταν ήδη την επιτυχία, και δεν κωλυσιεργήσαμε στην διάβασή μας από τα ελληνικά όρη. Μετά από κάθε χωριό, σταματούσαμε λιγάκι και δίναμε εμπνευσμένες ομιλίες σε ενθουσιώδη ακροατήρια, διακηρύσσοντας το καθήκον της αντίστασης και το επικείμενον της απελευθέρωσης. Ήταν μια συναρπαστική αλλά παροδική εμπειρία.

Ο Ζέρβας κι εγώ περιορίσαμε τις ομιλίες μας κυρίως σε πατριωτικές κοινοτοπίες, αλλά οι ομιλίες του Άρη ήταν διαφορετικές. Ειπωμένες με μια σκληρή μονοτονία, με μεγάλη ταχύτητα αλλά ωσάν να σκεφτόταν φωναχτά, ήταν περισσότερο διαλέξεις στην Ιστορία της Φιλοσοφίας παρά πατριωτικές ομιλίες. Σχεδόν το μόνο που θυμάμαι λεπτομερώς από αυτές σήμερα είναι η επιμονή με την οποίαν επιτίθετο στους προηγούμενους κυβερνήτες της σύγχρονης Ελλάδας. Δύο ονόματα ήταν ανάθεμα για αυτόν: Γλύξμπουργκ (το όνομα που χρησιμοποιούσε για την βασιλική οικογένεια, σκόπιμα επιλεγμένο για να δίνει έμφαση στις Γερμανικές διασυνδέσεις της), και Καποδίστριας. Τον τελευταίο τον καταδίκαζε ως έναν αδίκαστο αλλοδαπό τύραννο ο οποίος είχε διαφθείρει την Ελλάδα και αποστερήσει τον ελληνικό λαό από την ανεξαρτησία για την οποία είχαν πολεμήσει. Καθώς γνώριζα τον Άρη Βελουχιώτη καλύτερα, πειθόμουν ολοένα και περισσότερο ότι, τον οποιονδήποτε κι εάν μισούσε με τόση ένταση, περισσότερο από έναν αιώνα μετά τον θάνατό του, θα είχε περισσό ενδιαφέρον να τον μελετήσω περαιτέρω’’.
Ο λόγος που τα γράφουμε αυτά, είναι διότι σε αυτή την πολύτιμη επιστημονική συνεισφορά του Woodhouse συναντιόμαστε με μια συγκλονιστική αναφορά στην αντίδραση που προκάλεσε η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια στον Αδαμάντιο Κοραή. Μια αναφορά, την οποία αξίζει να παραθέσουμε αυτοτελώς όχι μόνον διότι είναι πολλοί οι Έλληνες που την αγνοούν, αλλά και διότι θεωρούμε ότι σε αυτήν βρίσκονται ορισμένα πολύ χρήσιμα εξαγόμενα που έχουν άμεση σχέση τόσο με τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της Εθνικής Παλιγγενεσίας, με την απόπειρα πλήρους αποδόμησης της προσωπικότητας του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, τον οποίο οι σημερινοί τυφλοί οπαδοί του Κοραή διακηρύττουν διαπρυσίως ως δικτάτορα, αλλά και με την συνολική και πολύχρονη προσπάθεια αλλοίωσης της ιστορικής αλήθειας αναφορικά με την Επανάσταση του 1821.

Ας δούμε τί ακριβώς γράφει ο Woodhouse, αναφερόμενος στην αντίδραση του Κοραή κατά το άκουσμα της δολοφονίας του Καποδίστρια (σελ. 502-503):‘‘Δεν προξενεί εντύπωση το γεγονότος ότι υπάρχει καταγραφή στα Ελληνικά Αρχεία των εγκάρδιων συλλυπητηρίων του Μακρυγιάννη. Μόνον ο Κοραής ήταν αδυσώπητος. Είχε ήδη στο τυπογραφείο προς εκτύπωση -με ημερομηνία 17 Οκτωβρίου 1831- ένα φυλλάδιο με το οποίο επιτίθετο στον Καποδίστρια, όταν έμαθε στο Παρίσι τα νέα της δολοφονίας. Αντί να το περιορίσει κόσμια και ευπρεπώς, ο Κοραής προσέθεσε έναν πρόλογο κι έναν επίλογο, όπου διακήρυττε ότι, ο Καποδίστριας, ως ῾παραβάτης των νόμων της Ελλάδας᾽, άξιζε μια ακόμη χειρότερη μοίρα -να εξοριστεί από την ίδια την χώρα του- και ότι, οι δολοφόνοι του ήταν άξιοι μομφής διότι φταίνε που τον προφύλαξαν από αυτήν την μοίρα. Το φυλλάδιο αυτό, το οποίο ήταν γραμμένο στη συνήθη μορφή διαλόγου, έβριθε ακόμη περισσότερου δηλητηρίου κατά του Καποδίστρια, από ότι περιείχε στην αρχική μορφή του. Μιλούσε για την ῾Ιησουιτική διακυβέρνησή᾽ του, την άθλια τυραννία του, και τον κίνδυνο που διέτρεχε η Ελλάδα, ῾της Φαναριώτικης λέπρας ή της πλημμύρας των Κοζάκων᾽. Επαναλάμβανε επίσης, τις γνωστές παραποιήσεις και νοθεύσεις σχετικά με την άρνηση του Καποδίστρια να επιτρέψει την διδασκαλία των Αρχαίων Κλασσικών, και τις απόπειρές του να πείσει τις Δυνάμεις ότι η Ελλάδα ήταν γεμάτη ταραχοποιούς, κλέφτες και πειρατές. Τέτοιες ποταπές ανοησίες δεν θα είχαν καμία αξία να αναφερθούν, εάν δεν επρόκειτο για το γεγονός ότι, καθώς προέρχονται από έναν από τους μεγαλύτερους μελετητές και δημοσιογράφους (δημοσιολόγους) της Ελλάδας, μαρτυρούν το βάρος και τα φαρμάκια της αντιπολίτευσης την οποία έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Καποδίστριας. Ακόμη και σε μεταγενέστερα γράμματά του σε φίλους, ο Κοραής έδειξε ότι δεν μετάνιωσε ποτέ για αυτήν την φριχτή συμπεριφορά του’’.

Διαβάζοντας κανείς αυτές τις γραμμές, τούτες μάλιστα τις ημέρες που η Ελλάδα τελεί υπό μια πολύ ιδιάζουσα κατάσταση εορτασμού του Ιωβηλαίου της Εθνικής Παλιγγενεσίας, με εγκλεισμό των Ελλήνων δια της επιβολής μεροληπτικά περιοριστικών μέτρων με το πρόσχημα του κορωνοϊού, και κυρίως έχοντας υποστεί μια συστηματική απόπειρα πλύσης εγκεφάλου από την αρμόδια Κυβερνητική Επιτροπή ῾Ελλάδα 2021᾽ και την περί αυτήν δορυφόρους αλλοιωτές της ιστορικής αλήθειας, γεννιώνται αβίαστα ορισμένα συμπεράσματα που έχουν, θεωρώ, κάποια αξία να αναφερθούν. Το αβυσσαλέο μίσος με το οποίο ο Αδαμάντιος Κοραής, εκ των πλέον προβεβλημένων σήμερα δήθεν πρωτεργατών του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, στην πραγματικότητα όμως προσβολέα των βαθύτερων πτυχών της ελληνικής ταυτότητας και του Έλληνα τρόπου, καταφέρεται κατά του νεκρού Ιωάννη Καποδίστρια, δείχνει ότι οι αξίες του Διαφωτισμού, στις οποίες είχε ο ίδιος υπερεκτεθεί, πόρρω απέχουν από την πρωταρχική αξία του ελληνικού ήθους. Της απόδοσης δηλαδή, τιμών στον νεκρό, για τις οποίες η Αντιγόνη γίνεται ο αριστουργηματικός ύμνος του Σοφοκλή. Το γεγονός αυτό από μόνο του δείχνει τις τεράστιες εσωτερικές εντάσεις με τις οποίες αντιπάλευε ο Ελληνισμός τις κρίσιμες ώρες του Αγώνα, πλέον των καθημερινών διακυβευμάτων ζωής και θανάτου.
Το γεγονός ότι ο Κοραής ουδέποτε επέδειξε ένδειξη μεταμέλειας για την υβριστική και απεχθή στάση του έναντι του νεκρού Καποδίστρια, μας υποψιάζει απολύτως δικαιολογημένα για το μένος κατά του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, όπως πολλαπλά εκφράζεται και σήμερα από θιασώτες του Κοραϊσμού και του Διαφωτισμού, που στο πρόσωπο του Καποδίστρια είδαν τον μεγαλύτερο δικτάτορα που γνώρισε ποτέ το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Άραγε, υπήρξε ποτέ άλλος δικτάτορας στην παγκόσμια πολιτική ιστορία ο οποίος δολοφονήθηκε, μη έχοντας παρά μόνον δύο φρουρούς -και τον ένα μάλιστα ημιανάπηρο- αρνούμενος να δεχθεί τον πολυάριθμο στρατό που προόριζε ως φρουρά του το ελληνικό κράτος;
Το ότι ένας σύγχρονος Βρετανός ιστορικός, μια πολυσχιδής προσωπικότητα του 20ου αιώνα, με έμπρακτα κατατεθειμένα τα διαπιστευτήρια της φιλοπατρίας και του Φιλελληνισμού του, χαρακτηρίζει τις συνήθεις μέχρι σήμερα, και προερχόμενες από τον Κοραή, κατηγορίες εις βάρος του Καποδίστρια, ως ‘‘ποταπές ανοησίες άνευ αξίας’’, είναι άραγε λόγος ικανός να μας κάνει να σκεφθούμε έξυπνα για τους λόγους που από την Επιτροπή ‘Ελλάδα 2021’ εξέλιπαν ανάλογες προσωπικότητες;
Το εκπληκτικό γεγονός ότι, ο λόγος που ο Christopher Woodhouse παρακινήθηκε και αποφάσισε να αφιερωθεί στην μελέτη του φαινομένου Ιωάννης Καποδίστριας, ήταν  -κατά την μαρτυρία του ίδιου του Γούντχαουζ- οι υβριστικές αναφορές του Άρη Βελουχιώτη προς το πρόσωπο του Καποδίστρια -τον οποίο o Βελουχιώτης θεωρούσε ῾῾αδίστακτο ξένο τύραννο ο οποίος είχε διαφθείρει την Ελλάδα και αποστερήσει τον ελληνικό λαό από την ανεξαρτησία για την οποία πολέμησε᾽᾽- ενώ ταυτόχρονα ο Woodhouse καταγράφει τον Βελουχιώτη ως έναν κατά βάσιν μάλλον θεωρητικό του Μαρξισμού που στα κηρύγματά του δεν τον ενδιέφερε η πατριωτική αφύπνιση των κατακτημένων Ελλήνων, αλλά η προπαγάνδα της Εγελιανής και Μαρξιστικής θεώρησης της Ιστορίας και η μέσω αυτών επιβολή του απάτριδου Κομμουνισμού, τον οποίο βιώνουμε μέχρι τώρα, λέει κάτι σε εμάς σήμερα άραγε;
Και για να πάμε και λίγο παραπέρα, μήπως η έμμεση μεν, προφανής, δε ετερόκλητη συσχέτιση μεταξύ Κοραή και Βελουχιώτη, όπως εξάγεται από τα ανωτέρω βιογραφικά αποσπάσματα του Woodhouse, δεν απέχει καθόλου από την σημερινή ταύτιση των εθνομηδενιζόντων οπαδών του Διαφωτισμού και υπέρμαχων της φιλελεύθερης θεώρησης του Αγώνα του 1821 για την Λευτεριά, με τον ανεκδιήγητο όχλο των αριστεριζόντων πολεμίων της ελληνικής ταυτότητας και της υπερτρισχιολιόχρονης εθνικής υπόστασης και παράδοσης του Ελληνισμού;

Ας είναι αυτές οι καταληκτήριες σκέψεις, την παραμονή της 25ης Μαρτίου 2021, τόσο ένα μικρό μνημόσυνο στην σπουδαία αυτή προσωπικότητα του Christopher Woodhouse για τα όσα προσέφερε στην Ελλάδα, τον Ελληνισμό και την ιστορία του, όσο κι ένα λυχνάρι εορταστικού φωτός και πρόσκλησης για επίγνωση και ομόνοια όλων των Ελλήνων, στο ξημέρωμα της μέγιστης Διπλής Εορτής του Ελληνισμού, της Λευτεριάς από την Οθωμανική σκλαβιά, και της Απαλλαγής από την Φθορά του Θανάτου, που Ευαγγελίζεται ο Αρχάγγελος στην Παναγία.

 πηγή

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Το μίσος του Κοραή προς τον Καποδίστρια!

 (trelogiannis.blogspot.com)

ΟΙ ΜΙΣΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΙΠΟΝ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 21. ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΙ.

Ηταν δικτάτορας ο Καποδίστριας;

 ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Είδαμε και πάθαμε να απαλλαγούμε από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις μιας Αριστεράς η οποία καταδυνάστευε τον δημόσιο χώρο από το σχολείο και το πανεπιστήμιο ώς τις εφημερίδες και τα ηλεκτρονικά μέσα. Δεν απηλλάγημεν ακριβώς, όμως μπορούμε να παραδεχθούμε ότι στα χρόνια της κρίσης η κυριαρχία της απομειώθηκε κυρίως γιατί αποδείχθηκε πως δεν ήταν σε θέση να διατυπώσει μια πρόταση που θα μπορούσε να μας βγάλει από τα αδιέξοδα. Είδαμε και πάθαμε αφού η διάδοσή της συνεργαζόταν αποτελεσματικά με την ανάγκη της ήσσονος προσπάθειας που σημάδεψε την παιδεία μας, και κατά συνέπεια τον δημόσιο λόγο, στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Η ιδεολογία της Αριστεράς πρόσφερε σε οικονομική συσκευασία μια ερμηνεία του κόσμου που σάρωνε και το παρελθόν, εξηγούσε με εύπεπτο τρόπο το παρόν και οδηγούσε με συνοπτικές διαδικασίες στο μέλλον. Ολα μπορούσαν να εξηγηθούν με κοινωνικές συγκρούσεις, οι οποίες «σε τελευταία ανάλυση» ήσαν οικονομικές, και ό,τι δεν μπορούσε να εξηγηθεί απλώς δεν υπήρχε. Εξ ου και η υποβάθμιση της κλασικής παιδείας και η ταύτισή της με την ελληνολατρία. Ομως αυτό είναι άλλο θέμα.

Αυτό που με απασχολεί σήμερα είναι ο θόρυβος που ξέσπασε με αφορμή τον χαρακτηρισμό του Ιωάννη Καποδίστρια ως δικτάτορα από ένα μέλος της Επιτροπής για το 2021, ο οποίος είναι και μέλος του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών. Πρόκειται για τον κ. Αριστείδη Χατζή, συνεργάτη της «Κ». Αν με απασχολεί είναι γιατί με προβλημάτισε ως προς τη λειτουργία της λεγόμενης «φιλελεύθερης» σκέψης. Αναρωτιέμαι δηλαδή μήπως ορισμένοι αναζητούν στον φιλελευθερισμό την ίδια ασφάλεια που παρείχε η ιδεολογία της Αριστεράς σε όσους τη χρησιμοποιούσαν ως αντικλείδι της πραγματικότητας. Εφάρμοζαν μερικές γενικές αρχές βιάζοντας τα φαινόμενα και καταλύοντας τις ιστορικές αποστάσεις, άρα τις ιδιαιτερότητες και τις διαφορές.

Κατ’ αρχάς να θυμίσω ότι ακόμη και ο Κοραής αποκαλούσε τον Καποδίστρια τύραννο. Οσο για τον «δικτάτορα», απ’ τη στιγμή που δεν τον έχω πάνω από το κεφάλι μου και τον βλέπω με την απόσταση του χρόνου που μας χωρίζει δεν τον θεωρώ απαραιτήτως καταδικαστέο. Και ο Ιούλιος Καίσαρ υπήρξε δικτάτωρ για να βοηθήσει τη γερασμένη δημοκρατία να ορθοποδήσει και να αλλάξει τον κόσμο και την Ιστορία. Και για να πάμε λίγο πιο πίσω ο Θουκυδίδης κρίνει τη δημοκρατία του Περικλή ως «ενός ανδρός αρχή».

Θέλω να πω ότι αν εντάξεις τον χαρακτηρισμό στα συμφραζόμενα της εποχής του μπορείς και να τον κρίνεις χωρίς ιδεολογικό πρόσημο, αρνητικό ή θετικό. Ο Καποδίστριας προσπάθησε να οργανώσει σε κράτος το χάος. Του οφείλουμε, πέρα από την αυτοθυσία του και τον πατριωτισμό του, την πρώτη αντίληψη περί κρατικής υπόστασης. Η ιδεολογική αποτίμηση εμφανίζεται από τη στιγμή που κατηγορείς αυτόν τον «δικτάτορα» ότι αντιμετώπισε το Σύνταγμα της εν δυνάμει χώρας σαν «ξυράφι στα χέρια μικρού παιδιού», το αγνόησε με αποτέλεσμα να συγκρουσθεί με το «φιλελεύθερο» αίσθημα όσων απαιτούσαν σύνταγμα.

«Και ακαρτέρει και ακαρτέρει φιλελεύθερη λαλιά». Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τους ιδεολόγους του φιλελευθερισμού, αλλά υποψιάζομαι ότι όταν ο Διονύσιος Σολωμός χρησιμοποιεί τη λέξη δεν εννοεί ακριβώς το ίδιο με το σημερινό liberalism, liberal και τα συναφή. Με ακόμη περισσότερη έκπληξη διάβασα –αν δεν κάνω λάθος στην απάντηση της Επιτροπής 2021– ότι η σύγκρουση κατέληξε με την επιβολή Συντάγματος από τους φιλελεύθερους το 1843. Φιλελεύθερος ο Μακρυγιάννης που έναν χρόνο μετά αγόρευε στη Συνέλευση κατά των «ετεροχθόνων», των ομοεθνών εκτός του μικροχώραφου της επικρατείας; Ποια είναι η σημασία της λέξης «ελευθερία» για την οποία έχυσαν το αίμα τους οι Ελληνες του καιρού εκείνου;

Η «φιλελεύθερη» ανάγνωση της Επανάστασης του 1821 παραμορφώνει την αλήθεια με τον ίδιο τρόπο που την παραμορφώνει και η ανάγνωση του αγώνα ως «ταξικού» αγώνα. Οπως έγραψε ο Παναγιώτης Κονδύλης, γλίτωσε αρκετά νωρίς απ’ την ιδεολογία της Αριστεράς και κατάφερε να μην πέσει στη μεθαδόνη της, την ιδεολογία του φιλελευθερισμού. Είναι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε. Οχι μόνον η ταλαίπωρος Ελλάς, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη. Προκειμένου να απαλλαγούμε από τους περιορισμούς της μιας ιδεολογίας ανοίγουμε την αγκαλιά μας στο αντίθετό της.

Οι ερευνητές είναι ελεύθεροι να ερευνούν. Και πειράματα να κάνουν και εκρήξεις να προκαλούν σε περίπτωση αποτυχίας. Αν τα πειράματα του κ. Χατζή καταλήξουν ότι ο Καποδίστριας ήταν δικτάτορας, και παρέβη βασικές φιλελεύθερες αρχές του Χάγιεκ, δικαιούται να τον καταδικάσει στο πειραματικό του εργαστήριο.

Απλώς, ας του υπενθυμίσουμε ότι η Επιτροπή για το 2021 δεν είναι επιστημονικό εργαστήριο.

Γιατί δεν ήταν δικτάτορας ο Ιωάννης Καποδίστριας

Η επιτροπή εορτασμών 1821-2021 φαίνεται να πήρε θέση σε ένα από τα πιο σημαντικά θέματα της ελληνικής ιστοριογραφίας: ήταν τελικά δικτάτορας ο Καποδίστριας; Κυβέρνησε δικτατορικά; Το ζήτημα αυτό είναι σημαντικό πρώτα από όλα για την ελληνική Ιστορία στο σύνολό της. Για παράδειγμα, στην άποψη αυτή στηρίχθηκε ιδεολογικά ο Ιωάννης Μεταξάς, που θεωρούσε τον εαυτό του συνεχιστή του έργου του Καποδίστρια. Είναι σημαντικό όμως και για την ιδιοσυστασία μας. Γιατί εγκολπώνουμε κάθε αντιπολιτευτική διεκδίκηση ως φιλελεύθερη και δημοκρατική, ενώ αυτή μπορεί να έχει ολιγαρχικά και ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά; Η «δικτατορία Καποδίστρια» είναι μέρος του εθνικού μας μύθου. Ενός μύθου που δεν προκύπτει όμως από τις πηγές.

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση κάλεσε τον Καποδίστρια ως κυβερνήτη τη χώρας. Η ίδια Εθνοσυνέλευση εξέλεξε μια Βουλή και ψήφισε το Σύνταγμα της Τροιζήνας. Στην προσωρινή έδρα της κυβέρνησης, στην Αίγινα, από τις 12 έως τις 17 Ιανουαρίου 1828, ο Καποδίστριας δέχτηκε όλους τους ισχυρούς πολιτικούς παράγοντες που ήταν παρόντες και συνομίλησε μαζί τους. Τους είπε ότι δεν μπορεί να κυβερνά με βάση το ψηφισμένο Σύνταγμα. Ως λόγο ανέφερε κυρίως το γεγονός ότι αυτό απαγόρευε «εις τον Κυβερνήτην και εις την Βουλήν να συγκατατεθώσιν εις οποιανδήποτε συνθήκην, σκοπόν έχουσαν την κατάργησιν της πολιτικής του έθνους υπάρξεως και ανεξαρτησίας» (άρθρο 115).

Ομως οι δυνάμεις (οι οποίες είχαν μόλις καταναυμαχήσει τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο) δεν συμφωνούσαν στην ανεξαρτησία της Ελλάδας ούτε και οι στρατιωτικές δυνάμεις των Ελλήνων μπορούσαν να την επιβάλλουν. Είχαμε χάσει ολόκληρη τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο εκτός της Αργοναυπλίας. Λίγα νησιά ήταν ελεύθερα ακόμα. Μόνη λύση για την επιβίωση της Επανάστασης ήταν η αποδοχή της Συνθήκης του Λονδίνου (6 Ιουλίου 1827) η οποία όριζε την αυτονομία της Ελλάδας υπό την οθωμανική κυριαρχία. Το ζήτημα ήταν νομικό και ουσιαστικό.

Επίσης, το σοβαρό πολιτικό ζήτημα που ανέκυψε από τη συντακτική αυτή πράξη είναι ότι η εξουσία ανήκε στη Βουλή και όχι στον Κυβερνήτη. Η Βουλή συντάσσει τους νόμους, τους στέλνει στον Κυβερνήτη και αυτός έχει το δικαίωμα να τους επιστρέψει δύο φορές. Μετά προβλέπεται ότι: «…το πέμπει και τρίτον εις τον Κυβερνήτην, όστις χρεωστεί αμέσως να το επικυρώσει και να το δημοσιεύσει, και τότε τούτο γίνεται νόμος» (άρθρο 73). Είναι αληθές ότι πολλές διατάξεις της πράξης του Δαμαλά (Τροιζήνας) ήταν πραγματικά φιλελεύθερες και κατοχύρωναν τα δικαιώματα του πολίτη. Το πολίτευμα, όμως, που πρότεινε ήταν απολύτως ολιγαρχικό. Ο απαραβίαστος ηγεμόνας δεν συμμετείχε καν στις εργασίες της Βουλής. Είναι σαφές ότι είχαν καλέσει τον Καποδίστρια να σώσει τη χώρα, αλλά να διατηρήσουν οι ίδιοι την εξουσία.

Οι φανερές πολιτειακές λύσεις που είχε ο Καποδίστριας στη φαρέτρα του ήταν δύο: Πρώτον, να κηρύξει δικτατορική εξουσία με τη βοήθεια του στρατού. Δεύτερον, να ωθήσει τον λαό σε επανάσταση εναντίον της Βουλής εκείνης. Ακόμα και ο κατοπινός του πολιτικός αντίπαλος, ο οποίος έδωσε αφορμή γι’ αυτά τα ευφάνταστα περί δικτατορίας, ο Σπυρίδων Τρικούπης, έγραψε: «Ουδέποτε άνθρωποι εδέχθησαν με ευνοϊκότερο τρόπο τον σωτήρα τους».

Αντ’ αυτών, ο Καποδίστριας πρότεινε τη «μεταβολή» του πολιτεύματος, στην οποία συμφώνησαν όλοι οι πολιτικοί παράγοντες. Ζήτησε την αυτοδιάλυση της Βουλής (η οποία ήταν φιλοκαποδιστριακή). Ζήτησε να δημιουργηθεί ένα σώμα με 27 πολιτικούς όλων των παρατάξεων, ακόμα και όσων λίγων δεν τον ήθελαν στην Ελλάδα ή κυρίως αυτών, όπως απεδείχθη στην πράξη. Το σώμα αυτό ονομάστηκε «Πανελλήνιον» όχι χωρίς λόγο. Ηταν όρος της πολιτικής της «εθνικής συμφιλίωσης». Καθόρισε εκλογές για νέα Εθνοσυνέλευση τον Απρίλιο. Τόνισε σε όλους τους τόνους την προσωρινότητα της κυβέρνησής του. Η λέξη «μεταβολή» είναι αυτή που χρησιμοποιήθηκε στα επίσημα έγγραφα. Αν θέλει κάποιος οπωσδήποτε να χρησιμοποιήσει έναν σύγχρονο όρο για να μεταφέρει αυτή την έννοια, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο τον όρο «μεταπολίτευση».

Ουδείς βεβαίως των ιστορικών και των αντιπάλων του τότε χρησιμοποίησε τον όρο «πραξικόπημα», «δικτατορία» ή άλλον αντίστοιχο στη γλώσσα της εποχής. Οσοι σύγχρονοι ιστορικοί μιλούν σήμερα για «δικτατορία» ακολούθησαν τη διήγηση του Σπυρίδωνα Τρικούπη που κατηγόρησε τον Καποδίστρια (εκ των υστέρων) ότι παρανόμησε με αυτή του την απόφαση. Τόνισε ότι μόνο με νέα Εθνοσυνέλευση μπορούσε να ανασταλεί το «Σύνταγμα» της Τροιζήνας. Ομως, εκλογές για νέα Εθνοσυνέλευση ήταν αδύνατο να γίνουν άμεσα. Πρώτον, έπρεπε να αντιμετωπιστούν ζητήματα ζωής και θανάτου, όπως η αληθινή επισιτιστική κρίση, η άρση της απομόνωσης του έθνους από τις προστάτιδες δυνάμεις κ.ά. Δεύτερον και κυριότερο, πού να γίνουν εκλογές; Πώς να μαζευτούν οι Στερεοελλαδίτες και οι Πελοπονήσιοι όταν όλες σχεδόν οι Περιφέρειες ήταν υπό στρατιωτική κατοχή των Τούρκων πασάδων και του Ιμπραήμ; Το επιχείρημα αυτό είναι μια φάρσα της ιστορίας την οποία αναπαρήγαγαν πλείστοι ιστορικοί, ξένοι κυρίως, αλλά και Ελληνες.

Οι εκλογές έγιναν τελικά την άνοιξη του 1829 όταν απελευθερώθηκε η Πελοπόννησος και μεγάλο μέρος της Στερεάς με στρατιωτικές και διπλωματικές ενέργειες του Κυβερνήτη. Η αντιπολίτευση, που τότε είχε εκδηλωθεί σαφώς, είχε τον έλεγχο του Πανελληνίου. Ο Τρικούπης πάλι, μας ενημερώνει ότι αυτό απαίτησε να μην ψηφίσουν όλοι οι άρρενες πολίτες της Ελλάδας άνω των 25 ετών, αλλά μόνο «οι αυτόχθονες και οι κτηματίαι». Αποκλείονταν δηλαδή οι αγωνιστές που δεν είχαν γεννηθεί στη Στερεά ή την Πελοπόννησο, οι εργάτες, οι ναυτικοί και η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, οι ακτήμονες αγρότες. Ο Καποδίστριας όμως επέμεινε, έβαλε εννιά νέα μέλη στο Πανελλήνιο και πέρασε το δικό του, δηλαδή η ψηφοφορία να είναι καθολική.

Οι εκλογές έγιναν για πρώτη φορά στην ιστορία της Επανάστασης με απόλυτη τάξη, χωρίς βία και χωρίς εμφύλιο σπαραγμό. Κανείς δεν αποκλείστηκε από τη διαδικασία. Κι εδώ έχουμε τη δεύτερη ασθενή και πνιγμένη επίσης στις τύψεις διήγηση για την «αντιδημοκρατικότητα» του Καποδίστρια. Αυτή τη φορά από τον Μακρυγιάννη. Εγραψε ο στρατηγός: «Οδήγησε παντού τους διοικητάς και συντρόφους του, έδωσε και τα μέσα τα χρηματικά να κάμουν τις εκλογές των πληρεξουσίων με το πνεύμα του…». Στην κόντρα του με το Πανελλήνιο ο Καποδίστριας είχε ζητήσει να γίνουν οι εκλογές με κρατικό υπάλληλο ως πρόεδρο της εφορευτικής. Οι κοτζαμπάσηδες ζήτησαν να είναι ντόπιος εκλογέας ο πρόεδρος. Επικράτησε η γνώμη του Πανελληνίου. Με άλλα λόγια, ο Μακρυγιάννης κατηγόρησε τον Καποδίστρια για το γεγονός ότι έδωσε χρήματα στους αντιπροσώπους του κράτους ώστε να παρίστανται και να αποτρέψουν τη νοθεία κατά την εκλογική διαδικασία. Συνεχίζοντας ο Μακρυγιάννης, τον κατηγόρησε ακόμα γιατί έκανε προεκλογική εκστρατεία και γιατί ήταν πολύ δημοφιλής.

Είναι σαφές λοιπόν ότι ο Καποδίστριας προχώρησε στη «μεταβολή» του πολιτεύματος ερχόμενος στην Ελλάδα για νομικούς και ουσιαστικούς λόγους, που επέτρεψαν τελικά την επιβίωση του έθνους. Κατόπιν προχώρησε σε δημοκρατικές εκλογές, ήρεμες, νόμιμες, και με καθολική ψηφοφορία. Τις κέρδισε καθαρά με ποσοστά που ίσως κανείς κυβερνήτης της χώρας δεν απέκτησε ποτέ στα διακόσια χρόνια Ιστορίας μας. Κυβέρνησε δημοκρατικά. Επί της εποχής του σταμάτησαν οι πολιτικές δολοφονίες. Ηταν αυστηρός μόνο απέναντι στις σκληρές ολιγαρχικές φατρίες των κοτζαμπάσηδων και των Φαναριωτών. Κυβέρνησε με τον λαό και για τον λαό. Τον είπαν βέβαια τύραννο κατόπιν οι αντίπαλοί αυτοί. Ομως κι αυτό υπήρξε μία ακόμη μεγαλύτερη φάρσα της Ιστορίας για την οποία χρειάζεται μεγαλύτερη ανάλυση.

* Ο κ. Παναγιώτης Πασπαλιάρης είναι ιστορικός, συγγραφέας της βιογραφίας του Καποδίστρια για τη σειρά «Ηγέτες» της «Καθημερινής».

Σχετική Βιβλιογραφία
•Νικόλαος Κασομούλης, Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων, τόμος Γ΄, Αθήνα 1942.
•Στρατηγού Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα, Β΄ Εκδοση, τόμος Β΄, Αθήνα 1947
•Σπυρίδων Τρικούπης, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Γ΄ Εκδοση, τόμος Δ΄, Αθήνα 1888.
•Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος, Ο Κυβερνήτης Καποδίστριας και η Απελευθέρωσις της Ελλάδος, β΄ έκδοση, Αθήναι 1996.
•Ανδρέας Ιδρωμένος, Κυβερνήτης της Ελλάδος, Αθήνα 1900.
•C. M. Woodhouse, Capodistria: the Founder of Greek Independence, Oxford University Press (1973).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ: Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΕΤΤΕΡΝΙΧ

Με την ευκαιρία της Θρησκευτικής και Εθνικής Εορτής, ο Θεόδοτος δημοσιεύει σήμερα το κείμενο διάλεξης που δόθηκε σχετικώς πριν από λίγες ημέρες από τον κ. Δημήτρη Μιχαλόπουλο στη Χριστιανική Στέγη Ιλίου «Η Οδός».

Δημήτρη Μιχαλόπουλου

Η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε γεγονός κορυφαίο όσον αφορά τη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία του κόσμου μας. Στην πραγματικότητα, η σημασία της ήτανε μεγαλύτερη από εκείνη των γεγονότων των ετών 1789-1792 στη Γαλλία. Και τούτο, διότι η πτώση της γαλλικής μοναρχίας δεν επέφερε καμία ευρύτερης σημασίας αλλαγή στον χάρτη της Ευρώπης, ενώ, αντίθετα, η Ελληνική Επανάσταση προξένησε αλλαγές ο αντίκτυπος των οποίων συνεχίζεται έως τις ημέρες μας. Ό,τι λοιπόν έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η επισήμανση των παραγόντων η δράση των οποίων κυοφόρησε τη Μεγάλη Αλλαγή του 1821.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Απεικόνιση του Θ.Κολοκοτρώνη

Ποιοι ήταν οι παράγοντες αυτοί; Η συμβατική ιστοριογραφία σαφώς  εμμένει στις επί τέσσερις, περίπου, αιώνες (1453-1821) συνεχείς προσπάθειες των Ελλήνων να αποτινάξουνε τον οθωμανικό ζυγό. Σήμερα, η άποψη αυτή τείνει να θεωρηθεί  έωλη – αλλά αυτό είναι λάθος. Πράγματι το ελληνικό στοιχείο ξεσηκωνόταν κάθε τόσο με σκοπό να αποτινάξει την κυριαρχία της Υψηλής Πύλης, αλλά –δυστυχώς!- οι ξεσηκωμοί αυτοί δεν μπορούσανε να γενικευθούν: Οι εξεγέρσεις, πράγματι, γίνονταν κυρίως λόγω της  υποκίνησης ευρωπαϊκών Δυνάμεων, της Βενετίας και, ακόμη, της Ισπανίας αρχικώς και της Ρωσίας στη συνέχεια. Η κατάσταση, από την άλλη πλευρά, των Ελλήνων, ιδίως στις άγονες αγροτικές περιοχές, ήταν οικτρή: Όσον αφορά αυτό, μετά τη δημοσίευση εγγράφων που βρίσκονται σε μεγάλες αρχειακές συλλογές της Δυτικής Ευρώπης, αμφιβολία δεν μπορεί να υπάρξει. Κατά πόσον, όμως, οι Έλληνες, έστω και καταβάλλοντας το τίμημα της ίδιας τους της ζωής, ήτανε σε θέση να ελευθερωθούν – ε, αυτό είναι κάτι που εκ των πραγμάτων παρέμενε βυθισμένο σε αμφιβολία φριχτή.

          Στην πραγματικότητα, το πρώτο επαναστατικό κίνημα που αυθορμήτως και οργανωμένα ξέσπασε στην Ελλάδα ήταν εκείνο των Κολοκοτρωναίων στον Μοριά κατά τα πρώτα έτη του 19^ου αιώνα. Η σύνδεση του κινήματος αυτού με  γενικευμένη προσπάθεια επικεφαλής της οποίας ήτανε ήδη ο Ιωάννης Καποδίστριας καθόλου δεν μπορεί να αποκλειστεί. Το κίνημα όμως των Κολοκοτρωναίων  είχε σαφή χαρακτηριστικά που ήδη έδιναν τον τόνο στην τάση ανεξαρτοποίησης του Ελληνικού Λαού. Τα χαρακτηριστικά αυτά υπήρξανε τα ακόλουθα:

Η σημαία του Π.Ν. της Ρωσίας

          Α. Ο ψυχικός δεσμός με τη Ρωσία, ο οποίος έγινε εμφανής ευθύς μόλις οι Κολοκοτρωναίοι υψώσανε τη σημαία με τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα, που, ως γνωστόν, ήταν το έμβλημα του πολεμικού Ναυτικού της αυτοκρατορικής Ρωσίας.

          Β. Η έμπρακτη καταφορά κατά των στοιχείων εκείνων –ακόμη και κληρικών- του πληθυσμού της Πελοποννήσου μας τα οποία είχανε αποδειχτεί ερείσματα της οθωμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα.

          Γ. Συνέπεια όμως της καταφοράς αυτής υπήρξε –δυστυχώς!- η συμμετοχή του χριστιανικού πληθυσμού του Μοριά στην καταδίωξη των Κολοκοτρωναίων από τις
οθωμανικές αρχές. Το ότι στην κινητοποίηση αυτή δραστικώς συνέβαλαν τα μέτρα καταναγκασμού/πειθαναγκασμού  της Υψηλής Πύλης είναι πέρα από κάθε αμφιβολία. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ο Οθωμανός αξιωματούχος που ξεσήκωσε κατά των επαναστατών τους Χριστιανούς αγρότες έφερε –σκοπίμως ή μη- το όνομα... Ιησούς (Ισά μπουλούκμπασης). Το θέμα όμως παραμένει ότι λόγω της συμμετοχής των Ελλήνων χωρικών στην προσπάθεια  εξόντωσης των Κολοκοτρωναίων,  ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης βρέθηκε στην ανάγκη να φύγει από τον Μοριά και να καταφύγει στα Επτάνησα. Εκεί η ψυχοσύνθεσή του μεταβλήθηκε. Συνέχισε, πράγματι, να επιδιώκει την απελευθέρωση της πατρίδας του, αλλά είχε υιοθετήσει πια διάθεση σαφέστατα φιλοσοφική. Απέφυγε κατά τη μεγάλη Επανάσταση του 1821 να εμπλακεί  σε σκοτωμούς («ὡς ἄνθρωπος ἐλεεινολογοῦσα τὴν σφαγήν») και τελικώς, μετά την ίδρυση του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, είπε το περίφημο και βαθύτατα ορθό: «Τώρα ὁποῦ ἐνικήσαμεν, ὁποῦ ἐτελειώσαμεν μὲ καλὸ τὸν πόλεμόν μας, τὴν Ἐπανάστασή μας,  μακαριζόμεθα, ἐπαινώμεθα. Ἂν δὲν εὐτυχούσαμε [ὅμως], ἠθέλαμε τρώγει κατάρες, ἀναθέματα». Και το άλλο, το ακόμη ωραιότερο: «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελ[λ]ούς». Και επειδή ήταν «τρελλοί», τους κυνήγησαν και σκότωσαν τον αδερφό του, τον περίφημο Ζορμπά, του οποίου το όνομα οικειοποιήθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης, στο βιβλίο του Βίος καὶ πολιτεία τοῦ Ἀλέξη Ζορμπᾶ...  Για αυτό και η αποστροφή του προς κάθε είδος δημοκρατικής διακυβέρνησης υπήρξε παροιμιώδης: «...Ἄκουε ὁ κόσμος τὸ Σύνταγμα καὶ δὲν ἤξερε πὼς εἶναι Σύντριμμα...». Και φυσικά ήταν ο πρώτος και ο μόνος που διακήρυξε : «Ἡ [ἑλληνικὴ] γῆ εἶναι ὑποθηκευμένη εἰς τοὺς Ἄγγλους δανειστάς».

         

Η Μεγάλη Επανάσταση

ο Αγ. Διονύσιος ("ο σκυλόσοφος")

 Δεν υπήρξαν, πριν από την επανάσταση των Κολοκοτρωναίων, άλλα απελευθερωτικά  κινήματα στον ελλαδικό χώρο; Βεβαίως υπήρξαν. Το κίνημα του Διονύσιου, πρώην μητροπολίτη Λαρίσης-Τρίκκης, κατά τις αρχές του 17^ου αιώνα, αποτελεί την πιο γνωστή περίπτωση. Όπως όμως επισημάνθηκε, αυτά πρέπει να θεωρηθούν μάλλον ως ανοργάνωτες εξεγέρσεις χωρικών με ειδικούς, πολύ περιορισμένους στόχους παρά ως πραγματικές επαναστάσεις. Η Επανάσταση του 1821 όμως υπήρξε κάτι τελείως διαφορετικό. Η Εταιρεία (που συμβατικώς αλλά μάλλον σφαλερώς ονομάζεται «Φιλική») έπαιξε μεγάλο ρόλο στην προετοιμασία και ευόδωσή της. Υπήρξαν όμως, σε διεθνές πεδίο, και ροπές ισχυρότατες που επηρέασαν την εξέγερση. Οι ροπές αυτές υπήρξαν οι ακόλουθες:

          α) Η προσπάθεια των Βρεταννών να αποτρέψουν την κάθοδο των Ρώσων και, γενικότερα, των Σλάβων στις ακτές της Μεσογείου (ενδεχόμενο ορατό ήδη από την εποχή του Πέτρου Α΄ του Μεγάλου), εφόσον η κάθοδος αυτή θα επέφερε την ανέλιξη της Ρωσίας σε Δύναμη κυρίαρχη του ευρασιατικού χώρου. Φαινομενικώς παράδοξο είναι ότι ακριβώς οι Βρεταννοί είχαν ευνοήσει και καθοδηγήσει τον είσπλου ρωσικών πολεμικών πλοίων στο Αιγαίο πέλαγος το 1768. Τώρα όμως, οπότε η ρωσική ισχύς φαινόταν ακατάβλητη, έπρεπε να δημιουργηθεί ανεξάρτητο Κράτος Χριστιανών Ορθοδόξων αλλά όχι Σλάβων, το οποίο θα δρούσε ως ‘εμβόλιο’ κατά των σλαβικών λαών που στα Βαλκάνια ήδη έφταναν στα παράλια της Μεσογείου.

          β) Η βούληση χρηματιστηριακών κύκλων του Λονδίνου να έχουν «δική τους» εμπορική βάση στην Ανατολική Μεσόγειο. Προσφάτως (κυρίως χάρη στον Σπύρο Χατζάρα)  καταδείχτηκε ο ρόλος της Levant Company (Εταιρείας της [Εγγύς] Ανατολής)  στην προετοιμασία της ‘απελευθέρωσης’ του ελλαδικού χώρου. Αυτό –όπως ήδη υπογραμμίστηκε- είχε εμμέσως και σαφώς επισημανθεί ήδη από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, αλλά κανένας έως τώρα δεν έχει δώσει στο όλο ζήτημα με την προσοχή που επιβάλλεται.

          γ) Η συνωμοτική δράση Ελλήνων με επικεφαλής τον Ιωάννη Καποδίστρια, η αρχή της οποίας (πάλι χάρη στον Σπύρο Χατζάρα) είναι πια  γνωστό ότι άρχισε πολύ πριν από το 1814 (συμβατική χρονολογία ίδρυσης της Φιλικής Εταιρείας).

Το Ελληνικό Έθνος

Η αφήγηση, στα πλαίσια αυτής της διάλεξης, των γεγονότων της Επανάστασης δεν έχει λόγο. Οφείλει κανείς όμως να απαντήσει σε καίριας σημασίας ερώτημα: Υπήρχε πριν από το 1821 Ελληνικό Έθνος ή, μήπως, δημιουργήθηκε ακριβώς χάρη στην οριστική απελευθέρωση της νότιας εσχατιάς της Χερσονήσου του Αίμου το 1829; Το ερώτημα έχει σημασία, διότι Γαλλικό Έθνος πριν από τα γεγονότα του 1789 στο Παρίσι ουσιαστικώς δεν υπήρχε. Η Γαλλική Επανάσταση, πράγματι, υπήρξε το γεγονός που ‘κυοφόρησε’ το Έθνος των Γάλλων – και μάλιστα με διαδικασία εξαιρετικά επώδυνη, που  δεν ολοκληρώθηκε παρά κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

Εδώ η απάντηση επιβάλλεται κατηγορηματική: Ναί.  Ελληνικό Έθνος υπήρχε πριν από το 1821. Και η απάντηση αυτή ισχύει είτε στην περίπτωση κατά την οποία εκλάβει κανείς ως χρονολογία γέννησης του Έθνους μας την κατά το 1261 εκδίωξη των Φράγκων από την Κωνσταντινούπολη ή και, ακόμα, εάν θεωρήσει κανείς ότι το σύγχρονο Ελληνικό Έθνος αποτελεί εξέλιξη των «Ρωμαίων» του Μεσαίωνα. Όπως και να είναι όμως, η διακήρυξη κατά την εποχή των Παλαιολόγων «Ἕλληνες γὰρ τὸ γένος ἐσμὲν» συνιστά απόδειξη ύπαρξης Ελληνικού Έθνους τουλάχιστον από τα τέλη του Μεσαίωνα και μετά.

          Ποια είναι όμως η βαθύτερη υφή του νεότερου και σύγχρονου Ελληνικού Έθνους; Εδώ χρειάζεται να ανατρέξουμε στο πρώτο Ελληνικό σύνταγμα, εκείνο της Επιδαύρου των αρχών του έτους 1822 και να προβάλουμε τον θρησκευτικό χαρακτήρα της βάσης πάνω στην οποία σχηματίστηκε το  Ελληνικό Έθνος. Και για να γίνει σαφές αυτό, σπεύδω να σας δώσω τον χαρακτηρισμό του ίδιου του Καποδίστρια: «Έλληνας είναι οποιοσδήποτε και σε οποιοδήποτε σημείο της οθωμανικής επικράτειας και αν κατοικεί, εφόσον υπάγεται στην πνευματική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και μιλάει ελληνικά». Τον ορισμό αυτόν έμελλε αργότερα να τον συμπληρώσει ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, όταν, λίγο μετά τα μέσα του 19^ου αιώνα, διακήρυξε: «Έλληνας είναι όποιος υπάγεται στην πνευματική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και, κατά συνέπεια, θα μιλήσει ελληνικά». Ο θρησκευτικός ή και –γιατί όχι;- ‘εκκλησιαστικός’, κατά βάση, χαρακτήρας της συγκρότησης του Νεότερου και Σύγχρονου Ελληνικού Έθνους είναι, ελπίζω, σαφής παρά τα διάφορα που ιδίως κατά τις τελευταίες δεκαετίες λέγονται και ασυστόλως διακηρύσσονται ιδίως στη χώρα μας. Και εδώ πρέπει να τονιστεί το εξής:

          Πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι θα αμφισβητούσαν τη δυνατότητα σύμπηξης εθνικής οντότητας πάνω σε βάση θρησκευτική. Η εμπειρία όμως της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Ελληνικού Έθνους (συμβατικώς γνωστής ως Βυζαντινής) απέδειξε ότι αυτό είναι σαφώς δυνατόν να γίνει,  εφόσον το πλαίσιο της θρησκείας παραμένει ισχυρό και αδιατάρακτο. Και υπενθυμίζω εδώ πως, όταν όμως ιδρύθηκε το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, η θεμελίωση της νομοθεσίας του επιτεύχθηκε ακριβώς πάνω στους νόμους των  ἀειμνήστων ἡμῶν  χριστιανῶν αὐτοκρατόρων, δηλαδή των πιστῶν ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ βασιλέων και αυτοκρατόρων. Αυτό σήμερα έχει ξεχαστεί – κακώς, κάκιστα, με αποτελέσματα εν πολλοίς τα όσα βλέπουμε να γίνονται και γύρω μας αλλά και πάνω μας.  Και για να κλείσουμε αυτό το πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο της Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας μας, καλό είναι να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχει και Άγιος Αχμέτ, στη μνήμη του οποίου γίνεται τιμητική αναφορά από την Εκκλησία μας ακριβώς κατά την παραμονή των Χριστουγέννων (24 Δεκεμβρίου).

Ιωάννης Καποδίστριας και Κλήμης φον Μέττερνιχ

Klemens von Metternich

Άφησα τελευταίο τον πυρήνα της αποψινής μου διάλεξης· τη διαμάχη, συγκεκριμένα, του Ιωάννη Καποδίστρια με τον πρίγκηπα Κλήμη φον Μέττερνιχ, ηγετική προσωπικότητα της αυστριακής αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Εδώ και δεκαετίες πολλές είναι γνωστό ότι ο Καποδίστριας είχε αναλάβει ρόλο ηγετικό όσον αφορά την απελευθέρωση του Ελληνικού Γένους· δεν είχε γίνει κατανοητό όμως το πόσο ευρύς υπήρξε ο ρόλος του αυτός. Ο πρώτος που αυτό το τόνισε υπήρξε –όσο παράξενο και αν αυτό ακούγεται- ο Χένρυ Κίσσινγκερ.

          Ο Κίσσινγκερ είναι –και αυτό είναι κάτι που καθόλου δεν πρέπει να λησμονηθεί- θαυμαστής του Μέττερνιχ, τον οποίο θεωρεί πρότυπό του. Το πρώτο του μεγάλο βιβλίο λοιπόν είναι ακριβώς αφιερωμένο στην προσπάθεια του Μέττερνιχ να εξοντώσει τον Καποδίστρια, τον οποίο ορθώς θεωρούσε κύριο εκπρόσωπο του Πανελληνισμού, της προσπάθειας δηλαδή συνένωσης όλων των Ελλήνων σε ανεξάρτητο Κράτος. (Το βιβλίο αυτό μετέφρασα εγώ στα ελληνικά και εκδόθηκε πριν από αρκετά χρόνια από τις εκδόσεις «Παπαζήσης».)

          Ο Ιωάννης Καποδίστριας υπήρξε φύση κατά βάση θρησκευτική. Αυτό είναι κάτι που πρέπει εξ αρχής να τονίζεται. Προερχόταν –σύμφωνα με την καθιερωμένη άποψη- από οικογένεια εξιταλισμένων Σλάβων της Σλοβενίας, οι οποίοι τελικώς εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα, πήρανε τίτλο ευγένειας από τον δόγη της Βενετίας και τελικώς εγκατέλειψαν τον Ρωμαιοκαθολικισμό και έγιναν ορθόδοξοι. (Υπενθυμίζω εδώ ότι στενή συγγενής του Καποδίστρια είχε γίνει καλόγρια). Σύμφωνα πάντως με τα πορίσματα πρόσφατης έρευνας, η οικογένεια Καποδίστρια πιθανόν να είχε ρίζες βυζαντινές· αρχικώς ονομάζονταν Νικηφορόπουλοι και, αφότου κατέφυγαν στη βενετική επικράτεια, εξιτάλισαν το όνομά τους σε Vittori (ιταλική μετάφραση του «Νικηφορόπουλος»). Τελικώς βέβαια πήρανε το όνομα Capo d’Istria, από την πόλη όπου αρχικώς εγκαταστάθηκαν. Το Capo d’Istria, που σήμερα ονομάζεται Koper, είναι το σπουδαιότερο λιμάνι της Σλοβενίας. (Εκεί όμως, έως και τις αρχές του 20ού αιώνα, ο πληθυσμός, στη συντριπτική του πλειοψηφία, μιλούσε ιταλικά).

          Όπως και να είναι, ο Καποδίστριας, μετά τη δημιουργία Ιονίου Κράτους κατά το 1800, σκέφτηκε ότι μόνος τρόπος απελευθέρωσης των Ελλήνων ήταν η έκρηξη ρωσοτουρκικού πολέμου. Για αυτό, μετά την ανάθεση σε αυτόν από τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α΄ καθηκόντων υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, προσπάθησε με κάθε τρόπο να συνδαυλίσει τη σύρραξη αυτήν και, συνακολούθως, τη με τη βοήθεια και υπό την προστασία της Ρωσίας επίτευξη της ανεξαρτησίας του Ελληνικού Γένους. Αυτό ακριβώς προσπάθησε να αποτρέψει ο Μέττερνιχ και, σε πρώτη φάση, το επέτυχε.

          Θα επιμείνω και πάλι στη διαφορά της προσωπικότητας αυτών των δύο ανδρών· και τούτο, διότι όπως ο ίδιος ο Μέττερνιχ είχε διακηρύξει, παντού και πάντοτε σε αυτόν τον κόσμο συγκρούονται δύο τύποι ανθρώπων: Μέττερνιχ και Καποδίστριες. Οι τύποι Μέττερνιχ (στους οποίους σαφώς συγκατελέγεται ο Κίσσινγκερ καθώς και κάποιος άλλος, στη Γαλλία αυτός, ο Ραϋμόν Αρόν) ενδιαφέρονται μόνο για αποτελέσματα απτά, χειροπιαστά· κατά συνέπεια, πλήρως αδιαφορούν για τους ηθικούς κανόνες, την εξύψωση του ανθρωπίνου γένους, την ευημερία των Λαών και, βεβαίως, τη Θρησκεία. Το μόνο το οποίο τους ενδιαφέρει είναι η κατοχύρωση και επαύξηση των προνομίων που απολαμβάνουνε αυτοί και τα αφεντικά τους. Υπενθυμίζω εδώ ότι ο Μέττερνιχ εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της οικογένειας των Ρότσιλντ, από τους οποίους δεχότανε μεγάλα χρηματικά δώρα, καθώς και ότι βασικός σκοπός της όλης δράσης του υπήρξε η ανάσχεση της Ρωσίας. Θεωρούσε, πράγματι, ότι το «μάντρωμα» στην Ανατολική Ευρώπη του μεγάλου Ορθόδοξου Κράτους αποτελούσε προϋπόθεση της –εννοείται πολυτελούς– επιβίωσης του ιδίου και των ομοίων του.

Iωάννης Καποδίστριας

          Τελείως αντίθετη ψυχοσύνθεση είχε ο Καποδίστριας. Φύση ασκητική καθώς ήταν, ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο για τα επέκεινα παρά για τα γήινα. Τον ένοιαζε, με λίγα λόγια, κυρίως το τι έμελλε να απολογηθεί μετὰ θάνατον ενώπιον του φοβεροῦ βήματος του Θεού. Και όσον αφορά τη συμβολή του στην πρόοδο και ευημερία των Ευρωπαϊκών Λαών υπενθυμίζω εδώ το πολίτευμα της Ελβετίας που αυτός συνέταξε και το οποίο (όπως μας επισήμανε με το έργο της η καθηγήτρια Ελένη Κούκκου) υπήρξε αφετηρία της εκπληκτικής ευημερίας που έως τις ημέρες μας χαρακτηρίζει την Ελβετική Συνομοσπονδία. Και για να μη σας κουράζω, αρκούμαι να επισημάνω ότι κατά την κρίσιμη στιγμή της μεταξύ τους διαμάχης, ο Μέττερνιχ εξήγησε στον Καποδίστρια ότι ειδικώς το Κατὰ Ἰωάννην Ευαγγέλιο ήτανε «νόθο, ψεύτικο» και τον κάλεσε να το αποκηρύξει. Ο Καποδίστριας φαίνεται πως κάποια στιγμή, κουρασμένος από τον συνεχή αγώνα, έκανε πίσω -  και ο Μέττερνιχ πίστεψε πως είχε νικήσει. Έκανε, όμως, λάθος: Τελικώς ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση, χάρη στη μεγαλοφυία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη έξι μήνες μόνο μετά την έκρηξή της έπεσε στα χέρια των ξεσηκωμένων Ελλήνων η Τριπολιτσά και η οθωμανική κυριαρχία είχε πια σβήσει –και μάλιστα οριστικώς, όπως αργότερα αποδείχτηκε– στην Πελοπόννησο. Τελικώς νικητής υπήρξε ο Καποδίστριας.

*  *  *

Ιωάννης Καποδίστριας και Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Σε αυτούς οφείλεται η Ελευθερία του Ελληνικού Γένους. Και οι δυο τους, επιπλέον, ήταν ρωσόφιλοι· και τούτο, διότι σαφώς καταλάβαιναν το ευνόητο: Η Ρωσία και μόνον αυτή ήταν και είναι ο φυσικός σύμμαχος της Ελλάδας.

          Οι Αγγλόφιλοι, προσδεδεμένοι στο άρμα των Ιουδαίων χρηματιστών του Λονδίνου, κατέστρεψαν τον Ελληνικό Στόλο κατά το 1831 και μετά δολοφόνησαν τον Καποδίστρια· και οφείλει κανείς να τονίσει στο σημείο αυτό όχι μόνο το ότι οι πραγματικοί φονιάδες του ακόμα παραμένουνε –δήθεν- άγνωστοι αλλά και ότι ο θάνατος του πρώτου μας Κυβερνήτη αποφασίστηκε από τους Αγγλόφιλους, ευθύς μετά τη δημοσίευση διατάγματος του Καποδίστρια, με το οποίο μπαίνανε ουσιαστικώς εκτός νόμου οι τότε μασωνικές στοές.

          Ελπίζω ότι σεις το πιάσατε το υπονοούμενο. Όσο για τον Κολοκοτρώνη... τι να σας πω; Καταδικάστηκε σε θάνατο, επειδή επικαλέστηκε την παρέμβαση του  αυτοκράτορα της Ρωσίας, και σώθηκε από τη λαιμητόμο μόνο και μόνο χάρη στον βασιλέα της Ελλάδος Όθωνα, ο οποίος ήλθε εδώ κυρίως ως άνθρωπος των Αγγλοϊουδαίων, μα τελικώς, ευθύς μόλις κατάλαβε τι γίνεται, στράφηκε εναντίον τους.

          Τα υπόλοιπα είναι γνωστά...

          ... Όπως γνωστό είναι σε όλους μας το τι γίνεται σήμερα στον τόπο μας. Το Κράτος, το οποίο δημιούργησαν ο Καποδίστριας και ο Κολοκοτρώνης, μαζί με τις μυριάδες των Εθνομαρτύρων που παρέμειναν ανώνυμοι, πάει να καταστραφεί. Καλώ λοιπόν όλους μας, σήμερα, παραμονές του Ευαγγελισμού της Μεγαλόχαρης, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας όχι μόνο για να σώσουμε την Πατρίδα αλλά, κάνοντας την κρίση ευκαιρία, να πραγματώσουμε όσα στοχάστηκαν οι ήρωές μας, Κολοκοτρώνης και Καποδίστριας, αλλά δεν μπόρεσαν εκείνοι και τότε να πραγματοποιήσουν.

          Εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ἡμῶν,  οὐδεὶς καθ’ἡμῶν.

Θεόδοτος

Γ. Καραμπελιάς : Γιατί «βαφτίζουν» δικτάτορα τον Καποδίστρια.

Ο ιστορικός ερευνητής , συγγραφέας και συνιδρυτής του «Άρδην» Γιώργος Καραμπελιάς, μιλώντας στον 98.4 με αφορμή τις επίσημες απόψεις μέλους της επιτροπής για τον εορτασμό από τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης , ότι ο Καποδίστριας ήταν δικτάτορας, σημείωσε ότι παρά τα αντίθετα στοιχεία, ο στόχος είναι προφανής. Η πλήρης αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας, για όσους πιστεύουν ότι το ελληνικό έθνος «γεννήθηκε» μετά την Επανάσταση του 21. Το πρόβλημα όμως είναι πως όλα αυτά γίνονται και επίσημη ανάρτηση από την ίδια την Επιτροπή και όπως είπε , κάποιοι πιστεύουν ότι με τις εθνο-μηδενιστικές τους προσεγγίσεις θα περάσουν το νόημα που θέλουν ως επίσημη άποψη για την Επανάσταση του 1821 , διακόσια χρόνια μετά.

https://www.youtube.com/watch?v=-lF9Hz55rwQ

H ΡΩΜΗΟΣYΝΗ καὶ Ο ΦΡΑΓΚΟΛΕΒΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ (Δ. Νατσιός)

Καποδίστριας καὶ Κοραῆς:
Ἡ Ρωμηοσύνη καὶ ὁ φραγκολεβαντινισμός
[Α´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 20, Αὔγουστος 2014

Ὁ φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης
( Ἰωάννης Καποδίστριας)

.                     27 Σεπτεμβρίου 1831, ἡμέρα Κυριακή, ὥρα 6.35΄ τό πρωί. Ἔξω ἀπό τόν ναό τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος στό Ναύπλιο, πέφτει νεκρός, ἀπό χέρια ἑλληνικά, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Συνήθιζε ὁ Κυβερνήτης νά λειτουργιέται νωρίς, «ὄρθρου βαθέος», ἀπό την «πρώτη καμπάνα», ὅπως λέει ὁ λαός. Ὁ θάνατός του θεωρήθηκε «συμφορά διά τήν Ἑλλάδα». «Ὁ κακοῦργος ὅστις ἐδολοφόνησε τόν Καποδίστριαν, ἐδολοφόνησε τήν πατρίδα του» θά πεῖ θρηνώντας ὁ φίλος του καί μεγάλος εὐεργέτης τῆς πατρίδας μας, Ἐλβετός Φιλέλληνας Ἐϋνάρδος. Διηγεῖται καί ὁ Κολοκοτρώνης στήν «Διήγησιν Συμβάντων» γιά τήν ἀντίδραση τοῦ λαοῦ στό φρικτό νέο: «Τήν αὐγήν ὅπου τό ἔμαθαν οἱ πολῖται τῆς Τριπολιτσᾶς ἔμειναν νεκροί, ἄφησαν τά ἐργαστήριά των, τές δουλειές τους καί ἐπερπατοῦσαν εἰς τούς δρόμους ὡσάν τρελλοί» («Ἅπαντα περί Κολοκοτρωναίων», ἔκδ.«ΟΕΔΒ», σ. 239). Ὁ ἁπλός λαός «ἔχασε τά λογικά του» ἀπό τήν ὀδύνη. Κάποιοι ὅμως… πανηγύριζαν! Ὁ εὑρισκόμενος στήν παρισινή θαλπωρή, Ἀδαμάντιος Κοραῆς, εἶχε τήν κακόγουστη ἰδέα νά κατηγορήσει τούς δολοφόνους ὅτι ἔσωσαν τόν Καποδίστρια ἀπό τήν τύχη πού τοῦ ἄξιζε περισσότερο: νά τόν διώξουν ἀπό τήν Ἑλλάδα!
.                     Ἔχω ἕνα μικρό, ὀλιγοσέλιδο βιβλίο, ἔκδοση τοῦ 1976. Περιέχει κείμενα, ἐπιστολές τοῦ Καποδίστρια. Εἶναι τοῦ πρό ὀλίγων ἐτῶν καταργηθέντος «Ὀργανισμοῦ Ἐκδόσεως Διδακτικῶν Βιβλίων», τοῦ γνωστοῦ ΟΕΔΒ (ἀρκτικόλεξο), πού μαζί μέ τό σύμβολό του,τήν κουκουβάγια, τό πουλί τῆς γνώσεως, κοσμοῦσε τά ὀπισθόφυλλα τῶν σχολικῶν βιβλίων. Ὁ ἐν λόγῳ «Ὀργανισμός» τολμοῦσε νά ἐκδίδει καί νά μοιράζει στά σχολεῖα, βιβλία ἐθνικοῦ περιεχομένου, γιά νά συμβάλλει στήν ἱστορική παιδαγωγία μαθητῶν καί δασκάλων. Μέ τήν κατάργησή του, τήν εἰσβολή ἰδιωτικῶν ἐκδοτικῶν οἴκων καί τήν ἅλωση τῆς Ἐκπαίδευσης ἀπό τούς ποικιλώνυμους «Γραικύλους τῆς σήμερον», παρεισδύουν στά σχολεῖα κουρελουργήματα τύπου «Ρεπούση» ἤ βιβλία «Γλώσσας», πού μορφώνουν τά Ἑλληνόπουλα μέ συνταγές μαγειρικῆς! Ἐρανίζομαι ἀπό τό θαυμάσιο τευχίδιο κάποια κείμενα τοῦ Κυβερνήτη _ὁ μοναδικός πού ἔμεινε στήν Ἱστορία μ’ αὐτόν τόν περιούσιο τίτλο_ τά ὁποῖα ἐπιβεβαιώνουν τό γιατί ὑπῆρξε συμφορά γιά τό Γένος ἡ ἀπώλειά του.
.                     Εἶχε συλλάβει ἐναργέστατα ὁ Κυβερνήτης τήν ἰδέα ὅτι, γιά νά ἀνορθωθεῖ ὁ λαός χρειάζεται σωστή Παιδεία _«ἡ ροδόχρους ἐλπίδα τοῦ Ἔθνους» ὅπως τήν ἀποκαλεῖ. Τί σχολεῖο ὀνειρεύεται; «Τά σχολεῖα δέν εἶναι ἁπλῶς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλά κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καί ἐθνικῆς ἀγωγῆς». Δέν διαφεύγει ἀπό τόν ἀνύστακτο ζῆλο του γιά τήν Παιδεία, τό ποιόν τῶν δασκάλων. Γράφει: «…ἄν ἡ παροῦσα γενεά δέν ἐνδυναμωθεῖ ἀπό ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καί μάλιστα πρός τόν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καί τῶν ἠθῶν μας, θά εἶναι δυσοίωνο τό μέλλον τῆς Ἑλλάδος καί ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη».
.                     Ἡ παροῦσα κρίση πού μᾶς «τηγανίζει» εἶναι σύν τοῖς ἄλλοις καί ἀπόρροια μιᾶς Παιδείας, ἡ ὁποία πράττει τά ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού μᾶς κανοναρχοῦσε ὁ Καποδίστριας! Πρῶτα «αἰχμαλώτισε» τίς παιδαγωγικές σχολές, τοποθετώντας «ξιπασμένους ὀψίπλουτους» τῆς μάθησης, καθηγητές χωρίς ἰθαγένεια, γιά νά ὑπονομεύσει τό ποιόν τῶν δασκάλων καί στή συνέχεια ἀνέλαβε νά καταστήσει τά σχολεῖα τόπους προσκτήσεως πληροφοριῶν. Σχολεῖα χωρίς «ψυχή καί Χριστό», σχολεῖα…«εὐρωπαϊκά», φραγκολεβαντίνικα! Ἐλάχιστη ὑπόληψη ἔτρεφε ὁ Κυβερνήτης γιά τήν Εὐρώπη: «Καί ἐγώ ἀναγκαιότατον κρίνω νά συλλέξωμεν καί ἐπαναγάγωμεν εἰς τήν Ἑλλάδα τούς νέους Ἕλληνας, ὅσοι ἐπί προφάσει μαθήσεως διαφθείρωνται ἐν Εὐρώπῃ».
.                     Αὐτό ὅμως πού γιά τόν Κυβερνήτη εἶναι ἑστία διαφθορᾶς -ἡ Εὐρώπη καί οἱ ἀντίχριστες θεωρίες της – γιά τόν ὑπερτιμημένο Ἀδαμάντιο Κοραῆ εἶναι «τόπος ἐπαγγελίας»!
.                   Δυστυχῶς γιά τήν πατρίδα μας δέν εἰσηκούσθη ὁ Καποδίστριας, ἀλλά οἱ ἐκ Παρισίων ἁπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ, πού ἐπεῖχαν θέση βασιλικοῦ διατάγματος τήν ἐποχή τῶν πρώτων βημάτων τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Ὁ Κοραῆς, ἄγευστος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῶν χριστοειδῶν ἠθῶν της, προκρίνει τήν «μετακένωσιν» τῶν φώτων. Νά μιμηθοῦμε τήν Εὐρώπη, τά «πεφωτισμένα ἔθνη τῆς Ἑσπερίας» γιά νά συγκαταριθμηθῶμεν μεταξύ τῶν «πολιτισμένων» ἐθνῶν.      

«Ὅ,τι δέν πέτυχαν οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους, ὅταν ὁ μεγαλομάρτυς λαός μας βίωνε τά “ἀγαθά” τοῦ Ἰσλάμ –πού κάποιοι σήμερα τό τιμοῦν μέ τζαμιά καί τμήματα σπουδῶν στό ΑΠΘ(!)– τό πέτυχαν ὁ Κοραῆς καί τά ἔκγονά του στούς χρόνους τῆς Ἐλευθερίας, ὑπό τήν Βαυαροκρατία καί τούς συνεχιστές της!!»

[Β´]

Ἐκεῖνος πού ἤρχισε τόν πόλεµον κατά τῆς Ρωµηοσύνης ἦτο ὁ Ἀδαµάντιος Κοραῆς», γράφει ὁ π.Ἰωάννης Ρωμανίδης («Κωστῆς Παλαμᾶς καί Ρωμηοσύνη», ἐκδ. «Ρωμηοσύνη», Ἀθῆναι 1976, σ. 12) καί παραπέμπει στήν γνωστή φράση τοῦ Κοραῆ ὅτι «Ἐπρόκρινα τό ὄνομα Γραικός, ἐπειδή οὕτω μᾶς ὀνομάζουσι καί ὅλα τά φωτισμένα ἔθνη τῆς Εὐρώπης». Ζώντας στό Παρίσι ὁ Κοραῆς, βιώνοντας καί υἱοθετώντας τόν ἀντικληρικαλισμό τοῦ λεγομένου Διαφωτισμοῦ καί τό μένος του κατά τῆς Ρωμηοσύνης (Βυζάντιο), ἀποκόπτει μέ τό κῦρος του σύρριζα τήν ἀδιάσπαστη συνέχεια τοῦ Γένους καί τό στρέφει στήν στεῖρα ἀρχαιολατρία. (Ἀπό τήν ἀρχαιολατρία ἀνέκυψε καί ἡ καθαρεύουσα, γλῶσσα ἄγνωστη στόν λαό. Φόρτωσαν στόν ἀγράμματο λαό μιά γλῶσσα ὅλο στόμφο καί ἐπιτήδευση, τίς «ἑλληνικοῦρες» καί ἀποσιωπήθηκε ὁ ζωντανός, πηγαῖος, «βουνίσιος» λαϊκός λόγος, ἡ γλῶσσα τοῦ Μακρυγιάννη, πράγμα πού εἶχε τραγικές συνέπειες γιά τήν πνευματική ἀναγέννηση τῆς πατρίδας μας). Ὁ Κοραῆς εἶναι ἐν πολλοῖς ὑπεύθυνος γιά τήν ὑποτίμηση τοῦ «Βυζαντίου», γιά τό στήσιμο «ἀερογέφυρας» –ὅπως εὐφυῶς εἰπώθηκε–μεταξύ τῶν Νεοελλήνων καί τῶν ἀρχαίων. Εἴμαστε παιδιά τοῦ παπποῦ μας καί ὄχι τοῦ πατέρα μας, τοῦ Ρωμηοῦ τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης!
.                   «Οὐαί, οὐαί!» γράφει «τέκνα μου ἀγαπητά, δυστυχεῖς ἀπόγονοι τῶν Ἑλλήνων. Ἐσυντρίβη τέλος πάντων καί ὁ ρωμαϊκός ζυγός καί οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες ἐκρημνίσθησαν ἀπό τοῦ Βυζαντίου θρόνου» (Ἀδ. Κοραῆς, «Ἅπαντα», ἐκδ. Μπίρη, Ἀθῆναι 1970, σ. 30).
.                   Καί ἀλλοῦ: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τήν διχόνοιαν, διήγειρε τάς πόλεις καί τούς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τήν πυρκαϊάν καί ὑπέταξε τούς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τούς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τούς Ρωμαίους, καί τελευταῖον εἰς τό βαρβαρώτερον καί ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τούς Τούρκους» (αὐτόθι, σ.173). ( Ἡ ὑποταγή «εἰς τούς Μακεδόνας» ὀλίγον ἀπέχει τῆς προδοσίας!). Ἀλλοῦ εἰρωνεύεται τούς Ὀρθοδόξους, τούς ἁπλοϊκούς κυρίως μοναχούς, αὐτούς τούς χυδαίους ὅπως λέγει «οἱ ὁποῖοι δι’ ἄλλο δέν ἐπιθυμοῦν τήν καταστροφήν τῶν Τούρκων, παρά διά νά ἀκούσωσιν τήν λειτουργίαν εἰς τόν ναόν τῆς Ἁγίας Σοφίας» (αὐτόθι, σ.100). Προτείνει τήν κατάργηση τοῦ μοναχισμοῦ, τῆς ἀγαμίας τῶν Ἐπισκόπων, τῆς νηστείας. (Ἐξαιρετικές γιά τά θέματα αὐτά εἶναι οἱ μελέτες καί τά ἔργα τῶν δύο πολιῶν καί σεβαστῶν ὁμοτίμων θεολόγων καθηγητῶν καί πρωτοπρεσβυτέρων, τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καί τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ).
.                   Ὁ Κοραῆς «πέθανε καί ἐτάφη» ζώντας μέχρι τά βαθιά γεράματα στό Παρίσι, στίς 6 Ἀπριλίου 1833. Ὁ Καποδίστριας, πού ἔδωσε τά πάντα γιά τήν «ματοκυλισμένη» του πατρίδα, δολοφονήθηκε ἀνάνδρως καί πότισε μέ τό αἷμα του τήν γῆ μας. Ἔγινε ὅμως τό μεγάλο κακό!! Ὅ,τι δέν πέτυχαν οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους, ὅταν ὁ μεγαλομάρτυς λαός μας βίωνε τά «ἀγαθά» τοῦ Ἰσλάμ –πού κάποιοι σήμερα τό τιμοῦν μέ τζαμιά καί τμήματα σπουδῶν στό ΑΠΘ(!)– τό πέτυχαν ὁ Κοραῆς καί τά ἔκγονά του στούς χρόνους τῆς Ἐλευθερίας, ὑπό τήν Βαυαροκρατία καί τούς συνεχιστές της!! Περιφρονήσαμε τήν μάνα μας, τήν «Πονεμένη Ρωμηοσύνη», καί σπεύσαμε στίς «ἀλώπεκες τοῦ σκότους», (Εὐγ. Βούλγαρης), στίς φραγκομητριές, πού μᾶς ἄφησαν χωρίς πίστη, χωρίς πατρίδα, «ἀρετή καί τιμιότη»!! (Δυστυχῶς καί στά σχολικά βιβλία κυριαρχεῖ ἡ ἴδια νοοτροπία. Στό βιβλίο «Ἱστορία Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» Α´, Β´, καί Γ´ Γυμνασίου, ὁ Κοραῆς τιμᾶται μέ τρισέλιδη, ἐπαινετικότατη παραπομπή ἐνῶ ὁ πολύαθλος «ἅγιος» τῆς πολιτικῆς, Ἰωάννης Καποδίστριας, διαπομπεύεται γιά πρώτη φορά στήν ἑλληνική ἐκπαίδευση_ μέσῳ ἑνός σατυρικοῦ ποιήματος τοῦ Ἀλεξάνδρου Σούτσου. Βλέπε «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας», Γ´ Γυμνασίου, σ. 72-73). Στό ἀνάξιο λόγου αὐτό ποιηματίδιο τοῦ μετριοτάτου ποιητῆ Σούτσου ἀφήνονται αἰχμές γιά ἄνομο χρηματισμό καί γιά ἠθικές ἀκόμη ἐκτροπές τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια. Διαβάζω:

«Ἡ αὐτοῦ Πανεξοχότης μ’ ἀγκαλιάζει κάθε μέρα.
Μά ρημάζω τό Ταμεῖον; Ἀλλοῦ βλέπει, βρέχει πέρα…»

Καί στήν 6η στροφή:

«Μέ κολνοῦνε οἱ γυναῖκες καί γλυκές ματιές μέ ρίχνουν·
μ’ ὅλες μου τές ἄσπρες τρίχες πώς μ’ ὀρέγουνται μέ δείχνουν…».

.                   Πεζοδρομιακές ἀθλιότητες γιά τόν ἄνθρωπο πού, ὅταν ὁ γιατρός του τοῦ συνιστοῦσε νά αὐξήσει τήν τροφή του γιά λόγους ὑγείας, ἀπαντοῦσε: «Οὐδέποτε θά ἐπιτρέψω εἰς τόν ἑαυτόν μου νά βελτιώσω τήν τροφήν μου, ἀλλά μόνον τότε, ὅταν θά εἶμαι βέβαιος, ὅτι δέν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλον πού νά πεινᾶ…». Μιά σύγκριση μέ τούς τωρινούς νάνους καί ἀρλεκίνους τοῦ κομματισμοῦ ἄγει σέ κατάθλιψη. (Κατά τόν Στοβαῖο: «Δεῖ τόν ἀγαθόν ἄρχοντα παυόμενον τῆς ἀρχῆς μή πλουσιώτερον ἀλλ’ ἐνδοξότερον γεγονέναι»). Σκοπός ὅμως τῶν ἐρεβομανῶν ἐπιτροπῶν καί παραεπιτροπῶν τοῦ ὑπουργείου ἀνθελληνικῆς παιδείας πού θέτουν τέτοια κείμενα στά βιβλία εἶναι νά ἀμαυρώσουν καί νά σπιλώσουν προσωπικότητες, πού ἀποτελοῦν «τύπο καί ὑπογραμμό» καί ὁδοδείκτες τοῦ βίου! Προβάλλονται, μέσῳ τῆς τηλοψίας, οἱ παντοειδεῖς τζιτζιφιόγκοι καί ἡδονοδιψεῖς τοῦ πλάνου κόσμου καί ἀποκρύπτονται ἤ συκοφαντοῦνται οἱ τρανοί Ρωμηοί πού κοσμοῦν τό Συναξάρι τοῦ Γένους!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

christianvivliografia