ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ (2)

  Συνέχεια από: Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ 

Lessing Και Joseph de Maistre.         

του Henri de Lubac.    

 Johann Gottlieb Herder!

        

  Έξι χρόνια πρίν απο το εκπληκτικό κείμενο του Lessing ένα ανάλογο είχε  ήδη εμφανισθεί στην Γερμανία! Ο συγγγραφεύς ήταν ένας νεαρός λουθηρανός πάστωρ, πρώην μαθητής τού Κάντ, αλλά πολύ λίγο ικανοποιημένος απο τον δάσκαλό του! Ο Johann Gottlieb Herder (1744-1803). Αντιδρούσε στον ορθολογισμό τού θεσμού τού αιώνος του! "Ακόμη μία φιλοσοφία τής ιστορίας για την διαπαιδαγώγηση τής ανθρωπότητος" (1774). Ήταν ένας αντι-Βολταίρος και ίσως και λίγο αντι-Lessing. Ο Χέρντερ θα εξηγήσει δέκα χρόνια μετά ότι θέλησε να χαράξει ένα μικρό μονοπάτι το οποίο παρέμεινε άγνωστο και το οποίο μπορούσε να ανοίξει έναν καινούργιο δρόμο στις ιδέες. Η θέση την οποία υπερασπιζόταν ήταν εκείνη ενός  πνευματικού σχηματισμού τού ανθρωπίνου γένους από μέρους τού προσωπικού Θεού, δημιουργού του, ο οποίος είχε αποκαλυφθεί στην διάρκεια τής ιστορίας και οι παρεμβάσεις του είχαν διατηρηθεί στην Βίβλο. Στο επόμενο κείμενό του "Εξηγήσεις στην Κ.Δ." απεδείκνυε στην αποκάλυψη την πηγή τών προόδων τής νοήσεως, η οποία οπουδήποτε αλλού έμεινε υπανάπτυκτη! Στο κείμενο τού 1774, "Το πιό αρχαίο ντοκουμέντο του ανθρώπινου γένους", προκάλεσε τον θαυμασμό στον αναγνώστη δείχνοντας τον τρόπο με τον οποίο διδάσκει ο Θεός μέσω εικόνων, πραγμάτων, συμβάντων και γεγονότων, όλων τής φύσεως και με πόση διαπεραστική δύναμη το επιτυγχάνει. Η ειλικρινής του πρόθεση ήταν να γράψει για την δόξα τού Θεού. Αλλά παρ'ότι είχε ήδη κάποια ευρυμάθεια τού έλειπε όμως η κριτική ικανότητα! Περισσότερο ποιητής παρά λογικός η αντινοησιαρχία του προερχόταν περισσότερο απο μία εγκατάλειψη στο συναίσθημα παρά απο συγκεκριμένες πεποιθήσεις! Έτσι η σκέψη του υπέφερε απο μία λανθάνουσα αντίφαση! Ήταν σκληρό να συνδυαστεί η πίστη σε μία απόλυτη υπερβατικότητα τού Χριστιανισμού με τις άλλες τρείς ιδέες οι οποίες ήταν τόσο αγαπητές στον συγγραφέα και οι οποίες θα κέρδιζαν όλο και περισσότερο σιγά-σιγά τον συγγραφέα!

          Η ιδέα μιάς αναπτύξεως όλων τών ζωντανών φύσεων και όλου τού κόσμου, η ιδέα τής τονισμένης σχετικότητος τών διαφορετικών πολιτισμών, οι οποίοι δέν μπορούν να συγχωνευθούν οι μέν στους δέ και τέλος η ιδέα τής τελειοποιήσεως η οποία πρέπει να καταλήξει στον οικουμενικό θρίαμβο τής καθαρής νοήσεως. Παρότι λοιπόν απωθούσε το "παιχνίδι" το οποίο συνίστατο στην αντιπαράθεση τής νοήσεως στην αποκάλυψη και στην χρησιμοποίησή της εναντίον της σαν ένα αυτόνομο εργαλείο, θυμίζοντας ότι χωρίς την αποκάλυψη, μία αργή και σταθερή παιδαγωγό τής ιστορίας, αυτή η νόηση δέν θα ήταν τίποτε, κατέστη δυνατόν διά τού Lessing, να αντιστρέψει το επιχείρημα και να οδηγήσει στον Θρίαμβο τίς αλήθειες τής νοήσεως! Και αυτή η αντιστροφή σιγά-σιγά κατέκτησε και τον Herder, όπως φαίνεται στο κυρίως έργο του:" Ιδέες στήν φιλοσοφία τής ιστορίας τής ανθρωπότητος", σε τέσσερα μέρη, κατά την διάρκεια των ετών 1784 έως 1791.

          Έτσι απο το πρώτο βιβλίο μιλά για την "δημιουργική φύση" και στο 11ο βιβλίο θα αναφωνήσει: "Φύση, εσύ, μητέρα όλων τών πραγμάτων" και στην συνέχεια στο 12ο θά μάς τονίσει ότι ο ιστορικός πρέπει να είναι αμερόληπτος, όμοιος με τον δημιουργό τής ανθρώπινης ράτσας ή στην ιδιοφυία τής γής! Πλησιάζοντας λοιπόν τον Σπινόζα απομακρύνεται απο την Χριστιανική διδασκαλία τής διπλής αποκαλύψεως τού Λόγου στην Φύση και στην Ιστορία,την οποία είχε διαγράψει στον καιρό του ο Μποναβεντούρα, δηλώνοντας ότι η Βίβλος προσφέρει το κλειδί τού προβλήματος!

          Θα χρειαστεί λοιπόν πολύ χρόνο για να κατανοήσει ότι δέν είναι δυνατόν να βασιλεύσει στην ιστορία ο Θεός τής Βίβλου, μετά την προσπάθεια που είχε καταβληθεί να βασιλεύσει στην Φύση ο Θεός τού Σπινόζα! Προς το 1787, η εξέλιξη, όσον αφορά το ουσιώδες, τελειώνει! Αφού απέρριψε τον "τερατώδη Θεό", όπως τον συνέλαβε ένας ιερόσυλος και βλάσφημος Σπινόζα και το φαταλιστικό σύστημα όπως το είχε κατανοήσει ο Boyle, ο Herder προσκολλάται το 1778 σε έναν Σπινόζα κατανοημένο με εντελώς άλλο τρόπο, σχεδόν Χριστιανοποιημένο, η ηθική τού οποίου συγχέονταν με εκείνη τού Ευαγγελίου και τον οποίο ομολογεί "πιό Θείο ακόμη και απο τον Ιωάννη". Και στην συνέχεια με μία αληθινή οπτική γωνία φτάνει στο 1787, όπου στους "Διαλόγους περί του Θεού", δοξάζει έναν άλλον Σπινόζα, ούτε αυτόν πολύ αυθεντικό, αλλά τον οποίο εκλαμβάνει με μεγαλύτερο ευκολία σαν μαθητή τού Ιησού, και πιό Θείο του Αγίου Ιωάννη!

          Χωρίς αμφιβολία πεθαίνοντας πολύ νωρίς ο Σπινόζα, παρέμεινε πολύ εξαρτημένος απο την Φυσική τού Καρτέσιου, στο σύστημα του, και έτσι υπάρχει η ανάγκη ενός ερμηνευτού, ο οποίος στο πνεύμα τού Sturm und Drang θα βοηθούσε να ανακαλυφθεί στην πληρότητά του, κρυμμένη κάτω απο τις αφαιρέσεις του, η θαυμαστή του ιδέα τής φύσεως! Και τότε τί ζωή! Ποιά απειρότης θα ξεχυθεί απο αυτή την παντοτινά νέα πηγή τής Θείας ομορφιάς. Ποιά διηνεκής δύναμις, ακούραστη! Ποιά θαυμαστή αναγκαιότης, η οποία πραγματοποιεί όλες τις δυνατότητες και κοινωνεί χωρίς τέλος μέσω τής υπέρτατης υπάρξεως, στην χαρά τού υπάρχειν, το υπέρτατο δώρο, πού είναι η ύπαρξη. Σ'αυτή την καθολική φύση, τα πάντα δέν είναι παρά τάξις, δεσμός, άρθρωση, σχέση, το πάν είναι ζωντανό, ο ίδιος ο θάνατος δέν είναι παρά η ώθηση να ξεκινήσουμε απο αυτό που δέν μπορεί να διαρκέσει: Ένα κύμα υπάρξεως, διώχνει ένα άλλο και χωρίς σταματημό, οι ενωμένες μεταξύ τους δυνάμεις φανερώνονται και ανανεώνονται!

          Απο αυτή την στιγμή και μετά, ο συγγραφεύς τών ιδεών, θα μιλήσει ακόμη για "Θεότητα", για "Θεία αρμονία" κ.τ.λ., αλλά μ'αυτά θα δοξάζει τούς νόμους οι οποιοι στηρίζουν ταυτόχρονα τον φυσικό κόσμο και τον ανθρώπινο κόσμο. Παντού υπάρχει ένας θεμελιώδης νόμος τής φύσεως, είτε πρόκειται για τα άστρα, για τα ζώα ή τούς πολιτισμούς, είτε πρόκειται για την σύνθεση ενός όντος απο πολλά άλλα και για την εκδίωξη απο την ρόδα, πάντοτε κινητή και καταστροφική, τής δημιουργίας πολλαπλών διαφορετικών οργανώσεων, καταστροφής απο την οποία θα εξέλθουν οντότητες λιγότερες, αλλά πιό άριστες! Μερικές γενεές βυθίζονται στην λήθη, αλλά το αθάνατο όλον επιβιώνει στην αποσύνθεση των μερών και μαθαίνει το καλό ακόμη και μέσω του κακού! Η πρόοδος τής αποκαλύψεως, η οποία τώρα δέν είναι τίποτε άλλο παρά η πορεία τής ανθρωπότητος, έγινε ένας κοσμικός νόμος! Έβλεπε όλη την ανθρωπότητα σαν μία άρπα στα χέρια ενός μεγάλου μαέστρου. Κάθε λαός τού φαινόταν μία ιδιαίτερη χορδή αυτού τού οργάνου και εννοούσε και κατανοούσε την αρμονία τού σύμπαντος που παρήγαγε αυτή η σύνθεση! Ο Ιησούς υπήρξε χωρίς αμφιβολία ένα εξαιρετικό όν, η σκέψη του υψώθηκε πάνω απο τα ύψη στα οποία στριφογυρίζουν οι γήϊνες ψευδαισθήσεις, ένωσε όλες τις προαισθήσεις τών προγόνων στο σύμβολο ενός ιδανικού βασιλείου, αλλά πολύ νωρίς οι μαθητές του απομακρύνθηκαν απο το πνεύμα του, εγκαταλειμμένοι σε άπειρες συζητήσεις γύρω απο αυτές τις τρείς αθώες λέξεις : Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα!

Συνεχίζεται.

Αμέθυστος.

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ (1)

  ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ 

Lessing και Joseph de Maistre.

του Henri De Lubac.

       

Ο Lessing έζησε σε μία εποχή κατά την οποία το σύμπαν στο οποίο εκινείτο ο Σβέντενμποργκ φαινόταν αρχαϊκό και φανταστικά υπερφυσικό, αλλά και εκείνο στο οποίο ο παιδαγωγός τού ανθρώπινου γένους είναι έτοιμος να μας εισάγει είναι πια φυσιοκρατικό και χωρίς μυστήρια. Μία νέα μορφή σκέψης επιβάλλεται σε πολλά πνεύματα στα τέλη τού 1700, πιό εκκοσμικευμένη, στην οποία γίνεται πάντοτε λόγος για "φώς" και για "πνεύμα" αλλά θα κινείται, ακόμη και αντιδρώντας, στο πνεύμα τού αιώνος τών φώτων.

          Το έργο στο οποίο επιτυγχάνεται η αποφασιστική στροφή είναι του Gotthold Ephraim Lessing (1728-1781).Σημείο στο οποίο διασταυρώνονται τα πολλαπλά ρεύματα τα οποία αναπτύχθηκαν στην διάρκεια δύο και πλέον αιιώνων, το έργο αυτό είναι και μία πηγή, ένας σύνδεσμος με το προφητικό σχήμα του γέρο-αββά da Fiore,σε μία μορφή που το κατέστησε προσβάσιμο σε κάθε πρόσωπο μορφωμένο και θα δώσει συνέχεια σε νέες συνθήκες και σε ένα διαφορετικό πνεύμα, στις προφητικές φαντασιώσεις για ευάριθμες γενεές διανοουμένων.

          Ο Lessing προσπάθησε κατ'αρχάς να "εξάγει" απο την πολλαπλότητα τών θρησκευτικών πεποιθήσεων έναν κάποιο αριθμό βασικών αξιωμάτων πάνω στα οποία όλοι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν. Σ'αυτή την προσπάθεια ήταν άμεσος κληρονόμος τών Εγγλέζων θεϊστών (οι οποίοι κληρονόμησαν την Ιταλική Αναγέννηση) και ο τέλειος αντιπρόσωπος τού διαφωτισμού! Το ιδανικό του είναι λοιπόν η "Φυσική θρησκεία", την οποία ονομάζει επίσης, προηγούμενος τού Κάντ, "η λογική θρησκεία", σαν να ήταν οι δύο όροι συνώνυμοι και με μία επιρροή των ιστορικών ψευδαισθήσεων τής Μεταρρύθμισης, η οποία συμβαδίζοντας με τις φιλοσοφικές ψευδαισθήσεις τής εποχής της, αφομοιώνει αυτή την θρησκεία στον "πρωτόγονο Χριστιανισμό". Στην συνέχεια θα εγκαταλείψει αυτή την ιδέα μιάς επιστροφής σε μία πρωτόγονη καθαρότητα τού Χριστιανισμού, όπως επίσης και κάθε ιδέα μιας ιδανικής πρωτόγονης θρησκείας η οποία θα είχε υποβαθμισθεί απο το προπατορικό αμάρτημα! Σκέφτεται ότι ο Λούθηρος ξεκίνησε την προσπάθεια, μάς ελευθέρωσε απο το ψέμμα τής παραδόσεως, αλλά για να τον κατανοήσουμε πρέπει να πάμε πίσω απο το γράμμα τών γραπτών του, στο πνεύμα που τον εμψυχώνει! Η Λουθηρανική ορθοδοξία μάς κρατά ακόμη σκλάβους. Ας έλθει επιτέλους ο νέος απελευθερωτής, η νέα αποκάλυψη, η οποία ελευθερώνοντας στην αγνότητά του, το πνεύμα τού Λούθηρου, θα ολοκληρώσει το έργο του! Πάνω στα συντρίμμια τής "θρησκείας τού Χριστού", μιας θρησκείας δογματικής, περιορισμένης και δεισιδαίμονος, "μία ήσυχη τρέλλα η οποία φαντάζεται ότι κατέχει τον καλύτερο Θεό, και θέλει να τον επιβάλλει σε όλο το σύμπαν, θα αναστήσει την απλή και γλυκειά "θρησκεία Χριστού", ικανή να ενώσει όλους τους ανθρώπους!

          Με τον Νάθαν τον Σοφό, τού 1779, προσπαθεί να χωρίσει με ένα βαθύ λάκκο, ο οποίος δέν θα μπορεί να υπερβαθεί, την ιστορία και την Μεταφυσική! "Πώς, αναρωτιέται, μερικά τυχαία και περιστασιακά γεγονότα γίνονται για μας αναγκαίες αλήθειες, εκτός και εάν δέν είναι η έκφραση ηθικών ή θρησκευτικών αληθειών οι οποίες υπάρχουν ήδη στην ανθρώπινη νόηση;" Το ιστορικό και το συμπτωματικό δέν είναι παρά ένας ιστός αράχνης. Πώς να αρπαχτούμε, να κρεμαστούμε, στην αιωνιότητα ;

          Γνωρίζει όμως πως αυτό το ιδανικό είναι χωρίς πρόσβαση σε όλη την ανθρώπινη μάζα, η οποία δέν μπορεί να φωτισθεί με την μία! Βλέπει λοιπόν αυτό το ιδανικό να ανθίζει στο μέλλον, σε μία πορεία μιας μακράς ιστορικής προόδου, την οποία προτίθεται επίσης να επιταχύνει ο ίδιος. Ο ΑΠ. Παύλος εξηγώντας στους Γαλάτες (3,24) ότι ο "Νόμος χρειάζεται σαν παιδαγωγός μέχρι τον Χριστό" δέν τον πείθει, διότι αυτός οφείλει να οδηγήσει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τον Χριστό! Χρησιμοποιώντας την ιδέα τής παιδαγωγίας, η οποία ήταν μία απο τις μεγάλες ιδέες τής εποχής του, η οποία επιβλήθηκε στην Γερμανία ιδιαιτέρως απο τον Emile τού Ρουσσώ, θα εξηγήσει το ιδανικό του σε ένα σύντομο έργο, "Η εκπαίδευση του ανθρωπίνου γένους", του 1780. 'Ενα έργο επιστημονικό και λαϊκό ταυτοχρόνως".

          "Θα έλθει οπωσδήποτε η εποχή του νέου Ευαγγελίου τού αιωνίου Ευαγγελίου, το οποίο ακόμη και στα βιβλία τής Κ.Δ. έχει ανακοινωθεί στους ανθρώπους! Ίσως μερικοί Ενθουσιώδεις αιθεροβάμονες, του 13ου και 14ου αιώνος, είχαν φωτιστεί απο κάποια ακτίνα αυτού του νέου Ευαγγελίου. Το μοναδικό τους λάθος ήταν ότι πίστεψαν ότι η στιγμή του πλησίαζε!

          Ο διαχωρισμός τής ιστορίας τού κόσμου σε τρείς εποχές δέν ήταν μία μάταιη ψευδαίσθηση! Δέν έκρυβαν κακές προθέσεις όταν έλεγαν ότι η Κ.Δ. έπρεπε να θεωρηθεί άχρηστη, όπως ακριβώς συνέβη και με την Π.Δ. Ας πούμε, για να ανταλλάξουμε τις δικές τους εκφράσεις με τις δικές μου, ότι γνώριζαν ένα μοναδικό σχέδιο καθολικής εκπαίδευσης τού ανθρωπίνου γένους!"

          Ο Lessing υπήρξε ένας βίαιος Άθεος και ήλθε στην επιφάνεια όταν ο Λάϊμπνιτς το 1772 ώθησε την διάκρισή του στα άκρα λέγοντας ότι είναι δυνατοί δύο τύποι Χριστιανισμού, δύο τύποι αναπαραστάσεώς του: ο ένας εσωτερικός, ο άλλος εξωτερικός. Έτσι με την εσωτερική έννοια "η εκπαίδευση του ανθρώπινου γένους" είναι έργο τής αιώνιας πρόνοιας η οποία προοδεύει με συνεχείς αποκαλύψεις και με την εξωτερική έννοια είναι το ενυπάρχον (έμφυτο και σταθερό) τής Φύσεως η οποία, αργά, εξελίσσεται. Οι δύο έννοιες ενώνονται με λεπτότητα, με την δήλωση: προχώρα με το αναίσθητο βήμα σου, αιώνια πρόνοια!

          Ας δώσουμε την προσοχή μας επίσης στην "αντικατάσταση" τών αρχαίων εκφράσεων.Κάτι που σημαίνει ότι η αλλαγή τής γλώσσας, κάτω απο μία ανώδυνη φαινομενικότητα, προϋποθέτει σαν ήδη πραγματοποιημένη μία αλλαγή τής σκέψης! Ξαφνικά έχουμε μεταφερθεί σε ένα άλλο τοπίο, σε ένα άλλο επίπεδο. Κάτω απο το κάλυμμα τού αιωνίου Ευαγγελίου τίθεται μπρός μας ένα άλλο Ευαγγέλιο. Είναι ένας Χριστιανισμός ο οποίος υπερβαίνει ακόμη και την "θρησκεία μέσα στα όρια τής νοήσεως" τού Κάντ. Χάρη στην βαθμιαία εκπαίδευση το μεγάλο συμβάν τού συντονισμού των ιστορικών αληθειών με τις αιώνιες αλήθειες τών αποκεκαλυμένων αληθειών με τις ορθολογικές αλήθειες, πραγματοποιείται.

          Υπάρχει στον Lessing, όπως θα παρατηρήσει ο Σλέγκελ, ένας ενθουσιασμός τής λογικής, μία ενστικτώδης δύναμις τής νοήσεως, μία δύναμις δαιμονικού χαρακτήρος, η οποία απο το ένα μέρος τον απομακρύνει απο τον διαφωτισμό και τον υποχρεώνει να χρησιμοποιήσει μία θρησκευτική γλώσσα, απο την άλλη όμως αποτελεί ένα οξύ πολύ πιό διαβρωτικό!

Συνεχίζεται

Ο ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ ΥΠΗΡΞΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΩΝΤΑΣ, ΣΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΗΛΕΜΕΤΑΔΟΣΗ, ΣΤΟΝ ΚΟΡΕΑΤΗ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΗ  MOON. 

ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΕΚΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

Αμέθυστος.

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ (1)

  ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ 

Lessing και Joseph de Maistre.

του Henri De Lubac.

       

Ο Lessing έζησε σε μία εποχή κατά την οποία το σύμπαν στο οποίο εκινείτο ο Σβέντενμποργκ φαινόταν αρχαϊκό και φανταστικά υπερφυσικό, αλλά και εκείνο στο οποίο ο παιδαγωγός τού ανθρώπινου γένους είναι έτοιμος να μας εισάγει είναι πια φυσιοκρατικό και χωρίς μυστήρια. Μία νέα μορφή σκέψης επιβάλλεται σε πολλά πνεύματα στα τέλη τού 1700, πιό εκκοσμικευμένη, στην οποία γίνεται πάντοτε λόγος για "φώς" και για "πνεύμα" αλλά θα κινείται, ακόμη και αντιδρώντας, στο πνεύμα τού αιώνος τών φώτων.

          Το έργο στο οποίο επιτυγχάνεται η αποφασιστική στροφή είναι του Gotthold Ephraim Lessing (1728-1781).Σημείο στο οποίο διασταυρώνονται τα πολλαπλά ρεύματα τα οποία αναπτύχθηκαν στην διάρκεια δύο και πλέον αιιώνων, το έργο αυτό είναι και μία πηγή, ένας σύνδεσμος με το προφητικό σχήμα του γέρο-αββά da Fiore,σε μία μορφή που το κατέστησε προσβάσιμο σε κάθε πρόσωπο μορφωμένο και θα δώσει συνέχεια σε νέες συνθήκες και σε ένα διαφορετικό πνεύμα, στις προφητικές φαντασιώσεις για ευάριθμες γενεές διανοουμένων.

          Ο Lessing προσπάθησε κατ'αρχάς να "εξάγει" απο την πολλαπλότητα τών θρησκευτικών πεποιθήσεων έναν κάποιο αριθμό βασικών αξιωμάτων πάνω στα οποία όλοι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν. Σ'αυτή την προσπάθεια ήταν άμεσος κληρονόμος τών Εγγλέζων θεϊστών (οι οποίοι κληρονόμησαν την Ιταλική Αναγέννηση) και ο τέλειος αντιπρόσωπος τού διαφωτισμού! Το ιδανικό του είναι λοιπόν η "Φυσική θρησκεία", την οποία ονομάζει επίσης, προηγούμενος τού Κάντ, "η λογική θρησκεία", σαν να ήταν οι δύο όροι συνώνυμοι και με μία επιρροή των ιστορικών ψευδαισθήσεων τής Μεταρρύθμισης, η οποία συμβαδίζοντας με τις φιλοσοφικές ψευδαισθήσεις τής εποχής της, αφομοιώνει αυτή την θρησκεία στον "πρωτόγονο Χριστιανισμό". Στην συνέχεια θα εγκαταλείψει αυτή την ιδέα μιάς επιστροφής σε μία πρωτόγονη καθαρότητα τού Χριστιανισμού, όπως επίσης και κάθε ιδέα μιας ιδανικής πρωτόγονης θρησκείας η οποία θα είχε υποβαθμισθεί απο το προπατορικό αμάρτημα! Σκέφτεται ότι ο Λούθηρος ξεκίνησε την προσπάθεια, μάς ελευθέρωσε απο το ψέμμα τής παραδόσεως, αλλά για να τον κατανοήσουμε πρέπει να πάμε πίσω απο το γράμμα τών γραπτών του, στο πνεύμα που τον εμψυχώνει! Η Λουθηρανική ορθοδοξία μάς κρατά ακόμη σκλάβους. Ας έλθει επιτέλους ο νέος απελευθερωτής, η νέα αποκάλυψη, η οποία ελευθερώνοντας στην αγνότητά του, το πνεύμα τού Λούθηρου, θα ολοκληρώσει το έργο του! Πάνω στα συντρίμμια τής "θρησκείας τού Χριστού", μιας θρησκείας δογματικής, περιορισμένης και δεισιδαίμονος, "μία ήσυχη τρέλλα η οποία φαντάζεται ότι κατέχει τον καλύτερο Θεό, και θέλει να τον επιβάλλει σε όλο το σύμπαν, θα αναστήσει την απλή και γλυκειά "θρησκεία Χριστού", ικανή να ενώσει όλους τους ανθρώπους!

          Με τον Νάθαν τον Σοφό, τού 1779, προσπαθεί να χωρίσει με ένα βαθύ λάκκο, ο οποίος δέν θα μπορεί να υπερβαθεί, την ιστορία και την Μεταφυσική! "Πώς, αναρωτιέται, μερικά τυχαία και περιστασιακά γεγονότα γίνονται για μας αναγκαίες αλήθειες, εκτός και εάν δέν είναι η έκφραση ηθικών ή θρησκευτικών αληθειών οι οποίες υπάρχουν ήδη στην ανθρώπινη νόηση;" Το ιστορικό και το συμπτωματικό δέν είναι παρά ένας ιστός αράχνης. Πώς να αρπαχτούμε, να κρεμαστούμε, στην αιωνιότητα ;

          Γνωρίζει όμως πως αυτό το ιδανικό είναι χωρίς πρόσβαση σε όλη την ανθρώπινη μάζα, η οποία δέν μπορεί να φωτισθεί με την μία! Βλέπει λοιπόν αυτό το ιδανικό να ανθίζει στο μέλλον, σε μία πορεία μιας μακράς ιστορικής προόδου, την οποία προτίθεται επίσης να επιταχύνει ο ίδιος. Ο ΑΠ. Παύλος εξηγώντας στους Γαλάτες (3,24) ότι ο "Νόμος χρειάζεται σαν παιδαγωγός μέχρι τον Χριστό" δέν τον πείθει, διότι αυτός οφείλει να οδηγήσει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τον Χριστό! Χρησιμοποιώντας την ιδέα τής παιδαγωγίας, η οποία ήταν μία απο τις μεγάλες ιδέες τής εποχής του, η οποία επιβλήθηκε στην Γερμανία ιδιαιτέρως απο τον Emile τού Ρουσσώ, θα εξηγήσει το ιδανικό του σε ένα σύντομο έργο, "Η εκπαίδευση του ανθρωπίνου γένους", του 1780. 'Ενα έργο επιστημονικό και λαϊκό ταυτοχρόνως".

          "Θα έλθει οπωσδήποτε η εποχή του νέου Ευαγγελίου τού αιωνίου Ευαγγελίου, το οποίο ακόμη και στα βιβλία τής Κ.Δ. έχει ανακοινωθεί στους ανθρώπους! Ίσως μερικοί Ενθουσιώδεις αιθεροβάμονες, του 13ου και 14ου αιώνος, είχαν φωτιστεί απο κάποια ακτίνα αυτού του νέου Ευαγγελίου. Το μοναδικό τους λάθος ήταν ότι πίστεψαν ότι η στιγμή του πλησίαζε!

          Ο διαχωρισμός τής ιστορίας τού κόσμου σε τρείς εποχές δέν ήταν μία μάταιη ψευδαίσθηση! Δέν έκρυβαν κακές προθέσεις όταν έλεγαν ότι η Κ.Δ. έπρεπε να θεωρηθεί άχρηστη, όπως ακριβώς συνέβη και με την Π.Δ. Ας πούμε, για να ανταλλάξουμε τις δικές τους εκφράσεις με τις δικές μου, ότι γνώριζαν ένα μοναδικό σχέδιο καθολικής εκπαίδευσης τού ανθρωπίνου γένους!"

          Ο Lessing υπήρξε ένας βίαιος Άθεος και ήλθε στην επιφάνεια όταν ο Λάϊμπνιτς το 1772 ώθησε την διάκρισή του στα άκρα λέγοντας ότι είναι δυνατοί δύο τύποι Χριστιανισμού, δύο τύποι αναπαραστάσεώς του: ο ένας εσωτερικός, ο άλλος εξωτερικός. Έτσι με την εσωτερική έννοια "η εκπαίδευση του ανθρώπινου γένους" είναι έργο τής αιώνιας πρόνοιας η οποία προοδεύει με συνεχείς αποκαλύψεις και με την εξωτερική έννοια είναι το ενυπάρχον (έμφυτο και σταθερό) τής Φύσεως η οποία, αργά, εξελίσσεται. Οι δύο έννοιες ενώνονται με λεπτότητα, με την δήλωση: προχώρα με το αναίσθητο βήμα σου, αιώνια πρόνοια!

          Ας δώσουμε την προσοχή μας επίσης στην "αντικατάσταση" τών αρχαίων εκφράσεων.Κάτι που σημαίνει ότι η αλλαγή τής γλώσσας, κάτω απο μία ανώδυνη φαινομενικότητα, προϋποθέτει σαν ήδη πραγματοποιημένη μία αλλαγή τής σκέψης! Ξαφνικά έχουμε μεταφερθεί σε ένα άλλο τοπίο, σε ένα άλλο επίπεδο. Κάτω απο το κάλυμμα τού αιωνίου Ευαγγελίου τίθεται μπρός μας ένα άλλο Ευαγγέλιο. Είναι ένας Χριστιανισμός ο οποίος υπερβαίνει ακόμη και την "θρησκεία μέσα στα όρια τής νοήσεως" τού Κάντ. Χάρη στην βαθμιαία εκπαίδευση το μεγάλο συμβάν τού συντονισμού των ιστορικών αληθειών με τις αιώνιες αλήθειες τών αποκεκαλυμένων αληθειών με τις ορθολογικές αλήθειες, πραγματοποιείται.

          Υπάρχει στον Lessing, όπως θα παρατηρήσει ο Σλέγκελ, ένας ενθουσιασμός τής λογικής, μία ενστικτώδης δύναμις τής νοήσεως, μία δύναμις δαιμονικού χαρακτήρος, η οποία απο το ένα μέρος τον απομακρύνει απο τον διαφωτισμό και τον υποχρεώνει να χρησιμοποιήσει μία θρησκευτική γλώσσα, απο την άλλη όμως αποτελεί ένα οξύ πολύ πιό διαβρωτικό!

Συνεχίζεται

Ο ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ ΥΠΗΡΞΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΩΝΤΑΣ, ΣΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΗΛΕΜΕΤΑΔΟΣΗ, ΣΤΟΝ ΚΟΡΕΑΤΗ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΗ  MOON. 

ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΕΚΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

Αμέθυστος.

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ (2)

  Συνέχεια από: Τρίτη 21 Μαρτίου 2023

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ 

Lessing και Joseph de Maistre.          

Του Henri De Lubac.

      
Ο Lessing λοιπόν βρίσκει την αυθεντική του θέση στην διαδοχή τού Ιωακείμ ντα Φιόρε! Θαυμάζει τούς Ευαγγελιστές τού αιωνίου Ευαγγελίου. Δέχεται μόνον ότι το όραμά τους τού μέλλοντος, όπως και τού παρελθόντος, δέν ήταν αρκετά πλατύ. Υπήρχε ακόμη σ'αυτούς τους ανθρώπους τού Μεσαίωνος κάτι παιδικό. Όπως ήταν περιορισμένο το σύμπαν τους, έτσι και η νόησή τους δέν ήταν ακόμη ώριμη, ενώ μ'αυτόν, με τον αιώνα του, η "φωτισμένη" ανθρωπότης αποκτά πρόσβαση στην ώριμη ηλικία! Διατηρούσαν ακόμη την παλιά βιβλική ιδέα τού Θεού, με τους ανθρωπομορφισμούς της, οι οποίοι δέν μπορούσαν ακόμη να υψωθούν μέσω αυτής, στην αληθινή υπερβατική έννοια τού μοναδικού, ο οποίος έγινε στον αιώνα του τό θεμέλιο κάθε φυσικής Θεολογίας. O Lessing λοιπόν παίρνει στα χέρια του τήν σκέψη τους με όλες τις ταλαντεύσεις φωτός που διαθέτουν και είναι πολύ ασθενείς, για να τήν καταστήσει πιό σίγουρη, για να τήν ολοκληρώσει και να τήν εμβαθύνει! Μεταμορφώνει το όνειρό τους σε μία προηγηθείσα τής εποχής της αντανάκλαση!

        " ....Αλλά αυτοί γκρέμισαν τό σχέδιο. Πίστεψαν ότι οι σύγχρονοί τους, οι οποίοι είχαν μόλις ολοκληρώσει την παιδικότητά τους, θα μπορούσαν, χωρίς προετοιμασία, χωρίς να έχουν εκπαιδευτεί στο Φώς, ξαφνικά, να γίνουν άνθρωποι, άξιοι να γνωρίσουν αυτό που ονόμαζαν Τρίτη εποχή!

          Ακριβώς γι'αυτό είναι ονευρευτές. Πολύ συχνά ένας ονειρευτής διεισδύει με το βλέμμα στο μυστήριο τού μέλλοντος αλλά δέν ξέρει να περιμένει. Εύχεται αυτό το μέλλον να φθάσει πιό γρήγορα και ότι η παρέμβασή του θα το αναγκάσει να φθάσει πιό γρήγορα. Θέλει να δεί πραγματοποιημένον στην στιγμή έναν σκοπό για τον οποίο η φύση αφιερώνει χιλιάδες χρόνια. Και πράγματι τί θα κέρδιζε αυτός εάν εκείνο το μεγάλο αγαθό που διαβλέπει δέν πραγματοποιείτο στην διάρκεια τής ζωής του; Μήπως ξαναγυρίσει; Μήπως πιστεύει σε μία επιστροφή; Είναι περίεργο πώς ακριβώς εκείνο το όνειρο δέν είναι πιά τής μόδας ανάμεσα στους ονειρευόμενους! (Η εκπαίδευση του ανθρώπινου γένους)!"

          Η εξήγηση που μας προσφέρει είναι αδύναμη. Κρίνοντας τον εαυτό του πολύ σοβαρά "ώριμο", ο Lessing, δέν μπορεί να αποφύγει να εκφράσει ξανά την απαξίωσή του για εκείνους τους ονειρευόμενους, τούς οποίους είχε μόλις εκθειάσει! Δέν ασκεί κριτική μόνον στο λάθος μιάς ανυπομονησίας σχετικής με την διάρκεια τής αναμονής! Απωθεί και την ιδέα τών Θείων παρεμβάσεων, των συνεχών αποκαλύψεων ή τις εκχύσεις τού πνεύματος τής νοήσεως οι οποίες καθοδηγούν την ροή τής ιστορίας, χωρίζοντάς την σε μία σειρά διακεκριμένων εποχών, και την αντικαθιστά με την ιδέα μιας αρχής προόδου η οποία ενυπάρχει στην "φύση" δηλαδή στην ανθρωπότητα! Δεν αναφέρει πλέον το Άγιο Πνεύμα: μιλά για "Πρόνοια". Αλλά αυτός ο αόριστος όρος έχασε το Χριστιανικό του νόημα. Κατα βάθος δέν είναι πλέον ούτε θεϊστής!

          Σε μία γλώσσα θρησκευτική ακόμη, φορτωμένη μυστικισμό, ο Lessing προσφέρει τον οβολό του, έναν απο τους σημαντικότερους, στην μεγάλη ιδεολογία η οποία αναπτύσσεται στον αιώνα του και η οποία θα διαδοθεί στον επόμενο αιώνα! Στήν μονόπλευρη πίστη στην "πρόοδο τού ανθρωπίνου πνεύματος" στην "απροσδιόριστη τελειότητά του! Και ο Cordorcet θα προσθέσει: "θα έλθει αυτή η στιγμή κατά την οποία ο ήλιος δέν θα φωτίσει παρά μόνον ελεύθερους ανθρώπους, οι οποίοι δέν αναγνωρίζουν άλλο αφεντικό από την λογική τους"! Απο το ένα μέρος στο άλλο πρόκειται για την ίδια εκστατική γλώσσα στην έκθεση τού ανανεωμένου ονείρου, στην αναγγελία και ας το πούμε καλύτερα στην προκαταβολική διάδοση τής "Βασιλείας τής Λογικής". Υπάρχει βεβαίως κάποια διαφορά. Η ελευθερία την οποία ονειρεύτηκε ο Cordorcet είναι χωρίς αμφιβολία περισσότερο απο μία ελευθερία τού ανθρώπου σε σχέση με μια Θεότητα "εξωτερική", μία απελευθέρωση την οποία δέν απορρίπτει ο Lessingκαι την θεωρεί ισοδύναμη με την πιό σκληρή αιτιοκρατία τής Λουθηρανικής ελευθερίας τής βουλήσεως! Αλλά προοδεύοντας αφομοιώνοντας και λιγότερο αποκλείοντας, δέν θέλει να χάσει τίποτε απο την ανθρώπινη κληρονομιά, παρότι την μεταμορφώνει! Έτσι λοιπόν παρά το ότι δέν δέχεται να διατηρηθεί στο εσωτερικό τής Χριστιανικής πίστης ή μόνον στις Χριστιανικές προοπτικές, δέν απωθεί τον Χριστιανισμό με τον βάρβαρο τρόπο της "βερολινέζικης ελευθερίας", η οποία περιορίζεται στην προώθηση όλων τών ανοησιών που μπορούμε να φανταστούμε εναντίον τής θρησκείας!

          Απο το άλλο μέρος επεκτείνει την συμπάθειά του και την περιέργειά του σε όλες τις θρησκείες, τις οποίες θεωρεί σαν σταθμούς, όπως γινόταν στην Αναγέννηση, αλλά δέν τις αντιπαραθέτει μεταξύ τους για να τις φέρει στην συνέχεια σε συμφωνία, όπως έκανε ο Cardanστην εποχή του, αλλά τις βλέπει να συνεισφέρουν, κάθε μια στον καιρό της και στον τόπο της, στην πορεία τής ανθρωπότητος πρός το Φώς! Όπως πολλοί σύγχρονοι του οι οποίοι είχαν γοητευθεί απο το Zend-Avesta, εγκωμιάζει την θρησκεία τών αρχαίων Περσών. Παρ'όλα αυτά το γεγονός τού Χριστιανισμού, παρότι δέν το κατανοεί σαν μία τομή ή σάν μία ριζική καινοτομία, σημειώνει την αποφασιστική στιγμή γι'αυτόν!

          Το αιώνιο Ευαγγέλιο είναι ο τέλειος Χριστιανισμός, ο Χριστιανισμός στην άχρονη ουσία του, ο οποίος είναι η μόνη θρησκεία, η οποία είναι πλήρως σύμφωνη με την ανθρώπινη φύση. Συνίσταται στην "αγάπη τής αρετής για την αρετή", στην πράξη τού αγαθού μόνον επειδή είναι αγαθό, και είναι απο πάντοτε γραμμένη στην καρδιά τού ανθρώπου. Μόνο που για να φθάσουμε πραγματικά σ'αυτή, ξεκινώντας απο την παρούσα κατάσταση, χρειάζεται στον άνθρωπο ένας τόσο μεγάλος χρόνος, τον οποίο μπορούμε να ονομάσουμε αιωνιότητα!

          Ο Lessing δέν φανερώνεται εδώ λιγότερο φιλόδοξος απο τον Κάντ! Αλλά θέλει να είναι με τον τρόπο του ρεαλιστής. Και γι'αυτό πλαταίνει περισσότερο το όνειρό του! Και συμφωνώντας με τους συγχρόνους του επικαλείται την μετεμψύχωση, μία μετεμψύχωση σε αναμονή! Έτσι στο τέλος τής Εκπαιδεύσεώς του γράφει: "Γιατί ένας άνθρωπος δέν θα μπορούσε να εμφανισθεί περισσότερες φορές σ'αυτόν τον κόσμο; Αυτή η υπόθεση μάς φαίνεται τόσο γελοία επειδή είναι η πιό αρχαία; Γιατί εγώ δέν θα επέστρεφα πάνω στην γή κάθε φορά που θα είμαι σε κατάσταση  να αποκτήσω νέες γνώσεις, νέες ικανότητες;".

          Ο Lessing, σαν τον Oetinger, αναμιγνύει τις κοσμολογικές πεποιθήσεις τής Ανατολής, προσαρμόζοντάς τες στους σκοπούς του, με την προοδευτική ιστορία τού Ιωακείμ τής Φλόρα!

Συνεχίζεται

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ (1)

 ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ 

Lessing και Joseph de Maistre.

του Henri De Lubac.

       

Ο Lessing έζησε σε μία εποχή κατά την οποία το σύμπαν στο οποίο εκινείτο ο Σβέντενμποργκ φαινόταν αρχαϊκό και φανταστικά υπερφυσικό, αλλά και εκείνο στο οποίο ο παιδαγωγός τού ανθρώπινου γένους είναι έτοιμος να μας εισάγει είναι πια φυσιοκρατικό και χωρίς μυστήρια. Μία νέα μορφή σκέψης επιβάλλεται σε πολλά πνεύματα στα τέλη τού 1700, πιό εκκοσμικευμένη, στην οποία γίνεται πάντοτε λόγος για "φώς" και για "πνεύμα" αλλά θα κινείται, ακόμη και αντιδρώντας, στο πνεύμα τού αιώνος τών φώτων.

          Το έργο στο οποίο επιτυγχάνεται η αποφασιστική στροφή είναι του Gotthold Ephraim Lessing (1728-1781).Σημείο στο οποίο διασταυρώνονται τα πολλαπλά ρεύματα τα οποία αναπτύχθηκαν στην διάρκεια δύο και πλέον αιιώνων, το έργο αυτό είναι και μία πηγή, ένας σύνδεσμος με το προφητικό σχήμα του γέρο-αββά da Fiore,σε μία μορφή που το κατέστησε προσβάσιμο σε κάθε πρόσωπο μορφωμένο και θα δώσει συνέχεια σε νέες συνθήκες και σε ένα διαφορετικό πνεύμα, στις προφητικές φαντασιώσεις για ευάριθμες γενεές διανοουμένων.

          Ο Lessing προσπάθησε κατ'αρχάς να "εξάγει" απο την πολλαπλότητα τών θρησκευτικών πεποιθήσεων έναν κάποιο αριθμό βασικών αξιωμάτων πάνω στα οποία όλοι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν. Σ'αυτή την προσπάθεια ήταν άμεσος κληρονόμος τών Εγγλέζων θεϊστών (οι οποίοι κληρονόμησαν την Ιταλική Αναγέννηση) και ο τέλειος αντιπρόσωπος τού διαφωτισμού! Το ιδανικό του είναι λοιπόν η "Φυσική θρησκεία", την οποία ονομάζει επίσης, προηγούμενος τού Κάντ, "η λογική θρησκεία", σαν να ήταν οι δύο όροι συνώνυμοι και με μία επιρροή των ιστορικών ψευδαισθήσεων τής Μεταρρύθμισης, η οποία συμβαδίζοντας με τις φιλοσοφικές ψευδαισθήσεις τής εποχής της, αφομοιώνει αυτή την θρησκεία στον "πρωτόγονο Χριστιανισμό". Στην συνέχεια θα εγκαταλείψει αυτή την ιδέα μιάς επιστροφής σε μία πρωτόγονη καθαρότητα τού Χριστιανισμού, όπως επίσης και κάθε ιδέα μιας ιδανικής πρωτόγονης θρησκείας η οποία θα είχε υποβαθμισθεί απο το προπατορικό αμάρτημα! Σκέφτεται ότι ο Λούθηρος ξεκίνησε την προσπάθεια, μάς ελευθέρωσε απο το ψέμμα τής παραδόσεως, αλλά για να τον κατανοήσουμε πρέπει να πάμε πίσω απο το γράμμα τών γραπτών του, στο πνεύμα που τον εμψυχώνει! Η Λουθηρανική ορθοδοξία μάς κρατά ακόμη σκλάβους. Ας έλθει επιτέλους ο νέος απελευθερωτής, η νέα αποκάλυψη, η οποία ελευθερώνοντας στην αγνότητά του, το πνεύμα τού Λούθηρου, θα ολοκληρώσει το έργο του! Πάνω στα συντρίμμια τής "θρησκείας τού Χριστού", μιας θρησκείας δογματικής, περιορισμένης και δεισιδαίμονος, "μία ήσυχη τρέλλα η οποία φαντάζεται ότι κατέχει τον καλύτερο Θεό, και θέλει να τον επιβάλλει σε όλο το σύμπαν, θα αναστήσει την απλή και γλυκειά "θρησκεία Χριστού", ικανή να ενώσει όλους τους ανθρώπους!

          Με τον Νάθαν τον Σοφό, τού 1779, προσπαθεί να χωρίσει με ένα βαθύ λάκκο, ο οποίος δέν θα μπορεί να υπερβαθεί, την ιστορία και την Μεταφυσική! "Πώς, αναρωτιέται, μερικά τυχαία και περιστασιακά γεγονότα γίνονται για μας αναγκαίες αλήθειες, εκτός και εάν δέν είναι η έκφραση ηθικών ή θρησκευτικών αληθειών οι οποίες υπάρχουν ήδη στην ανθρώπινη νόηση;" Το ιστορικό και το συμπτωματικό δέν είναι παρά ένας ιστός αράχνης. Πώς να αρπαχτούμε, να κρεμαστούμε, στην αιωνιότητα ;

          Γνωρίζει όμως πως αυτό το ιδανικό είναι χωρίς πρόσβαση σε όλη την ανθρώπινη μάζα, η οποία δέν μπορεί να φωτισθεί με την μία! Βλέπει λοιπόν αυτό το ιδανικό να ανθίζει στο μέλλον, σε μία πορεία μιας μακράς ιστορικής προόδου, την οποία προτίθεται επίσης να επιταχύνει ο ίδιος. Ο ΑΠ. Παύλος εξηγώντας στους Γαλάτες (3,24) ότι ο "Νόμος χρειάζεται σαν παιδαγωγός μέχρι τον Χριστό" δέν τον πείθει, διότι αυτός οφείλει να οδηγήσει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τον Χριστό! Χρησιμοποιώντας την ιδέα τής παιδαγωγίας, η οποία ήταν μία απο τις μεγάλες ιδέες τής εποχής του, η οποία επιβλήθηκε στην Γερμανία ιδιαιτέρως απο τον Emile τού Ρουσσώ, θα εξηγήσει το ιδανικό του σε ένα σύντομο έργο, "Η εκπαίδευση του ανθρωπίνου γένους", του 1780. 'Ενα έργο επιστημονικό και λαϊκό ταυτοχρόνως".

          "Θα έλθει οπωσδήποτε η εποχή του νέου Ευαγγελίου τού αιωνίου Ευαγγελίου, το οποίο ακόμη και στα βιβλία τής Κ.Δ. έχει ανακοινωθεί στους ανθρώπους! Ίσως μερικοί Ενθουσιώδεις αιθεροβάμονες, του 13ου και 14ου αιώνος, είχαν φωτιστεί απο κάποια ακτίνα αυτού του νέου Ευαγγελίου. Το μοναδικό τους λάθος ήταν ότι πίστεψαν ότι η στιγμή του πλησίαζε!

          Ο διαχωρισμός τής ιστορίας τού κόσμου σε τρείς εποχές δέν ήταν μία μάταιη ψευδαίσθηση! Δέν έκρυβαν κακές προθέσεις όταν έλεγαν ότι η Κ.Δ. έπρεπε να θεωρηθεί άχρηστη, όπως ακριβώς συνέβη και με την Π.Δ. Ας πούμε, για να ανταλλάξουμε τις δικές τους εκφράσεις με τις δικές μου, ότι γνώριζαν ένα μοναδικό σχέδιο καθολικής εκπαίδευσης τού ανθρωπίνου γένους!"

          Ο Lessing υπήρξε ένας βίαιος Άθεος και ήλθε στην επιφάνεια όταν ο Λάϊμπνιτς το 1772 ώθησε την διάκρισή του στα άκρα λέγοντας ότι είναι δυνατοί δύο τύποι Χριστιανισμού, δύο τύποι αναπαραστάσεώς του: ο ένας εσωτερικός, ο άλλος εξωτερικός. Έτσι με την εσωτερική έννοια "η εκπαίδευση του ανθρώπινου γένους" είναι έργο τής αιώνιας πρόνοιας η οποία προοδεύει με συνεχείς αποκαλύψεις και με την εξωτερική έννοια είναι το ενυπάρχον (έμφυτο και σταθερό) τής Φύσεως η οποία, αργά, εξελίσσεται. Οι δύο έννοιες ενώνονται με λεπτότητα, με την δήλωση: προχώρα με το αναίσθητο βήμα σου, αιώνια πρόνοια!

          Ας δώσουμε την προσοχή μας επίσης στην "αντικατάσταση" τών αρχαίων εκφράσεων.Κάτι που σημαίνει ότι η αλλαγή τής γλώσσας, κάτω απο μία ανώδυνη φαινομενικότητα, προϋποθέτει σαν ήδη πραγματοποιημένη μία αλλαγή τής σκέψης! Ξαφνικά έχουμε μεταφερθεί σε ένα άλλο τοπίο, σε ένα άλλο επίπεδο. Κάτω απο το κάλυμμα τού αιωνίου Ευαγγελίου τίθεται μπρός μας ένα άλλο Ευαγγέλιο. Είναι ένας Χριστιανισμός ο οποίος υπερβαίνει ακόμη και την "θρησκεία μέσα στα όρια τής νοήσεως" τού Κάντ. Χάρη στην βαθμιαία εκπαίδευση το μεγάλο συμβάν τού συντονισμού των ιστορικών αληθειών με τις αιώνιες αλήθειες τών αποκεκαλυμένων αληθειών με τις ορθολογικές αλήθειες, πραγματοποιείται.

          Υπάρχει στον Lessing, όπως θα παρατηρήσει ο Σλέγκελ, ένας ενθουσιασμός τής λογικής, μία ενστικτώδης δύναμις τής νοήσεως, μία δύναμις δαιμονικού χαρακτήρος, η οποία απο το ένα μέρος τον απομακρύνει απο τον διαφωτισμό και τον υποχρεώνει να χρησιμοποιήσει μία θρησκευτική γλώσσα, απο την άλλη όμως αποτελεί ένα οξύ πολύ πιό διαβρωτικό!

Συνεχίζεται

Ο ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ ΥΠΗΡΞΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΩΝΤΑΣ, ΣΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΗΛΕΜΕΤΑΔΟΣΗ, ΣΤΟΝ ΚΟΡΕΑΤΗ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΗ  MOON. 

ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΕΚΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

Αμέθυστος.

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ (8)

  Συνέχεια από:Παρασκευή 13 Μαίου 2022

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΙ. 

Maistre και Ballanche.

Του Henri De Lubac.

1, Joseph de Maistre (συνέχεια).     

Παρ’όλα αυτά οι προσωπικές του πεποιθήσεις, όπως μαρτυρεί η αλληλογραφία του, δεν παρέλειπαν να οδηγούν πέρα από την φυσιοκρατία. Δεν έπαψε ποτέ του να προαισθάνεται και να περιμένει “μία μεγάλη θρησκευτική επανάσταση”. Κάτι πολύ περίεργο για μας, ξεχώριζε ένα προειδοποιητικό σημείο και μάλιστα μία πρώτη “φάση” στην διακήρυξη τής Αγίας Συμμαχίας”. Έτσι έγραψε το 1815 στον κόμη Di Kallaise, “το πνεύμα, που την υπαγόρευσε δεν είναι ούτε καθολικό, ούτε ελληνικό, ούτε προτεσταντικό. Είναι ένα ιδιαίτερο πνεύμα το οποίο εγώ μελετώ εδώ και τριάντα χρόνια, αλλά του οποίου το πορτραίτο θα απαιτούσε μεγάλο χώρο. Μου αρκεί να πω ότι αυτό είναι τόσο καλό στις ξεχωριστές ομολογίες όσο είναι κακό σε μας. Αυτό πρέπει να λειώσει τα μέταλλα και στην συνέχεια θα σφυρηλατήσει το άγαλμα”! Βλέπουμε και εδώ το μεγάλο οικουμενικό όνειρο στην καθαρή παράδοση τού Ιωακείμ, αλλά ενωμένη στον πιο σκληρό “καθολικισμό”…. “Ο κόσμος ζυμώνεται, έγραψε ακόμη, στον γενικό πατέρα των Ιησουιτών και θα δούμε παράξενα πράγματα”, “Η κοινωνία θα ξαναγίνει για την Εκκλησία. Αλλά θα είναι εκείνη η Εκκλησία όπως εμείς την βλέπουμε; Εγώ γονατίζω αββά (τού Menmais την 1^η Μαρτίου 1820) γεμάτος ελπίδα και υπομονή.

          Ελπίδα και εγκαρτέρηση ενωμένες, στην αναμονή τού ιδίου γεγονότος : εγκαρτέρηση τού συντηρητικού, μπροστά στην έλευση μιας “αναπόφευκτης” θρησκευτικής επανάστασης. Ελπίδα τού προφήτη ο οποίος ανατριχιάζει με την αυγή ενός νέου φωτός. Τελικά μόνον η ελπίδα μετράει. Ο Διαφωτισμός τής ιστορικής αρχής ξαναφουντώνει με μία νέα φλόγα. Γράφει το 1816 : “παρέμεινα στην καθολική Εκκλησία, την ρωμαϊκή και αποστολική, αλλά χωρίς να έχω αποκτήσει πριν (συναναστρεφόμενος “αυτούς τούς Κυρίους”, τους Ιλλουμινάτι) ένα μάτσο από ιδέες από τις οποίες οφελήθηκα” Και αργότερα γράφει ακόμη στο Τα δειλινά τής Πετρούπολης  “Να μην φωνάζουμε στον Διαφωτισμό και στον μυστικισμό. Οι λέξεις δεν είναι τίποτε και παρ’όλα αυτά μ’αυτό το τίποτε συστέλλεται η ιδιοφυΐα και κλείνει τον δρόμο τών ανακαλύψεων. Στον Dellace στις 11 Δεκεμβρίου 1820, εξομολογείται ότι τα Δειλινά είναι το αγαπημένο του έργο και εκεί βρίσκεται μία πλήρης πραγματεία μοντέρνου διαφωτισμού! Είχε γίνει ξανά μασόνος ενεργός στην Πετρούπολη η οποία την εποχή εκείνη ήταν η πρωτεύουσα τής μασονίας και τού διαφωτισμού. Έβρισκε ένα στήριγμα στην μασονία, όπως και στην εκκλησία, όπου έβρισκε μία οικογένεια πνευμάτων οι οποίοι ονειρεύοντο έναν καλύτερο κόσμο και ήταν ερμηνευτές ακούραστοι τών σχεδίων τού Θεού που ήταν σε ισχύ στην ιστορία τής ανθρωπότητος!

          Εδώ όμως επιβάλλονται μερικές διακρίσεις. Στο τέταρτο και στο τελευταίο από τα “Κεφάλαια στην Ρωσία” του 1811, γραμμένο για την χρήση του Τσάρου, ο Joseph de Maistre απαριθμεί τρείς τύπους διαφωτιστών (illuminati) : τούς απλούς μασόνους, τούς μαθητές τού “Martino Pasqualis”, στους οποίους προσθέτει κάποιους “καθαρούς” (pietisti) και ανάμεσα τους τον κόμη Claude de Saint Martin και τέλος τούς φωτισμένους τής Βαυαρίας και τους όμοιούς τους. Η πρώτη κατηγορία, παρότι εύκολη στην διαφθορά, “δεν έχει καθαυτή τίποτε κακό”, μπορούμε να την υπολογίσουμε σαν ακίνδυνη. Η Τρίτη η οποία είναι “περισσότερο μία πνευματική στάση παρά μία καθορισμένη σέχτα”, προέρχεται από την “μοντέρνα φιλοσοφία εμφυτευμένη στον προτεσταντισμό”, ουσιαστικώς αναρχική, είναι ένα τέρας αποτελούμενο από δύο τέρατα! Τα φώτα μου δεν προέρχονται από την κοινότητα τους! Θα πει με έπαρση ο Γερουσιαστής των “δειλινών”! Όσον αφορά τώρα την δεύτερη κατηγορία, κηρύττει το “βασίλειο τής εσωτερικότητος”, που είναι τής αγάπης! Οι λειτουργοί της παίρνουν σαν ομήρους τούς μυστικιστές συγγραφείς τής ρωμαϊκής Εκκλησίας και οι ιδέες τους δεν είναι μερικές φορές παρά εκείνες τής κατήχησης ντυμένες με μία διαφορετική γλώσσα. Ο Maistre ελεεινολογεί σ’αυτούς μία συνήθη αδιαφορία για το δόγμα και μία αντιπάθεια για την τάξη των ιερέων, και αυτό τους εκθέτει σε πολλά λάθη, αλλά αναγνωρίζει ότι έλαβε πολλά από αυτούς. Οι φωτισμένοι τού λαού είναι “ρασκολνικς”, οι οποίοι είναι φωτισμένοι των σαλονιών. Ανάμεσα σ’αυτούς τούς Illuminati τούς οποίους απωθεί υπάρχουν οι υποστηριχτές τού “οικουμενικού Χριστιανισμού”, αυτή την μεγάλη Χίμαιρα που δεν είναι παρά ένας γενικευμένος προτεσταντισμός, μάλιστα δε μία αδιαφορία σε όλες τις Χριστιανικές ευχαριστίες. Όπως επίσης και τους οπαδούς εκείνου που οι Γερμανοί ονομάζουν ο υπερβατικός Χριστιανισμός, του οποίου όλα τα μυστήρια έχουν αλωθεί από την νόηση! Δεν υπάρχει λέξη, πιο μεγάλο θύμα κατάχρησης, από την λέξη διαφωτισμός, έτσι ώστε ακόμη και στις περιπτώσεις που καλύπτει κριτική τής πραγματικότητος, πρέπει να προσέξουμε μήπως κρύβει την βαρβαρότητα!

          Παρ’όλα αυτά ο οικουμενισμός τον οποίο ονειρεύτηκε από πάντα και του οποίου πίστεψε ότι βρήκε έναν σταθμό μέσω της πρώτης έμπνευσης της συμφωνίας της Αγίας Συμμαχίας, παραμένει στον ορίζοντα του. Πιστεύει ότι αντιλαμβάνεται σε μία μεγάλη ποσότητα λαού μία κίνηση επιστροφής προς την μεγάλη ενότητα, και ομολογεί στον στρατηγό των Ιησουιτών την μεγάλη χαρά που νοιώθει. Και είναι ειλικρινής όταν γράφει στον Bonald : Εργάστηκα πολύ για να καταστρέψω όλα τα μικρά σημεία, τα οποία χωρίζουν τις εκκλησίες μας, ζημιώνοντας τα μέγιστα, την θρησκεία. Στους “Στοχασμούς στην Μέθοδο”, οι οποίοι είναι μία απολογία του καθολικισμού, γράφει : ας απορρίψουμε σε μία λήθη αιώνια τα αρχαία μίση. Δεν έχουμε άλλη σκέψη από το καλό και την ελευθερία του Χριστιανισμού. Αρνούμενοι λοιπόν το μίσος και τις πολεμικές, ας αφεθούμε στην αγάπη και με χαρούμενη καρδιά ας εισέλθουμε σ’αυτή την βασιλική οδό η οποία οδηγεί στην Αγία πόλη. Ειλικρινής λοιπόν και κολλημένος στην Ρωμαϊκή Εκκλησία, αυτός ο οικουμενισμός θα πάρει μία νέα ορμή και θα ανοίξει προοπτικές ακόμη πιο μυστήριες. Στον ενδέκατο και τελευταίο διάλογο του “Τα δειλινά” (1821) ο Joseph de Maistre αποκαλύπτει, με κάποια προσοχή, το βάθος της σκέψης του, μάλλον τής ουτοπίας του, και φανερώνεται πλήρως ο στενός δεσμός του Joseph a Floribus με τον Ιωακείμ της Φλόρα. Μιλά λοιπόν όχι ακριβώς για μία αποκάλυψη (διότι και ο Ιωακείμ δεν δεχόταν την ιδέα μιας τρίτης Διαθήκης) αλλά επαναλαμβάνοντας την διατύπωση, μιλά για την “αποκάλυψη της αποκαλύψεως” όπως ακριβώς ο Ιωακείμ ανακοίνωνε την εποχή της “νοημοσύνης”!

Συνεχίζεται

Αμέθυστος.