
Υπάρχει μεγαλύτερη υπολογιστική ισχύς και την ονομάζουμε τεχνητή νοημοσύνη. Οτιδήποτε απομένει μέσα στις ζώνες Van Allen το ονομάζουμε διαστημικό αγώνα δρόμου, κάτι που είναι σαν να κάνεις μισό βήμα έξω από την μπροστινή σου πόρτα και να το παρουσιάζεις ως παγκόσμιο γύρο. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια τον καιρό πέρα από 72 ώρες, ή ακόμα και λιγότερο, και όμως αναγκαζόμαστε να υιοθετήσουμε χιλιασμούς για το κλίμα που ξεπερνούν κάθε γνωστή γνώση και πιθανότητα. Αλλά αυτό που μας απασχολεί περισσότερο είναι ο κόσμος αυτού που ονομάζεται ιατρική: εδώ, χάρη στη μαγεία της στατιστικής, μας οδηγούν να πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι της αιώνιας νεότητας, αν όχι της αιώνιας ζωής. Στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε πολύ λίγα για το πώς λειτουργούν οι πολύπλοκοι οργανισμοί σαν τον δικό μας, για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των φαρμάκων, τα οποία συχνά μόνο ανακουφίζουν τα συμπτώματα και δεν θεραπεύουν τις αιτίες. Ακόμα δεν έχουμε ιδέα πώς να θεραπεύσουμε τους καρκίνους, τους οποίους για σχεδόν εβδομήντα χρόνια βρισκόμαστε στα πρόθυρα της ήττας. Τέλος, διατηρούμε ένα όραμα για τα εμβόλια ως σωτήρια, παρά το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε την εξελικτική ικανότητα των αντιγόνων που υποτίθεται ότι καταπολεμούν. Πριν από τριακόσια χρόνια, περίπου όταν γεννήθηκε η σύγχρονη ιατρική, ήταν πολύ πιο εύκολο να έχει κανείς την ελευθερία να ερευνά και να αλλάζει γνώμη. Σήμερα, κάθε γνήσια ανακάλυψη δημιουργεί έναν οικονομικό μηχανισμό που εμποδίζει την περαιτέρω πρόοδο. Ή μάλλον, η έρευνα συνεχίζεται, αλλά αν έρχεται σε σύγκρουση με μια αποδεδειγμένη ροή κέρδους, παραμένει στο συρτάρι.
Θα ήταν ανόητο να αρνηθούμε ότι έχει σημειωθεί τεράστια πρόοδος, αλλά θα ήταν εξίσου ανόητο να πιστεύουμε ότι έχουμε λύσει τα πάντα, ή σχεδόν τα πάντα: μόλις ξεκινάμε και τα λάθη είναι σαν κρατήρες. Δείτε αυτόν τον πίνακα από το CDC των ΗΠΑ σχετικά με τη θνησιμότητα από μολυσματικές ασθένειες από το 1990 έως το 2000.Όπως μπορεί εύκολα να παρατηρηθεί, η μείωση της θνησιμότητας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη βελτίωση της υγιεινής και, πάνω απ' όλα, στις κοινωνικές και υγειονομικές εξελίξεις, οι οποίες επέτρεψαν τη δραστική μείωση της περιγεννητικής θνησιμότητας από 30% σε 1,4%. Αυτό αποδεικνύεται επίσης από την κορύφωση της διαβόητης επιδημίας ισπανικής γρίπης, η οποία εξαπλώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου και προκλήθηκε από τον ίδιο ιό της γρίπης των χοίρων, ο οποίος το 2009, υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες, δεν προκάλεσε υψηλότερο από το κανονικό ποσοστό θνησιμότητας. Γενικά, τα εμβόλια δεν είχαν μεγάλο αντίκτυπο σε αυτά τα δεδομένα, σίγουρα πολύ λιγότερο από τα αντιβιοτικά. Ωστόσο, επειδή τα σκευάσματα της ιατρικής βιομηχανίας είναι πολύ πιο κερδοφόρα, δεδομένου ότι χορηγούνται σε υγιείς και όχι μόνο σε ασθενείς, έχουν καταβληθεί προσπάθειες για να ενσταλάξουν ένα είδος αύρας σωτηρίας. Φυσικά, κάποια λειτουργούν, άλλα λιγότερο, άλλα καθόλου, και τελικά, όλα μαζί, κατακλύζουν το ανοσοποιητικό σύστημα, αναγκάζοντάς το να αντιδράσει έναντι αντιγόνων με τα οποία πιθανότατα δεν θα έρθει ποτέ σε επαφή. Γενικά, δεν υπάρχει μια ολοκληρωμένη εικόνα της σχέσης μεταξύ της εξέλιξης των αντιγόνων και των εμβολίων. Έτσι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δυσάρεστες εκπλήξεις: παρά τον σχεδόν καθολικό εμβολιασμό κατά της ιλαράς, μέχρι τις 12 Νοεμβρίου 2026, έχουν αναφερθεί 5.412 επιβεβαιωμένα κρούσματα ιλαράς, περισσότερο από το διπλάσιο των 2.289 που καταγράφηκαν για ολόκληρο το 2025, με περίπου δέκα θανάτους. Αλλά ακόμη πιο ανησυχητική είναι η δραματική αύξηση των κρουσμάτων ιλαράς πριν την κύηση: αυτό ονομάζεται συγγενής ιλαρά και είναι η μετάδοση του ιού από τη μητέρα στο νεογέννητο στη μήτρα. Η εξήγηση είναι απλή: η φυσική ανοσία που προέρχεται από τη μόλυνση της νόσου στην παιδική ηλικία είναι πολύ ισχυρότερη από αυτή του εμβολίου, και αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι γυναίκες που δεν έχουν προσβληθεί από την ασθένεια αλλά έχουν εμβολιαστεί γίνονται μητέρες: «το πρόγραμμα εμβολιασμού δεν έχει εξαλείψει την ιλαρά, αλλά έχει μετατοπίσει τον κίνδυνο στους πιο ευάλωτους: τα νεογνά και τις έγκυες γυναίκες που τη φέρουν», σύμφωνα με μια ομάδα γυναικολόγων. Το 2000, η ιλαρά κηρύχθηκε εξαλειφθείσα στις ΗΠΑ, αλλά έχει επιστρέψει τα τελευταία χρόνια και οι πρώτοι θάνατοι αρχίζουν να αναφέρονται.
Τώρα, είναι ο εμβολιασμός κατά της ιλαράς πραγματικά απολύτως απαραίτητος; Ακολουθεί ένας πίνακας που δείχνει τους θανάτους από ιλαρά στην Ιταλία από το 1900 έως το 2010, πολύ πριν από την εισαγωγή του υποχρεωτικού εμβολιασμού, ο οποίος επιβλήθηκε χάρη στα ψέματα του Λορεντζίν σχετικά με τους υποτιθέμενους θανάτους στη Μεγάλη Βρετανία:Όπως φαίνεται, οι βελτιωμένες συνθήκες διαβίωσης έχουν ήδη ουσιαστικά εξαλείψει τους θανάτους, και υπάρχει έρευνα που αποδίδει σημαντικό ρόλο στις εξανθηματικές ασθένειες στην σωστή ωρίμανση του ανοσοποιητικού συστήματος. Τώρα, τα κρούσματα ιλαράς αυξάνονται επίσης στην Ιταλία, και φυσικά, οι γιατροί λένε ότι πάρα πολλά εξακολουθούν να μην εμβολιάζονται. Ωστόσο, πολύ πρόσφατα δεδομένα δείχνουν ότι η κάλυψη της πρώτης δόσης ιλαράς έχει αυξηθεί από 87,3% σε 94,8%, πλησιάζοντας τον στόχο του 95%. Θα περιμένουμε μια πιο αξιόπιστη εκδοχή. Α, αλλά πρέπει να κάνετε τη δεύτερη δόση γύρω στα 15 ή 16 χρόνια, και στη συνέχεια στην Αμερική - δεν αστειεύομαι - οι γυναίκες συμβουλεύονται να κάνουν ένα ακόμη εμβόλιο ένα μήνα πριν συλλάβουν ένα παιδί. Με λίγα λόγια, ψαχουλεύουμε και βλέπουμε μια ανεπαίσθητη διαφορά που πιθανώς έχει μικρή σχέση με την υγεία, αλλά και με την επίγνωση ότι δεν συνειδητοποιούμε ότι είναι η αληθινή μέθοδος της επιστήμης.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου