Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Άρθρο – κόλαφος του καθηγητή Ρόμπερτς: «Εξουσία είναι το άλογο που ιππεύει ο Διάβολος.»

Posted by olympiada στο Δεκεμβρίου 31, 2014

«Το Μεγαλύτερο Δώρο από΄Ολα
Του δρα Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς 31-12-2014
Πλούσια τροφή για σκέψη -αυτές τις μέρες του αναλογισμού, στο γύρισμα του χρόνου- προσφέρει το κατωτέρω άρθρο του γνωστού μας σοφού Αμερικανού καθηγητού Πωλ Γκραικ Ρόμπερτς, που προβάλλει το δραματικό δίλημμα που εγείρεται την αυγή του 2015 μπροστά στους λαούς της Δύσεως.
Μιλώντας για τον γενικό εκφυλισμό αξιών, που ωθεί σε επιστροφή στη βαρβαρότητα, ο Δρ. Ρόμπερτς αναφέρεται πρωτίστως στην πατρίδα του. Η οποία όμως, με την ισχύ του χρήματος, τής λάμψης, της προπαγάνδας και των όπλων, επέβαλε τα διαβρωτικά μετα-νεωτερικά δόγματα της « ορθής σκέψης» και τον κανόνα της βίας, σε δυναστικό κανόνα «ορθόδοξης» Δυτικής συμπεριφοράς – οδοστρωτήρα που καταδαφίζει αιώνιες αρχές του Δυτικού χριστιανικού πολιτισμού, σωτήριες για την προσωπικότητα και την ελευθερία του ανθρώπου.
Το δίλημμα, στον πρόλογο και επίλογο του άρθρου, ορθώνεται σήμερα, ωμότερα από ποτέ, σαφές και αμείλικτο: Ανάμεσα στην υπεράσπιση του πολιτισμού που κληρονομήσαμε και στην επαπειλούμενη υποδούλωση σε παγκόσμιο καθεστώς ρομποτικoύ κάτεργου. Το δίλημμα προκαλεί κάθε σκεπτόμενο πολίτη. Αφορά τον ίδιο και τον κόσμο που θα κληροδοτήσει στους απογόνους του. Και δεν μπορεί να παρακαμφθεί ατιμωρητί…



Μετάφραση/εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού
«Με την είσοδό μας στο 2015, κρίνεται και η τύχη του Δυτικού πολιτισμού, καρπού αγώνων χιλιάδων ετών. Καθώς η Δύση βυθίζεται στη τυραννία, οι Δυτικοί λαοί θα υπερασπισθούν την ελευθερία τους και την ψυχή τους, ή θα βουλιάξουν στη τυραννία, που ξανασήκωσε το αποκρουστικό και σαρκοβόρο κεφάλι της;
Τα Χριστούγεννα είναι η μέρα των παραδόσεων. Το στόλισμα του δέντρου, μια πρόσφατη παράδοση, τα δώρα μια παράδοση που εμπνέεται από τους τρεις Μάγους που κομίζουν δώρα στο Θείο βρέφος, Ιησού. Το στόλισμα και τα δώρα των Χριστουγέννων είναι από τις παραδόσεις που μας συνδέουν με τη χριστιανική παιδεία, που συντήρησε συμπαγή τον δυτικό πολιτισμό για 2.000 χρόνια.
Στην χριστιανική κουλτούρα μας το άτομο/άνθρωπος αντιπροσωπεύει αξία. Αυτό του επιτρέπει να πατήσει πόδι, να πάρει θέση σε θέματα αρχής, να γίνει μεταρρυθμιστής και να αναμετρηθεί με την αδικία.
Αυτή η εξουσιοδότηση του ατόμου ύπάρχει μόνο στον Δυτικό πολιτισμό. Αυτή έκανε το άτομο Πολίτη, με δικαιώματα ίσα με όλους τους άλλους πολίτες, προστατευόμενο από τυραννική κυβέρνηση με την κυριαρχία του Νόμου και την ελευθερία του λόγου.
Αυτά τα επιτεύγματα είναι καρποί αιώνιων αγώνων, αλλά όλα απορρέουν από τη διδασκαλία ότι ο Θεός αποτιμά τόσο την ψυχή του ατόμου ώστε έστειλε τον μονογενή υιό του στον θάνατο προκειμένου να ζήσουμε εμείς οι άνθρωποι. Εξυψώνοντας έτσι το άτομο, ο Χριστιανισμός του έδωσε φωνή.
Προηγουμένως φωνή είχαν μόνο αυτοί που είχαν εξουσία. Στον Δυτικό πολιτισμό οι ακέραιοι άνθρωπο έχουν φωνή. ΄Οπως φωνή έχουν οι άνθρωποι με αίσθηση δικαίου, τιμής, καθήκοντος και τίμιου παιχνιδιού. Οι μεταρρυθμιστές μπορούν να μεταρρυθμίζουν, οι επενδυτές να επενδύουν και οι επιχειρηματίες μπορούν να δημιουργούν επιχειρήσεις, νέα προϊόντα και νέες ευκαιρίες απασχόλησης.
Το αποτέλεσμα ήταν και η χώρα της ευκαιρίας. Οι ΗΠΑ προσείλκυαν μετανάστες που συμμερίζονταν τις αξίες μας και τις εξέφραζαν στη ζωή τους. Η κουλτούρα μας αφομοιώθηκε από πολυσύνθετο πλήθος που έγινε ένας λαός.
Στις τελευταίες δεκαετίες ξεχάσαμε το ιστορικό επίτευγμα που έδωσε εξουσία στον πολίτη. Οι θρησκευτικές, νομικές και πολιτικές ρίζες αυτού του μεγάλου επιτεύγματος δεν διδάσκονται πλέον με ευλάβεια στα σχολεία, τα γυμνάσια και τα πανεπιστήμια και δεν γίνονται σεβαστές από την κυβέρνησή μας. Οι φωνές που φθάνουν ως εμάς από τις χιλιετίες και μας συνδέουν με τον πολιτισμό μας, φιμώνονται από την «πολιτική ορθότητα» και τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Εξωστρακίσθηκαν από τα σχολεία η προσευχή και από τον δημόσιο βίο τα χριστιανικά θρησκευτικά σύμβολα. Οι συνταγματικές προστασίες φαλκιδεύθηκαν από ηγεμονικές πολιτικές φιλοδοξίες. Απεριόριστη κράτηση, βασανιστήρια και δολοφονίες είναι οι ομολογημένες πρακτικές της αμερικανικής κυβέρνησης. Η ιστορική κατάκτηση της νόμιμης ποινικής διαδικασίας έχει ανατραπεί.
Διαφορετικότητα στο εσωτερικό και ηγεμονία στο εξωτερικό είναι διαβρωτικές αξίες, που διαλύουν τον πολιτισμό και το κράτος δικαίου. Υπάρχει άπλετος χώρος για πολιτιστική διαφορετικότητα στον κόσμο, αλλά όχι μέσα σε μ ί α χώρα.
Ο Πύργος της Βαβέλ δεν είναι πολιτισμός. ΄Ενα ανακάτωμα θρησκευτικών και πολιτιστικών αξιών δεν προσφέρεται σαν βάση για τον Νόμο- εκτός αν πρόκειται για την ωμή βία τού προ-Χριστιανικού παρελθόντος.
΄Ολοι οι Αμερικανοί διαθέτουν ένα τεράστιο κεφάλαιο στον Χριστιανισμό. Ανεξάρτητα άν ατομικά πιστεύουμε ή όχι, επωφελούμαστε από το ηθικό δόγμα που χαλιναγώγησε την εξουσία και προστάτεψε τον αδύναμο. Εξουσία είναι το άλογο που ιππεύει ο Διάβολος. Στον 20ο Αιώνα το άλογο ιππεύθηκε δυνατά και ο 21ος Αιώνας δείχνει μεγαλύτερη φόρα. Εκατομμύρια άνθρωποι εξολοθρεύτηκαν τον 20ό Αιώνα από τους Εθνικοσοσιαλιστές της Γερμανίας και από τους Σοβιετικούς και Κινέζους κομμουνιστές, απλώς και μόνο γιατί ήσαν μέλη μιας φυλής ή μιας τάξεως που είχε δαιμονοποιηθεί από διανοουμένους ή από την πολιική εξουσία. Στις αρχές του 21ου Αιώνα εκατοντάδες χιλιάδες Μουσουλμάνοι σε επτά χώρες έχουν ήδη δολοφονηθεί και εκατομμύρια έχουν εκτοπισθεί, επειδή η θρησκεία τους δεν υποτάσσεται στην ηγεμονία της Ουάσιγκτων.
Η εξουσία που κοσμικοποιείται και κόβει τους δεσμούς της με τις εκπολιτίζουσες παραδόσεις, δεν ανακόπτεται από ηθικούς και θρησκευτικούς ενδοιασμούς.Ο Β.Ι.Λένιν το κατέστησε σαφές όταν προσδιόρισε την έννοια της δικτατορίας του ως «απεριόριστη εξουσία, στηριζόμενη άμεσα στην ισχύ, μη περιοριζόμενη από τίποτα». Η εξόρμηση της Ουάσιγκτων για ηγεμονία επί των Αμερικανών υπηκόων και του υπόλοιπου κόσμου, βασίζεται ολοκληρωτικά στην άσκηση βίας και ανασταίνει την ασύδοτη εξουσία.
Η έμφαση του Χριστιανισμού στην ιερότητα του ανθρώπου καθιστά τέτοιαν εξουσία- όπως την προσδιόρισε ο Λένιν και την δικδικεί τώρα η Ουάαιγκτων- αδιανόητη. Είτε είμαστε θρησκευόμενοι είτε όχι, γιορτάζοντας την γέννηση του Χριστού γιορτάζουμε μια θρησκεία που μας κατέστησε κυρίους της ψυχής μας και της πολιτικής ζωής στη Γη. Μια τέτοια θρησκεία σαν αυτήν αξίζει υπεράσπισης ακόμη και από τους αθέους.
Καθώς μπαίνουμε στο 2015, ο Δυτικός πολιτισμός,δημιούργημα αγώνων χιλιετιών, κρέμεται στη ζυγαριά διλήμματος. Η εκφυλιστική παρακμή είναι παντού, μπροστά στα μάτια μας. Καθώς η Δύση βυθίζεται στην τυραννία, οι Δυτικοί λαοί θα υπερασπιστούν την ελευθερία τους και την ψυχή τους, ή θα βουλιάξουν στη τυραννία, που ξανασήκωσε το αποκρουστικό και σαρκοβόρο κεφάλι της;»

http://www.olympia.gr

 ohifront.wordpress.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ. ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ ΑΥΤΗΣ. ΤΟΝ ΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ.

 
-Επιτρέπεται μέσα στην Εκκλησία η συλλογή υπογραφών; -Έχουν δικαίωμα κάποιοι να συντάσσουν διάφορα κείμενα ομολογίας πίστεως; -Χρειάζεται να πάρουν από κάπου άδεια; -Πώς λέγεται αυτό σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας;
ΣΗΜΕΙΩΣΗ-ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ «ΦΛΟΓΑ»:
ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ
 ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ.

29. ΠΕ 27-11-2014 (Κεφ.03, στ.16) 

Ὅλοι θέλουμε νά ἀγωνιστοῦμε προκειμένου νά παραμείνει ἡ Ὀρθοδοξία ἀνόθευτη.
Πρέπει ὅμως καί τά ὅπλα τοῦ ἀγώνα νά εἶναι ὀρθόδοξα.

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας
τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
πού ἔγινε στά πλαίσια τῶν κατηχητικῶν ἀναλύσεων τῆς Β᾽ πρός Τιμόθεον ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Δικηγορικῶν Γλυφάδας,
τήν Πέμπτη 27-11-2014.


[...]
Ἡ Ἐκκλησία γιά ὅλα αὐτά τά πράγματα δέν παίζει. Θέλει αὐτά τά πράγματα νά ἐλεχθοῦν διαχρονικά. Καί θά σᾶς πῶ τώρα τόν τρόπο τοῦ διαχρονικοῦ ἐλέγχου· ἔχει σημασία ἔστω νά ξέρετε μονάχα. Γιατί τό τονίζω ἡ προσπάθειά μας εἶναι ἐδῶ καί νά μάθετε δύο πράγματα -βασικά νά τά ζεῖτε αὐτά τά πράγματα- νά μπεῖτε στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς θεοπνευστίας γιατί ὅλοι εἴμαστε προορισμένοι νά εἴμαστε χαριτωμένοι καί ἐμπνευσμένοι ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ -αὐτό εἶναι θεοπνευστία, νά ζοῦμε στήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος- καί πέρα ἀπό αὐτό νά ξέρουμε καί δύο πραγματάκια, καί γιά ὁποιαδήποτε προσπάθεια προσβολῆς γελοιοποιήσεως, ἀντιδράσεως, ξετινάγματος τῶν Ἀληθειῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ἔχουμε νά ποῦμε ἕνα στοιχειώδη λόγο. Ξέρετε, τό θέμα δέν εἶναι νά πείσουμε κανέναν, νά ἔχουμε ἕνα ὑπεύθυνο λόγο καί νά τό ξέρουμε κι ἐμεῖς τουλάχιστον, νά᾽ χουμε μία σταθερότητα σέ αὐτό πού ξέρουμε. Κι ἄν τό καταθέσουμε τό θέμα δέν εἶναι ὁ ἄλλος τό δέχτηκε ἤ δέν τό δέχτηκε. Κι ὁ Χριστός Ἀλήθειες εἶπε καί τόν σταύρωσαν.
[...]
Ἄρα, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία τήν θεοπνευστία τήν ἐλέγχει. Ἀπό τήν ἁγιότητα τῶν προσώπων τήν ἐλέγχει διαχρονικά, τήν ἐλέγχει συνολικά, ὅλοι νά συμφωνοῦν καί τήν ἐλέγχει ἱστορικά μέ μιά Οἰκουμενική Σύνοδο. Σᾶς τά λέω ὅλα αὐτά γιά νά ἔχετε μιά ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μας. Πάνω ἀπ᾽ ὅλα εἶναι ἡ Ἐκκλησία, τό μεῖζον θέμα εἶναι ἡ Ἐκκλησία [καί] ἄν ζοῦμε στήν Ἐκκλησία μέσα ὅλα αὐτά ξεπερνιῶνται, ἁπλῶς δέν βιαζόμαστε. Γι᾽ αὐτό βλέπετε μπορεῖ νά ὑπάρχει, τό τονίζω, καί μιά γνώμη καί δύο μεγάλοι Πατέρες νά ἔχουν μιά διαφορετική γνώμη καί ἡ Ἐκκλησία νά πεῖ «αὐτό εἶναι τό σωστό»· δέν σημαίνει [ὅτι] ὁ ἄλλος εἶναι αἱρετικός. Ἡ Ἐκκλησία αὐτό ἐπέλεξε. Εἶναι θεόπνευστη, ἀλλά ἡ θεοπνευστία κρίνεται ὄχι στή μοναδικότητα τοῦ προσώπου, τό κρίνει ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία στό σύνολο καί διαχρονικά. Αὐτό κρατεῖστε το παρακαλῶ.
Κι ὅλος αυτός ὁ τρόπος τῆς ἐκφράσεως καί ζωῆς, γιατί μιλᾶμε γιά θεοπνευστία, εἶναι κάτι πολύ δυνατό καί πάρα πολύ ὄμορφο καί ἐκφράζει τήν Ὀρθοδοξία μέσα ἀπό τήν ἀσφάλεια πού [ὅτι] αὐτό εἶναι ἀλήθεια, γιατί ἐλέγχθηκε πολυμερῶς καί πολυτρόπως. Ἐλέγχθηκε. Δέν ἔχουμε ἐμεῖς ἀμφιβολίες ἄν εἶναι ἀλήθεια ἤ δέν εἶναι ἀλήθεια. Ἀλλά προπάντων, τό πιό σπουδαῖο, εἶναι νά λειτουργεῖ ἡ Ἐκκλησία. Νά εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀσκούμεθα, γιατί οἱ θεοφόροι Πατέρες ἀσκοῦνται νά ἁγιάζουν τή ζωή τους, καί ἀπό κεῖ μέσα ὅλοι μας, καί σεῖς ἀκόμη, μπορεῖ νά μετέχετε σ᾽ αὐτή τή διεργασία τῆς ζυμώσεως τῆς παραδόσεώς μας. Ἄν εἴσαστε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καί ἀσκημένοι, πόσοι ἀσκηταί ἦταν ἀπομακρυσμένοι στά βουνά καί εἶπαν ἀλήθειες συγκλονιστικές, βλέπετε ὅπως ἡ περίπτωση τοῦ ἁγίου ἐκείνου πού βγῆκε στή Σύνοδο τῆς Χαλκηδόνας κι εἶπε μιά ἀλήθεια.
Πόσοι εἶπαν πράγματα τά ὁποῖα ἔγιναν συγκλονιστικά. Ποιός γνώριζε τόν ἅγιο Νικόλαο τόν Καβάσιλα (1.322-1.391 μ.Χ.). Ἦταν ἕνας μοναχός, πού ἦταν στήν Κωνσταντινούπολη καί ζοῦσε τό ἔτος χίλια τριακόσια κάτι... Ποιός τόν εἶχε ἀκούσει; Εἶπε τόσο συγκλονιστικά πράγματα γιά τή Λειτουργία καί ἡ Ἐκκλησία τά μελέτησε διαχρονικά καί λέει αὐτή εἶναι ἡ παράδοσή μας, ἔ, αὐτά λέμε κι ἐμεῖς. Βλέπετε καί κείμενα ἀπό ἀνθρώπους πού δέν γνωρίζει κανείς. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως γνωρίζει. Κι ὅταν γίνει γνωστός καί ἀποδεκτός ἀπ᾽ ὅλους τούς ἄλλους Πατέρες, τότε αὐτό γίνεται παράδοση. Κρατεῖστε αὐτά τά στοιχεῖα καί προπάντων νά κρατᾶτε τό πνεῦμα τῆς ἐκκλησιολογίας. Προσέξτε. Τό πνεῦμα τῆς ἐκκλησιολογίας. Νά λειτουργεῖ ἡ Ἐκκλησία.
Θά σᾶς δώσω τώρα ἕνα παράδειγμα. Ξέρω πού σέβεστε τήν Ἐκκλησία, ἀλλά καμιά φορά δέν ξέρετε. Θά σᾶς δώσω ἕνα παράδειγμα πολύ πρακτικό, γιά νά καταλάβετε πρακτικά, ἀπό ἕνα παράδειγμα τώρα ἐπίκαιρο, νά καταλάβετε πῶς λειτουργεῖ ἡ Ἐκκλησία.
Πρίν ἀπό λίγες μέρες μοῦ στέλνει κάποιος μέ τό κινητό ἕνα μήνυμα, μοῦ λέει: «Πάτερ Κωνσταντῖνε, βρίσκομαι κάπου μέ τή γυναίκα μου ἐκδρομή στά Μετέωρα καί σ᾽ ἕνα μοναστήρι γυναικεῖο μοῦ λένε “ὑπόγραψε αὐτό τό κείμενο κατά τοῦ Πατριάρχη”. Τί νά κάνω;», μοῦ λέει. «Ναί ἤ ὄχι;».
Δέν ξέρω τί θά ἀπαντούσατε ἀλλά ἄν δέν εἴχατε νοῦ ἐκκλησιαστικό ὅ,τι καί νά λέγατε, καί ναί καί ὄχι, ἦταν λάθος. Καί ναί νά λέγατε [ἦταν] λάθος, καί ὄχι [ἦταν] λάθος, ἄν δέν σκεφτεῖτε ἐκκλησιολογικά. Σᾶς τό κάνω σάν ἄσκηση, σάν παράδειγμα νά καταλάβετε τί σημαίνει. Καί δέστε, στήν Ἐκκλησία δέν ἔχουμε οὔτε προτεσταντισμό, καθένας νά σηκώνεται νά λέει τά δικά του, οὔτε Βατικανό, νά εἶναι ὁ λαός φιμωμένος, νά μήν μπορεῖ νά μιλήσει. Εἶναι τό ξεπέρασμα καί τοῦ Βατικανοῦ –μονολιθικότητα, ἐγωισμός– καί τῆς ἀνταρσίας, τῆς ἀναρχίας – ὁ καθένας λέει ὅ,τι θέλει καί τελειώσαμε. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἄλλα μέτρα. Σᾶς τό λέω πολύ πρακτικά γιατί εἶναι πράγματα τοῦ σήμερα. Καί λένε ἔχουμε αὐτά κατά τοῦ Πατριάρχη.
Ἐγώ δέν θά σκεφτῶ ἄν εἶμαι φίλος τοῦ Πατριάρχη, τίποτ᾽ ἀπ᾽ ὅλα αὐτά, ἐγώ θά σκεφτῶ τήν Ἐκκλησία. Κι ἡ πρώτη ἀπάντηση εἶναι: Ποιός στό δίνει αὐτό τό κείμενο νά τό ὑπογράψεις; Μοῦ λέει: τό μοναστήρι. Γιατί; Τό μοναστήρι ἔχει ἕνα σῶμα, τούς μοναχούς. Ἄν τό μοναστήρι μέ τόν ἡγούμενο ἔχει μιά ὁποιαδήποτε ἔνσταση, τό σῶμα αὐτό νά γράψει ἕνα κείμενο, προσέξτε, ὄχι στόν Πατριάρχη· ἀκοῦστε τήν Ὀρθοδοξία μας τώρα. Τό σῶμα αὐτό, ἄν συμφωνεῖ ὅλο τό σῶμα, ἄν συμφωνεῖ –ὄχι μέ τό ζόρι κάποιος νά καθηλώσει κάποιους– ἄν συμφωνεῖ, ἐν ὁμοφωνίᾳ, ἔχει σημασία [αὐτό], κι ἔχουν μιά διαμαρτυρία μέ τόν Πατριάρχη, γιά ὁποιοδήποτε θέμα ἔχουν τό δικαίωμα –βλέπετε, δέν εἴμαστε Βατικανό– νά μιλήσουν κατά τοῦ Πατριάρχη. Πῶς; Πρῶτα νά συμφωνήσουν ὅλοι. Πρῶτα-πρῶτα ὅλο τό σῶμα. Ἐσύ δέν εἶσαι σῶμα. Εἶσαι μέλος τῆς Μονῆς τάδε τῶν Μετεώρων; Ὄχι, δέν εἶσαι. Τί σχέση ἐσύ ἔχεις ἐκεῖ πέρα μέσα; Ἐσύ εἶσαι σέ μιά ἐνορία, ἐσύ τή φωνή σου θά τήν ἐκφράσεις μέσα ἀπό τήν ἐνορία σου καί ἀπό τή Μητρόπολή σου. Λοιπόν, ἄν ἔχουν κάτι αὐτοί οἱ μοναχοί-μοναχές, νά γράψουν ἕνα κείμενο, ὅ,τι θέλουν, κανείς στήν Ἐκκλησία μας δέν κατακρίνεται, οὔτε εἶναι αἱρετικός ἐπειδή εἶπε τή γνώμη του γιά ὁποιοδήποτε [θέμα]. Ἐμεῖς δέν ἔχουμε κανέναν πάπα. Ἐμεῖς ἔχουμε Ὀρθοδοξία. Ἔχουν τό δικαίωμα νά ποῦν: αὐτό εἶναι λάθος. Αὐτό θά τό κρίνει ἡ Ἐκκλησία. Ἀλλά ἔχουν τό δικαίωμα νά τό ποῦν. Προσέξτε, αὐτό εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Ποῦ θά τό ποῦνε; Ὄχι φωνασκώντας καί μαζεύοντας ὑπογραφές. Πόσες μοναχές εἶναι ἐκεῖ, τριάντα; Οἱ τριάντα. Ὄχι νά μαζεύουν ὅλον τόν κόσμο ἀπό τα περίχωρα, ἀπ᾽ τήν Πελοπόννησο μέχρι τά Τρίκαλα καί τή Βόρεια Ἑλλάδα, νά πάρουν ὑπογραφές γιά νά δείξουν δύναμη. Αὐτό εἶναι σύστημα κοσμικό. Ἄν δείχνουμε τή δύναμή μας διά τῶν πολλῶν ὑπογραφῶν. Λάθος! Πέφτει στήν παγίδα, ἔτσι, τό μοναστήρι. Πρῶτο στοιχεῖο λοιπόν. Νά γράψουν οἱ ἀδελφές, ἄν συμφωνοῦν ὅλες, καί ν᾽ ἀκούσουν καί τή γνώμη καί τῆς τελευταίας μοναχῆς, ὅμως, ἔ; Νά ὑπάρχει ὁμοφωνία γιά τόσο μεγάλα θέματα. Κι αὐτό πού γράφουν, θά τό γράψουν ποῦ; Στόν Ἐπίσκοπό τους. Κάπου ἀνήκουν, ἔ; Ὑπάρχει ἕνας Ἐπίσκοπος στήν περιοχή. Τόν περιφρονοῦν; Θά πάρει τήν ἐπιστολή τους καί καθηκόντως ὁ Ἐπίσκοπος, συμφωνεῖ ἤ διαφωνεῖ, θά γράψει ἕνα γράμμα στό Πατριαρχεῖο καί θά πεῖ ὅτι ἔχω αὐτή τήν ἔνσταση ἀπό κεῖ. Τό θέμα εἶναι νά γίνει τό πνεῦμα τῆς ἐκκλησιολογίας. Καί φυσικά, ἄν ἡ μητρόπολη αὐτή ἀνήκει κατευθείαν στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, πρῶτα στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στό Πατριαρχεῖο. Αὐτή εἶναι ἡ σειρά, αὐτός εἶναι ὁ τρόπος. Ἐλέγχουμε καί τόν ἑαυτό μας δηλαδή. Κι εἶπα στούς φίλους αὐτούς: «Δέν θά ὑπογράψετε, φυσικά, ἀλλά μπορεῖτε νά τό πεῖτε στόν παπά τῆς ἐνορίας σας, ἄν ἔχετε ἐσεῖς ὁποιαδήποτε ἔνσταση μέ τόν Πατριάρχη, ὁποιοδήποτε ἄλλο θέμα, νά γράψετε ἕνα γράμμα στόν Ἐπίσκοπό σας, ὁ Ἐπίσκοπος νά τό προωθήσει, καθηκόντως, πρός τήν Ἱερά Σύνοδο καί στό Πατριαρχεῖο. Αὐτή εἶναι ἡ ἱστορία. Εἶναι τόσο τρομερό; Τήν Ἐκκλησία δέν πρέπει νά τήν ξεχνᾶμε. Τότε γινόμαστε προτεστάντες, λέει ο καθένας ὅ,τι θέλει καί φωνάζετε καί φωνασκεῖ. Εἶναι ἐλεύθερος νά πεῖ ὅ,τι θέλει, κανείς δέν τόν κατακρίνει. Καί θά τόν συγχαρῶ, πέρα ἀπ᾽ τό ἄν εἶχε λάθος ἤ ὄχι, τό ὅτι εἶχε τήν τόλμη νά πεῖ τήν ἀλήθεια, ὅπως τήν εἶπε ἐκεῖνος, κι ἄς ποῦμε: ἔκανες λάθος. Ἡ Ἐκκλησία δέν σέ μαλώνει ἐπειδή ἔκανες λάθος. Σέ μαλώνει, ὅμως, γιατί λειτουργεῖς ὡς παρασυναγωγή.

Κι ἄν ξέρετε τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ λέξη παρασυναγωγή ἔχει μιά λέξη ἐκκλησιαστική, λέγεται τυρεία. Εἶναι τό χειρότερο πράγμα. Εἶναι τό κομμάτιασμα τῆς Ἐκκλησίας. Μαζεύονται μερικοί, πέντε-δέκα, κάνουν μιά δική τους ἀπόφαση καί τήν περνᾶνε στόν κόσμο φωνασκώντας. Ἔ, αὐτό δέν γίνεται.
Ἐμεῖς ἐδῶ δέν ἔχουμε παρασυναγωγή. Ἔτσι λειτουργεῖ ἠ Ἐκκλησία μας. Κρατεῖστε τά μέτρα πῶς νά λειτουργεῖτε. Πού σημαίνει οὔτε ἡ φωνή σᾶς ἀφαιρεῖται, οὔτε γίνεστε παρασυναγωγή, νά μαζεύεστε δέκα ἄνθρωποι. Ποιοί; Ποιός σᾶς μάζεψε; Εἶχε γίνει τότε τό πράγμα, πρίν ἀπό ἕνα-δυό χρόνια τό ἴδιο πράγμα εἶχε γίνει, μαζεύτηκαν, ξέρω ᾽γώ, τετρακόσιοι ἱερεῖς, πολύ γνωστά ὀνόματα, κι ἔγραψαν ἕνα κείμενο κατά τοῦ 666, αὐτή ἡ ἱστορία. Κι ἔκαναν μιά διαμαρτυρία. Ἐσεῖς ποιοί εἶστε; Ὅλοι ἀνήκετε σέ μιά τοπική Ἐκκλησία, ἐνορίες, μητροπόλεις. Ποιοί εἶστε; Ποιοί μαζευτήκατε; Πῶς μαζευτήκατε ἀπό ὅλα τά μέρη τῆς Ἑλλάδας καί ὑπογράφετε; Ἔχει ἡ Ἐκκλησία τέτοια συστήματα;

Κρατεῖστε τα αὐτά γιά νά μήν εἶστε καί θύματα παρασυναγωγῶν. Καί μπορεῖ τά θέματα τά ὁποῖα προβάλλουν νά εἶναι καίρια καί σπουδαῖα. Κανείς δέν ἀρνεῖται τά σπουδαῖα τά θέματα. Ἀλλά ἀρνοῦμαι τήν παρασυναγωγή, κι ἐκεῖ, ἐπανέρχομαι τώρα στό θέμα τῆς θεοπνευστίας, χάνεται ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί λειτουργεῖ ὁ ἐγωισμός μας. Ἀφήνουμε τήν Ἐκκλησία. Ποιός ἔχει θεοπνευστία; Ἡ Ἐκκλησία, τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Πῶς βγῆκε ἡ Ἁγία Γραφή; Ἀπ᾽ τήν Ἐκκλησία βγῆκε ἡ Ἁγία Γραφή. Κι οἱ Ἀπόστολοι ποῦ ἔζησαν; Μέσα στήν Ἐκκλησία ἔζησαν. Ἦταν ὑπάκουοι στήν Ἐκκλησία τους, εἶπαν τή γνώμη τους, μερικοί ἀπ᾽ αὐτούς ἐδιώχθησαν κιόλας. Ἀλλά μετά, διαχρονικά –ἡ Ἐκκλησία πάντα αὐτό κάνει– ἄν ἐδιώχθησαν, ἀποδεικνύεται πού εἶχαν τήν ἀλήθεια. Καί ἀναδεικνύονται ὡς θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.
Νά λοιπόν, ἡ θεοπνευστία εἶναι πολύ μεγάλο θέμα. Ἀλλά πρῶτα-πρῶτα πρίν νά σκεφθοῦμε ἄν αὐτό εἶναι σωστό ἤ λάθος, νά μποῦμε στό χῶρο τῆς θεοπνευστίας ἐμεῖς, προσωπικά δηλαδή. Εἶναι ἡ προσωπική μας ζωή, ἔ! Οἱ θεοφόροι ἄνθρωποι, χριστιανοί καί πατέρες, φτιάχνονται ἐν ἀσκήσει καί ἐν μετανοίᾳ. Καθαρίζει ὅλο τό εἶναι τους, ἡ ψυχή τους, τό σῶμα τους, ὁ νοῦς τους. Καί μποροῦν νά ποῦν λόγο ἀληθείας. Κι αὐτό μπορεῖ κανείς νά μήν τό ἀκούει, ἀλλά ἀποκλείεται αὐτό νά μήν ἀκουστεῖ μετά. Θά περάσει, γι᾽ αυτό μετά βλέπετε «εἰς πᾶσαν τήν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν». Ἀλλά ἐμεῖς βιαζόμαστε, βλέπετε, νά περάσει ἡ δική μας «θεοπνευστία».
Ἐμεῖς καταθέτουμε αὐτό πού ἔχουμε νά ποῦμε, μπορεῖ αὐτό πού λέμε νά εἶναι λάθος, δέν φοβόμαστε, δέν τό λέμε ἐπίτηδες τό λάθος. Λέμε τή γνώμη μας, δέν εἴμαστε φοβισμένοι. Κανείς δέν μᾶς κρίνει σάν αἱρετικούς. Λέμε τή γνώμη μας. Καί θά κρίνει τή γνώμη μας διαχρονικά μ᾽ αὐτή τήν, ἄν ἐπιτρέπεται ἡ λέξη, μεθοδολογία ἡ Ἐκκλησία μας.
Ἄρα ἔχω τό δικαίωμα νά πῶ ὅ,τι θέλω, ἀφοῦ δέν τό λέω μέ κακό τρόπο. Μπορεῖ καί τώρα πού κάνω ἑρμηνεία τῆς Γραφῆς. Προσπαθῶ ἐδῶ πάντοτε νά παραμένω πιστός στήν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων, γιατί δέν ξέρω ἐγώ πολλά, δέν ἔχω κάποια εἰδική θεοπνευστία νά κάνω δική μου ἑρμηνεία. Ἐγώ προσπαθῶ νά εἶμαι μέ τούς Πατέρες. Ἀλλά στή ρύμη τοῦ λόγου μπορῶ νά πῶ τή δική μου τή γνώμη γιά κάτι. Ἔχω τό δικαίωμα νά τό πῶ. Δέν τό κάνω ἐπίτηδες νά πῶ κάτι κακό. Στή ρύμη τοῦ λόγου λέω καί τή δική μου τή γνώμη γιά ἕνα θέμα. Αὐτό θά τό κρίνει ἡ Ἐκκλησία. Κι ἄν ἡ Ἐκκλησία μοῦ πεῖ ἐν τῷ συνόλῳ της ὅτι κάνεις λάθος, θά πῶ εὐχαριστῶ πάρα πολύ. Καί δέν ἔγινα αἱρετικός. Ἄν ὅμως ἐπιμείνω καί λέω: Ὄχι, αὐτό εἶναι τό σωστό, τότε γίνομαι αἱρετικός.
Κρατεῖστε αὐτή τήν ἰσορροπία, δηλαδή ἔχω καί τήν ἐλευθερία νά μιλάω, πού δέν θέλω νά μιλάω ἐγώ, νά μιλᾶνε οἱ Πατέρες θέλω ἐγώ. Αὐτό προσπαθῶ, ἀλλά εἶναι ἀνθρώπινο. Ἀναλύω κείμενα, μπαίνω στίς μοντέρνες καταστάσεις καί παίρνω θέση γιά διάφορα θέματα. Κανείς δέν εἶναι ἀλάθητος καί μπορεῖ νά κάνουμε λάθη, πού δέν εἶναι ἠθελημένο λάθος. Αὐτό θά τό κρίνει ἡ Ἐκκλησία καί θά μοῦ πεῖ ὅτι κάνεις λάθος.
Ἄν ὅμως εἶναι θέματα δογματικά καί πολύ βαθιά, ὅπως ἦταν τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων πού τό πολεμήσαμε, γιατί ἔχουμε μιά ὁλόκληρη θεολογία, μιά ἀνθρωπολογία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐκεῖ δέν λέγαμε τά δικά μας. Πολεμούσαμε μία αἵρεση, ὅταν φωνάζαμε. Ἀλλά πέρα ἀπ᾽ αὐτό, κρατεῖστε αὐτό: Νά ᾽στε ἄνθρωποι ἀσκημένοι, φωτισμένοι ἀπ᾽ τόν Θεό, ταπεινοί, ἁγιασμένοι, χαριτωμένοι, κοντά στήν Ἐκκλησία. Τό πᾶν νά εἶναι γιά σᾶς ἡ Ἐκκλησία. Καί μέσα ἀπό κεῖ ἀναδύεται ἡ Ἀλήθεια. Κι ἔχετε νά πεῖτε λόγο. Θά τόν καταθέτετε τόν λόγο σας, καί μετά, ἡ Ἐκκλησία θά κρίνει τό σωστό ἤ τό λάθος. Δέν θά ᾽χετε ἐγωισμό θά πεῖτε: «Ἐγώ». Αὐτό ἔκαναν μερικοί πού εἶπαν: «Ἐγώ ξέρω τήν ἀλήθεια, κάνω και μιά ὀργάνωση γιά νά τήν περάσω. Μαζεύω καί χίλιες ὑπογραφές γιά νά τήν περάσω». Μά αὐτά εἶναι κοσμικά μέτρα. Γι᾽ αὐτό ἀρνοῦμαι τή δημοκρατία αὐτοῦ τοῦ τύπου. Δέχομαι τή δημοκρατία τοῦ τύπου τοῦ διοικητικοῦ, τοῦ κρατικοῦ ἤ τοῦ συνοδικοῦ γιά θέματα πρακτικά, νά ᾽χουμε κάπου νά πάρουμε ἀποφάσεις γρήγορα. Ἄν θά ἔχουμε πέντε καθαρίστριες ἤ δέκα καθαρίστριες στό συνοδικό μέγαρο.
Πιστεύω νά καταλαβαίνετε, λοιπόν, τή θεοπνευστία πού εἶναι πολύ μεγάλο θέμα, γι᾽ αὐτό λέει: Πᾶσα Γραφή θεόπνευστος.
[...]

Ἐρώτηση: Ἄκουσα χθές στό σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας κι ἕνας ἱερέας ἔλεγε ὅτι οἱ συμπροσευχές ἐγείρουν ἀκοινωνησία...
π.Κ.: Τό ᾽χω ἀναλύσει πλήρως κατά τούς Κανόνες, γιατί εἶναι πολύ μεγάλο θέμα. Τά ᾽χω πεῖ κι ἄλλη φορά. Ἡ λέξη συμπροσευχή ἔχει ἕνα αἰχμηρό σημεῖο: Συλλειτουργία, συμμετοχή στό ἴδιο Ποτήριο. Αὐτό σημαίνει. Προσευχή δέν εἶναι ἕνα γενικό θέμα. Προσευχόμαστε γιά νά καταλήξουμε στό Ποτήριο. Καί κάτι ἀκόμη. Ἀπέναντι ἔχει ἕνα ξενοδοχεῖο ἐδῶ τώρα, ἔτσι; Καί σήμερα τό βράδυ κάναμε ἑσπερινό, αὔριο τό πρωί θά κάνουμε λειτουργία. Καί τριάντα τουρίστες ἀπό κεῖ μπῆκαν μέσα καί στάθηκαν, ἔκαναν ὅ,τι ἔκαναν. Ἔκανα συμπροσευχή, εἶμαι αἱρετικός; Πεῖτε μου.
Πρέπει νά μελετήσουμε γιατί ἡ Ἐκκλησία ἔβγαλε τέτοιο Κανόνα, πρῶτα γιατί ἡ συμπροσευχή σημαίνει συλλειτουργία καί συλλειτουργία δέν γίνεται ποτέ. Βλέπεις ὅσες συναντήσεις νά γίνονται τοῦ πάπα μέ τόν Πατριάρχη, κοινή λειτουργία δέν γίνεται ποτέ, οὔτε θά γίνει ποτέ, οὔτε θά τή δεχθοῦμε ποτέ. Λειτουργία δέν θά γίνει, κοινό Ποτήριο δέν θά γίνει. Τά ἄλλα εἶναι μιά παρουσία, γειά σου, τί κάνεις, καλά εἶσαι, I love you, κ.λπ., ἔτσι; Αὐτό εἶναι ἡ συμπροσευχή. Καί νά σκεφτεῖς καί τό ἄλλο, ὅταν ἐκδίδετο ὁ Κανόνας αὐτός, οἱ αἱρετικοί τί ἔκαναν; Ἕνα γκρούπ αἱρετικῶν, τετρακόσιοι ἄνθρωποι, μπαίναν στήν Ἐκκλησία μέσα καί τήν καταλάμβαναν. Ἔκαναν ντού. Γιά νά ἀλλοιωθεῖ τό ἦθος. Καί ἡ Ἐκκλησία εἶπε: Μή δεχθεῖτε τέτοια συστήματα μαζικά εἰσβολῆς. Πρέπει νά δοῦμε καί τί κρύβεται πίσω.
Ἐρώτηση: Ποιός κανόνας εἶναι αὐτός πού ἀναφερόμαστε;
π.Κ.: Ἄνοιξε τό Πηδάλιο. Ἄνοιξε τό Πηδάλιο νά διαβάσεις λιγάκι. Ξέρεις τί ὡραῖο βιβλίο εἶναι; Μιά χαρά εἶναι.
Ἐρώτηση: Ἐπειδή αὐτή τή στιγμή ὁ ὀρθόδοξος λαός δέν ξέρει...
π.Κ.: Ὄχι. Ὁ ὀρθόδοξος λαός δέν μπορεῖ νά λέει δέν ξέρω. Θά κάτσει νά βγάλει τά μάτια του, νά διαβάσει.

Ἐρώτηση: Ἔχω ἀπορία, πῶς γίνεται ἕνας μέσα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, γιατί δέν χρειάζεται νά δεχτεῖ τήν ἱεραρχία καί ἔχοντας ὑπακοή στόν πνευματικό του, νά ἔχει καί στό μητροπολίτη, καί στόν ἀρχιεπίσκοπο, καί στόν Πατριάρχη. Πῶς γίνεται δηλαδή οἱ ἄνθρωποι νά σπᾶνε αὐτή τήν ἁλυσίδα καί τόσο ἐπιπόλαια νά κάνουνε κρίσεις γιά τήν κορυφή ὅλου τοῦ οἰκοδομήματος, ἀφοῦ πρέπει νά στηριχθοῦμε ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος;
π.Κ.: Ἔχεις δίκιο, μέ μιά παρατήρηση. Ὅλα ὅπως τά λές εἶναι πανέμορφα, συμφωνῶ μαζί σου. Μέ μιά διαφορά. Ἐδῶ δέν ἔχουμε οὔτε πάπα, οὔτε Βατικανό. Κανείς δέν εἶναι ἀλάθητος. Κι ἔχουμε τό δικαίωμα καί τή δυνατότητα, εὐσεβῶς, μέ πολύ καλά λόγια, χωρίς νά κάνουμε κόμματα, παρατάξεις, διχασμούς, νά ποῦμε τή γνώμη μας. Δέν ἔχουμε πάπα, εὐτυχῶς. Ἔχουμε Πατριάρχη, πού οὐσιαστικά στήν Ὀρθοδοξία δέν ἔχει καμία ἐξουσία. Ἡ ἐξουσία τοῦ Πατριάρχη ἐκκλησιαστικά εἶναι σ᾽ ἕνα μικρό κομμάτι, τό 1/4 τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὄχι ὅλη ἡ Κωνσταντινούπολη. Τό 1/4, γιατί ἡ Κωνσταντινούπολη ἔχει ἄλλους τρεῖς ἐπισκόπους. Ἡ μόνη του εὐθύνη εἶναι ἐκεῖ τοῦ Πατριάρχη, τίποτα ἄλλο. Οὔτε Ρώμη, οὔτε Βατικανό, οὔτε παγκόσμια ἐξουσία. Ἁπλῶς εἶναι αὐτός πού σέ μιά Σύνοδο πρέπει κάποιος νά συντονίσει. Εἶναι ὁ πρῶτος ἀνάμεσα στούς ἴσους. Αὐτή [εἶναι] ἡ εὐθύνη του, κάποιος νά συντονίζει ὅλους μαζί. Ὁ Πατριάρχης εἶναι ἕνας Ἐπίσκοπος, πού ἐκφράζει καί τήν ταπείνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μας οὐσιαστικά. Δέν εἶναι πάπας. Ἔχει τήν εὐθύνη ὅμως, τήν ἐξουσία, ὅταν πάει νά μιλήσει. Καί μάλιστα, πρόσεξε, τό ᾽χω φωνάξει πολλές φορές καί παρεξηγήθηκα. Ὁ μόνος πού ᾽χει εὐθύνη νά μιλήσει μέ τόν πάπα εἶναι ὁ Πατριάρχης. Γιατί λέει τό Κανονικό Δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας μας: Ἀπό ποῦ ἔφυγε κάποιος; Ἀπό κεῖ πού ἔφυγε, πρέπει αὐτός νά ᾽χει τήν εὐθύνη γιά τή θεραπεία του. Κι ἔφυγαν ἀπό τή μία Ἐκκλησία, τήν καθολική. Ὅταν εἶχε ἔρθει ὁ πάπας ἐδῶ στήν Ἀθήνα, εἶχα φωνάξει στόν Ἀρχιεπίσκοπο τότε, λάθος κάνεις. Δέν εἶσαι ἁρμόδιος. Μόνο ὁ Πατριάρχης μπορεῖ νά μιλεῖ μ᾽ αὐτόν, γιατί ἀπ᾽ αὐτόν ἔφυγαν, ὄχι ἐσύ. Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία μας. Κι ἔχει δικαίωμα, ὅπως λέει τό Πηδάλιο, ἄν κάποιος ἔφυγε καί ἀποσκίρτησε, τήν εὐθύνη τοῦ χαμένου παιδιοῦ νά γυρίσει πίσω. Αὐτή εἶναι ἡ εὐθύνη τοῦ Πατριάρχη καί πρέπει νά συνεχίσει τίς προσπάθειές του γι᾽ αὐτό. Κι ἀποκλείεται νά γίνει ὁποιαδήποτε ἕνωση καί κοινό Ποτήριο καί κοινή προσευχή. Ἀποκλείεται. Ἄν γίνει, πρῶτος ἐγώ δέν θά ᾽μαι μαζί του. Αὐτό δέν γίνεται. Ἀλλά ἡ εὐθύνη ὅτι μόνο αὐτός νά μιλάει, εἶναι εὐθύνη του καί πρέπει νά τό κάνει. Ἀλλά κανείς ἄλλος. Οὔτε ὁ Ἀθηνῶν, οὔτε ὁ Θεσσαλονίκης, οὔτε ὁ Κύπρου, πού πῆγε στήν Κύπρο, οὔτε ὁ Κύπρου. Κανείς. Ἀπ᾽ αὐτόν [τόν Πατριάρχη] ἔφυγαν. Νά ξέρουμε Ὀρθοδοξία λίγο. Ἡ Ὀρθοδοξία δέν πουλιέται ἔτσι. Λένε μερικοί: εἶσαι Πολίτης [Κωνσταντινοπολίτης]... Δέν εἶναι ἐπειδή εἶμαι Πολίτης, εἶμαι μέ τόν Πατριάρχη.
Ἀφοῦ ὥς τώρα τά πράγματα εἶναι ἔτσι, δέν ἔχω λόγο. Ἄν ἔκανε κάποιο λάθος συγκλονιστικό, θά τό ᾽λεγα ἐγώ. Ὥς τώρα δέν πουλήθηκε τίποτα ἀπό τήν Ὀρθοδοξία.
Κι εἶπα θά τή λέμε τή γνώμη μας. Ὄχι νά δημιουργοῦμε ταραχή στόν λαό μας. Λέμε λοιπόν τή γνώμη μας, καί γιά τόν Ἐπίσκοπό μας καί γιά τόν Πατριάρχη, ἀλλά ὑπεύθυνη γνώμη. Ὄχι ὅ,τι μᾶς λένε τά μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως καί κάτι φυλλάδες θρησκευτικές πού δημιουργοῦν μίσος καί ταραχή. Κι ἔχουμε μυαλό καί σκεπτόμαστε, δέν εἴμαστε φυτά. Καί δέν πουλιόμαστε. Ἐγώ σᾶς εἶπα: Ἄν γίνει ἕνωση, ὅπως πάει νά γίνει ἔτσι, ἄν θά γίνει, δέν θά γίνει, πρῶτος ἐγώ δέν θά ᾽μαι μαζί τους.

Τί ἄλλο νά πῶ; Δέν πουλάω τήν Ὀρθοδοξία μέ τίποτε, γιά χατήρι ὁποιουδήποτε. Ἀλλά τώρα δέν εἶναι τά πράγματα ἔτσι. Εἶναι ἐκεῖ πού ξεκίνησαν τό 1961 μέ τόν Ἀθηναγόρα. Σχεδόν δέν προχώρησαν καθόλου. Ὁ Ἀθηναγόρας ἔλεγε: Διάλογος τῆς ἀγάπης. Νά βρεθοῦμε νά ποῦμε καλημέρα, βρέ παιδιά. Δέν εἶπε ποτέ διάλογος θεολογικός.
Κάποτε τόλμησαν καί δέν βγαίνει ὁ θεολογικός διάλογος, ἔ; Δέν βγαίνει θεολογικός διάλογος. Τί νά βγεῖ, ἀφοῦ ἀλλοίωσαν τήν Ὀρθοδοξία μας, πῶς νά βγεῖ; Νά δεχθοῦμε τά δικά τους δέν γίνεται. Ἐκεῖ θά κολλήσουμε. Αὐτό θά γίνει, ἄν θά γίνει, μιά μέρα –πού τό θέλουμε ὅλοι τήν ἕνωση– μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χωρίς νά πουληθεῖ τίποτε, μά τίποτε, οὔτε κεραία μία, ἀπό τήν Ὀρθοδοξία μας. Δέν πουλᾶμε τίποτα ἀπό τήν ἁγία Ὀρθοδοξία, γιά τήν ὁποία μαρτύρησαν οἱ Πατέρες οἱ θεοφόροι, ἐδῶ καί αἰῶνες.

Δέν εἴμαστε καί βλάκες.


floga.gr

ΣΧΟΛΙΟ  :
"Ἐγώ σᾶς εἶπα: Ἄν γίνει ἕνωση, ὅπως πάει νά γίνει ἔτσι, ἄν θά γίνει, δέν θά γίνει, πρῶτος ἐγώ δέν θά ᾽μαι μαζί τους."
 Τί λέει η ασκητική τής παραδόσεώς μας; : Γιά νά αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ο λογισμός πρέπει νά τόν προβλέψουμε, νά τόν προαισθανθούμε να τον προφθάσουμε πριν καταλάβει τόν Νού. Εάν αδιαφορήσουμε γιά τά σημάδια καί καταλάβει τό Νού, τότε ο αγώνας εναντίον του είναι πολύ δύσκολος.
Ό Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς έγραψε τούς τρείς πρώτους λόγους "υπέρ ιερώς ησυχαζόντων" από τήν καταγγελία ενός μαθητού του, χωρίς κάν να γνωρίζει ακριβώς τό κείμενο τής ομιλίας τού Βαρλαάμ.
Η ιατρική επιστήμη στηρίζεται στήν διάγνωση τών συμπτωμάτων, δέν περιμένει τήν εξάπλωση τής ασθένειας.
Η ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑ ΚΑΙ Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΟΥΝ.
ΜΑΛΛΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ
Αμέθυστος

Η ουσία της Ορθοδόξου παραδόσεως

π. Ι. Ρωμανίδης

Τα προηγούμενα μάς δείχνουν τι ακριβώς είναι η Ορθόδοξη παράδοση. Αυτό θα το δούμε και στα επόμενα. Το θέμα είναι σοβαρό, γιατί γίνεται μια παρανόηση στο σημείο αυτό.
Η παράδοση είναι ενιαία, τόσο στην Παλαιά, όσο και στην Καινή Διαθήκη.
«Η Ορθόδοξη αντίληψη περί παραδόσεως ομοιάζει πάρα πολύ με τις αντιλήψεις που υπάρχουν στις θετικές επιστήμες. Ο σκοπός σε κάθε θετική επιστήμη είναι να γίνη μια περιγραφική ανάλυση του χώρου με τον οποίον ασχολείται αυτή η επιστήμη και έτσι να μπορή να γίνη η διδασκαλία στους νέους που θα εισαχθούν στην επιστήμη αυτή, ώστε μανθάνοντας την επιστήμη αυτή, με την βοήθεια βιβλίων και ζωντανών παραδόσεων και παραδειγματικών μαθημάτων, όπως είναι μια εγχείρηση στο χειρουργείο κ.ο.κ., με την ζωντανή πράξη, να γίνη επανάληψη των κατορθωμάτων της επιστήμης, ώστε να διαιωνίζεται και να καλυτερεύει. Οπότε, υπάρχει μια σχέση μεταξύ του δασκάλου, του βιβλίου, του μαθητού και της ασκήσεως. Υπάρχει και άσκηση στην μέση.
Λοιπόν, όλα αυτά τα στοιχεία συνιστούν την Ορθόδοξη παράδοση. Γιατί και εδώ υπάρχει η Αγία Γραφή, που είναι το εγχειρίδιο του μαθήματος της Ορθοδοξίας, μετά υπάρχουν τα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας, υπάρχει ο Πνευματικός Πατέρας και το πνευματικό τέκνο. Οι σχέσεις μεταξύ Πνευματικού Πατρός και πνευματικού τέκνου και του βιβλίου είναι ακριβώς οι σχέσεις μεταξύ γιατρού και μαθητού της ιατρικής, και μεταδίδονται οι γνώσεις και η πρακτική από δάσκαλο σε μαθητή. Και αυτό το πράγμα γίνεται επί είκοσι αιώνες τώρα και η όλη προσπάθεια στρέφεται γύρω από αυτά που λειτουργικά σώζονται στα λειτουργικά μας βιβλία.
Οποιαδήποτε ακολουθία πάρετε, θα δήτε ότι όλο το ενδιαφέρον στρέφεται γύρω από τρεις κατηγορίες δηλαδή, που είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση. Αυτά είναι τα θεμέλια. Έξω από κάθαρση, φωτισμό και θέωση δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Δεν υπάρχει θεολογία δηλαδή.
Μπορούν να υπάρχουν ενδιαφέροντα ή μπορεί κανείς να ενδιαφέρεται τι έκανε ο Ναβουχοδονόσορ ή ο Σαμψών ή ο Δαβίδ και να τα πάρη σαν ιστορία όλα αυτά τα πράγματα. Όλα αυτά είναι ιστορικά και μπορούν να απασχολήσουν έναν ιστορικό να χρησιμοποιή τις πηγές αυτές σαν ιστορικές. Αλλά το να ασχολήται με τις προσωπικότητες αυτές άσχετα με την επιστήμη της Ορθοδόξου θεολογίας, μπορεί να γίνη, αλλά θέτουν τον σκοπό των κειμένων εκτός σκοπού. Δεν είναι ο σκοπός των κειμένων απλώς να κάνουν ιστορία ή φιλολογία ή εξιστόρηση της ιστορίας των βασιλέων κ.ο.κ. Ο σκοπός είναι να εξιστορηθή η πορεία ενός λαού που έχει επιδοθή στο να κάνη το θέλημα του Θεού. Και το θέλημα του Θεού το μανθάνανε από τους ανθρώπους που λέγονταν Πατριάρχες ή Προφήτες. Αυτούς είχαν αρχηγούς.
Εάν κανείς διάβαση προσεκτικά την Παλαιά Διαθήκη για να δη ποιοι είναι αυτοί οι Πατριάρχες και οι Προφήτες, θα δη κάτι παράξενο. Είναι το ίδιο πράγμα. Στους βίους των Αγίων και στην Καινή Διαθήκη Πατριάρχης ή Προφήτης είναι εκείνος που έχει φθάσει στην θέωση -θεοπτία λένε οι Πατέρες την θέωση- έχει περάσει από την κάθαρση και έχει φθάσει στον φωτισμό.
Λοιπόν, οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν διαβάζουν την Παλαιά Διαθήκη, την διαβάζουν ωσάν να υπάρχη στην Παλαιά Διαθήκη ήδη η κάθαρση και ο φωτισμός και η αέναη μνήμη Θεού και η νοερά προσευχή κλπ., και έτσι ερμηνεύουν τους ψαλμούς. Οι ψαλμοί ερμηνεύονται ως ψαλμοί που εκφράζουν την εμπειρία αυτή της καθάρσεως, του φωτισμού και της Θεώσεως.
Τώρα, άσχετο το θέμα εάν έτσι είναι στην πραγματικότητα ή όχι. Δεν ασχολούμαστε με το πώς είναι στην πραγματικότητα. Απλώς ασχολούμαστε με το πώς οι Πατέρες αντιλαμβάνονται αυτήν την πραγματικότητα, και αυτό είναι μια δυσκολία που μπορεί κανένας να την συναντήση με καθηγητή της Παλαιάς Διαθήκης. Διότι οι δικοί μας οι καθηγητές της Παλαιάς Διαθήκης δεν δέχονται την αυθεντία των Πατέρων για την ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης».
Η παράδοση δεν είναι απλώς μια μελέτη του παρελθόντος, δεν είναι τα αρχαιολογικά μνημεία του παρελθόντος, αλλά είναι η μέθοδος της καθάρσεως, του φωτισμού και της Θεώσεως. Αυτό παραδίδεται και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.
«Αυτός (ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος) είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης και από αυτό το γεγονός φαίνεται, πως οι Πατέρες εκλαμβάνουν την ουσία της παραδόσεως.
Δεν είναι παράδοση απλώς να παίρνουμε αρχαιολογικά μνημεία από το παρελθόν και να τα δίνουμε στις μελλοντικές γενιές, αλλά είναι κατ' εξοχήν η μέθοδος αυτή της καθάρσεως, του φωτισμού και της Θεώσεως, που παραδίδεται από μια γενεά στην άλλη, που αποτελεί τον πυρήνα της παραδόσεως. Όλα τα άλλα είναι περιφέρεια της παραδόσεως. Η ουσία της παραδόσεως είναι η μετάδοση αυτής της εμπειρίας. Οπότε, μεταδίδεται τώρα η παράδοση αυτή από την Παλαιά Διαθήκη στην Καινή Διαθήκη, μέσω του Προδρόμου και εμφανίζεται έξαφνα ο Χριστός πλέον, ο ίδιος διδάσκων με ανθρώπινα λόγια, με θαύματα κλπ.».
Ό,τι συντελεί στον φωτισμό των πιστών, είναι παράδοση, ό,τι δεν οδηγεί σε αυτό, δεν συνιστά την ουσία της Ορθοδόξου παραδόσεως· έτσι, υπάρχει ο πυρήνας της παραδόσεως και το δευτερεύον στοιχείο της παραδόσεως.
«Έχουμε την ιστορία της Εκκλησίας, που ουσιαστικά είναι ιστορία της παραδόσεως. Εάν κανείς θα ήθελε να καθορίση την Ορθόδοξη παράδοση, θα μπορούσε να κάνη παραλληλισμό και με άλλες παραδόσεις, π. χ. υπάρχει παράδοση της ιατρικής επιστήμης, παράδοση της αστρονομίας, παράδοση της βιολογίας, χημείας κ.ο.κ.
Και για να μπορή κανείς να εντοπίση την σημασία της παραδόσεως, εξ επόψεως πατερικής, πρέπει να σκεφθή την Εκκλησία ως κατ' εξοχήν μία ομάδα από ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται στην κατάσταση του φωτισμού και εξασφαλίζουν μια γενεά των φωτισμένων να μεταδίδεται η φώτιση στις μελλοντικές γενεές.
Το κριτήριο το τι ανήκει στην παράδοση και το τι είναι περιττό στην παράδοση, εξ επόψεως πατερικής, είναι νομίζω απλό. Ό,τι συντελεί στην φώτιση των πιστών, αυτό είναι μέρος της παραδόσεως, και ό,τι δεν συντελεί στην φώτιση, αυτό ή δεν ανήκει στην παράδοση ή είναι κάτι το δευτερεύον στην παράδοση. Λοιπόν, εφ’ όσον υπάρχουν μέσα τα οποία οδηγούν ή βοηθούν τον άνθρωπο να περάση από την κάθαρση στον φωτισμό και από τον φωτισμό στην θέωση, αυτά είναι απαραίτητα για την Ορθόδοξη πίστη».
Παράδοση είναι ό,τι οδηγεί από την λογική λατρεία στην νοερά λατρεία.
«Η λογική λατρεία είναι θεμέλιο της παραδόσεως. Από την λογική λατρεία μετά, το ίδιο Πνεύμα, κάνει την ίδια νοερά λατρεία, την μεταφέρει στον νου, στην κατάσταση του φωτισμού.
Στους Ινδουιστές γίνεται το εξής: κάνουν μια φυσιολογική γυμναστική με την οποία χωρίζουν τον νου από την λογική, απλώς αδειάζουν τον νου, και δεν προχωρούν παρά πέρα, σταματούν εκεί. Και αυτό το άδειασμα έχει ορισμένες επιπτώσεις επί της προσωπικότητος του ανθρώπου, διότι με το άδειασμα αυτό γίνεται πιο ήπιος, καλός».
Όμως, αυτό το άδειασμα της λογικής δεν επαρκεί, αλλά πρέπει ο νους να απόκτηση την νοερά λατρεία. Η μετάβαση από την λογική λατρεία στην νοερά λατρεία φαίνεται με την νοερά προσευχή, η οποία παρατηρείται και στην παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης.
«Γιατί το Ψαλτήρι είναι τόσο πολύ μεγάλης σημασίας για την Εκκλησία; Διότι το Ψαλτήρι ήταν προσευχές, οι οποίες ήταν για την νοερά προσευχή. Και φαίνεται στην Εβραϊκή παράδοση, στην προφητική Εβραϊκή παράδοση, αλλά και στην αρχαία Χριστιανική παράδοση, ότι η νοερά προσευχή γινόταν όχι μόνο με προσευχή, δηλαδή όπως λέμε σήμερα την προσευχή, αλλά και με ψαλμούς, γι’ αυτό λέει ο Απόστολος Παύλος, προσεύξομαι τω πνεύματι προσεύξομαι και τω νοΐ, ψαλώ τω πνεύματι ψαλώ και τω νοΐ (Α' Κορινθίους Ιδ', 15).
Οπότε, δεν είναι μόνο προσευχή, αλλά είναι και ψαλμωδία, ψαλμός, η νοερά προσευχή. Και έχουμε δείγματα από την παράδοση ότι η νοερά ευχή γινόταν και με ψαλμούς, σε ορισμένες παραδόσεις και ένα από αυτά τα παραδείγματα είναι ο άγιος Ιωάννης Κασσιανός, γιατί η νοερά προσευχή που διδάσκει ο άγιος Ιωάννης Κασσιανός είναι με ψαλμούς. Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες γι’ αυτό το πράγμα».
Αυτή η παράδοση έχει ασκητικό χαρακτήρα.
«Μελετώντας τα θέματα από αυτής της απόψεως και, αφού βλέπουμε ότι ο πυρήνας της παραδόσεως είναι η κληρονομιά της ασκητικής μεθόδου, που οδηγεί στον φωτισμό και στην θέωση και ότι η θεολογία είναι η έκφραση αυτής της εμπειρίας της Θεώσεως, κατ' εξοχήν της Θεώσεως είναι έκφραση η θεολογία μας, με σκοπό να οδηγήση τον καθένα στις ίδιες εμπειρίες που είχε ο καθένας που εξέφρασε αυτή τη θεολογία, βλέπουμε ότι υπάρχει καταπληκτική ομοιότητα με οποιαδήποτε άλλη επιστήμη».
Μέσα από αυτές τις προϋποθέσεις γίνεται λόγος για συνδυασμό θεολογίας και ευσέβειας και αυτό διακρίνει την ευσέβεια από τον ευσεβισμό.
«Στην Ορθόδοξη παράδοση, θεολογία και ευσέβεια είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Και τα δύο, η ευσέβεια και η θεολογία, που είναι ταυτόν, δεν διαχωρίζονται στην Ορθόδοξη παράδοση».
«Υποτίθεται, τουλάχιστον οι παπάδες ήταν σε κατάσταση φωτισμού. Γι’ αυτό οι δεσποτάδες γυρνάγανε και βρίσκανε τους φωτισμένους για να τους χειροτονήσουν. Αυτή ήταν η παράδοση».
Η πορεία του ανθρώπου δια της καθάρσεως της καρδιάς, του φωτισμού του νου για να φθάση στην θέωση είναι τα στάδια της πνευματικής θεραπείας του ανθρώπου. Γι’ αυτό η Ορθόδοξη παράδοση έχει καθαρά θεραπευτικό χαρακτήρα.
«Εκείνο που προκύπτει από την πατερική παράδοση είναι ότι η θεολογία έχει ένα καθαρά θεραπευτικό χαρακτήρα και ο σκοπός της θεολογίας δεν είναι να οδηγήση τον άνθρωπο στην νόηση περί Θεού ούτε στην έκφραση περί Θεού, διότι οι εκφράσεις και τα νοήματα και τα ρήματα περί Θεού έχουν έναν μοναδικό σκοπό: την θεραπεία του ανθρώπου, η οποία επιτυγχάνεται όταν ο άνθρωπος περάση από τον φωτισμό στην θέωση».
Όταν ο άνθρωπος δεν έχη φωτισμένο νου, όταν δηλαδή ο νους δεν ενεργή κατά Θεόν, δεν έχη την αδιάλειπτη μνήμη του Θεού, είναι άρρωστος και χρειάζεται θεραπεία.
«Γι’ αυτό η Ορθόδοξη παράδοση πάντοτε τον άνθρωπο τον θεωρούσε ως ασθενή αμαρτωλό, με την έννοια του ψυχικά ασθενούς δηλαδή, όχι με την έννοια της φιλοσοφικής ηθικής».
Γίνεται φανερόν ότι οι Πατέρες ορίζουν την ψυχική ασθένεια διαφορετικά από ό,τι η θύραθεν ψυχιατρική.
«Η πατερική παράδοση έχει πράγματα τα οποία η ψυχιατρική ούτε τα φαντάζεται ότι υπάρχουν ούτε η ψυχολογία».
Το ότι ο άνθρωπος που έχει σκοτασμό νου είναι ψυχικά άρρωστος, φαίνεται και στην Αποστολική παράδοση. Η μετάδοση τής Αποστολικής παραδόσεως είναι η παράδοση της διαγνώσεως και της θεραπείας.
Έτσι, το κριτήριο της πατερικής παραδόσεως είναι η θεραπεία του ανθρώπου και η επιτυχία της θεραπείας. Όταν όμως «διακόπτεται η θεραπευτική παράδοση, δεν έχουμε θεραπεία». Αυτό γίνεται σε όλες τις επιστήμες. Όταν ο Χριστιανός γνωρίζη την μέθοδο της θεραπείας, σημαίνει ότι είναι γνώστης και συνεχιστής της Ορθοδόξου παραδόσεως.
Η αίρεση εκδηλώνεται από το ότι δεν θεραπεύει τον άνθρωπο.
«Η σωστή αντίληψη περί πατερικής παραδόσεως είναι ότι Ορθόδοξο είναι εκείνο που θεραπεύει. Εκείνο που καταστρέφει τον άνθρωπο είναι η αίρεση».

Πηγή: Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου: "Εμπειρική Δογματική".

 trelogiannis

Τζιχάντ οργανώνουν στις γειτονιές της Αγγλίας οι «Ευρωπαίοι» ισλαμιστές!


Τζιχάντ οργανώνουν στις γειτονιές της Αγγλίας οι «Ευρωπαίοι» ισλαμιστές!

Στο κενό πέφτουν οι απεγνωσμένες προσπάθειες των προοδευτικών κυβερνήσεων της Δύσης για να πείσουν τους Ευρωπαίους πολίτες, αλλά και σύσσωμη την παγκόσμια κοινή γνώμη ότι η τρομοκρατία της τζιχάντ δεν έχει καμία σχέση με το ισλάμ.

Στην Αγγλία του Κάμερον οι αστυνομικές αρχές εισέβαλαν σε κατοικία μουσουλμάνων μετά από στοιχεία που τους ενέπλεκαν σε τρομοκρατικές δραστηριότητες, με γείτονα των υπόπτων να αναφέρει στα τοπικά τηλεοπτικά συνεργεία ότι οι ύποπτοι είναι πολύ «θεοσεβούμενοι», αφού πηγαίνουν στο τζαμί κάθε Παρασκευή.
Οι δυο άντρες ύποπτοι, ηλικίας περίπου 20 ετών συνελήφθησαν με την κατηγορία εμπλοκής σε τρομοκρατικές ενέργειες, με ειδική αντιτρομοκρατική ομάδα να εισβάλει στην οικία τους γύρω στις 6:30 το πρωί της Δευτέρας στην πόλη Bedford της Αγγλίας.
Γείτονας των νεαρών έκανε λόγο για ύποπτη συμπεριφορά των αντρών, τους οποίους συχνά έβλεπε να συναντούν άλλους άντρες τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες και να κουβεντιάζουν μέσα στα αυτοκίνητά τους. «Έχω συγκλονιστεί από την είδηση της σύλληψης, αλλά είχα κάποιες υποψίες γι’ αυτούς», δήλωσε σε δημοσιογράφο της περιοχής, συμπληρώνοντας πως τους έβλεπε κάθε Παρασκευή να πηγαίνουν στο ισλαμικό τέμενος της περιοχής για να προσευχηθούν…
Ε.Μ.
hellasforce.com


Λίθος Φωτός

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΩΝ ΜΟΝΤΕΡΝΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ. Το Μοντέρνο Πνεύμα της Ασίας (33)

Συνεχίζεται από:Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΩΝ ΜΟΝΤΕΡΝΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ. Το Μοντέρνο Πνεύμα της Ασίας 

Δημιουργώντας την Θρησκεία της Ανατολής  

 Το πνευματικό σώμα

  Πολιτική πνευματικότητα 
Οι μουσουλμάνοι στην Ινδία και την Κίνα δ
Η επέκταση του ισλάμ στην Ασία
Μουσουλμάνοι στην Ινδία και την Κίνα σήμερα

Η αυθαίρετη τοποθέτηση των συνόρων στην περιοχή αυτή των Ιμαλαΐων οδηγεί σε διαρκείς συγκρούσεις. Ένα καλό παράδειγμα είναι η σύγκρουση στην πόλη Kargil το 1999. Η Ινδία και το Πακιστάν μοιράζονται 740 χιλιόμετρα γραμμής ελέγχου, πάνω στο Jammu-Srinagar, τους Srinagar-Leh δρόμους στην περιοχή του Κασμίρ. Αυτή είναι μια κατοικήσιμη περιοχή από πάγο και χιόνι. Υπάρχει ένας αριθμός βάσεων που πρέπει να «εγκαταλειφθούν»  και από τις δυο πλευρές μέχρι να λιώσει το χιόνι. Αυτό οδηγεί σε ένα παιχνίδι στο οποίο η μια ή η άλλη πλευρά προσπαθεί να καταλάβει μια «ελεύθερη» βάση. Το 1999 το Πακιστάν διείσδυσε σε μια έκταση 100 χιλιομέτρων συνόρων στην περιοχή Kargil. Η Ινδία απάντησε με αυτό πού ονομάζεται «μια από τις μεγαλύτερες αντί-στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων χρόνων». Τα επιτυχή χτυπήματα της ινδικής αεροπορίας ακολούθησε η κατάρριψη δυο ινδικών μαχητικών αεροσκαφών και ενός ελικοπτέρου. Ένας πόλεμος φαινόταν αναπόφευκτος, αλλά το Πακιστάν αποφάσισε να υποχωρήσει. Η διαμάχη για μια μη κατοικήσιμη λουρίδα ορεινού εδάφους παρακολουθήθηκε στενά από τα μέσα ενημέρωσης και βύθισε τον ινδικό λαό σε ένα πατριωτικό παροξυσμό, που ήταν εντυπωσιακός αν σκεφτεί κανείς πως το μερίδιο ήταν μηδαμινό. Έδειξε όμως πόσο ιερή είναι η τοπική κυριαρχία για το μοντέρνο έθνος-κράτος.
Από την δεκαετία του 1990 παρατηρείται μια αυξανόμενη στράτευση μουσουλμάνων ακτιβιστών στο Κασμίρ που ζητούσαν την ανεξαρτησία του Κασμίρ, ως απάντηση σε μια σειρά παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων  από τον ινδικό στρατό. Το ζήτημα αυτό είναι θέμα τοπικής απόσχισης, αλλά η θρησκεία, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, παίζει ένα ενοποιητικό ρόλο μεταξύ των στρατευμένων και των Πακιστανών αλλά και άλλων εξωτερικών παραγόντων, παρέχοντας τους ταυτόχρονα μια αντί-ινδική και αντί-ινδουιστική ιδεολογία. Το ζήτημα της τάσης προς τοπική απόσχιση σε συνδυασμό με το ισλάμ, καθιστά ενδιαφέρουσα την σύγκριση του ζητήματος του Κασμίρ στην Ινδία με το ζήτημα του Xinjiang  στην Κίνα. Και πάλι, η ταυτότητα των κατοίκων του Xinjiang, όπως και εκείνη των κατοίκων του Κασμίρ, δεν είναι πρωταρχικώς μουσουλμανική, αλλά εθνική: Τουρκοουιγούροι, Κιργίσιοι και Καζάχοι. Το Xinjiang είναι μεγάλης σημασίας για την Κίνα λόγω του ορυκτού πλούτου, κυρίως σέ αέριο, πετρέλαιο και άνθρακα, αλλά και καί λόγω γεωγραφικής θέσεως, ως πύλη προς την Κεντρική Ασία, όπου υπάρχει ακόμα μεγαλύτερος ορυκτός πλούτος προς εκμετάλλευση. Όπως η γεωπολιτική της Αμερικής, έτσι και η γεωπολιτική της Κίνας καθοδηγείται από τις ενεργειακές ανάγκες. Η καταπίεση των Ουιγούρων και ο μαζικός μετοικισμός των Χαν Κινέζων στο Xinjiang, συνδέονται άμεσα με το ζήτημα αυτό.
Και τα δυο αυτά ζητήματα είναι τοπικής φύσεως, όπου η τοπική και η εθνοθρησκευτική ταυτότητα παίζουν κεντρικό ρόλο στα κινήματα ανεξαρτησίας ή αυτονομίας, τα οποία καταπιέζει το κεντρικό κράτος. Στο Κασμίρ σημαντικό ρόλο παίζει το γειτονικό Πακιστάν, και οι γεωπολιτικές ανησυχίες του Δελχί αφορούν περισσότερο στις σχέσεις προς το Πακιστάν παρά την πιθανή συνεισφορά του Κασμίρ στην οικονομία της Ινδίας. Στο Xinjiang τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά, καθώς ο ορυκτός πλούτος της περιοχής έχει μεγάλη σημασία για το Πεκίνο, και από την άλλη δεν υφίσταται κάποια διεθνής σύγκρουση με γειτονικά κράτη. Αλλά και στην περίπτωση που το Xinjiang δεν είχε ορυκτό πλούτο, η Κίνα θα επιδείκνυε πάλι την πολιτική της δύναμη. Όπως μας δείχνει η περίπτωση του Kargil, τα έθνη κράτη  τείνουν να επιβεβαιώνουν την τοπική τους κυριαρχία, ακόμα και όταν δεν υπάρχει οικονομικό συμφέρον. Όταν ο εθνικός χάρτης έχει πια σχεδιαστεί, η επιθυμία για την διατήρηση της ακεραιότητας του είναι πολύ μεγάλη.
Στο ζήτημα του Κασμίρ και του Xinjiang εμπεριέχεται το ζήτημα των μουσουλμανικών πληθυσμών που δεν είναι πλήρως ενσωματωμένοι στην εθνική απαίτηση για πολιτισμική ενότητα. Παρότι η εθνικότητα και η τοπική ταυτότητα είναι τα κυρίαρχα στοιχεία που συνθέτουν την ανταπόκριση στην κρατική εξουσία, το ισλάμ παίζει ρόλο στην εγκαθίδρυση ιδεών περί μαρτυρίου, ιερού πολέμου και σύνδεσης με μουσουλμάνους που προκαλούν αναταραχές σε άλλα μέρη. Στις περιοχές αυτές υφίστανται διασυνδέσεις με διεθνή στρατιωτικά κινήματα, συνδέοντας έτσι την Τσετσενία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Κασμίρ και το Xinjiang. Όπως τα παγκόσμια εμπορικά δίκτυα, και αυτά τα δίκτυα έχουν μια ευελιξία που τους επιτρέπει να έχουν πρόσβαση σε πόρους και ευκαιρίες, που είναι δύσκολο να ελεγχθούν από μεμονωμένα έθνη-κράτη. Ιδιαίτερα η λατρεία του μαρτυρίου, που είναι εμπνευσμένη κυρίως από τις παραδόσεις των σιιτών, αλλά που εύκολα προσαρμόζεται σε εθνικούς ή διεθνείς σκοπούς, τους συνδέει σε μια παγκόσμια ισλαμική κονότητα14.
Οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί που ζουν εκτός αυτών των αμφισβητούμενων περιοχών, δεν έχουν σχεδόν καμιά σχέση με αυτά τα στρατιωτικά κινήματα, αλλά η χρησιμοποιούμενη σήμερα αναφορά περί «εθνικής ασφάλειας» έχει ως συνέπεια οι κεντρικές κρατικές αρχές να τους υποψιάζονται ότι συνδέονται ιδεολογικά (θρησκευτικά) με τα κινήματα αυτά. Οι μουσουλμάνοι υπέστησαν ακραίες διώξεις από το κοσμικό μαοϊστικό κράτος, ιδιαίτερα κατά την Πολιτισμική Επανάσταση, όταν καταστράφηκαν βουδιστικά, ταοϊστικά και μουσουλμανικά ιερά και ναοί. Στην Κίνα βλέπουμε ότι και στην Ινδία: μιά διαδικασία εθνικής ταύτισης με την θρησκεία, μια διαδικασία στενά συνδεδεμένη με την πολιτική του κράτους και την πολιτική διαδικασία. Πολλοί Hui είχαν λίγη σχέση με το ισλάμ, και είχαν σχεδόν πλήρως αναμειχθεί με τους μη μουσουλμάνους γείτονες τους. Η μόνη διαφορά ήταν κάποιες γαστρονομικές ιδιαιτερότητες, όπως για παράδειγμα τα μακαρόνια τους. Σε αντίθεση με την Ινδία, οι μουσουλμάνοι στην Κίνα δεν είχαν να αντιμετωπίσουν την δημιουργία μιας θρησκευτικής πλειονότητας μέσω μιας πολιτικής διαδικασίας, αλλά έπρεπε να σχετιστούν με την δημιουργία μιας εθνικής πλειονότητας, των Χαν. Οι μουσουλμάνοι δεν διαφέρουν και πολύ από τους οπαδούς άλλων θρησκειών όσον αφορά τις διώξεις από την βίαιη εκκοσμίκευση. Ίσως όμως να πέρασαν και καλύτερα καθώς αντλούσαν προστασία από το γεγονός πως ήταν μειονότητα. Σε μερικές περιπτώσεις η ισλαμική κληρονομιά θεωρήθηκε από τις αρχές ως πλεονέκτημα για τον εκάστοτε τόπο. Για να τονιστεί η παρουσία μουσουλμανικής και ισλαμικής κληρονομιάς, οι τοπικές αρχές του Fujian προσκάλεσαν επιχειρηματίες από το Κουβέιτ, ως μάρτυρες της μακροχρόνιας κληρονομιάς των Αράβων εμπόρων, κίνηση που ήταν ένα βήμα προς την χρηματοδότηση μεγάλων έργων στην επαρχία. 

Συνεχίζεται

Νίκος Χειλαδάκης,Μήπως δεν είμαστε Τούρκοι αλλά.. Ρωμιοί ή Αρμένιοι;



ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΛΛΑ.. ΡΩΜΙΟΙ Ή ΑΡΜΕΝΙΟΙ;
        Μεγάλη αίσθηση προκάλεσε στην Τουρκία ένα άρθρο του γνωστού και επώνυμου Τούρκου αρθογράφου της τουρκικής εφημερίδας, Taraf, Ahmet Altan, επί τη ευκαιρία της δημόσιας συζήτησης που άνοιξε τελευταία ο ίδιος ο Ταΐπ Ερντογάν, για την μεγάλη τούρκο-οθωμανική ιστορική κληρονομιά. Σε αυτό το άρθρο ο Altan ομολογεί δημόσια ότι οι Τούρκοι δεν… είναι Τούρκοι, αλλά έχουν κοινή ελληνική και αρμενική καταγωγή.

      Ο Altan, αφού επικρίνει έντονα όλες τις δηλώσεις που έχουν γίνει τελευταία από διάφορους Τούρκους πολιτικούς ότι θα πρέπει οι Τούρκοι να επιστέψουν στην μεγαλόπρεπη οθωμανική τους κληρονομιά και αφού τις χαρακτηρίζει… «προγονικές παλάβρες», (Ecdadımız palavraları), δηλώνει με ξεκάθαρο τρόπο ότι οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας δεν έχουν καμία σχέση με τα τουρκικά φύλα που είχαν έρθει στη περιοχή από τον δέκατο και ενδέκατο αιώνα και μετά. Στο συγκλονιστικό αυτό άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου –αρθρογράφου, στην εφημερίδα Taraf, αναφέρεται ότι οι Οθωμανοί ίδρυσαν την πρώτη τους ηγεμονία το 1299, ενώ τα πρώτα τουρκικά φύλα είχαν έρθει στην Μικρά Ασία μετά το 1071. Σύμφωνα λοιπόν με τον Τούρκο αρθρογράφο, δεν μπορεί στη συνέχεια να εξαφανίστηκαν οι γηγενείς κάτοικοι που αριθμούσαν πολλά εκατομμύρια, εκτός και αν, όπως λέει μάλλον ειρωνικά, ο Αλπ Αρσλάν, o ηγέτης των πρώτων Σελτζούκων της Μικράς Ασίας, είχε φέρει μαζί του από την κεντρική Ασία… 70 εκατομμύρια κατοίκους. Τότε θα δικαιολογούνταν, όπως καταλήγει στο άρθρο του ο Altan, να λέμε ότι σήμερα είμαστε απόγονοι αυτών των πρώτων Τούρκων που είχαν έρθει στην Μικρά Ασία.
Αλλά ο Ahmet Altan δεν περιορίζεται να καταρρίψει τον μύθο της τουρκικής καταγωγής των σημερινών μουσουλμάνων κατοίκων της σύγχρονης Τουρκίας. Προχωρεί και σε έντονη κριτική κατά του Ισλαμιστή Ταϊπ Ερντογάν και του νεοοθωμανικού του επιτελείου, κατηγορώντας τους ότι βασίζονται σε μυθικές ιστορικές αναφορές που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Μάλιστα δεν διστάζει να καταρρίψει και τον καλλιεργούμενο τελευταία μύθο για τους «ένδοξους – ήρωες», Τούρκους σουλτάνους. Ο Altan αναφέρει πως οι περισσότεροι σουλτάνοι ήταν ηγεμόνες νωθροί που ξόδευαν τον χρόνο τους στα χαρέμια, χωρίς να έχουν ιδέα τι γίνετε στην αυτοκρατορία. Άλλοι ήταν μέθυσοι, όπως ο περίφημος Σελίμ ο δεύτερος, γιος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, άλλοι άρρωστοι, ενώ άλλοι πέθαναν από το πολύ αλκοόλ, όπως ο Μουράτ ο Τέταρτος. Ο Τούρκος αρθρογράφος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αντί οι σημερινοί Τούρκοι να πιστεύουν ιστορικά ψεύδη, θα πρέπει να ξαναγράψουν την ιστορία τους και να ανακαλύψουν τις πραγματικές τους ρίζες. Όπως υποστηρίζει και αυτό είναι το συγκλονιστικό για ένα σύγχρονο Τούρκο δημοσιογράφο, οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας θα πρέπει να αποδεχτούν την… ελληνοαρμενική τους καταγωγή και να αναδείξουν ξανά τον πολιτιστικό πλούτο της Μικράς Ασίας, που έχει σαν βάση του τους λαούς που η σύγχρονη τουρκική ιστορία θέλει να διδάσκει ότι εξαφανίστηκαν, ως δια μαγείας, μετά την έλευση των τουρκικών φυλών.
      Η δημόσια αυτή ομολογία ενός επώνυμου Τούρκου αρθρογράφου, που έγινε σε μια μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα, ότι δηλαδή οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας έχουν κοινή ελληνική –αρμενική και κουρδική καταγωγή, σίγουρα είναι άλλο ένα συγκλονιστικό επεισόδιο της μεγάλης συζήτησης για το «Kimlik Meselesi», δηλαδή της μεγάλης «Κρίσης Ταυτότητας» που διέρχεται η σημερινή Τουρκία που θέλει να προβάλλεται σαν υπερδύναμη, αλλά στην πραγματικότητα παρουσιάζεται σαν ένα οικοδόμημα που τρίζει συθέμελα.

 

Το Ράιχ απειλεί: Αν ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑ, σας χρεοκοπούμε!

Κενές περιεχομένου οι γερμανικές απειλές, που αποσκοπούν στην τρομοκράτηση των Ελλήνων ώστε να ψηφίσουν το κόμμα που θέλει το Βερολίνο

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ούτε ένα ούτε δύο. Πέντε (!) ρεπορτάζ, αναλύσεις και άρθρα για την Ελλάδα είχε στο χθεσινό της φύλλο η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η εφημερίδα της γερμανικής επιχειρηματικής και πολιτικής ελίτ. Κεντρικό θέμα της πρώτης σελίδας.
Πρώτο σχόλιο της πρώτης σελίδας. Τα δύο τρίτα της τρίτης σελίδας. Δεύτερο θέμα της πρώτης σελίδας του οικονομικού τμήματος της εφημερίδας.
Πρώτο σχόλιο της πρώτης σελίδας του οικονομικού τμήματος. Είναι φανερό ότι πείραξε πολύ τους Γερμανούς η αποτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά να εκλέξει τον Σταύρο Δήμα Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Δείχνουν να απορούν πώς τόλμησαν οι Ελληνες βουλευτές να πάρουν μια απόφαση που δεν εναρμονίζεται με τα γερμανικά συμφέροντα. «Η αποτυχία του Σταύρου Δήμα είναι μια επώδυνη ήττα για τον κατέχοντα το αξίωμα του πρωθυπουργού Σαμαρά, ο οποίος πιθανόν μας αποχαιρετά» γράφει στο πρωτοσέλιδο σχόλιό της η ναυαρχίδα του γερμανικού Τύπου.
«Το κοινοβούλιο εκμηδένισε το σχέδιό του να εκλέξει πρόωρα έναν νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας ώστε κατόπιν να ολοκληρώσει χωρίς πίεση τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα» εξηγεί η εφημερίδα.
«Ο Ελληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έκανε το παιχνίδι του και έχασε!» έγραψε η σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα του Μονάχου «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» και συνέχισε: «Ηθελε να σώσει την κυβέρνησή του και χρησιμοποίησε γι' αυτό την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία έτσι έγινε φάρσα»!
Ο αναπληρωτής πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών, Ραλφ Μπρίνκχαους, έγινε έξω φρενών με την απόφαση των Ελλήνων βουλευτών: «Είναι απίστευτα εξοργιστικό αυτό που συνέβη!» δήλωσε στην «Χάντελσμπλατ», τη μεγαλύτερη ημερήσια οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας.

Ο Μίκαελ Χίτερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομίας της Κολονίας, ήταν στις δηλώσεις που έκανε στη σκληρή δεξιά γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ» πολύ πιο επιθετικός εναντίον της χώρας μας. «Η νομισματική ένωση θα μπορούσε σήμερα να αντέξει μια έξοδο της Ελλάδας. Τα φαινόμενα μετάδοσης (σ.σ. της κρίσης) σε άλλες χώρες θα ήταν ελάχιστα» είπε και συνέχισε: «Ο ελληνικός πληθυσμός πρέπει να το σκεφτεί τρεις φορές, αν θελήσει να ακολουθήσει άλλο δρόμο. Σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ απειλεί ολόκληρη τη χώρα μια τεράστια φτωχοποίηση και η έξοδος από την ΕΕ»! Είναι φοβερά αυτά που λέει ο Γερμαναράς -αν τολμήσουν οι Ελληνες να ψηφίσουν Τσίπρα, οι Γερμανοί θα μας διώξουν από το ευρώ και από την ΕΕ!!!
Πολύ διαφορετική είναι όμως η άποψη της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία γράφει στο πρωτοσέλιδο σχόλιό της και τα εξής: «Ο Τσίπρας έχει υποσχεθεί στους ψηφοφόρους του το τέλος της ξένης κυριαρχίας της τρόικας... Το ότι οι Ελληνες έχουν γίνει επιρρεπείς σε τέτοια συνθήματα έχει πολλές αιτίες.
Από μία άποψη έχουν απόλυτο δίκιο. Γιατί, ρωτούν, δείχνει η Κομισιόν της ΕΕ τέτοια επιείκεια απέναντι στους μεγάλους παραβάτες του ελλείμματος, τη Γαλλία και την Ιταλία, επιμένει όμως με πλήρη σκληρότητα στην τήρηση των κανόνων από τη μικρή Ελλάδα;» αναρωτιέται η γερμανική εφημερίδα και απαντά η ίδια:
«Πιθανόν είναι ότι αυτή η θέση δεν οφείλεται μόνο στο ότι η ΕΕ και η ΕΚΤ σήμερα μπορούν να εμποδίσουν μια νέα κρίση στην Ελλάδα να μεταδοθεί στην Ιταλία και σε άλλες αποδυναμούμενες χώρες του Νότου. Δεν θα εξαπέλυε λοιπόν ένα φαινόμενο οικονομικού ντόμινο, αλλά πιθανόν ένα φαινόμενο πολιτικού ντόμινο. Υφίσταται ο κίνδυνος ο Τσίπρας με τη συμπεριφορά του να βρει μιμητές. Σε αυτό άλλωστε ποντάρει»!

Χαρακτηριστικό της σύγχυσης που έχει προκαλέσει στους Γερμανούς το ενδεχόμενο νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου είναι το γεγονός ότι ουσιαστικά, στις οικονομικές σελίδες της ίδιας εφημερίδας, διαγράφονται οι δυνατότητες διαπραγμάτευσης με τους δανειστές που θα έχει μια κυβέρνηση... Τσίπρα! Περισσότερα από 260 δισεκατομμύρια ευρώ του ελληνικού δημόσιου χρέους από τα 321,7 δισ. ευρώ που ήταν συνολικά στα τέλη Σεπτεμβρίου βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στα χέρια δημοσίων φορέων -του μηχανισμού στήριξης ή ευρωπαϊκών κρατών ή του ΔΝΤ!
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι είναι πολιτικά απλούστατη η οποιασδήποτε φύσης αναδιάρθρωση, κούρεμα, επιμήκυνση ή οτιδήποτε άλλο σχετικό που αφορά το ελληνικό χρέος!
Μόνο για καθαρά πολιτικούς λόγους λοιπόν μπορεί να εκβιαστεί η Ελλάδα, αν υποθέσουμε ότι αποκτά μια κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία επιδιώκει «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο!
Κατά κανέναν τρόπο, λοιπόν, δεν είναι η Ελλάδα «αιχμάλωτη των δανειστών», οι οποίοι θα την «στραγγαλίσουν» οικονομικά, αν οι Ελληνες παρακούσουν τις εντολές του Τέταρτου Ράιχ και δεν επανεκλέξουν τον Σαμαρά πρωθυπουργό!

Πηγή
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

 kostasxan.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...