Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Luca Leonello Rimbotti. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Luca Leonello Rimbotti. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2025

Νοσταλγία για την προέλευση στον Mircea Eliade

Luca Leonello Rimbotti - 30 Οκτωβρίου 2025

Νοσταλγία για την προέλευση στον Mircea Eliade


Πηγή: Italicum

Όσοι βρίσκονται έξω από το διεστραμμένο προοδευτικό κύκλωμα, και επομένως είναι ελεύθεροι να αναπτύξουν τη νοημοσύνη τους σε αρμονία με την παγκόσμια πνοή, συλλογίζονται με τον υγιή τρόπο που η φύση συνήθως ερμηνεύει την πραγματικότητα: η ζωή είναι μια αιώνια επιστροφή, δεν υπάρχει στόχος να επιτευχθεί στο τέλος της ιστορίας, όλα πεθαίνουν και ξαναγεννιούνται, κάθε φορά ανακατασκευάζοντας ό,τι γεννήθηκε με τα υλικά των αρχαίων οντοτήτων. Σε αυτό το πλαίσιο, η ιδέα της προέλευσης είναι θεμελιώδης. αντανακλά το αληθινό και το διαχρονικό, δίνοντας νόημα στα πράγματα που προκύπτουν από αυτήν. Ο προοδευτισμός είναι η βάναυση θεωρία σύμφωνα με την οποία όλα θεωρούνται εντός της εμβέλειας του αποκτητικού χεριού, έτσι ώστε ο χρόνος να γίνεται μια απλή ωφελιμιστική έννοια, αγνοώντας την αληθινή διάσταση της ύπαρξης, η οποία δεν είναι βέβηλη, αλλά ιερή.

Η ανεξάντλητη αναγέννηση της κοσμογονίας είναι ένα φυσικό και μεταφυσικό γεγονός, και ο άνθρωπος που ακούει αυτούς τους συντονισμούς είναι ικανός να διαχειριστεί την αδιάκοπη συνάντηση με το θείο, αυτό που ρυθμίζει τα πράγματα του κόσμου και της ζωής. Η αναγνώριση της κυκλικότητας του χρόνου δεν είναι μια φιλοσοφική ανακάλυψη. Είναι ένα γεγονός που βρίσκεται στην αρχή κιόλας, και το οποίο οι σύγχρονοι - ξεκινώντας από τον Νίτσε - επανεκκίνησαν ως αντιληπτική δύναμη για να αντιμετωπίσουν την καταστροφικότητα της σωκρατικής-διαφωτιστικής σκέψης. Η πρόοδος και η ιμπεριαλιστική ιδεοκρατία της - ο προοδευτισμός - είναι η άρνηση του ανθρώπινου όταν εξαναγκάζουν τους ανθρώπους στην ειδωλολατρία της ιστορίας: η τελεολογική αντίληψη καταστέλλει την ίδια την ανθρώπινη ταυτότητα, καταστέλλει τη βούληση, δημιουργώντας το εσχατολογικό τέλος: ο Χριστιανισμός ήταν η μήτρα από την οποία αναδύθηκε ο προοδευτισμός, όντας και οι δύο μια ζωντανή άρνηση του φυσικού και του ανθρώπινου.

Η φύση και η ζωή δεν γνωρίζουν το τέλος, γνωρίζουν τον εαυτό τους. Πολλά από τα μεγάλα ονόματα που στάθηκαν εμπόδιο στην πρόοδο του Διαφωτισμού αρνήθηκαν κάθε ρόλο στο τέλος, τον υποχρεωτικό στόχο στο τέλος του χρόνου, και δήλωσαν πεπεισμένοι ότι η νεωτερικότητα, όπως και η αρχαιότητα, μπορούσαν να αποκρύψουν την ιδέα της χρονικής κυκλικότητας.

Το Είναι είναι ένα αδιάκοπο γίγνεσθαι, αλλά αμετάβλητο. Το ποτάμι του Ηράκλειτου, που παραμένει αμετάβλητο ανάμεσα στα συνεχώς μεταβαλλόμενα νερά, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την επιβεβαίωση της αέναης τάξης. Ο προοδευτισμός, από την άλλη πλευρά, η αληθινή ψυχωτική καταδίκη της ανθρώπινης νοημοσύνης, ανατρέπει τα πάντα επειδή επιδιώκει να αλλάξει την ανθρωπότητα, την ιστορία, τη ζωή και τη φύση. Ο προοδευτισμός του Διαφωτισμού είναι ψυχολογικό και πολιτισμικό κακό, ατελείωτη αντιστροφή και σκοτεινή ασχήμια. Ήταν ο Eliade που δήλωσε -πριν από πενήντα χρόνια- ότι η τελική αποσύνθεση του πολιτισμού μας είχε προαναγγελθεί από την αυταρχική έλευση της ασχήμιας: αισθητικής, ηθικής, πολιτισμικής και φανταστικής.

Το να επικεντρωθούμε στην προέλευση, να την θεωρήσουμε ως προορισμό όχι πίσω μας αλλά μπροστά μας, σημαίνει να ξαναζήσουμε τον αρχαϊκό άνθρωπο εν μέσω της νεωτερικότητας, διασφαλίζοντας ότι οι θεμελιώδεις αξίες δεν θα επισκιαστούν, αλλά θα λάμψουν όλο και περισσότερο. Ο αρχαϊκός άνθρωπος ζει τη διάσταση του μύθου και του ιερού. Είναι θέμα να έχουμε την κατάλληλη ευαισθησία για να ανακτήσουμε αυτές τις προοπτικές, για να διαφυλάξουμε για άλλη μια φορά την ποιότητα του λεπτού και του απόκρυφου. Ο Mircea Eliade έγραψε ότι το να ζεις τον μύθο σημαίνει ταυτόχρονα να ζεις την ιεροτελεστία που τον ανανεώνει. Οι αρχαίες κοινωνίες γνώριζαν αυτό το μονοπάτι, το μονοπάτι της μυθικής χειρονομίας και του χώρου, όπου «κάθε ουσιαστική πράξη που εκτελείται από τον αρχαϊκό άνθρωπο, κάθε πραγματική πράξη, δηλαδή κάθε επανάληψη μιας αρχετυπικής χειρονομίας, αναστέλλει τη διάρκεια, καταργεί τον βέβηλο χρόνο και συμμετέχει στον μυθικό χρόνο».

Η επιστροφή στον μύθο και το ιερό σημαίνει ότι αρνούμαστε την επικαιρότητα του σύγχρονου κόσμου, ο οποίος ευδοκιμεί εξ ολοκλήρου στην υλική και κτητική διάσταση, και σημαίνει ότι προσπαθούμε να διατηρήσουμε με κάθε κόστος, μέσα μας, τη σύνδεση με το πέρασμα, που είναι η υπόσχεση της επιβίωσης. Μια προοδευτική και βλάσφημη κοινωνία αντιμετωπίζει μια λίγο-πολύ επικείμενη καταστροφή. Η διατήρηση ζωντανού του εσωτερικού φωτός μιας αρχέγονης κληρονομιάς εξασφαλίζει τη συμμετοχή στο γεγονός της επανίδρυσης που θα ακολουθήσει την υλιστική καταστροφή. Αιώνια επιστροφή της ίδιας. Η μυθική αντίληψη του κόσμου υπερβαίνει αυτή την ταπεινή καθημερινή ζωή, αγνοώντας την ιερή σφαίρα, και προτείνει μια διαφορετική προοπτική, η οποία στην αρχαιότητα - πριν από την παγκόσμια επιβεβαίωση της προκατάληψης του Διαφωτισμού - ήταν η κοινή, φυσιολογική νοοτροπία. Ο άνθρωπος της παράδοσης, όπως την εξήγησε ο Mircea Eliade, ζούσε αρμονικά μέσα σε κοσμογονικές κατηγορίες, αντιλαμβανόταν τη συνεχή αναγέννηση του χρόνου, μετρούμενη από την επαναλαμβανόμενη κυκλικότητα της φύσης, και είχε μια ενστικτώδη, όχι διανοητική, κατανόηση του κύκλου ζωής-θανάτου-αναγέννησης. Η ιστορία ήταν μεταϊστορία, και ο φυσικός κόσμος ήταν επίσης, και πάνω απ' όλα, μεταφυσικός. Και ακόμη και η τελετουργική πτυχή, που θεωρείται κυρίαρχη από τον αρχαϊκό κόσμο, όπου καμία μη τελετουργική χειρονομία δεν θα μπορούσε να έχει κοινωνική σημασία, στον σημερινό κόσμο της βεβήλωσης έχει μόνο πτυχές υποβάθμισης, παιχνιδιάρικης διάθεσης ή δεισιδαιμονίας. Αλλά καμία σοβαρότητα, καμία σύνδεση με τον ουράνιο κόσμο της ιερής τελετουργίας δεν υπάρχει στον σύγχρονο τελετουργισμό, που περιορίζεται σε ένα πολιτικό γεγονός ή μια εξωφρενική παρωδία, όπως η χριστιανική λειτουργία, στην οποία οι συμπεριφορές (βλάσφημα μπαλέτα, μη κανονικά ρετσιτατίβα, χυδαία χειροκροτήματα ανοιχτής σκηνής κ.λπ.) απογυμνώνονται εντελώς από κάθε καθαγιασμένη ή σεβάσμια πτυχή.

Η σημασία του Eliade στις προσπάθειες ενός σημαντικού τμήματος σύγχρονων διανοουμένων, εχθρικών προς τις ασεβείς τάσεις που συνδέονται με μια αποκλειστικά τεχνολογική και υλική αντίληψη της ζωής, είναι τεράστια. Τον εικοστό αιώνα, μετά τις μαντείες του Νίτσε και την επανανακάλυψη του αρχαίου ελληνικού μύθου, μια ολόκληρη σειρά λαμπρών μυαλών έθεσε ως στόχο να περιορίσει την ξεχειλίζουσα προοδευτική μυστικοποίηση, δίνοντας νέα ώθηση στην παραδοσιακή μυθική σκέψη. Με τους Spengler, Toynbee, Guénon, Coomaraswamy, Evola, Voegelin και άλλους, καταβλήθηκαν προσπάθειες για την ανάκτηση της αλήθειας του μύθου, που δεν θεωρείται πλέον «μυθοπλασία» ή «θρύλος», αλλά, όπως και στην προέλευσή του, η λέξη και το σύμβολο της αλήθειας, επειδή ήταν το αρχικό σχήμα ενός γεγονότος που πραγματικά συνέβη στην ιστορική πραγματικότητα κατά την πρώτη του εμφάνιση. Και έχει επίσης σημειωθεί ότι ορισμένες πιο πρόσφατες προεικονίσεις που συνδέονται με το τέλος της ιστορίας ή τον θάνατο του σύμπαντος - από τον Σορόκιν μέχρι τον πιο κοινότοπο Φουκουγιάμα - μπορούν να συσχετιστούν με την έννοια μιας νέας αρχής, ενός εποχικού κύκλου, κατά τον τρόπο των απομακρυσμένων ελληνικών και ινδικών παραδόσεων, που συνδέονται με τις διαφορετικές εποχές, με τη γιούγκα (στην ινδική φιλοσοφία σημαίνει "εποχή" ή "κύκλος χρόνου". Αναφέρεται σε μια από τις μεγάλες χρονικές περιόδους σύμφωνα με τη ινδική κοσμολογία, όπως η Κάλι Γιούγκα που είναι η εποχή του εκφυλισμού και της κρίσης. Είναι ένα χρονικό πλαίσιο που περιγράφει τα στάδια εξέλιξης ή παρακμής του κόσμου).

Το έργο που είχε θέσει στον εαυτό του ο Ελιάντε δεν ήταν ασήμαντο: ένιωθε «την ανάγκη να αποκαταστήσει τον μυθικό χρόνο», δηλαδή να προσδώσει μια ιερή, απόκοσμη ουσία σε ορισμένες καταστάσεις και πτυχές, όπως συνέβαινε στις προ-νεωτερικές κοινωνίες. Αλλά η πιο ζωτική αξία της διδασκαλίας του Ρουμάνου μελετητή έγκειται στο να τα θεωρεί αυτά όχι με την αποστασιοποίηση του εθνολόγου, ο οποίος μελετά τις ανενεργές κοινωνίες ως ανθρωπολογικά λείψανα, αλλά ως πολύ ζωντανά, που πρέπει να προσεγγιστούν σαν ζωντανά σώματα. Τα φαντασιακά υποστρώματα των λαών, για παράδειγμα, δεν είναι λαογραφικά αντικείμενα και νεκρά απομεινάρια που πρέπει να αναστηθούν για κάποια αστική περίσταση ή γιορτή του χωριού, αλλά μάλλον κληρονομιές που βρίσκονται στα υποστρώματα της συνείδησης, που πρέπει να έρθουν στην επιφάνεια από τη διαυγή αντίληψη του ενστίκτου. Η γνώση, οι στάσεις, οι κλίσεις και οι τρόποι ύπαρξης που είναι σε αρμονία με αυτά τα εσωτερικά τοπία διέπουν και προστατεύουν την ταυτότητα και αποτελούν ουσιαστικές πτυχές της ύπαρξης, που απαιτούν να προστατευτούν και να θωρακιστούν από την αδηφάγα εισβολή της υπολογιστικής, ουτοπικής και προοδευτικής λογικής.

Για να είμαστε σαφείς και να δώσουμε κάποιο πλαίσιο, ένας λαός που επανασυνδέεται με την πιο προσωπική μυθική του ταυτότητα δεν σβήνει, αλλά ενεργοποιεί τα ένστικτά του: της θέλησης, της αυτοσυντήρησης, της διατήρησης της μοναδικότητάς του, και δεν υποκύπτει εύκολα στα προγράμματα καταστροφής της συνείδησης που επινοούνται από τους άριστους χειριστές. Η διακοπή της επαφής με το αρχαίο και η εξάλειψη της προέλευσης: αυτό είναι το σχέδιο των μεγάλων εγκληματιών που παντού επιβάλλουν τον νόμο της τυποποίησης και της ναρκωτοποίησης των ζωτικών ενστίκτων. Το μάθημα ανθρώπων όπως ο Mircea Eliade είναι να θυμούνται ότι το να ανήκεις κάπου είναι το πρωτότυπο και ότι η προστασία του ισοδυναμεί με την υπεράσπιση της ζωής. Αυτό, τόσο ως νέος άνδρας, όταν έγινε ακτιβιστής για μια ιδανική και μάλιστα πολιτική αντίληψη της αναγέννησης, όσο και ως ώριμος και καταξιωμένος μελετητής, ουσιαστικά συνίστατο στην αναζήτηση μιας νέας αρχής, της συμφιλίωσης του λαού με το θείο, κάθε λαού με την ιδιαίτερη διάστασή του του θείου.

Η μεγάλη εσωτερική αλλαγή: αυτός είναι ο προάγγελος, το προηγούμενο που προαναγγέλλει την κατάρρευση μιας σάπιας εποχής και την αρχή μιας νέας, λυτρωμένης και εξαγνισμένης ιστορίας. Ο μυστικισμός του νέου ανθρώπου. Που πρέπει να βιωθεί ως ο ασκητισμός της θέλησης. Ο Eliade, σε ένα συγκεκριμένο σημείο της ζωής του, μετά την ινδική του εμπειρία και την εμβύθισή του σε αυτούς τους σαγηνευτικούς κόσμους, συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι αυτή η εμπειρία, σημαντική και θεμελιώδης, ήταν μόνο μια συμβολή, ένας βοηθητικός πλούτος. Δεν ήταν ο ίδιος, αλλά κάτι άλλο που μπορούσε να μιλήσει γι' αυτόν. Έτσι κατάλαβε - και ήταν μια αληθινή μετάνοια, μια αληθινή αναγέννηση - την κρίσιμη σημασία της σχετικής πορείας, φτιαγμένης από την πραγματική ζωή, σε σύγκριση με την απόλυτη πορεία, κατασκευασμένη με αντιμυθικά, ουτοπικά και οπισθοδρομικά υλικά. Όχι εγκατάλειψη στο σύμπαν των ασαφών συμβόλων, αλλά εμβύθιση στο δικό του σύμπαν των ομιλούντων συμβόλων. Η ανακάλυψη του σχετικισμού των συμπάντων - όπως συνέβη και σε έναν Spengler - ήταν η φωτιστική πορεία που έκανε τον Eliade να δει τη σαφήνεια αυτού που είναι κοντά και αληθινό:

Αυτό που είχα επιχειρήσει —να αποκηρύξω τη δυτική μου κληρονομιά για να αναζητήσω ένα «σπίτι» ή έναν «κόσμο» σε ένα εξωτικό πνευματικό σύμπαν— ισοδυναμούσε, κατά μία έννοια, με την πρόωρη αποποίηση όλων των δημιουργικών μου δυνατοτήτων. Δεν θα μπορούσα να είμαι δημιουργικός χωρίς να παραμένω στον δικό μου κόσμο, που ήταν πρώτα και κύρια ο κόσμος της ρουμανικής γλώσσας και του πολιτισμού.

Αυτή η νέα επίγνωση δείχνει τον δρόμο. Η απάτη που υφαίνονται από τους οικουμενισμούς είναι η πρώτη ύλη του προοδευτικού μηδενισμού. Η απομάκρυνση από τον αυθεντικό μύθο και η βύθιση της μαζικής υποκουλτούρας σε ένα συνονθύλευμα πλαστών μύθων (επιτυχία, η μηχανή, τεχνολογικές καινοτομίες, ορισμένες φανταστικές αφηγήσεις , προσωπικότητες της ψυχαγωγίας και του αθλητισμού, κ.λπ.) σηματοδοτεί την καθοδική πορεία και τη συστηματική προδοσία της ποιότητας του πνεύματος υπέρ της ποσότητας της ύλης.

Είναι ίσως ο μύθος ο εχθρός της ιστορίας; Όχι ακριβώς. Σύμφωνα με τον Mircea Eliade, μόνο μια συγκεκριμένη ερμηνεία της ιστορίας και του ιερού - απορριφθείσα από τον κόσμο, απογυμνωμένη από το θείο - ήταν η αιτία της ήττας της μυθικής σκέψης. Τα γεγονότα του εικοστού αιώνα έχουν καταδείξει ξεκάθαρα ότι η σύνδεση μεταξύ του αρχαϊκού μύθου και της σύγχρονης τεχνολογίας μπορεί εύκολα να χρησιμεύσει ως στήριγμα για τον μαζικό πολιτισμό. Ο Eliade βρήκε τον λόγο για τη θανάτωση του μύθου αλλού, και τον περιορισμό του στους χώρους της παρέκβασης: «Ο μύθος μπορούσε να ξεπεραστεί μόνο με την ανακάλυψη της ιστορίας, ή, ακριβέστερα, με την αφύπνιση της ιστορικής συνείδησης στον Ιουδαιο-Χριστιανισμό και την ανάπτυξή της στον Χέγκελ και τους διαδόχους του». Και οι διάδοχοι του Χέγκελ στους οποίους αναφέρθηκε ο Eliade ήταν, φυσικά, ο Μαρξ και οι Μαρξιστές, όλοι επικεντρωμένοι στην καταπολέμηση της πραγματικότητας του ιστορικού μύθου και στην επιβολή της μη πραγματικότητας του αντι-ιστορικού μύθου. Ο μαρξισμός και ο Ιουδαιο-Χριστιανισμός, και σε αυτό, ήταν υποδειγματικοί σύντροφοι στο δρόμο για την ασφυξία της σχετικής ταυτότητας στο όνομα της απολυταρχικής προκατάληψης. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι, παρά τον θάνατο του Μαρξισμού και τον εξίσου προφανή θάνατο του Χριστιανισμού, εξακολουθούν να είναι αυτοί -ένα πραγματικά καταδικασμένο ζευγάρι και μια κατάρα για την ανθρωπότητα- που οδηγούν τον χορό της άνοιας στο χείλος της κοσμοπολίτικης αβύσσου.

Λούκα Λεονέλο Ριμπότι

Τετάρτη 21 Ιουνίου 2023

Η Ολοκληρωτική ορολογία

 του Roberto Pecchioli



Η γλωσσική υποκατάσταση προχωρά τόσο γρήγορα όσο και η εθνική υποκατάσταση των λαών ευρωπαϊκής καταγωγής. Ο πιο προφανής φορέας του είναι η πολιτική ορθότητα, ένα ουσιαστικό στοιχείο του ήπιου, «μαλακού» ολοκληρωτισμού που μας κυριεύει και μολύνει τις μέρες μας, όπως ίσως και περισσότερο από τη μετάδοση του κορωνοϊού.
Γνωρίζουμε τον ουσιαστικό ρόλο που διαδραματίζουν τα πανεπιστήμια, κάποτε τόποι διάδοσης και μετάδοσης της γνώσης, σήμερα ακροπόλεις του νέου ευαγγελίου. Μιλούν μέρα νύχτα για «πλουραλισμό» (χωρίς να καθορίζουν τα περιγράμματά του), αλλά το πανεπιστήμιο, προδίδοντας την κλίση του, είναι ολοένα και πιο εχθρικό προς τον πνευματικό πλουραλισμό ή προς την ίδια τη διανόηση. Διασταυρώνεται τέλεια με τα χίλια θαύματα της εγκεφαλικής υγροποίησης/
ρευστοποίησης της εποχής, επομένως δεν χρειάζεται πλέον καταναγκασμό ή δημόσιες διαδηλώσεις για να επιβληθεί.

Ο ολοκληρωτισμός της ορολογίας περνά απαρατήρητος, γεγονός που της δίνει ασυναγώνιστη, απαράμιλλη δύναμη. Στερώντας από ορισμένες λέξεις το αυθεντικό τους νόημα - όλο και πιο πολλές - διαστρέφοντας το νόημα άλλων και επιβάλλοντας τη μαζική ή αποκλειστική χρήση αυτών που επιλέγονται προσεκτικά από έναν πολύ σοφό σκηνοθέτη, επιβάλλονται μαζικές επιλογές -χωρίς γνώμη- και αναδιαμορφώνεται η τρέχουσα σκέψη σύμφωνα με το ρεύμα.
Μία από τις συνέπειες είναι ότι τα θέματα που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης είναι ολοένα και λιγότερα –όλα επιλέγονται από την Εξουσία (Power)– και ότι, προφανώς, μιλάμε όλο και χειρότερα, δηλαδή, συλλογιζόμαστε/
επιχειρηματολογούμε καθημερινά όλο με πιο στοιχειώδη και ετεροκατευθυνόμενο τρόπο. Ο πρώτος που το κατάλαβε αυτό ήταν ο Τζορτζ Όργουελ το 1984.


                                     1984 από τον George Orwell: Η γλωσσική αντικατάσταση κινείται τόσο γρήγορα
                                                  όσο και η εθνική αντικατάσταση των λαών ευρωπαϊκής καταγωγής.


Προφητικά, ο Άγγλος συγγραφέας προειδοποίησε για τον κίνδυνο που εγκυμονεί η χειραγώγηση των λέξεων. Ένας από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος, υπεύθυνος για τη δημιουργία του "Newspeak" του κυβερνώντος κόμματος, εξήγησε με ενθουσιασμό ότι το Newspeak ήταν το μόνο στον κόσμο που μικραίνει κάθε μέρα, καθώς ο Big Brother ήθελε να εξαλείψει έννοιες, ιδέες, αποχρώσεις και νοήματα, ώστε η γλώσσα κατέληξε να περιορίζεται στην πιο βασική επικοινωνία.
Για να μην σκεφτόμαστε περισσότερο από το επιθυμητό, ​​η καλύτερη επιλογή ήταν να καταργηθούν οι έννοιες που κρύβονται κάτω από τις λέξεις, απαγορεύοντας ή εξαλείφοντας τις αντίστοιχες λέξεις. Με στρουκτουραλιστικούς όρους, η κατάργηση του σημαίνοντος (της λέξης) καταλήγει στη διαγραφή του σημαινόμενου, δηλαδή αυτού που εκφράζει. Με χαρά, ο χαράκτης του Newspeak κατέληξε: θα καταλήξουμε να κάνουμε το ψυχικό/νοητικό έγκλημα αδύνατο λόγω έλλειψης εννοιών.

Το απόλυτο έγκλημα, για πολλές μορφές εξουσίας, είναι η σκέψη, αφού η πράξη του συλλογισμού συνεπάγεται αμφισβήτηση, κρίση, διάκριση. Η σκέψη περιέχει μέσα της τον σπόρο της διαφωνίας. Ο Όργουελ δεν ήταν φιλόλογος, αλλά καλλιτέχνης. Οι διαισθήσεις του παραμένουν κεντρικές/βασικές στη δημιουργική πρόταση που παράγει η λογοτεχνική αφήγηση.
Από τη σκοπιά της ορθότερης φιλολογικής έρευνας για το θέμα της γλώσσας και της συστροφής της για πολιτικούς σκοπούς και χειραγώγηση, το δοκίμιο του Γερμανοεβραίου Βίκτορ Κλέμπερερ «Η γλώσσα του Τρίτου Ράιχ» παραμένει αξεπέραστο. Ο Κλέμπερερ παρατηρούσε καθημερινά, κρατούσε σημειώσεις, έγραφε κάθε λέξη του καθεστώτος που έγινε καθημερινό ψωμί για εκατομμύρια Γερμανούς.

Κρίμα που μετά τον πόλεμο πλησίασε τον κομμουνισμό μέχρι το σημείο να γίνει βουλευτής στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ), το όνομα της οποίας, υποθέτουμε, πρέπει να τον έκανε να χαμογελά υπό το φως των σπουδών/μελετών του.
Η κεντρική θέση είναι ότι το ναζιστικό καθεστώς ακούραστα δημιούργησε μια σειρά από λέξεις ή εκφράσεις «φετίχ» πάνω στις οποίες έχτισε την προπαγάνδα και μετέφερε πολιτικά δόγματα που προορίζονταν να απορροφηθούν από ολόκληρο τον πληθυσμό. Έμεινε ιδιαίτερα στον όρο λαός, volk, σχεδόν ουσιαστικό στοιχείο των σύνθετων λέξεων από τις οποίες είναι πλούσια η γερμανική γλώσσα. Οι άλλες λέξεις-κλειδιά που ανέπτυξε ο φιλόλογος ήταν πατρίδα, φυλή, αίμα, γη, καταγωγή, φυλή, παράδοση, αγώνας, μάχη, αρχηγός, ιεραρχία, οργάνωση, ηρωισμός. Όλοι οι όροι που η «δημοκρατική» πρακτική έχει κάνει όχι μόνο απαρχαιωμένους, αλλά ακατανόητους ή έχει κάνει γελοίες κληρονομιές ενός βάρβαρου παρελθόντος.



Ο μεγάλος δικτάτορας του Τσάπλιν; Η εξουσία, μέσα από τη μαεστρία της γλώσσας (σήμερα λέγεται αφήγηση...) κρατά το παρελθόν - για το οποίο κανείς δεν νοιάζεται - και το μέλλον - που ενδιαφέρει μόνο αυτούς που κυριαρχούν. Κέρδισε έναν πόλεμο, έχει γίνει ολοκληρωτική μέσα από τη γλώσσα, τα σύμβολα, τα απαγορευτικά και τις γλωσσικές υποχρεώσεις!

Το συμπέρασμα είναι ότι ο ναζισμός δεν ήταν σίγουρα ο πρώτος, ούτε ο μόνος ένοχος της χειραγώγησης των λέξεων. Ο ίδιος ο Klemperer πρέπει να έχει παρατηρήσει, ζώντας στη ΛΔΓ, την κατάχρηση όρων όπως η ενότητα, η δημοκρατία και η αλλαγή νοήματος που αποδίδεται στην ίδια λέξη-κλειδί, volk, του ηττημένου καθεστώτος. Ο διαβόητος μηχανισμός καταστολής της ΛΔΓ ονομαζόταν Volkspolizei, η λαϊκή αστυνομία και τα μέλη της ήταν οι «vopos», οι ελεύθεροι σκοπευτές που σκότωσαν τους Γερμανούς που δραπέτευαν από την περιτειχισμένη φυλακή του Βερολίνου.
Όλα τα καθεστώτα έχουν τις αντίστοιχες λέξεις φετίχ τους και, μέσω της χειραγώγησής τους, επιδιώκουν πανομοιότυπους στόχους καθολικής κατήχησης. Κανένας αφελής, καμία «όμορφη ψυχή» δεν μπορεί να πέσει στην απάτη να πιστέψει ότι οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι εμβολιασμένες κατά της ολοκληρωτικής μετάδοσης.

Στη δεκαετία του 1970 υπήρχε μια υποχρεωτική λιτανεία: έπρεπε να είναι κανείς «κοσμικός, δημοκρατικός και αντιφασίστας». Αποκωδικοποιημένα, σήμαινε ότι το Καλό ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα και ο ιδανικός του ορίζοντας. Η πολιτική ήταν ένα «τόξο», που ονομαζόταν συνταγματικό αφού στόχος ήταν να συμπεριληφθεί το PCI και, αντίθετα, να αποκλειστεί το MSI, το οποίο δεν είχε συμμετάσχει στη σύνταξη του συντάγματος για τον εξαιρετικό λόγο που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά. στις εκλογές του 1948, μετά την έγκριση του Χάρτη.
Μετά το 1968, που ενθρόνισε, αντί για καινούριες λέξεις, συντάγματα (απαγορεύεται η απαγόρευση, η φαντασία στην εξουσία) δεν υπήρχε πεδίο γνώσης ή σκοπιμότητας της κοινωνίας που να μην φέρει, για να δείξει εγγύτητα στο κυρίαρχο πνεύμα, το επίθετο «δημοκρατικός
». Είχαμε και έχουμε ακόμη ένα ολέθριο, με μεγάλη επιρροή πολιτικό ρεύμα της Δικαιοσύνης που αυτοανακηρύσσεται δημοκρατικό, αλλά καί επιτροπές φοιτητών, γονέων, γιατρών, ψυχιάτρων, εξίσου «δημοκρατικά» άκμασαν.

Ο όρος «συλλογικότητα» γνώρισε σημαντική επιτυχία. Δημιουργήθηκαν συλλογικότητες σε κάθε κοινωνικό τομέα. Ακόμα και ομάδες οργανωμένων οπαδών του ποδοσφαίρου βαφτίστηκαν έτσι: «Collettivo Autonomo Viola». Μαγικές λέξεις που η γεροντική Δύση έχει ατελείωτα πολλαπλασιάσει, επαναλαμβανόμενες παντού και ανά πάσα στιγμή, άυλες, αδιάψευστες, άκριτες (δεν πρέπει να επικριθούν) υπό την ποινή του εξοστρακισμού: πολυπολιτισμική πρόοδος με το αναπόφευκτο «προοδευτικό», η αυτοεπιβεβαίωση του Καλού και του Σοφού, της ισότητας, πολυφωνία (και πλουραλισμός) ποσόστωση (ροζ, ομοφυλόφιλος, φυλή ή εθνότητα) ποικιλομορφία, μικτή φυλή, βιώσιμος (άλλο παντοδύναμο επίθετο, χρησιμοποιήσιμο για τα πάντα, απόδειξη αντανακλαστικότητας και στοχαστικής αίσθηση του μέλλοντος,
 ανδρικός σεξισμός - πάντα αρνητικός, όπως είναι ο φεμινισμός εξ ορισμού «θετικός»· κανένας διμερής αφοπλισμός.

Πιο πρόσφατα 
έκαναν την εμφάνισή τους η ομοφοβία, η ετεροπατριαρχία, η βία με βάση το φύλο (έμφυλη βία), μετανάστες, λαϊκισμός (άσχημο, ποιος ξέρει γιατί), ο διάλογος - αναπόφευκτος, όσοι δεν κάνουν διάλογο χάνονται, ακόμη και ελλείψει κοινών θεμάτων ή κωδίκων - η διασταύρωση (ό,τι είναι σωστό προκαλεί υποψίες), η κόκκινη γραμμή κ.λπ.
Πριν ήταν στη μόδα η «μόλυνση» από τον Covid 19, που σήμερα αντιμετωπίζεται με δικαιολογημένη καχυποψία, χωρίς να ξεχνάμε το πανταχού παρόν «φύλο», πρώην γένος, όρος που τώρα προορίζεται για τη γυμναστική δραστηριότητα των ευαίσθητων μερών. Το φύλο ήταν κάποτε προνόμιο των λέξεων, όχι των ανθρώπων, και έχει «δημιουργήσει» μια άπειρη σειρά παραλλαγών στο θέμα: τρανσέξουαλ, ταυτότητα φύλου, ρευστό φύλο, βία με βάση το φύλο (πάντα μονόπλευρη!) κλισέ φύλου, έμφυλο όραμα, ακόμη και έμφυλος πολεοδομικός σχεδιασμός.
Ο αναγνώστης θα μας πιστέψει: ένα διάταγμα μιας μεγάλης ισπανικής πόλης, της Μούρθια, αφορά τον «αποχαρακτηρισμό με τήν προοπτική φύλου». Το αναφέρουμε όχι για να διεγείρουμε την εύκολη ειρωνεία, αλλά, αντίθετα, για να διεγείρουμε τα πνεύματα: τι είδους κόσμος είναι αυτός στον οποίο κερδίζει μια υποκουλτούρα αυτού του τύπου; Γιατί δεν υπάρχει εξέγερση ή έστω ακόμη και έκπληξη;



                                                               Οι Vopos της ΛΔΓ

Η νεογλωσσική συμβολή ορισμένων οικολογικών πρωτοποριών της κλιματικής θρησκείας είναι επίσης αξιοσημείωτη: κλιματική αλλαγή, κλιματική κρίση, κλιματική έκτακτη ανάγκη και καταστροφή, σημείο χωρίς επιστροφή, όλα είναι ένα κρεσέντο. Το θηλυκό επιβάλλεται για λόγους «ισότητας» των φύλων, ακόμα κι όταν σκορπάει κακοφωνίες ως δήμαρχος και μάλιστα αρχιτέκτονας, αρκεί να μην είναι σεξιστικό. Σεξιστής: ιδού άλλη μια μαγική λέξη, μια κατηγορία χωρίς υπεράσπιση. Όπως οι Ιακωβίνοι, οι ιερείς του πολιτικά ορθού, αγανακτισμένοι στην αποτελεσματική μόνιμη υπηρεσία, προσβεβλημένοι 24 ώρες το 24ωρο, ευαίσθητοι σαν μαϊμούδες, δεν ήρθαν να κρίνουν, αλλά να καταδικάσουν.

Στο θέμα της γλώσσας, όλος ο (δυτικός) κόσμος είναι μια χώρα, αφού στην Αμερική επινόησαν τη «θετική διάκριση», δηλαδή την υποχρέωση να αποδίδουν εξουσία, θέσεις και εξέχουσες θέσεις με βάση άλλα κριτήρια εκτός της αξίας: το φύλο, φυλή, σεξουαλικός προσανατολισμός, άλλο ένα μαργαριτάρι του Newspeak.
Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν παρουσιάστηκε ως ο πρώτος μη λευκός ή μιγάς πρόεδρος, αλλά κατευθείαν μαύρος. Μισό ψέμα, αφού είναι γιος «ευρωαμερικανίδας» και «αφροαμερικανού». Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ορισμένες στρατιωτικές ενέργειες των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν περιγράφονταν σε επίσημες ανακοινώσεις ως «υπερπόντιες επιχειρήσεις έκτακτης ανάγκης». Ένας σεμνός ευφημισμός, που δεν συγκρίνεται με την ευρηματική «καταστροφή από ανθρώπινα χέρια», για να μην πω τρομοκρατική ενέργεια.

Ο κορωνοϊός δεν αποτελεί εξαίρεση: έχει ήδη γενικεύσει την «κοινωνική αποστασιοποίηση», καθορίζει μια «νέα κανονικότητα» (τρέμουμε στη σκέψη), απαιτεί την «υποχρέωση εμβολιασμού» και, σε κάθε περίπτωση, «όλα θα πάνε καλά», μια ακροβατική άσκηση δεύτερης σκέψης και ανοιχτού ψέματος. Όλα θα πάνε καλά, ωστόσο, αν «μείνω σπίτι», αποφεύγω σαν πανούκλα τις «ψευδείς ειδήσεις», πληροφορίες που δεν προέρχονται από την εξουσία και συμμορφώνομαι σχολαστικά με τις κυβερνητικές ενδείξεις, την ενάρετη συμπεριφορά «όσων αγαπούν την Ιταλία».

Ο Klemperer δικαίως κατήγγειλε τη ναζιστική δημαγωγία, που στόχευε στη σύλληψη της βούλησης όχι μέσω συνειδητής, κριτικής σκέψης, αλλά μέσω της συστηματικής εισαγωγής στη σάρκα και στο αίμα των μαζών συνθημάτων, φαινομενικά ουδέτερων όρων, εκφράσεων, συντακτικών μορφών που επιβάλλονται με τον εξαναγκασμό σε επανάληψη, που υιοθετήθηκαν στο  τέλος σε μηχανική και ασυνείδητη μορφή. Ένας τέλειος, ανησυχητικός ορισμός, που δεν είναι δύσκολο να επεκταθεί στην επικοινωνία -πολιτική, κοινωνική, ψυχαγωγική- της (δημοκρατικής;) εποχής μας.
Όσο πιο 
κενές είναι οι εκφράσεις, τόσο καλύτερα εκπληρώνουν τον σκοπό τους: ποιος δεν είναι υπέρ της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της προόδου, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης;




Η ολοκληρωτική ορολογία; Το να περνά απαρατήρητη έχει απαράμιλλη δύναμη. Από τη "Γλώσσα του Τρίτου Ράιχ" στον κομμουνισμό της ΛΔΓ με τον Βίκτορ Κλέμπερερ, μέσω του Τζορτζ Όργουελ, μέχρι τον σημερινό κορονοϊό: μεταξύ γλωσσικής αντικατάστασης και εθνοτικής αντικατάστασης;

Η ομοφωνία θα ήταν πιο δύσκολη αν δίνονταν ακριβείς ορισμοί εννοιών –ασαφείς αν όχι αφηρημένες– που γίνονται κοινός τόπος και κοινή σκέψη. Ας θυμηθούμε ένα εκλογικό σύνθημα του Walter Veltroni, μετρ του γλυκού συναισθηματισμού: I care (Νοιάζομαι). Σύνθημα ξενόγλωσσο, πολύ απροσδιόριστο: νοιάζομαι, φροντίζω, αδύνατο να αντικρουστεί λόγω έλλειψης νοήματος. Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να εφεύρουμε ή να παραμορφώσουμε το σημαίνον, αυτή είναι η λέξη.

Η αγανάκτηση του Klemperer για την έκφραση «ανθρώπινο υλικό» είναι απολύτως αποδεκτή. Για αυτόν «το να μιλάς για ανθρώπινο υλικό σημαίνει να κολλάς αποκλειστικά στην ύλη και να περιφρονείς το πνεύμα, αυτό που είναι αληθινά ανθρώπινο στον άνθρωπο». Δεδομένου ότι μια τέτοια επιβεβαίωση θα έπρεπε να είχε κάνει το πρόσωπο που την εκστόμισε άτρωτο στον κομμουνισμό -που θεμελιώθηκε στον υλισμό- όσο και στον ναζισμό και τον φιλελευθερισμό, αυτή η έκφραση είναι σίγουρα δείκτης μιας φρικτής αντίληψης για τον άνθρωπο, αλλά θα ήταν υποκρισία, αφέλεια ή κακή πίστη να μην την αποδώσουμε και στον σύγχρονο κόσμο. Δεν λέει τίποτα ο φρικτός ορισμός του "ανθρώπινου δυναμικού" που δίνεται σε αυτούς που εργάζονται, με γραφεία, διευθυντές και ειδικούς, στην πραγματικότητα, σε ανθρώπινο δυναμικό, όντα υποβαθμισμένα ως πιόνια, στατιστικά προφίλ από τα οποία μπορεί να εξαχθεί όχι μόνο η υπεραξία, αλλά σήμερα κυρίως δεδομένα και μεταδεδομένα, άλλες μεταμοντέρνες λέξεις-κλειδιά.

Η μεγάλη πρόοδος των τελευταίων χρόνων είναι η λεγόμενη «συμπεριληπτική γλώσσα»/
«γλώσσα χωρίς αποκλεισμούς», που διασχίζει την εφημερίδα, την πολιτική ορθότητα και γίνεται μια πραγματική «ηλιθιότης»: «όλοι και όλες», μειούμενη κατά φύλο, διπλασιάζοντας τις λέξεις, για να μην αποκλείσουμε, νά μην προσβάλλουμε, νά μην γεννήσουμε παρεξηγήσεις ή «σεξισμό».
Υπάρχει ένα είδος εικονικού ουδέτερου φύλου που γίνεται αντιληπτό ως αρσενικό με τη σεξουαλική έννοια μόνο από μυαλά που διαστρέφονται από τον γλωσσικό ολοκληρωτισμό. Ίσως ακόμη και το «κόμμα» να είναι μια ανδρική (αρρενωπή) σοβινιστική λέξη. Περιμένοντας ένα απίθανο «ταίρι», το πιο προοδευτικό κόμμα στην Ευρώπη, το Ισπανικό Podemos (Μπορούμε, ένας άλλος κρυπτικός όρος, από το Newspeak) τό έχει διορθώσει καί άλλαξε το όνομά του σεβόμενο την ισότητα των φύλων: Unidas Poidemos, νά ενωθούμε, μπορούμε (ενωμένοι μπορούμε). Περιέργως, εξακολουθούν να παραδέχονται άνδρες αγωνιστές, πράγματι άνδρες, μια κατάρα/βρισιά που πρέπει να ειπωθεί με περιφρόνηση, με σφιχτά χείλη και συνωμοτικό τόνο. Ευτυχώς έχουμε το «εισόδημα της ιθαγένειας»/«εισόδημα από την ιδιότητα του πολίτη».

Ακόμη χειρότερες είναι οι εκφράσεις που μοιάζουν να προέρχονται από τη λαϊκή σοφία: σε κάθε θεσμική πράξη προτρέπουν «να κωπηλατούμε προς την ίδια κατεύθυνση» και «να μην αφήνουμε τη φρουρά μας». Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, οι πολεμικές μεταφορές επιστρέφουν. Η εξαπάτηση των λέξεων που χρησιμοποιούνται με έναν εντελώς αυθαίρετο τρόπο δίνει ζωή σε έναν πολύ μακρύ κατάλογο.
Πολλές εκφράσεις σημαίνουν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζονται. Αποκωδικοποιήστε τα αντίθετα, γίνεται μια στοιχειώδης αλλά αποτελεσματική άσκηση νοητικής εκπαίδευσης. Ένα πολύ επίκαιρο παράδειγμα είναι η «νοσοκομειακή εταιρεία», ένα οξύμωρο στη ρίζα ενός μέρους του δράματος που βιώνουμε (που υποκρύπτει μέρος του δράματος που βιώνουμε σήμερα). Άλλοι καλούν με συγκινημένη φωνή να «παραμείνουμε άνθρωποι»: ένα επίπονο πρόγραμμα στην εποχή της τεχνοκρατίας, της νέας σκλαβιάς, του ανθρώπινου υλικού και των ανθρώπινων πόρων.



Στο θέμα της γλώσσας, όλος ο (δυτικός) κόσμος είναι μια χώρα, αφού στην Αμερική επινόησαν τη «θετική διάκριση», δηλαδή την υποχρέωση να αποδίδουν εξουσία, θέσεις και εξέχουσες θέσεις με βάση άλλα κριτήρια εκτός της αξίας: το φύλο, φυλή, σεξουαλικός προσανατολισμός, άλλο ένα μαργαριτάρι του Newspeak.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι το επιτυχημένο σύνθημα - απόδειξη της βλακείας των μαζών και των γενεών - του Κινήματος των 5 Αστέρων, ένα αξίζει ένα, που είναι το λάβαρο των ανθρώπων χωρίς ιδιότητες. Περισσότερο από ένα πολιτικό σύνθημα, είναι ένα κάλεσμα του ενόχου, μια excusatio non petita, accusatio manifesta (μια απρόκλητη δικαιολογία είναι μια προφανής κατηγορία).
Το αριστούργημα της εξουσίας, γράφει ο Luca Leonello Rimbotti, είναι «η ικανότητα να εντάσσεται στη συνείδηση ​​του μαζικού ανθρώπου, καθορίζοντας τις πεποιθήσεις και τις συμπεριφορές του, αλλά δίνοντας την εντύπωση ότι διανέμει όλο και μεγαλύτερες δόσεις ελευθερίας και αυτονομίας».
Σε αυτό, ο ρόλος των λέξεων είναι καθοριστικός για τον προσδιορισμό της απαρατήρητης ακούσιας ιδεολογικής μεταφοράς, με βάση την οποία πιστεύουμε -ή νομίζουμε ότι πιστεύουμε- ο αντίθετο από αυτό που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε αληθινό.

Έπειτα, υπάρχει το απέραντο εύρος των προθεμάτων passepartout όπως το «pluri», το multi, το post και το πανταχού παρόν «trans» που συνοδεύουν και διαστρεβλώνουν νοήματα, κατηγορίες, έννοιες που ήταν σαφείς και ξεκάθαρες μέχρι χθες. Άλλωστε, η δική μας είναι μια εποχή που αυτοπροσδιορίζεται μόνο ως μετανθρώπινη ή μεταγενέστερη -μεταμοντερνισμός- ή λατρεύει την ιδιότητα «μοντέρνος» σαν είδωλο, η έννοια του οποίου είναι απλώς «με τον τρόπο του σήμερα/
στη σημερινή μόδα».
Η λατρεία του σήμερα, η υποχρεωτική συγχρονικότητα, μας μεταμορφώνουν σε tabula rasa, παιδιά χωρίς πατέρες, αδιάφορα τόσο για την υποδοχή όσο και για τη μετάδοση του πολιτισμού. Περισσότερα: μας μεταμορφώνει σε παιδιά του εαυτού μας, δημιουργούς/πλάσματα. Όλα πρέπει να είναι μοντέρνα, αλλά και «άνετα», «πρακτικά», εύκολα στη «διαχείριση». Η πιστωτική κάρτα είναι εξ ορισμού βολική, ακόμη και η παρακολούθηση είναι βολική και πρακτική. Η χαμένη ελευθερία, η ετεροκατεύθυνση, η ιδιωτικότητα, η οικειότητα δεν είναι παρά απομεινάρια του παρελθόντος, ή χειρότερα, σημάδια κακής συνείδησης.

Είναι η επανεκτίμηση όλων των αξιών, που ανήγγειλε ο Νίτσε, που πραγματοποιείται όχι από τον Υπεράνθρωπο, αλλά από τον Μεγάλο Τεχνικό Μηχανισμό στην υπηρεσία μιας εξουσίας που μας θεωρεί - πώς να τους κατηγορήσει κανείς - «τελευταίους ανθρώπους».
Η χειραγώγηση της γλώσσας είναι τόσο προχωρημένη που δεν γίνεται πλέον αντιληπτή: δοκιμάστε να ακούσετε μια ομιλία, ένα δελτίο ειδήσεων πριν από είκοσι, τριάντα χρόνια ή να παρακολουθήσετε μια ταινία με ένα σημειωματάριο και την ψυχή ενός εξερευνητή γλώσσας, α λα Klemperer, και θα έχετε πικρές εκπλήξεις. Η γλώσσα όχι μόνο έχει περιοριστεί - χρησιμοποιούμε μερικές εκατοντάδες λέξεις, πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη που τις αποκαλούμε λήμματα -αλλά χρησιμοποιείται επίσης με ένα φτωχό ή διαστρεβλωμένο νόημα: υπάρχει ένα πραγματικό νεογλωσσικό καθεστώς που εμβολιάζεται στους εντολείς - εμάς - σε δηλητηριώδεις αλλά προοδευτικές δόσεις, ώστε να μη μας προειδοποιεί. Επηρεάζει βαθιά τη σκέψη ολόκληρων εθνών. Οι σημερινοί υπερήφανοι δημοκράτες πρέπει να αναγνωρίσουν το χρέος που οφείλουν στον Ρόζενμπεργκ ή τον Γκέμπελς, τους μεγάλους θεωρητικούς της ναζιστικής προπαγάνδας,

Σχολαστικότης; Ένας φιλόσοφος όπως ο Franz Rosenzweig, που αναφέρεται στο εξώφυλλο στη «Γλώσσα του Τρίτου Ράιχ» προειδοποιεί ότι η γλώσσα αξίζει περισσότερο από το αίμα. Οι μεταλλάξεις της λένε τόσα όσα η ιστορία, η κοινωνιολογία και η ανθρωπολογία, χωρίς διάκριση μεταξύ «υψηλής» και «χαμηλής» γλώσσας, προφορικού και γραπτού ιδιώματος. Η ετυμηγορία είναι αυστηρή: περισσότερη φτώχεια, περισσότερη μονοτονία.
Όλα πρέπει να μειωθούν, κάτι που δεν είναι συνώνυμο της σύνθεσης. Τα πάντα περιορίζονται στο στοιχειώδες, σε μερικές βασικές έννοιες που προορίζονται να προκαλέσουν αγανάκτηση, κατάκριση ή συναίνεση, και όλα αυτά ελλείψει κριτικής κρίσης.
Η ολοκληρωτική γλώσσα πρέπει να αφήσει αναλλοίωτες τις σκέψεις μέχρι την επόμενη τροποποίηση, επιβεβλημένη και αποφασισμένη από πάνω. Ολόκληρη η ανθρώπινη διάσταση πρέπει να αναζητηθεί στη διάσταση της κατανάλωσης, του άμεσου, του ενστίκτου, της ικανοποιημένης και αμέσως ανανεωμένης ορμής (δηλ. της κίνησης που ικανοποιείται και επανεκκινείται αμέσως).





Η ολοκληρωτική ορολογία; Ο Ντάριο Φο κατάλαβε τα πάντα: το αφεντικό ξέρει χίλιες λέξεις, ο εργάτης τριακόσιες: άρα αυτός είναι το αφεντικό. Επιπλέον, τις τριακόσιες που μας επιτρέπει τις επινόησε και τις διέδωσε μόνος του!

Προχωράμε (ή υποχωρούμε) με επαναλήψεις, περαιτέρω απλοποιήσεις. Λίγες λέξεις, καμία έννοια, αλλά όλα με κεφαλαία γράμματα, όπως στη χυδαία και παιδαριώδη γλώσσα των «λιονταριών του πληκτρολογίου» που δημιουργούν τα κοινωνικά δίκτυα. Το τεράστιο πρόβλημα είναι να το συνειδητοποιήσουμε και ακόμη περισσότερο να αφυπνίσουμε την ευαισθητοποίηση σε άμορφες μάζες στις οποίες έχει επιβληθεί η δυαδική σκέψη και η γλώσσα της τεχνολογίας της πληροφορίας: μια άπειρη και φαινομενικά άμορφη ακολουθία μηδενικών και μονάδων, ανοιχτή-κλειστή. Η εξουσία, μέσα από τη μαεστρία της γλώσσας (σήμερα λέγεται αφήγηση...), κρατά το παρελθόν -για το οποίο κανείς δεν νοιάζεται- και το μέλλον - που ενδιαφέρει μόνο αυτούς που κυριαρχούν. Κέρδισε έναν πόλεμο, έγινε ολοκληρωτικός μέσω της γλώσσας, των συμβόλων, των απαγορεύσεων και των γλωσσικών υποχρεώσεων.

Μια εξαιρετική συλλογική ευφυΐα πρέπει να είχε δράσει, σκληρή και αντιανθρώπινη, παρόμοια με αυτή που αποστάζει ο Σουν Τζου στην Τέχνη του Πολέμου. Κέρδισαν τον πολιτισμικό πόλεμο - κατέχουν τις συνειδήσεις  - με την επιβολή των λέξεων. Η διεξαγωγή του πολέμου βασίζεται στην εξαπάτηση, θεωρούσε ο μεγάλος ανατολίτης σοφός. «Όταν μετακινούμε τα στρατεύματά μας, πρέπει να φαινόμαστε ανενεργοί». Απλώς αντικαταστήστε τα στρατεύματα με λέξεις και το βρώμικο παιχνίδι τους έχει τελειώσει. Όχι μόνο δεν το συνειδητοποιήσαμε, αλλά είμαστε ακόμη και πεπεισμένοι ότι είμαστε ελεύθεροι, ότι ζούμε στον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους, στον μοναδικό.
Ο «Μαλακός» ολοκληρωτισμός. Ένας κομμουνιστής που ήταν καλλιτέχνης, ο Ντάριο Φο, καταλάβαινε τα πάντα: το αφεντικό ξέρει χίλιες λέξεις, ο εργάτης τριακόσιες: άρα αυτός είναι το αφεντικό. Επιπλέον, οι τριακόσιες που μας επιτρέπει έχουν εφευρεθεί και διαδοθεί από τον ίδιο.