Η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής στον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη

                                       

“Ένα απόγευμα όμως, θα᾽ τανε τότε οκτώ-εννέα ετών, εκεί που προευχότανε του εμφανίστηκε ολοζώντανη η αγία Παρασκευή ως μοναχή, όπως ήτανε στην εικόνα”

«… Όλα τα παιδάκια πήγαιναν σχολείο μια φορά την ημέρα. Το Ιακωβάκι πήγαινε δύο. Το αγαπούσε πολύ, γιατί το σχολείο του στα πρώτα χρόνια ήτανε κι Εκκλησία, της Αγίας Παρασκευής.

Αργά το απόγευμα πήγαινε κι άναβε τα καντήλια. Πήγαινε μόνο του το παιδί και του άρεσε να μένει μέχρι το νύχτωμα. Προσευχότανε όσο ήξερε κι όσο μπορούσε. Έπειτα έπαιρνε τον κατήφορο για το σπίτι, αφήνοντας το δάσος με τα πεύκα. Ένα απόγευμα όμως, θα᾽ τανε τότε οκτώ-εννέα ετών, εκεί που προευχότανε του εμφανίστηκε ολοζώντανη η αγία Παρασκευή ως μοναχή, όπως ήτανε στην εικόνα. Το παιδί τρόμαξε, το ᾽βαλε στα πόδια κι έφτασε λαχανιασμένο στο σπίτι. Ούτε γύρισε να κοιτάξει πίσω από τον φόβο του.

Ξαναπήγε άλλη μέρα ν᾽ ανάψει τα καντήλια και του εμφανίστηκε πάλι. Και πάλι τρόμαξε. Έφυγε τρέχοντας τον κατήφορο, μα η Αγία βγήκε από το ναό, μίλησε γλυκά και καθησύχασε το παιδάκι.
Αυτό, τώρα, σταμάτησε να τρέχει, γύρισε να δει ποιος του μιλούσε. Η Αγία του εξήγησε ποια είναι, του ᾽πε να μη φοβάται, και το Ιακωβάκι ανέβηκε δειλά δειλά πάλι προς το εκκλησάκι. Έκατσε κοντά της και την άκουσε προσεκτικά.
Η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής επαναλήφθηκε πολλές φορές. Το Ιακωβάκι συνήθισε και δε φοβότανε πιά. Καθόσανε δίπλα δίπλα και μιλάγανε… τέτοια οικειότητα και αφελή παρρησία ο μικρός! Σε μία από τις πρώτες εμφανίσεις της η Αγία, όταν είχε ξεθαρρέψει ο μικρός, του είπε:

– Τι θέλεις, Ιάκωβέ μου, να σού χαρίσω για τις προσευχές που κάνεις και που περιποιείσαι το σπίτι μου;

Εκείνο δεν ήξερε τι να ζητήσει. Όμως το βράδυ ρώτησε τη μητέρα του, τη Θοδώρα. Εκείνη το συμβούλεψε απλοϊκά: «Να σού πεί, να σού δώσει, την τύχη σου». Το άλλο απόγευμα εμφανίστηκε η Αγία και απάντησε στο παιδί:

– Άκουσέ με. Θα δείς δόξες και τιμές πολλές, πολύς κόσμος θα ᾽ρχεται να σε δει, πολλά χρήματα θα έρχονται στα χέρια σου, αλλά δε θα μένουν (και πράγματι όλα επαληθεύτηκαν). Τον τίμησαν τον γέροντα Ιάκωβο πλούσιοι και φτωχοί, σοφοί και αγράμματοι, άρχοντες και αρχόμενοι, καθηγητές πανεπιστημίου και ανώτατοι δικαστικοί, μοναχοί, ιερείς, επίσκοποι και πατριάρχες, που έφταναν τα τελευταία χρόνια στο μοναστήρι να τον γνωρίσουνε, να εξομολογηθούνε, να ωφεληθούνε, να πάρουνε την ευχή του. Και χρήματα επίσης, τα τελευταία χρόνια, του έδιναν πολλά, μα κι αυτός τα προσέφερνε όλα σε όποιους είχανε ανάγκη, δε μένανε στο σακούλι του – γιατί σ᾽ ένα σακούλι τα έβαζε, που δεν άδειαζε ποτέ, όσα και να ᾽δινε). Ο ίδιος, που τα διηγότανε αυτά, πρόσθετε:

– Και μήπως ψέματα μου είπε, αδελφέ μου, η αγία Παρασκευή; Μικρή τύχη μου έδωσε; Μ᾽ έκανε ιερέα των μυστηρίων του Θεού!

Πηγη: *Στ. Παπαδόπουλου, Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ, Ἐκδ. Ἀκρίτας, Θ´ ἔκδοση, Σεπτέμβριος 2005, σσ. 37-39.

https://katanixi.gr/i-emfanisi-tis-agias-paraskeyis-ston-g/

Πατερικός: Η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής στον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη

Κύπρος _Η ορεινή Λεμεσός καίγεται.

 

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος – Νομίζουν πως είμαι νεκρός. Εγώ όμως είμαι ζωντανός. Βλέπω τους πάντες!

 

27 Μαΐου, εορτή αγίου Ιωάννου του Ρώσου.

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος – Νομίζουν πως είμαι νεκρός. Εγώ όμως είμαι ζωντανός. Βλέπω τους πάντες!

O άγιος Ιάκωβος τακτικά επισκεπτόταν τον άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, κυρίως πηγαίνοντας για την Αθήνα για τους γιατρούς που τον παρακολουθούσαν.

-Κάποτε, έλεγε, πηγαίνω και βλέπω τον Άγιο ζωντανό μέσα στη λάρνακά του. Του λέω: «Άγιέ μου, πώς περνούσες στη Μικρά Ασία; Τί αρετές είχες και αγίασες;» Ο Άγιος μου απάντησε:

-Μέσα στη σπηλιά που ήταν σταύλος, κοιμόμουνα και με τα άχυρα σκεπαζόμουνα τον χειμώνα για να μην κρυώνω. Είχα και την ταπείνωση και την πίστη.

Σε λίγο μου λέει:

-Περίμενε, πάτερ Ιάκωβε, γιατί ήρθαν τώρα δυο άνθρωποι και με παρακαλούν για ένα παιδί άρρωστο. Περίμενε να πάω να το βοηθήσω.

Ξαφνικά άδειασε η λάρνακα γιατί ο Άγιος έφυγε. Σε λίγη ώρα ξαναγύρισε, δεν τον είδα πώς γύρισε, αλλά τον είδα να τακτοποιείται μέσα στη λάρνακά του σαν ένας άνθρωπος.

Το ιερό λείψανο του αγίου Ιωάννη «αλλάζει πλευρό» - θέση, όπως είναι ξαπλωμένο, ενίοτε και μπροστά στον κόσμο-προσκυνητές και ακούγεται θόρυβος από εκεί. Μάλιστα, μια από τις φορές που έγινε αυτό, το 1990, ήταν παρών και ο μακαριστός και όσιος γέροντας Ιάκωβος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυΐδ στην Εύβοια, ο οποίος για να καθησυχάσει τον κόσμο που τρόμαξε, είπε:

-Χριστιανοί μου, μη φοβάστε, ο Άγιος είναι ζωντανός, απλά άλλαξε πλευρό!

Είναι περίεργο ότι ένιωθε αλλιώς για τους άλλους αγίους και αλλιώς για τον όσιο Ιωάννη τον Ρώσο, τον οποίο μάλιστα καλούσε για βοήθεια μαζί με τον όσιο Δαυΐδ. Όταν καλούσε και τους δύο, έδινε την εντύπωση ότι ο άγιος Ιωάννης ήταν αναγκαίο, ως νεότερος, να τρέξει γρηγορότερα, επειδή ό όσιος Δαυΐδ ήταν γηραιός. Με τον όσιο Ιωάννη όμως δεν γινόταν επιτακτικός, όπως με τον όσιο Δαυΐδ. Ντρεπόταν ακόμα και να λειτουργήσει στο προσκύνημα του οσίου Ιωάννη, στο Προκόπι. Του ζητούσαν:

-Ελάτε, πάτερ Ιάκωβε, να λειτουργήσετε στον όσιο Ιωάννη.

Και εκείνος απαντούσε:

-Είμαι άξιος εγώ, ο χοϊκός, να βρεθώ μπροστά στον θείο Ιωάννη;

Και πάντα, όταν πρόφερε το όνομα του οσίου Ιωάννη, τον οποίο συχνότερα έλεγε «θείο Ιωάννη» και «ομολογητή», η φωνή του στις λέξεις «θείος» και «ομολογητής» έπαιρνε μια μεγαλόπρεπη επισημότητα, λες και έβλεπε τον Άγιο μπροστά του και τον προσφωνούσε ως βασιλέα. Τον όσιο Ιωάννη όχι μόνο τον παρακαλούσε να συντρέχει στις ανάγκες των πιστών, μα και τον έβλεπε ζωντανό, έξω από τη λάρνακά του, να σπεύδει σε βοήθεια. Το 1986 ο π. Ιάκωβος διηγόταν, πως ο άγιος Ιωάννης εργάζεται ζωντανός έξω από τη λάρνακα. Τον ρώτησα χαμηλόφωνα, καθώς καθόμουν δίπλα του:

-Τον είδατε σεις έξω;

Ο γέροντας συνέχισε, γιατί στη συζήτηση βρισκόντουσαν κι άλλοι. Το ίδιο ερώτημα του το έκαμα δύο φορές ακόμα, χαμηλόφωνα, να μην ακούσουν οι άλλοι. Τότε αφοπλιστικά, χωρίς να αλλάξει ρυθμό, απάντησε:

-Αφού τον βλέπεις το πρωί που μαζεύεται ο Άγιος και μπαίνει στη λάρνακά του. Είναι ώρες που δεν βρίσκεται στη λάρνακα!

Το θαύμα τούτο, ότι κάποτε ο άγιος Ιωάννης δεν βρίσκεται στη λάρνακά του, το έχουν διαπιστώσει και άλλοι, όπως ο ιερέας-προϊστάμενος του προσκυνήματος.

Ο άγιος Ιωάννης αξίωνε τον μακαριστό γέροντα Ιάκωβο με διαλογική συζήτηση, ενεργή και αφοπλιστική. Ακόμα περισσότερο, ο γέροντας έβλεπε ολόσωμο και ζωντανό τον Όσιο, με τον οποίο συζητούσε. Επιστρέφοντας κάποτε από ιατρικές εξετάσεις, πέρασε, όπως πάντα, να προσκυνήσει τον όσιο Ιωάννη. Γονάτισε στη λάρνακα του Οσίου και σε λίγο είδε τον Όσιο να του λέει, καθώς τα διηγήθηκε ο ίδιος ο γέροντας:

-Έχω μια δουλειά τώρα και πρέπει να φύγω. Εσύ να μη δεχτείς να κάνεις Εσπερινό, μέχρι να επιστρέψω.

Όταν γύρισε ο Άγιος, του είπε:

-Νομίζεις ότι ευλογώ όλους όσους έρχονται εδώ; Να, αυτή τη γυναίκα, που προσκύνησε τώρα με τα παιδιά της, δεν την ευλόγησα.

-Γιατί; ρώτησε ο π. Ιάκωβος.

-Γιατί βλαστημάει τα παιδιά της.

Στις 15 Ιουλίου 1990, ημέρα Κυριακή, το πρωί, μόλις ο π. Ιάκωβος κατέβηκε από το κελλάκι του στον Ναό για τη Θεία Λειτουργία, περιέγραφε μέσα στο Ιερό με πρόσωπο εκστατικό σε πατέρες της Μονής του, όσα ο θείος Ιωάννης ο Ρώσος, πνευματικώ τω τρόπω, του είχε πει τη νύχτα που πέρασε – ο Θεός γνωρίζει πώς – εμπρός στην ιερή λάρνακα με το αδιαλώβητο σκήνος του στον ναό του στο Προκόπι.

-Νομίζουν πως κοιμάμαι, πως είμαι νεκρός, και δεν με υπολογίζουν οι Χριστιανοί. Εγώ όμως είμαι ζωντανός. Τους πάντες βλέπω. Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από τη λάρνακά μου. Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους βοηθήσω. Πολύς ο πόνος. Αυτοί δεν με βλέπουν. Εγώ τους βλέπω και τους ακούω τι λένε. Και πάλι μπαίνω στη λάρνακά μου. Αλλά άκουσε, πάτερ μου, να σου πω. Πολλή η αμαρτία στον κόσμο, πολλή η ασέβεια και πολλή η απιστία.

-Γιατί τα λες αυτά, Άγιέ μου; του απάντησα. Δεν βλέπεις πόσος κόσμος έρχεται στη Χάρη σου και σε προσκυνά;

-Πολλοί έρχονται, πάτερ Ιάκωβε, αλλά λίγα είναι τα τέκνα μου, πρόσθεσε ο Όσιος και συνέχισε. Γι’ αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος. Γιατί πολλή η αμαρτία στον κόσμο.

-Όχι, Άγιέ μου, του είπα ταραγμένος. Από μικρό παιδί όλο σε πολέμους και ταλαιπωρίες βρέθηκα. Στη Μικρά Ασία που γεννήθηκα, αλλά και όταν ήλθαμε στην Ελλάδα. Ύστερα, Άγιέ μου, αν γίνει έξαφνα ο πόλεμος, θα χαθούν και ψυχές πριν προφτάσουν να μετανοήσουν.

-Πρέπει να γίνει πόλεμος! Πρέπει να γίνει πόλεμος! Πρέπει να γίνει πόλεμος! απάντησε λυπημένα με μια σταθερή φωνή ο Όσιος.

Πηγή

Από το βιβλίο: «Ένας άγιος γέροντας. Ο μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης».

Επιμέλεια: Αντιύλη, Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα. E-mail: antiyli.gr@gmail.com

Πατερικός: Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος – Νομίζουν πως είμαι νεκρός. Εγώ όμως είμαι ζωντανός. Βλέπω τους πάντες!

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ των Αγίων και η ΑΛΛΗ διδασκαλία των αντι-Οικουμενιστών!

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: 

«Ἡ συντροφιὰ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μπορεῖ νὰ μᾶς δηλητηριάσει καὶ νὰ μᾶς θανατώσει πνευματικά»

«Ἂν εἴμαστε πνευματικὰ ἀδύναμοι καὶ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ ἄλλου μᾶς ἐπηρεάζει ἀρνητικά, τότε πρέπει νὰ μὴ τὸν κατηγοροῦμε, ἀλλὰ νὰ τὸν ἀποφεύγουμε καὶ νὰ μὴν ἔχουμε μαζί του συναναστροφὲς καὶ συνέπειες. Καὶ ἂν εἶναι αἱρετικὸς τότε νὰ τὸν ἀποφεύγουμε τελείως καὶ νὰ μὴν τὸν δεχόμαστε. Γιατὶ ἡ συντροφιὰ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ἐπικίνδυνη, μπορεῖ νὰ μᾶςδηλητηριάσει καὶ νὰ μᾶς θανατώσει πνευματικά».

Ἅγ. Ἰάκωβος Τσαλίκης

Πηγή

σσ. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ αἵρεση, εἴτε εἶναι καταδικασμένη, εἴτε ἀκαταδίκαστη, μολύνει, δηλητηριάζει, καὶ θανατώνει τὸν πιστὸ πνευματικὰ καὶ ψυχικά, ὁδηγώντας τον στὴν ἀπώλεια τῆς σωτηρίας του, ὅπως καὶ ὁ ἅγ. Ἰάκωβος, ἕνας σύγχρονος μὰ πιστὸς στὴν Ἱ. Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας Ἅγιος, παραπάνω μᾶς λέει! Καὶ λέει καὶ κάτι ἄλλο ἀξιοσημείωτο ὁ ἅγ. Ἰάκωβος, τὸ ὁποῖο δὲν χρειάζεται κανεὶς ἰδιαίτερα ὑψηλὴ πνευματικὴ κατάσταση γιὰ νὰ συμφωνήσει μαζί του: Ὄχι μόνο οἱ αἱρετικοί, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἡ κακὴ συμπεριφορὰ τῶν ἄλλων ἐπηρεάζει τοὺς ἀδύνατους! Πόσο λοιπόν, μᾶλλον ἡ αἵρεση, ὅταν μάλιστα αὐτὴ ἐμφανίζεται ὑπὸ τὸ πέπλο τῆς "ἀγάπης" καὶ τῆς "εὐσεβείας";

Κι ὅμως οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς συνιστοῦν στοὺς πιστοὺς νὰ ἐξομολογοῦνται, νὰ καθοδηγοῦνται, νὰ κοινωνοῦν ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς μὲ τακτικὰ γραπτά τους κατονομάζουν καὶ καταδικάζουν!!! Ἔτσι, δίνουν τὴν δυνατότητα στοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ ἐμπεδώσουν τὴν Παναίρεση στο ποίμνιο καὶ οὐσιαστικὰ ἀφαιροῦν κάθε ἐμπόδιο γιὰ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι ὁλοκληρώνουν πιὰ τό «ρίζωμα» τῆς Παναιρέσεως στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ὀρθοδοξία καί Οἰκουμενισμός: Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ των Αγίων και η ΑΛΛΗ διδασκαλία των αντι-Οικουμενιστών!

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΑΛΑΘΗΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ. ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΑ ΚΑΘΕΚΑΣΤΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΥ; ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ Η ΟΠΟΙΑ ΜΑΤΑΙΩΝΕ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΙΕΡΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ. ΟΧΙ ΝΑ ΑΔΕΙΑΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΡΕΙΑΝΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ. ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΠΕΙΘΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΝΗΡΟΥΣ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ. ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΕ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΣΑΣ ΜΕΧΡΙ ΒΑΡΕΜΑΡΑΣ.. 

ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΑΚΩΒΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΟΥΣΑΝ ΗΤΑΝ ΜΑΓΑΡΙΣΜΕΝΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ; ΔΕΝ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΜΑΣ;

ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΣΑΣ ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ. ΠΗΡΑΤΕ ΜΙΑ ΒΙΑΣΤΙΚΗ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΦΑΡΙΣΑΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΑΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΝΑ ΞΕΠΑΓΙΑΖΕΤΕ. ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑΤΕ!

Το ψωμάκι μας να βγάζουμε και όπου να είναι - ΓΕΧΑ Αιγίου

Το ψωμάκι μας να βγάζουμε

και όπου να είναι.

Τα παιδιά των πρωτοπλάστων,

ο ένας ήταν γεωργός

και ο άλλος ποιμένας.

Όλα τα επαγγέλματα καλά είναι, μόνο να είμαστε

κοντά στον Θεό.

Και ο Απόστολος Παύλος

για να μη φάει, με συγχωρείτε,

δωρεάν το ψωμί από κανένα άνθρωπο,

εργαζόταν με τα χέρια.

Έφτιαχνε σκηνές.

Ο ίδιος ο Χριστός μας,

και εκείνος εργαζότανε

στο μαραγκούδικο.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Αναστάσιος: Το ψωμάκι μας να βγάζουμε και όπου να είναι - ΓΕΧΑ Αιγίου

Σήμερα η Εκκλησία τιμά την μνήμη του Αγίου Ιακώβου του εν Ευβόία

                                                 

𝚮 𝚯𝚨𝚼𝚳𝚨𝚺𝚻𝚮 𝚫𝚰𝚨𝚺𝛀𝚺𝚰𝚺 𝚻𝚶𝚼 𝚷𝚰𝚷𝚻𝚶𝚴𝚻𝚶𝚺 𝚨𝚬𝚸𝚶𝚷𝚲𝚨𝚴𝚶𝚼

 Νέα πρωτότυπη εἰκόνα, ποὺ ἀπεικονίζει τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ

Ἡ παροῦσα εἰκόνα, ποὺ ἁγιογραφήθηκε ἀπὸ τὸν ἔγκριτο ἁγιογράφο Κωνσταντίνο Λυτρίδη τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2024 σύμφωνα μὲ τὶς ὑποδείξεις τοῦ πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, ἀπεικονίζει κατ᾽ ἐξαίρετο τρόπο ἕνα σχετικὰ σύγχρονο μεγάλο θαῦμα τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, τοῦ «μὲ συγχωρεῖτε», ποὺ συνέβηκε τὸ ἔτος 2002. Τὸ θαῦμα τοῦτο διηγήθηκε ὁ νῦν καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, πανοσιολογιώτατος ἀρχιμανδρίτης Γαβριὴλ Ἐμμανουηλίδης, σὲ Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης στὶς 8 Νοεμβρίου 2017 (βλ. You Tube: https://youtu.be/icGGG3e5xYA?si=5mOqMiLvkRJgTj9z).

Αὐτόπτης μάρτυρας τοῦ μεγάλου τούτου θαύματος, στοῦ ὁποίου τὴ θερμὴ προσευχὴ ἀνταποκρίθηκε ἄμεσα ὁ ὅσιος Ἰάκωβος, εἶναι ὁ εὐλαβὴς χριστιανὸς Δημήτριος Δραγατσίκας ἀπὸ τὴν Κοζάνη, Ἕλληνας ἀπόδημος στὴν Ἀμερική, ὁ ὁποῖος καὶ τὸ ἀνέφερε στὸν ἐν λόγῳ Γέροντα Γαβριήλ, ποὺ τὸ δημοσιοποίησε πρὸς δόξαν Θεοῦ στὸ ἀνωτέρω Συνέδριο στὴν παρουσία καὶ τοῦ κ. Δραγατσίκα. Τί ἀκριβῶς συνέβηκε; Παραθέτουμε τὴ σχετικὴ διήγηση τοῦ Γέροντος Γαβριήλ.

«Ὁ Δημήτρης Δραγατσίκας πηγαινοέρχεται Ἀμερικὴ-Ἑλλάδα τουλάχιστον 4 φορὲς τὸν χρόνο. Τὸ 2002, μὲ μία πτήση τῆς Ὀλυμπιακῆς, πηγαίνοντας ἀπὸ Ἑλλάδα γιὰ Ἀμερικὴ καὶ περνῶντας ἀπὸ τὴ Γαλλία, ἐκεῖ πάνω ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικό, ἔπεσε τὸ ἀεροπλάνο σὲ καταιγίδα. Κεραυνὸς τὸ ἔπληξε. Καὶ τὸ παρμπρὶζ τοῦ πιλοτηρίου ράγισε. Ἀμέσως ἄρχισε νὰ δημιουργεῖται ἀποσυμπίεση καὶ τὸ ἀεροπλάνο, ἐνῷ βρισκόταν στὰ 35000 πόδια καὶ ἔτρεχε μὲ 950 χιλιόμετρα ταχύτητα, ἄρχισε νὰ χάνει ὕψος καὶ νὰ φτάνει στὰ 15000 πόδια, ἐνῷ ἡ ταχύτητα μειωνόταν στὸ μισό. Οἱ πινακίδες λένε «προσδεθεῖτε». Ἄρχισαν νὰ ἀναβοσβήνουν. Ταραχὴ ἐπικράτησε. Προσπαθοῦσαν οἱ ἁρμόδιοι τοῦ ἀεροπλάνου νὰ βάλουν κάτι χαρτόνια στὴ ρωγμή, ἀλλὰ τὸ ἀεροπλάνο συνέχισε νὰ χάνει τὸ ὕψος του.
Ὁ Δημήτρης εἶχε στὴν τσέπη του μιὰ εἰκονίτσα τοῦ πατρὸς Ἰακώβου καὶ μία τοῦ ὁσἰου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ. Τὶς πῆρε στὰ χέρια του. Τὶς ἔσφιξε. Τοὺς παρακάλεσε. Κι ὅπως καθόταν στὴν ἀριστερὴ θέση τοῦ ἀεροπλάνου, δίπλα στὸ φινιστρίνι, κοιτάζοντας πρὸς τὰ ἔξω, εἶδε, λέει, ὁλοζώντανο τὸν γέροντα Ἰάκωβο, μὲ τὰ ράσα του νὰ φουσκώνουν σὰν ὀμπρέλα καὶ τὸ δεξί του χέρι νὰ εἶναι τεντωμένο μὲ ἁπλωμένη τὴν παλάμη του, τὸν εἶδε νὰ πηγαίνει κάτω ἀπὸ τὸ ἀεροπλάνο καὶ νὰ σταματάει τὴν πτώση του. Καὶ στὴ συνέχεια, τὸν εἶδε κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο νὰ φεύγει καὶ νὰ χάνεται μέσα στὰ σύννεφα.
Τὸ ἀεροπλάνο ἐπέστρεψε. Καὶ ὅταν προσγειώθηκε, τοὺς εἶπαν οἱ ἁρμόδιοι: “Ἅγιο εἴχατε ποὺ δὲν χαθήκατε διακόσιοι πενῆντα ἐπιβάτες”. Ὁ Δημήτρης λέει: “Ἐγὼ ξέρω ποιόν Ἅγιο εἴχαμε, γιατὶ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς καὶ τὸν εἶδα”»!
Ὄντως «θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ»!
* * *
Ἡ ὡραιότατη αὐτὴ νέα εἰκόνα θὰ ἐκτεθεῖ γιὰ πρώτη φορὰ σὲ προσκύνηση τῶν πιστῶν κατὰ τὴν ἀγρυπνία πρὸς τιμὴν τοῦ ὁσίου Ἰακώβου στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Παναγίας Ἐλεούσης στὸ χωριὸ Ἀκάκι τὴν Πέμπτη πρὸς Παρασκευή, 21-22 Νοεμβρίου τρ. ἔτους καὶ τὴν Παρασκευὴ θὰ μεταφερθεῖ στὸ Ἀρχοντικὸ-ἱερὸ παρεκκλήσιο τοῦ Ὁσίου Ἰακώβου στὸν χῶρο τοῦ ὑπὸ ἀνέγερση προσκυνηματικοῦ ναοῦ τῶν Ὁσἰων Ἰακώβου, Δαβὶδ καὶ Ἰωάννου τοῦ Ρώσου.

immorfou.org.cy/νεα-εικονα-αγ-ιακωβος-διασωσις-αεροπλ/

Προσκυνητής: 𝚮 𝚯𝚨𝚼𝚳𝚨𝚺𝚻𝚮 𝚫𝚰𝚨𝚺𝛀𝚺𝚰𝚺 𝚻𝚶𝚼 𝚷𝚰𝚷𝚻𝚶𝚴𝚻𝚶𝚺 𝚨𝚬𝚸𝚶𝚷𝚲𝚨𝚴𝚶𝚼

« Τέκνον μου, να διαβάζεις την επιστολή του Αγίου Ιακώβου να στηρίζεσαι, να παίρνεις Χάρη… » Άγιος γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης

                                         

Γιορτάζει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος. Ἀρχαία φωνή, μεγάλη ψυχὴ καὶ πρῶτος ἱεράρχης τῶν Ἱεροσολύμων. Καὶ γυιὸς τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος, ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸν γάμο του, προτοῦ μνηστευθεῖ τὴν κυρία Θεοτόκο, τῆς Ὁποίας ὑπῆρξε προστάτης καθὼς καὶ τοῦ βρέφους Ἰησοῦ. Τυχερὸς ποὺ ἦταν ἐκεῖνος !

Κι ὅταν κάποια φορὰ ὁ Ἰωσὴφ ὁ Μνήστωρ ἠθέλησε νὰ μοιράσει τὴν περιουσία στὰ παιδιά του, ἀποφάσισε νὰ δώσει μερίδιο καὶ στὸν Χριστό, πού ’ταν ὁ Yἱὸς τῆς Παρθένου καὶ ὁ Yἱὸς τοῦ Θεοῦ. Τόσο δίκαιος ἦταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ τόσο σπουδαῖος. Καὶ τὰ κληρονομικά, ξέρετε, τί ἀγκάθι καὶ τί βάσανο εἶναι ; Καὶ τί κάναν τ’ ἄλλα παιδιά ; Ὁ Σίμων, ὁ Ἰωσῆς καὶ ὁ Ἰούδας δὲν θέλαν νὰ δώσει μερίδιο στὸν Ἰησοῦ. —Καλοὶ ἦταν κι αὐτοί !

— Καὶ ὁ Ἰάκωβος, τότε, τοῦ λέει τοῦ Ἰησοῦ :

«Ἔλα ’δῶ, καλέ μου. Αὐτὸ ποὺ θὰ πάρω ἐγὼ θά ’ναι δικό σου. Ἂν δὲν θὲς ἔτσι, θά ’ναι καὶ δικό σου καὶ δικό μου. Θὰ τό ’χουμε μαζί. Θά ’μαστε συγκληρονόμοι». Κι ὁ Ἰησοῦς ἔσκυψε καὶ τὸν ἐφίλησε καὶ τοῦ λέει :

«Σ’ εὐχαριστῶ, ἀδελφέ».

Κι ἀπὸ τότε ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὀνομάζεται καὶ Ἀδελφόθεος. Ἀδελφὸς τοῦ Θεοῦ. Ἔδωσε στὸν Κύριο τὸ κομματάκι τῆς περιουσίας του. Δὲν τὸ ἤθελε ὁ Κύριος, βέβαια. Ἀλλὰ ἐκεῖνος ἔδειξε τὴν ἀγάπη καὶ τὴ στοργή του.

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἔγραψε καὶ τὴν πρώτη Θεία Λειτουργία. Ἐχειροτονήθη ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό μας ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, λέει τὸ Συναξάριο τοῦ Μηναίου. Τὸν χειροτόνησε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ ἔγραψε ἐκεῖνος πρῶτος τὴν Θεία Λειτουργία.

Καὶ ἀργότερα, ὅπως λέει τὸ ἴδιο Συναξάριο, διὰ τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀσθένειαν ὁ Μέγας Βασίλειος τὴν ἐσυντόμευσε. Καὶ λίγο ἀργότερα, πάλι γιὰ τὴν ἀδυναμία καὶ ἀνυπομονησία τῶν ἀνθρώπων, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν ἔκανε πιὸ μικρή.

Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος, ἂν πάει στὴν ἐκκλησία καὶ στὴ λατρεία καὶ ἀρχίζει νὰ κουράζεται καὶ κοιτάζει τὸ ρολόϊ καὶ σηκώνει τὸ ἕνα πόδι καὶ κατεβάζει τὸ ἄλλο, ὅ,τι νὰ κάνεις μετὰ δὲν τὸν πιάνει. Δὲν τὸ ἀκούει. Ἂς τό ’χομε ὑπόψη μας αὐτό, ὅσοι ἔχομε τὴν διαποίμανση τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν χριστιανῶν. Καὶ λέει ἕνα ὡραῖο ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ὅτι, καλύτερα νὰ κάνει κανεὶς λίγο μὲ χαρὰ παρὰ νὰ κάνει πολὺ μὲ γογγυσμό.

Κι ἔγραψε ὁ ἅγιος Ἰάκωβος καὶ τὴν Καθολικὴ Ἐπιστολή του, ποὺ εἶναι ἕνα κοινωνικὸ Εὐαγγέλιο.

Μιλάει γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα, μὲ τὸν καλύτερο καὶ στοργικότερο τρόπο. Καὶ περισσότερο γιὰ τὴν ἀγάπη, τὴν ἐσπλαχνία, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἰσοτιμία τῶν ἀνθρώπων μεταξύ των.

Γιατὶ ὅλοι προερχόμεθα ἀπὸ ἕνα χῶμα, τὴ γῆ, τὸ σῶμα μας, καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια πνοή, τὴν ἀνάσα τοῦ Θεοῦ. Εἴμεθα κατ’ εἰκόνα Κυρίου. Καὶ ἔτσι ἔχομε ἰσοτιμία. Ἰσότης δὲν ὑπάρχει, γιατὶ εἶναι ἰσοπέδωση. Ἰσοτιμία, ὅμως, ὑπάρχει. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ὀμορφιὰ μέσα στὴν ποικιλία καὶ μέσα στὴν ἀνισότητα καὶ στὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Φθινοπωρινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´.

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής 

« Τέκνον μου, να διαβάζεις την επιστολή του Αγίου Ιακώβου να στηρίζεσαι, να παίρνεις Χάρη… » Άγιος γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης – Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου

O AΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

“Ο Άγιος Γρηγόριος, πρώτος, πιθανώτατα, Επίσκοπος Νεοκαισαρείας τού Πόντου, ο Θαυματουργός (213-270),[ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΩΡΙΓΕΝΗ] ανησυχών, επί αμφισβητουμένων σημείων τών πιστευτέων δογμάτων τής Καθολικής Πίστεως, και απολέσας, εκ τής περισκέψεως, τον ύπνον του, είδεν, εν οράματι, τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν Ιωάννην τον Θεολόγον, ως σεβάσμιον γέροντα, όστις έδειξεν εις αυτόν μίαν ετέραν μορφήν, προστεθείσαν εις το όραμα. Η δευτέρα αύτη μορφή ήτο γυνή θεσπεσία, απαστράπτουσα υπερκόσμιον μεγαλείον (…) Αι δύο εμφανισθείσαι μορφαί, προσφωνούμεναι, μεταξύ των, απεκάλυψαν εις τον Αποστολικόν Επίσκοπον, ότι ήσαν η Θεοτόκος Παρθένος Μαρία, η Μήτηρ τού Κυρίου και ο θετός υιός Αυτής, Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης (…) Παρ’ αυτών δε και έλαβεν ο Αγ. Γρηγόριος ο Νεοκαισαρείας το Σύμβολον τής Πίστεως εις τον Ένα Τριαδικόν Θεόν. Ιδού ο ρόλος τού πανσέπτου προσώπου τής Μητρός τού Κυρίου, εν τη πρωϊμωτάτη Χριστιανική Θεολογία και τη Δογματική Χριστολογία.“

(πατρ. Ευθυμίου Ελευθεριάδη, «Η θέσις τής Μητρός τού Κυρίου κατά τούς τρεις πρώτους τού Χριστιανισμού αιώνας», Περιοδικό “Θεολογία”, τόμ. ΞΓ΄ (1992), τεύχ. 3, σελ. 522-523)

ΑΚΤΙΝΕΣ: ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΩΝ (ΚΙ ΕΝΙΟΤΕ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΩΝ) ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ

Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ο Γέροντας (Άγιος) Ιάκωβος ο εν Ευβοία έπαθε τέτοια σοβαρή δερματοπάθεια στα πέλματα των ποδιών του, που ανοίξανε μεγάλες πληγές, βαθιές σχισμές και τρέχανε υγρά. Πονούσε πολύ και δυσκολευόταν να περπατήσει.

 

Ηλιας Καλλιωρας
Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ο Γέροντας (Άγιος) Ιάκωβος ο εν Ευβοία έπαθε τέτοια σοβαρή δερματοπάθεια στα πέλματα των ποδιών του, που ανοίξανε μεγάλες πληγές, βαθιές σχισμές και τρέχανε υγρά. Πονούσε πολύ και δυσκολευόταν να περπατήσει.
Εκείνες τις ημέρες φέρανε για ευλογία στην περιοχή την εικόνα της Παναγίας της Ξενιάς από τον Αλμυρό Βόλου και θα την πήγαιναν στο διπλανό χωριό, Δάφνη.

Θέλησε και ο Ιάκωβος να πάει, με άλλους συγχωριανούς του. Η μητέρα του λόγω της κατάστασής του με δισταγμό του το επέτρεψε, μετά και την παρέμβαση του παπα-Θεοδόση: «Άφησε, Θεοδώρα, το παιδί να πάει, αφού το θέλει τόσο!».
Η πορεία των δύο ωρών με τα πόδια ήταν μαρτυρική.
Διηγείτο ο Όσιος:
«Παναγία μου, σε παρακαλώ κάνε με καλά, για να μπορώ να περπατάω, όπως και τα άλλα παιδιά, Της έλεγα κλαίγοντας στο δρόμο. Κι όλο χάιδευα την αγία Εικόνα Της κι έτριβα τις πληγιασμένες μου πατούσες.
Έτσι φτάσαμε στο χωριό, όπου πρόχειρα τοποθέτησαν την εικόνα της Παναγίας πάνω σε μία καρέκλα στην εκκλησία και ο κόσμος προσκυνούσε με πολλή ευλάβεια. Οι χωριανοί μου, αφού προσκύνησαν, ξεκίνησαν για την επιστροφή, γιατί η νύχτα πλησίαζε.
Εγώ παρέμεινα για λίγο στην μέσα στην εκκλησία μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και αφού είδα ότι δεν ήταν κανένας άλλος γύρω μου, Της είπα ικετευτικά:
– Παναγία μου, τώρα που είμαστε μόνοι μας, κάνε με καλά, κάνε καλά τα πόδια μου και εγώ δε θα φανώ αχάριστος, αλλά θα δουλέψω, όταν μεγαλώσω και μόλις μπορέσω θ’ ανταποδώσω στη χάρη Σου. Συγχρόνως έκλαιγα και χάιδευα την αγία Εικόνα και μετά τα πρησμένα μου πόδια. Αφού Την παρακάλεσα πολλές φορές, μόλις βγήκα από την εκκλησία, διαπίστωσα ότι τα πόδια μου δε με πονούσαν πια. Βάδιζα ελεύθερα».
Μέχρι την κοίμησή του ο Γέροντας είχε άσπρες ουλές σαν γραμμές στα πέλματά του, σημάδια του θαύματος της Παναγίας μας.
Μετά από πολλά χρόνια, όταν ο Γέροντας εγκαταβίωνε πλέον ως Ιερομόναχος στην Ι.Μ. του Οσίου Δαυίδ, θυμόταν με ευγνωμοσύνη τη θεραπεία του αυτή από την Παναγία
και έλεγε:
«Κάποια φορά, ενώ πολύ υπέφερα από ζάλες και ιλίγγους με ειδοποίησαν ότι η εικόνα της Παναγίας Ξενιάς του Αλμυρού ήρθε στη Λίμνη της Ευβοίας.
Παρ’ όλο που είμαι άρρωστος, έχω υποχρέωση στην Παναγία, σκέφτηκα, γιατί μου είχε θεραπεύσει τα πόδια μου, όταν ήμουνα παιδί, και θα κατέβω να προσκυνήσω από ευγνωμοσύνη. Κατέβηκα στη Λίμνη και αφού προσκύνησα, έγινε η λιτανεία με τη θαυματουργή Εικόνα.
Τότε με προέτρεψαν οι άλλοι Ιερείς να συμμετάσχω και μάλιστα να προπορευθώ ως Ιερομόναχος. Εγώ δεν θέλω τιμές για το πρόσωπό μου, αλλά τι να κάνω, έκανα υπακοή και άρχισε η λιτανεία. Σε μία στάση που κάναμε, για να γίνει δέηση, ήλθε η σειρά μου να πω το «επάκουσον ημών ο Θεός, η ελπίς πάντων των περάτων της γης κ.λ.π.».
Τότε βλέπω στην εικόνα ζωντανή την Παναγία μας, η οποία γύρισε το κεφάλι Της και σήκωσε το χέρι Της και με κοίταξε με τα μεγάλα μάτια Της και σήκωσε το χέρι Της και μ’ ευλόγησε.
Εγώ έχασα τη φωνή μου, κόπηκαν τα πόδια μου και με δυσκολία επαναλάμβανα συνεχώς «επάκουσον ημών ο Θεός, «επάκουσον ημών ο Θεός…». όλο το ίδιο. Ο Θεός γνωρίζει πως τελείωσα τη δέηση και συνέχισα την πομπή.
Η Παναγία, παιδί μου, είναι ζωντανή πάνω στην αγία εικόνα Της, το είδα με τα μάτια μου».

«Ένας σύγχρονος Άγιος: Ο Όσιος Ιάκωβος»,
της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ εν Ευβοία

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ: Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ο Γέροντας (Άγιος) Ιάκωβος ο εν Ευβοία έπαθε τέτοια σοβαρή δερματοπάθεια στα πέλματα των ποδιών του, που ανοίξανε μεγάλες πληγές, βαθιές σχισμές και τρέχανε υγρά. Πονούσε πολύ και δυσκολευόταν να περπατήσει. (logia-tou-aera.blogspot.com)

Άγιος Ιάκωβος ο εν Ευβοία (1920-1991).

Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου πρωί της 21ης.
Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Αγρύπνησε το τελευταίο του βράδυ. Λειτούργησε την επομένη για τα Εισόδια της Παναγίας και λίγο μετά το μεσημέρι άφησε σαν πουλάκι την ψυχή του, την εξαγνισμένη απο το καμίνι της άσκησης και της γεμάτης ταπείνωσης και αγάπης.
Την ημέρα της κηδείας του το πρόσωπο του Αγίου είχε μια ιλαρότητα και φωτεινότητα. Έγινε πιο ζωντανός. Δεν έπαθε ακαμψία, ούτε πάγωσε.Καταλύθηκε ο φυσικός νόμος.
Ο κόσμος που έφτασε στο μοναστήρι ήταν αμέτρητος.Ο επίσκοπος ζήτησε να υψώσουν το φέρετρο για να το δει ο κόσμος.Και μόλις φάνηκε το λείψανο, μια συγκλονιστική κραυγή ακούστηκε: "Άγιος, άγιος..είσαι άγιος"!

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Άγιος Ιάκωβος ο εν Ευβοία (1920-1991). (trelogiannis.blogspot.com)

~ Όσιος Ιάκωβος _ Εγώ, αγάπησα πάνω απ’ όλα τον Χριστό. Παιδί μου, «τις ήλπισε εις τον Χριστόν και κατησχύνθη;». Να λέμε συνέχεια: «Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου».

                          

(από το βιβλίο, ο «Γέρων Ιάκωβος, Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες»)

"Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης και Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.."

 

Και μια μέρα, εν ώρα προσευχής, βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα..
Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρωφ και μου λέει:
-Πάμε Πάτερ Ιάκωβε!
Του απαντώ..
-Πού να πάμε Άγιε μου Σεραφείμ, θα πατήσουμε και θα χαλάσουμε αυτά τα υπέροχα λουλούδια!
Και μου απάντησε..
-Πάτερ Ιάκωβε πάτα τα άφοβα, δεν χαλανε!Είναι άφθορα!Αυτή εδώ είναι η γη των Πραεων που όλα είναι άφθορα! Και ήρθα να σε ξεναγήσω!
Και έτσι μου γνώρισε ο Κύριος τη Γη των Πραέων...

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

πηγή

Προσκυνητής (proskynitis.blogspot.com)

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΤΣΑΛΙΚΗΣ, ὁ "μὲ συγχωρεῖτε" δὲν χρησιμοποιοῦσε ποτὲ τὴ φράση "πνευματικά μου παιδιά"

 Διηγεῖται ὁ μακαριστὸς Σισανίου καὶ Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ:

[[Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΤΣΑΛΙΚΗΣ, ὁ "μὲ συγχωρεῖτε" δὲν χρησιμοποιοῦσε ποτὲ τὴ φράση "πνευματικά μου παιδιά" ποὺ κατὰ κόρον ξεστομίζουμε οἱ νεότεροι (μικρῆς καὶ μεγάλης ἡλικίας) σηκώνοντας μπαϊράκι, καὶ κάποιοι κάποτε μὲ περισσὴ ἀναίδεια.
Ἔλεγε ταπεινά: "Ἦρθε κάποιος νὰ μὲ δεῖ, νὰ συζητήσουμε. Εἴπαμε δυὸ πράγματα. Ἂς τὸν βοηθάει ὁ ὅσιος Δαβίδ".
Οὔτε διαφήμιζε τὶς ἐλεημοσύνες του στοὺς ἐνδεεῖς.
Κάποτε ὁ γέροντας Γεώργιος Καψάνης τὸν παρακάλεσε νὰ πεῖ δυὸ λόγια πνευματικὰ πρὸς οἰκοδομήν. Ἡ ἀπάντηση ἦταν : "Τί νὰ σᾶς πῶ ἐγὼ γέροντα ποὺ βρωμάω σὰν ψόφιο σκυλί...";
Κάποτε ἄλλοτε, βλέποντας τὶς ἐκδηλώσεις ἀγάπης καὶ θαυμασμοῦ σὲ μένα ἀπὸ πολλοὺς ἀνθρώπους μοῦ εἶπε: "πάτερ Παῦλο εὔχομαι καὶ ὁ Θεὸς νὰ σὲ ἀγαπήσει ὅσο σὲ ἀγαποῦν οἱ ἄνθρωποι...".
Οὐδέποτε λησμόνησα αὐτὲς τὶς λέξεις μέχρι τώρα ποὺ σᾶς μιλάω...]].
 

π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

https://anastasiosk.blogspot.com/2022/11/blog-post_745.html

Άγιος Ιάκωβος, Έβλεπε τον Χριστό καθημερινά!

 

Άγιος Ιάκωβος (Τσαλίκης).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

«Βλέπω τον Δεσπότη Χριστό»

Μαρτυρία Ιερομόναχου Ιακώβου:
«Μία φορά, καθαρίζαμε τον ναό του άγιου Δαυίδ, για την πανήγυρη της Μεταμορφώσεως και, όταν καθαρίζαμε το Δεσποτικό, σκεφτήκαμε και είπαμε:
– Γέροντα, αφού ο Δεσπότης δεν έρχεται, καλό είναι τόσο που το καθαρίσαμε.

Και ο Γέροντας είπε:
– Εγώ βλέπω τον Δεσπότη Χριστό, που ‘ναι καθημερινά επάνω και παίρνω ευχή».

Από το βιβλίο, ο «Γέρων Ιάκωβος, Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες» των εκδόσεων Ενωμένη Ρωμηοσύνη.

https://www.pemptousia.gr/2022/11/agios-iakovos-evlepe-ton-christo-kathimerina/

Όποιος διαβάζει με πόνο ψυχής τους ψαλμούς, παιδί μου, μοιάζει με τον Δαβίδ.

                 

Όποιος διαβάζει με πόνο ψυχής τους ψαλμούς, παιδί μου, μοιάζει με τον Δαβίδ.
Γιατί εκείνος με πόνο ψυχής τους έγραψε. Και είναι αδύνατο στο Θεό να μην ακούσει τέτοια ψυχή σε ότι του ζητήσει.
Καρδίαν συντετριμμένη και τεταπεινωμένη ο Θεός ούκ εξουδενώσει.Κατάλαβες;

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

https://proskynitis.blogspot.com/

Ο Άγιος Ιάκωβος, Ηγούμενος της Μονής Οσίου Δαυίδ (22 Νοεμβρίου)

 

Από τις αναφορές του Καθηγητή Στυλιανού Γ. Παπαδόπουλου, στη βιογραφία του Οσίου με τίτλο «Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης»:
Ο Άγιος Ιάκωβος γεννήθηκε την 5η Νοεμβρίου του 1920 μ.Χ. στο Λιβίσι της Μάκρης της Μικράς Ασίας, στο ύψος περίπου του Καστελλόριζου, από γονείς ενάρετους και ευσεβείς, τον Σταύρο Τσαλίκη και την Θεοδώρα, κόρη του Γεωργίου και της Δέσποινας Κρεμμυδά. Οι γονείς του Αγίου γέννησαν εννέα παιδιά, αλλά στη ζωή αυτή επέτρεψε ο Θεός να μείνουν μόνον τρία.
Η οικογένεια του Αγίου ήταν από τις πιο εύπορες οικογένειες της περιοχής, ο μεγάλος της όμως πλούτος ήταν η ευσέβειά της και η αγνή χριστιανική πίστη που είχε πολύ βαθιές ρίζες. Τα θλιβερά γεγονότα όμως της Μικρασιατικής Καταστροφής έπληξαν και την οικογένεια του Αγίου Ιακώβου. Ο πατέρας του, Σταύρος Τσαλίκης, πιάστηκε αιχμάλωτος κι αυτός μαζί με τους υπόλοιπους άνδρες του Λιβισιού στις αρχές του 1922 μ.Χ. Μετά από φοβερές κακουχίες, ατέλειωτες οδυνηρές οδοιπορίες και αναγκαστικές εργασίες σε ορυχεία, νταμάρια και αλλού, τον πήγαν στα μέρη της Τραπεζούντας και τον έβαλαν να χτίζει νοσοκομείο.
Ο Άγιος Ιάκωβος, δύο χρονών τότε, με τη γιαγιά του, τη μητέρα του και τα δύο του αδέλφια ξεριζώθηκαν κι αυτοί απ’ την πατρίδα τους, το Λιβίσι, μαζί με τα υπόλοιπα γυναικόπαιδα και τους γέροντες. Τα καράβια της προσφυγιάς που μετέφεραν τους Έλληνες πρόσφυγες, βασανισμένους από πείνα, δίψα και ψείρα, «πιάσανε» στον Πειραιά. «Όταν κατεβήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά», αφηγείτο ο ίδιος ο Άγιος, «παρόλη τη νηπιακή μου ηλικία, θυμάμαι ότι ακούσαμε για πρώτη φορά στη ζωή μας κάποιους Έλληνες να βλαστημάνε τα Θεία. Τότε η γιαγιά μου είπε: “Πού ήρθαμε εδώ; Καλύτερα να γυρίσουμε πίσω να μας σκοτώσουν οι Τούρκοι, παρά να ακούμε τέτοια λόγια. Στη Μικρά Ασία δεν ξέραμε τέτοια αμαρτία”». Τα λόγια αυτά της γιαγιάς του Αγίου Ιακώβου φανερώνουν το πώς οι Μικρασιάτες ζούσαν τον Θεό.
Από τον Πειραιά το καράβι που μετέφερε και την οικογένεια του Αγίου έφυγε για την Ιτέα, όπου εκεί τους κατέβασαν μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες και στη συνέχεια τους οδήγησαν ποδαρόδρομο σ’ ένα χωριό της Άμφισσας, τον Άγιο Γεώργιο, όπου έμειναν μαζί με άλλες οικογένειες κάτω από δύσκολες συνθήκες, σε μία μακρόστενη αποθήκη για δύο χρόνια.
Η πρόνοια του Θεού έφερε μετά από δύο χρόνια στην περιοχή όπου ζούσαν τον πατέρα του Αγίου για αναζήτηση εργασίας, ο οποίος είχε δραπετεύσει απ’ τους Τούρκους, παρόλο που τον φύλαγαν σαν τα μάτια τους, γιατί τον είχαν ανάγκη για αρχιμάστορα, κι έτσι ξανάσμιξε με την οικογένειά του με θαυμαστό τρόπο.
Ο Άγιος Ιάκωβος, πέντε χρονών παιδάκι τότε, για παιχνίδι του είχε ένα κεραμιδάκι στο οποίο έβαζε καρβουνάκι απ’ την πυροστιά που μαγείρευαν και ψάλλοντας «αλούγια – αλούγια» (αλληλούϊα), λιβάνιζε την οικογένειά του κι όλες τις προσφυγικές οικογένειες που έμεναν στην αποθήκη, έχοντας για χωρίσματα κουβέρτες που κρέμονταν ανάμεσά τους. Μένανε πάντα στην αποθήκη, γιατί τους έδιναν υποσχέσεις ότι σε λίγο θα τους μεταφέρουν αλλού, θα τους δώσουνε χωράφια και θα τους φτιάξουνε σπίτια.
Ο μικρός Ιάκωβος δεν έβγαινε να παίξει καθόλου στον δρόμο, δεν μπορούσε να ακούει τα παιδάκια του χωριού και μαζί μ’ αυτά και προσφυγόπουλα να λένε τις κακές λέξεις, έστω κι αν δεν τις καταλάβαινε. Προτιμούσε να πηγαίνει κάθε απόγευμα με τη γιαγιά και τη μητέρα του ν’ ανάβουνε τα καντηλάκια και να βάζει τη γιαγιά του να του λέει για τους βίους των αγίων και για τους Ιερομόναχους της οικογένειάς τους.
Στα τέλη του 1925 μ.Χ. η οικογένεια του Αγίου Ιακώβου μεταφέρθηκε μαζί μ’ άλλους πρόσφυγες στη Βόρεια Εύβοια, στο χωριό Φαράκλα. Εγκαταστάθηκαν αρχικά σε κάτι σκηνές και μετά από δύο χρόνια σε μικρά σπίτια και καλλιεργούσαν κτήματα.
Ο πατέρας του Αγίου ήταν και πολύ καλός τεχνίτης, χτίστης, κι ο κόσμος τον προτιμούσε και γι’ αυτό συχνά έλειπε απ’ το σπίτι. Έτσι, καθοριστικό ρόλο στη ζωή του Αγίου Ιακώβου έπαιξε η προσωπικότητα της μητέρας του, Θεοδώρας. Στολισμένη εκείνη με τις αρετές της πίστεως, της ευσεβείας και της ελεημοσύνης, της εγκρατείας (νηστείας – σωφροσύνης), της εργατικότητας και της νοικοκυροσύνης, τις μετέδωσε με αγάπη και υπομονή στην απαλή ψυχή του παιδιού της, Ιακώβου. Του έμαθε επίσης να προσεύχεται και να κάνει πολλές μετάνοιες. Από έξι χρονών ο μικρός Ιάκωβος, χωρίς να ξέρει ακόμη γράμματα, είχε μάθει απ’ έξω τα της Θείας Λειτουργίας και τα σιγόψελνε μόνος του, κάνοντας ελάχιστα λάθη. Τόση αγάπη δε απέκτησε στις μετάνοιες, ώστε ακόμη και τις Κυριακές που πήγαινε απ’ τη νύχτα στην εκκλησία για να διακονήσει αρχικά στο ιερό κι αργότερα στο αναλόγιο, μέχρι να έλθει ο κόσμος έκανε συνέχεια μετάνοιες στρωτές.
Αφηγείτο σχετικά ο Άγιος Ιάκωβος: «Κάποια Κυριακή πρωΐ με βρήκε ο ιερέας να κάνω μετάνοιες στο ιερό και μου είπε: Παιδί μου Ιάκωβε, σήμερα Κυριακή, ημέρα αναστάσιμη, ανέστη ο Κύριος, δεν κάνουν μετάνοιες». Κι εγώ του απάντησα: «Κάνω μετάνοιες πάτερ, γιατί η μητέρα μου έτσι με έμαθε».
Έλεγε επίσης ο Άγιος: «Όταν λειτουργούσε ο παπάς του χωριού, την ώρα που οι ψάλτες έψαλλαν “Οι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες….”, εγώ άκουα φτερουγίσματα γύρω απ’ την αγία Τράπεζα». «Ο παπάς», έλεγε ο Άγιος, «νόμιζα ότι δεν έχει σώμα. Είναι άγγελος. Έλεγα έχει δύο κόκκαλα στους ώμους, σαν κρεμάστρα και κρέμονται τα ράσα απ’ εκεί».
Έτσι, έβλεπαν την ιερωσύνη τα παιδικά μάτια της αγνής ψυχής του. Έβλεπε τον ιερέα σαν επίγειο άγγελο, που λειτουργεί με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ. Κι έτσι στ’ αλήθεια τα θεία πράγματα είναι.
Η αγάπη του μικρού Ιακώβου για τα προσκυνητάρια και τα εξωκκλήσια τον έκανε να επισκέπτεται τακτικά και το εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, σ’ ένα λόφο λίγο έξω απ’ το χωριό, που στα πρώτα χρόνια λειτουργούσε εκεί και το σχολείο του. Ανάβοντας τα καντήλια και περιποιούμενος τον ναό της, είχε την ευλογία, παιδάκι τότε οκτώ – εννέα ετών, να δεί αρκετές φορές ολοζώντανη την Αγία. Υπακούοντας σε συμβουλή της μητέρας του, ζήτησε απ’ την Αγία σε μία από τις εμφανίσεις της «νά του πεί, να του δώσει την τύχη του». Και η Αγία Παρασκευή του είπε: «άκουσέ με, Ιάκωβε. Θα δείς δόξες πολλές, πολύς κόσμος θά ‘ρχεται να σε δεί, πολλά χρήματα θα περάσουν απ’ τα χέρια σου, αλλά δεν θα μείνουν». Και πράγματι όλα αυτά επαληθεύτηκαν.
Το μεγάλο δώρο της πίστεως και η ταπείνωση του μικρού Ιακώβου, καθώς και οι προσευχές της οσίας μητέρας του ήταν αιτία, ώστε ο Άγιος Ιάκωβος από παιδί να έχει μία ζωντανή, μία θαυμαστή πραγματικά σχέση με την Παναγία μας και τους αγίους μας. Έτσι, πολύ απλά, πολύ φυσικά, είδε να τον ευλογεί και να τον θεραπεύει από δύσκολη ασθένεια ο Άγιος Χαραλάμπης, του οποίου είχαν στο σπίτι τους μία μικρή ασημένια εικόνα θαυματουργή από τη Μικρά Ασία, πατρογονικό κειμήλιο έως εξακοσίων ετών. Το ίδιο απλά και φυσικά προσέτρεξε λίγο αργότερα στη χάρη της Παναγίας μας και την παρακάλεσε με κλάματα, της μίλησε όπως το παιδί στη μητέρα του μπροστά στη θαυματουργή της εικόνα της επωνομαζόμενης Ξενιάς, την οποία είχαν φέρει για προσκύνημα σε διπλανό χωριό, και είδε την Παναγία μας να του θεραπεύει σχεδόν αμέσως τα πληγωμένα πέλματα των ποδιών του, απ’ τα οποία έτρεχαν υγρά και με τα οποία είχε κάνει μαρτυρική πορεία δύο ωρών για να την προσκυνήσει.
Η αγία ζωή του μικρού Ιακώβου έκανε τους συγχωριανούς του, αλλά και τους κατοίκους των γύρω χωριών, όπου πήγαινε είτε ως μαστορόπουλο, βοηθός του πατέρα του, είτε για να ψάλλει με τη μελωδική και επιβλητική φωνή του στις γιορτές τους, να τον σέβονται και να τον υπολογίζουν ως παιδί της εκκλησίας, παιδί του Θεού. Κι έγινε η καταφυγή τους. Απ’ τα εννέα του χρόνια και μετά όλοι τον είχαν για γιατρό. Ο ίδιος ο Γέροντας, χαριτολογώντας, έλεγε αργότερα: «Εγώ δεν ήξερα τίποτα. Είχα μία Σύνοψη και ό,τι προσευχή έβρισκα τους διάβαζα, τους σταύρωνα, τους ράντιζα με αγιασμό και γινόντουσαν καλά». Από μικρό λοιπόν παιδί ήταν στην υπηρεσία του Θεού και μάλιστα προικισμένο με το χάρισμα το ιαματικό, αλλά και το προορατικό, αφού με την καθαρότητα καρδίας και νου που είχε αποκτήσει με την άσκηση και την προσευχή, προέβλεψε τα μεγάλα κακά που πλησίαζαν λόγω του Ελληνοϊταλικού και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού όπου πήγαινε είχε σ’ όλες τις τάξεις άριστη επίδοση. Εντυπωσίαζε δε τόσο πολύ και για την συμπεριφορά του, ώστε τον μικρό Ιάκωβο τον σεβότανε κι ο δάσκαλος, που μαζί με τον Επιθεωρητή επέμεναν στους γονείς του να τον στείλουν στη Χαλκίδα στο Γυμνάσιο, για να συνεχίσει τη μόρφωσή του και να μην αδικηθεί ένα τέτοιο μυαλό. Ο πατέρας του όμως, φοβούμενος μήπως το παιδί του κινδυνέψει ποικιλοτρόπως απ’ τις παγίδες της κοινωνίας, δεν το επέτρεψε.
Έμεινε έτσι ο νεαρός Ιάκωβος στο χωριό και δούλευε στα χωράφια τα δικά τους και σε ξένα για μεροκάματο. Έπειτα ο πατέρας του τον πήρε μαζί του βοηθό στα χτισίματα.
Ο Ιάκωβος, το παιδί των 13 και 14 ετών, έγινε σιγά – σιγά ένας μικρός ασκητής. Όλη μέρα στη δουλειά, για το μεροκάματο ή για τις εξυπηρετήσεις των συγχωριανών του, που όλους τους συμπονούσε πολύ και δεν έλεγε όχι σε όποιον και όπου του ζητούσε χέρι βοηθείας, και το βράδυ στο σπίτι στην προσευχή και στις μετάνοιες. Στις νυχτερινές μετάνοιες που στην ηλικία των 15 – 16 ετών έφτανε τις δύο χιλιάδες και περισσότερες. Αλλά και στο θέμα της νηστείας εβίαζε πολύ τον εαυτό του. Για μεγάλα διαστήματα, όχι συνεχή, από την Κυριακή το απόγευμα μέχρι το Σάββατο που πήγαινε να λειτουργηθεί, δεν έτρωγε τίποτα. Μεταλάμβανε, έπαιρνε αντίδωρο και μετά έτρωγε λίγο προσφάϊ. Την Κυριακή έτρωγε κανονικά. Στην περίοδο της Κατοχής όμως απ’ την άσκηση, αθέλητα, κινδύνεψε δύο – τρείς φορές η υγεία του, γιατί συνέβη μετά την εβδομάδα της αφαγίας του να βρεθούν πεινασμένα παιδιά τη μια φορά και ανήμποροι γέροι την άλλη, τους έδωσε ό,τι είχε να φάει για τρείς – τέσσερις ημέρες και ο ίδιος έμεινε χωρίς τίποτα.
Δεν έλειπαν βέβαια και οι ειρωνείες και τα πειράγματα από ορισμένους συγχωριανούς. Αλλά ο νεαρός Ιάκωβος ούτε απαντούσε, ούτε ανταπέδιδε. Η φράση «ευχαριστώ μπάρμπα – Γιώργη» έμεινε παροιμιώδης στο χωριό Φαράκλα και στην ευρύτερη περιοχή. Ήταν η απάντηση του νέου τότε Ιακώβου προς κάθε χυδαία βρισιά του συγχωριανού του μπάρμπα – Γιώργη, ο οποίος ενώ του είχε κλέψει τη σειρά στο πότισμα των χωραφιών, τον έβριζε χυδαία, όταν ο νέος Ιάκωβος διεκδίκησε τη σειρά του.
Στις μαύρες μέρες του 1942 μ.Χ., παλληκάρι τότε είκοσι δύο ετών, ο Άγιος Ιάκωβος πέρασε ένα μεγάλο πόνο και μια μεγάλη λύπη απ’ την κοίμηση της μητέρας του Θεοδώρας, με την οποία είχε πολύ μεγάλο φυσικό και πνευματικό σύνδεσμο και η οποία εκοιμήθη μ’ ένα θάνατο αληθινά οσιακό, προγνωρίζοντάς τον από ειδοποίηση του αγγέλου της τρεις μέρες πριν την κοίμησή της.
Η μετά θάνατον όμως εμφάνισή της στον ύπνο του και οι νουθεσίες που του έδωσε ενδυνάμωσαν και παρηγόρησαν την ψυχή του. Συνέχισε έτσι την ίδια ασκητική ζωή μέχρι την ηλικία των είκοσι επτά ετών, οπότε τον πήραν στρατιώτη, καθυστερημένα βέβαια, λόγω του ότι είχε κηρυχθεί ο πόλεμος, υπήρχαν ανώμαλες καταστάσεις, Κατοχή, ανταρτοπόλεμος και δεν τους είχανε καλέσει.
Με την πίστη του στον Θεό, έχοντας πάντοτε μαζί του το θαυματουργό εικονισματάκι του Αγίου Χαραλάμπη, με τον σεβασμό και την πειθαρχία προς τους ανωτέρους του, την εργατικότητα και τη σεμνότητά του, ξεπέρασε τις ποικίλες δυσκολίες και δοκιμασίες που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της τριετούς στρατιωτικής του θητείας (1947 μ.Χ.), αρχικά στο Βόλο κι ύστερα στον Πειραιά. Δεν «συσχηματίσθηκε» ποτέ με άτοπες και απρεπείς επιθυμίες ορισμένων συστρατιωτών του και γι’ αυτό είχε, τουλάχιστον στην αρχή, να πολεμήσει με τα πειράγματα και τη χλεύη τους. Με την ενάρετη όμως ζωή του εδίδαξε πολλούς και στο τέλος όλοι τον αγάπησαν, γιατί στις δυσκολίες και στις αρρώστιές τους ήταν πάντα δίπλα τους.
Η ευχαρίστησή του ήταν μεγάλη που πήγαινε και προσκυνούσε όλους τους μεγάλους ναούς και τα εκκλησάκια που υπήρχαν στη διαδρομή απ’ τον Πειραιά μέχρι την Αθήνα. Αυτό γινόταν με καθημερινή σχεδόν πεζοπορία, η οποία βέβαια άφησε τα σημάδια της που φάνηκαν αργότερα.
Απολύθηκε απ’ τις τάξεις του Στρατού τριάντα και πλέον ετών κι αφού αποκατέστησε την αδελφή του, κατά την εντολή της μητέρας του, έχοντας ζήσει «ευαγγελικώς» στον κόσμο, ακολούθησε τη μοναχική ζωή, που από μικρός ολόψυχα επόθησε.
Αρχική επιθυμία του Αγίου Ιακώβου ήταν να πάει στους Αγίους Τόπους κι εκεί να ζήσει στην Έρημο ως Ασκητής. Θεώρησε όμως καλό πριν ξεκινήσει για τους Άγιους Τόπους να επισκεφθεί το μοναστήρι του Όσιου Δαυίδ, για να ζητήσει τη βοήθεια και τη μεσιτεία του Οσίου.
Η ολοζώντανη όμως εμφάνιση ενώπιον του με την άφιξή του εκεί του ιδίου του Οσίου Δαυίδ που τον υποδέχθηκε και η ουράνια και παραδείσια πολιτεία των ασκητών που είδε μπροστά του σε όραμα, αντί του παλαιού και ερειπωμένου Μοναστηρίου που υπήρχε στην πραγματικότητα, τον έκαναν να υποσχεθεί στον Άγιο, ότι θα παραμείνει στη Μονή, όπως και παρέμεινε.
Η αγόγγυστη υπακοή αυτή του Αγίου Ιακώβου και ο πύρινος ζήλος με τον οποίο εργαζόταν στην πνευματική και σωματική εργασία μέσα στη Μονή εκίνησαν το φθόνο του διαβόλου, ο οποίος αρχικά ξεσήκωσε τους παλαιούς ιδιόρρυθμους πατέρες εναντίον του. Θλίψεις, πικρίες και δοκιμασίες πολλές επέτρεψε ο Θεός και τον βρήκαν εξ αιτίας της συμπεριφοράς των πατέρων αυτών. Όμως δεν κάμφθηκε, συνέχισε τον αγώνα του.
Από την άλλη είχε να αντιμετωπίσει τη δοκιμασία της απίστευτης φτώχειας της Μονής, εκείνης της εποχής και του ερειπωμένου παγωμένου κελιού του με τα χαλασμένα παντζούρια που από τις χαραμάδες τους στους βαρείς χειμώνες ο αέρας περνούσε το χιόνι μέσα, και με τα τρύπια πατώματα, που από κάτω τους βάζανε τα γίδια της Μονής. Ακόμη η στέρηση απολύτως αναγκαίων αγαθών και των χειμερινών ακόμη ρούχων και παπουτσιών τον έκαναν με τις βροχές, τους πάγους και το πολύ χιόνι να τρέμει σύγκορμος και να αρρωσταίνει συχνά. Όλες αυτές οι ταλαιπωρίες στιγμάτιζαν το σώμα του, καμμιά όμως δεν βρήκε την ψυχή του, καμμιά δεν πείραξε το πνεύμα του.
Δεν αρκούνταν στον πνευματικό, τον αόρατο πόλεμο όπου τσακιζόταν πάνω στην υπακοή, την προσευχή, την πραότητα και την ταπείνωση του Αγίου, αλλά τον πολέμησε και αισθητά, ορατά
Ο Άγιος Ιάκωβος σε όλες αυτές τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς αλλά και σε πολλούς άλλους αντέταξε την ακλόνητη πίστη του στο Θεό και τη θεία αγάπη του προς τον Όσιο Δαυίδ, την πραγματικά ιώβειο υπομονή του και την άκαμπτη καρτερία και πραότητά του, την απόλυτη υπακοή και ταπείνωσή του, την αδιάλειπτη προσευχή και την άπειρη αγάπη του προς όλους.
Ο Άγιος μιμούμενος τον Όσιο Δαυίδ πήγαινε συχνά τις νύχτες να προσευχηθεί, βοηθούμενος στη νυχτερινή μετάβαση του εκεί από ένα φωτεινό αστέρι που του φώτιζε το μονοπάτι, που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά Άγγελος Κυρίου σταλμένος για τη διακονία αυτή, ως απάντηση του Θεού στο σχετικό αίτημα της προσευχής του.
Το Γραφικό: «Η Βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» εφαρμόσθηκε πλήρως από τον Άγιο. Η βία που ασκούσε στον εαυτό του στο καθετί ήταν το κύριο χαρακτηριστικό του. Δεν συγκατέβαινε εύκολα στον εαυτό του. Αλλά και η ευθύτητά του ήταν μοναδική, ήταν άνθρωπος του «ναι, ναι» και του «ου, ου», και η νηστεία του επίσης υπεράνθρωπη.
Ο Θεός αξίωσε τον Άγιο Ιάκωβο και του μεγάλου χαρίσματος της ιεροσύνης. Ο ίδιος ο Άγιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Εγώ ποτέ στη ζωή μου δεν επεθύμησα θέσεις και αξιώματα, ούτε και φαντάστηκα κατά διάνοιαν ότι ήταν δυνατόν να αξιωθώ τέτοιας τιμής. Δέχτηκα μόνον από υπακοή προς το Γέροντά μου και από σεβασμό προς τον άγιο εκείνον επίσκοπο Χαλκίδος, το μακαριστό Γρηγόριο».
Η χειροτονία του σε διάκονο έγινε στις 18 Δεκεμβρίου του 1952 μ.Χ. στο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας στη Χαλκίδα και σε ιερέα την επομένη 19 Δεκεμβρίου στο παρεκκλήσι του Επισκοπείου. Ο μητροπολίτης είπε στον Άγιο Ιάκωβο μετά τη χειροτονία του ένα λόγο προφητικό: «Και συ παιδί μου, θα αγιάσεις. Να συνεχίσεις με τη δύναμη του Θεού και θα σε ανακηρύξει Άγιο η Εκκλησία».
Ο Άγιος Ιάκωβος μέσα στο ναό κατά τη διάρκεια της θείας Λατρείας ζούσε ως ιερεύς πολλά πνευματικά γεγονότα. Γινόταν επίγειος άγγελος «συλλειτουργών», όπως ο ίδιος έλεγε σε ορισμένα πρόσωπα, με Χερουβείμ και Σεραφείμ και με Αγίους. Στην αγία προσκομιδή είδε και άγγιξε το ίδιο το πανάγιο Αίμα του Κυρίου, την ώρα που ετοιμαζόταν να καλύψει τα Τίμια Δώρα. Εκεί, άλλοτε, είδε Αγγέλους Κυρίου να παραλαμβάνουν τις μερίδες των μνημονευομένων και να πηγαίνουν να τις εναποθέτουν σαν προσευχές στο θρόνο του Δεσπότου Χριστού. Άλλοτε είδε «πνευματικώ τω τρόπω», όπως ο ίδιος έλεγε, κεκοιμημένους να του εμφανίζονται κατά κάποιο τρόπο με τη χούφτα ανοιχτή και να του ζητούν να βγάλει μερίδα υπέρ αυτών, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους, κι όταν το έκανε τους έβλεπε να πηγαίνουν στον τόπο τους αναπαυμένοι, μεταξύ αυτών που έβλεπε ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος ο Γ΄ και η μητέρα του.  Ένα φωτοειδή αστέρα είδε άλλοτε να στέκεται επάνω από το κεφάλι ευλαβούς ιερέως που είχε επισκεφθεί τη Μονή και λειτουργούσε, την ώρα που έθετε τον αστερίσκο επάνω του Αμνού κατά την κάλυψη των Τιμίων Δώρων. Πνευματικά γεγονότα τέτοια ανάλογα υπάρχουν πολλά, όλα αυτά, μεγάλες δωρεές του Θεού προς τον εκλεκτό του όσιο Ιάκωβο.
Ως πνευματικός πατέρας διέπρεψε. Κανένας δεν έφευγε από το πετραχήλι του χωρίς να είναι αναπαυμένος και ευχαριστημένος. Με την πολλή του αγάπη θυσιαζόταν για όλους και παρόλο που, ιδίως τα τελευταία χρόνια, υπέφερε από πολλές αρρώστιες σε κανέναν δεν είπε: «δεν μπορώ να σε δω, να ακούσω το πρόβλημά σου». Ο κόσμος», έλεγε στη συνοδεία του, «ούτε να φάει ζητάει, ούτε να πιει, ζητάει την αγάπη μας. Αν μπορούμε αυτό να το κάνουμε θα επιτύχουμε στη ζωή μας ως μοναχοί».
Από το 1975 μ.Χ., οπότε με θεοφώτιστη απόφαση του Μητροπολίτου Χαλκίδος Χρυσοστόμου ανέλαβε την ηγουμενία και «ο λύχνος ετέθη επί την λυχνίαν», αποκαλύφθηκαν εξ ανάγκης τα πολλά του χαρίσματα που αγωνιζόταν επιμελώς να κρύβει. Η φήμη της Μονής για τα θαύματα του Οσίου Δαυίδ, τον αγιασμένο ηγούμενο της Άγιο Ιάκωβο, τον ανύστακτο κόπο και την αβραμιαία φιλοξενία των πατέρων της διαδόθηκε σιγά – σιγά παντού και πλήθη πιστών από την Ελλάδα και το εξωτερικό κατέφθαναν στη Μονή, η οποία έτσι αναδείχθηκε, όπως γράφτηκε, «κυψέλη πνευματικής ζωής και φάρος Ορθοδοξίας, πανελλήνιο προσκύνημα, πανορθόδοξη αναφορά του αιώνα μας».
Από τα πενήντα πέντε χρόνια του και μετά παρεχώρησε ο Θεός κι ο Άγιος Ιάκωβος πέρασε εκτός των άλλων δοκιμασιών και πολλές και επώδυνες ασθένειες. Δεν ήταν λίγες οι φορές βέβαια που οι Άγιοι, όπως ο Όσιος Δαυίδ, ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος, οι Άγιοι Ανάργυροι, η Αγία Παρασκευή, επενέβησαν μετά από παρακλήσεις του και τον βοήθησαν στις ασθένειες του χαρίζοντάς του την ίαση και την υγεία.
Η τελευταία δοκιμασία με την υγεία του που τελικά οδήγησε τον Άγιο στην άλλη ζωή ήταν η πάθηση της καρδιάς του, η όποια προέκυψε εξ αίτιας κάποιου πειρασμού που πέρασε. Ο Άγιος Ιάκωβος έζησε οσίως σαράντα περίπου χρόνια στη Μονή του Οσίου Δαυίδ, έχοντας προηγουμένως ζήσει «ευαγγελικώς» στον κόσμο τριάντα δύο χρόνια. Δούλεψε στον Κύριο τηρώντας από τη νεότητα έως το γήρας ίση την προθυμία της ασκήσεως. Μιμήθηκε τον Όσιο Δαυίδ, και βάδισε στα ίχνη του. Οι ασκητικοί του αγώνες ήταν εφάμιλλοι των παλαιών οσίων που αναφέρονται στα Γεροντικά, αλλά και οι εναντίον του επιθέσεις, πνευματικές και αισθητές, του Σατανά, οι ποικίλοι πειρασμοί, δοκιμασίες και κακοπάθειές του ήταν ανάλογες με αυτές που αντιμετώπισαν πολλοί θεοφόροι Πατέρες.
Όσο όμως μεγάλωναν οι δοκιμασίες, οι ασθένειες και τα βάσανα του, τόσο ο Θεός τον χαρίτωνε με σπάνια πνευματικά χαρίσματα, όπως της διοράσεως και προοράσεως, της διακρίσεως και της παραμυθίας, και τόσο περισσότερες ήταν οι θεοπτείες που είχε και οι θεοσημείες που επιτελούσε με την προσευχή του, αλλά και τόσο μεγαλύτερη γινόταν η ακτινοβολία του.
Στη Μονή προσέρχονταν για να τον δουν εκατοντάδες απλοί άνθρωποι του λαού, αλλά και πατριάρχες και αρχιερείς, κληρικοί κάθε βαθμού και μοναχοί, άρχοντες και ανώτατοι δικαστές, καθηγητές Πανεπιστημίου και επιστήμονες. Όλοι φεύγοντας από τη Μονή κι έχοντας δει τον Άγιο Ιάκωβο αισθάνονταν ότι έφευγαν από ένα είδος Παραδείσου.
Ο καθένας έβρισκε κοντά στον Άγιο τη βοήθεια που χρειαζόταν. Οι πονεμένοι έβρισκαν με τους παραμυθητικούς του λόγους την παρηγοριά και την ανακούφιση, οι δαιμονισμένοι εύρισκαν με τις ευχές του την απελευθέρωση από τα δαιμόνια και τη θεραπεία τους, οι ασθενείς έβρισκαν με την παρρησία της προσευχής του την ίαση και την υγεία, οι ταλαιπωρημένοι από τα διάφορα βιοτικά προβλήματα τους έβρισκαν με την ευλογία του την αναψυχή, την ψυχική τους ισορροπία, την ενδυνάμωση, τη λύση των προβλημάτων τους. Οι φτωχοί έβρισκαν με τη συνεχή και αγόγγυστη ελεημοσύνη του τη λύτρωση από τη θλίψη της φτώχειας και την απελευθέρωση από τα βάρη των χρεών τους. Πολλά άτεκνα ζευγάρια μετά την προσευχή, τις ευχές και την ευλογία του αποκτούσαν τέκνα χαριτωμένα. Αλλά και για όσους είχαν τα κατάλληλα μάτια να δουν, η παρουσία και μόνο του Αγίου, η θεωρία του, αποτελούσε ευλογία Θεού, φανέρωση των θείων ενεργειών, παρουσία του Θεού στη γη.
Αντάξια της θαυμαστής ζωής του ήταν και η οσιακή κοίμηση του Αγίου, την οποία προγνώριζε, γι’ αυτό και παρακάλεσε αγιορείτη ιεροδιάκονο που εξομολόγησε το πρωί της 21ης Νοεμβρίου 1991 μ.Χ., εκείνης της τελευταίας ημέρας της επιγείου ζωής του να μείνει στο Μοναστήρι ως το απόγευμα για να τον «ντύσει».
Και πράγματι στις 4:17 το απόγευμα σαν πουλάκι παρέδωσε το πνεύμα. Ο Άγιος άφησε το φθαρτό αυτό κόσμο του πόνου κι έφυγε για την αιώνια ανάπαυση, στο Θεό.
Το λείψανό του ήταν λαμπερό, εύκαμπτο, ζεστό, οσιακό και η ιαχή που έβγαινε από τα χείλη χιλιάδων ανθρώπων «άγιος, άγιος…. είσαι άγιος» αποτελούσε μία ομόφωνη μαρτυρία της συνείδησης των πιστών για το μακαριστό πλέον Γέροντα Ιάκωβο.
Αλλ’ ο άγιος Ιάκωβος συνεχίζει και μετά την οσιακή κοίμηση του, όπως το ομολογούν εκατοντάδες πιστοί να τους ευεργετεί με την παρρησία που έχει στο Θεό. Στη Μονή του Οσίου Δαυίδ υπάρχουν τουλάχιστον τριακόσιες μαρτυρίες πιστών, που ο Άγιος Ιάκωβος τους βοήθησε. Οι μαρτυρίες αυτές, που περιέχονται σε επιστολές των ίδιων των ευεργετηθέντων ή κατεγράφησαν μετά από προφορικές διηγήσεις τους, έχουν σχέση με θεραπείες, ευεργετικές επεμβάσεις, ή μεταθανάτιες εμφανίσεις του Αγίου.
Ιδού τί αναφέρει σχετικώς στην από 14/02/1994 μ.Χ. επιστολή του προς την Ιερά Μονή του Οσίου Δαυίδ ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος: «….Διά τον μακαριστόν Γέροντα με την φωτεινήν μορφήν ισχύει εκείνο το οποίον έγραφεν ο ιερός Χρυσόστομος διά τον άγιον Μελέτιον Αντιοχείας: “Ου γαρ διδάσκων μόνον, ουδέ φθεγγόμενος, αλλά και ορώμενος απλώς, ικανός η άπασαν αρετής διδασκαλίαν εις την των ορώντων ψυχήν είσαγαγείν”».

https://anastasiosk.blogspot.com/2022/11/22_22.html

Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)

 

Τι γίνεται στο ιερό την ώρα της λειτουργίας! Στο χερουβικό άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν, και συχνά αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν πάνω στους ώμους μου.

Μερικές φορές δεν μπορώ να αντέξω και κάθομαι στην καρέκλα. Οι άλλοι ιερείς νομίζουν πως κάτι έπαθα, δεν νιώθουν όμως αυτά που βλέπω και ακούω. Τι φτερούγισμα, παιδί μου, οι άγγελοι! Και μόλις ο ιερέας πει το «Δι’ εὐχῶν», φεύγουν οι ουράνιες δυνάμεις.

Τότε μέσα στον Ναό απλώνεται απόλυτη ησυχία!

Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)

Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης) « Ι. Ν. «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ - ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ (megalipanagiathivon.gr)

 

Ἅγιος Ἰάκωβος Tσαλικης: Ἡ θέση του γιὰ τὶς συμπροσευχες μὲ ἑτεροδόξους

 

«Ὅ­ταν ἔ­μει­νε γι­ά δι­α­νυ­κτέ­ρευ­ση στό Μο­να­στή­ρι ἕ­νας πα­πι­κός, ὁ Γέ­ρον­τας τοῦ φέρ­θη­κε μέ ἀ­γά­πη. Ὁ ἐ­πι­σκέ­πτης ἦ­ταν κα­λο­προ­αί­ρε­τος καί εἶ­χε πολ­λές ἀ­πο­ρί­ες. Ὁ Γέ­ρον­τας τοῦ ἐ­ξη­γοῦ­σε μέ κα­λωσύ­νη καί πρα­ό­τη­τα. Τό­τε τό Μο­να­στή­ρι δέν εἶ­χε τήν με­γά­λη τρά­πε­ζα πού ἔ­χει τώ­ρα, καί ἔ­τρω­γαν ὅ­λοι μα­ζί (μο­να­χοί, κλη­ρι­κοί, λα­ϊ­κοί) σέ μι­ά μι­κρή τράπε­­ζα (τρα­πε­ζα­ρί­α) στό ἰ­σό­γει­ο, δί­πλα στή βρύ­ση. Εἶ­χαν προ­πο­ρευ­θῆ ὅ­λοι οἱ ἄλ­λοι. Κά­θησαν στήν τρά­πε­ζα καί πε­ρί­με­ναν τόν Γέ­ρον­τα. Ὅ­ταν μπῆ­κε ὁ Γέ­ρον­τας μέ­σα, ὅ­λοι ση­κώ­θη­καν ἀ­πό σε­βα­σμό ἀλ­λά καί γι­ά νά γί­νη ἡ συ­νη­θι­σμέ­νη προ­σευ­χή τῆς τρα­πέ­ζης. Ὁ Γέ­ρον­τας κά­θησε, εἶ­πε καί στούς ἄλ­λους νά κα­θή­σουν, ἔ­κα­νε τό σταυ­ρό του καί ἄρ­χι­σε νά τρώ­η. Ὁ πα­πι­κός ἦ­ταν πι­στός. Παίρ­νει τό λόγο καί λέ­ει στό Γέ­ρον­τα: ”Γέροντα, δέν θά κά­νω­με προ­σευ­χή;”. Καί ὁ Γέ­ρον­τας ἤ­ρε­μα τοῦ ἀ­παν­τᾶ:....
”Καλύ­τε­ρα νά κά­νω­με σι­ω­πή­”. Καί συ­νέ­χι­σε τό φα­γη­τό του. Ἄς κα­τα­νο­ή­σουν τό πνεῦ­μα τοῦ ἁ­γί­ου Γέ­ρον­τος ὅ­σοι ἐ­πι­μέ­νουν στίς συμ­προ­σευ­χές μέ ἑ­τε­ρο­δό­ξους». 

ΑΠΟΣΜΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ: Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἅγιος Ἰάκωβος Tσαλικης: Ἡ θέση του γιὰ τὶς συμπροσευχες μὲ ἑτεροδόξους (orthodoxia-ellhnismos.gr)

Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης), Σαν σήμερα έζησε το μεγαλύτερο και θαυμασιότερο θαύμα, που του πρόσφερε ο Θεός!

 

Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης) (1921-1991).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Το μεγαλύτερο και θαυμασιότερο θαύμα, που του πρόσφερε ο Θεός, έγινε το πρωί της 22ας Νοεμβρίου του 1975.

Συγκλονίστηκε τόσο πολύ από το θαύμα τούτο που αμέσως μετά το κατέγραψε σ’ ένα σημείωμα, το οποίο το βρήκαμε σε τετράδιό του.

Το σημείωμα αρχίζει με την παραπάνω ημερομηνία και περιλαμβάνει ακριβώς τα εξής:

– Την 22αν Νοεμβρίου ημέραν Σάββατον το πρωί εις την αγίαν Προσκομιδή μετά την μνημόνευσιν και εν ώρα που θα καλύψω τα άγια Δώρα, είδα ζωντανή και εν αγιότητι ομολογώ 1 κομμάτι αίμα στεγνό το άγγιξα και στο δάκτυλο μου, απάνω έμεινε το αίμα, φωνάζοντας τον αδελφόν της Ι. Μονής Μοναχόν π. Σεραφείμ, είπα την υπόθεσιν και, μου είπε εμείς πάτερ δεν βλέπωμεν, αλλά είδες τι είναι;

Και εγώ του απήντησα ότι πιστεύω και προσκυνώ ότι είναι ο ίδιος ο Θεός παρών.

Κύριε ελέησον τρις είπα.

Αρχιμ. Ιάκωβος.

Η αγάπη του για τον Κύριο απέραντη. Η άσκησή του υπέρμετρη. Μα και οι δωρεές του Θεού παμμέγιστες.

Είδε και άγγιξε το ίδιο το Αίμα του Κυρίου.
Δόξα σοι, Κύριε, θαυμαστή σου η δύναμη, θαυμαστοί και οι εκλεκτοί σου, σ’ ευχαριστούμε, οι ανάξιοι γ’ αυτούς.

Από το βιβλίο του † Στυλιανού Παπαδόπουλου, ο «Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης, Ηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Δαβίδ του Γέροντος», έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος, Αθήνα, 1993.

Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης), Σαν σήμερα έζησε το μεγαλύτερο και θαυμασιότερο θαύμα, που του πρόσφερε ο Θεός! | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)