Οι μοιραίες μεταβλητές μεταξύ αυτοκρατοριών, ΝΑΤΟ και θρησκευτικού προσανατολισμού έναντι μεσσιανισμού

από τον Pietrangelo Buttafuoco

Πηγή: Μπαρμπαντίγιο

Η ιστορία δεν γράφεται με το «τι θα γινόταν αν» —τι θα γινόταν αν οι Βίκινγκς είχαν ανακαλύψει την Αμερική— αλλά το μέλλον, ωστόσο, γράφεται. Να το κόλπο. Η πολιτική είναι, πάνω απ' όλα, μια ευφάνταστη και διαισθητική τέχνη, που ασκείται σε terra incognita, όχι σε déjà vu. Στην πραγματικότητα, η ανάλυση του παρελθόντος είναι άχρηστη. Οι προκατασκευασμένες προβλέψεις είναι άχρηστες, και μόνο το μέλλον είναι ο χώρος για δράση —με την αληθινή έννοια της λέξης, όραμα— θέλησης και απόφασης.

Με τον Τερτυλλιανό, το αξίωμα επαναλαμβάνεται: μόνο ο Θεός μπορεί να διασφαλίσει ότι αυτό που έχει συμβεί δεν θα συμβεί ποτέ· ούτε ισχύει αυτό που είπε ο Καρλ Μαρξ, στο γνωστό χυδαίο απόφθεγμα, ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται στη γραμμικότητα του γίγνεσθαι — την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα — και αν το AfD κερδίσει τις γερμανικές εκλογές, το Βερολίνο εγκαταλείπει την Ευρωπαϊκή Ένωση και τελείωσε για τις Βρυξέλλες. Τέλος και για τη ζώνη Σένγκεν, και η ιστορία, τελικά, με κεφαλαίο Ι, δεν είναι ποτέ κυρίαρχη σε τίποτα. Και αυτό, σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς μια λεπτομέρεια. Θα μπορούσαμε ακόμη και να το χαρακτηρίσουμε ασήμαντο.

Αν αυτό συνεχιστεί —με την καθημερινή τραγωδία των σφαγών στη Μέση Ανατολή— θα ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Η Άγκυρα δεν είναι καταφύγιο Βεδουίνων, είναι μια αδυσώπητη μηχανή του σύγχρονου. Κοσμική και θρησκευτική ταυτόχρονα, η Τουρκία είναι επίσης παγκόσμια στην κλίση της, και έτσι η μεγάλη αυτοκρατορία, κληρονόμος του Μεχμέτ Β', εξεγείρεται ενάντια στη «δυτικιστική» Δύση. Η θεολογική προοπτική αντιτίθεται στον μεσσιανισμό, και ίσως πολύ περισσότερο από την ψυχανάλυση, περισσότερο από τον κοινωνιολογισμό, περισσότερο από την παρακμή του καπιταλισμού, όπως στις σελίδες της ιστορίας που ξεχνιούνται στα σχολικά θρανία —στο γυμνάσιο και στη συνέχεια στο λύκειο— η προστασία των ιερών τόπων στην Ιερουσαλήμ θα σφραγίσει το δεύτερο μισό της ιστορίας. Ο Χριστιανισμός έχει ήδη γευτεί την ασέβεια, βρίσκοντας τον Πανάγιο Τάφο αποκλεισμένο —κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ πριν, ούτε καν στην εποχή του Σαλαντίν— αλλά μια προσβολή στον Θόλο του Βράχου, δεύτερο σε αφοσίωση μόνο στη Μέκκα, θα εμπόδιζε τον κόσμο να αναπνεύσει.

Κίνδυνος Ευρώπη

Με τη Δεύτερη Ρώμη —πρώην Κωνσταντινούπολη— να αποφασίζει, αν αποφασίζει, με ένα παράδοξο —γνωστό και ως μεταφυσικό ατύχημα— το ΝΑΤΟ τελειώνει. Σε περίπτωση σύγκρουσης, το περίφημο Άρθρο 5 —μια ένοπλη επίθεση σε ένα μέλος του ΝΑΤΟ σημαίνει επίθεση σε ολόκληρη τη συμμαχία— εκ των πραγμάτων παύει να ισχύει. Ενώ η Τουρκία είναι μέλος, και όχι πρωταγωνιστής, της Συνθήκης Αμοιβαίας Στρατιωτικής Βοήθειας, φέρνει στο Ατλαντικό Σύμφωνο τον μεγαλύτερο και ισχυρότερο στρατό σε ηπειρωτικό ευρασιατικό έδαφος, ωστόσο στην επερχόμενη μονομαχία, είναι αδιανόητο να σκεφτεί κανείς τις άλλες θυγατρικές χώρες να τάσσονται κατά του Ισραήλ.

Το μέλλον έχει να κάνει με τα «αν». Η σκακιέρα απαιτεί ένα ένστικτο για δύναμη, και τα πιόνια παίρνουν μορφή στον αγώνα για επιβίωση. Η ολοκλήρωση της τεχνολογικής εποχής σηματοδοτεί το σημείο χωρίς επιστροφή. Η ολοκληρωτική ικανότητα της καταστροφικής δύναμης που αναπτύσσει η στρατιωτική βιομηχανία εξακολουθεί να είναι η ίδια που έχουμε ήδη δει, χάρη στις ΗΠΑ, στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, αλλά σε έναν νέο παγκόσμιο ορίζοντα. Αν ισχύει αυτό, το «αν» εξακολουθεί να είναι αυτό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στο τέλος του, όταν, για να τερματιστεί η σύγκρουση - αυτή ήταν η συλλογιστική, αυτή ήταν η βούληση και η απόφαση - κρίθηκε σκόπιμο να εξοντωθούν τα κίτρινα πρόσωπα στην Ιαπωνία, καθιστώντας έτσι σαφές στον αυριανό εχθρό, την ακόμα σύμμαχο ΕΣΣΔ, από πού θα ξεκινούσε το μέλλον. Από ένα πλεόνασμα ατόμων, για την ακρίβεια· ένα πλεόνασμα ασέβειας, θα έπρεπε να το πούμε αληθινά.

Le variabili fatali tra imperi, Nato e vocazione re-ligiosa contro messianesimo

Η αμφιλεγόμενη «συμμαχία» μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ

 Daniele Perra - 09/05/2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Παγιδευμένη ανάμεσα στην λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στον οικονομικό της ιστό και την κατά διαστήματα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης των Βαλκανίων της Ευρώπης (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ.

Από το τέλος της διπολικής εποχής, ακολουθούμενο από την καταστροφική κρίση χρέους του 2009, η Ελλάδα αναγκάστηκε να επανεφεύρει τον ρόλο της στο ολοένα και πιο περίπλοκο γεωπολιτικό τοπίο της Ανατολικής Μεσογείου. Παγιδευμένη ανάμεσα στη λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στην οικονομία της και την διαλείπουσα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης εισόδου των Βαλκανίων στην Ευρώπη (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ. Αυτή η σχέση, ωστόσο, κρύβει τις παγίδες των νέων μορφών εξάρτησης, μιας περαιτέρω μείωσης της κυριαρχίας σε διάφορους τομείς και του κινδύνου να απορροφηθεί από την ολοένα και διευρυνόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, η Ελλάδα διατήρησε μια αρκετά ισορροπημένη θέση σχετικά με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και, ιδίως εντός των Ηνωμένων Εθνών, ψήφισε αδιακρίτως ή απείχε σε ψηφίσματα που σαφώς συγκρούονταν με τις επιθυμίες του Ισραήλ. Ωστόσο, ταυτόχρονα (και ακριβώς κατά την περίοδο από το 2023 έως το 2026), οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών της Ανατολικής Μεσογείου αυξήθηκαν σημαντικά, συνεχίζοντας την τάση που είχε καθιερωθεί από τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και, παραδόξως, ενισχύθηκαν υπό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Αυτό, εξίσου παραδόξως (αλλά με τρόπο εντελώς παρόμοιο με αυτόν που έχει παρατηρηθεί σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη), συνέβη αθόρυβα και χωρίς να προσελκύσει ιδιαίτερη προσοχή από μια κοινή γνώμη που ήταν έντονα επικριτική για τις πολιτικές και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη.

Πώς όμως εξελίσσεται η ολοένα και πιο στενή σχέση μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ; Υπάρχουν τρία κύρια έργα. Το πρώτο είναι η Διασύνδεση της Μεγάλης Θάλασσας : ένα υποθαλάσσιο έργο ηλεκτρικής υποδομής βασισμένο στην τεχνολογία HVDC (Υψηλής Τάσης Συνεχούς Ρεύματος). Αυτό, παλαιότερα γνωστό ως έργο EuroAsia (μέρος συμφωνίας που υπογράφηκε το 2021 και χρηματοδοτήθηκε επίσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση), αναμένεται να αποτελέσει το μακρύτερο υποθαλάσσιο καλώδιο στον κόσμο - 310 χλμ. από το Ισραήλ έως την Κύπρο συν άλλα 898 χλμ. από την Κύπρο έως την Ελλάδα - και να εγγυηθεί στην Κύπρο μια ηλεκτρική σύνδεση με την υπόλοιπη ήπειρο που δεν είχε ακόμη. Επιπλέον, φαίνεται να είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο άλλα μεγάλης κλίμακας έργα. Το ένα είναι ο East-Med, ενώ το άλλο είναι ο Οικονομικός Διάδρομος IMEC - Ινδίας και Μέσης Ανατολής.

Είναι σημαντικό να προχωρήσουμε με τάξη. Η τριμερής συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, Κυπριακής Δημοκρατίας και Ισραήλ έχει από καιρό καθιερωθεί και στοχεύει στη «δημιουργία ενός κέντρου κοινών συμφερόντων που να συνδέει την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή». Το 2020, ιδρύθηκε το Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου για τον σκοπό αυτό, με τη συμμετοχή της Ιταλίας, της Αιγύπτου και της Ιορδανίας. Το 2021, πραγματοποιήθηκε το Φόρουμ Philia μεταξύ Ελλάδας, Σαουδικής Αραβίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Μπαχρέιν (μια πρωτοβουλία που επικρίθηκε έντονα από την Άγκυρα για τον αντιτουρκικό της χαρακτήρα). Την ίδια χρονιά, η Κύπρος φιλοξένησε ένα φόρουμ μεταξύ Ισραήλ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ελλάδας, με στόχο τη σφυρηλάτηση μιας στρατηγικής συμμαχίας που εκτείνεται από τον Περσικό Κόλπο έως τη Μεσόγειο, αξιοποιώντας επίσης την ιστορική εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Τελ Αβίβ και Άμπου Ντάμπι, που επιτεύχθηκε μέσω του τραμπικού σχεδίου «Συμφωνιών του Αβραάμ». Πράγματι, μέχρι σήμερα, ο άξονας Ισραήλ-Εμιράτ είναι αυτός που αγωνίζεται περισσότερο, εν μέρει χάρη σε μια ανοιχτά πολεμοχαρή στάση (εκτός από την μάλλον επιβλαβή επιρροή τους στην Υεμένη, τη Λιβύη, το Σουδάν και τη Σομαλία, τα Εμιράτα συμμετείχαν ακόμη και ενεργά στην επιθετικότητα κατά του Ιράν), να αναδιαμορφώσει τη Μέση Ανατολή, εξυπηρετώντας τόσο την επεκτατική ατζέντα του «Μεγάλου Ισραήλ» όσο και τη διατήρηση της ηγεμονίας του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές πετρελαίου. Υπό αυτή την έννοια, τα Εμιράτα παίζουν ένα πραγματικό διπλό παιχνίδι, συνεργαζόμενα ταυτόχρονα (οικονομικά) με κινεζικές εταιρείες και απειλώντας ακόμη και να εγκαταλείψουν το ίδιο το δολάριο ΗΠΑ εάν η Ουάσιγκτον δεν παράσχει την απαραίτητη κάλυψη και οικονομική υποστήριξη σε περίπτωση μιας νέας, υψηλής έντασης φάσης στη σύγκρουση με το Ιράν.

Σε κάθε περίπτωση, σε αυτό το πλαίσιο, το έργο East-Med αντιπροσωπεύει πρωτίστως τη δημιουργία μιας γεωοικονομικής υποδομής για την παράδοση 10 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου ετησίως στην Ευρώπη από τα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου (ένας διάδρομος 1.900 χλμ. μεταξύ ξηράς και θάλασσας που υποστηρίζεται επίσης από την ιταλική ENI και την γαλλική Total, εν μέρει λόγω των γαλλοτουρκικών εντάσεων στην περιοχή). Το έργο, ωστόσο, διακόπηκε απότομα κατά τη διάρκεια της πανδημίας του 2020 και λόγω της αδιαφορίας της Βόρειας Αμερικής, η οποία δεν θεώρησε την αναλογία κόστους-οφέλους επικερδή, ειδικά δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν (και είναι) πολύ περισσότερο επικεντρωμένες στην πώληση του LNG (υγροποιημένου φυσικού αερίου) τους στην Ευρώπη. Αυτός ο παράγοντας τονίστηκε επίσης από τη σύγκρουση στην Ουκρανία, αν και αυτό ακριβώς το γεγονός έχει αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον για το έργο East-Med ως μέσο διαφοροποίησης του ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης.

Αλλά η ελληνοϊσραηλινή συνεργασία δεν περιορίζεται μόνο σε γεωοικονομικά ζητήματα και ζητήματα υποδομών. Προφανώς, είναι επίσης σημαντικό να λάβουμε υπόψη ότι η Ελλάδα, εντός της ΕΕ, παραμένει ουσιαστικά μια γερμανική αποικία. Η Γερμανία, το ευρωπαϊκό κράτος με την πιο προφανή φιλοσιωνιστική στάση (ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση της κυβέρνησής του), ελέγχει τις κύριες οδούς μεταφοράς του (ιδίως αεροδρόμια και αυτοκινητόδρομους) μετά την κρίση του 2009. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η γερμανική πίεση μπορεί να κρύβεται πίσω από τις σαφώς πιο φιλικές στάσεις των ελληνικών κυβερνήσεων προς το Ισραήλ από την προαναφερθείσα κρίση.

Αυτή η συνεργασία, επομένως, περιλαμβάνει και εξίσου ευαίσθητους τομείς: από την κυβερνοασφάλεια έως την τεχνολογία, από τον στρατό έως τον τουρισμό. Όσον αφορά τον τελευταίο, η αύξηση των ισραηλινών επενδύσεων σε ελληνικά ακίνητα δεν πρέπει να υποτιμάται. Αυτό συμβαίνει και στην Κύπρο και έχει προκαλέσει σημαντική κριτική από πολιτικά κόμματα και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίοι το έχουν εκλάβει ως μια ανεπαίσθητη μορφή αποικιοκρατίας ή ακόμα και την πιθανότητα τα ελληνικά νησιά να γίνουν ένα είδος στρατηγικής ισραηλινής οπισθοφυλακής σε περίπτωση μεγάλης σύγκρουσης στην περιοχή.

Όσον αφορά την κυβερνοασφάλεια, η θέση της Ελλάδας δεν διαφέρει από αυτή της Ιταλίας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών, τα οποία ουσιαστικά την έχουν αναθέσει σε ισραηλινές εταιρείες που συνδέονται στενά με τις στρατιωτικές πληροφορίες του λεγόμενου «εβραϊκού κράτους». Αυτό συνεπάγεται και μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια κυριαρχίας, κίνδυνο κλοπής δεδομένων και πιθανό εκβιασμό από μια χώρα που πολύ συχνά έχει αποδειχθεί αναξιόπιστη σε αυτόν τον τομέα.

Η στρατιωτική συνεργασία, ωστόσο, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η Αθήνα επιδιώκει να εξασφαλίσει ένα αποτρεπτικό μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Τουρκίας. Ιδιαίτερα σημαντικές σε αυτόν τον τομέα είναι οι προσπάθειες για την κατασκευή του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας «Αχιλλέας Ασπίδα» (σχεδιασμένο για τον πλέον διάσημο Σιδερένιο Θόλο και αξίας περίπου 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων), η αγορά από την Ελλάδα του συστήματος εκτόξευσης πυραύλων PULS (που παράγεται από τον ισραηλινό όμιλο Elbit Systems, κύριο προμηθευτή εξοπλισμού των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών), καθώς και η συνεργασία στην στρατιωτική εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης (η οποία έχει ήδη δοκιμαστεί από το Ισραήλ στη Γάζα και τον Λίβανο χάρη στην αμερικανική εταιρεία Palantir) και στον λεγόμενο ψηφιακό πόλεμο. Τέλος, οι κοινές ασκήσεις και η εκπαίδευση στην αεροπορική βάση της Καλαμάτας στην Πελοπόννησο είναι εξίσου σημαντικές.

Συνολικά, η αυξημένη ελληνο-ισραηλινή συνεργασία παρουσιάζει αρκετές κρίσιμες πτυχές: 1) προφανή προβλήματα εσωτερικής συνοχής εντός του ΝΑΤΟ (με την Ελλάδα, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, να επιδιώκει μια προνομιακή σχέση με το Τελ Αβίβ ως αντιτουρκικό μέτρο σε μια εποχή που οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλό επίπεδο, αμαυρωμένες από σαφείς συγκρούσεις συμφερόντων σχετικά με τις αντίστοιχες σφαίρες επιρροής τους και γεωπολιτικό ανταγωνισμό για τον ρόλο του ενεργειακού κόμβου της Ευρώπης )· 2) τον κίνδυνο η Αθήνα να γίνει ένας ακόμη συνεργός του Ισραήλ σε αυτό που ουσιαστικά αποτελεί εθνοκάθαρση (τόσο στον Λίβανο όσο και στα Κατεχόμενα Εδάφη), όπως ήδη επισημάνθηκε κατά την επίσκεψη στην Αθήνα της Francesca Albanese, Εισηγήτριας του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη.

Διευρύνοντας το πεδίο εφαρμογής, αυτή η συνεργασία, ιδίως δεδομένης της δυνατότητας σύνδεσης μεταξύ των ελληνοϊσραηλινών έργων και του IMEC, θα πρέπει επίσης να ερμηνευτεί ως μια προσπάθεια αποδέσμευσης της Ελλάδας (της πύλης των Βαλκανίων της Ευρώπης) από τα έργα διασύνδεσης της Κίνας με την Ευρασία, τα οποία είχαν προσδιορίσει το λιμάνι του Πειραιά ως έναν από τους κύριους τερματικούς σταθμούς τους. Σε αυτήν την περίπτωση, θα αποτελούσε πλήρως μέρος της προσπάθειας των ΗΠΑ να περιορίσουν την ανάπτυξη της Κίνας διαταράσσοντας και αποσταθεροποιώντας σταδιακά τις εμπορικές οδούς του Πεκίνου.

La controversa “alleanza” tra Grecia e Israele

Γράφεται von der Leyen, αλλά προφέρεται Netanyahu

Η αμεσότητα με την οποία οι ηγέτες των Βρυξελλών υπακούουν στις εντολές του Νετανιάχου είναι ανησυχητική. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν η Τουρκία να εγείρει την υποψία ότι ήταν ο επόμενος στόχος του Ισραήλ, για να ανακαλύψει ξαφνικά η κ. φον ντερ Λάιεν ότι όχι μόνο η Ρωσία και η Κίνα είναι εχθροί της Ευρώπης, αλλά και η Τουρκία, και ότι ως εκ τούτου πρέπει να γίνουν τα πάντα για να αποφύγει να πέσει ξανά υπό την επιρροή της. Τι λέει; Φυσικά, από έναν ηγέτη με κοτοπουλένιο μυαλό, καλό μόνο για να κάνει ό,τι του λένε όπου μπορεί, εκτός από κάποιες προσωπικές συμφωνίες δημόσιας υγείας δισεκατομμυρίων δολαρίων, δεν θα περίμενε κανείς τίποτα περισσότερο από αυτές τις ετοιμόρροπες σκέψεις, ειδικά επειδή η ένωση της Τουρκίας δεν είναι αυτή των γιγάντων όπως η Μόσχα ή το Πεκίνο, και πάνω απ 'όλα επειδή η Άγκυρα είναι μέρος του ΝΑΤΟ, δηλαδή του καλουπιού στο οποίο έχει εγκατασταθεί η ελίτ της ΕΕ, ή του κλουβιού στο οποίο είμαστε κλειδωμένοι. Αλλά είναι σημαντικό ότι μόλις η Τουρκία έδειξε την αντιπάθειά της για τον επεκτατισμό του Τελ Αβίβ, και το Τελ Αβίβ ενοχλήθηκε από την αποδοκιμασία της Τουρκίας για τη γενοκτονία στη Γάζα και την επίθεση στο Ιράν, ο ηγέτης των εμβολίων έκανε αμέσως ένα βήμα μπροστά για να συμπεριλάβει τη χώρα στους υπαρξιακούς εχθρούς της Ευρώπης. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δημοσιοποίησε αυτή την εξέλιξη με μία μόνο δήλωση στο Αμβούργο, αποκαλύπτοντας έτσι το νέο μηχανικό ρήγμα: δυσπιστία αντί συμμαχίας, γεωπολιτική οριοθέτηση αντί συνεργασίας.

Αυτό που διέπραξε η von der Leyen δεν ήταν ένα απλό «γλωσσικό ολίσθημα», όπως προσπάθησαν απεγνωσμένα να υπονοήσουν οι επόμενες διευκρινίσεις της Επιτροπής. Σηματοδότησε μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Στα μάτια της ελίτ των Βρυξελλών, η Τουρκία δεν είναι πλέον εταίρος, αλλά απειλή για το «ευρωπαϊκό εγχείρημα», και είναι σαφές ότι αυτή η στροφή 180 μοιρών ήρθε μετά τη διαμάχη της Άγκυρας με το Ισραήλ. Στην ίδια ομιλία, η von der Leyen παραδέχτηκε αμέσως ότι το παλιό μοντέλο -ενέργεια χαμηλού κόστους από τη Ρωσία, εργασία χαμηλού κόστους από την Κίνα και ασφάλεια που εγγυώνται οι Ηνωμένες Πολιτείες- έχει τελειώσει. Η Ευρώπη αναγκάζεται να γίνει πιο ανεξάρτητη. Αλλά αυτή η «ανεξαρτησία», μετά από πιο προσεκτική εξέταση, αποκαλύπτεται ως επικίνδυνη απομόνωση. Σπρώχνοντας την Τουρκία -η οποία διαθέτει έναν από τους ισχυρότερους στρατούς του ΝΑΤΟ και βασικό ρόλο στον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών και του ενεργειακού εφοδιασμού- στη γωνία των «δυνάμεων του κακού», η Άγκυρα ουσιαστικά ωθείται στην αγκαλιά εναλλακτικών συμμαχιών. Ωστόσο, σε προηγούμενες δηλώσεις, η ίδια η von der Leyen είχε τονίσει θετικά τον βασικό και καθοριστικό ρόλο της Τουρκίας. Αυτό είναι εντελώς παράλογο και ανόητο, επειδή όποιος εμπλέκεται σε σύγκρουση με ένα περιφερειακό κέντρο εξουσίας του οποίου η γεωγραφική θέση ελέγχει τη ζωτική αρτηρία που συνδέει την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο παίζει με τη φωτιά.

Ενώ, σύμφωνα με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο Νετανιάχου «δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εχθρό», η ηγεσία της ΕΕ ξεκινά τώρα αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι. Πρόκειται για μια εξέλιξη που υπερβαίνει κατά πολύ τις συνήθεις διπλωματικές εντάσεις: γινόμαστε μάρτυρες της δημιουργίας συνεχώς νέων εχθρών για να συγκρατήσουν κάτι που δεν συγκρατείται πλέον. Θα ήταν επομένως ενδιαφέρον να αρχίσουμε να κατανοούμε πού βρίσκεται πραγματικά η σκέψη της ΕΕ, δεδομένου ότι αυτή η κοπερνίκεια επανάσταση στην ευρωπαϊκή διπλωματία φαίνεται απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το όραμα του Ισραήλ, ακόμη και αν αποτελεί μια νέα ταφόπλακα για την ευρωπαϊκή οικονομία. Στις Βρυξέλλες - για να μην αναφέρουμε την Ιταλία του πρωθυπουργού Μπεν Μιλονίμ - γράφεται φον ντερ Λάιεν, αλλά προφέρεται Νετανιάχου.

Si scrive von der Leyen, ma si pronuncia Netanyahu | il Simplicissimus

Έρχεται η ώρα που θα μας ανακοινώσουν τι χάνουμε σε Αιγαίο και Αν.Μεσόγειο- Αναστάσιος Λαυρέντζος

Μήπως η «πενταμερής» για την Ανατολική Μεσόγειο για την οποία μιλά ο πρωθυπουργός είναι η τέλεια παγίδα για την Ελλάδα; Ποιοι θα συμμετέχουν σ’ αυτή τη πενταμερή; Μπορεί να γίνει χωρίς την Κύπρο; Και τι θα γίνει με την κατεχόμενη Κύπρο; Οι χώρες που θα συμμετέχουν μήπως τελικά στηρίξουν τουρκικές θέσεις; Για τη Λιβύη αυτό είναι βέβαιο. Για την Αίγυπτο, υπάρχουν πλέον ερωτήματα. Ακόμη χειρότερα: μήπως η περιβόητη πενταμερής θα γίνει απλά και μόνο για να μας ανακοινωθεί ότι έχει μυστικά συμφωνηθεί για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο;

 Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος στο στούντιο του militaire channel σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική ανάλυση.

Έρχεται η ώρα που θα μας ανακοινώσουν τι χάνουμε σε Αιγαίο και Αν.Μεσόγειο- Αναστάσιος Λαυρέντζος

Γρίβας: Καλλιεργείται κλίμα παράδοσης του Αιγαίου

Κωνσταντίνος Γρίβας: Παρανοϊκή ανάγνωση της πραγματικότητας με τις εκλογές στο ψευδοκράτος. Είναι καταστροφή για την Ελλάδα και την Κύπρο. Οδηγούμαστε σε καθεστώς Απαρτχάιντ, Νότιας Αφρικής, όπου οι μαύροι ήταν κατώτεροι. Η Κύπρος αποτελεί κομμάτι των ακραίων ιμπεριλιαστικών στοχοθετήσεων της Τουρκίας που θέλει υπό τον έλεγχό της όλο το νησί, κάτι που σημαίνει διάλυση της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην Ελλάδα καλλιεργείται κλίμα παράδοσης του Αιγαίου με τον φερετζέ του έντιμου συμβιβασμού στα ελληνοτουρκικά για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της Άγκυρας. Είμαστε στα πρόθυρα εθνικής καταστροφής. 

Η Τουρκία ακολουθεί ό,τι και η Κίνα στο Νότια Σινική Θάλασσα. Είναι το δόγμα τριών πολέμων: 

Παρανοϊκή ανάγνωση του διεθνούς Δικαίου. Δηλαδή να νομιμοποιήσουμε στην Κύπρο την εισβολή.

 Στο Αιγαίο τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Δεν πρέπει και δεν μπορεί να έχουν 12 ν.μ. Μόνο αυτά στον κόσμο, γιατί η Τουρκία τα θεωρεί ως προέκταση της μικρασιατικής ακτής. 

Μετά έχουμε τον πόλεμο κοινής γνώμης. Public opinion warefare, δηλαδή να πειστεί η κοινή γνώμη. Το τελευταίο είναι η απειλή πολέμου. Το Casus Belli που μας έχει κηρύξει από το 1995. 

Είναι εμφανές ότι ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος, του πανεπιστημιακού κόσμου και κυρίως των Media με συνείδηση λειτουργούν υπέρ της Τουρκίας, συμμετέχοντας σε μια υβδρική πλην όμως ολοκληρωτική επίθεση εναντίον της ίδιας τους της χώρας.

Αυτό θα έπρεπε να εξεταστεί σοβαρά, ώστε η ιστορία να καταδικάσει αυτούς τους ανθρώπους που έχουν πάρει τα επικοινωνιακά όπλα κατά της ίδιας τους της πατρίδας και προσπαθούν μεθοδικά και παθιασμένα να καταστρέψουν την ελληνική εθνική κυριαρχία. Πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Γρίβας: Καλλιεργείται κλίμα παράδοσης του Αιγαίου

«Η Ελλάδα θυμίζει το 1922! Θα πληρώσουμε το τίμημα της «ησυχίας» μας» - Γιώργος Αυφαντής

«Η Ελλάδα θυμίζει το 1922»…Η διαπίστωση του πρέσβυ ε. τ. Γιώργου Αυφαντή δεν είναι έωλη. «Διαβάζει» τα γεγονότα . «Η ελληνική εξωτερική πολιτική στοχεύει μόνο στο να έχουμε την ησυχία μας. Το τίμημα της ησυχίας μας θα πληρώσουμε. Όλοι γνωρίζουμε ότι κακό θα συμβεί», λέει ο κ. Αυφαντής. «Η ελληνική κυβέρνηση λειτουργεί ως «γλάστρα» σε όσα συμβαίνουν στην περιοχή. Από την άλλη ο Ερντογάν φροντίζει να είναι χρήσιμος. Ο Τραμπ του ζήτησε να κάμψει τις αντιδράσεις της Χαμάς για τη συμφωνία. Το έκανε. Ποια θα είναι τα ανταλλάγματα που θα πάρει. Σίγουρα ότι το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει όπως αφελώς πιστεύουν κάποιοι στην Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας στη Συρία. Και βεβαίως δεν μπορεί να μην έχει ζητήσει ανταλλάγματα για το σχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας», επισημαίνει. «Ο κ. Ερντογάν μας έχει μιλήσει από το 2017 για αναθεώρηση της Λωζάνης και κάποιοι στην Ελλάδα εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Τραμπ θα κάνει πίσω, μόλις του κουνήσουμε τη Συνθήκη! Θα την αλλάξουν κι αυτή… Η Ελλάδα θυμίζει το 1922. Και τότε είμασταν απομονωμένοι… Και τότε μας έλεγαν να δεχτούμε όρους του Κεμάλ που δεν είχαν καν τεθεί στο τραπέζι… Όσο εμείς κάναμε εξωτερική πολιτική για να έχουμε την ησυχία μας, η Τουρκία δούλεψε και τώρα ήρθε η ώρα της συγκομιδής», λέει ο κ. Αυφαντής. Ο πρέσβυς ε. τ. κάνει και μία πολύ σοβαρή καταγγελία - αποκάλυψη που έχει να κάνει με τη Θράκη. Η συζήτηση μαζί του ξεκινά με τις εκτιμήσεις του για τη συμφωνία στη Γάζα. Η Τουρκία είναι εγγυήτρια δύναμη για τη τήρηση της…

«Η Ελλάδα θυμίζει το 1922! Θα πληρώσουμε το τίμημα της «ησυχίας» μας»-Γιώργος Αυφαντής

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΗΣΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΑΝ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ.

Η σφήνα της Τουρκίας στους ενδοορθόδοξους ανταγωνισμούς…

Το Σάββατο, ξαφνικά, ανακοινώθηκε από την Προεδρία της Δημοκρατίας στην Τουρκία ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν δέχθηκε στην Κωνσταντινούπολη την επίσκεψη του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου. Μια επίσκεψη η οποία δεν είχε ανακοινωθεί και πραγματοποιήθηκε μόλις ένα εικοσιτετράωρο πριν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος περάσει την πύλη του Λευκού Οίκου σε μια εξαιρετικά σημαντική συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Η Άγκυρα δε βλέπει με καθόλου καλό μάτι τη συνάντηση αυτή, αλλά προφανώς δεν αντιδρά, καθώς δεν θέλει να διαταράξει τις σχέσεις με τον Τραμπ και από την άλλη περιμένει από τον Οικουμενικό Πατριάρχη ότι δεν θα φύγει εκτός «πλαισίου» κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Αμερικανό Πρόεδρο.

Εξάλλου, το μόνιμο ζήτημα το οποίο τίθεται, η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, που υποστηρίζεται σταθερά εδώ και τρεις δεκαετίες από όλους τους Αμερικανούς προέδρους, αντιμετωπίζεται από την Τουρκία με προτάσεις οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν μέχρι στιγμής αποδεκτές από το Πατριαρχείο, αν και η επαναλειτουργία της Σχολής είναι εντελώς «ακίνδυνη» για την Άγκυρα.

Πάντως, και προς τους Αμερικανούς, η Άγκυρα συνδέει το θέμα της επαναλειτουργίας της Σχολής της Χάλκης με εκπαιδευτικά και θρησκευτικά ζητήματα της ελληνικής μουσουλμανικής μειονότητας.

Η κίνηση του Τ. Ερντογάν να προσκαλέσει στην Κωνσταντινούπολη τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, σε μια συνάντηση στην οποία αποδόθηκε ιδιαίτερη σημασία, καθώς συμμετείχαν ο Υπουργός Εξωτερικών Χ. Φιντάν και ο επικεφαλής του διπλωματικού γραφείου του, Α. Κιλιτς, δείχνει τις προθέσεις της Άγκυρας.

Η Άγκυρα επιχειρεί, με την πρόσκληση ενός ιεράρχη που δεν κρύβει τη δυσαρέσκειά του για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και διατηρεί σχέσεις και με το Πατριαρχείο Μόσχας, να δημιουργήσει ρήγμα στον χώρο της Ορθοδοξίας.

Συγχρόνως επενδύει στις φιλοδοξίες του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, προκειμένου να αναδείξει ότι η Τουρκία σέβεται πλήρως τις άλλες θρησκείες και να χρησιμοποιήσει την παρουσία του ιεράρχη στην Τουρκία για να εξαπολύσει ακόμη μια επίθεση εναντίον του Ισραήλ.

Κάτι που, σε συνδυασμό με την προσφυγή στην Άγκυρα για επαναβεβαίωση των «εγγυήσεων του status quo των Αγίων Τόπων», είναι προφανές ότι μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρούς τριγμούς τις σχέσεις του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων με το Ισραήλ.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Διεύθυνσης Επικοινωνίας της Τουρκικής Προεδρίας:

«Στη συνάντηση συζητήθηκαν η ισραηλινή επιθετικότητα στη Γάζα και η επιδεινούμενη ανθρωπιστική κατάσταση. Ο Πρόεδρός μας δήλωσε ότι οι ενέργειες του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ στοχεύουν να βλάψουν το ιστορικό της καθεστώς και την ιερότητά της και ότι αυτή η κατάσταση, η οποία απειλεί ανοιχτά την παράδοση της συνύπαρξης μεταξύ μουσουλμανικών, χριστιανικών και εβραϊκών κοινοτήτων, είναι απαράδεκτη.

Ο Πρόεδρός μας δήλωσε ότι ο «γενοκτόνος Νετανιάχου» απέδειξε πρόσφατα ότι δεν ήταν ειρηνοποιός επιτιθέμενος στο Κατάρ, ότι το Ισραήλ συνέχισε τις επιθέσεις του χωρίς να κάνει διάκριση μεταξύ τζαμιών και εκκλησιών και ότι επιθυμούσε να διατηρήσει στενή επαφή για να προστατεύσει τη χριστιανική και μουσουλμανική κληρονομιά στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη.»

Η ανακοίνωση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων είναι εύγλωττη και δημιουργεί πραγματικό προβληματισμό για την ανάγκη του Πατριάρχη Θεοφίλου να αναζητήσει από τον Τ. Ερντογάν, ως απογόνου και διαδόχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την … «επαναβεβαίωση του status quo θεμελίου της ιερής κληρονομιάς της Ιερουσαλήμ».

Η ανακοίνωση αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος φιλοξενήθηκε χθες στην Κωνσταντινούπολη από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η συνάντηση έγινε σε πνεύμα αδελφοσύνης και αλληλεγγύης, η οποία ανέδειξε τους ιστορικούς και πνευματικούς δεσμούς μεταξύ της Αγίας Γης και της Τουρκίας.

Κατά τη συνάντηση, ο Μακαριώτατος υπενθύμισε τη διαρκή παρακαταθήκη του Συμφώνου του Ομάρ, το οποίο συνεφώνησε τον 7ο αιώνα ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Άγιος Σωφρόνιος μετά του Χαλίφου Ομάρ Ιμπν αλ-Χαττάμπ, και διά του οποίου έθεσε τα θεμέλια της προστασίας των Χριστιανικών Αγίων Τόπων και Ιδρυμάτων της περιοχής.

Το Σύμφωνο, το οποίο εμπλουτίσθηκε υπό των Οθωμανικών θεσμών, εξελίχθηκε στο ισχύον Status Quo, το οποίο μέχρι σήμερα διαφυλάσσει τον πολυθρησκευτικό χαρακτήρα της Ιερουσαλήμ και τη συνύπαρξη των ποικίλων κοινοτήτων αυτής».

Ο Πατριάρχης Θεόφιλος τόνισε, σύμφωνα με την ανακοίνωση, «ότι η εκκλησιαστική και πολιτιστική κληρονομιά οφείλει να διαφυλάσσεται ως ζώσα μαρτυρία πίστεως και ιστορίας· και εξέφρασε ειλικρινή ευγνωμοσύνη για την αναγνώριση από τον Πρόεδρο Ερντογάν της σημασίας αυτής και εντός της Τουρκίας».

Έσπευσε μάλιστα να αναγνωρίσει ρόλο σε «μουσουλμάνους ηγέτες διαδόχους του Συμφώνου του Ομάρ» στην ευθύνη διαφύλαξης των Χριστιανικών κοινοτήτων και Αγίων Τόπων και κατέληξε επισημαίνοντας ότι «το πνεύμα της ειρήνης οφείλει να κατευθύνει την προάσπιση του ιστορικού Status Quo, το οποίο διαφυλάσσει την ιερά κληρονομιά της Ιερουσαλήμ και το μοναδικό μωσαϊκό των πίστεων. Κατέληξε δε, ότι η ανανεωμένη συνεργασία είναι αναγκαία, ούτως ώστε οι Άγιοι Τόποι να παραμείνουν πηγή ενότητας και ελπίδος για πάντα τα έθνη της περιοχής».

Η προσπάθεια της Τουρκίας για εμπλοκή στις ενδορθόδοξες υποθέσεις είναι διαρκής. Δεν είναι τυχαίο ότι την περασμένη εβδομάδα στη Μόσχα ο Ρώσος Πατριάρχης Κύριλλος, που είναι στενά συνδεδεμένος με τον Β. Πούτιν και δεν έχει κρύψει τις φιλοδοξίες του για εισπήδηση σε περιοχές δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου και αμφισβήτησης του οικουμενικού ρόλου του, συναντήθηκε με τον Τούρκο πρεσβευτή στη Μόσχα, Τανσού Μπιλγκίτς.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, στη συνάντηση τονίστηκε η σημασία της πνευματικής και θρησκευτικής πτυχής για τη δημιουργία επαφών μεταξύ των λαών των δύο χωρών και πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή απόψεων για την «ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των θρησκευτικών ιδρυμάτων».

ΠΗΓΗ:liberal.gr/Νίκος Μελέτης

https://exapsalmos.gr

Πατερικός: Η σφήνα της Τουρκίας στους ενδοορθόδοξους ανταγωνισμούς…

ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΜΠΟΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ.

Μάζης: ΓΙΑ ΑΥΤΟ με «εξαφάνισαν» τα ΜΜΕ - Αποφάσισαν παραχωρήσεις στην Τουρκία

Ο Πατριάρχης της Γεωπολιτικής στην Ελλάδα, Καθηγητής Ιωάννης Μάζης, σε μία εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στον Ραφαήλ Καλυβιώτη, παρουσιάζει το νέο του βιβλίο, εξηγεί γιατί προσπάθησαν να τον "εξαφανίσουν" από τα συστημικά ΜΜΕ, προβαίνει σε γεωπολιτική ανάλυση για τις εξελίξεις στο Ρωσσο-Ουκρανικό μέτωπο και αυτό της Μέσης Ανατολής και εστιάζει στην διπλωματική απομόνωση της Ελλάδας προτείνοντας λύσεις διεξόδου από την παρακμή. ΚΕΦΑΛΑΙΑ 00:00 Εισαγωγή 01:25 Γεωπολιτική & Τέχνη 22:00 "Εξαφάνιση" από συστημικά ΜΜΕ 25:00 Δικαίωση για Ρωσσία 33:10 Δύση vs Ανατολή 45:50 Ρωσσία & Τραμπ 57:20 Καλώδιο & ρήξη Ελλάδας-Κύπρου 01:01:20 "Μην ενοχλείτε την Τουρκία" 01:05:10 Εξοπλιστικά 01:08:25 Πρέσπες του Αιγαίου 01:12:42 Ισραήλ & Παλαιστίνη 01:17:06 Η Ελλάς είναι στο "και 10" 01:23:45 Η Διακήρυξη των 91

Μάζης: ΓΙΑ ΑΥΤΟ με «εξαφάνισαν» τα ΜΜΕ - Αποφάσισαν παραχωρήσεις στην Τουρκία

Σημεία και τέρατα

Γιώργος Αϋφαντής: Σημεία και τέρατα! Ο Μητσοτάκης πιστεύει ότι θα είναι λιγότερο επώδυνο για αυτόν αν πάει σε πρόωρες εκλογές. Αχίλλειος φτέρνα των ενόπλων δυνάμεων είναι ότι δεν έχουν τη νοοτροπία να τσακίσουν την Τουρκία. Με φραπέδες και χασάπηδες δεν πρόκειται να πολεμήσουμε!

Σημεία και τέρατα

Φίλης Γιώργος: Πλήρης χρεοκοπία της εξωτερικής μας πολιτικής. Στα πρόθυρα μη αναστρέψιμης κατάστασης

Ο Διδάκτωρ Γεωπολιτικής και Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Γιώργος Φίλης στην εκπομπή “Ο ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ” (21-07-2025) αποτυπώνει τη βαθιά ανησυχία του για τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με αιχμές για στρατηγική τύφλωση, απώλεια εθνικής κατεύθυνσης και μια επικίνδυνη ανοχή σε παραλογισμούς που διαστρεβλώνουν την έννοια του εχθρού και του φίλου.

 Το θέμα της Μακεδονίας αποτελεί κεντρικό πυλώνα της συζήτησης. Καταγγέλλεται η αδράνεια της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία –κατά τη συζήτηση– όχι μόνο παραβλέπει ιστορικές και πολιτισμικές πραγματικότητες, αλλά και παραχωρεί ανενδοίαστα συμβολικά και ουσιαστικά στοιχεία της εθνικής ταυτότητας. Ενώ η Βουλγαρία ασκεί σθεναρή πίεση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Ελλάδα, όπως χαρακτηριστικά είπε ο κ. Φίλης, αφήνει αναπάντητα ερωτήματα για τον ρόλο της χώρας σε αυτό το κρίσιμο γεωπολιτικό παζλ. “Ο Βούλγαρος με την πίεσή του μέσα στην Ευρώπη κατάφερε να μην περάσει ζητήματα ταυτότητας και γλώσσας μακεδονικής. Και εμείς τι κάναμε;”

 Ένα από τα κεντρικά θέματα που αναδύονται είναι η σκόπιμη σύγχυση μεταξύ φίλων και εχθρών. Η κριτική αφορά στην απόπειρα εξίσωσης χωρών με συγκρουόμενα συμφέροντα με “φίλους” της Ελλάδας, και αντιστρόφως. Αναδεικνύεται η “κανονικοποίηση” της ουδετερότητας ή ακόμη και της υποταγής, ως εργαλείο γεωπολιτικής παγίδευσης. Όπως είπε ο κ. Φίλης, “Το βασικό πράγμα που πάνε να μας κάνουν τώρα είναι να μας περάσουνε σώνει και καλά χώρες οι οποίες είναι εχθρικές ως φίλους.”

 Ένα από τα πιο ηχηρά σημεία της τοποθέτησης είναι η καταγγελία για τον υπαρκτό γεωστρατηγικό κίνδυνο που συνιστά η κατάσταση στη Λιβύη. Η μη ενεργοποίηση της Ελλάδας, η απουσία συμμαχιών και οι χαμηλές διπλωματικές αντιστάσεις, δημιουργούν, όπως είπε ο κ. Φίλης, συνθήκες απώλειας του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. “Κινδυνεύουμε μέσω της Λιβύης να χάσουμε το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο", επισημαίνοντας ότι η Τουρκία εκμεταλλεύεται το γεωπολιτικό κενό της Ελλάδας για να επιβληθεί ως τοπική υπερδύναμη, με την υποστήριξη –ή την αδιαφορία– άλλων μεγάλων παικτών.

 Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάζεται αδιάφορη, αδύναμη ή –στην περίπτωση κάποιων χωρών όπως η Ισπανία και η Ιταλία– ακόμα και συνεργαζόμενη με την Τουρκία, τονίζει ο κ. Φίλης. Αντίστοιχα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εμφανίζονται ως δυνάμεις που δεν επιθυμούν μια υπερενισχυμένη Τουρκία, αλλά δεν αναλαμβάνουν αποφασιστική δράση. “Οι Ισραηλινοί θεωρούν την Τουρκία στρατιωτικό αντίπαλο… δεν θέλουν να δημιουργήσουν ένα τέρας στην Ανατολική Μεσόγειο.”

 Η συζήτηση είναι διανθισμένη με αναφορές στην ιστορική εξέλιξη τόσο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όσο και της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η αντίθεση μεταξύ της τουρκικής “υπερηφάνειας” και της ελληνικής “υποχώρησης” λειτουργεί ως μέσο αφύπνισης: “Ένας λαός όπου αγόταν και φερόταν από τους ηγέτες του τον έχουν κάνει να είναι υπερήφανος για την πατρίδα του – κι εμείς έναν λαό λεόντων τον έχουμε κάνει λαό κοτών”, είπε χαρακτηριστικά ο κ. Φίλης. 

Το κλείσιμο της συζήτησης είναι μια δραματική έκκληση για συνειδητοποίηση και δράση. Η Ελλάδα, όπως σημειώνει ο κ. Φίλης, έχει ακόμα στρατηγικά πλεονεκτήματα, πολιτισμικό κεφάλαιο και συμμαχίες – αλλά αυτά παραμένουν ανενεργά λόγω πολιτικής δειλίας ή παραίτησης. “Δεν είναι τόσο απλό να περάσεις στο Δικαστήριο να πεις ‘έχω μεγάλη ακτογραμμή’. Εμείς έχουμε μεγαλύτερη. Και ιστορία.”

Φίλης Γιώργος: Πλήρης χρεοκοπία της εξωτερικής μας πολιτικής. Στα πρόθυρα μη αναστρέψιμης κατάστασης

Γρίβας Κων/νος: Γεωπολιτική Καταιγίδα – Η Υπαρξιακή Πρόκληση για την Ελλάδα

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται απλώς υπό πίεση. Βρίσκεται στο στόχαστρο μιας στρατηγικής υβριδικής επίθεσης με χαρακτηριστικά ακραίας γεωπολιτικής ανατροπής. Όπως σημειώνει ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας στην εκπομπή “Ο ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ” (18-07-2025), αυτό που διακυβεύεται πλέον δεν είναι απλά η ΑΟΖ ή τα χωρικά ύδατα· είναι η ίδια η ύπαρξη της χώρας ως κυρίαρχης εθνικής οντότητας. Η Τουρκία, μέσω μιας μεθοδικής και πολυεπίπεδης στρατηγικής, φαίνεται πως επιχειρεί να ξαναγράψει το status quo στην Ανατολική Μεσόγειο. Και αυτή η επιχείρηση δεν περιορίζεται μόνο σε ρητορική. Συνοδεύεται από διεθνείς νομικές κινήσεις, διπλωματικά τετελεσμένα και πολιτική "αποεδαφικοποίηση" της Ελλάδας.

 Ο κ. Γρίβας καταγγέλλει ευθέως έναν "υβριδικό, ολοκληρωτικού χαρακτήρα πόλεμο" από την Άγκυρα – με συμμάχους, πλέον, και τη Λιβύη. Με κινήσεις στον ΟΗΕ, οι Λίβυοι αμφισβητούν τη συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου για την ΑΟΖ, βασιζόμενοι σε ένα θεμελιώδες επιχείρημα: ότι τα ελληνικά νησιά… δεν υπάρχουν. Αυτό το φαινομενικά παράλογο επιχείρημα αποκτά βάρος όταν εισάγεται στον ΟΗΕ και στα διεθνή fora. Όταν μια χώρα δηλώνει ότι νησιά όπως η Κρήτη, η Ρόδος ή το Καστελλόριζο δεν παράγουν δικαιώματα σε ΑΟΖ, δεν μιλάμε για νομική ερμηνεία. Μιλάμε για γεωγραφική διαγραφή και κατάλυση θεμελιωδών εννοιών του διεθνούς δικαίου.

 Η Τουρκία επιχειρεί κάτι μεγαλύτερο από τον έλεγχο μερικών τετραγωνικών χιλιομέτρων θαλάσσιας έκτασης. Επιχειρεί τη δημιουργία ενός συμπαγούς θαλάσσιου γεωπολιτικού μπλοκ από την Άγκυρα μέχρι τη Λιβύη – ενός "τουρκο-λιβυκού γαλάζιου διαδρόμου" που αποκλείει το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τον Λίβανο και φυσικά την Ελλάδα από την απρόσκοπτη πρόσβασή τους στον κόσμο. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα παρουσιάζεται όχι ως εμπόδιο, αλλά ως εμπόρευμα προς διαμοιρασμό. Εάν η στρατηγική αυτή επιτύχει, προειδοποιεί ο κ. Γρίβας, η Ελλάδα παύει να υφίσταται ως "κανονική χώρα" και μετατρέπεται σε ένα προτεκτοράτο – ή ακόμα χειρότερα, σε "σαντζάκι" μιας αναδυόμενης νεο-οθωμανικής αυτοκρατορίας.

 Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η επισήμανση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν στείλει πρέσβη στην Ελλάδα εδώ και οκτώ μήνες – γεγονός πρωτοφανές για χώρα μέλος του ΝΑΤΟ. Αντιθέτως, φαίνεται να έχουν επενδύσει στον στρατηγό Χαφτάρ στη Λιβύη, κάτι που θα μπορούσε να σημάνει μερική αποδοχή των τουρκο-λιβυκών σχεδίων. Ο κ. Γρίβας θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Αν οι ΗΠΑ, έστω και σιωπηρά, θεωρούν την Ελλάδα “θήραμα”, τότε ποια δύναμη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην τουρκική αναθεωρητική λογική; 

Ο αφανισμός της Ελλάδας δεν συντελείται μόνο στο πεδίο των συσχετισμών ισχύος, αλλά και στη νομική αποδόμηση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Ο κ. Γρίβας κάνει αναφορά στην απόφαση του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης το 2016 για τη διαφορά Φιλιππίνων–Κίνας, όπου διασαφηνίστηκε ρητά τι θεωρείται νησί, βράχος ή θαλάσσιο δικαίωμα. Η Τουρκία και η Λιβύη, όμως, αγνοούν θεμελιώδεις αρχές όπως η αρχή της αναλογικότητας και η έννοια του κατοικημένου νησιού ως νομικής προσωπικότητας. Η αποδοχή των τουρκικών θέσεων – ακόμα και de facto – οδηγεί σε παγκόσμια νομική εκτροπή που ενισχύει τις χερσαίες απολυταρχίες έναντι των ναυτικών δημοκρατιών.

 Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται στο τέλος αυτής της ανάλυσης είναι: Έχει συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία τι ακριβώς διακυβεύεται; Ο κ. Γρίβας εκφράζει απαισιοδοξία. Θεωρεί ότι μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης – και ακόμα περισσότερο του πολιτικού συστήματος – αγνοεί ή υποτιμά τον υπαρξιακό χαρακτήρα της απειλής. Νομίζουν ότι η διαμάχη αφορά απλώς "μερικά ναυτικά μίλια" ή "δυο κουβάδες πετρέλαιο". Η αλήθεια, όμως, είναι πως μιλάμε για την απόπειρα εξαφάνισης ενός κράτους από τον χάρτη. Κι όμως, κλείνει με μια νότα ελπίδας: το 2020, όταν η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος της στρατιωτικής εμπλοκής, το ηθικό του ελληνικού λαού ήταν υψηλό. Όπως και το 1940, οι "χαμένοι" νέοι απέδειξαν ότι έχουν μέσα τους την ικανότητα για εθνική αντίσταση. Το ζήτημα είναι αν αυτή η δύναμη θα αφυπνιστεί εγκαίρως.

Γρίβας Κων/νος: Γεωπολιτική Καταιγίδα – Η Υπαρξιακή Πρόκληση για την Ελλάδα

Ο κόσμος να σηκωθεί από τον καναπέ του!

Γιώργος Αϋφαντής: Είναι παντελώς απρόσφορη η επίσκεψη Γεραπετρίτη στη Λιβύη. Είναι πρόσχημα να αναστείλει των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και την εκμετάλλευση της ΑΟΖ μας, η οποία θα άλλαζε την οικονομική μοίρα της χώρας. Αυτό δεν θέλει η ελληνική κυβέρνηση, η Ελλάδα να μην έχει πόρους για ανάπτυξη. Θέλουν το μοντέλο ανάπτυξης... ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο Γεραπετρίτης δεν έχει καμία ιδέα. Πήγε Βεγγάζη και εισέπραξε ράπισμα γιατί ο Χάφταρ πολλαπλασίασε τις ροές. Συναλλάχτηκε με άνθρωπο που μας εκβιάζει. Οι διπλωμάτες παίρνουν αντάλλαγμα απτό για τις χώρες του προκειμένου να καθίσουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Εδώ μας ζητούν να αναστείλουμε την προοπτική εκμετάλλευσης της ΑΟΖ μας προκειμένου να οριοθετήσουμε κάποια στιγμή με ορίζοντα τη Χάγη. Εμείς πρέπει να συνεχίσουμε την εκμετάλλευση και να κατοχυρώσουμε στην πράξη τα δικαιώματά μας. Εμείς έχουμε ανακηρύξει με το νόμο Μανιάτη. Στο κομμάτι αυτό συνεχίζουμε την εκμετάλλευση, δεν αναστέλλουμε τη δραστηριότητα. Ο Χαφτάρ κάνει λαθρεμπόριο ανθρώπων σε μαζική κλίμακα. Υπάρχει ένταλμα σύλληψής του και των υιών του. Η διακήρυξη των 91 είναι κάλεσμα στους δύο πρώην πρωθυπουργούς να μας βοηθήσουν να ανατρέψουμε το καθεστώς του πρωθυπουργού και των συνεργατών του. Υπάρχει καθεστώς που έχει επιβληθεί στη χώρα. Μιλάμε για κοινοβουλευτική ανατροπή. Προσπαθούμε να πλήξουμε και να καταργήσουμε το πλεονέκτημα που έχει ο κ. Μητσοτάκης περί κυβερνησιμότητας. Ο κόσμος να σηκωθεί από τον καναπέ του.

Ο κόσμος να σηκωθεί από τον καναπέ του!

Χρηματοδοτούμε τον Τζολάνι που είναι έτοιμος να υπογράψει τουρκο-συριακό μνημόνιο! Νότης Μαριάς

Τα μυστήρια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής δεν μπορούν παρά να προκαλούν καχυποψία…Δεν είναι μόνο η Λιβύη που αυτές τις ημέρες πρωταγωνιστεί και αποδεικνύει με εκκωφαντικό και δυσάρεστο τρόπο τα λάθη (;) της ελληνικής κυβέρνησης. Η κατάσταση είναι εξίσου σοβαρή και με τη Συρία, η οποία όπως αποκαλύφθηκε συζητά «υπογείως» με την Τουρκία για τη σύναψη τουρκο-συριακού μνημονίου στα πρότυπα του τουρκολιβυκού. Η Αθήνα δεν το ξέρει; Προφανώς και το γνωρίζει; Και τι κάνει ,είναι το εύλογο ερώτημα. Δείτε τι αποκαλύπτει ο Νότης Μαριάς . Η ελληνική κυβέρνηση πρωτοστατεί στην άρση των κυρώσεων στη Συρία , επιτρέποντας έτσι στο καθεστώς Τζολάνι να γεμίσει τα ταμεία του και να μην νιώθει απολύτως καμία πίεση στις επαφές της με την Τουρκία; Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν χρησιμοποιεί το μοναδικό όπλο που διαθέτει, τις κυρώσεις για να αποσπάσει σαφείς δεσμεύσεις ότι δεν θα υπογραφεί συμφωνία Δαμασκού- Άγκυρας για συμφωνία καθορισμού θαλασσίων ζωνών; Έχουμε κάποιες δεσμεύσεις;

Χρηματοδοτούμε τον Τζολάνι που είναι έτοιμος να υπογράψει τουρκο-συριακό μνημόνιο! Νότης Μαριάς

Ο ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟΥΣ S-300 ΕΝΩ ΕΧΕΙ ΑΦΟΠΛΙΣΕΙ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟ...ΤΟ ΤΣΟΓΛΑΝΙ ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΣΕ;

ΣΧΟΛΙΟ:ΑΥΤΗ EINAI H  ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΝΟΙΚΟ ΑΦΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. ΑΝ ΕΠΙΑΣΕ; ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΣΤΕ Ω! ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ; 

Γ. Φίλης: Σε λίγο δεν θα υπάρχει Ελλάδα, αν δεν αντιδράσουμε τώρα #Διακήρυξη των 91

Ο Γιώργος Φίλης μιλά για την διακήρυξη των 91, η οποία ήλθε να ταράξει τα λιμνάζοντα πολιτικά νερά στην Ελλάδα. Ο Γ. Φϊλης αναφέρει ότι η Διακήρυξη αυτή εκφράζει μια κραυγή αγωνίας και καλεί την κοινωνία να κινητοποιηθεί απέναντι στα μεγάλα προβλήματα και στις απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα. Αναφέρει ότι απαιτείται ανασύνταξη σε όλα τα επίπεδα ισχύος και λέει ότι για να αντιμετωπιστεί η τουρκική απειλή, η Ελλάδα πρέπει να προβάλλει αξιοπιστία πολεμικής αντίδρασης. Μιλά ακόμη και την έκρηξη των παράνομων μεταναστευτικών ροών από την Λιβύη προς την Κρήτη, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι δεν είναι μετανάστευση, αλλά εισβολή. Προτείνει μια σειρά από μέτρα που μπορεί να πάρει η Ελλάδα για να αναχαιτήσει την παράνομη μεταναστευτική εισβολή.

Γ. Φίλης: Σε λίγο δεν θα υπάρχει Ελλάδα, αν δεν αντιδράσουμε τώρα #Διακήρυξη των 91

Φίλης Γιώργος: Η Τουρκία χτυπά από Νότο. Με ποιον τρόπο προσπαθεί να παγιδεύσει Ελλάδα και ΗΠΑ.

Η Τουρκία ανοίγει νέο μέτωπο από τον Νότο, αξιοποιώντας τη Λιβύη για να παγιδεύσει την Ελλάδα και να εμποδίσει τις αμερικανικές εξορύξεις στην Κρήτη. Ποιος ελέγχει τη Λιβύη; Γιατί το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι απειλή για την ελληνική κυριαρχία; Και πώς αντιδρούν ΗΠΑ και Ελλάδα; Σε μία σύντομη αλλά καίρια συζήτηση, ο κ. Φίλης ρίχνει φως στις πρόσφατες κινήσεις που συντελούνται στη Λιβύη και τη σχέση τους με την τουρκική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο προειδοποιώντας για τις γεωπολιτικές παγίδες.

 🇱🇾 Η Τρίπολη ως Προκάλυμμα: Η Άγκυρα κινεί τα νήματα. Η κύρια θέση του κ. Φίλη είναι σαφής: δεν πρόκειται για μια διπλωματική πρωτοβουλία της Λιβύης, αλλά για μια ξεκάθαρη τουρκική στρατηγική κίνηση. Παρά τη θεσμική ύπαρξη διοίκησης στη Βεγγάζη και την Τρίπολη, ο κ. Φίλης επιμένει πως σε ό,τι αφορά το λιβυκό ζήτημα, ο πραγματικός συνομιλητής –και αντίπαλος– είναι η Άγκυρα. 

Η Τουρκία, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει ανοίξει ένα νέο νότιο μέτωπο απειλής, επιδιώκοντας την εδραίωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, μια συμφωνία που επιδιώκει να παραβιάσει τη διεθνώς αναγνωρισμένη μέση γραμμή των θαλασσίων ζωνών Ελλάδας–Λιβύης. 

🛢️ Ο κίνδυνος των βυθοτεμαχίων και οι επιπτώσεις στην Κρήτη. Ο κ. Φίλης υπογραμμίζει ότι ένας από τους πιο άμεσους και ουσιαστικούς κινδύνους είναι η πιθανότητα η Λιβύη –υποκινούμενη από την Τουρκία– να προκηρύξει βυθοτεμάχια (οικόπεδα προς εξερεύνηση υδρογονανθράκων) βόρεια της μέσης γραμμής. 

Αυτό δεν είναι απλώς μια θεωρητική απειλή, αλλά μια στρατηγική παγίδα που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τις αμερικανικές εταιρείες που έχουν ήδη δραστηριοποιηθεί στην περιοχή της Κρήτης. Οι ΗΠΑ έχουν δείξει έντονο ενδιαφέρον για την ενεργειακή αξιοποίηση της περιοχής, και μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να δημιουργήσει νομική και πολιτική σύγχυση. 

🇺🇸 Σύγχυση ως στρατηγική: Το δεύτερο επίπεδο πίεσης. Το δεύτερο –και εξίσου σοβαρό– επίπεδο του τουρκικού σχεδίου είναι, σύμφωνα με τον κ. Φίλη, η δημιουργία αβεβαιότητας και αποτροπής. Η Άγκυρα φαίνεται να επιδιώκει να αποθαρρύνει τους Αμερικανούς από το να συνεχίσουν την εξόρυξη στην ελληνική πλευρά της Μεσογείου, εγείροντας διεκδικήσεις που ενδέχεται να καταστήσουν την επένδυση επισφαλή ή αμφισβητήσιμη. 

Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα γεωπολιτικό σκάκι στο οποίο η Τουρκία παίζει διπλό παιχνίδι: διεκδικεί κυριαρχία και παράλληλα υπονομεύει τις σχέσεις Ελλάδας–ΗΠΑ στο ενεργειακό πεδίο. 

🎯 Συμπέρασμα: Ένα “δώρο” με ακίδες. Ο χαρακτηρισμός της κίνησης ως «δώρο» της Τρίπολης προς την Άγκυρα αποδομείται εύστοχα από τον κ. Φίλη: δεν είναι δώρο, αλλά διπλωματική πρόκληση, σχεδιασμένη να παγιδεύσει την Ελλάδα σε ένα παιχνίδι εντάσεων και διπλωματικών ελιγμών. 

Σε λιγότερο από δύο λεπτά, ο κ. Φίλης περιέγραψε με ακρίβεια το νέο ενεργειακό και στρατηγικό πεδίο μάχης που διαμορφώνεται νότια της Κρήτης, με πρωταγωνιστές την Τουρκία, τη Λιβύη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 📌 Ερμηνεία: Το μήνυμα της συζήτησης είναι πως η Ελλάδα πρέπει να είναι σε πλήρη εγρήγορση. Το λιβυκό δεν είναι πια μια εσωτερική υπόθεση της Βόρειας Αφρικής – έχει εξελιχθεί σε εργαλείο πίεσης της Τουρκίας προς τη Δύση και κυρίως προς την Ελλάδα.

Φίλης Γιώργος: Η Τουρκία χτυπά από Νότο. Με ποιον τρόπο προσπαθεί να παγιδεύσει Ελλάδα και ΗΠΑ.

ΟΠΟΤΕ; ΤΟ ΑΚΟΥΣΑΜΕ! ΚΑΙ;;; ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ; ΕΜΕΙΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΦΟΔΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΠΙΑΝΟ ΜΕΧΡΙ ΚΙΘΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. 

ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΔΗ ΜΕΛΛΟΝ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΑΣ ΤΩΝ ΤΙΜΙΩΝ ΓΟΝΙΩΝ; 

ΟΤΙ ΟΙ ΥΠΕΡ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΠΟΡΡΟΦΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ; 

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΗΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣ;

ΠΟΙΟΣ ΕΝΝΟΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ  ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ; ΟΤΙ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΑ;  ΟΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ; 

Τί σχέδιο έχουν οι ΗΠΑ για Ελλάδα και Τουρκία;

Τί σχέδιο έχουν οι ΗΠΑ για Ελλάδα και Τουρκία;

Την επικαιρότητα τόσο σε γεωπολιτικό επίπεδο όσο και τα ζητήματα που αφορούν τα εθνικά συμφέροντα σχολίασε ο διευθυντής της ΕΣΤΙΑΣ Μανώλης Κοττάκης μιλώντας στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής

Διαβάστε σημεία της παρέμβασης του Μανώλη Κοττάκη:

Είναι ένας περίεργος πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Γιατί από την μία πλευρά ο πρόεδρος των ΗΠΑ έκανε αυτήν την κίνηση έχοντας την ελπίδα ότι ήταν η τελική και από την άλλη οι εμπλεκόμενοι δείχνουν συμπτώματα σωφροσύνης. Δηλαδή το να παίρνεις τηλέφωνο το Κατάρ και να λες, σας στέλνω έναν πύραυλο καλυφθείτε, είναι κάτι πρωτόγνωρο. Τώρα έχει κανείς την εντύπωση ότι είναι ένας συμφωνημένος πόλεμος. Γι’αυτό και το Ιράν έχει μια κόπωση στα εσωτερικά του. Εδώ υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα. Τα καθεστώτα όταν έχουν πολλά χρόνια στην εξουσία χωρίς έλεγχο από τους πολίτες εφυσηχάζουν από ένα σημείο και μετά. Δεν αφήνει τις κυβερνήσεις να είναι σε εγρήγορση. Η μακρά παραμονή στην εξουσία απενεργοποιεί τα αντανακλαστικά και γι’αυτό οι Ιρανοί τον τελευταίο χρόνο έχουν ζήσει ενδιαφέρουσες εμπειρίες, από την έννοια, ότι εξουδετερώθηκαν οι Χεζμπολάχ και οι Χαμάς, οι αντιπρόσωποί τους. Στο έδαφός τους σκοτώθηκε ηγέτης της Χαμάς. Έπεσε το ελικόπτερο με τον πρώην πρόεδρό τους. Τον Νασράλα τον πρόδωσε χειραψία με Ιρανό αξιωματούχο, στον οποίο είχαν βάλει κοριό οι ισραηλινές υπηρεσίες. Υπάρχει μια διάβρωση εσωτερικά και το καθεστώς έχει συναίσθηση της ισχύος του μέσα στον συσχετισμό αυτήν τη στιγμή, γι’αυτό και κάνει αυτήν την κίνηση με το Κατάρ. Η Τεχεράνη είχε πάρει τα μαθήματά της από όλα όσα συμβαίνουν στη Ρωσία. Όλοι είναι εναντιον του Πούτιν. Η Δύση προσπάθησε να τον ρίξει, αλλά δεν το κατάφερε. Το Ιράν πήρε το μάθημα από αυτό, αλλά δεν πρέπει να υποτιμάται. Γιατί το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν κρύβεται κάθετα μέσα στη γη, αλλά διαγώνια στο έδαφος. Το εύρος των ζημιών που έχει πάθει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν είναι τόσο όσο επικοινωνείται.

Μου άρεσε η αντίδραση του κ. Πρωθυπουργού. Αυτά που είπε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας τον κ. Τασούλα για αυτοσυγκράτηση, αν τα έλεγα αυτά και στην περίπτωση της Ουκρανίας θα ήταν πολύ διαφορετική η γεωπολιτική θέση της χώρας. Ακριβώς για τα ίδια πράγματα που είναι δίπλα. Είχαμε λάθος στρατηγική και γίναμε μέρος της στρατηγικής έντασης που έχει υποστεί η Δύση στην Ουκρανία. Η Ελλάδα είχε διέξοδο στον τόνο και στον τρόπο που συμμετείχε σε αυτήν την αναμέτρηση. Δεν αποδείχτηκε ότι η γραμμή της σωστής πλευράς της ιστορίας ήταν και σωστή.

Όσο για τη σύνοδο του NATO, σύμφωνα με το SIRI η Ελλάδα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ. Άλλοι διαπραγματεύονται και παίζουν το χαρτί τους, όπως οι Ισπανοί. Είναι μάθημα για εμάς, ότι όταν διεκδικείς παίρνεις. Όταν δεν διεκδικείς δεν παίρνεις. Στους εξοπλισμούς που έχουμε κάνει έχει ξεπεράσει το 2% του ΑΕΠ μας… Μιλάω για το γεωπολιτικό αποτύπωμα της πατρίδας μας ξεκινώντας από τη Συρία, όπου εκεί για πρώτη φορά η κυβέρνηση η οποία έχει βάλει στο προοίμιο του συντάγματός της τη σαρία είχαμε επίθεση εξτρεμιστών σε ορθόδοξους. Μέχρι τώρα επιτίθεντο σε αλαουίτες. Επίσης μου εστάλη βίντεο από θρησκευτικού τους ηγέτη που έλεγε να φύγουν οι ακάθαρτοι από τη Συρία, εννοώντας τους Χριστιανούς. Η ελληνική κυβέρνηση που γνωρίζει ότι αυτό το κράτος της Συρίας δεν στέκεται χωρίς τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να πάει να βάλει θέματα στην ΕΕ για να στηρίξει το κράτος. Ποιά είναι αυτά τα θέματα; Η προστασία των Ορθοδόξων. Το ίδιο ισχύει και για το Σινά, για το οποίο υπάρχει μια αχτίδα συγκρατημένης αισιοδοξίας ότι μπορεί να σωθεί η περιουσία του μοναστηριού και των γύρω χώρων. Μένει να αποδειχτεί αυτό.

Για το φθινόπωρο θα έχουμε εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, όπως έγραψε η Καθημερινή, η οποία μίλησε για ένα αμερικανικό σχέδιο που εκπονεί ο συνεργάτης του Τραμπ, ο Κρενέλ μαζί με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, το οποίο διαψεύστηκε αρχικά γιατί ενέπλεκε την κα πρέσβη, η οποία δεν νομιμοποιείται να εμπλέκεται σε δημόσια πολιτική πριν αναλάβει θέση και γι’αυτό διαψεύστηκε επί της διαδικασίας. Στην ουσία του όμως υπάρχουν διαβουλεύσεις για διάλογο Ελλάδας-Τουρκίας που θα οδηγήσει τα πράγματα σε διεθνή διαιτησία για τα θέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Η Χάγη μπορεί να συνέλθει είμαι βέβαιος όμως ότι με διεθνή διαιτησία ως σύνθεση, δηλαδή επιλέγοντας τους διαιτητές μπορεί να συγκροτηθεί το Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου για το Δίκαιο της θάλασσας, το οποίο απορρίπτει ο πρωθυπουργος. Εάν μιλάμε για διαιτησία υπό της αμερικανικής ομπρέλας να εξελιχθούν διαφορετικά.

Η καθυστέρηση της άφιξης της Γκιλφόιλ εκ του αποτελέσματος αποδίδεται σε δυσαρέσκεια Τραμπ για την ελληνική κυβέρνηση, από τη στιγμή που έχουν πάει σε όλες τις χώρες πρέσβεις. Όταν θα έρθει τέλη Αυγούστου θα συνοδεύεται από πανίσχυρο νούμερο δύο, όπως είναι τώρα η κα Όλσον.

Τι απαντούν στελέχη της κυβέρνησης στις φήμες ότι η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ άλλαξε γνώμη - Διάψευση από «Καθημερινή»

Στελέχη της κυβέρνησης, που ρωτήθηκαν σχετικά, σχολίασαν τις φήμες και τα δημοσιεύματα περί άρνησης της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ να αναλάβει τη θέση του πρέσβη στην Αθήνα.
«Η ελληνική πλευρά δεν έχει λάβει ενημέρωση για αλλαγή του προσώπου που θα προταθεί για πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα» σημείωναν. Υπενθύμιζαν, δε, πως η διαδικασία έγκρισης πρέσβεων των ΗΠΑ στο εξωτερικό εκκρεμεί και για άλλους υποψηφίους, μάλιστα σημαντικών πρεσβειών.

Τέλος, τα ίδια στελέχη υπογράμμιζαν με νόημα: «Αυτονοήτως, η επιλογή προσώπου για πρεσβεία αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους».

Υπενθυμίζεται ότι δημοσιεύματα υποστηρίζουν πως η Γκίλφοϊλ, που ήταν η πρόταση του Τραμπ για την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα από τον περασμένο Δεκέμβριο, σε αντικατάσταση του Τζορτζ Τσούνη, αρνήθηκε τελικώς να αναλάβει καθήκοντα.

Ωστόσο, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ τον περασμένο Μάρτιο παρευρέθη μαζί με τον πρόεδρο των ΗΠΑ στην εκδήλωση των ομογενών για την εθνική επέτειο. Δήλωνε, μάλιστα, «ενθουσιασμένη» για τον νέο της ρόλο στην Ελλάδα, αναρτώντας στον λογαριασμό της στο Instagram αφιέρωμα της ιστοσελίδας Breitbart για την ίδια.

Σύμφωνα με το άρθρο, στην Ελλάδα έχει ξεσπάσει «μανία» για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η οποία στην ανάρτησή της εξέφρασε «τιμή και ταπεινοφροσύνη» για την «υποστήριξη από τους Έλληνες συμμάχους μας». «Είμαι έτοιμη να ενισχύσω τους απίστευτους δεσμούς μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένων Πολιτειών» έγραψε η Γκίλφοϊλ, ενώ δήλωνε ότι ανυπομονεί να έρθει στην Ελλάδα.

Στο πόστο της τον Σεπτέμβριο η Γκίλφοϊλ

Εχει ολοκληρωθεί η διαδικασία έγκρισης όλων των ζητημάτων. Εκκρεμεί η διαδικαστική ακρόαση που απαιτείται από την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας. Στόχος του Λευκού Οίκου να πραγματοποιηθεί πριν από τις 4 Αυγούστου

Στο πόστο της στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο αναμένεται η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Κατά πληροφορίες, η υποψήφια πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα έχει περάσει τη μακρά διαδικασία έγκρισης όλων των ζητημάτων που εξετάζονται για κάθε υποψηφιότητα, η οποία, μεταξύ άλλων, αφορά και στα περιουσιακά και φορολογικά στοιχεία του υποψηφίου.

Αυτή η διαδικασία ολοκληρώθηκε χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα την περασμένη εβδομάδα.

Οπως φαίνεται, πλέον, η προσπάθεια του Λευκού Οίκου είναι να γίνει η σχετική ακρόασή της που απαιτείται από την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας πριν από τις 4 Αυγούστου, οπότε κλείνει η Γερουσία για έναν μήνα για τις θερινές διακοπές.

Αν ο στόχος επιτευχθεί –θέμα καθαρά διαδικαστικό- η Γκίλφοϊλ αναμένεται να περάσει άνετα από την αρμόδια Επιτροπή και να βρίσκεται στο πόστο της στις αρχές Σεπτεμβρίου.

iEpikaira: Δεδομένου ότι στην αρχή «πετούσε από την χαρά της» για τον διορισμό, αν όντως έχει δεύτερες σκέψεις αυτό σημαίνει ότι ο Τραμπ την επιφόρτισε με πολύ δύσκολη ατζέντα...

Διόδοτος

Οδηγούν τη χώρα σε εξαφάνιση

Όπως λέει, από εδώ και κάτω αρχίζει η μεγάλη γεωστρατηγική εικόνα με την έμμεση ή άμεση εμπλοκή με πολυεπίπεδες επιλογές και άλλων δρώντων ισχύος, γεγονός που κάνει την κατάσταση εξαιρετικά ανοιχτή σε πολλαπλές εξελίξεις και ερμηνείες 

Ο επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής , Γιώργος Φίλης, αναλύει πως μεσα σε 1,5 χρόνο το Ισράηλ με την απόλυτη υποστήριξη των ΗΠΑ, άλλαξε το αφήγημα στη Μέση και ευρύτερη Ανατολή, εξουδετερώνοντας αρχικά στη περίμετρο του όλους τους συμμαχικούς δρώντες του Ιράν, για να φτάσει σήμερα και με το καθοριστικό χτύπημα των ΗΠΑ με βομβαρδισμούς, στη ουσία να μεταφέρει το στρατηγικό ζήτημα ύπαρξης στο εσωτερικό του καθεστώτος στο Ιράν. 

Ωστόσο όπως λέει, από εδώ και κάτω αρχίζει η μεγάλη γεωστρατηγική εικόνα με την έμμεση ή άμεση εμπλοκή με πολυεπίπεδες επιλογές και άλλων δρώντων ισχύος, γεγονός που κάνει την κατάσταση εξαιρετικά ανοιχτή σε πολλαπλές εξελίξεις και ερμηνείες. Σημειώνει επίσης ο Γιώργος Φίλης, πως η Ελλάδα αντί να αντλεί χρήσιμα συμπεράσματα από τις εξελίξεις και να χαράσει μία εθνική στρατηγική βάθους, ιδίως έναντι του μεγάλου αναθεωρητικού της γείτονα την Τουρκία, με ευθύνη των κυβερνώντων που αποτυπώνεται στις επιλογές του "φιλέλληνα" ΥΠΕΞ, οδηγείται σε έναν επικίνδυνο δρόμο. 

Αποκόπτεται από οποιασδήποτε συνέργειες, συμμαχίες και στρατηγικές συνεργασίες με άλλους δρώντες στη περιοχή, δημιουργώντας την αντίληψη βήμα- βήμα, ότι η συμπόρευση στο τέλος με την Τουρκία στη περιοχή, ότι θα είναι περίπου "μονόδρομος".

Οδηγούν τη χώρα σε εξαφάνιση

Γρίβας - Αδαλής: Ευρώπη σε Πολεμικό Αναβρασμό - Η Τουρκία, τα 800 δις & το Φάντασμα του Παρελθόντος.

Η επιλογή της Τουρκίας – μιας χώρας που βρίσκεται σε χρόνια ένταση με κράτη-μέλη όπως η Ελλάδα και η Κύπρος – να συμμετάσχει στην παραγωγή ευρωπαϊκών οπλικών συστημάτων, ερμηνεύεται ως προκλητική πολιτικά και επικίνδυνη στρατηγικά. Ο προβληματισμός δεν είναι μόνο ηθικός. Είναι δομικός. Η Τουρκία διαθέτει, όπως σημειώνει ο κ. Γρίβας, ισχυρές βιομηχανικές υποδομές, που της επιτρέπουν να υποστηρίξει μαζική παραγωγή – κάτι που οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν σταδιακά απολέσει. Η Ευρώπη, προερχόμενη από δεκαετίες ειρηνιστικής πολιτικής και «αφοπλισμένης» βιομηχανίας, δεν μπορεί να σηκώσει μόνη της το βάρος ενός μεγαλεπήβολου εξοπλιστικού προγράμματος. Άρα… στρέφεται στην Άγκυρα. Αλλά με τι κόστος;

Η εξαγγελία περί επένδυσης 800 δισεκατομμυρίων ευρώ στον τομέα της Άμυνας δεν αντιμετωπίζεται με ενθουσιασμό, αλλά με καχυποψία και έντονη κριτική. Ο κ. Αδαλής διερωτάται. Πού θα βρεθούν τα κεφάλαια; Θα αφαιρεθούν από κρίσιμους κοινωνικούς τομείς όπως η Παιδεία, η Υγεία και ο Πολιτισμός;

Γρίβας - Αδαλής: Ευρώπη σε Πολεμικό Αναβρασμό - Η Τουρκία, τα 800 δις & το Φάντασμα του Παρελθόντος.

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΩΛΟΕΛΛΗΝΕΣ

Η σφαγή των νηπίων της Σάντας...

 

                                                         Η σφαγή των νηπίων της Σάντας...
                                            Η πιο τρομακτική νύχτα στη Γενοκτονία των Ποντίων.

«Έναν μαύρον ημέραν εκούιξεν εις απες σο σπέλ’:
Οι μανάδες ντο έχ’νε μικρά μωρά να εβγαίνε οξιοκά ασο σπέλ’».
Μία μάνα διηγείται ότι μια μαύρη μέρα ένας φώναξε όσες είχαν μικρά παιδιά να βγουν έξω από τη σπηλιά…

Έτσι ξεκινάει η Ελένη Νυμφοπούλου-Παυλίδου να ντύνει με λόγια μία από τις πιο τραγικές στιγμές της Γενοκτονίας των Ποντίων. Συμπρωταγωνιστής στην αφήγηση ο οπλαρχηγός Ευκλείδης.
Ο αδερφός του, Κώστας Κουρτίδης, θα γράψει στο ημερολόγιό του για την νύχτα της 10ης προς 11η Σεπτεμβρίου 1921:
«... Πολλά παιδιά τότες, επειδή αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους, και μη θέλοντας να χωρισθούν εξ ημών, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου».

Η Σφαγή των παιδιών

Τα μεσάνυχτα σταμάτησε το πανδαιμόνιο των πυροβολισμών και οι αντάρτες και τα γυναικόπαιδα αποσύρθηκαν στη θέση Μερτζάν Λιθάρ.
Η σφαγή των νηπίων αποτελεί μια από τις συγκλονιστικότερες στιγμές στο δράμα που έζησαν οι Έλληνες της Ανατολής, όταν μητέρες αναγκάστηκαν να θυσιάσουν ότι πολυτιμότερο είχαν στη ζωή τους, τα ίδια τα μικρά τους, για να σωθούν τα μεγαλύτερα παιδιά και οι οικογένειες τους. Ανάλογες μαρτυρίες υπάρχουν κι από άλλες περιοχές και με μεγαλύτερα παιδιά όπου η επιλογή του θανάτου από το να πέσουν στα χέρια των Τούρκων-ειδικά τα μικρά κορίτσια όπου πολλαπλώς βιαζόταν πριν ξεψυχήσουν- γινόταν δύσβατος μονόδρομος που έπρεπε οι δόλιες οι μάνες να τον περάσουν ολομόναχες αλλά και να τον πληρώσουν με αβάσταχτο πένθος για την υπόλοιπη ζωή τους.

Στο ημερολόγιο του ο Κώστας Κουρτίδης γράφει για το σχετικό περιστατικό:

«Η νύχτα αυτή ήταν η πιο τρομακτική νύχτα που έζησα στη ζωή μου.
Κάνοντας πρόχειρα προχώματα παραταχτήκαμε για μάχη.
Γυναίκες και παιδιά (τριακόσιοι περίπου) μαζεύτηκαν λίγο πιο πάνω μέσα σε μια σπηλιά, τους οποίους φυλούσαν περίπου εκατόν είκοσι νέοι άοπλοι.
Επί εννιά ώρες αγωνιζόμασταν ενάντια στον τουρκικό στρατό, που μας περικύκλωσε από παντού, εκτός από μια δίοδο προς το δάσος Βαϊβάτερε, για να έχουμε διέξοδο την τελευταία στιγμή».

«Άνθρωποι που σκότωσαν τα παιδιά τους είναι αδύνατον να πιαστούν και άρα είναι περιττό να μείνουμε άλλο εδώ».

Τα μεσάνυχτα σταμάτησε το πανδαιμόνιο των πυροβολισμών και οι αντάρτες και τα γυναικόπαιδα αποσύρθηκαν στη θέση Μερτζάν Λιθάρ.
Τότε έπρεπε, πριν ξημερώσει, να βρεθεί μια λύση:
ν’ απομακρύνονταν εντελώς αθόρυβα από εκείνη τη θέση, γιατί αλλιώς θα γινόταν ο τάφος μικρών και μεγάλων, ενόπλων και αμάχων.
Εκείνες τις τραγικές ώρες, μοιραίες, απελπισμένες μάνες αναγκάστηκαν να θανατώσουν βρέφη και μικρά παιδιά που έκλαιγαν, για να μην προδώσουν τις θέσεις τους.

Όταν ξημέρωσε και οι Τούρκοι ξεκίνησαν την επιχείρηση εναντίον των ανταρτών, αντίκρισαν επτά βρέφη σφαγμένα!
Τότε ο ίδιος ο μέραρχος επικεφαλής έδωσε διαταγή στον τουρκικό στρατό να γυρίσει πίσω στη Σάντα λέγοντας: άνθρωποι που σκότωσαν τα παιδιά τους είναι αδύνατον να πιαστούν και άρα είναι περιττό να μείνουμε άλλο εδώ...»

Πηγή: Pontos-News

Ελληνοτουρκικά: «Τα έχουν συμφωνήσει δεν τα έχουν υπογράψει, ζούμε σε καθεστώς»-Γ.Αϋφαντής

Απολυταρχία στην Ευρώπη, καθεστώς στην Ελλάδα… Στην Ευρώπη αφαιρούν πολιτικά δικαιώματα σε όσους δεν συμβαδίζουν με το «πολεμικό αφήγημα» και στην Ελλάδα ένα μέρος της ελίτ θεωρεί την Τουρκία συνεταίρο της! Ο πρέσβυς ε.τ Γιώργος Αϋφαντής όπως πάντα με λόγο κοφτερό σχολιάζει και αναλύει τις εξελίξεις στον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα.

 Η συζήτηση ξεκινά από την Γαλλία και την απόφαση με την οποία γίνεται άρση των πολιτικών δικαιωμάτων της ακροδεξιάς Λεπέν. Δεν είναι η πρώτη περίπτωση που η «δημοκρατική» Ευρώπη αντιμετωπίζει με «νομικίστικη» καταστολή, όσους δεν συμβαδίζουν με το «αφήγημα των Βρυξελλών». Ο κ.Αϋφαντής κατηγορηματικός: «Οι ακροδεξιοί πρέπει να ηττώνται στις κάλπες κι όχι σε δικαστικές αίθουσες». Κι αν στην Ευρώπη όλα δείχνουν ότι πηγαίνουμε προς την απολυταρχία, στην Ελλάδα η χώρα δεν κυβερνάται αλλά βρίσκεται υπό τον έλεγχο καθεστώτος, όπως λέει ο κ.Αϋφαντής. Ένα καθεστώς που φαίνεται ότι δεν αποκλείει κατηγορηματικά να ακολουθήσει πειθήνια τους Ευρωπαίους και να στείλει Έλληνες στρατιώτες στο πεδίο μάχης της Ουκρανίας! Ο πρέσβυς ε.τ επισημαίνει το θανάσιμο κίνδυνο. Και για τους στρατιώτες μας αλλά και για τη χώρα.

 Όλα αυτά ενώ τα ελληνοτουρκικά εξελίσσονται με τρόπο δυσμενή. Με βασική ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά και της σιωπηλής αντιπολίτευσης. Η χώρα μοιάζει να έχει μετατραπεί για τους «συμμάχους» της ήδη σε «χώρο», στον οποίο η Τουρκία θέλει να κάνει κουμάντο. Ποιος θα την εμποδίσει όταν όπως επισημαίνει ο κ.Αύφαντής «ένα μέρος της ελληνικής ελίτ θεωρεί την Τουρκία συνέταιρο»; Όπως λέει μεταφέροντας ίσως και την αίσθηση που υπάρχει σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης «ήδη τα έχουν συμφωνήσει αλλά δεν τα έχουν υπογράψει»! Μένει να μάθουμε πόσο άσχημα είναι αυτά που έχουν ήδη συμφωνηθεί.

Ελληνοτουρκικά: «Τα έχουν συμφωνήσει δεν τα έχουν υπογράψει, ζούμε σε καθεστώς»-Γ.Αϋφαντής