Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό


Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό

Αρχικώς θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε άλλου κόμματος, συνεπώς οι παρακάτω σκέψεις μου για τον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-2024) και την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό, δεν έχει καμία κομματική προσέγγιση. Και για γίνω ακόμη σαφής, με εμπνέει και χρησιμοποιώ συνεχώς τη ρήση του Σεφέρη, ο οποίος το 1967 μιλώντας για τα τότε πέτρινα χρόνια της πατρίδας μας, ανέφερε ότι «δεν έχω κανένα κομματικό δεσμό, άρα μπορώ να μιλώ χωρίς φόβο και πάθος».

Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινήσεις, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μέλος της συντακτικής ομάδας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου, εκλεγμένο μέλος των κομματικών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία, θεωρήθηκε η φωνή του κινήματος η οποία δεν έλαβε ποτέ κομματική, κρατική, έμμισθη θέση, ενώ υπερασπίστηκε τις αξίες, τις αρχές, τις ιδέες του μέχρι το βιολογικό του τέλος: Γενοκτονία, Κύπρος, ανάπτυξη, αγροφιλία, Ρωμανία και πολλά πολλά ακόμη.

Η καθοριστική όπως ονομάστηκε ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, θεωρείται η κορυφαία παρέμβασή του στο δημόσιο βίο της μεταπολίτευσης.

Η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι «προφήτεψε»- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τη φράση «στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ».

Στην ίδια ομιλία, με την οποία θα γίνει ευρύτερα γνωστός, έκανε λόγο και για την πολιτική της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας και εστίασε σε τρεις επιλογές της: πρώτη το Νταβός και την κατάρρευση του δόγματος του μη διαλόγου με τη Τουρκία, δεύτερη στην απόσυρση του βέτο και στην κατάρρευση του μύθου ότι η τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση περνά από την Αθήνα και τρίτη στην εφαρμογή του δικαιώματος της Ελλάδας για τα δώδεκα μίλια. Και συνέχισε με το εξής ερώτημα: «Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη τον Νοέμβριο του 1994, έτοιμη διπλωματικά, πολιτικά, οικονομικά, αμυντικά, ώστε να εξασκήσει το δικαίωμά της για την εφαρμογή των δώδεκα μιλίων στο Αιγαίο. Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα».

Ανέφερε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει στην ακριβή της διάσταση το Τουρκικό πρόβλημα, ονοματίζοντας τη μήτρα της ανωμαλίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας: «Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης υπάρχει ένα πρόβλημα: Το τουρκικό πρόβλημα.Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες, και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Και το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες θα βρει τη σύγχρονη προέκτασή του η οποία θα είναι πως η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος θα ανήκει στους λαούς της».

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφερθεί αργότερα στη βεβαιότητά του ότι η συνθήκη των λαών δεν θα υπογραφεί στη Λωζάννη, στη Ζυρίχη, στο Λονδίνο, αλλά στο ελεύθερο Ντιγιαρμπακίρ και στην ελεύθερη Κερύνεια. Μετά την «ανακάλυψη» της ομιλίας σε χρόνο που ταυτίστηκε με την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφέρει τα εξής:

«Η ομιλία μου, που κυκλοφόρησε ευρέως στο Διαδίκτυο, έχει δύο πλευρές. Η μια πλευρά αφορά την πολιτική. Στην Ελλάδα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του ’80, έχουμε απομακρυνθεί από την πολιτική ως κατηγορία αναλυτική και, κύρια, ως κατηγορία πρόβλεψης. Η πολιτική είναι πρόβλεψη, η πολιτική είναι πρόλογος. Αυτή η εκτίμηση για την πολιτική ήταν πολύ συνειδητοποιημένη και στους κλασικούς Έλληνες, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που είναι ενεργός πολίτης – πολύ περισσότερο, σε αυτούς που θέλουν να έχουν ένα ρόλο στη διεύθυνση μιας χώρας.

Όλα αυτά τα χρόνια, πρότεινα έναν διαφορετικό δρόμο που οδηγούσε σε μια διαφορετική Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα, η οποία θα ανακτούσε τη θέση της στη Γεωγραφία και στην Ιστορία της περιοχής, και θα είχε ένα ρόλο στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια σφαίρα. Δυστυχώς, δεν υπήρξε η πολιτική ως πρόβλεψη. H πολιτική υπήρξε ως μικρή διαχείριση και κύρια πελατειακή ή, απλώς, ως διαμοιρασμός των δημόσιων εσόδων – μια πολιτική μικρών οριζόντων, ας το πούμε έτσι. Tον τελευταίο καιρό, ζούμε την πολιτική ως επίλογο και, μάλιστα, ως έναν παρακμιακό επίλογο. Η άλλη πλευρά, που έχει πολύ μεγάλη σημασία, είναι ότι αυτό το μικρό απόσπασμα προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στους νέους ανθρώπους (γιατί αυτοί βρίσκονται κυρίως στο Διαδίκτυο, και όχι οι προηγούμενες γενιές, οι οποίες έχουν μεγάλες ενοχές για το πώς φτάσαμε εδώ). Ενώ, λοιπόν, οι νέοι άνθρωποι επικεντρώνονται συνήθως σε ζητήματα που αφορούν τους καλλιτέχνες κ.λπ., εδώ επικεντρώνονται σε έναν πολιτικό λόγο. Αυτό είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα, γιατί αυτοί οι νέοι αναζητούν μια άλλη ερμηνεία για το πώς έφτασε η χώρα ως εδώ και σαφώς έναν άλλο ορίζοντα για τη χώρα και το μέλλον τους».

Η τομή στην ελληνική ταυτότητα και πολιτική

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη δεν ήταν απλώς μια εσωκομματική τοποθέτηση. Ήταν μια βαθιά πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανατομία της Ελλάδας εκείνης της εποχής, η οποία με το πέρασμα των χρόνων απέκτησε τις διαστάσεις που γνωρίζουμε σήμερα, λόγω της απόλυτης δικαίωσης. Για να καταλάβουμε ακόμη περισσότερο την αξία της, πρέπει πρώτα να δούμε και το σχετικό πλαίσιο.

Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έγινε τον Ιούνιο του 1996, λίγο μόλις καιρό μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και το κόμμα περνούσε στα χέρια του Κώστα Σημίτη και η Ελλάδα έμπαινε στην εποχή του αποκαλούμενου «εκσυγχρονισμού». Μέσα σε αυτό το κλίμα ευφορίας (…), ο Χαραλαμπίδης ανέβηκε στο βήμα και προέβλεψε την οικονομική και δομική κατάρρευση της Ελλάδας, διέγνωσε ότι η ανάπτυξη εκείνης της περιόδου ήταν «φούσκα», βασισμένη σε δανεικά, στην κατανάλωση και την υποβάθμιση- εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής, ενώ το σημείο που έμεινε στην ιστορία και προκαλεί δέος σήμερα είναι η χρονική ακρίβεια με την οποία προέβλεψε την κρίση.

Είναι συγκλονιστική η αναφορά στο 2010, στο έτος που η Ελλάδα μπήκε στο πρώτο Μνημόνιο και ο όρος «Γερμανικό Λάντερ», προμηνύοντας την οικονομική κηδεμονία από την Ευρωζώνη και κυρίως τη Γερμανία, επισημάνσεις οι οποίες επιβεβαιώθηκαν απολύτως δεκατέσσερα χρόνια αργότερα.

Χρησιμοποίησε τον όρο «Τουρκομπαρόκ» για να περιγράψει το πολιτισμικό και κοινωνικό μοντέλο που κυριαρχούσε τότε στην Ελλάδα. Έβλεπε μια χώρα που έχανε την παραγωγική της ταυτότητα, την αισθητική της και τις ιστορικές της ρίζες, για να υιοθετήσει έναν εύκολο, καταναλωτικό νεοπλουτισμό αναμειγμένο με την ανατολίτικη νωθρότητα και το πελατειακό κράτος. Κατήγγειλε ότι ο λεγόμενος «εκσυγχρονισμός» που ευαγγελιζόταν η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επιφανειακή διαχείριση κονδυλίων, χωρίς εθνικό όραμα και χωρίς βάση στην πραγματική οικονομία (γεωργία, βιομηχανία, παιδεία).

Ως βαθύς γνώστης της γεωπολιτικής και πρωτεργάτης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19ης Μαίου ως ημέρας μνήμης, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης επέκρινε σφοδρά την εξωτερική πολιτική της Αθήνας (ιδιαίτερα μετά την κρίση των Ιμίων που είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο του 1996) και ανέλυσε ότι η Ελλάδα κάνει το λάθος να τεμαχίζει την απειλή σε επιμέρους ζητήματα (ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Θράκη, Αιγαίο). Υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν είναι διμερές, αλλά δομικό: είναι το ίδιο το «Τουρκικό Πρόβλημα», δηλαδή ο επεκτατικός και αυταρχικός χαρακτήρας του τουρκικού κράτους. Για να αντιμετωπιστεί, πρότεινε μια επιθετική πολιτική ανάδειξης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων μέσα στην ίδια την Τουρκία (Κούρδοι ) και όχι μια πολιτική συνεχών υποχωρήσεων και κατευνασμού.

Η ομιλία ήταν επίσης μια σκληρή προειδοποίηση προς τη βάση του ΠΑΣΟΚ, αφού έβλεπε το κόμμα να μεταλλάσσεται από ένα ριζοσπαστικό, πατριωτικό κίνημα σε έναν ψυχρό, γραφειοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, αποκομμένο από τις ανάγκες του λαού.

Η ομιλία η οποία δεν άλλαξε την Ελλάδα, αλλά έδειξε πως θα μπορούσε να είναι η πατρίδα μας….

Την ώρα που οι σύνεδροι και ειδικά οι ομάδες των μονομάχων που ήθελαν την εξουσία στο φέουδο του ΠΑΣΟΚ, τη στιγμή που χιλιάδες χειροκροτούσαν τις υποσχέσεις για το «ισχυρό ευρώ, το χρηματιστήριο και την Ελλάδα των έργων», ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, θα έπρεπε να ολοκληρώσει την ομιλία του γιατί είχε υπερβεί το χρόνο, ενώ αντιμετώπιζε και την ειρωνεία από την τότε κομματική ελίτ. Και όλα αυτά τη στιγμή που ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης «διάβασε» με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πορεία της χώρας…..

Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να το επαναλάβουμε: ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν εξαργύρωσε ποτέ τις απόψεις του με θέσεις, ενώ αποχώρησε λίγα χρόνια μετά (το 1999) λόγω πολιτικών διαφωνιών και παρέμεινε πιστός στις ιδέες του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η ομιλία αυτή απέδειξε ότι η πραγματική πολιτική σκέψη πρέπει να βλέπει δεκαετίες μπροστά, συνδυάζοντας την οικονομία, την κοινωνιολογία και τη γεωπολιτική, αντί να εγκλωβίζεται στους επικοινωνιακούς κύκλους των επόμενων εκλογών. Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη το 1996 ήταν η ζωντανή απόδειξη ενός διαφορετικού πολιτικού και πρωτοπόρου διανοούμενου, ο οποίος προτίμησε να προειδοποιήσει για την καταστροφή παρά να εξαργυρώσει την θέση του στο κόμμα. Τέλος, ας ευχηθούμε η ομιλία αυτή να προβληθεί, να γίνει ακόμη πιο γνωστή και να αναλυθεί με σχετικές πανεπιστημιακές εργασίες ως το κλασικό παράδειγμα πολιτικού λόγου της σύγχρονης Ελλάδας, που δικαιώθηκε απόλυτα από την ίδια την ιστορία….

Δευτέρα 16 Μαΐου 2016

Δημήτριος Νατσιός, Από πότε οι εξωμότες είναι «μεγάλοι Πόντιοι»;




Από πότε οι εξωμότες είναι «μεγάλοι Πόντιοι»;
Ήρθε και μίλησε τις προάλλες εδώ στο Κιλκίς ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, σε μία λαμπρή εκδήλωση για την επέτειο μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Εξαιρετική και συγκινητική ήταν η συμμετοχή μαθητών δημοτικών σχολείων της πόλης μας (2ου και 4ου Δ.Σ.), οι οποίοι δίνουν και την πρέπουσα και αποστομωτική απάντηση στον κυρ-Φίλη υπουργό.
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, είναι γνωστό, ότι πρωτοστάτησε και αγωνίστηκε σθεναρώς για την υιοθέτηση, ψήφιση και καθιέρωση της 19ης Μαΐου, κάθε έτους, ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας. Ουδείς το αρνείται και πάντες τον τιμούν γι’ αυτό, αλλά και για τον μη συμφυρμό του με την «σοσιαλεπώνυμη» λοιμική.
Όμως, κατά την ομιλία του, επί εικοσάλεπτο εκθείαζε, παρουσιάζοντάς τον ως σχεδόν το επιφανέστερο τέκνο του Ποντιακού Ελληνισμού, τον καρδινάλιο Βησσαρίωνα τον γνωστό εξωμότη και λατινόφρονα, άλλοτε μητρόπολη Νικαίας.

Ο Βησσαρίων, πριν προδώσει την Ορθοδοξία και το Γένος, υπήρξε περίφημος λόγιος και συμμετείχε ως μητροπολίτης στην ψευτοσύνοδο Φερράρας- Φλωρεντίας (1438-1439). Κατά την διάρκεια της «συνόδου» αποσκίρτησε μυστικά από την Ορθοδοξία – τα παπικά φλουριά και το καρδιναλικό αξίωμα έπαιξαν τον ρόλο τους- υποστήριξε με πάθος την «ένωση» των Εκκλησιών και το πρωτείο του πάπα. Οι ορθόδοξοι (και η ποντιακή παράδοση) από εκείνη την στιγμή τον αντιμετώπισαν ως προδότη, εξωμότη και εξωνημένο.
Γενίτσαρος του παπισμού ερίζει κατά την διάρκεια της ψευτοσυνόδου με τον στύλο της Ορθοδοξίας, ατρόμητο ιεράρχη της Εφέσου, άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Όταν ο άγιος χαρακτήρισε τον πάπα αιρετικό (όπως διασώζει ο Σύλβεστρος Συρόπουλος, που είναι παρών στην σύνοδο), ο εξωμότης Βησσαρίων διέρρηξε τα ιμάτιά του. Τότε του είπε ο άγιος Μάρκος την περίφημη φράση: «Συ υπάρχεις κοπέλιν (δούλος) και εποίησας ως κοπέλιν». (Κατά τον άγιο Μάρκο ο πάπας είναι αιρεσιάρχης. Ας τα διαβάζουν αυτά κάποιες σήμερα παπόφιλες κεφαλές, που ευκαίρως-ακαίρως συγχρωτίζονται και φωτογραφίζονται με το «θηρίο» της Ρώμης).
Η ληστρική σύνοδος, με τα φλωρία, τους δελεασμούς και τις εξαχρειώσεις, κατέληξε σε συμφωνία-μνημόνιο. Υπογράψαμε, εξομολογείται ο Συρόπουλος, «και ημείς οι δείλαιοι εθελοακουσίως, οίμοι, ως οίδας Χριστέ βασιλεύ... εν μυχοίς καρδίας στένοντες και δακρύοντες».
Ένας, έναντι μυρίων, αντιστέκεται, ένας που σηκώνει στους ώμους του την αγία Ορθοδοξία. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. «Ουδέν εποιήσαμεν» αναφωνεί εξαγριωμένος και ηττημένος ο πάπας. Ζητά να του τον παραδώσουν «ίνα κριθή» από την εγκληματική Ιερά Εξέταση. (Σ’ όλα αυτά πρωταγωνιστεί το «κοπέλιν», ο προδότης Βησσαρίων). Ευτυχώς ο Ιωάννης Παλαιολόγος δεν δέχτηκε την ατιμωτική παράδοση. Ο «μεγάλος Πόντιος» Βησσαρίων, μετά την άλωση της Πόλης, είναι αλήθεια ότι παρότρυνε με ζέση τους δυτικούς να οργώσουν σταυροφορία κατά των Τούρκων. (Παραλίγο να εκλεγεί και πάπας).
Υπέβαλε αλλεπάλληλα υπομνήματα, σχέδια επί σχεδίων για συμμαχίες και συνασπισμούς, εκφωνούσε λόγους, αναλάμβανε διπλωματικές αποστολές, διαπραγματευόταν, εκλιπαρούσε. Γνώριζε ωστόσο ότι οποιαδήποτε εκστρατεία των ηγεμόνων με τις ευλογίες του πάπα δεν θα οδηγούσε στην απελευθέρωση των Ελλήνων, αλλά στην υποταγή τους σε δυτικούς δυνάστες, στην επιβολή δηλαδή νέας Φραγκοκρατίας σε ολόκληρη την Ανατολή, κυριαρχίας εξίσου στυγνής με την οθωμανική. Δεν αγωνιζόταν για την λύτρωση του Ελληνισμού από τον τουρκικό ζυγό αλλά για τον δογματικό προσηλυτισμό και εκλατινισμό του.
Ο Βησσαρίων είχε προσχωρήσει ολοψύχως στο λατινικό στρατόπεδο και έπαιζε το ρόλο του δογματικού διαφωτιστή και πολιτικού πράκτορα του παπισμού και των ηγεμόνων. Ελληνικοί πληθυσμοί ήταν από το 1204 υποταγμένοι στους Φράγκους. Αλλά για τον καρδινάλιο η Φραγκοκρατία δεν αποτελούσε δουλεία. Υπερασπιζόταν και ευλογούσε την τυραννική βενετική κατοχή. Ένωση των Εκκλησιών σήμαινε βίαιη ενσωμάτωση στον λατινικό κόσμο και ύστερα αφελληνισμό. Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι κύριο μέλημα των Δυτικών ήταν ο εκλατινισμός των Ελλήνων. Ενδιαφέρονταν περισσότερο για την εκρίζωση της Ορθοδοξίας παρά για την εκδίωξη των Οθωμανών. Πολλοί μάλιστα παπικοί απέκρουαν κάθε κινητοποίηση για απώθηση των Τούρκων από τα βυζαντινά εδάφη πριν από την υποταγή ή και εκμηδενισμό των Ελλήνων που επέμεναν στο ορθόδοξο δόγμα.
(Οι σταυροφορίες, η μεγαλύτερη απάτη της παγκόσμιας ιστορίας, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ληστρικές επιχειρήσεις-σωτήρια διέξοδος από την δεινή οικονομική και κοινωνική κρίση που μάστιζε την μεσαιωνική Δύση. Κατά τις σταυροφορίες ο πάπας, που επεδίωξε και την υποταγή και εξαφάνιση της Ορθοδοξίας, και οι ηγεμόνες υπόσχονταν στους εξαθλιωμένους χωρικούς και τους πειναλέους εργάτες και λοιπά αποβράσματα της Δύσης τα πλούτη του Βυζαντίου-Ρωμανίας και άφεση αμαρτιών. Ο ναζισμός αιώνες αργότερα, όπως και όλοι οι δυτικοί αποικιοκράτες, διαβεβαίωνε τους Γερμανούς στρατιώτες πως υποτάσσοντας τους λαούς θα γίνουν από προλετάριοι, αφεντικά.
Ο Βησσαρίων ακόμη έχει αναλάβει μετά την κατάρρευση την κηδεμονία των ανήλικων παιδιών του Θωμά Παλαιολόγου, που κατέφυγαν στην Ιταλία και απάνθρωπα αξιώνει τον αφελληνισμό τους, όπως διαβάζουμε στο «Χρονικόν» του Γ. Φραντζή.
«Να γίνουν τέλειοι Λατίνοι, να απαρνηθούν την ελληνικότητά τους, να συχνάζουν στις καθολικές εκκλησίες, να γονατίζουν, να προσκυνάνε... Δίνει εντολή να ενταχθούν στη συνοδεία των «αρχοντόπουλων» ένας ή δύο φραγκοπαπάδες- «είναι αναγκαιότητα διά να ψάλλωσι λειτουργίαν λατινικήν συνεχώς. Είναι γαρ χρεία να ζώσι τα παιδιά λατινικώς». Και να τα επιβλέπουν οι άνθρωποι της συνοδείας για να μη φεύγουν από την εκκλησία όταν μνημονεύεται ο πάπας «ωσάν το εποίησαν εις την στράταν οπού ήρχεσθε, διότι αν φεύγωσι από την εκκλησίαν, είναι χρεία να φεύγωσι και από την Φραγκιάν». Και «να φροντίζετε την παίδευσίν των και τα ήθη των... να ζουν φραγκικά παντελώς, ήτοι να ακολουθώσι την εκκλησίαν κατά πάντα ωσάν Λατίνοι και ουχί αλλέως, να ενδύωνται λατινικώς, να μάθουν να γονατίζουν τους υπερέχοντας και πάπαν και καρδιναλίους και τους άλλους αυθέντας, να αποσκεπάζωνται το κεφάλι τους... όταν υπάγουν να ιδούν καρδινάλιον ή άλλον όμοιον αυθέντην, να μηδέ καθίσουν ποσώς, ειμή να γονατίζουν και απέκει όταν τους είπη εκείνος να σηκωθούσιν... ας μανθάνωσιν από τώρα να γονατίζουν επιτήδεια και εύμορφα... υπάγετέ τους συνεχώς εις τας εκκλησίας... Ει δε ταναντία ποιούσιν, εγώ δεν θέλω δυνηθείν να τους βοηθήσω ουδέ όλως». Υπογραφή: Βησσαρίων καρδινάλις και πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Αν ήθελε να αναφερθεί ο Μ. Χαραλαμπίδης σε σπουδαίους Πόντιους, σε αληθινά μεγάλους, δεν θα μιλούσε για τον Βησσαρίων, αλλά για έναν ανώνυμο Πόντιο, σαν αυτόν που διασώζει ο Δαμ. Βασιλειάδης, στο βιβλίο του «Ο ΛΑΜΠΟΝ ΑΣΟ ΚΑΡΣ», το ηρωικό οδοιπορικό του πατέρα του. Διαβάζουμε στην σελ. 32 (εκδ. «Στοχαστής») του βιβλίου:
«Να αναφέρουμε ένα τραγικό περιστατικό που συνέβη στο χωριό από τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα και δείχνει το μέγεθος των δεινοπαθημάτων των Ποντίων. Το διασώζει ο εκπαιδευτικός Γεώργιος Γεωργιάδης στο βιβλίο του: Οι Πόντιοι του Καυκάσου, Θεσσαλονίκη 1957, σ. 18-19.
Αι καθ’ ημέραν διελεύσεις εντεύθεν στρατιωτικών τμημάτων και οι καταυλισμοί, συνεπιφέρουν βιαιοπραγίας, λεηλασίας και διαρπαγάς, δολοφονίας και κτηνώδεις εκβιασμούς.
Εις το χωρίον Χοσμπερίκ καταλύει μίαν ημέραν του 1877 τουρκικόν απόσπασμα. Ο επικεφαλής τούτου Μεχραλής, καλεί έναν των προυχόντων από τον οποίον απαιτεί σειράν εκδουλεύσεων μεταξύ των οποίων και τινάς απολύτως απαραδέκτους: Γυναίκα.
Εν τω μεταξύ, ενώ νέοι και νέαι, γυναίκες και παιδιά έχουν αποκρυβεί επιμελώς, ομάδες στρατιωτών περιφέρονται ανά το χωρίον, το οποίον και λυμαίνονται παντοιοτρόπως ως κουρσάροι και πειραταί... Ο Μεχραλής ικανοποιήσας και κορέσας όλας του τας επιθυμίας, ιδού ότι ζητεί από τον Πόντιον προύχοντα, γυναίκα... Απειλεί τούτον, επισείων επί της κεφαλής του την σπάθην του.
Αυτός όμως αρνείται. Προσφεύγει εις τον εφημέριον του χωρίου και ζητεί να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων, διότι φοβείται την εκτέλεσίν του.
«Δέβα ευλογημένε, δέβα», τον λέγει ο ιερεύς. «Εσύ κοινωνισμένος είσαι. Ση μεσ’ τη παραδείσ’ θα πας. Δέβα και μη φογάσαι».
Παρουσιάζεται εις τον Μογγόλον αξιωματικόν, άνευ φυσικά θύματος γυναικός. Αναφέρει.
Εκείνος εξαγριώνεται... Επιμένει σταθερώς εις την αισχράν απαίτησίν του. Διά να αποσοβήσουν οι άλλοι την εκτέλεσιν του πτωχού γέροντος αποφασίζουν να εκδώσουν εις τον άξεστον τουρκαλάν, μίαν μουσουλμανίδα βοσκόν, που έχουν, αφού φυσικά την ενδύσουν δια ποντιακής τινός αμφιέσεως.
Ούτε τούτο μπορεί να διαπράξει ο έντιμος Χοσμπερικλής.
Παρουσιάζεται και πάλιν εις τον αγροίκον στρατιωτικόν, ρίπτεται επί του δαπέδου, τοποθετεί τον τράχηλόν του επί του κατωφλίου της θύρας και προκαλεί την άμεσον επί τόπου σφαγήν του.
«Το κεφάλι μ’ δίγω και γαρίν κι δίγω σε».

Παραδόξως ο Τούρκος συγκινείται, τον ανασηκώνει, τον κτυπά εις τον ώμον λέγοντας: «Εύγε Έλληνα. Μεγάλη καρδιά έχεις» και του χαρίζει την ζωήν...».
ΑΚΤΙΝΕΣ

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015

Η Δημόκρατία – το χρέος και οι Ζίγκιμαρ Γκάμπριελ και Θεόδωρος Τσουκάτος

Μιχάλης Χαραλαμπίδης
(Μιλώντας σε Ρ/Σ)

Η δήλωση του αντικαγκελάριου Ζιγκμαρ Γκάμπριελ «Η Ελλάδα δεν είναι θύμα της Γερμανίας, της Ευρωζώνης ή της τρόικας αλλά των δικών της ελίτ» είναι επιφανειακή, μονομερής. Είναι η μισή αλήθεια. Είναι η μια όψη του νομίσματος, στην περίπτωση μας του ευρώ.
Τις τελευταίες δεκαετίες οι Γερμανοί κυρίως ήταν ιδιαίτερα δραστήριοι στο μπλοκάρισμα, τον έλεγχο της Ελληνικής Δημοκρατίας, επομένως τον σχηματισμό, την σύνθεση και την επιβολή αυτών των εγχώριων ψευτοελίτ. Συγγενικών και συνεταιρικών με τις Γερμανικές.
Αυτή η σχέση έχει εκτός από πολιτικό και ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, ουσία και εγώ προσωπικά την ανέδειξα όταν οικοδομούνταν το πρότυπο, το αντιπρότυπο. Όταν διαπράττονταν το έγκλημα και όταν εκδηλώθηκε. Το κείμενο μου «Ελλάδα – Ευρώπη – Γερμανία. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους και τους καλούς πολίτες» είναι ιδιαίτερα ερμηνευτικό. Για εκατομμύρια νέους ανθρώπους είναι προφητικό ένα απόσπασμα ομιλίας μου από το συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1996. Τότε γεννήθηκαν αυτά τα παιδιά. «Θα κάνετε την Ελλάδα ένα φτωχό Γερμανικό λαντ τους είπα». Δεν ήμουν προφήτης. Ήμουν ένας καλός αναλυτής. Ήταν η πολιτική ως πρόβλεψη.
Τόσο Ελληνικά όσο και Γερμανικά πανεπιστήμια είναι ιδανικοί τόποι για αυτήν την συζήτηση. Πολύ περισσότερο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Προσωπικά έχω καλές μνήμες από μια συζήτηση στην Χάλιμπρον με την συμμετοχή Γερμανικών κομμάτων. Ήταν και το SPD.
Αυτή η σχέση έχει και νομικές και δικαστικές πλευρές. Αυτές τις ημέρες νομίζω αρχίζει μια δίκη που αφορά ένα μέρος αυτών των άνισων ΕλληνοΓερμανικών σχέσεων. Έτσι θα τις ονόμαζε ένας μεγάλος ΧιλιανοΓερμανός διανοούμενος και αγαπητός φίλος ο Αντρέ Γκούντερ Φράνκ.
Θα καλούσα λοιπόν τον εισαγγελέα να ρωτήσει έναν από τους κατηγορούμενους τον Θεόδωρο Τσουκάτο τον ταμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., το δεξί χέρι όπως λένε στην Ελλάδα, την περίοδο που δένονταν αυτές οι άνομες, χρεοβόρες και ληστρικές για την Ελλάδα σχέσεις. Πού δόθηκαν τα χρήματα της Siemens; Δόθηκαν σε τηλεοπτικούς σταθμούς τις ημέρες των εκλογών του 2000; Με ποιες υποδείξεις και ποιους όρους;
Μιλώ για μια από τις στιγμές του μπλοκαρίσματος της Ελληνικής Δημοκρατίας και ελέγχου της αντιπροσώπευσης της. Του περάσματος της επιβολής στην χώρα της κακιστοκρατίας όπως την ονόμασα. Υπάρχει μια σχέση μπλοκαρισμένης Δημοκρατίας και χρέους. Αυτή είναι η άλλη μισή αλήθεια μάλλον η ολοκλήρωση της αλήθειας. Η άλλη όψη του νομίσματος, του ευρω. Ευρω με μια όψη δεν υπάρχει.

Ανάρτηση από: http://polis-agora.blogspot.gr